“Ο Ρατσισμός δεν είναι μόνο ένα γόνατο στο λαιμό”! Μια δήλωση / διακήρυξη από τους Scholars for Social Justice

“Ο Ρατσισμός δεν είναι μόνο ένα γόνατο στο λαιμό”!

 Δανειστήκαμε το παρακάτω κείμενο από την Boston review στις  8/6/2020 

Αποτελεί μια δήλωση / διακήρυξη  εκ μέρους των Scholars for Social Justice ⁽¹⁾, ακαδημαϊκών και μελετητών από τις ΗΠΑ  που κρατούν μια κριτική στάση απέναντι στο πολιτικό σύστημα και εκφράζουν θετική γνώμη και συμπαράσταση στα σύγχρονα κινήματα.

 Φυσικά δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούν όλοι με το σύνολο των τοποθετήσεων τους.

  Το παρουσιάζουμε θέλοντας να δείξουμε την πολυμορφία των απόψεων που υπάρχουν στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. Άλλωστε και η ίδια η κοινωνία των ΗΠΑ είναι εξαιρετικά σύνθετη και πλούσια σε φωνές εξαιρετικά ή και διαμετρικά αντίθετες μεταξύ τους.

  Επιλέξαμε το συγκεκριμένο κείμενο γιατί παρουσιάζει ορισμένες απόψεις από την οπτική των κινημάτων και  επίσης απόψεις που δεν  ακούγονται συνήθως στα mainstream μίντια.

Εμείς κρατάμε  την χαρακτηριστική φράση  “Ο Ρατσισμός δεν είναι μόνο ένα γόνατο στο λαιμό”! – που θέλει να δείξει τις βαθιές ρίζες και τις πολλαπλές διαστάσεις του  ρατσιστικού φαινομένου.

Όπως και το  ακροτελεύτιο ερώτημα:

Ποιες είναι -άραγε – οι  δυνατότητες και οι πιθανότητες για ένα πιο δίκαιο μέλλον;

The Fire This Time

Μια δήλωση / διακήρυξη από τους Scholars for Social Justice

ROBYN C. SPENCER* , LEITH MULLINGS** , PREMILLA NADASEN***

  Στα τέλη Μαΐου οι δρόμοι που άδειασαν από τον COVID-19 γέμισαν  με διαδηλωτές σε περισσότερες από 700 πόλεις και κωμοπόλεις των ΗΠΑ . Απαιτούν δικαιοσύνη μετά από ένα νέο κύμα κρατικής βίας εναντίον των μαύρων - ιδίως μετά τις βάναυσες δολοφονίες των George Floyd, Breonna Taylor, Tony McDade και Ahmaud Arbery - που  παρουσιάζουν ενοχλητική ομοιότητα με  τις δολοφονίες από την αστυνομία του Eric Garner, της Aiyanna Stanely-Jones  και πολλών άλλων μαύρων Αμερικανών. Ήταν μητέρες, πατέρες, κόρες και γιοι, που άφησαν πίσω τους θλιμμένους φίλους και μέλη της οικογένειας τους καθώς και μια συλλογική αίσθηση οργής. Η αναποτελεσματική, δολοφονική και στρατιωτική αντίδραση της κυβέρνησης Τραμπ στην εξέγερση  χρησίμευσε μόνο για την αύξηση της κρίσης.

  

  Τα συναισθήματα είναι έντονα σε ένα έθνος που ήδη πενθεί έναν αριθμό θανάτων  από τον COVID-19 που ξεπερνά τις 108.000. Η πανδημία έχει προκαλέσει δυσανάλογες απώλειες  σε ζωές  μαύρων και Λατίνων  και ώθησε τους χαμηλόμισθους ακόμη περισσότερο στο περιθώριο όπου τόσοι πολλοί αντιμετωπίζουν ένα αβέβαιο οικονομικό μέλλον. Οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να εκφράσουν τον θυμό τους και να απαιτήσουν συστημική αλλαγή. Τα συνθήματα Black Lives Matter, Justice for George, Say Her Name και I Can't Breathe έχουν γίνει παγκόσμιες κραυγές, καθώς η διαμαρτυρία έχει εξαπλωθεί σε Ευρώπη, Αφρική και Νότια Αμερική.

