Για την πτώση της ανεργίας στη Γερμανία και την ένταση των οικονομικών ανισοτήτων στην Ευρώπη

Η ανεργία στη Γερμανία μειώθηκε περισσότερο από δύο φορές σε σχέση με την πρόβλεψη των οικονομολόγων για τον Μάιο ενώ οι εξαγωγές από τη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης αυξήθηκαν, δημιουργώντας την προσδοκία ανάκαμψης.

Ο αριθμός των ανθρώπων χωρίς εργασία υποχώρησε κατά 45.000 και έφθασε στους 3,25 εκατ. ανέργους, το χαμηλότερο επίπεδο από τον Δεκέμβριο του 2008, με βάση τα στοιχεία που έδωσε σήμερα η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Εργασίας που εδρεύει στη Νυρεμβέργη. Η ανεργία προβλέπεται να συρρικνωθεί κατά 17.000, σύμφωνα με εκτιμήσεις σε έρευνα του Bloomberg. Το προσαρμοσμένο ποσοστό ανεργίας υποχώρησε στο 7,7 % από 7,8 %.

«Η αγορά εργασίας φαίνεται να ανακάμπτει πολύ νωρίτερα από ό, τι πολλοί είχαν υπολογίσει" ανέφερε ο Carsten Brzeski, οικονομολόγος της ING Group στις Βρυξέλλες, σε σημείωμα προς τους επενδυτές. "Θα πρέπει να είναι υπόθεση λίγων μηνών πριν από την επιστροφή του ποσοστού ανεργίας στα προ της κρίσης επίπεδα."

Η ζήτηση για τα εμπορεύματα, συμπεριλαμβανομένων των στροβίλων της Siemens AG και των αυτοκινήτων της Daimler AG σε αναδυόμενες οικονομίες όπως η Κίνα ωθεί τις εταιρείες να προσθέτουν εργαζόμενους. Ενώ η ανάπτυξη της οικονομικής κρίσης στη ζώνη του ευρώ υπονομεύει την εμπιστοσύνη των καταναλωτών στην περιοχή, αλλά «παρέχει επίσης μια ώθηση στους εξαγωγείς» όπως αναφέρει η Business Week. Το ευρώ έχει μειωθεί 15 τοις εκατό έναντι του δολαρίου το τρέχον έτος.

Oι γερμανικές εξαγωγές αυξήθηκαν 10,7% το Μάρτιο, το περισσότερο σε 18 χρόνια, ανέφερε η Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία την 10η Μαΐου. Οι παραγγελίες εργοστασίων αυξήθηκαν 5 %, τρεις φορές πάνω από τις προβλέψεις των οικονομολόγων».

Το ευρώ παρέμεινε σε πτωτική τάση έναντι του δολαρίου μετά την έκθεση και ήταν κάτω από 1,5 % στα 1,2120 δολάρια.

Η πρόβλεψη του ΟΟΣΑ

Η έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης στις 26 Μαΐου αναφέρεται στις παγκόσμιες αναπτυξιακές προοπτικές και τονίζεται ότι η οικονομία της Γερμανίας θα αναπτυχθεί 1,9 % το 2010 και 2,1 % το 2011.

Ακόμα, η γερμανική επιχειρηματική εμπιστοσύνη υποχώρησε τον περασμένο μήνα μετά την κρίση του χρέους της Ευρώπης και ενώ οι χρηματοπιστωτικές αγορές κλυδωνίζονταν γεγονός που τροφοδότησε ανησυχίες για το μέλλον του ευρώ. Ταυτόχρονα, οι πρόσθετες περικοπές στον προϋπολογισμό από τις χώρες που προσπαθούν να μειώσουν τα ελλείμματα θα μπορούσαν να «παγώσουν» την οικονομική ανάπτυξη και να συγκρατήσουν την ευρωπαϊκή ζήτηση για γερμανικά προϊόντα. Η ανεργία στη ζώνη του ευρώ αναρριχήθηκε στα υψηλότερα επίπεδα των 12 ετών, στο 12,1 % τον Απρίλιο, έδειξε μια ξεχωριστή έκθεση σήμερα. Η Ισπανία είχε το υψηλότερο ποσοστό της περιοχής, σε 19,7 τοις εκατό.

Η Bundesbank δήλωσε στις 26 Μαΐου ότι η οικονομία της Γερμανίας θα αυξηθεί πιθανώς "έντονα" στο δεύτερο τρίμηνο, ωθούμενη από τις εξαγωγές. Η χρησιμοποίηση της παραγωγικής ικανότητας μεταξύ των κατασκευαστών θα ανέλθει σε 79,8 τοις εκατό κατά το τρίμηνο, στα υψηλότερα επίπεδα από το τελευταίο τρίμηνο του 2008, υποστήριξε.

"Η ανάκαμψη- «άνοιξη» στην αγορά εργασίας συνεχίστηκε το Μάιο δήλωσε σε δημοσιογράφους στη Νυρεμβέργη σήμερα ο Frank-Juergen Weise, επικεφαλή της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εργασίας. "Οι τρέχουσες εξελίξεις εκφράζουν για μια ακόμη φορά τη σαφή βελτίωση στους πιο σημαντικούς δείκτες."

Η χημική βιομηχανία Lanxess AG στις 28 Μαΐου, δήλωσε ότι το δεύτερο τρίμηνο του έτους προχωρά καλά και επανέλαβε την προοπτική της για "σημαντική" βελτίωση των αποτελεσμάτων και των κερδών του τρέχοντος έτους, λόγω των εξαγωγών. Η εταιρεία είπε ότι θα δαπανήσει τουλάχιστον 150 εκατ. ευρώ (184.000.000 δολαρίων) το 2010 για να επεκτείνει τις εγκαταστάσεις στη Γερμανία.

Η Airbus SAS, επίσης, σχεδιάζει να προσθέσει 800 εργαζόμενους σε γερμανικά εργοστάσια το τρέχον έτος, ανέφερε ο Chief Executive Officer, Τόμας Έντερς, στην Hamburger Abendblatt.

Ενώ η οικονομία της Γερμανίας συρρικνώθηκε κατά 4,9 % το περασμένο έτος, το μεγαλύτερο ποσοστό μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η κυβέρνηση προσπαθεί να περιορίσει την αύξηση της ανεργίας με κίνητρα για τις επιχειρήσεις ώστε να διατηρήσουν τους εργαζομένους. Το Υπουργικό συμβούλιο της Καγκελαρίου Angela Merkel, τον Απρίλιο επέκτεινε το πρόγραμμα κινήτρων εργασίας μέχρι το 2012, αφού προηγουμένως θα παραταθεί μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, το ποσοστό ανεργίας στη Γερμανία ήταν 7,3 % το Μάρτιο. Το αντίστοιχο ποσοστό στη Γαλλία ήταν 10,1 % και το ποσοστό των ΗΠΑ ήταν 9,7 %.

Τα στοιχεία που παραθέσαμε βασίζονται σε σημερινό άρθρο της Business Week. Συνεπώς, μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την αντικειμενικότητά τους.

Μπορεί να εκφράζουν και τους «ευσεβείς πόθους» ορισμένων κύκλων.

Ωστόσο, δείχνει και μια τάση. Ότι τη στιγμή που οι χώρες όπως η Ελλάδα, αλλά και άλλες στην περιοχή της Ευρωζώνης – και όχι μόνο – δοκιμάζονται από τις σκληρές περιοριστικές πολικές της λιτότητας, της αμφισβήτησης των στοιχειωδών εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, την ίδια στιγμή –και ακριβώς χάρη σ’ αυτές τις πολιτικές ορισμένοι αποκομίζουν υπερκέρδη.

Ότι οι ανισότητες και το χάσμα ανάμεσα στις «πλούσιες» και στις «προβληματικές» ή «περιφερειακές» χώρες και οικονομίες, ειδικά του ευρωπαϊκού Νότου θα διευρύνεται.

Μεταξύ των κερδισμένων θα είναι οι μεγάλες γερμανικές επιχειρήσεις – τύπου Siemens – βεβαίως και αυτή! – οι μεγάλες τράπεζες, βιομηχανίες που εξάγουν σε αναδυόμενες οικονομίες, άλλες που τα προϊόντα τους πληρώνονται σε δολάρια, όπως η Airbus, και πολλές ακόμη.

Ενώ οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι – μεταξύ αυτών και οι Γερμανοί, αλλά και οι Γάλλοι και οι Βρετανοί (για του Έλληνες, του Πορτογάλους, τους Ισπανούς, τους Ρουμάνους, δεν το συζητάμε ) - καλούνται να πληρώσουν βαρύ τίμημα.

Αυτή την περίοδο συντελείται μια τεράστια ανακατανομή πλούτου και ισχύος. Οι ισχυροί επιδιώκουν να γίνουν ακόμη ισχυρότεροι σε βάρος των πιο αδύναμων, κοινωνικά, οικονομικά αλλά και σε επίπεδο περιφερειακών ανισοτήτων.

