Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΝΤ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΝΤ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2016

«Ελληνική αιχμαλωσία» ως το 2028 ή 4ο Μνημόνιο!



Η Wall Street Journal σε δημοσίευμά της με αφορμή τη συνεδρίαση του Eurogroup, τονίζει πως η χώρα μας παραμένει ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ευρωζώνη.

Παράλληλα επισημαίνει την σύγκρουση που υπάρχει μεταξύ Ελλάδα και δανειστών, ενώ περιγράφει τα δύο δυσοίωνα σενάρια για την Ελλάδα, που εξετάζονται και στο αποψινό Eurogroup.



  Σύμφωνα με την WSJ η ΕλλάδΑ εξακολουθεί να αποτελεί το μεγαλύτερο κίνδυνο για την επιβίωση της ευρωζώνης (!)
  Κι αυτό γιατί οι συνθήκες στην Ελλάδα υποχρεώνουν την ευρωζώνη να κάνει κάτι που μέχρι στιγμής εμφανίστηκε ανίκανη να κάνει, παρά μόνο υπό συνθήκες ακραίας οικονομικής πίεσης: να λάβει μια συλλογική πολιτική απόφαση» τονίζει.



Όσον αφορά τις δύο εναλλακτικές αναφέρει ότι στην πρώτη επίτευξη συμφωνίας ΔΝΤ – Βερολίνου, με τίμημα υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα πέραν του 2018. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι την απαίτηση του Βερολίνου για την επίτευξη πρωτογενών πλεονάσματων στο 3,5% και μάλιστα για τα επόμενα δέκα χρόνια μετά το 2018 αναφέρει σε σημερινό της δημοσίευμα και η γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung. 




Σε αυτή την περίπτωση το ΔΝΤ θα επιμείνει την νομοθέτηση από την ελληνική πλευρά επαρκών πρόσθετων μέτρων λιτότητας, προκειμένου να πειστεί ότι ο στόχος θα επιτευχθεί. Ωστόσο, όπως αναφέρει η αμερικανική εφημερίδα «όπως έχουν τα πράγματα, είναι άδηλο αν οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση θα είναι σε θέση να νομοθετήσει περαιτέρω μέτρα λιτότητας, αυξάνοντας την προοπτική νέας πολιτικής αστάθειας».



Το δεύτερο σενάριο είναι, σύμφωνα με την εφημερίδα, ότι το αδιέξοδο να συνεχιστεί μέσα το καλοκαίρι - και μετά τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

   Έως τότε, η ζημία για την ελληνική οικονομία πιθανότατα θα είναι τόσο μεγάλη, ώστε θα απαιτηθεί ένα τέταρτο σχέδιο διάσωσης για να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ. «Με αμφότερα τα σενάρια διακινδυνεύεται μια επανάληψη της ελληνικής κρίσης του περασμένου έτους. Η Ευρωζώνη διαθέτει πλέον ικανότητα λήψης αποφάσεων για να την σταματήσει;» διερωτάται ο δημοσιογράφος.


Και ο Σόιμπλε το ... βιολί του!

Την ίδια ώρα ένα γερμανικό δημοσίευμα αποκαλύπτει ότι ο Σόιμπλε θέλει η Ελλάδα να υποχρεωθεί σε πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% για τα επόμενα 10 χρόνια.

Το δημοσίευμα της Sueddeutsche Zeitung, αναφέρει ότι ενώ η γερμανική κυβέρνηση πιέζει να παραταθεί για άλλα 10 χρόνια το πρωτογενές πλεόνασμα που συμφωνήθηκε μέχρι το 2018, η Γαλλία και η Ιταλία βλέπουν σε αυτό κίνδυνο για την πολιτική και οικονομική σταθερότητα της χώρας και αντ’ αυτού επιθυμούν την προώθηση συζητήσεων για την ελάφρυνση του χρέους.

«Θεωρώ ρεαλιστικό για την Ελλάδα ότι θα καταφέρουν κάποτε να γίνουν ανταγωνιστικοί όταν εφαρμόσουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Περί αυτού μόνο πρόκειται και όχι για κάτι άλλο. Το θέμα είναι η Ελλάδα να έρθει σε θέση να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες της, να γίνει οικονομικά ανταγωνιστική, να ανακτήσει κάποτε την εμπιστοσύνη των αγορών» δήλωσε μεταξύ άλλων ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών και πρόσθεσε:

«Αυτό είναι για την Ελλάδα ένας μακρύς, δύσκολος δρόμος».





Κλασικός Σόιμπλε ... και ο λόγος του σαφής!
10 χρόνια εξοντωτικής λιτότητας  ... και μετά άλλα δέκα ... και άλλα δέκα  ... και βλέπουμε τα γερμανικά συμφέροντα αν ευημερούν μαζί με εκείνα των τραπεζών και της  ευρωπαϊκής ολιγαρχίας ...

Φυσικά, κάποιος πρέπει να ανατρέψει αυτούς τους  "ευσεβείς πόθους" .... 

Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2015

Ένας στους τέσσερις Ευρωπαίους αντιμέτωπος με τη φτώχεια

από τον Μ ...

http://www.thepressproject.gr/photos/620x360/%CF%86%CF%84%CF%89%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%B11441879187.jpg
Konstantinos Tsakalidis / SOOC

Μεταξύ του 2009 και του 2013, ο αριθμός των Ευρωπαίων που ζουν σε συνθήκες σοβαρής υλικής στέρησης, δηλαδή χωρίς επαρκή χρήματα για να θερμάνουν τα σπίτια τους ή να αντιμετωπίσουν απρόβλεπτες δαπάνες, αυξήθηκε από 7.500.000 μέχρι 50.000.000 άτομα.

Ο συνολικός αριθμός προκαλεί ρίγος: 123 εκατομμύρια άνθρωποι

Η έκθεση έχει τίτλο «Μια Ευρώπη για τους πολλούς, όχι στους λίγους» κι επιβεβαιώνει στο πόρισμα της, συνδυαστικά με έρευνα του ΔΝΤ και άλλων οργανισμών, την ολοένα αυξανόμενη κοινωνική ανισότητα στη «Γηραιά ήπειρο»

Ειδικότερα, οι πολίτες στη Γερμανία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία αντιμετωπίζουν τα υψηλότερα επίπεδα ανισότητας εισοδήματος προ φόρων. Το μεγαλύτερο ποσοστό ανισότητας τού διαθέσιμου εισοδήματος βρίσκεται στη Βουλγαρία, τη Λετονία και τη Λιθουανία, ενώ μια σειρά από χώρες, όπως η Γαλλία και η Δανία, αντιμετώπισαν επίσης μια αύξηση της ανισότητας του διαθέσιμου εισοδήματος μεταξύ 2005 και 2013.

Τα ποσοστά φτώχειας μεταξύ των απασχολουμένων είναι υψηλότερο στη Ρουμανία και την Ελλάδα, αλλά αυξητικές τάσεις παρουσιάζονται και σε άλλες χώρες της Ευρώπης όπως στη Γερμανία και τη Σλοβενία.

Επιπλέον, οι γυναίκες στη Γερμανία, την Αυστρία και την Τσεχία αντιμετωπίζουν τις μεγαλύτερες διαφορές στις αμοιβές των δύο φύλων στην Ευρώπη, ενώ η διαφορά μεταξύ του μισθού των εργαζομένων και των διευθυντικών στελεχών είναι μεγαλύτερος σε χώρες όπως η Λετονία.

Η έκθεση τονίζει ότι τα μέτρα λιτότητας σε συνδυασμό με την άδικη και οπισθοδρομική φορολόγηση, είναι οι δύο βασικοί παράγοντες για την ανισότητα στην Ευρώπη.

Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2015

Εμείς πάμε σε εκλογές, τη "γιορτή της δημοκρατίας" - άλλος όμως θα είναι ο διορισμένος "κυβερνήτης" της Ελλάδας

Ο Ολλανδός κομισάριοs Μάαρτεν Φερβέι Θα είναι ο επικεφαλής τηs Task Force και θα έχει απευθείαs πρόσβαση στο Μέγαρο Μαξίμου.





Υπό την αυστηρή επιτροπεία των Βρυξελλών θα τεθεί η νέα κυβέρνηση σχετικά με την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων που συμφωνήθηκαν με τους δανειστές. Ο Ολλανδός γενικός διευθυντής της Ευρωπαικής Επιτροπής, Μάαρτεν Φερβέι, ως ο επικεφαλής της νέας 20μελούς Task Force, θα συγγράφει ουσιαστικά τα νομοσχέδια για σχεδόν όλους τους τομείς δράσης, από τη φορολογία εισοδήματος και την αγορά εργασίας έως την ιατροφαρμακευτική πολιτική και το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας (!)



