Κρίσιμες εκλογές σε Ιταλία και Αυστρία - προς τα πού πηγαίνει η Ευρώπη;

Από το πρωί στις 7  εκατομμύρια Ιταλοί ψηφοφόροι προσέρχονται στις κάλπες για ένα δημοψήφισμα ιδιαίτερα κρίσιμο όχι μόνο για την Ιταλία αλλά και για την τύχη της "Ενωμένης Ευρώπης" και ειδικά της Ευρωζώνης.

 
Μπορεί τυπικά οι Ιταλοί να ψηφίζουν για τις αρμοδιότητες της Γερουσίας αλλά το διακύβευμα είναι [πολύ ευρύτερο. Αφού αρχικά ο ίδιος ο Ρέντζι έχει δηλώσει ότι θα παραιτηθεί ενώ οι σεισμικές δονήσεις από ένα πιθανό όχι θα αγγίξουν τον σκληρό πυρήνα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.



Πολλοί μιλούν για την άνοδο των "λαϊκιστών" και του "λαϊκισμού" αφού το ΟΧΙ στηρίζουν πρωταρχικά το κίνημα των πέντε αστέρων του Πέπε Γκρίλο αλλά και η ακροδεξιά Λέγκα του Βορρά. Λένε βέβαια τη μισή αλήθεια γιατί επίσης στο ΟΧΙ συντάσσονται κοινωνικά κινήματα και δυνάμεις ειδικά της εξωκοινοβουλευτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Το τι θα συμβεί θα το ξέρουμε αργά σήμερα το βράδυ ... 

 Το ζήτημα είναι ότι οι λαοί της Ευρώπης ψάχνουν απεγνωσμένα να στείλουν ένα μήνυμα ενάντια στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, στις ασφυκτικές πολιτικές της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού όπως και στη γερμανική επικυριαρχία. 

 Μόνο που αυτό - με δεδομένη την απουσία εναλλακτικών πολιτικών προτάσεων από την Αριστερά - σπεύδουν να το οικειοποιηθούν και να το αξιοποιήσουν οι δτυνάμεις της Ακροδεξιάς και ό,τι πιο σκοτεινού έχει παρουσιάσει αυτή η ήπειρος. 

 Ίσως πιο χαρακτηριστικό είναι αυτό το φαινόμενο στην Αυστρία όπου για πρώτη φορά μετά ΄το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο υπάρχει ο κίνδυνος να αναδειχτεί στην ηγεσία μιας χώρας εκπρόσωπος των ναζιστών - γιατί στην ουσία τέτοιος είναι ο Νόμπερτ Χόφερ, υποψήφιος του "Κόμματος της Ελευθερίας" (πώς οι λέξεις χάνουν τη σημασία τους, αλήθεια ...!). 

 Ο οποίος αξιοποιώντας το ξενοφοβικό κλίμα αλλά και τα όποια οικονομικά προβλήματα προβάλλει το αποκρουστικό πρόσωπο της ακροδεξιάς και νεοναζιστικής δημαγωγίας, ενώ μιλά και για τον παγγερμανισμό (!) και άλλα θέματα που μας φέρνουν ανατριχίλα!


 Αυτή είναι η επιτυχία (!) της Ενωμένης Ευρώπης - των τραπεζών, των πολυεθνικών, του νεοφιλευθερισμού και της λιτότητας - που μετά από 60 χρόνια περίπου φέρνει στο προσκήνιο τους βρικόλακες της ιστορίας!

 

Αλλά όπως είπαμε για ασφαλέστερα και γενικότερα συμπεράσματα, ας περιμένουμε τα ίδια τα αποτελέσματα

Η χρηματοδότηση της Χρυσής Αυγής από ακροδεξιούς στη Ρωσία, Έλληνες και Ρώσους επιχειρηματίες

         του Μ ...

Τι γυρεύουν πρωτοκλασάτα στελέχη της ναζιστικής Χρυσής Αυγής στη Μόσχα; Γιατί το μεγαλύτερο τμήμα των φασιστικών και ακροδεξιών κομμάτων της ΕΕ έχει στραφεί προς το Κρεμλίνο; Υπάρχει προσωπική εντολή του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν να κατευθυνθεί ρωσικό χρήμα σε ακροδεξιές και εθνικιστικές ευρωπαϊκές οργανώσεις και κόμματα; Ποιοι έχουν αναλάβει να διεκπεραιώσουν το σχέδιο; Έρχονται «τσουβάλια» με ρούβλια και δολάρια στην Ελλάδα για λογαριασμό της Χρυσής Αυγής κι αν ναι, πώς διακινούνται; Πώς κινούνται μικροί και μεγάλοι ρώσοι και Έλληνες επιχειρηματίες για την οικονομική ενίσχυση του ναζιστικού μορφώματος; Ποιες είναι οι ευρύτερες στοχεύσεις της ρωσικής κυβέρνησης και ολιγαρχίας από την πολύπλευρη στήριξη φασιστικών κομμάτων μέσα στους κόλπους της ΕΕ;

Η προσπάθεια να προσεγγίσουμε τα παραπάνω ερωτήματα μας οδηγεί κατευθείαν στον πυρήνα μιας οργανωμένης στρατηγικής που ακολουθεί η ρωσική κυβέρνηση, αλλά και στην εξήγηση (με υλικούς όρους) του φαινομένου της ανόδου της Χρυσής Αυγής. Η στρατηγική των Ρώσων έχει ως άμεσο στόχο τον πολιτικό προσεταιρισμό των ευρωπαϊκών ακροδεξιών και φασιστικών κομμάτων, προφανώς με ευρύτερες γεωπολιτικές στοχεύσεις. Οι γνώστες ισχυρίζονται ότι και οι φασιστικές ομάδες στην Ουκρανία γιγαντώθηκαν με ρωσικό χρήμα, ίσως ακριβώς για να παίξουν ένα ρόλο στην αλλαγή συνόρων στην περιοχή. Από αυτό το κάδρο δεν θα μπορούσε να λείπει η Χρυσή Αυγή. Το ελληνικό ναζιστικό κόμμα έχει εξασφαλίσει εδώ και πολύ καιρό χρηματοδότηση από τη Μόσχα. Οι δρόμοι και οι σταθμοί για να φτάσουν τα χρήματα στην Ελλάδα είναι πολυδαίδαλοι. Άλλοτε καλύπτονται με το μανδύα νόμιμων δραστηριοτήτων και άλλοτε όχι.

Τα ρωσικά εμβάσματα που έχει εξασφαλίσει η Χρυσή Αυγή, έρχονται να προστεθούν στη χρηματοδότηση που ήδη λαμβάνει από Έλληνες επιχειρηματίες, από το εγχώριο εφοπλιστικό λόμπι, αλλά και από άλλους μικρότερους επαγγελματίες που στηρίζουν με μικροποσά το φασιστικό έκτρωμα. Ωστόσο, όπως σημειώνουν άνθρωποι που γνωρίζουν από τα μέσα τον τρόπο λειτουργίας της οργάνωσης, η μέθοδος που ακολουθείται είναι «λίγα από πολλούς, πολλά από λίγους». Όπου «λίγοι» διάβαζε ρώσικα κεφάλαια και ισχυροί Έλληνες επιχειρηματίες.