Οι διευρωπαϊκοί ανταγωνισμοί, οι ανταγωνισμοί ΕΕ – ΗΠΑ, αλλά και των δύο με τις αναδυόμενες οικονομίες, με τις νέες οικονομικές υπερδυνάμεις διογκώνονται. Η οικονομική κρίση εντείνει και περιπλέκει αυτές τις αντιθέσεις.

Και όλα αυτά γίνεται προσπάθεια να « επιλυθούν » με την απόλυτη ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και των πολιτών, με την ένταση της εκμετάλλευσης και των πιο αδύναμων κρατών.

Με τη συνενοχή φυσικά και των κυβερνήσεών τους, όπως π.χ. της ελληνικής.

Με άλλα λόγια «άλλος … μεί, κι άλλος πληρώνει».

Μόνο που ο τελικός λογαριασμός από πολιτική και κοινωνική άποψη δεν έχει πλήρως ακόμη αποδοθεί.

Η Ανεργία στην Ευρωζώνη αυξήθηκε στο υψηλότερο σημείο κατά τη τελευταία δεκαετία

Η Ανεργία στην Ευρωζώνη συνέχισε να αυξάνεται και κατά τη διάρκεια του Απριλίου, έτσι ώστε έφθασε στο 10,1 %, στο υψηλότερο επίπεδο κατά τη τελευταία δεκαετία.

Οι υπεύθυνοι χάραξης της οικονομικής πολιτικής νόμισαν ότι η ανεργία είχε σταθεροποιηθεί τον Μάρτιο στο επίπεδο 10,0 %, όπου παρέμενε για δύο μήνες πριν από την μέτρια αύξηση του Απριλίου.

Η ανεργία στις 16 χώρες της ευρωζώνης βρίσκεται τώρα στο υψηλότερο επίπεδο από την περίοδο υιοθέτησης του ευρώ το 1999, σύμφωνα με τα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας.

Η ανεργία των νέων ξεπέρασε το 20%, πάνω και από το 19,9 % του Μαρτίου. Ενώ στην Ισπανία βρίσκεται πάνω από το 40% !!!

Η απώλεια θέσεων εργασίας και η ανεργία είναι ένας δείκτης που κινείται αργά μεν, αλλά ορισμένοι οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι είναι πιθανόν να «κορυφωθεί», πιθανόν, σε ένα επίπεδο κοντά στο 10,5%, πριν η οικονομία αρχίσει να ανακάμπτει.

Αλλά τα εκτεταμένα μέτρα στην αγορά εργασίας που χρησιμοποιούνται για να «μειώσουν» τις επιδράσεις της ύφεσης – ιδιαίτερα η μειωμένη εργασία - που «ενθαρρύνουν τις εταιρείες να περικόψουν ώρες εργασίας αντί να απολύσουν το πλεονάζον προσωπικό, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα μια ασταθή ανάκαμψη στα επίπεδα της απασχόλησης, όπως πιστεύουν οι οικονομολόγοι. Αυτό ισχυρίζεται τουλάχιστον στους Financial Times, o Stanley Pignal.

Οι παλιές γνωστές συνταγές. Για να εμφανίσουν μειωμένα ποσοστά ανεργίας μειώνουν τον εργάσιμο χρόνο – φυσικά και τις αμοιβές - και τον «μοιράζουν» σε περισσότερους εργαζόμενους.

Όμως, η Γερμανία και η Ολλανδία, δύο από τις χώρες που εφαρμόζουν περισσότερο αυτά τα σχήματα, ήταν οι μόνες οικονομίες της ευρωζώνης που παρουσίασαν μια πτώση της ανεργίας τον Απρίλιο.

Επιπλέον, νεότερα δεδομένα από τη Γερμανία για το μήνα Μάιο δείχνουν μια περαιτέρω μείωση της ανεργίας, κάτω από 0,1 εκατοστιαίες σε 7,7 τοις εκατό, το χαμηλότερο επίπεδο από τον Δεκέμβριο του 2008, σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Εργασίας.

Η μείωση της ανεργίας στη Γερμανία και Ολλανδία τονίζει το γνώριμο χάσμα στα πρόσφατα ευρωπαϊκά οικονομικά στοιχεία, μεταξύ των «βασικών» οικονομιών της ευρωζώνης που παρουσιάζουν καλές επιδόσεις και τις λεγόμενες «περιφερειακές» οικονομίες που συνεχίζουν να αγωνίζονται μέσα σε δύσκολες συνθήκες.

Η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ιταλία και η Ισπανία είχαν αύξηση της ανεργίας τον Απρίλιο – ενώ η Ελλάδα δεν έχει ακόμη υποβάλει μηνιαία στοιχεία για να συμπεριληφθούν στην έρευνα ( όλα δείχνουν ότι αυτή τρέχει με έντονους αυξητικούς ρυθμούς ). Όλες αυτές οι χώρες, εκτός της Ιταλίας, είναι πολύ πάνω από το επίπεδο του 10 %. Η Γαλλία και τέσσερα άλλα κράτη της ευρωζώνης παρουσίασαν στασιμότητα στον δείκτη της ανεργίας.

Οι προβλέψεις για τα επίπεδα της ανεργίας τους επόμενους μήνες είναι μικτές. Οι «αισιόδοξοι» επισημαίνουν ότι οι επιχειρήσεις στην ευρωζώνη είναι περισσότερο πιθανόν να προσλάβουν παρά να απολύσουν εργαζομένους, και ότι η πτώση του ευρώ καθιστά πιο πιθανό οι εξαγωγές – και οι προσλήψεις – να αυξηθούν.

Οι «απαισιόδοξοι» υποστηρίζουν ότι τα επίπεδα της οικονομικής ανάπτυξης είναι πολύ χαμηλά για να στηρίξουν τη δημιουργία θέσεων εργασίας, και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει έως ότου ανακάμψει «η εμπιστοσύνη των καταναλωτών».

Μια άλλη έρευνα της ΕΕ που δόθηκε στη δημοσιότητα την Τρίτη έδειξε ότι, αν κάτι αισθάνονται οι καταναλωτές, αυτό ήταν μια ζοφερή και απαισιόδοξη διάθεση λόγω της πτώσης του ευρώ, της κρίσης του χρέους και των σχεδιαζόμενων φορολογικών περικοπών και των μέτρων λιτότητας σε πολλές χώρες.

Διεθνής καταδίκη της δολοφονικής επίθεσης του Ισραήλ

Διαδηλώσεις και έντονες διαμαρτυρίες πραγματοποιούνται σε όλον τον κόσμο μπροστά στις ισραηλινές πρεσβείες.

Ο ισραηλινός «αντίλογος»

Ο Νετανιάχου, πρωθυπουργός του Ισραήλ, εξέφρασε τη «λύπη» του για τα θύματα. Ωστόσο, υποστήριξε ότι «οι ισραηλινοί στρατιώτες αναγκάστηκαν να … αμυνθούν».

Σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει εντυπώσεις σ’ έναν επικοινωνιακό πόλεμο το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ έδωσε στη δημοσιότητα δύο βίντεο – με μονταρισμένα πλάνα – όπου υποστηρίζεται ότι ισραηλινοί «στρατιώτες δέχτηκαν επίθεση από τους ακτιβιστές». Το πρώτο αφορά την επίθεση στο τουρκικό πλοίο «Μαρμαρά» όπου υπήρξαν και τα περισσότερα θύματα ανάμεσα στους άοπλους ακτιβιστές.

Σημειώνουμε και τη «χλιαρή» δήλωση του προέδρου των ΗΠΑ, ο οποίος και αυτός εξέφρασε τη «λύπη» του και ζήτησε «διευκρινίσεις» από τον πρωθυπουργό του Ισραήλ για τα γεγονότα.

Ένα κράτος υπεράνω και πέρα από το Διεθνές Δίκαιο

Τα επιχειρήματα του Ισραήλ είναι πλήρως αστήρικτα και καταδικάστηκαν από τη διεθνή κοινότητα.

Ο Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για τα παλαιστινιακά εδάφη Richard Falk καλεί τη διεθνή κοινότητα να προσαχθούν ενώπιον της δικαιοσύνης "οι υπεύθυνοι για τη δολοφονία" αμάχων κατά τη διάρκεια επίθεσης του ισραηλινού στρατού εναντίον του στολίσκου που έφερνε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα.

"Είναι σημαντικό οι Ισραηλινοί υπεύθυνοι για αυτήν την δολοφονική και παράνομη συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών που τους έδωσαν τις εντολές, να θεωρηθούν ποινικώς υπεύθυνοι για τις πράξεις τους», αναφέρει σε μια δήλωση του.

"Το Ισραήλ είναι ένοχο (...)για τη χρησιμοποίηση θανατηφόρας βίας κατά αόπλων πολιτών που βρίσκονταν σε σκάφη που ήταν στην ανοικτή θάλασσα, όπου απολαμβάνουν το δικαίωμα της ελεύθερης ναυσιπλοΐας , σύμφωνα με το ναυτικό δίκαιο", τονίζει.

Το πλοία της βοήθειας προς τη Γάζα - συνεπώς - βρίσκονταν στα διεθνή ύδατα και δεν είχαν κανένα δικαίωμα επέμβασης οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις.