Η «ομάδα Φερβέι» θα έχει στενή συνεργασία και με την τρόικα και θα ετοιμάζει ενδιάμεσες εκθέσεις στο πλαίσιο τπς αξιολόγησης της οικονομίας. Παράλληλα, Θα μπορεί να αναθέτει μελέτες και στο ΔΝΤ, ικανοποιώντας τη θέληση της γερμανικής πλευράς για την εμπλοκή του Ταμείου στο τρίτο μνημόνιο. 


Χαρακτηριστικό της δύναμης που θα έχει η νέα Task Force είναι ότι θα συνομιλεί απευθείας με το Μέγαρο Μαξίμου, σύμφωνα με την επιθυμία του Ζαν κλοντ Γιούνκερ.  



Πραγματικά, η "αποθέωση της Δημοκρατίας" ...

Οι Έλληνες πολίτες οδηγούνται ως αγέλη ή πρόβατα επί σφαγή  στις  πιο άχρηστες και ανώφελες εκλογές της μεταπολιτευτικής περιόδου, μέσα σ' ένα σικέ σκηνικό, όπου εκτυλίσσεται ένα θέατρο του παραλόγου, με διατεταγμένους ρόλους  στους πολιτικούς κομπάρσους οι οποίοι διεκδικούν την ψήφο τους.

Και τελικά θα προκύψει ένα αποτέλεσμα προδιαγεγραμμένο όπου οι μαριονέτες που θα αναλάβουν τη "διακυβέρνηση" της χώρας θα "κλίνουν το γόνυ"  στον τοποτηρητή των Βρυξελλών, της Μέρκελ, του ΔΝΤ, των δανειστών - στο νέο Υπερ - Ηγεμόνα της φτωχικής ελληνικής μπανανίας, κύριο Μάαρτεν Φερβέι.

Ωραία πράγματα ...

Και πολύ "πρωτότυπα' ...

Βλέπετε, η Ελλάδα πάλι πρωτοπορεί  στην Ευρώπη και όχι μόνο ... 