Ακολούθησε τη μυρωδιά του χρήματος

Πολλές αναλύσεις έχουν γραφτεί για το φαινόμενο γιγάντωσης της Χρυσής Αυγής. Άλλοι το χρεώνουν στην κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας, στη μετανάστευση, στην οικονομική και πολιτική κρίση. Άλλοι στο παιχνίδι που κάνει μαζί της το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ. Τι ήταν όμως αυτό που έφερε τη Χρυσή Αυγή από το περιθωριακό 0,2% στην εκλογή δημοτικού συμβούλου στο Δήμο Αθήνας το 2010 και μετά στα ποσοστά των εκλογών του 2012 και του 2014; Αυτό που στήριξε τις αθρόες στρατολογήσεις της Χρυσής Αυγής και τη δυνατότητά της να «πατήσει» σε γειτονιές είναι πρώτα από όλα ένα: το χρήμα.

Αρχικά οι εγχώριοι φύρερ χρηματοδοτούνταν (και συνεχίζουν) από Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες και εφοπλιστές. Το ρόλο του μεσολαβητή είχε από παλιά αναλάβει ο Τάκης Μιχαλόλιας, αδελφός του Νίκου Μιχαλολιάκου και γνωστός ποινικολόγος με διασυνδέσεις στους επιχειρηματικούς και εφοπλιστικούς κύκλους. Μικρότερα ποσά οι χρυσαυγίτες αποσπούσαν και αποσπούν από μικρομεσαίους επιχειρηματίες, είτε με τη χορήγηση «προστασίας» είτε λόγω της «ανάγκης» που αισθάνονται, κυρίως οι ιδιοκτήτες καταστημάτων διασκέδασης, να τα έχουν καλά με τα «παιδιά της Χρυσής Αυγής» – και ο νοών νοείτω.

Πήγες χρηματοδότησης η Χρυσή Αυγή έχει αναζητήσει και μεταξύ των Ελλήνων ομογενών. Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Αμερικανικό Ινστιτούτο Γεωστρατηγικών Αναλύσεων Stratfor, μέλη της Χρυσής Αυγής έχουν απευθυνθεί σε ομογενείς που ζουν στις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστραλία και τη Γερμανία, με την ανταπόκριση να είναι μεν θετική, αλλά να μην εξασφαλίζει μεγάλα χρηματικά ποσά. Όσοι γνωρίζουν τον κύκλο των εύπορων ομογενών, μιλούν για τις ιδιαίτερα φιλικές σχέσεις που έχουν ο ελληνοαυστραλός επιχειρηματίας Κώστας Μακρής με τον δικηγόρο Παύλο Σαράκη, γνωστό για τα ακροδεξιά του
πιστεύω και συνήγορο του Ηλία Κασιδιάρη.

Όμως, από όλες τις παραπάνω δραστηριότητες, η Χρυσή Αυγή δεν θα μπορούσε να εξασφαλίσει τα χρήματα που χρειάστηκαν ώστε από ένα περιθωριακό κόμμα να ανοίξει γραφεία παντού, να συντηρεί δύο εφημερίδες και δεκάδες διαδικτυακές σελίδες, να διοργανώνει ρατσιστικά συσσίτια και –κυρίως– να μισθοδοτεί πλειάδα επαγγελματικών στελεχών. Ακόμη και σήμερα, με κομμένη την κρατική επιχορήγηση λόγω του εγκλεισμού των στελεχών της, όχι μόνο λειτουργεί 70 γραφεία σε όλη την Ελλάδα και άλλους τόσους «πυρήνες», αλλά ακόμη και οι εκλογικοί αντιπρόσωποι της Χρυσής Αυγής σε πολλά εκλογικά τμήματα το 2014 ήταν έμμισθοι – κάτι που δεν συνέβη με κανένα άλλο κόμμα! Με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς, η διατήρηση τέτοιων υποδομών και η συντήρηση του μεγάλου έμψυχου δυναμικού χρειάζεται ένα κονδύλι που ξεπερνά τα 5 εκατ. ευρώ σε ετήσια βάση. Το παραμύθι της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής ότι τα χρήματα τα βρίσκουν από τις εισφορές των μελών τους και από την κρατική χρηματοδότηση (που δεν ξεπερνούσε –μαζί με τις εισφορές των βουλευτών τους– τα 750.000 ευρώ), δεν το πιστεύουν ούτε τα μικρά παιδιά. Από πού έρχονται αυτά τα λεφτά;

Ο ρωσικός παράγοντας

Οι στενές επαφές της Χρυσής Αυγής με τη Μόσχα έχουν αρχίσει από τη δεκαετία του 1990, αρχικά μέσω της ρωσικής ακροδεξιάς. Τους εγχώριους ναζί ξεκίνησαν να τους χρηματοδοτούν οι ρώσοι ομοϊδεάτες τους, το κόμμα του Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι. Το 1996, τη ρωσική πρωτεύουσα επίσκεφθηκε ο ίδιος ο Ν. Μιχαλολιάκος, προσκεκλημένος του Ζιρινόφσκι. Το κόμμα του Ζιρινόφσκι είναι στη ρωσική Βουλή και διατηρεί άριστες σχέσεις με το Κρεμλίνο. Ωστόσο, ιδιαίτερα μετά τις διπλές εθνικές εκλογές (Μάιος-Ιούνιος 2012) και την εκλογική εκτίναξη της Χρυσής Αυγής τα δεδομένα άλλαξαν και, σύμφωνα με πληροφορίες, εντάθηκε το ρωσικό ενδιαφέρον, πολύ πέραν του Ζιρινόφσκι.

Δεν είναι τυχαίο ότι η συνομιλία του πρώην ΓΓ του υπουργικού συμβουλίου Τάκη Μπαλτάκου με τον Ηλία Κασιδιάρη έπαιξε πρώτα στον ρωσικό ιστότοπο rutube.ru. Σύμφωνα με πληροφορίες, ήταν μια διευκόλυνση των ρώσων ακροδεξιών προς τη Χρυσή Αυγή ώστε να μην μπορέσουν οι ελληνικές διωκτικές αρχές να βρουν τα ίχνη αυτού που το καταχώρισε. Η έμπρακτη ρωσική στήριξη προς το Ν. Μιχαλολιάκο φάνηκε και τον προηγούμενο Δεκέμβριο, όταν η εφημερίδα Φωνή της Ρωσίας δημοσίευσε συνέντευξη του φυλακισμένου αρχηγού της Χρυσής Αυγής. Όταν δίνεις παίρνεις, λέει ο λαός μας, και η Χρυσή Αυγή με πρωτοσέλιδο άρθρο της εφημερίδας του κόμματος, με την υπογραφή του Ηλία Κασιδάρη, ήδη από το 2012 δήλωνε τις προθέσεις της: «Στροφή προς τη Ρωσία: Η αλλαγή του γεωστρατηγικού προσανατολισμού ως μόνη εφικτή λύση για να απαλλαγεί η χώρα από τα δεσμά των τοκογλύφων».