Πρόκειται για ακόμη ένα δείγμα κρατικής τρομοκρατίας που καταπατά κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Είναι μια ακόμη θλιβερή σελίδα στην ατελείωτη αλυσίδα αυθαίρετων και βάρβαρων επιχειρήσεων του Ισραήλ που έχουν οδηγήσει τα τελευταία χρόνια στην «ανθρωπιστική καταστροφή» στην Λωρίδα της Γάζα.

Αντί άλλων σχολίων παρουσιάζουμε φωτογραφικό και οπτικό υλικό όπως έχει παρουσιαστεί από τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων.

και οι ... απειλητικοί ακτιβιστές όπως και Παλαιστίνιοι που περίμεναν τα πλοία της βοήθειας

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=NsmB9s6cxO4]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=_6zo402Fm1E]

Πολύνεκρη ισραηλινή επιδρομή εναντίον του στολίσκου που κατευθυνόταν προς τη Γάζα

 Πολλοί  άνθρωποι βρήκαν το θάνατο κατά τη διάρκεια της επίθεσης των ισραηλινών πολεμικών πλοίων εναντίον του στολίσκου με πλοία που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας.

Το ισραηλινό ναυτικό επιτέθηκε το πρωί της Δευτέρας, τουλάχιστον σε ένα από τα έξι σκάφη που μετέφεραν φιλοπαλαιστινιακούς ακτιβιστές στην αποκλεισμένη  Λωρίδα της Γάζας,. Η συνολική αξιολόγηση των γεγονότων και των θυμάτων είναι ακόμη αβέβαιη. Τουλάχιστον δέκα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην επιχείρηση, ανέφερε η ισραηλινή τηλεόραση, λέγοντας ότι η τελική αποτίμηση θα μπορούσε να είναι πολύ υψηλότερη.  Αναφέρονται επίσης περίπου 30 τραυματίες, μεταξύ των οποίων και ένας Έλληνας.


Νεότερες πληροφορίες κάνουν λόγο για 19 τουλάχιστον νεκρούς!

Ένας εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού δήλωσε τη Δευτέρα ότι "πάνω από δέκα επιβάτες,"  του στολίσκου που ήταν καθ 'οδόν προς τη Γάζα είχαν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια της επιχείρησης των ισραηλινών κομάντος. "Αυτές οι συγκρούσεις είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο αρκετών ανθρώπων και τους τραυματισμούς μεταξύ των επιβατών. Τουλάχιστον τέσσερις στρατιώτες τραυματίστηκαν, και μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία στο Ισραήλ», ανακοίνωσε  ο ισραηλινός  στρατός.

Ο διεθνής στόλος, που μετέφερε  προς τη Γάζα περίπου 700 υποστηρικτές της  παλαιστινιακής υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένων και ευρωπαίων  βουλευτών, απέπλευσε την Κυριακή για τον παλαιστινιακό έδαφος, διακινδυνεύοντας μια σύγκρουση με το ισραηλινό ναυτικό.

"Εκατοντάδες Ισραηλινοί στρατιώτες επιτέθηκαν στο στολίσκο και ο καπετάνιος του πλοίου μας είχε τραυματιστεί σοβαρά»: είπε ο ανταποκριτής του Al-Jazeera πάνω στο σκάφος καθ' οδόν προς τη Γάζα πριν από την διακοπή της επικοινωνίας.

" Εκατοντάδες ισραηλινοί στρατιώτες επιτέθηκαν στο στολίσκο της ελευθερίας και οι επιβάτες του πλοίου στο οποίο βρίσκομαι, συμπεριφέρονται με μεγάλο θάρρος", δήλωσε ο Αμπάς Νάσερ στην τελευταία δήλωση που ανακοινώθηκε στο  κανάλι του Κατάρ.

«Ο καπετάνιος του πλοίου μας είχε τραυματιστεί σοβαρά, και υπάρχουν δύο άλλοι επιβάτες τραυματισμένοι", δήλωσε ο δημοσιογράφος, πριν από την αιφνίδια διακοπή της επικοινωνίας.

Το Ισραηλινό κρατικό ραδιόφωνο είπε τη Δευτέρα το πρωί ότι οι στρατιωτικοί λογοκριτές είχαν απαγορεύσει τη διάδοση των πληροφοριών σχετικά με τους νεκρούς και τους τραυματίες που μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία του Ισραήλ.

Πένθος

Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς καταδίκασε τη Δευτέρα τη δολοφονική επίθεση του Ισραήλ εναντίον του διεθνούς στολίσκου, χαρακτηρίζοντάς την "σφαγή" και κήρυξε τριήμερο πένθος στα παλαιστινιακά εδάφη.

«Θεωρούμε ότι είναι μια σφαγή και την  καταδικάζουμε," είπε ο Αμπάς σε  δήλωση για την παλαιστινιακή τηλεόραση, δηλώνοντας τρεις ημέρες πένθους σε όλα τα παλαιστινιακά εδάφη.

"Θα λάβουμε δύσκολες αποφάσεις απόψε", είπε.

Συνεδρίαση  της Παλαιστινιακής ηγεσίας για το θέμα αυτό έχει προγραμματιστεί για τη Δευτέρα στις 18:00 μ.μ. τοπική ώρα (1500 GMT), είπε επίσημη πηγή  στη Ραμάλα (Δυτική Όχθη).

Ο ισραηλινός υπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου Binyamin Μπεν Ελιέζερ, τη Δευτέρα, μιλώντας στο ραδιόφωνο του στρατού εξέφρασε τη "λύπη για τους νεκρούς", μετά την παρέμβαση των ισραηλινών κομάντος. "Οι εικόνες δεν είναι ωραίες, δεν μπορώ παρά να εκφράσω τη λύπη μου για όλους τους νεκρούς», είπε, σε μια πρώτη επίσημη αντίδραση στο Ισραήλ, ο κ. Μπεν Ελιέζερ, ο οποίος είναι στο Κατάρ για μια συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ ( WEF).

"Ξέρω ότι  είναι μια μεγάλη υπόθεση και ελπίζω ότι οι ισραηλινοί Άραβες θα αντιδράσουν με λογικό τρόπο», πρόσθεσε ο υπουργός, αναφερόμενος στις πιθανές εκδηλώσεις της μειονότητας των Ισραηλινών Αράβων, μια κοινότητα που περιλαμβάνει 1,2 εκατομμύρια άτομα.

Η παλαιστινιακή ισλαμική Χαμάς, τη Δευτέρα κάλεσε τους Άραβες και τους Μουσουλμάνους σε μια «εξέγερση» μπροστά από τις πρεσβείες του Ισραήλ, μετά τη θανάσιμη επιδρομή.

Η Τουρκία κατηγόρησε το Ισραήλ για «ανεπανόρθωτες συνέπειες» στις διμερείς σχέσεις, μετά τη δολοφονική επίθεση κατά του στόλου που μετέφερε ενισχύσεις υπέρ των Παλαιστινίων, μεταξύ των οποίων βρίσκονταν και τουρκικά σκάφη, ανακοίνωσε το υπουργείο Εξωτερικών. «Καταδικάζουμε έντονα αυτές τις απάνθρωπες πρακτικές στο Ισραήλ", ανέφερε το υπουργείο σε δήλωσή του.

"Αυτό το ατυχές περιστατικό που έλαβε χώρα στην ανοικτή θάλασσα και αποτελεί μια σαφή παραβίαση του διεθνούς δικαίου " πρόσθεσε.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ζητήσει μια «πλήρη έρευνα» των ισραηλινών αρχών σχετικά με τις συνθήκες της επιδρομής τους  στο στόλο των ενισχύσεων υπέρ των Παλαιστινίων, δήλωσε η επικεφαλής εκπρόσωπος της διπλωματικής αποστολής  της ΕΕ, Catherine Ashton.

Αποκλεισμός

Τα σκάφη, έξι σε αριθμό, σύμφωνα με τους διοργανωτές, που ήθελαν να σπάσουν τον αποκλεισμό της Γάζας από το Ισραήλ, ξεκίνησαν την Κυριακή στα μέσα του απογεύματος για τον τελικό προορισμό τους, δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP), ο  Houwayda Arraf, ο Πρόεδρος για την Ελεύθερη Κυκλοφορία στη  Γάζα.

Το βράδυ, λίγο μετά τις 21:00 μ.μ. (1800 GMT), τρεις πυραυλάκατοι του ισραηλινού ναυτικού  κατηγορίας Saar εγκατέλειψαν το βόρειο λιμάνι της Χάιφας για την αναχαίτιση του στολίσκου. Πολλά ισραηλινά πολεμικά πλοία είχαν επίσης αναπτυχθεί στα ανοικτά της Λωρίδας της Γάζας.

Το ισραηλινό ναυτικό επαναβεβαίωσε την πρόθεσή του να εμποδίσει, με τη βία αν χρειαστεί, το στόλο να πλησιάσει τις ακτές της Γάζας, όπου το Ισραήλ επέβαλε ένα αυστηρό αποκλεισμό - εκτός από τα είδη πρώτης ανάγκης - από την απόκτηση του ελέγχου του εδάφους από το ισλαμικό κίνημα Χαμάς τον Ιούνιο του 2007.