Τρίτη 25 Αυγούστου 2015

ΔΝΤ: Γραφείο εκποίησης δημόσιας περιουσίας


Άρης Χατζηστεφάνου
ΕΠΙΚΑΙΡΑ Ιούνιος 2011

Ιανουάριος 2000. Ένα εξαγριωμένο πλήθος ανέργων, φοιτητών, αγροτών αλλά ακόμη και άστεγων παιδιών κατεβαίνει την κεντρική λεωφόρο της πόλης Κοτσαμπάμπα στην καρδιά της Βολιβίας. Διαμαρτύρονται για την ιδιωτικοποίηση του συστήματος ύδρευσης αλλά και των υδάτινων πόρων της χώρας που έχει επιβάλλει το ΔΝΤ και η παγκόσμια τράπεζα.
Οι διαμαρτυρίες εξελίσσονται σε ολομέτωπη σύγκρουση με την κυβέρνηση που κυρρήσει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης. Δεκάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους ενώ η κυβέρνηση συνειδητοποιεί ότι κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο όταν δυνάμεις της αστυνομίας αρνούνται να εκτελέσουν διαταγές για να απομακρύνουν τους διαδηλωτές από κεντρικές πλατείες. Εικόνες από το παρελθόν της Λατινικής Αμερικής ή από το μέλλον της Ευρώπης;
Ο λεγόμενος «πόλεμος του νερού» αποτέλεσε την πρώτη οργανωμένη απάντηση πολιτών σε ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης που έφερε τη σφραγίδα του ΔΝΤ. Προγράμματα τα οποία πέρασαν σύντομα και στην Ευρώπη και τώρα φτάνουν στην Ελλάδα, συχνά από τους ίδιους ανθρώπους που τα εφάρμοσαν για πρώτη φορά σε πειραματικό επίπεδο στη Λατινική Αμερική. Άνθρωποι όπως ο Μπομπ Τράα του ΔΝΤ και ο στενός συνεργάτης του Σόρος, Τζέφρι Σακς μετέτρεψαν τον οργανισμό σε μια καλοστημένη επιχείρηση εκποίησης δημόσιας περιουσίας.
Στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του το ΔΝΤ δεν διέθετε συγκεκριμένη ατζέντα για την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων. Επιφορτισμένο από τις συμφωνίες του Μπρέτον Γούντς να λειτουργεί σαν χωροφύλακας της οικονομικής αρχιτεκτονικής των χωρών της Δύσης έριχνε το βάρος του στην επίτευξη νομισματικής σταθερότητας. Από τη δεκαετία του ’70 όμως τα λεγόμενα «αγόρια του Σικάγο», η αφρόκρεμα δηλαδή των νεοφιλελευθέρων οικονομολόγων που εκπαίδευε ο Μίλτον Φρίντμαν στο πανεπιστήμιο του Σικάγο, είχαν καταλάβει θέσεις κλειδιά στην ιεραρχία του ταμείου. Άνθρωποι όπως ο Μ. Σελόφσκι. ο Σ. Εντουαρντς και ο Κ. Λόσερ λειτουργούσαν ως «τομεάρχες» επιβλέποντας σαρωτικά κύματα ιδιωτικοποιήσεων στη Λατινική Αμερική και την πρώην ΕΣΣΔ. «Τα κόκαλα του Κέινς θα έτριζαν στον τάφο του εάν έβλεπε τι απέγινε το αγαπημένο του τέκνο» έγραψε κάποτε ο Τζόζεφ Στίγκλιτς αναφερόμενος στην εκ των έσω διάβρωση του ΔΝΤ από το πνεύμα του Φρίντμαν. Μια αθόρυβη διαδικασία που ολοκληρώθηκε και επισημοποιήθηκε το 1989 με την παρουσίαση της περίφημης συναίνεσης της Ουάσινγκτον (Washington Consensus) – το δεκάλογο του νεοφιλελευθερισμού.
Τα αγόρια της Ουάσινγκτον που στελέχωναν το ΔΝΤ είχαν αποκομίσει σημαντική εμπειρία στις ιδιωτικοποιήσεις από τη χούντα της Χιλής όπου συνέταξαν το οικονομικό πρόγραμμα του στρατηγού Πινοσέτ. Όπως περιγράφει η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της «Το δόγμα του Σοκ» (εκδ. Λιβάνη), πριν ακόμη περάσουν 24 ώρες από την έναρξη του πραξικοπήματος οι μαθητές του Φρίντμαν παρουσίασαν το περίφημο «τούβλο», ένα πολυσέλιδο κείμενο που περιέγραφε μεταξύ άλλων τη διαδικασία ξεπουλήματος των φυσικών πόρων και των δημόσιων επιχειρήσεων της Χιλής. Τα αγόρια της Ουάσινγκτον ξεκίνησαν ανατρέποντας τις εθνικοποιήσεις της κυβέρνησης Αλιέντε (όπως τα ορυχεία χαλκού, συμφερόντων της ΙΤΤ) και έφτασαν μέχρι την ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης με το λεγόμενο σύστημα των τριών πυλώνων (μια ιδέα που θα φέρει για πρώτη φορά στην Ελλάδα ο Γιάννης Σπράος το 1996). Όπως θα εξηγήσει αρκετά χρόνια αργότερα ο Ντέιβισον Μπάντχου, επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, το νέο μότο ήταν «ιδιωτικοποίηση ή θάνατος».
Στην πραγματικότητα βέβαια η ιδιωτικοποίηση συνήθως ερχόταν μαζί με το θάνατο. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 το ΔΝΤ έστελνε σε κάθε χώρα που ζητούσε τη βοήθειά του ειδικές ομάδες οικονομολόγων που αναλάμβαναν να ιδιωτικοποιήσουν τα φιλέτα της δημόσιας περιουσίας. Η διαδικασία ήταν πλέον τόσο τυποποιημένη ώστε αναλυτές υπολογίζουν ότι για κάθε δολάριο δανείου που χορηγούσε το ταμείο η χώρα αναγκαζόταν να ξεπουλήσει επιχειρήσεις αξίας περίπου 50 σεντς (δεδομένα που θυμίζουν αρκετά και την ελληνική πραγματικότητα όπου το πακέτο σωτηρίας των 110 δις ευρώ συνοδεύτηκε από προτάσεις ιδιωτικοποιήσεων αξίας 50 δις).
Από τις πρώτες χώρες που γνώρισαν το ΔΝΤ σαν μηχανισμό ιδιωτικοποιήσεων ήταν και η Αργεντινή στα χρόνια του προέδρου Κάρλος Μένεμ. Πριν ακόμη φθάσουν στη χώρα οι άνθρωποι του ταμείου ο Μένεμ είχε τοποθετήσει απόφοιτους της σχολής του Σικάγο αλλά και πρώην στελέχη του ΔΝΤ στα ανώτερα κλιμάκια της Κεντρικής Τράπεζας και του υπουργείου οικονομικών. Οι ομάδες αυτές ανέλαβαν να «εξυγιάνουν» το δημόσιο τομέα απολύοντας τουλάχιστον 700.000 υπαλλήλους και στη συνέχεια να πουλήσουν το 90% των κρατικών επιχειρήσεων σε ξένες τράπεζες και πολυεθνικές όπως οι αμερικανικές Bank Boston και Citibank, οι γαλλικές Vivendi Suez και οι Ισπανικές Repsol και Telefonica. Όπως αποκαλύφθηκε μάλιστα το 2006 το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων συντάχθηκε από οικονομολόγους των δυο μεγαλύτερων πιστωτών της Αργεντινής: της JP Morgan και της Citibank. Οι δανειστές δηλαδή με την έγκριση του ΔΝΤ καθόρισαν ποιές δημόσιες επιχειρήσεις θα πουληθούν και σε ποιά τιμή και στη συνέχεια τις αγόραζαν με τα χρήματα που πλήρωναν οι φορολογούμενοι για τη αποπληρωμή των δανείων.
Ο πατέρας των ιδιωτικοποιήσεων
Μέσα από τη διαδικασία συνεχών ιδιωτικοποιήσεων που επέβαλε το ΔΝΤ θα προκύψουν ορισμένοι οικονομολόγοι που αναλάμβαναν σχεδόν εργολαβικά να συντάσσουν τα προγράμματα εκποίησης της δημόσιας περιουσίας. Και ανάμεσά τους ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή ο καθηγητής του πανεπιστημίου Κολούμπια Τζέφρι Σακς. Στα 29 του χρόνια ο Σακς ήταν ήδη καθηγητής στο Χάρβαρντ και θεωρούνταν ένας από τους ανατέλλοντες αστέρες της οικονομικής επιστήμης. Αν τον ρωτήσεις δηλώνει ακόμη και σήμερα οπαδός του Κέινς και συνηθίζει να συζητά για την ανάγκη ενός σχεδίου Μάρσαλ για τις υπερχρεωμένες χώρες της Ευρώπης. Στην πραγματικότητα, πίσω από το μειλίχιο χαμόγελο, κρύβεται ο άνθρωπος που ανέλαβε τις πιο καταστροφικές ιδιωτικοποιήσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Το 1985 ως σύμβουλος της κυβέρνησης της Βολιβίας εισήγαγε την έννοια της θεραπείας σοκ την οποία ακολουθεί έκτοτε το ΔΝΤ. Μεταξύ άλλων προχώρησε σε ξεπούλημα αρκετών δημόσιων επιχειρήσεων που προκάλεσαν ένα κύμα ανεργίας και αποβιομηχάνισης στρέφοντας χιλιάδες ανθρώπους στην παράνομη καλλιέργεια κόκας. θεωρητικά το πρόγραμμα του Σακς πέτυχε τον στόχο του να μειώσει τον πληθωρισμό από το 25.000% στο 11% μακροπρόθεσμα όμως η οικονομία της Βολιβίας βρέθηκε σε πολύ χειρότερη κατάσταση. Ακολουθώντας τα βήματα του Σακς, το ΔΝΤ επέβαλε αρκετά χρόνια αργότερα στη Βολιβία την περίφημη «ιδιωτικοποίηση του νερού». Εταιρείες όπως η Bechtel ανέλαβαν με τη βοήθεια του ΔΝΤ τον έλεγχο των υδάτινων πόρων και του δικτύου ύδρευσης σε μεγάλα τμήματα της χώρας γεγονός που οδήγησε στην αύξηση των παρεχόμενων υπηρεσιών έως και κατά 300%.
Πριν ακόμη γίνουν γνωστές οι συνέπειες της πολιτικής του Σακς στις χώρες της Λατινικής Αμερικής ο Τζορτζ Σόρος άρχισε να χρηματοδοτεί αποστολές του στο πρώην ανατολικό μπλοκ όπου εργάστηκε ως σύμβουλος αρκετών κυβερνήσεων. Αν και ο Σακς δεν σχετίζεται οργανικά με το ΔΝΤ έφτανε σχεδόν ταυτόχρονα με τις επίσημες αποστολές του ταμείου σε υπερχρεωμένες χώρες. Με αυτή την απροσδιόριστη ιδιότητα ο Σόρος τον έστειλε και στην Βαρσοβία λίγο πριν από την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος όπου συνεργάστηκε τόσο με την απερχόμενη κυβέρνηση όσο και με τον Λεχ Βαλέσα. Σε συνεργασία με τον Ντέιβιντ Λίπτον, ο οποίος τότε εργαζόταν για το ΔΝΤ ετοίμασαν τις προτάσεις για την ιδιωτικοποίηση αρκετών ορυχείων, εργοστασίων αλλά και των περίφημων ναυπηγείων που αποτελούσαν το καμάρι της Πολωνίας. Ουσιαστικά με τη βοήθεια του Σακς και των συνεργατών του ο Βαλέσα πέτυχε ένα οικονομικό πραξικόπημα προς τη βάση του συνδικάτου αλληλεγγύη που υποστήριζε ακόμη τον εργατικό έλεγχο των βιομηχανιών.
Η επόμενη αποστολή του Σακς θα τον έφερνε στη Ρωσία για να επιβλέψει το ολοκληρωτικό ξεπούλημα μιας πρώην υπερδύναμης. Ο Σακς, όπως μας θυμίζει και πάλι η Ναόμι Κλάιν, βρισκόταν μέσα στο Κρεμλίνο όταν ο Γιέλτσιν ανακοίνωσε το τέλος της ΕΣΣΔ. Αυτή τη φορά το σχέδιο ιδιωτικοποιήσεων που εκπονήθηκε αφορούσε 225.000 επιχειρήσεις του δημοσίου, αρκετές από τις οποίες εκποιήθηκαν σχεδόν χαριστικά. Η Νοριλσκ Νίκελ, που παρήγαγε το ένα πέμπτο της παγκόσμιας ποσότητας νικελίου πουλήθηκε προς 170 εκ δολάρια ενώ λίγα χρόνια αργότερα τα ετήσια έσοδά της ξεπερνούσαν το 1.5 δισ δολάρια. Ορισμένες από τις μεγαλύτερες πολεμικές βιομηχανίες της πρώην ΕΣΣΔ δόθηκαν για 3 εκ δολάρια, λιγότερο δηλαδή και από τις παραγγελίες που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν σε μερικές ημέρες. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων βύθισε εκατομμύρια Ρώσους στην απόλυτη φτώχεια ενώ σύμφωνα με έρευνες μείωσε το το προσδόκιμο ζωής κατά τουλάχιστον πέντε χρόνια.
Παρόλα αυτά ο Σακς και οι συνεργάτες του έκαναν ένα λάθος που στη συνέχεια ανάγκασε το ΔΝΤ να αναθεωρήσει την πολιτική ιδιωτικοποιήσεων που επιβάλλει στα θύματά τους: Επέτρεψαν στον Γιέλτσιν να προσφέρει τα καλύτερα φιλέτα σε ρώσους επιχειρηματίες και πρώην κομματικά στελέχη και όχι απευθείας σε ξένους αγοραστές. Παρά το γεγονός ότι οι τραπεζικοί όμιλοι και γιγαντιαίες πολυεθνικές της Δύσης εισήλθαν σχεδόν από την πρώτη στιγμή στο παιχνίδια, έπρεπε κάθε φορά να συνδιαλέγονται με τις νεοσύστατες ρωσικές ελίτ και μάλιστα σε όρους που θύμιζαν διαπραγματεύσεις νονών της μαφίας.
Το πάθημα έγινε μάθημα για τα στελέχη του ΔΝΤ τα οποία στα εξής επιχειρούσαν να πετύχουν αιφνιδιαστικές ιδιωτικοποιήσεις σε ξένους και όχι εγχώριους επιχειρηματίες. Για το λόγο αυτό ασκούσαν πιέσεις για τη δημιουργία «ανεξάρτητων» επιτροπών οι οποίες θα επέβλεπαν τα προγράμματα ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας.
Λίγα χρόνια μετά το σαρωτικό ξεπούλημα της ρωσικής περιουσίας το ταμείο απέδειξε ότι δεν σκόπευε να επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος. Όταν η κρίση χρέους χτύπησε το Μεξικό οι απεσταλμένοι του ΔΝΤ κινήθηκαν αστραπιαία με βασικό στόχο την ιδιωτικοποίηση του τραπεζικού συστήματος της χώρας. Έτσι ενώ το 1990 υπήρχε στο Μεξικό μια μόνο ξένη τράπεζα, δέκα χρόνια αργότερα 24 από τις συνολικά 30 τράπεζες της χώρας είχαν περάσει σε ξένο έλεγχο. Οι συνέπειες ήταν φυσικά καταστροφικές για την εθνική οικονομία του Μεξικού καθώς το τραπεζικό σύστημα λειτουργούσε με γνώμονα τη βραχυπρόθεσμη κερδοφορία ξένων ομίλων αποφεύγοντας λιγότερο επωφελείς επενδύσεις σε ντόπιες επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να ενισχύσουν την ανάπτυξη και την εκβιομηχάνιση της χώρας.
Το πέρασμα στην Ελλάδα
Παγιδευμένος στο χρέος και στις απαιτήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να δώσει άμεσα τις δημόσιες επιχειρήσεις σε ξένους επενδυτές βρέθηκε και ο Ισημερινός. Το 2002 ο πρόεδρος της χώρας Γκουστάβο Νομπόα προκειμένου να εξασφαλίσει μια δόση δανείου 300 εκατομμυρίων δολαρίων δεχόταν ασφυκτικές πιέσεις να ιδιωτικοποιήσει το 51% της δημόσιας επιχείρησης ηλεκτρισμού. Υπεύθυνος για τον εκβιασμό, από την πλευρά του ΔΝΤ ήταν ο γνωστός πλέον και στην Ελλάδα Μπομπ Τράα, ο οποίος είχε τοποθετήσει ανθρώπους του ταμείου στα μεγαλύτερα υπουργεία του ισημερινού και στην κεντρική τράπεζα. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πιέσεις του Τράα για ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές με τις οποίες θα εξυπηρετούνταν οι ξένοι δανεσιτές του Ισημερινού είχαν προκαλέσει τη δραματική παρέμβαση της Unicef. Η οργάνωση προειδοποιούσε ότι οι περικοπές ύψους 500 εκατομμυρίων που είχε επιβάλει ο Τράα στις κοινωνικές δαπάνες έθεταν σε κίνδυνο τις ζωές χιλιάδων παιδιών.
Ο Τράα όμως δεν ήταν ο μόνος θιασώτης σαρωτικών ιδιωτικοποιήσεων που θα κάνει την εμφάνισή του και στην Ελλάδα μετά την υπαγωγή στο ΔΝΤ. Ο ίδιος ο Τζέφρι Σακ βρέθηκε στην Αθήνα ήδη από τον Οκτώβριο του 2010 με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής των Χωρών της Μεσογειακής Λεκάνης για την κλιματική αλλαγή στη στην οποία συμμετείχαν ο Γ. Παπανδρέου και ο Ρ.Τ Ερντογάν. Κατά τη διάρκεια των εργασιών ήρθε σε επαφή με τραπεζίτες και στελέχη πολυεθνικών που δραστηριοποιούνται στο χώρο της πράσινης ενέργειας και θεωρητικά απειλούν άμεσα τη δημόσια λειτουργία της ΔΕΗ αλλά και με Κινέζους επενδυτές που εκείνη την περίοδο υπόσχονταν να βοηθήσουν την Ελλάδα. Λίγες ημέρες μετά την αποχώρησή του ο Σακς έγραψε ένα διθυραμβικό κείμενο για τον Έλληνα πρωθυπουργό στους New York Times στο οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ τον παρουσίαζε σαν τον ηγέτη που όχι μόνο θα απομάκρυνε την Ελλάδα από τη χρεοκοπία αλλά την έβαζε σύντομα σε τροχιά ανάπτυξης.
Στις αρχές του 2011 ο Σακς εθεάθη και πάλι μαζί με τον Τζορτς Σόρος σε δείπνο που παρέθεσε ο οικονομολόγος κ. Στ. Ζαββός με την παρουσία κορυφαίων στελεχών της Wall Street αλλά και αξιωματούχων από την Κίνα και τη Ρωσία. Το δείπνο, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, είχε γεύση Ελλάδας.