Δεν το ’χουν και κρυφό. Ο ίδιος ο Η. Κασιδιάρης αποκάλυψε σε εκπομπή του Γιώργου Τράγκα ότι για πολύ καιρό στελέχη της Χρυσής Αυγής ταξίδευαν στη Ρωσία, ενώ μόλις τον προηγούμενο μήνα πραγματοποιήθηκε επίσημη επίσκεψη των βουλευτών της Χρυσής Αυγής στη Μόσχα. Στις 14 και 15 Μαΐου (μεσούσης της προεκλογικής περιόδου!) οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής Ελένη Ζαρούλια και Αρτέμης Ματθαιόπουλος βρέθηκαν στη ρωσική πρωτεύουσα. Η σύζυγος του προφυλακισμένου Νίκου Μιχαλολιάκου και ο υποψήφιος γαμπρός του δεν πήγαν εκεί για ταξίδι αναψυχής, αλλά για να συναντηθούν με τον καθηγητή πανεπιστημίου και σύμβουλο της ρωσικής κυβέρνησης Αλεξάντρ Ντούγκιν. Παρότι μερίδα των ελληνικών ΜΜΕ επιχείρησε να τον εμφανίσει ως γραφικό, ο γνωστός φασίστας και υμνητής των Wafen SS Ντούγκιν έχει πολύ συγκεκριμένο ρόλο. Είναι εξ απορρήτων σύμβουλος του Πούτιν, καθώς επίσης και του Σεργκέι Ναρίσκιν, προέδρου της Κάτω Βουλής της Ρωσίας, της Δούμας, και συνομιλητής του συνόλου της ακροδεξιάς στη χώρα του. Τον Ντούγκιν έχει επικαλεστεί συχνά σε άρθρα του ο Ν. Μιχαλολιάκος.

Στο επίκεντρο της συνάντησης των χρυσαυγιτών βουλευτών με τον Ντούγκιν, σύμφωνα με το δελτίο Τύπου της ελληνικής ναζιστικής οργάνωσης, ήταν «οι εξελίξεις στην Ουκρανία, οι διώξεις κορυφαίων στελεχών της Χρυσής Αυγής, η γεωστρατηγική θέση της Ρωσίας και οι διμερείς σχέσεις με την Ελλάδα», ενώ συζητήθηκαν και τα ενεργειακά θέματα. Ο Ντούγκιν υποστήριξε ότι είναι «επιτακτική ανάγκη η συνεργασία Ελλάδας-Ρωσίας (…) γιατί μοιραζόμαστε τις κοινές αξίες της Ορθοδοξίας και του πολιτισμού». Ο ίδιος φέρεται επίσης να δήλωσε ότι «η Χρυσή Αυγή είναι ένας φυσικός σύμμαχος της Ρωσίας, καθώς παλεύει εναντίον της αμερικανικής επεκτατικής πολιτικής».

Στο πλαίσιο της επίσκεψής τους, η Ζαρούλια και ο Ματθαιόπουλος είχαν επίσης επαφές με ρώσους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες. Αυτό που δεν γράφτηκε στο επίσημο δελτίο Τύπου –αυτά άλλωστε δεν λέγονται– είναι το πραγματικό περιεχόμενο των συναντήσεων. Μήπως οι συναντήσεις έγιναν προκειμένου να εξασφαλιστούν οι όροι και οι τρόποι ώστε το ρωσικό χρήμα να συνεχίσει να ρέει προς την Ελλάδα; Εδώ φτάνουμε στο ζουμί. Ποιοι λοιπόν χρηματοδοτούν τη Χρυσή Αυγή με ρούβλια και με ποιον τρόπο;

Εταιρείες βιτρίνα και χρηματοδότες

Πρώτη στη σχετική λίστα είναι εταιρεία που έχει ως αντικείμενο την παραγωγή και εμπορία προϊόντων αρτοποιίας και ζαχαροπλαστικής. Πρόκειται για γνωστή αλυσίδα, με δεκάδες καταστήματα στο νομό Αττικής, τα αφεντικά της οποίας έχουν στο παρελθόν προφυλακιστεί και έχουν κατηγορηθεί για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Η συγκεκριμένη αλυσίδα, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, είναι βιτρίνα προκειμένου να ξεπλένονται χρήματα από την εξαναγκαστική πορνεία γυναικών με προέλευση κυρίως από την Ανατολική Ευρώπη, ενώ πίσω από την εταιρεία κρύβονται μπίζνες με στριπτιζάδικα και άλλες παράνομες δραστηριότητες. Πρόκειται για κύκλωμα που ελέγχεται από τη ρωσική μαφία, η οποία –όπως είναι ευρέως γνωστό– κατά καιρούς αναλαμβάνει να «διεκπεραιώνει» υποθέσεις ρώσων ολιγαρχών και επικίνδυνες αποστολές του ρωσικού συστήματος εξουσίας.

Πέρα από την απευθείας χρηματοδότηση προς τη Χρυσή Αυγή, η συγκεκριμένη αλυσίδα καλύπτει και ανάγκες «προσλήψεων» από τη σχετική λίστα «ευρέσεως εργασίας» που διαθέτει η ελληνική ναζιστική οργάνωση προκειμένου να στρατολογεί νέα μέλη με «αντάλλαγμα» μια (κακοπληρωμένη) θέση εργασίας.

Έτερος μεγάλος χρηματοδότης του εγχώριου φασιστικού μορφώματος, ως μεταφορέας ρωσικών κεφαλαίων, είναι Έλληνας επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται στο χώρο της ενέργειας. Πρόκειται για ρωσοθρεμμένο μεγαλοεπιχειρηματία, ο οποίος στους κύκλους της αγοράς θεωρείται ο άνθρωπος της Gazprom στην Ελλάδα. Η Gazprom είναι ο ρωσικός κρατικός κολοσσός ενέργειας που έχει επενδύσεις σε όλη την υφήλιο. Είναι τέτοια η σημασία της, που έχει χαρακτηριστεί ως το «υπουργείο Εξωτερικών» του Κρεμλίνου. Στην περίπτωση της Ελλάδας, είναι γνωστό ότι η ρωσική εταιρεία ενδιαφέρεται για την κατασκευή του αγωγού Southstream ο οποίος σχεδιάζεται να περάσει από τη χώρα μας για την προμήθεια της ΕΕ με φυσικό αέριο, αλλά και του αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Τον συγκεκριμένο Έλληνα επιχειρηματία φωτογράφιζαν παλαιότερα και ως επίσημο «χορηγό» του ΛΑΟΣ του ακροδεξιού Καρατζαφέρη. Η μετακίνησή του σήμερα προς τη Χρυσή Αυγή φαίνεται ότι ήρθε με άνωθεν εντολές, προκειμένου να εξασφαλίσει η εγκληματική συμμορία του Ν. Μιχαλολιάκου την «πρωτοκαθεδρία» στο χώρο της ακροδεξιάς.