10.000 τόνοι βοήθειας

Παρά την απειλή της παρέμβασης, η Γάζα ήταν διατεθειμένη να αποδεχθεί τον "στολίσκο της ελευθερίας".

Στη Γάζα ψαρόβαρκες διακοσμημένες με παλαιστινιακές σημαίες, όπως επίσης και ελληνικές, ιρλανδικές, σουηδικές και τουρκικές  - χώρες που εκπροσωπούνται στο στόλο – βγήκαν στη θάλασσα για να προϋπαντήσουν τη νηοπομπή.

Οι διαδηλωτές κρατούσαν δεκάδες μπαλόνια μαζί με τις φωτογραφίες των παιδιών που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της καταστροφικής ισραηλινής επίθεσης εναντίον της Λωρίδας της Γάζας κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 2008-2009.

Η  βοήθεια περιλάμβανε 10.000 μετρικούς τόνους για 100 προκατασκευασμένα σπίτια, 500 αναπηρικά αμαξίδια, και ιατρικού εξοπλισμό, σύμφωνα με τους διοργανωτές.

Μέχρι σήμερα υπήρξαν πέντε παρόμοιες επιχειρήσεις επιτυχημένεςκαι τρεις αποτυχημένες από τον Αύγουστο του 2008, που διοργάνωσε η Free Gaza Movement.  Η επιχείρηση η τελευταία ήταν η μεγαλύτερη από όλες τις προηγούμενες

Το  Ισραήλ, το οποίο μονομερώς από το 2005, έχει προχωρήσει στον αποκλεισμό της Γάζα,  διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου της ξηράς, αέρος και θαλάσσης για τον αποκλεισμό και της Ράφα στο νότιο τμήμα της επικράτειας, που συνορεύει με την Αίγυπτο.

Το Ελληνικό ΥΠΕΞ

Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας στη σημερινή του συνάντηση με τον Ισραηλινό πρέσβη Ali Yahya ζήτησε εξηγήσεις για το αιματηρό επεισόδιο. Ο πρέσβης επανέλαβε την πολιτική θέση του Ισραήλ, είπε ότι η χώρα του είχε ζητήσει την παράδοση της βοήθειας στις ισραηλινές αρχές οι οποίες θα φρόντιζε για τη διανομή της, αλλά έδωσε ελάχιστες εξηγήσεις για τις συνθήκες του περιστατικού, παραπέμποντας στην ανακοίνωση του ισραηλινού στρατού.

Από την πλευρά του, το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας ανακοίνωσε ότι διεκόπη η ελληνο-ισραηλινή άσκηση με την επωνυμία "Μίνωας 2010". Η άσκηση επρόκειτο να ολοκληρωθεί στις 3 Ιουνίου.

Δεν έχουμε επίσημη ενημέρωση από την Ισραηλινή πλευρά, αυτό που προέχει είναι η ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών" δήλωσε νωρίτερα ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Γρηγόρης Δελαβέκουρας.

Ο κ. Δελαβέκουρας μιλώντας στην πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ ανέφερε ότι έχει ενεργοποιηθεί η Μονάδα Χειρισμού Κρίσεων, ενώ όπως είπε οι πολίτες των οποίων οι οικείοι συμμετέχουν στην αποστολή μπορούν να επικοινωνούν με το τηλέφωνο +30 210 368 1730. Επίσης είπε ότι δόθηκαν οδηγίες προς την ελληνική Πρεσβεία στο Τελ Αβίβ να έρθει σε επαφή και να ζητήσει επίσημη ενημέρωση και εξηγήσεις από τις ισραηλινές αρχές σχετικά με την επιχείρηση των ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων.

"Αποτελεί πάγια θέση της Ελλάδας ότι οποιαδήποτε δραστηριότητα Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων πρέπει να ασκείται ελεύθερα, υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι είναι σύννομη" αναφέρεται σε σημερινή ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών.

Νωρίτερα όπως ανέφερε στον τηλεοπτικό σταθμό Μέγκα ο κ. Ευάγγελος Πισσίας, που συμμετέχει στην αποστολή και είναι μέλος της οργάνωσης Ελεύθερη Γάζα (Free Gaza), το ελληνικό πλοίο αναμένει από την ελληνική κυβέρνηση εντολή για το «εάν πρέπει να παραδώσουμε ελληνικό πλοίο με ελληνική σημαία στο Ισραήλ".

Η οσμή των σκανδάλων και η προσπάθεια «αυτοκάθαρσης». «Απεταξάμην … » (;)

Νέα ονόματα κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών από τις κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας προστίθενται καθημερινά  στη λίστα των πιθανών εμπλεκομένων  στα μείζονα σκάνδαλα της Siemens, του Βατοπεδίου, καθώς και σε άλλες υποθέσεις.

Άλλο τόσο φανερή είναι η εναγώνια προσπάθεια των  ηγεσιών των δύο  μεγαλύτερων κομμάτων να … κρατήσουν αποστάσεις από το αμαρτωλό παρελθόν και να  πείσουν την κοινή γνώμη ότι θα προχωρήσουν στην  « κάθαρση » και στην αυτοκάθαρση.


Απεταξάμην …

Τελευταία  επεισόδια στο σήριαλ των ημερών η υπόδειξη του κ. Σαμαρά, προέδρου της ΝΔ, προς τους Βουλγαράκη, Ρουσσόπουλο  ( ο Παυλίδης είχε προηγηθεί )   για έξοδο από την … πόρτα  της παράταξης.


Και οι δηλώσεις του κ. Πάγκαλου, νυν αντιπροέδρου της κυβέρνησης – και αν δεν μας απατά η φτωχή μας μνήμη –  υπουργού και κορυφαίου  στελέχους των κυβερνήσεων Σημίτη – στο «Βήμα της Κυριακής»: « … Εγώ όταν μιλούσα επί κυβερνήσεως Σημίτη για τη διαφθορά δεν μιλούσα κατ΄ ανάγκην για διαφθορά κομματικών στελεχών. Εβλεπα τη διαφθορά. Την ακουμπούσα. Ερχόταν και μ΄ έβρισκε, με την έννοια ότι τα θύματα της διαφθοράς διαμαρτύρονταν.»

Μάλιστα, λοιπόν.

Απεταξάμην …

Σ’ αυτό τον τόπο – μέχρι σήμερα – οι ευθύνες διαχέονται στο άπειρο και τελικά δεν καταλογίζονται πουθενά.

Έτσι ώστε « όλα ν’ αλλάζουν και όλα τα ίδια να μένουν».

Στις δηλώσεις των ηγεσιών των κυβερνητικών κομμάτων – και πολλών άλλων – διαβλέπει κανείς την αγωνία  και την προσπάθεια να «απεξαρτηθούν» από το «αμαρτωλό»  παρελθόν.

Μέσα από την εξαγγελλόμενη «κάθαρση» και «αυτοκάθαρση» θα καταβληθεί προσπάθεια διατήρησης αλλά και ανακατασκευής του πολιτικού status με ορισμένα «φτιασιδώματα».

Ο τόπος, βεβαίως,  χρειάζεται διαφάνεια και απόδοση ευθυνών.

Και σε πρόσωπα – απόδοση ευθύνης πολιτικής και νομικής - μέχρι και το σημείο δήμευσης περιουσιακών στοιχείων που αποδεδειγμένα έχουν αποκτηθεί με δόλια μέσα.

Αλλά και  καταλογισμό ευθυνών σε πολιτικές και πρακτικές που εξέθρεψαν αυτά τα φαινόμενα.



Αυτή, όμως, είναι η μία όψη του νομίσματος.

Ταυτόχρονα, η πολιτική ζωή, η πολιτική και κοινωνική  αντιπαράθεση δεν μπορεί να εγκλωβιστεί  σε μια στείρα «σκανδαλολογία» σε μια κούρσα για τον καταλογισμό  «ποιος έφαγε τα περισσότερα» στο άμεσο παρελθόν.

Γιατί υπάρχει ένα τρέχον, καθημερινό και δυσανάλογα μεγάλο, δυσβάστακτο σκάνδαλο, που υποθηκεύει το παρόν και το μέλλον των Ελλήνων πολιτών.

Και αυτό είναι  οι πολιτικές και τα μέτρα που εφαρμόζει η κυβέρνηση κατ’ εντολήν της «τρόικας», της ΕΕ, του ΔΝΤ και όλων αυτών που οι συνταγές έχουν οδηγήσει σε μαζική δυστυχία πολλούς λαούς και κράτη σε όλον τον πλανήτη.

Με αυτό το ανοικτό και τρέχον σκάνδαλο πρέπει να ασχοληθούν και οι πολίτες και να μην εγκλωβιστούν σε αποπροσανατολιστικά τεχνάσματα, σε άσκοπες καταγγελίες από την πλευρά των κομματικών ηγεσιών των «μαύρων προβάτων» της διαφθοράς. Σ’ ένα ανέξοδο  «απεταξάμην».

Αντίθετα με επιμονή και αποφασιστικότητα πρέπει να ανατραπούν αυτές οι πολιτικές και να  «καταδικαστούν» όσοι τις εκπροσωπούν και εφαρμόζουν.