από τον Μ ...

Κυριακή 16 Αυγούστου 2015

Το infographic του παγκόσμιου χρέους – Ποιο είναι το "κομμάτι της πίτας" που αντιστοιχεί στην Ελλάδα


Ένα καταπληκτικό infographic, δημιουργία του Jeff Desjardans της Visual Capitalist δείχνει το ποσοστό του δημοσίου χρέους που κατέχει κάθε χώρα.
Το μεγαλύτερο χρέος των σχεδόν 60 τρισεκατομμυρίων, κατέχουν οι Η.Π.Α με ποσοστό να αγγίζει το 29.05% του γενικού συνόλου. Δεύτερη είναι η Ιαπωνία που το ποσοστό της αγγίζει σχεδόν το 20% ενώ στη τρίτη θέση με 6,25% είναι η Κίνα.
Επτά από τις 15 χώρες με το μεγαλύτερο χρέος προέρχονται από την Ευρώπη. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα κατέχει το 0,71% του παγκόσμιου χρέους.
Ο Jeff Desjardins σημειώνει ότι τα στοιχεία προέρχονται από το ΔΝΤ και δεν περιλαμβάνει τα νοικοκυριά ή το εταιρικό χρέος. Επιπλέον, το γράφημα δείχνει το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ.
Courtesy of: Visual Capitalist
ΠΗΓΗ: visualcapitalist

Financial Times: H Λαγκάρντ και η νέα πράξη του ελληνικού δράματος


H Kριστίν Λαγκάρντ έδειχνε αναστατωμένη. Μέσα σε ένα think tank της Ουάσιγκτον ένα βροχερό απόγευμα, μόλις τρεις ημέρες αφότου ο ελληνικός λαός είχε χρησιμοποιήσει το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου για να απορρίψει τους όρους μιας διάσωσης που το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι Ευρωπαίοι πιστωτές ξόδεψαν μήνες για να διαπραγματευτούν με την Αθήνα, φαινόταν, για μια στιγμή τουλάχιστον, πως είχε χάσει την συνηθισμένη της αυτοσυγκράτηση.

«Το ΔΝΤ έχει υιοθετήσει την γραμμή να μην σιωπά αλλά προσπαθούμε να λαμβάνουμε υπόψη τις εξελίξεις και να μην είμαστε υπερβολικοί στις θέσεις μας» δήλωσε η σοβαρή γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, βυθίζοντας το βλέμμα της στο αναλόγιο μπροστά της και κάνοντας μια μικρή παύση προτού προχωρήσει σε μια υπεράσπιση του ρόλου του Ταμείου στην πενταετή κρίση της Ελλάδας και δώσει άλλη τροπή σε μια τετριμμένη μέχρι εκείνο το σημείο ανακοίνωση για το δημοψήφισμα.

Η πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας έχει κάθε δικαίωμα να αισθάνεται πίεση. Kατά την διάρκεια της θητείας της η ελληνική κρίση έχει δημιουργήσει τις μεγαλύτερες διαιρέσεις εντός του ΔΝΤ και για άλλη μια φορά, η κατάσταση στην χώρα – η οποία έλαβε την μεγαλύτερη διάσωση στην 71χρονη ιστορία του Ταμείου και ήταν η πρώτη ανεπτυγμένη οικονομία που αθέτησε πληρωμή σε δάνειο του, έχει, από την οπτική του ΔΝΤ, εξελιχθεί πολύ άσχημα.

Tις εβδομάδες που ακολούθησαν την εμφάνιση αυτή, ο ρόλος του ΔΝΤ έχει δεχθεί ακόμα μεγαλύτερη κριτική. Η κ. Λαγκάρντ - η οποία είχε ξεκινήσει σιωπηλά μια καμπάνια για να κερδίσει μια δεύτερη θητεία ως γενική διευθύντρια λίγες ημέρες πριν το ελληνικό δημοψήφισμα – και το ΔΝΤ συμμετέχουν στις προσπάθειες να συγκροτηθεί ένα νέο πακέτο διάσωσης 86 δισ. ευρώ για την Αθήνα (σ.σ. το οποίο συμφωνήθηκε την Παρασκευή). Αλλά σύμφωνα με πολλούς επικριτές το Ταμείο στέλνει αντιφατικά μηνύματα.