Ρούβλια, δολάρια και ευρώ στην Ελλάδα με προορισμό τα ταμεία της Χρυσής Αυγής έρχονται από τους ακροδεξιούς Ρώσους με μεσάζοντες συμπατριώτες τους που έχουν ήδη αγοράσει μεγάλες εκτάσεις και επαύλεις στην Ελλάδα και είτε κατοικούν μόνιμα στη χώρα, είτε πηγαινοέρχονται χρησιμοποιώντας τις κατοικίες τους για παραθερισμό. Τη ρωσική «μετοίκηση» στην Ελλάδα, ενίσχυσε ο νόμος 4146/2013 της κυβέρνησης Σαμαρά, με τον οποίο δίνεται η δυνατότητα σε αλλοδαπούς εκτός ΕΕ να αποκτήσουν βίζα, έγγραφα και άδεια παραμονής, αν αγοράσουν σπίτι αξίας άνω των 250 χιλιάδων ευρώ. Βάσει της συγκεκριμένης ρύθμισης, ρώσοι μεγιστάνες –και όχι μόνο–έχουν ήδη αποκτήσει βίλες στην Ελλάδα, από τη Χαλκιδική και την Εύβοια μέχρι την Πελοπόννησο και την Κρήτη. Η μόνιμη κατοικία, σε συνδυασμό με τη χορήγηση εγγράφων που τους δίνει τη δυνατότητα να κινούνται ελεύθερα εντός της ΕΕ, διευκόλυνε πολλούς Ρώσους χρηματοδότες της Χρυσής Αυγής να διακινούν άνετα μεγάλα ποσά εντός της ελληνικής επικράτειας. Στα σπίτια τους μπαινοβγαίνουν τα στελέχη της Χρυσής Αυγής που περιστοιχίζουν τον Ν. Μιχαλολιάκο και είναι οι κομιστές των χρηματοδοτήσεων.

Πέρσι, αλλά και τον περασμένο Απρίλιο, σύμφωνα με πληροφορίες, βρέθηκε στην Ελλάδα ο ρώσος πολυεκατομμυριούχος Αντρέι Σκοτς, ένας από τους 300 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου και ο 19ος πλουσιότερος ρώσος πολίτης, με ακροδεξιές πεποιθήσεις αλλά και συνομιλητής του Πούτιν. Σύμφωνα μάλιστα με τις ίδιες πηγές, ο Σκοτς ήρθε στην Ελλάδα για «δουλειές» και βρέθηκε με θαλαμηγό στην Κέρκυρα προκειμένου να επιθεωρήσει έκταση που είχε πωληθεί σε εταιρεία του συμπατριώτη του Ρομάν Αμπράμοβιτς και την οποία σκόπευε να αξιοποιήσει τουριστικά. Τον Απρίλιο η θαλαμηγός έδεσε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Πάντως ο Σκοτς αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο για τη χρηματοδότηση των ρώσων εθνικιστών και φέρεται να έχει πολύ καλές σχέσεις με δικηγόρο που εμπλέκεται στενά με τον αρχηγό της Χρυσής Αυγής.

Είναι εμφανές ότι η ρωσική οικονομική «βοήθεια» προς τη Χρυσή Αυγή έχει πολλά κέντρα, που ξεκινούν από τη ρωσική εθνικιστική ακροδεξιά και τον υπόκοσμο της μαφίας, αλλά φτάνουν μέχρι τους ολιγάρχες και τις «επίσημες» πηγές χρηματοδότησης του ρωσικού κράτους.

Ιδιαίτερης σημασίας χρήζει η πληροφορία ότι δύο ή τρεις Έλληνες εφοπλιστές που δραστηριοποιούνται στο χώρο του πετρελαίου και έχουν παρτίδες με τα ρωσικά πετρέλαια, χρησιμοποιούνται προκειμένου να μεταφέρονται με τα καράβια τους μεγάλα ποσά από τους ρώσους ακροδεξιούς. Δεν είναι η πρώτη φορά στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της χώρας μας που μαθαίνουμε ότι στο λιμάνι του Πειραιά ξεφορτώνονται, μαζί με τα όποια εμπορεύματα, και χρήματα βοήθειας από το εξωτερικό.

Γι’ αυτό και η έρευνα του ΣΔΟΕ σχετικά με τη χρηματοδότηση της Χρυσής Αυγής δεν είναι εύκολο να καταλήξει κάπου. Τα στοιχεία που διαρρέουν, κάνουν λόγο για εμπλοκή μεγάλων επιχειρηματιών, εφοπλιστών, ακόμη και ανώτατων εκκλησιαστικών παραγόντων. Το ΣΔΟΕ, μάλιστα, έχει ζητήσει το άνοιγμα λογαριασμών σε τράπεζες ώστε να πιστοποιηθούν τα στοιχεία. Όμως, η αθρόα εισροή του χρήματος από το εξωτερικό καθιστά πολύ δύσκολο το εγχείρημα.

Το ξανθόν γένος

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο ζουμί. Οι παρτίδες με τη Ρωσία, δεν αποτελούν «προνόμιο» των εγχώριων φασιστών. Σε πρόσφατο πρωτοσέλιδο άρθρο της, η εφημερίδα New York Times αναφέρει: «Ακροδεξιός πυρετός για μια Ευρώπη προσδεδεμένη στη Ρωσία». Ανάλογο άρθρο φιλοξένησε παραμονές των εκλογών και το γερμανικό περιοδικό Spiegel, στο οποίο αναφερόταν: «Πολλοί ακροδεξιοί λαϊκιστές που θα κατεβούν στις ευρωεκλογές εκφράζουν ολοένα και μεγαλύτερη διάθεση να λειτουργήσουν ως συνήγοροι της Ρωσίας στις Βρυξέλλες».

Η στήριξη της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, φασιστικών και ναζιστικών κομμάτων, προς τη ρωσική κυβέρνηση, σύμφωνα με τις αναλύσεις στον ευρωπαϊκό Τύπο, σχετίζεται άμεσα με την αθρόα χρηματοδότηση που τους προσφέρει –συνήθως μέσω τρίτων– ο ρωσικός παράγοντας. Οι Ρώσοι, με τη σειρά τους, είναι διατεθειμένοι να συντηρήσουν οικονομικά τέτοιες οργανώσεις, αφού φιλοδοξούν να τις αξιοποιήσουν είτε ως μέσο πίεσης στις κυβερνήσεις των κρατών μελών της ΕΕ, είτε για να στηρίζουν τις θέσεις τους στο Ευρωκοινοβούλιο.

Σε αυτούς τους σχεδιασμούς, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, εντάσσεται και η Χρυσή Αυγή. Τα λεφτά είναι πολλά και τα συμφέροντα ακόμα μεγαλύτερα. Όμως τα παιχνίδια των ναζιστικών και φασιστικών κομμάτων με οικονομικά και πολιτικά κέντρα εξουσίας συνήθως δημιουργούν εκατόμβες θυμάτων. Οι αιματηρές εξελίξεις στην Ουκρανία, που πυροδοτούνται μεταξύ άλλων και από τους εκεί Ναζί, είναι το πιο πρόσφατο τραγικό παράδειγμα.