Κατά την άποψή μας δεν θα ήταν άσκοπο να αναζητηθούν πολιτικές – και ενδεχομένως και άλλης φύσης – ευθύνες για το πάρτυ κερδοσκοπίας που έγινε μετα ομόλογα  του ελληνικού δημοσίου από τον Νοέμβριο του 2009 ως τον Απρίλιο του 2010.



Για περισσότερες αναφορές παραπέμπουμε στο άρθρο του Βήματος της 23 /5/10 με τίτλο  «Υποψίες για παιχνίδι με ομόλογα» το οποίο κλείνει ως εξής: « … Έτσι, η αποχώρηση των ξένων από την ΗΔΑΤ έσπρωξε σε κατάρρευση τις τιμές των ομολόγων και μέσα σε δύο εβδομάδες εκτόξευσε τα spreads από τις 350 μονάδες βάσης στις 550 και από εκεί στις 1.000. Η χώρα αποκλείστηκε από τις ξένες αγορές και η δραματική μετάβαση του Πρωθυπουργού στα Δωδεκάνησα, η «Διακήρυξη του Καστελόριζου» και η «απόβαση» του ΔΝΤ στην Αθήνα ήταν πλέον αναπόφευκτες.»


Χωρίς να δεχόμαστε το τελικό συμπέρασμα του άρθρου, ωστόσο, δημιουργεί πολλά εύλογα ερωτηματικά …



( Διαβάστε περισσότερα:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=16&artId=303303&dt=23/05/2010#ixzz0pRKzsv00 )

Αριστερά και Κρίση. Διάλογοι

Διαβάσαμε και το βρήκαμε ενδιαφέρον.

Αναδημοσιεύουμε, λοιπόν, από την Ελευθεροτυπία του Σαββάτου 29 / 5

Οδός Περιμένοντας...

Ο καπιταλισμός είναι κοντά στην αρχετυπική φύση του ανθρώπου, μάλιστα του ανδρός ανθρώπου -πολεμικός, κυνηγός, εφιαλτικά εφευρετικός, άπληστος, κτητικός και ιδιοκτητικός. Για αυτό ο καπιταλισμός είναι «εύκολος», κατανοητός κι εφαρμόσιμος· ταυτίζονται μαζί του αυτοί που κυριαρχούν με την πολεμική τους αρετή (εκ του αρ-άρειος), ενώ επίσης εύκολα προσαρμόζονται σ' αυτόν -μοιρολατρικά- κι εκείνοι που έπονται και υποτάσσονται.

Αντιθέτως ο σοσιαλισμός είναι πιο κοντά στο ιδανικό περί τον άνθρωπο και γι' αυτό πιο δύσκολος. Προϋποθέτει συλλογική οικονομία, προσωπική καλλιέργεια, ευρυχωρία για τον άλλον, πρόταξη των αναγκών, πολιτικοποίηση των μαζών. Κι ως εκ τούτων εύκολα εκπίπτει στο αντίθετό του -καμιά επανάσταση έως τώρα δεν παρέμεινε διαρκής.

Ο σοσιαλισμός υποκύπτει πιο εύκολα στην εντροπία του, ενώ ο καπιταλισμός θρέφεται συνεχώς απ' την παθογένειά του. Δύσκολο το στοίχημα για τους ανθρώπους...

Πού είναι η Αριστερά;

Πολλοί πολίτες αναρωτιούνται.

Οι μόνοι που ξέρουν, για την ώρα, πού είναι η Αριστερά είναι οι αριστεροί. Αυτοί που ταυτίζονται μαζί της, ιδεολογικώς, ηθικώς, κομματικώς, καθώς και εκείνοι που κάθε φορά την επιλέγουν ή την υπερψηφίζουν, χωρίς να 'ναι απαραιτήτως αριστεροί.

Αν λοιπόν το ερώτημα «πού είναι η Αριστερά» μπορεί να απαντηθεί με ευκολία απ' αυτούς που ξέρουν τι είναι η Αριστερά κι από εκείνους που δέχονται αυτό που είναι η Αριστερά, δηλαδή ένα 10-15% του Εκλογικού Σώματος, απαντιέται με δυσκολία ή καθόλου από το υπόλοιπο.

Λίγοι απ' το μεγάλο μέρος του Εκλογικού Σώματος ελπίζουν σε μια δυναμική και ουσιαστική (επαν)εμφάνιση της Αριστεράς, πολλοί αδιαφορούν και μάλλον ακόμα περισσότεροι -δυστυχώς- την αντιμετωπίζουν με δυσπιστία ή και απόρριψη. Ενίοτε απόλυτη.

Η αλήθεια είναι ότι η Αριστερά πληρώνει και αμαρτίες που δεν είναι δικές της. Πολλοί πολίτες της φορτώνουν κακοδαιμονίες που χρησιμοποιούν οι ίδιοι ως άλλοθι για τις δικές τους καταστροφικές επιλογές. Πολλοί της κάνουν «δίκη προθέσεων» κι άλλοι της φορτώνουν όλη μας την παθολογία, λες και η Αριστερά κυβέρνησε όλα αυτά τα χρόνια.

Αυτό το φορτίο φορτώνεται στην Αριστερά, και από κακοπροαίρετους πολίτες (πελάτες του κράτους και των κομμάτων, εκμαυλισμένους και ιδιώτες -με την έννοια του ιδιωτεύοντος), αλλά και από καλοπροαίρετους. Άλλους επειδή έχουν πειστεί από τα κλισέ της κυρίαρχης προπαγάνδας για την Αριστερά κι άλλους, που θα ήθελαν απ' αυτήν περισσότερα και ουσιαστικά, τα οποία όμως δεν βρίσκουν στον χώρο της.

Ο λόγος που η Αριστερά πληρώνει με τέτοιαν ευκολία ξένες αμαρτίες είναι διότι δεν έχει εξιλεωθεί ακόμα η ίδια από τις δικές της. Και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Στη Λατινική Αμερική, όπου αφέθηκε στη λαϊκή κάθαρση, τα πράγματα πάνε αλλιώς.

Η Αριστερά, ιστορικώς, έχει δίκιο.

Αυτό απεδείχθη από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ η οποία είχε παύσει να 'ναι αριστερή από χρόνια, και ακριβώς γι' αυτό κατέρρευσε. Καμμία Αριστερά δεν υπήρχε σε ένα βοναπαρτίστικο, σταλινικό, αντιδημοκρατικό, γραφειοκρατικό, ανελεύθερο και μιλιταριστικό (παρα)μόρφωμα έτσι όπως είχε μεταλλαχθεί το ίδιο στα αντίθετα από όσα η Επανάσταση διεκήρυσσε.

Το ιστορικό δίκιο της Αριστεράς απεδείχθη και αποδεικνύεται επίσης από την αποθηρίωση του καπιταλισμού μετά τη δική της ιδεολογική οπισθοχώρηση.

Ουδέποτε άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας, από τη βιομηχανική επανάσταση κι ύστερα, οι αντιθέσεις μέσα στις κοινωνίες κι ανάμεσα στα κράτη υπήρξαν πιο έντονες και χαοτικές.

Ιδιώτες που έχουν περιουσίες μεγαλύτερες από προϋπολογισμούς μεγάλων κρατών, εξαθλίωση της εργασίας στον αναπτυγμένο κόσμο, ενδημία της φτώχειας και της πείνας στον υπανάπτυκτο, υποδούλωση των τεχνών στις εξουσίες, υποβάθμιση της καθημερινής ζωής των ανθρώπων, ολοκληρωτικός έλεγχος του δημόσιου και ιδιωτικού βίου, καταστολή, εξάπλωση του πολέμου, λεηλασία του πλανήτη. Οι κρίσεις, η μία μετά την άλλη, χειρότερες κάθε φορά απ' τις προηγούμενες.

Απόγνωση.

(Οπως και η ίδια η γλώσσα θα ήθελε να μας θυμίσει πως συμβαίνει, όταν αποσυνδέεται ο άνθρωπος από τους τρόπους που η ίδια η γνώση προσφέρει).

Σε μια εποχή που η τεχνολογία, όχι μόνον θα επέτρεπε λίγη δουλειά και καλή ψυχαγωγία, αλλά προσέτι θα μπορούσε να έχει εξαφανίσει την ανεργία και να εξασφαλίσει την κοινωνική αλληλεγγύη, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: οι άνθρωποι δουλεύουν σαν τρελοί (όσοι δεν είναι άνεργοι), σαν σκλάβοι, χρεωμένοι ώς τον λαιμό, ανδράποδα των κερδών για τους ελάχιστους, μιας ελίτ των Εταιρειών, που βυθίζει όλο και πιο πολύ, όλο και πιο βίαια την ανθρωπότητα σε έναν τοξικό βίο, βλακώδη, απάνθρωπο, γελοίον.

Καλείται λοιπόν η Αριστερά.

Πού είναι;

Είναι η προσκυνημένη και προδοτική σοσιαλδημοκρατία; Είναι οι βολεμένες στο καθεστώς ή στις παρυφές του δημοσιοσχεσίτικες «παρέες»; Είναι η Αριστερά που για να θεωρεί εαυτήν εκτός συστήματος, έχει μεταναστεύσει στον κόσμο της; Όχι. Καλείται λοιπόν η Αριστερά.