Πέντε χρόνια από όταν το ΔΝΤ, υπό την ηγεσία του προκατόχου της κ. Λαγκάρντ, Ντομινίκ Στρος-Καν, έλαβε μέρος στην διάσωση της Ελλάδας, η μελλοντική συμμετοχή του Ταμείου και η αξιοπιστία του θα τεθούν υπό αμφισβήτηση. Η χρονική στιγμή δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη, με το διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα να έχει τρανταχτεί με την έλευση νέων θεσμών που έχουν την στήριξη της Κίνας.

Σε μια προσπάθεια να μην επαναλάβουν ένα ακόμα από τα μυριάδες λάθη που αυτό και άλλοι έκαναν στην Ελλάδα, αξιωματούχοι του ΔΝΤ έχουν επιμείνει για μήνες ότι η διάσωση πρέπει να περιλαμβάνει όχι απλά μια σειρά από δύσκολες μεταρρυθμίσεις για την Αθήνα, αλλά και ότι σε χώρες όπως η Γερμανία θα αποτελούσε μια πολιτικά δύσκολη συμφωνία για την ελάφρυνση του άνω των 300 δισ. ευρώ χρέους της Ελλάδας, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου βρίσκεται στα χέρια των άλλων κυβερνήσεων και των φορολογουμένων της ευρωζώνης.

Αυτό σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη αβεβαιότητα για το ΔΝΤ και το ρόλο του στην Ελλάδα. Αλλά υπάρχουν επιπτώσεις και για την κ. Λαγκάρντ και τις φιλοδοξίες της για μια δεύτερη θητεία. Η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ και οι άλλοι ηγέτες της ευρωζώνης έχουν επιμείνει ότι δεν θα συζητήσουν μια ελάφρυνση του χρέους παρά μόνο αφότου η Αθήνα εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις και διεξαχθεί η πρώτη αξιολόγηση της διάσωσης.

Για το λόγο αυτό μπορεί να περάσουν εβδομάδες, αν όχι μήνες, πριν ξεκινήσουν οι συζητήσεις για το χρέος. Ωστόσο το ΔΝΤ επιμένει ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εμπλακεί.

«Yπάρχει η ανάγκη για δύσκολες αποφάσεις και στις δύο πλευρές και από τις δύο πλευρές. Δύσκολες αποφάσεις στην Ελλάδα σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις κι δύσκολες αποφάσεις για τους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας σχετικά με την ελάφρυνση χρέους» λέει ανώτατος αξιωματούχος του ΔΝΤ. «Νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνουν ότι το ΔΝΤ μπορεί να εμπλακεί μόνο όταν έχουν ληφθεί και από τις δύο πλευρές οι αποφάσεις αυτές».

Ο ρόλος του ΔΝΤ στην Ελλάδα ήταν πηγή αντιπαραθέσεων από την αρχή της διάσωσης της χώρας το 2010.

Υπάρχει μια γενικότερη αποδοχή ότι το Ταμείο και οι Ευρωπαίοι εταίροι υποτίμησαν σοβαρά το μέγεθος του αρνητικού αντίκτυπου των τιμωριτικών μεταρρυθμίσεων και της σκληρής λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα. Μια εσωτερική έκθεση του ΔΝΤ το 2013 προσέφερε μια δημόσια αυτομαστίγωση, βρίσκοντας «αξιοσημείωτες αποτυχίες», όπως ότι έκανε σοβαρά λάθη στις μακροοικονομικούς προβλέψεις και αγνόησε τις δικές του αρχές όσον αφορά την ανάγκη να αντιμετωπιστεί το χρέος της Ελλάδας.

Μια άλλη έκθεση για το χρέος προετοιμάζεται, με το εσωτερικό ελεγκτικό όργανο του ΔΝΤ να εξετάζει την απάντηση του στην ευρύτερη κρίση της ευρωζώνης.
Οι επικριτές χρεώνουν στο ΔΝΤ ότι επαναλαμβάνει πολλά από τα ίδια λάθη συνεχίζοντας να επιμένει σε σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή και σε μεταρρυθμίσεις στην φορολογία και το ασφαλιστικό που θα προκαλέσουν ακόμα περισσότερο πόνο στους Έλληνες πολίτες. Οι τελευταίες εκτιμήσεις από το ΔΝΤ και τους Ευρωπαίους εταίρους είναι ότι η ελληνική οικονομία οδεύει για δύο ακόμα χρόνια ύφεση.

Η απόφαση των στελεχών του ΔΝΤ – και της κ. Λαγκάρντ – να σταθούν απέναντι στην Γερμανία και άλλους μεγάλους Ευρωπαίους μετόχους για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους σχετίζεται με μια άλλη επίμονη κριτική. Για πολλά χρόνια, αναδυόμενες οικονομίες όπως η Βραζιλία και η Ινδία έχουν κατηγορήσει το Ταμείο και τους Ευρωπαίους γενικούς διευθυντές – πρώτα τον κ. Στρος-Καν και μετά την κ. Λαγκάρντ – για ειδική μεταχείριση της Ελλάδας εξαιτίας της επιρροής που ασκούν ευρωπαϊκές δυνάμεις όπως η Γερμανία και η Γαλλία σε μεγάλους μετόχους.

«Πιστεύω ότι η κρίση έχει αποκαλύψει το χειρότερο πρόσωπο του Ταμείου» λέει ο Ασόκα Μόντι, Ινδός οικονομολόγος που πέρασε χρόνια στο ΔΝΤ και τώρα διδάσκει στο Princeton. «To Tαμείο ήταν υποτακτικό στους μεγάλους μετόχους».

Ο ρόλος των αναδυόμενων
Ο Κένεθ Ρογκόφ, καθηγητής Οικονομικών στο Χάρβαρντ και άλλοτε επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, υποστηρίζει ότι το σημερινό χάος απλά ενισχύει την υπόθεση ότι ο διάδοχος της κ. Λαγκάρντ πρέπει να είναι από αναδυόμενη χώρα. Ένας από τους λόγους για την κακοδιαχείριση της ελληνικής κρίσης από το Ταμείο, σημειώνει, είναι ότι κατά την διάρκεια της πρώτης διάσωσης το 2010 στο τιμόνι του ΔΝΤ βρισκόταν ο Στρος-Καν, ένας άνθρωπος η φιλοδοξία του οποίου να γίνει πρόεδρος της Γαλλίας ήταν γνωστή σε όλους. Το γεγονός ότι τον διαδέχτηκε η κ. Λαγκάρντ δεν βοήθησε να αντιμετωπιστεί η καχυποψία για φιλοευρωπαϊκή στάση.

«Πρέπει να κάνουν κάτι αμέσως τώρα για να διασφαλίσουν ότι ο επόμενος γενικός διευθυντής θα είναι από αναδυόμενη αγορά» λέει ο κ. Ρογκόφ.
Η κριτική δεν σταματά εδώ.

Ο κ. Μόντι υποστηρίζει ότι από την στιγμή που καλεί τους Ευρωπαίους πιστωτές να εγκρίνουν ελάφρυνση χρέους για την Ελλάδα, το ΔΝΤ έχει υποχρέωση να κάνει το ίδιο. Η κρίση ρευστότητας στην Ελλάδα οφείλεται εν μέρει στις πληρωμές που πρέπει να καταβάλει στο Ταμείο για τα δάνεια που πήρε από το πρόγραμμα του 2010, σημειώνει. Η Αθήνα συνεχίζει να χρωστάει στο ΔΝΤ πάνω από 20 δισ. ευρώ, με τα 3,5 δισ. ευρώ να πρέπει να καταβληθούν φέτος. «Αν το Ταμείο είναι σοβαρό όσον αφορά την συγχώρεση χρέους από τους Ευρωπαίους, πρέπει να δώσει το παράδειγμα» σημειώνει.

Άλλα πρώην στελέχη του Ταμείου υπογραμμίζουν ότι πρέπει να αποχωρήσει από την διάσωση της Ελλάδας και να αφήσει μόνα τους τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Οι αξιωματούχοι του ΔΝΤ βγαίνουν από τα ρούχα τους όταν ακούνε τέτοιες προτάσεις και επιμένουν ότι παρά τις αμφιβολίες που εκφράζονται στην Ευρώπη, το Ταμείο είναι αποφασισμένο να παραμείνει στην Ελλάδα.