Ασταμάτητη η γαλλική ακροδεξιά

                        του Μ ...

Το ακροδεξιάς ρητορικής Εθνικό Μέτωπο (FN) της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία φέρεται να διασφαλίζει καθαρή νίκη, μερικές μέρες  στις περιφερειακές εκλογές της Γαλλίας, οι οποίες διεξάγονται σήμερα. Τα ποσοστά του κυμαίνονται στο 30% και λίγο υψηλότερα σε ορισμένες έρευνες

Ακολουθεί το κεντροδεξιό UMP με 27% και από μεγάλη απόσταση κοιτάζουν οι Σοσιαλιστές του Φρανσουά Ολάντ κοντά στο 20%. Οι ελπίδες στρέφονται πλέον στον δεύτερο γύρο, όπου αναμένεται να ανακοπεί η ανοδική πορεία του FN, προς την κορυφή, το οποίο ανήλθε στην πρώτη θέση και στις τελευταίες ευρωεκλογές. 

Ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς προειδοποίησε για την ενίσχυση της Λεπέν, κάνοντας λόγο για «καταστροφή», «διάλυση», «φόβο» και «αγωνία».

Κοινό μυστικό στο Παρίσι, όπως διαπιστώνει η εφημερίδα Monde, είναι πως το Σοσιαλιστικό Κόμμα έχει εγκαταλείψει τον αγώνα να κερδίσει όσους στρέφονται στη Λεπέν και ποντάρει στη συσπείρωση των ψηφοφόρων κέντρου και αριστεράς. 

Από την πλευρά της η Liberation, επικαλούμενη στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος, αναφέρει ότι πλέον η κινδυνολογία για το Εθνικό Μέτωπο είναι το μοναδικό που έχει απομείνει στον Βαλς για να κινητοποιήσει τη δυσαρεστημένη βάση των ψηφοφόρων που πρόσκεινται στο κέντρο και την Αριστερά. 

Απίστευτες δηλώσεις του αντιπρύτανη του ΑΠΘ για ανάγκη «φασιστοποίησης» των φορέων της εξουσίας και παραίτησή του ύστερα από την κατακραυγή

Την παραίτηση του υπέβαλε πριν από λίγο και έγινε αποδεκτή από τον πρύτανη του ΑΠΘ, Περικλή Μήτκα, ο αντιπρύτανης του Ιδρύματος κ. Γιάννης Τζιφόπουλος.

Ο  Τζιφόπουλος υπέβαλε την παραίτησή του μετά την αποκάλυψη ότι σε παλαιότερη τηλεοπτική του συνέντευξη σε σταθμό της Κατερίνης φέρεται να είχε πει μεταξύ άλλων, σχολιάζοντας την κατάσταση στα πανεπιστήμια:

 «Φοβάμαι ότι πρέπει να φασιστοποιηθούμε όσοι είμαστε σε θέση εξουσίας γιατί αλλιώς δεν αλλάζει ο Έλληνας» προσθέτοντας ότι «πρέπει αν παραφέρεσαι να τρως καμία σφαλιάρα για να συμμαζεύεσαι, όπως γίνεται στη Γερμανία, στην Αυστραλία, στον Καναδά και σε όλες τις σοβαρές χώρες του κόσμου».

Το βίντεο αναρτήθηκε από τον σύλλογο φοιτητών της Φιλοσοφικής Σχολής στο διαδίκτυο προκαλώντας αντιδράσεις στους πανεπιστημιακούς κύκλους. Ο κ. Τζιφόπουλος σε δηλώσεις του υποστήριξε ότι η συγκεκριμένη φράση αποκόπηκε επιλεκτικά από την όλη συζήτηση στην τηλεόραση και το όλο πνεύμα της συνέντευξης δεν συνάδει με τις φράσεις που τού αποδόθηκαν και οι οποίες, όπως υποστήριξε, ειπώθηκαν εν τη ρύμη του λόγου.

Καθώς η ατμόσφαιρα στο ΑΠΘ είναι τεταμένη μετά την κατάληψη στην οποία έχουν προχωρήσει οι φοιτητές, με αίτημα να είναι ανοιχτές οι συνεδριάσεις της Συγκλήτου, ο πρύτανης κ. Μήτκας έκανε αποδεκτή την παραίτησή του.

Φυσικά ο Τζιφόπουλος δεν είναι η μοναδική περίπτωση. Είναι, βέβαια, πολύ κραυγαλέα.

Η περίπτωση Φορτσάκη και οι πρακτικές τις οποίες υιοθετεί πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί;

Πριν λίγες μέρες η καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, κ. Τσουκαλά, είχε κάνει στο ραδιοσταθμό Real ορισμένες ηχηρές καταγγελίες για τη στάση πολλών εκπαιδευόμενων στη σχολή αξιωματικών της Αστυνομίας που ούτε λίγο ούτε πολύ κόμπαζαν γιατί είναι φασίστες.

Και ο αριθμός των γεγονότων θα μπορούσε να είναι τεράστιος.

Δεν μας παραξενεύουν αυτά τα φαινόμενα.

Είναι η «λογική» συνεπαγωγή   των πολιτικών και πρακτικών που εφαρμόζονται στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

Ορισμένοι αναλαμβάνουν να τις ωθήσουν μέχρι τη  «φυσική» τους κατάληξη: στον πλήρη εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας και του κράτους.

Σε μια χώρα όπου – επανειλημμένα το έχουμε τονίσει ως Νέος Μέτοικος – οι επιλογές και οι πολιτικές των Μνημονίων  συνιστούν ανοικτή εκτροπή από τη συνταγματική και δημοκρατική τάξη

Όπου διοικεί η ακροδεξιά κλίκα του Σαμαρά η οποία ανοικτά ερωτοτρόπησε με τη Χρυσή αυγή και τις πιο ακραίες εθνικιστικές, αντιδημοκρατικές και ρατσιστικές αντιλήψεις.

Όπου ο χρυσαυγητισμός  - παρά την δημοσκοπική του κάμψη – έχει δηλητηριάσει την ελληνική κοινωνία, ειδικότερα τη νεολαία, αλλά και στεγανοποιημένους τομείς του κράτους.

Όπου ο δεξιός, ακραίος, επιθετικός και υπερσυντηρητικός «αναθεωρητισμός» -βιάζοντας τις μνήμες και τις ιστορικές μας παραδόσεις - εμφανίζει ως μονίμους εχθρούς τους «κομμουνιστές» και οποιονδήποτε αγωνίζεται για τη δημοκρατία, την αξιοπρέπεια και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Όπου οι επεμβάσεις, οι εκβιασμοί και οι ντροπιαστικές απαιτήσεις των ξένων δανειστών αλλά και κάθε λογής εξωθεσμικού παράγοντα βαπτίζονται ως «νομιμότητα», εθνική επιταγή και άλλα σχετικά.