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 29.V.2010 stathis@enet.gr

Το σύνδρομο της … χορηγίας και η ανίατη ασθένεια του πολιτικού μας συστήματος

“ Με μεγάλη δόση κυνισμού απολογήθηκε ο Τάσος Μαντέλης στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τη Siemens. Αίσθηση προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο ο πρώην υπουργός εξηγεί τη διαφορά μεταξύ της χορηγίας και της δωροδοκίας, αλλά και η επιμονή με την οποία υπερασπίζεται την επιλογή του να λάβει τα χρήματα της Siemens λόγω των υψηλών εξόδων που απαιτεί ο προεκλογικός αγώνας στη Β΄ Αθηνών αυτά, υποστηρίζει, ήταν «ο κακός μου σύμβουλος».

Αναφέρει επίσης σύμφωνα με τα πρακτικά της Εξεταστικής Επιτροπής- ότι από τις «χορηγίες» που έλαβε του περίσσεψαν χρήματα, τα οποία αποταμίευε για επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις και επαναλαμβάνει ότι η χορηγία είναι συνηθισμένη πρακτική την οποία, όπως είπε απευθυνόμενος στους βουλευτές, «ξέρετε και ξέρουμε όλοι»...”

“ Στον κλοιό της δικαιοσύνης οδηγεί τον Τάσο Μαντέλη η ομολογία του ότι έλαβε το 1998 σε λογαριασμό στην Ελβετία 200.000 μάρκα από τη Ζίμενς ως «προεκλογική χορηγία», παρά το σωσίβιο της παραγραφής που του προσφέρει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών.

Από χθες ο πρώην υπουργός της κυβέρνησης Σημίτη, για τον οποίο έχουν κλείσει τα σύνορα της χώρας, παύει να είναι στο ποινικό απυρόβλητο και είναι κατηγορούμενος για το κακούργημα του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, αδίκημα που φέρεται ότι τέλεσε μετά τη λήξη των υπουργικών του καθηκόντων.

Αφύπνιση

Την... αφύπνιση των δικαστικών αρχών προκάλεσε η παραδοχή του ενώπιον της Εξεταστικής Επιτροπής ότι έλαβε, εκτός των 200.000 μάρκων, και δεύτερο έμβασμα, το 2000, ύψους 250.000 σε λογαριασμό που άνοιξε ο κουμπάρος του Γ. Τσουγκράνης με την επωνυμία Α. Rocos, χωρίς όμως να γνωρίζει τον αποδέκτη του.”

Είναι μόλις δύο από τα δημοσιεύματα του σημερινού Τύπου που αφορούν την υπόθεση Μαντέλη.

Μια υπόθεση που εισάγει νέα ήθη στον πολιτικό μας βίο, όπως και τον θεσμό της … χορηγίας, όπως χαρακτήρισε ο ίδιος τις … “προσφορές” της Siemens.

Σχολιάζοντας τις εξελίξεις θα θέλαμε να πούμε ότι αυτό που εντυπωσιάζει δεν είναι μόνο αυτό καθαυτό το γεγονός.

Είναι η κυνικότητα και η ωμότητα της παραδοχής από τον πρώην υπουργό των κυβερνήσεων Σημίτη.

Πολύ, επιπλέον, μας εντυπωσιάζουν οι αντιδράσεις του πολιτικού κόσμου, ο οποίος έσπευσε να εκφράσει την «έκπληξή» του, τον «αποτροπιασμό» του, την ανάγκη να «φθάσει το μαχαίρι στο κόκαλο» και να «βγουν όλα στη φόρα».

Ανακάλυψαν, δηλαδή, οι πολιτικοί μας ταγοί την … Αμερική.

Φαίνεται ότι μέχρι σήμερα δεν ήξεραν, δεν άκουσαν, δεν είδαν, όχι μόνο το σχετικό με τη Siemens σκάνδαλο, αλλά και τόσα ακόμη σε όλη την κλίμακα της κρατικής διοίκησης όσο και στη λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος.

Δεν είχαν δει και δεν είχαν ακούσει για υπουργούς, βουλευτές και άλλα πολιτικά στελέχη, τα οποία έμπαιναν στον πολιτικό στίβο «πανί με πανί» και σύντομα ζούσαν σα μεγιστάνες.

Δεν είχαν ακούσει για τις πολυποίκιλες σχέσεις πολιτικών κομμάτων με εταιρείες, επιχειρηματίες, οι «δωρεές» των οποίων συνέρεαν στα κομματικά ταμεία.

Δεν είχαν πληροφορηθεί για υποψήφιους βουλευτές, αλλά και για στελέχη σε άλλα επίπεδα των πολιτικών θεσμών, όπως π. υποψήφιοι δήμαρχοι, οι οποίοι δαπανούσαν δεκάδες εκατομμύρια κατά την προεκλογική τους εκστρατεία – και φυσικά τα περισσότερα από αυτά από αδιαφανείς πηγές.

Και το κυριότερο με αδιαφανείς δεσμεύσεις και εξαρτήσεις.

Για τις πολυποίκιλες σχέσεις της πολιτικής εξουσίας – πολιτικών στελεχών – οικονομικών παραγόντων και των Μέσων Ενημέρωσης φαίνεται ότι ούτε γι’ αυτές είχαν ακούσει.

Εκείνο που ενοχλεί, λοιπόν, δεν είναι μόνο το ίδιο το γεγονός.

Είναι και η υποκρισία – το συλλογικό «δούλεμα» απέναντι στην κοινή γνώμη και τους πολίτες.

Η υποκρισία από ένα πολιτικό σύστημα με καθοριστική τη σφραγίδα της διαφθοράς. Ένα σύστημα - όχι της ανοχής – αλλά της συνενοχής και της συγκάλυψης.

Ένα σύστημα το οποίο έχει εξασφαλίσει για τον εαυτό του την ατιμωρησία, την ιδιότυπη «ασυλία», μέσω της συγκάλυψης ή της εικονικής έρευνας και αποτίμησης ευθυνών. Ένα έργο, που έχουν αναλάβει κατά καιρούς δεκάδες εξεταστικές επιτροπές οι οποίες – τι περίεργο ! – δεν καταλήγουν συνήθως πουθενά.

Ένα πολιτικό σύστημα που αυτοτροφοδοτείται και ανατροφοδοτείται μέσω του σφικτού εναγκαλισμού με τον κρατικό μηχανισμό, την προνομιακή σχέση με τα ΜΜΕ ( τουλάχιστον τα κυρίαρχα ), τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος και των κρατικών επιχορηγήσεων στα κόμματα.

Ένα σύστημα, το οποίο πλέον απευθύνεται σε πολύ «λίγους» ή σε εκείνους, οι οποίοι δίκην « κληρονομικής αριστοκρατίας » διαθέτουν τους διαύλους για μια άνετη πρόσβαση στην εξουσία, ή επίσης στους ευνοούμενους των κομματικών ηγεσιών και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.

Ένα σύστημα οι πολιτικοί ηγέτες του οποίου αντιμετωπίζονται από το μέσο επιχειρηματία τελείως απαξιωτικά γιατί γνωρίζει την εξάρτησή τους από τα επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία υποτίθεται ότι ελέγχουν ή και καταγγέλλουν.

Ένα πολιτικό σύστημα σε μια κατ’ επίφαση δημοκρατία το οποίο φαλκιδεύει και χειραγωγεί με όλους τους τρόπους την έννοια της «λαϊκής αντιπροσώπευσης».

Ενώ η έννοια του ελέγχου και της απόδοσης ευθυνών αποτελεί κενό γράμμα σ’ αυτή τη νοσούσα «δημοκρατία».

Υποκρισία, λοιπόν, και μάλιστα κραυγαλέα.

Αυτό ισχύει και για ένα τμήμα της κοινωνίας το οποίο «ξαφνιάστηκε» από το γεγονός.

Ένα τμήμα της κοινωνίας το οποίο, όμως, έχει αποδεχτεί αυτό το ‘πολιτικό παίγνιο» και το οποίο έχει ενσωματωθεί πλήρως στο σύστημα των πελατειακών σχέσεων και υιοθετεί ανάλογα πρότυπα στη ζωή του.

Έτσι ώστε άνθρωποι και πολίτες που προσπαθούν να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους, που επιμένουν να απαιτούν να υπάρχουν στην πολιτική αξίες και αρχές – να εξοβελίζονται, να περιθωριοποιούνται, να αισθάνονται «παρίες» στον ίδιο τους τον τόπο, στην ίδια τους τη ζωή.

Βαριά, λοιπόν, και σχεδόν ανίατη η ασθένεια του πολιτικού μας συστήματος.

Και είναι τελείως αμφίβολο αν και κατά πόσο μπορεί να προκύψει λύση διαφορετική από το υπάρχον πολιτικό σκηνικό – έστω και αν κάποιοι ευαγγελίζονται τη «Νέα Μεταπολίτευση» - ή αν απαιτείται ριζική ανατροπή του.