«Είμαστε εδώ γιατί έχουμε εντολή να διαχειριστούμε δύσκολες καταστάσεις όπως αυτή» υπογραμμίζει ανώτατος αξιωματούχους του Ταμείου. «Είναι αυτό που κάνουμε».

Ωστόσο, η συμμετοχή αυτή έχει κόστος. Η τελευταία διάσωση έχει προκαλέσει έντονες εσωτερικές αντιπαραθέσεις, λένε πηγές του ΔΝΤ, με ορισμένους στα κεντρικά του Ταμείου στην Ουάσιγκτον να τάσσονται υπέρ της αποχώρησης. Το ΔΝΤ αντικατέστησε σιωπηλά τον Ρισί Γκογιάλ, τον επικεφαλής της αποστολής στην Ελλάδα, με την Ντέλια Βελκουλέσκου, που είχε ρόλο στην πιο επιτυχημένη διάσωση της Κύπρου, αν και ορισμένα στελέχη επιμένουν πως η κίνηση ήταν στο πλαίσιο της συνηθισμένης αλλαγής θέσεων.

Το μεγαλύτερο τίμημα μπορεί να αφορά την σχέση του ΔΝΤ με τους Ευρωπαίους μετόχους και το νέο τεστ για την ελάφρυνση χρέους τις επόμενες εβδομάδες. Με βάση την πολύπλοκη δομή του Ταμείου, η Γερμανία και η Γαλλία ελέγχουν το 10% των δικαιωμάτων ψήφου του ΔΝΤ, με άλλα κράτη μέλη της ευρωζώνης όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Ολλανδία να ηγούνται μικρότερων μπλοκ.

Μετά από πέντε χρόνια κατά τα οποία κράτησε τις διαφωνίες με τους Ευρωπαίους πιστωτές κρυφές πίσω από κλειστές πόρτες, το ΔΝΤ έχει – με την στήριξη των ΗΠΑ – εμπλακεί σε μια δημόσια καμπάνια για να ασκήσει πίεση προς την επίτευξη μιας πιο ριζοσπαστικής λύσης για την μείωση του ελληνικού χρέους και την αποκατάσταση της αξιοπιστίας.

Από τότε που το Ταμείο μπήκε στο ελληνικό πρόγραμμα το 2010, πολλά στελέχη του πιέζουν για μια αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας. Το 2012 το ΔΝΤ κέρδισε μια μάχη όταν οι ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας αναγκάστηκαν να αποδεχτούν γιγαντιαίες διαγραφές. Εξασφάλισε επίσης μια υπόσχεση από τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης να εξετάσουν μια ελάφρυνση χρέους στο μέλλον.

Αλλά η τελευταία εκστρατεία ξεκίνησε τον Ιανουάριο όταν ο Αλέξης Τσίπρας και το λαϊκίστικο αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την εξουσία με την υπόσχεση να σχίσει το μνημόνιο και να διώξει το ΔΝΤ, απαιτώντας παράλληλα μια μεγάλη συγχώρεση χρέους από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης.
Ενώ το ΔΝΤ συγκρούστηκε με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε διάφορα μέτωπα, έδειξε συμπάθεια για τα επιχειρήματα της Αθήνας όσον αφορά το χρέος. Τα στελέχη του Ταμείου τάχθηκαν υπέρ ενός ισορροπημένου προγράμματος που θα στεκόταν σε «δύο πόδια»: Η Ελλάδα έπρεπε να κάνει μεταρρυθμίσεις και σε αντάλλαγμα η Γερμανία και άλλοι Ευρωπαίοι πιστωτές έπρεπε να αποδεχθούν ελάφρυνση χρέους.

Το πρόβλημα, λένε τώρα αξιωματούχοι του Ταμείου, ήταν πως άλλες κυβερνήσεις της ευρωζώνης, ενοχλημένες από την προσέγγιση της Αθήνας, επέμειναν και προσπάθησαν ακόμα και να αποκρύψουν έγγραφα του ΔΝΤ που πρότειναν ελάφρυνση χρέους.

Όταν το ΔΝΤ ολοκλήρωσε την αποκαρδιωτική ανάλυση για το ελληνικό χρέος τον Ιούνιο, οι Ευρωπαίοι διαπραγματευτές αρνήθηκαν να την παραδώσουν στις κυβερνήσεις τους λένε στελέχη του Ταμείου. Για να παρακάμψει το εμπόδιο αυτό, το προσωπικό του ΔΝΤ ακολούθησε το ασυνήθιστο βήμα να την παρουσιάσει στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ταμείου – στο οποίο μετέχουν εκπρόσωποι των κρατών μελών – μόλις λίγες ώρες προτού ο κ. Τσίπρας ανακοίνωνε την διενέργεια δημοψηφίσματος. Ο στόχος τους ήταν να στείλουν την ανάλυση στα υπουργεία Οικονομικών της Ευρώπης. Όταν μια ευρωπαϊκή περίληψη της έκθεσης διέρρευσε και κατέληξε σε ιστοσελίδα που στήριζε το δημοψήφισμα, αποφάσισαν να την δημοσιεύσουν.

Η δημοσίευση της έκθεσης έφερε και πάλι στο επίκεντρο το ελληνικό χρέος. Προκάλεσε επίσης αντεγκλήσεις, καθώς το Ταμείο κατηγορήθηκε για παρέμβαση σε εγχώριες πολιτικές υποθέσεις. Αλλά απέτυχε να εξασφαλίσει μια ελάφρυνση χρέους, με τους ηγέτες της Γερμανίας να γίνονται ακόμα πιο επιφυλακτικοί, καθώς η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κλιμάκωνε την ρητορική κατά του Βερολίνου σε μια προσπάθεια να κερδίσει το δημοψήφισμα.

Κρίσιμες διαπραγματεύσεις

Λίγες ημέρες μετά την νευρική της εμφάνιση στο Ίδρυμα Brookings στην Ουάσιγκτον, η κ. Λαγκάρντ έλαβε μέρος στις διαπραγματεύσεις της τελευταίας στιγμής για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Εμφανίστηκε εξοπλισμένη με μια επικαιροποιημένη και ακόμα πιο ανησυχητική ανάλυση για το χρέος.

Το χρέος της Ελλάδας, ανέφερε η νέα έκθεση, ήταν πιθανό να ανέλθει στο 200% του ΑΕΠ μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Επιπλέον, ζητούσε «μέτρα ελάφρυνσης του χρέους που πήγαιναν πολύ πέρα από ότι η Ευρώπη ήταν διατεθειμένη να εξετάσει ως τότε» και πρότεινε δραματική επιμήκυνση των ωριμάνσεων στο ελληνικό χρέος.

Για να μην έχει την τύχη της προηγούμενης ανάλυσης, κατατέθηκε στο Συμβούλιο του ΔΝΤ την Παρασκευή 10 Ιουλίου, πριν συγκεντρωθούν στις Βρυξέλλες οι υπουργοί Οικονομικών. Παρουσιάστηκε επίσης σε υψηλόβαθμους αξιωματούχους και υπουργούς στις Βρυξέλλες την επόμενη ημέρα. Το κείμενο της συμφωνίας – που συζητήθηκε στο ελληνικό κοινοβούλιο την προηγούμενη βραδιά – περιελάμβανε μια πρόταση που έλεγε ότι μπορούν να γίνουν συζητήσεις για το χρέος μόνο μετά από μια αξιολόγηση για την πρόοδο της Ελλάδας στις μεταρρυθμίσεις.

Το ΔΝΤ ήθελε μια πιο ισχυρή δέσμευση. Οπότε αποφάσισε να δημοσιεύσει μια νέα ανάλυση. Λίγες ημέρες αργότερα, η κ. Λαγκάρντ είπε σε γαλλικό ραδιοφωνικό σταθμό ότι οποιαδήποτε μελλοντική διάσωση της Ελλάδας μπορεί να είναι «κατηγορικά μη βιώσιμη» αν δεν περιλαμβάνει ελάφρυνση του χρέους. Η κίνηση προκάλεσε για άλλη μια φορά τον θυμό των Ευρωπαίων αξιωματούχων, που θεώρησαν ότι υπονομεύει μια εύθραυστη συμφωνία.
Ωστόσο τα σημάδια λένε ότι το στοίχημα του ΔΝΤ μπορεί να έπιασε.

Η κ. Μέρκελ άνοιξε την πόρτα σε μια επιμήκυνση των ωριμάνσεων των ελληνικών ομολόγων και πιθανότατα στην έγκριση μιας μεγαλύτερης περιόδου χάρητος – κάτι που το ΔΝΤ ζητά εδώ και καιρό.