Όταν η κρατική καταστολή με τα φυσικά της συμπληρώματα – την ιδεολογική και ψυχολογική τρομοκρατία, τη χειραγώγηση από τα συστημικά ΜΜΕ ανθεί και αποτελεί το καθημερινό, σύνηθες, επαναλαμβανόμενο φαινόμενο που βιώνουν ολοκληρωτικά οι Έλληνες πολίτες,

Πώς τότε δεν θα «ανθίσουν» και τέτοια όντα, τύπου Τζιφόπουλου και τα ομοειδή τους;

Οι οποίοι μεταξύ άλλων φέρουν και τον τίτλο του πανεπιστημιακού δασκάλου, του εκπαιδευτικού που θα «φωτίσει» και τις νεότερες γενιές;

Πώς το «αυγό του φιδιού» δεν παραμένει μόνο αυγό, αλλά έχει κιόλας επωάσει τον ανοικτό φασισμό;

Όψεις παλαιού και νέου φασισμού

Ζήσαμε τις τελευταίες μέρες το θλιβερό συμβάν με τον μέχρι πρόσφατα υφυπουργό Παιδείας, Γιώργου Στύλιου, και της βουλευτίνας του ΚΚΕ, Λιάνας Κανέλλη.

«Θέλετε Κασιδιάρη, θέλετε να με κάνετε Κασιδιάρη, αλλά δεν θα γίνω Κασιδιάρης. Ο Στύλιος δεν θα γίνει Κασιδιάρης», είπε προς την κ. Κανέλλη ο αμίμητος υφυπουργός.

Για να ακολουθήσει λίγο αργότερα η – αναγκαστική – συγγνώμη του και στη συνέχεια η – εξαναγκαστική – παραίτησή και η αποπομπή του από τη θέση του υφυπουργού.

Πολλοί έσπευσαν να υποβαθμίσουν το γεγονός  - μιλώντας για μια ¨άτυχη στιγμή» ή για ένα επεισόδιο που συνέβη πάνω στον «εκνευρισμό της στιγμής».

Το πιο θλιβερό είναι ότι βρέθηκαν και τμήματα της κοινωνίας που έσπευσαν να πουν – για μια ακόμη φορά – ότι η «Κανέλλη με τον τρόπο που μιλά σπάει τα νεύρα των συνομιλητών της και μοιραία προκαλεί τις αντιδράσεις τους …» ή ότι «… και εγώ μπορεί να έλεγα τα ίδια …» και άλλα ανατριχιαστικά γιατί αποκαλύπτουν τη χαλάρωση των αντανακλαστικών μεγάλου τμήματος της κοινής γνώμης απέναντι στα κατ’  ουσία νέο- φασιστικά φαινόμενα.

Ανοχή ή και σε ορισμένες επιπτώσεις συνενοχή με τα ακραία συμπτώματα της νεοφασιστικής και νεοναζιστικής μισαλλοδοξίας και του ψευτοτσαμπουκά.

Από την άλλη το γεγονός μόνο απλό και συμπτωματικό δεν μπορεί να θεωρηθεί.

Ο κύριος (;) αυτός δεν ήταν κάποιος περαστικός, δεν ήταν κάποιος θαμώνας σε καφετέρια λαϊκών συνοικιών, ένας … κάγκουρας που έκανε επίδειξη ψευτο – αντρισμού …

Είχε σημαντική κυβερνητική θέση.

Μάλιστα, ήταν υφυπουργός Παιδείας (!)

Μια κρίσιμη θέση σ’ ένα υπουργείο το οποίο μεταξύ άλλων βασικό σκοπό όφειλε να έχει και τη διαπαιδαγώγηση των νέων ανθρώπων στις δημοκρατικές αξίες, στη δημιουργία πολιτών με συνείδηση και αρχές που θα βρίσκονταν στον αντίποδα αυτών των συμπεριφορών.

Τυχαίο;

Δε νομίζουμε …

Έχουμε ξαναμιλήσει για την ακροδεξιά παρέα του Αντώνη Σαμαρά που – εν πολλοίς – έχει αλώσει την ηγετική πυραμίδα της «Νέας Δημοκρατίας» και κατ’ επέκταση της κυβέρνησης.

Οι εκ δεξιών – γιατί «εξ αριστερών» δεν μπορούν να βρεθούν – του κύκλου και του επιτελείου του Αντώνη Σαμαρά είναι αυτοί που έχουν ερωτοτροπήσει με τους τραμπούκους της «Χρυσής Αυγής». Είναι αυτοί που ιδεολογικά διατυμπανίζουν ένα υπερ – αυταρχικό κράτος με ψαλιδισμένες τις δημοκρατικές ελευθερίες.

Είναι το είδος του κράτους και του πολιτικού συστήματος που οικοδομείται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, στην ελεεινή εποχή των Μνημονίων.

Το κράτος του κυβερνητικού και κρατικού «τσαμπουκά», της καταστολής κάθε λαϊκής κινητοποίησης, της φίμωσης των διαφορετικών απόψεων, της περικοπής των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Με πολιτικές και συμπεριφορές που ευνοούν και στρώνουν το χαλί στην ανάπτυξη των νεοναζιστικών, νεοφασιστικών εκτρωμάτων και των αντίστοιχων συμπεριφορών μέσα στην κοινωνία.

Και δεν θα προχωρούσαμε σ’ αυτό τον καυστικό σχολιασμό αν ήταν ένα μεμονωμένο φαινόμενο.

Πρόσφατα ζήσαμε τα γεγονότα στη Σύγκλητο του Καποδιστριακού, του μεγαλύτερου Πανεπιστήμιου της χώρας.

Με τον ανεκδιήγητο πρύτανη, Φορτσάκη …

Που, ενώ έχουν διαλυθεί οι διοικητικές υπηρεσίες, έχουν τεθεί δεκάδες και εκατοντάδες διοικητικοί υπάλληλοι, ενώ σπανίζει πλέον και το επιστημονικό και εκπαιδευτικό προσωπικό, την ίδια στιγμή μπορεί να σπαταλά χιλιάδες ευρώ για να τα δώσει σε  … σεκιουριτάδες και εταιρείες ιδιωτικής ασφάλειας (!).

Και προωθεί στο χώρο, που όφειλε να ανθεί η ακαδημαϊκή ελευθερία, μέτρα και συμπεριφορές που δύσκολα συναντάς ακόμη και σε  … σωφρονιστικά ιδρύματα.

Με το πρόσχημα της διασφάλισης του «Νόμου και της Τάξης» στα ΑΕΙ και της εύρυθμης λειτουργίας τους, απαγορεύει στην ουσία την ελεύθερη πρόσβαση σ’ αυτά όλων των πολιτών και εκπαραθυρώνει τη συμμετοχή και την έκφραση του οργανωμένου φοιτητικού κινήματος για ζωτικά θέματα του Πανεπιστήμιου.