Αυτό βέβαια θα το δείξει η Ιστορία, όπως πολύ καλά το έχει κάνει και άλλες φορές στο παρελθόν.

Εμείς παρουσιάζουμε σήμερα ένα παλιότερο άρθρο του Μανόλη Ανδρόνικου δημοσιευμένο στο «Βήμα».

Έτσι για να μαθαίνουμε και στον τόπο «που γέννησε τη δημοκρατία» πώς λειτουργούσαν οι δημοκρατικοί θεσμοί.

Όχι βεβαίως γιατί πιστεύουμε ότι υπάρχουν αντιστοιχίσεις και αναλογίες με την εποχή στην οποία αναφέρεται το άρθρο.

Απλώς, θεωρούμε ότι η έννοια της πολιτικής ευθύνης, η λογοδοσία και ο ουσιαστικός έλεγχος από το σώμα των πολιτών και τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς, δεν πρέπει να διαγραφούν από το πολιτικό λεξιλόγιο.

Μανόλης Ανδρόνικος

Η Αθηναϊκή Δημοκρατία

« Το ίδιο αίσθημα του απλού πολίτη οδηγεί στην αθηναϊκή Δημοκρατία. Αυτός θα αποφασίσει για τη μοίρα της πόλης του, αυτός θα δικάσει τις παρανομίες του, αυτός θα κυβερνήσει την πολιτεία του. Με την Κλεισθένεια και αργότερα την Περίκλεια οργάνωση όλοι οι πολίτες πρέπει να πάρουν επάνω τους το βάρος των αποφάσεων. Η εκκλησία του Δήμου, μια μοναδική στην παγκόσμια ιστορία συνέλευση του συνόλου των πολιτών, έχει το βαρύ και όχι σπάνια τραγικό δικαίωμα να αποφασίσει για όλα. Δεν είναι μια ευθύνη μεταθετή στους άρχοντες ούτε καν σε εκλεγμένους αντιπροσώπους. Όμως θα ήταν λάθος να εντοπίσουμε την πεμπτουσία της αθηναϊκής δημοκρατίας στην εκκλησία του Δήμου. Γιατί θα ήταν απλοϊκό να φαντασθούμε πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ένα κράτος σαν το αθηναϊκό με μόνο αποφασιστικό όργανο την εκκλησία του Δήμου, που συνερχόταν τέσσερις φορές στις 35 μέρες της κάθε πρυτανείας.

Πολύ πιο αποφασιστικό και αποφασιστικό ρόλο έπαιζε η Βουλή και ορισμένοι άρχοντες. Ο τρόπος επιλογής των βουλευτών και των αρχόντων – και δίπλα σ’ αυτούς και των δικαστών – αποτελεί το κρίσιμο στοιχείο που καθορίζει καίρια την αθηναϊκή δημοκρατία. Εκτός από λίγους άρχοντες που ήταν ανάγκη να έχουν ειδικές γνώσεις, όλοι οι άλλοι – πρώτα πρώτα οι βουλευτές – εκλέγονται με κλήρο. Την απίστευτη για μας μέθοδο του κλήρου συμπλήρωνε μια δεύτερη αρχή, που εξασφάλιζε, όσο είναι ανθρώπινα δυνατό, την ουσία της δημοκρατίας. Κανένας δεν μπορούσε να εκλεγεί στο ίδιο αξίωμα δυο φορές στη ζωή του, εκτός μονάχα σε πολύ λίγες περιπτώσεις.

Οι δυο αυτές αρχές όχι μονάχα συμπληρώνουν η μια την άλλη, αλλά είναι τόσο αλληλένδετες, ώστε ουσιαστικά εκφράζουν μια και μόνη δημοκρατική πίστη: ότι όλοι οι πολίτες έχουν και το δικαίωμα και την υποχρέωση να αναλάβουν τις ευθύνες της εξουσίας.

Αν όμως οι δημοκρατικές αυτές αρχές άφηναν ελεύθερη την πρόσβαση στην εξουσία για κάθε αθηναίο πολίτη, η πολιτεία φρόντισε να πάρει ορισμένα μέτρα, για να εξασφαλίσει τα συμφέροντα του κράτους από ενδεχόμενες ατασθαλίες και καταχρήσεις.

Έτσι καθιέρωσε έναν προληπτικό και έναν κατασταλτικό έλεγχο. Ο πρώτος ονομαζόταν «δοκιμασία». Κάθε πολίτης που είχε εκλεγεί άρχων ή βουλευτής, είτε με ψήφο είτε με κλήρο, ήταν υποχρεωμένος να περάσει τη «δοκιμασία» προτού αναλάβει τα καθήκοντά του. οι εννέα άρχοντες – το ανώτατο σώμα – περνούσαν διπλή δοκιμασία, μια πρώτη μπροστά στη Βουλή και μια δεύτερη μπροστά σε λαϊκό δικαστήριο. Όλοι οι άλλοι περνούσαν μόνο μία. Οι άρχοντες στο δικαστήριο, οι βουλευτές στη Βουλή που αποχωρούσε. Όλοι έπρεπε να αποδείξουν πως ήταν αθηναίοι πολίτες τρίτης γενιάς, πως είχαν οικογενειακό τάφο, πως τελούσαν τις παραδοσιακές τελετές του Απόλλωνα και του Δία, πως είχαν πληρώσει τους φόρους των, είχαν εκτελέσει τη στρατιωτική τους θητεία και φέρονταν με σεβασμό στους γονείς των. Η δοκιμασία ήταν δημόσια και μπορούσε ο κάθε πολίτης να προσβάλει την ακρίβεια της κατάθεσης, με αποτέλεσμα να προκληθεί δημόσια δίκη.

Ο δεύτερος έλεγχος γινόταν ύστερα από τη λήξη της αρχής. Ήταν η λεγόμενη «εύθυνα» ή «εύθυναι». Κάθε άρχων που είχε διαχειρισθεί δημόσια χρήματα έδινε λόγο της δαπάνης στους «λογιστές». Αλλά και πέραν αυτού, όλοι έπρεπε να δώσουν λόγο για κατηγορίες πολιτών που είχαν διατυπωθεί εναντίον τους στη διάρκεια της αρχής τους σ’ ένα σώμα δέκα προσώπων που καλούνταν «εύθυνοι». Έτσι η δημοκρατία της Αθήνας, ανοικτή σε όλους τους πολίτες, φρόντιζε να εξασφαλίζει όχι μονάχα την έντιμη διαχείριση των δημοσίων χρημάτων, αλλά και τη νόμιμη άσκηση της εξουσίας.

Πρέπει επίσης να προσθέσουμε πως η αθηναϊκή δημοκρατία από την αρχή της λειτουργίας της πρόβλεψε τον κίνδυνο κατάλυσής της από φιλόδοξους πολιτικούς και καθιέρωσε τον θεσμό του «οστρακισμού». Αλλά και σε κρίσιμες για τη Δημοκρατία περιστάσεις η εκκλησία του Δήμου έπαιρνε εξαιρετικά μέτρα για την προστασία της. Έτσι στα 410 π.Χ. με το «ψήφισμα του Δημοφάντου» ανανεώνει έναν παλιό Σολώνειο νόμο, που θέτει εκτός νόμου όποιον συνομωτεί κατά της Δημοκρατίας. Το ψήφισμα αυτό ανανεώνεται και επαναλαμβάνεται ουσιαστικά με τον νόμο που ψηφίστηκε ύστερα από πρόταση του Ευφράτη στα 336 π.Χ.. Δυστυχώς ούτε αυτός ο νόμος μπόρεσε να αποτρέψει την κατάλυση της Δημοκρατίας. Αυτή όμως συντελέστηκε από τους Μακεδόνες κατακτητές, όταν ο Αντίπατρος εγκατέστησε το 322 π.Χ. μακεδονική φρουρά στη Μουνιχία. Ο μακεδόνας στρατηγός θα απαιτήσει και θα επιτύχει και κάτι ακόμα: να του παραδώσουν οι Αθηναίοι τους ηγέτες της δημοκρατικής μερίδας: τον Δημοσθένη, τον Υπερείδη, τον Ιμεραίο, τον Αριστόνικο και τον Ευκράτη. Ο Δημοσθένης, γνωρίζοντας τι τον περιμένει, πήρε δηλητήριο και αυτοκτόνησε. Οι άλλοι τέσσερις είχαν μαρτυρικό τέλος.

Αυτός ήταν ο τραγικός επίλογος της αθηναϊκής δημοκρατίας. Ένας καινούργιος κόσμος είχε κιόλας γεννηθεί, ο κόσμος των μεγάλων μακεδονικών βασιλείων ».

- άρθρο στο Βήμα -

Εξελίξεις στο χώρο της Αριστεράς; Η συγκέντρωση του « Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής » στο Σπόρτινγκ και η ομιλία του Αλέκου Αλαβάνου

Σε μια μαζική και μαχητική συγκέντρωση στο Σπόρτινγκ ο Αλέκος Αλαβάνος παρουσίασε  δέκα σημεία που μπορούν να αποτελέσουν την πολιτική πλατφόρμα του «Μετώπου». Στη συγκέντρωση συμμετείχαν κυρίως μέλη συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ που προέρχονται από την ΚΟΕ, την ΚΕΔΑ και τη ΔΕΑ, αλλά και ανένταχτοι αριστεροί πολίτες. Μίλησαν επίσης οι Χρήστος Κατσούλας και Μαρία Μπόλαρη.