Την κίνηση στήριξαν οι ηγέτες της Γαλλίας και της Ιταλίας και η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα. Επιπλέον, σε μια ανάλυση που διέρρευσε την Πέμπτη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στήριξαν το ΔΝΤ.

Πολλά εμπόδια παραμένουν για την Ελλάδα. Αλλά αξιωματούχοι του Ταμείου επιμένουν ότι το ΔΝΤ θα λάβει τελικά μέρος στην τελευταία διάσωση, μόλις η Αθήνα εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις και οι Ευρωπαίοι πιστωτές δεσμευτούν να αντιμετωπίσουν το χρέος της χώρας.

Σε ορισμένους μπορεί να φαίνεται μια ασήμαντη εξέλιξη. Αλλά αν τα πράγματα εξελιχθούν με βάση το σχέδιο, θα αποτελέσει μια μεγάλη νίκη για την κ. Λαγκάρντ και τις φιλοδοξίες της για πέντε ακόμα χρόνια στην ηγεσία του ΔΝΤ.

ΠΗΓΗ: Euro2day.gr

  • (0)
  • (1
    )

Παρασκευή 31 Ιουλίου 2015

Guardian: Δεν «βγαίνει» το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, σύμφωνα με οικονομολόγους



από τον Μ …

Σε δημοσίευμα της, σχετικά με το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα, η βρετανική εφημερίδα “Guardian”, θέτει το ερώτημα «είναι ρεαλιστικό ένα τέτοιο σχέδιο» και παραθέτει τις απόψεις τριών οικονομολόγων, που αναφέρουν ότι το πρόγραμμα δεν μπορεί να προχωρήσει.

H εφημερίδα επισημαίνει ότι οι ιδιωτικοποιήσεις εξακολουθούν να αποτελούν ζωτικής σημασίας στοιχείο στην τελευταία συμφωνία για τη διάσωση της Ελλάδας. Υπό την απειλή της εξόδου από την ευρωζώνη, η Αθήνα συμφώνησε να μεταφέρει «πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία» σε ένα ανεξάρτητο ταμείο, με στόχο τη συγκέντρωση 50 δισ. ευρώ.

Τα μισά από τα έσοδα θα χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη αποθεματικών κεφαλαίων στις ελληνικές τράπεζες, το ένα τέταρτο θα χρησιμοποιηθεί για την αποπληρωμή των πιστωτών της Ελλάδας, και το υπόλοιπο ποσό θα δαπανηθεί σε επενδύσεις που ακόμη δεν έχουν καθοριστεί.

Σε μια ανάλυση για το ελληνικό χρέος που δόθηκε στη δημοσιότητα τον Ιούλιο, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επισήμανε ότι είναι ρεαλιστικό να γίνονται πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων αξίας όχι άνω των 500 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως - που σημαίνει ότι θα χρειαστούν 100 χρόνια ώστε το ύψος των ιδιωτικοποιήσεων να ανέλθει στα 50 δισ. ευρώ.

Ο Γκάμπριελ Στερν του Oxford Economics, ενός από τους κορυφαίους συμβουλευτικούς οίκους σε θέματα οικονομίας, υποστηρίζει ότι το ΔΝΤ δεν κατάφερε να διδαχθεί από την πρόσφατη ιστορία του ότι «το λιγότερο είναι περισσότερο», όταν πρόκειται για τον καθορισμό αριθμητικών στόχων.

Στην Ελλάδα, συνδικαλιστικές οργανώσεις με δεσμούς με το κυβερνών κόμμα έχουν ήδη ορκιστεί να σταματήσουν την πώληση του λιμανιού του Πειραιά, όπου η κινεζική εταιρία Cosco διαχειρίζεται σήμερα τρεις προβλήτες του.

Με τη χώρα καταχρεωμένη, αξιωματούχοι τόνισαν ότι ο πρωθυπουργός θα αγωνιστεί για να διασφαλίσει ότι οι αποκρατικοποιήσεις δεν θεωρούνται ξεπούλημα, επισημαίνει η εφημερίδα.

Ωστόσο, ανεξάρτητοι παρατηρητές φοβούνται ακριβώς αυτό. «Η ιδιωτικοποίηση στην Ελλάδα σημαίνει τώρα ξεπούλημα» τονίζει ο πολιτικός οικονομολόγος Γενς Μπάστιαν.

Ο Γενς Μπάστιαν ήταν από τους υπευθύνους για τις ιδιωτικοποιήσεις στο πλαίσιο της Ομάδας Δράσης της Επιτροπής για την Ελλάδα.

Ο ίδιος εκτιμά ότι ήταν «πολιτικό λάθος» να τεθεί ο στόχος των 50 δισ. ευρώ από πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων, καθώς δεν υπάρχει υποστήριξη από τους Έλληνες πολιτικούς όλου του πολιτικού φάσματος.

«Δεν είχαμε ποτέ μια πολιτική πλειοψηφία για να αγκαλιάσει την ιδέα της ιδιωτικοποίησης. Πώς σκοπεύετε να δημιουργήσετε την πολιτική δυναμική που ήταν απούσα τα τελευταία χρόνια κάτω από πιο δύσκολες συνθήκες σήμερα;» διερωτάται.

Ο Πίτερ Ντόιλ, πρώην οικονομολόγος του ΔΝΤ πιστεύει ότι το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας υποχρηματοδοτείται.

«Οι Ευρωπαίοι απλώς δεν έχουν αρκετά μετρητά και ένας σημαντικός τρόπος για να καλυφθεί αυτό το κενό είναι μέσω των ιδιωτικοποιήσεων» εξηγεί.

Ο ίδιος φοβάται ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να πάρει τον δρόμο που είχε ακολουθήσει η Ρωσία τη δεκαετία του 1990, όταν πολύτιμα κρατικά περιουσιακά στοιχεία πωλήθηκαν σε πολύ χαμηλές τιμές, ώστε να αυξηθούν επειγόντως τα μετρητά, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί στο μεταξύ μια νέα τάξη ολιγαρχών.


Τονίζει ότι το σημαντικότερο πράγμα που όλοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα χρειάζεται -απαλλαγή από την ολιγαρχία της- στην πραγματικότητα θα εδραιωθεί με την ιδιωτικοποίηση που ακολουθείται με αυτόν τον τρόπο, υποστηρίζει ο Ντόιλ.

«Η διαφορά μεταξύ αυτών των χωρών και της Ελλάδας είναι ότι οι πολίτες και η πολιτική τάξη στην κεντρική Ευρώπη έχει αποδεχθεί την ιδέα της ιδιωτικοποίησης, παρά τις βραχυπρόθεσμες δυσκολίες», υποστηρίζει ο Π. Ντόιλ που δηλώνει πεπεισμένος ότι το τρέχον σχέδιο ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα είναι καταδικασμένο να αποτύχει.

Πέμπτη 30 Ιουλίου 2015

Financial Times: To ΔΝΤ δεν μπορεί να συμμετάσχει στο πρόγραμμα




Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΔΝΤ ενημερώθηκε ότι τα υψηλά επίπεδα χρέους της Ελλάδας και το κακό ιστορικό στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων δεν επιτρέπουν την τρίτη διάσωση της χώρας από το Ταμείο, εγείροντας ερωτηματικά για το αν το ΔΝΤ θα συμμετάσχει στο τρίτο πακέτο διάσωσης της Ε.Ε., αναφέρουν οι Financial Times. 


Αυτό σημαίνει ότι ενώ τα στελέχη του ΔΝΤ θα συμμετέχουν στις διαπραγματεύσεις που λαμβάνουν χώρα στην Αθήνα, το Ταμείο δεν θα αποφασίσει αν θα συμφωνήσει σε ένα νέο πρόγραμμα για μήνες, πιθανόν ακόμη και εντός του 2016. 

Αυτή η καθυστέρηση ενδεχομένως θα έχει σημαντικές επιπτώσεις - ιδίως στη Γερμανία, όπου οι αξιωματούχοι έχουν δηλώσει εδώ και καιρό ότι θα είναι αδύνατον να λάβουν την έγκριση της Bundestag για το νέο πακέτο διάσωσης ύψους 86 δισ. ευρώ, χωρίς τη συμμετοχή του Ταμείου.