Ένα όραμα ενός υπερ – αυταρχικού Πανεπιστήμιου …

Απόλυτα συναφές με τις διακηρύξεις του ακροδεξιού σαμαρικού συναφιού …

Εισάγοντας και μέτρα που ούτε καλά – καλά η ίδια η χούντα δεν είχε επιβάλει!

για την ποιότητα του "ήθους" του συγκεκριμένου "εκπαιδευτικού" λειτουργού και κουρφαίου παράγοντα του ΕΚΠΑ, παρουσιάζουμε ένα χαρακτηριστικό - και ανατριχιαστικό - απόσπασμα ανακοίνωσης του ...

Σε ανακοίνωση που εκδόθηκε από το ΕΚΠΑ, λοιπόν,  γίνεται λόγος για «φοιτητές-δεσμοφύλακες» καθώς και ότι οι πρυτανικές αρχές «δεσμεύονται να λάβουν όλα τα αναγκαία και προβλεπόμενα εκ του νόμου μέτρα, ώστε να μην επαναληφθούν στο μέλλον οι σημερινές θλιβερές, παράνομες και αντιδημοκρατικές ενέργειες».

Για να έρθει και ο υπουργός Παιδείας (;) κ. Λοβέρδος να πετάξει την «έξυπνη βόμβα» … την ιδέα του να πάρει στα σχολεία νέους εκπαιδευτικούς χωρίς αμοιβή με κάποια «κουπόνια» προϋπηρεσίας (!)

Οδηγώντας μας  - όχι στους μεσαιωνικούς δουλοπάροικους, ούτε καν στη δουλοκτητική κοινωνία …

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις οι άνθρωποι έπαιρναν κάποια ελάχιστα υλικά μέσα για την εξασφάλιση – έστω και με τον έσχατο τρόπο – της διαβίωσής τους.

Τώρα στην Ελλάδα του 2014, της ευρωζώνης και άλλων ηχηρών … επιτυχιών, προωθείται η ιδέα των σύγχρονων πληβείων, ειδικότερα νέων ανθρώπων και μάλιστα επιστημόνων, οι οποίοι θα «αμείβονται» με άυλους τίτλους … προνόμιο για  ένα άδηλο και  αβέβαιο μέλλον.

Ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο …

για τη στάση της πολιτικής και δικαστικής εξουσίας για τις μαθητικές καταλήψεις έχουμε ήδη μιλήσει ...

Επειδή, όμως, σε λίγες μέρες θα  έχουμε την επέτειο του Πολυτεχνείου – όπου πάλι θα ακουστούν ρητορικές μεγαλοστομίες και κούφια λόγια – εμείς τους  … αφιερώνουμε ενός «αυθεντικού» εκπροσώπου της φασιστικής ιδεολογίας.

Είναι ο λόγος του δικτατορίσκου, Γεώργιου Παπαδόπουλου, προς τη Σύγκλητο του Πανεπιστήμιου λίγες μέρες μετά τα γεγονότα στη Νομική το 1973 …

Φυσικά … κάθε ομοιότητα είναι … τυχαία (;) …

«Χαρτογραφώντας» την ακροδεξιά στην Ελλάδα - έρευνα Ελλήνων επιστημόνων για τη διασύνδεση του ακροδεξιού φαινομένου με καίριους κρατικούς θεσμούς

Ο προβληματισμός για την ακροδεξιά στην Ελλάδα εντείνεται, στη σκιά των εξελίξεων στο θέμα της Χρυσής Αυγής. Έρευνα Ελλήνων επιστημόνων θεωρεί ότι το φαινόμενο έχει ρίζες και ερείσματα σε καίριους κρατικούς θεσμούς.

«Χαρτογραφώντας θύλακες ακροδεξιού εξτρεμισμού, ρατσισμού και ξενοφοβίας στο ελληνικό κράτος» είναι ο τίτλος της έρευνας αυτής. «Πρόκειται για την πρώτη έρευνα που πραγματοποιείται με στόχευση σε μηχανισμούς που λειτουργούν μέσα στο κράτος, σε σχετική αυτονομία από αυτό και με πρόσχημα έναν ακραίο συντηρητισμό που φτάνει στα όρια του ακροδεξιού λόγου και πρακτικής», ανέφερε στη Deutsche Welle ο αναπληρωτής καθηγητής Θεωρίας του Κράτους και του Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Δημήτρης Χριστόπουλος.

Σε αυτήν συμμετείχαν εκτός από τον Δ. Χριστόπουλο και άλλοι πέντε νέοι ερευνητές, (Δημήτρης Κουσουρής, Δημοσθένης Παπαδάτος-Aναγνωστόπουλος, Κλειώ Παπαπαντολέων και Αλέξανδρος Σακελαρίου), καθένας εκ των οποίων μελέτησε έναν καίριο κρατικό θεσμό, ανιχνεύοντας σε αυτόν στοιχεία ακραίας συντηρητικής ιδεολογίας ή πρακτικών. Μέσα από την καταγραφή περιστατικών, νομολογίας αλλά και δηλώσεων στον Τύπο, η έρευνα φωτίζει πτυχές της ανόδου της ακροδεξιάς, που είχαν αντιμετωπιστεί ως συγκυριακά ή περιθωριακά φαινόμενα, χωρίς να έχουν αποτελέσει αυτοτελές ως τώρα αντικείμενο επιστημονικής μελέτης.

Προβληματισμοί κυρίως για την αστυνομία και τη δικαιοσύνη    

      

 Ο τίτλος της έρευνας στα αγγλικά είναι: «Μapping ultra-right extremism, xenophobia and racism within the greek state apparatus»

Η μελέτη κινείται γύρω από τέσσερις άξονες: αστυνομία, δικαιοσύνη, στρατός, εκκλησία.

Ως πλέον προβληματικός τομέας θεωρείται η αστυνομία, η οποία φέρει «ένα συγκεκριμένο ιστορικό φορτίο, που έχει ως περιεχόμενο την καταστολή (…) με αποτέλεσμα να είναι ο πιο εκτεθειμένος κρατικός μηχανισμός σε αυτού του είδους την ιδεολογία», εκτιμά ο έλληνας καθηγητής.

Η έρευνα αναζητά τις ιστορικές ρίζες των ακροδεξιών τάσεων της αστυνομίας στον εμφύλιο, στις δεκαετίες του 1960 και 1970 αλλά και στη μεταπολίτευση. Έμφαση δίνεται στις τελευταίες δύο δεκαετίες, εστιάζοντας στις σχέσεις ειδικών τμημάτων της αστυνομίας, όπως των ομάδων ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ, ΖΗΤΑ ή των ειδικών φρουρών και συνοριοφυλάκων, με τη Χρυσή Αυγή. Στο επίκεντρο βρίσκονται επίσης αμφιλεγόμενοι χειρισμοί της αστυνομίας σε θέματα μεταναστών, ήδη από τη δεκαετία του 1990, μετά τη μαζική άφιξη αλβανών μεταναστών. Τα περιστατικά που καταγράφει η έρευνα καταδεικνύουν μία «εν λευκώ» εξουσιοδότηση στην αστυνομία να αντιμετωπίζει τους μετανάστες συλλήβδην ως εγκληματίες.