Ο Αλέκος Αλαβάνος αναφέρθηκε στην οικονομική κρίση καταγγέλλοντας την κυβερνητική πολιτική και  ζήτησε την ενίσχυση του Μετώπου.

Χωρίς να κάνει καμία αναφορά στον Συνασπισμό και στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Αλαβάνος ανέπτυξε την πρόταση του για την έξοδο της χώρας από την κρίση και αναφέρθηκε στον ρόλο που μπορεί να παίξει η αριστερά προς αυτή την κατεύθυνση χαρακτηρίζοντάς την ως καταλύτη των εξελίξεων.

Είπε επίσης πως το «Μέτωπο» δημιουργήθηκε μόνο για να ενώσει την Αριστερά: «Να ενώσουμε την Αριστερά με ρυάκια από κάθε πολιτικό χώρο, με τη νεολαία, σε έναν ασταμάτητο χείμαρρο». Αναφερόμενος στον ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι «δεν είναι σε καλή κατάσταση», αλλά «η ψυχή του είναι ζωντανή».

Ο κ. Αλαβάνος κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι η Ελλάδα έχει πρόβλημα κυριαρχίας, τονίζοντας ότι αυτό που γίνεται σήμερα δεν έχει σχέση με την αυτονόητη μεταβίβαση εθνικών εξουσιών σε διεθνείς δημοκρατικούς θεσμούς αλλά, όπως είπε, αυτά είναι ιμπεριαλιστικές εντολές, τελεσίγραφα και διατάγματα και επανέλαβε ότι πρωθυπουργός της χώρας είναι η κ. Μέρκελ.

Η έξοδος από την κρίση, είπε ο κ. Αλαβάνος απαιτεί ένα ισχυρό πλήγμα στον καπιταλισμό. Απαιτεί όμως και να νικήσουμε εκεί που ίσως έχουμε χάσει κατά κράτος. Στον καπιταλισμό μέσα μας. Στις καπιταλιστικές αξίες του ατομισμού, του καριερισμού, του καταναλωτισμού, του ανταγωνισμού που έχουμε εσωτερικεύσει.

Γι' αυτό, πρόσθεσε, η άλλη λύση της αριστεράς δεν κινείται μόνο σε πολιτικό - τεχνικό επίπεδο. Απαιτεί μια συνολική πολιτιστική επανάσταση στις αξίες, στα ιδανικά, στις συμπεριφορές, γιατί αριστερά σημαίνει ένας άλλος τρόπος ζωής.

Ωστόσο, είπε ο κ. Αλαβάνος, μια εναλλακτική λύση απαιτεί ένα εναλλακτικό πολιτικό υποκείμενο και πρώτη προϋπόθεση είναι να σαρωθεί το πολιτικό σύστημα, να φύγει αυτή η κυβέρνηση και τα μέτρα ΔΝΤ και Ε.Ε. και προς αυτή την κατεύθυνση κήρυξε «ανένδοτο αγώνα» για να προσθέσει: «Οι χήρες που θα χάσουν τη σύνταξή τους, οι «ανύπανδρες κορασίδες», οι υπερήλικοι εργάτες, οι μαζικά απολυμένοι θα είναι γύρω από το Μαξίμου την ώρα που θα φεύγετε κ. Παπανδρέου, με ελικόπτερο».

Ο κ. Αλαβάνος τόνισε ότι η αριστερά μπορεί να γίνει καταλύτης της νέας πλειοψηφίας και αναφερόμενος στο «Μέτωπο» είπε ότι «αν θέλουμε όμως ειλικρινά να αφήσουμε πίσω ένα πολιτικό σύστημα που οδήγησε τη χώρα μας μέσα στο πηγάδι, πρέπει να βρούμε νέες λέξεις, έννοιες και απελευθερωτικές δυνατότητες».

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, κάλεσε όσους ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει πλήρης εναλλακτική λύση από την Αριστερά να σταματήσουν να ζητούν αναλυτικές δήθεν προτάσεις. «Η πτώση της δικτατορίας έγινε με τρία συνθήματα: "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία"», είπε. Πρότεινε «αναδιαπραγμάτευση των χρεών μας» ως «εναλλακτική λύση απέναντι στον απαγχονισμό της οικονομίας που προωθεί η κυβέρνηση».

Απαντώντας στις επικρίσεις ότι επιδιώκει την διάσπαση της αριστεράς, ο κ. Αλαβάνος είπε ότι «μόνο μέσα σε μια γη ενότητας και κοινής δράσης μπορεί να μαζέψουν χυμούς οι ρίζες του Μετώπου. Όχι μόνο να ενώσουμε την Αριστερά. Να ενώσουμε την Αριστερά με ρυάκια από κάθε πολιτικό χώρο, με τη νεολαία, σε ένα ασταμάτητο χείμαρρο».

Ο κ. Αλαβάνος απευθύνθηκε «στα μέλη και τους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν φέρουν ευθύνη για το σήμερα» τονίζοντας: «Ας του δώσουμε πάλι πνοή με την δημοκρατική συγκρότηση, με το μετωπικό σχέδιο, με τις ιδέες. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι σε καλή κατάσταση. Η ψυχή του όμως είναι ζωντανή. Είναι η δική σας ψυχή.

Είναι αυτή η ψυχή, γυναικών και ανδρών, που μπορεί πάλι να μας βγάλει από τη απομόνωση, να μας ξεσηκώσει από τη δουλειά και την κουζίνα, να μας βγάλει στο δρόμο με το κεφάλι ψηλά, να μας κάνει καπετάνιους σε αυτό το Κάβο Ντόρο της πατρίδας μας, τα οράματά μας να γίνουν πάλι σημείο αναφοράς της κοινωνίας. Απευθυνόμαστε στις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Μέχρι και ως εκείνο τον αντιεξουσιαστικό χώρο που κατήγγειλε αδυσώπητα την δολοφονική βία στη Marfin. Στα κινήματα. Συντροφικά ας πάρουμε την πρωτοβουλία να οικοδομήσουμε Μετωπικές Επιτροπές. Θα βρούμε στους πολίτες εύφορη γη. Κάθε κομματικής προέλευσης».

Τέλος αναφερόμενος στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Φθινοπώρου ο κ. Αλαβάνος είπε ότι είναι ευκαιρία «για ένα πανελλαδικό δημοψήφισμα ενάντια στα Μέτρα. Για το Κοινωνικό Κράτος. Σε όλη την Ελλάδα. Μα πάνω από όλα εδώ, στη μητροπολιτική περιφέρεια της Αττικής, όπου ζει ο μισός σχεδόν πληθυσμός της Ελλάδας. Ας πετάξουμε το γάντι» αφήνοντας να εννοηθεί ότι το «Μέτωπο» θα διεκδικήσει την περιφέρεια Αττικής καθώς δεν έκανε καμία αναφορά στο ΣΥΡΙΖΑ για τις εκλογές.

Λίγο πριν από το τέλος της ομιλίας του απευθύνθηκε στις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και «στους έντιμους φίλους του ΠΑΣΟΚ». Και αυτό διότι «η Αριστερά δεν μπορεί μόνη της. Η Αριστερά έχει την πικρή εμπειρία του 1989. Δεν είναι η λεηλασία στον σοσιαλιστικό χώρο που έχει σημασία· είναι η αφύπνιση και η συστράτευση μαζί του». Χαρακτήρισε ακόμη ευκαιρία για να υπάρξει αντίδραση στα οικονομικά μέτρα τις δημοτικές εκλογές, που μπορούν να λειτουργήσουν σαν δημοψήφισμα.

Η πρώτη οργανωμένη εμφάνιση του Μετώπου δημιουργεί ορισμένα νέα δεδομένα στο χώρο της Αριστεράς και ειδικότερα στον ευρύτερο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Με δεδομένη την αυξανόμενη κοινωνική δυσαρέσκεια αλλά και τις πολιτικές διεργασίες που καταγράφονται τόσο στο ευρύτερο πολιτικό φάσμα όσο και στην Αριστερά ( συνέδριο Συνασπισμού, όξυνση των εσωκομματικών αντιθέσεων ), με δεδομένη επίσης την άρνηση της ηγεσίας του ΚΚΕ για συνεργασίες ιδιαίτερα με τα στελέχη που είχαν αποχωρήσει παλιότερα, υπάρχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την τροπή που θα πάρουν οι εξελίξεις και τη δυναμική που θα αναπτυχθεί.

Στο κοινωνικό σώμα, επίσης, της Αριστεράς διακρίνεται έντονος προβληματισμός για την πορεία των κοινωνικών και πολιτικών αναμετρήσεων, για το ρόλο και τη συμβολή της Αριστεράς καθώς και για την αναγκαιότητα ανάληψης ενωτικών δράσεων.

Ενδιαφέρον θα έχει και η αντίδραση και των άλλων πολιτικών σχημάτων της Αριστεράς.

Ίδωμεν.