Σύμφωνα με την τετρασέλιδη "αυστηρώς εμπιστευτική" έκθεση που παρουσιάστηκε στο διοικητικό συμβούλιο του Ταμείου και η οποία είναι στα χέρια των FT, οι διαπραγματευτές του ΔΝΤ "θα συμμετάσχουν στις συζητήσεις πολιτικής" για να διασφαλίσουν ότι το νέο πρόγραμμα διάσωσης της ευρωζώνης "συνάδει με αυτά που έχει στο μυαλό του το Ταμείο". 

Όμως "δεν μπορεί να υπάρξει staff level agreement σε αυτή τη φάση".

Το ΔΝΤ θα αποφασίσει εάν θα συμμετάσχει σε μια "δεύτερη φάση", όταν η Ελλάδα θα έχει "συμφωνήσει σε μια σειρά μεταρρυθμίσεων" και, το πιο σημαντικό, "αφού οι δανειστές της ευρωζώνης θα έχουν "συμφωνήσει για ελάφρυνση χρέους". 

Ο όρος αυτός ενδέχεται να αποδειχθεί πρόβλημα, από τη στιγμή που το Βερολίνο και άλλες χώρες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα έχουν αποκλείσει μέχρι στιγμής κάθε σκέψη ελάφρυνσης στο ελληνικό χρέος. 

Σύμφωνα με την έκθεση, ο εκπρόσωπος της Γερμανίας στο ΔΝΤ είπε ότι το Βερολίνο "θα προτιμούσε, το Ταμείο να κινηθεί παράλληλα" με τις διαπραγματεύσεις της ευρωζώνης. Αντ' αυτού, πλέον βρίσκεται μπροστά στην προοπτική να προσπαθήσει να προωθήσει την ελληνική διάσωση σε ένα προβληματισμένο γερμανικό κοινοβούλιο εντός των επόμενων εβδομάδων, χωρίς τη συμμετοχή του Ταμείου. 

Η εκτίμηση του ΔΝΤ προσθέτει μια ακόμη αβεβαιότητα, τη στιγμή που η Αθήνα και οι δανειστές έχουν ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις σε μια προσπάθεια να έλθουν σε μια συμφωνία πριν τις 20 Αυγούστου. Την ίδια στιγμή, ο Αλέξης Τσίπρας είναι αντιμέτωπος με "ανταρσία" μελών του κόμματός του που δεν είναι ικανοποιημένα με τους όρους της διάσωσης.

Το ΔΝΤ αποφάσισε την προηγούμενη εβδομάδα ότι το υφιστάμενο πρόγραμμα διάσωσης, το οποίο ήταν σε ισχύ έως το Μάρτιο του 2016, θα έπρεπε να πεταχτεί καθώς δεν θα μπορούσε πλέον να πετύχει το στόχο να βοηθήσει στην ανάκαμψη της Ελλάδας και την επιστροφή της στις αγορές στο διάστημα αυτό. Αμέσως μετά, το Ταμείο πίεσε την Αθήνα να αιτηθεί νέο πρόγραμμα, που απαιτεί έγκριση του διοικητικού του συμβουλίου, επιβάλλοντας τη σύσκεψη της Τετάρτης.

Κάποιοι Έλληνες αξιωματούχοι υποψιάζονται ότι το ΔΝΤ και ο γερμανός υπουργός οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι αποφασισμένοι να μπλοκάρουν την ελληνική διάσωση παρά τη συμφωνία που επιτεύχθηκε στις αρχές του μήνα.

Σε μια τηλεδιάσκεψη που διέρρευσε αυτή τη βδομάδα, ο πρώην υπουργός οικονομικών της Ελλάδας, Γιάνης Βαρουφάκης αναφέρει ότι φοβάται πως η ελληνική κυβέρνηση θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε νέες οικονομικές μεταρρυθμίσεις με το ΔΝΤ να "τραβάει την πρίζα" του προγράμματος εντός του έτους. 


"Με βάση τους δικούς του κανόνες, το ΔΝΤ δεν μπορεί να συμμετάσχει σε νέα διάσωση. Εννοώ ότι έχουν ήδη παραβιάσει τους κανόνες τους δυο φορές για να το κάνουν, αλλά δεν νομίζω ότι θα το κάνουν και τρίτη φορά", είπε ο κ. Βαρουφάκης. "Ο δρ. Σόιμπλε και το ΔΝΤ έχουν ένα κοινό συμφέρον: Δεν θέλουν να προχωρήσει αυτή η συμφωνία".


Διάφοροι αξιωματούχοι της Ε.Ε. επιμένουν ότι η διευθύντρια του Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ, υποδήλωσε την προθυμία της να συμμετάσχει στη νέα διάσωση κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής που συμφωνήθηκε να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις. 

Ωστόσο, η Ελλάδα έχει αποτελέσει αυξανόμενη πηγή δυσφορίας στο Ταμείο και μεταξύ των μετόχων του. Αξιωματούχοι του ΔΝΤ σημειώνουν ότι η κ. Λαγκάρντ έρχεται αντιμέτωπη με την θέση ότι τίθεται σε κίνδυνο η φήμη του ΔΝΤ και ότι δεν πρέπει να συμφωνήσει σε ένα νέο πρόγραμμα, χωρίς σημαντικές αλλαγές.

Σύμφωνα με τα πρακτικά της συνεδρίασης, διάφορα μέλη εκτός Ευρώπης -από την Ασία, τη Βραζιλία και τον Καναδά- προειδοποίησαν για την ανάγκη "να προστατευθεί η φήμη του Ταμείου", και το έγγραφο αναφέρει ότι η κ. Λαγκάρντ αναγνώρισε ότι οι ανησυχίες τους έχουν βάση.

Όπως αναφέρει η έκθεση, τα στελέχη του ΔΝΤ συμπεραίνουν ότι η Ελλάδα δεν ανταποκρίνεται πλέον σε δυο από τα τέσσερα κριτήρια που θέτει το ταμείο για συμμετοχή σε διασώσεις μεγαλύτερης κλίμακας.

Με βάση τα κριτήρια αυτά, ο αποδέκτης της βοήθειας πρέπει να μπορεί να αποδείξει ότι έχει τη "θεσμική και πολιτική ικανότητα" να υλοποιεί οικονομικές μεταρρυθμίσεις και ότι "υπάρχει υψηλή πιθανότητα, το χρέος να είναι βιώσιμο μεσοπρόθεσμα".

Τα στελέχη του ΔΝΤ που συνέταξαν την έκθεση σημείωσαν ότι κανένα από τα δυο κριτήρια δεν υπάρχει στην περίπτωση της Ελλάδας - και ότι δεν γνωρίζουν εάν η Αθήνα θα ευθυγραμμίζεται με αυτά έως το φθινόπωρο.

"Η Ελλάδα θέλει να αποφασίσει για κάποιες σημαντικές μεταρρυθμίσεις το φθινόπωρο και οι Ευρωπαίοι θέλουν να ασχοληθούν με το ζήτημα του χρέους μετά την πρώτη αξιολόγηση γιατί θέλουν να υπάρξει πρώτα επανοικοδόμηση εμπιστοσύνης" αναφέρει η έκθεση. "Οι διαφορές μεταξύ του σκεπτικού του ΔΝΤ και των συζητήσεων στην Ευρώπη είναι πολύ μεγάλες".


Στις πρώτες φάσεις της ελληνικής κρίσης, το ΔΝΤ είχε αγνοήσει το κριτήριο του χρέους λόγω των κανόνων που του επιτρέπουν να συμμετάσχει σε ένα πρόγραμμα διάσωσης εάν υπάρχει "υψηλό ρίσκο διεθνούς συστημικής διάχυσης". Ομως τα στελέχη του ΔΝΤ είπαν στο διοικητικό συμβούλιο ότι αυτό το ρίσκο δεν υφίσταται πλέον καθώς η χρεοκοπία της Ελλάδας δεν θα πλήξει τους ιδιώτες ομολογιούχους, που ελέγχουν πλέον πολύ μικρό μερίδιο του ελληνικού χρέους.

"Το 2010, εφαρμόστηκε ο κανόνας για το συστημικό ρίσκο, καθώς χρειαζόταν αναδιάρθρωση του χρέους που βρισκόταν στα χέρια ιδιωτών για να αποκατασταθεί η βιωσιμότητα, κάτι που θα προκαλούσε τεράστιο ντόμινο", αναφέρουν τα πρακτικά. 

"Στην παρούσα φάση απαιτείται αναδιάρθρωση χρέους που βρίσκεται στα χέρια του επίσημου τομέα και τα στελέχη του ΔΝΤ μπόρεσαν να σκεφτούν ελάχιστες περιπτώσεις που το χρέος στα χέρια του επίσημου τομέα προκαλεί ντόμινο".