Πιο σύνθετη είναι η περίπτωση της δικαιοσύνης. Μολονότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι δικαστές διαπνέονται γενικά από δημοκρατικά αισθήματα, εντούτοις ο Δ. Χριστόπουλος εκτιμά ότι κατά καιρούς «έχουν υπάρξει νησίδες μέσα στη δικαιοσύνη -ποινική, αστική και κυρίως διοικητική- όπου αναπαράγονται κρίσεις που παραπέμπουν σε έναν πολύ ακραίο συντηρητισμό». Η έρευνα καταγράφει αμφιλεγόμενες δικαστικές αποφάσεις που επιτρέπουν ρατσιστικές πρακτικές ιδίως έναντι μεταναστών, ανέχονται πρακτικές ευτελισμού της ανθρώπινης προσωπικότητας, αλλά και αποφάσεις που επιτρέπουν την εκφορά αντισημιτικού και νεοναζιστικού λόγου. Ως προς το σημείο αυτό εκτενής είναι η αναφορά στη δικαστική υπόθεση του Κωνσταντίνου Πλεύρη και του βιβλίου του «Εβραίοι. Όλη η αληθεια». Το επίμαχο βιβλίο, παρά το πρόδηλα αντισημιτικό και νεοναζιστικό του περιεχόμενο, θεωρήθηκε από τους δικαστές ως «επιστημονικό και ιστορικό». Η αθωωτική απόφαση του εφετείου (2009) για τον Κ. Πλεύρη στο πλαίσιο προστασίας της ελευθερίας της έκφρασης συγκεντρώνει μέχρι σήμερα έντονες αμφισβητήσεις.

Αναφορικά με το στρατό η μελέτη εκτιμά ότι πρόκειται για έναν θεσμό με μία επίσης φορτισμένη ιστορική κληρονομιά. Τα ερευνητικά πορίσματα δείχνουν όμως ότι, ακριβώς λόγω του ιδιαίτερου παρελθόντος, στο στρατό συναντάμε εν τέλει μία «πιο εδραιωμένη δημοκρατική κουλτούρα», σε αντίθεση με την αστυνομία, ιδίως μετά τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν από τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις για τον εκδημοκρατισμό του και την εκκαθάριση των αυταρχικών καταλοίπων της δικτατορίας. Αυτό βέβαια, σημειώνει ο κ. Χριστόπουλος, δεν σημαίνει πως και στον στρατό δεν ανιχνεύονται «φωλιές ακροδεξιού εξτρεμισμού, ιδίως στους απόστρατους».

Τέλος, εκτενές είναι και το κεφάλαιο για την Εκκλησία. Όπως σχολιάζει ο κ. Χριστόπουλος, σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες η Εκκλησία στην Ελλάδα «συμπεριλαμβάνεται στους κρατικούς μηχανισμούς και (...) λόγω της ιδιαίτερης θέσης που έχει στο ελληνικό πολίτευμα δεν αυτολογοκρίνεται». Για παράδειγμα, ο κ. Χριστόπουλος αναφέρει δηλώσεις του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμου κατά των ομοφυλόφιλων, καθώς και παλαιότερες αναφορές του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ για τους Εβραίους με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο.

Από την πλευρά του ο γ.γ. Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του υπ. Δικαιοσύνης Γιώργος Σούρλας, σχολιάζοντας την έρευνα στην DW, υποστήριξε ότι πρόκειται για πορίσματα που σχετίζονται άμεσα με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θεωρώντας ωστόσο ότι είναι υπερβολή να γίνεται λόγος για «θύλακες ακροδεξιών» στους παραπάνω θεσμούς, χωρίς όμως να αποκλείει τις εξαιρέσεις. «Αυτό το φαινόμενο έχει εκλείψει, χωρίς όμως να μπορώ να αποκλείσω ότι υπήρχαν κάποιες μεμονωμένες, ατομικές περιπτώσεις», σχολίασε χαρακτηριστικά ο Γ. Σούρλας, καταδικάζοντας παράλληλα τις πρακτικές της Χρυσής Αυγής. Ο κ. Σούρλας εκτιμά, ειδικότερα για την αστυνομία, ότι «θα ήταν άδικο να της προσάψουμε την κατηγορία ότι εκεί υπάρχουν τάσεις που δεν υπηρετούν τη συνταγματικότητα και τη νομιμότητα». Αντιστοίχως εκτιμά ότι και «η δικαιοσύνη λειτουργεί εντελώς ανεξάρτητα και κάνει το καθήκον της», ενώ τόνισε ότι δεν υπάρχουν δικαστές με «ολοκληρωτικές» τάσεις.

«Μπορεί να έχουν υπάρξει υπερβολές και παραλείψεις, πιστεύω όμως ότι οι δικαστές με αίσθημα ευθύνης, σεβόμενοι το Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους, προχωρούν και εμείς τους βοηθάμε στην κατεύθυνση αυτή», ανέφερε o Γ. Σούρλας, αποτιμώντας θετικά τις προσπάθειες που καταβάλλονται σε νομοθετικό και δικαστικό επίπεδο στο θέμα της Χρυσής Αυγής και την αντιμετώπιση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

Αναζητώντας τα αίτια για την άνοδο της ακροδεξιάς

 «Οι νέοι συσχετισμοί στο ευρωκοινοβούλιο ευνοούν την πολιτική διαίρεση και τον ανταγωνισμό», εκτιμά ο Δ. Χριστόπουλος

Η έρευνα για την ακροδεξιά στην Ελλάδα καταδεικνύει, σύμφωνα με τον Δ. Χριστόπουλο ότι η διατήρηση ακραία συντηρητικών στοιχείων μέσα στους θεσμούς του κράτους είναι υπαρκτή, αν και δεν αποτελεί «ελληνική πρωτοτυπία». «Το ιστορικό βάθος μαζί με τη συγκυρία, η οποία στην Ελλάδα της κρίσης διαλύει τους μηχανισμούς λογοδοσίας και ωθεί στα άκρα ένα μεγάλο τμήμα του πολιτικού κόσμου και της κοινής γνώμης προκαλούν ανησυχία», εκτιμά ο ίδιος.

Δεν έχουμε υπόψη το σύνολο της έρευνας.

Ωστόσο, σίγουρα παρουσιάζει ενδιαφέρον γιατί θίγει τους ευαίσθητους τομείς του «βαθέος» κράτους οι οποίοι ή διαπλέκονται με το φαινόμενο της ακροδεξιάς και του ανερχόμενου νεοναζισμού στη χώρα μας ή έχουν καίρια ευθύνη για τη μη έγκαιρη αντιμετώπισή του.

Δίνοντας το έναυσμα για να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος για το είδος και το βάθος των παρεμβάσεων που απαιτούνται τόσο σ’ αυτούς τους τομείς – που εν πολλοίς αποτελούν στεγανά σε μια κατά τα άλλα «δημοκρατική» κοινωνία και πολιτεία – όσο και ευρύτερα για την αντιμετώπιση του ακροδεξιού εξτρεμισμού.