  Ο ρατσισμός, όμως, δεν μοιάζει μόνο με ένα γόνατο στο λαιμό. Οι πυρκαγιές που καίγονται στους δρόμους των ΗΠΑ είναι συμβολικές των πυρκαγιών που σιγοκαίνε εδώ και αρκετό καιρό. Τα θεμέλια και το οικοδόμημα του φυλετικού καπιταλισμού παράγουν και αναπαράγουν τεράστιες φυλετικές ανισότητες όσον αφορά τον πλούτο, το εισόδημα, τις ευκαιρίες εργασίας, την εκπαίδευση και την υγειονομική περίθαλψη. Πράγματι, ο πλούτος των Ηνωμένων Πολιτειών βασίστηκε σε μια μακρά ιστορία λεηλασίας της γης, της εργασίας και της ζωής των διάφορων φυλετικών ομάδων. Πολλά από τα πιο διάσημα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στα οποία εκπαιδεύτηκαμε επωφελήθηκαν από τη συμμετοχή τους στο σύστημα της δουλείας και τη συνεχιζόμενη εκμετάλλευση της μαύρης εργασίας στα χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου.

 Οι μαύροι άνθρωποι που κατάφεραν να κερδίσουν ένα οικονομικό βήμα και επιφάνεια αντιμετώπισαν βία και λεηλασίες. Κατά τη διάρκεια της σφαγής στην Tulsa Race το 1921⁽²⁾, ο λευκός όχλος επιτέθηκε σε μια από τις πιο ευημερούσες αφρικανικές αμερικανικές κοινότητες του έθνους. Για αρκετές ημέρες, η αισχρή επίθεση σε αυτή τη μαύρη κοινότητα - γνωστή και ως Black Wall Street - άφησε 300 ανθρώπους νεκρούς, οι επιχειρήσεις τους λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν, αλλά ακόμη έχει αποκλειστεί από την ιστορία των ΗΠΑ. Η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός από τη Χαβάη στο Πουέρτο Ρίκο και πέρα από αυτά ⁽³⁾ έχουν δημιουργήσει τεράστιο πλούτο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, συχνά σε βάρος των μαύρων, των ιθαγενών και άλλων έγχρωμων ανθρώπων. Οι μετανάστες εργαζόμενοι, από τους μετανάστες σε αγροκτήματα έως τους υπαλλήλους εργοστασίων επεξεργασίας κρέατος εργάζονται σε ανασφαλείς και ιδιαίτερα εκμεταλλευτικές συνθήκες, συνήθως ποινικοποιούνται και αντιμετωπίζονται εξευτελιστικά  ως εισβολείς, ενώ ταυτόχρονα κρίνονται απαραίτητοι για την τροφική αλυσίδα και την οικονομία των ΗΠΑ και γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης για την εργασία τους. Αυτή η ιστορία του εκτοπισμού και υπερεκμετάλλευσης  επιμένει να εφαρμόζεται μέσω των αρπακτικών δανείων, των  υψηλότοκων δανείων με ενέχυρο την πληρωμή των εργατών, των δημοτικών προστίμων και των κατασχέσεων και των θεσμοθετημένων ανισοτήτων στους μισθούς και τα έσοδα – και  συχνά υποστηρίζεται από την επιβολή της κρατικής βίας. 

  Σε απάντηση στις διαμαρτυρίες, πολλές δημόσιες προσωπικότητες επαίνεσαν τη μη βίαιη διαδήλωση, αλλά καταδίκασαν έντονα τις πιο άμεσες μορφές αντιπαράθεσης με την αστυνομία. Η απαίτηση για ειρηνική, αστική, αξιοσέβαστη «τήρηση του νόμου» σε ένα αστικό και καταπιεστικό σύστημα αναιρεί μια μακρά ιστορία πολιτικής ανυπακοής, εξέγερσης και δίκαιου θυμού από κοινωνικές ομάδες που διαφωνούν και διαμαρτύρονται. Οι διαδηλωτές προκαλούν αναστάτωση. Η ώθηση να ταξινομηθούν οι διαδηλωτές και οι στρατηγικές τους σε αποδεκτές και απαράδεκτες κατηγορίες αντικατοπτρίζει τη φυλετική λογική της Αμερικής: από τη μια ανέχεται βαριά οπλισμένους, λευκούς δεξιούς διαδηλωτές και λευκούς οπαδούς αθλητικών ομάδων να καταστρέφουν περιουσίες, να σπάζουν παράθυρα και να πυροβολούν μετά από ένα νικηφόρο παιχνίδι, ενώ αντιμετωπίζουν ως εγκληματική τη στάση και τις αντιδράσεις  των ανθρώπων που αγωνίζονται για την υπεράσπιση της ζωής των μαύρων  και αντιτίθενται στην αστυνομική βία. 

  Εξαγριωμένοι από τις εκτελέσεις άοπλων μαύρων από αστυνομικούς –  κορυφαίο γεγονός σε αυτό που η Ruth Wilson Gilmore αποκαλεί « οργανωμένη εγκατάλειψη » των μαύρων κοινοτήτων - οι διαδηλωτές έχουν σε ορισμένες περιπτώσεις εμπλακεί σε άμεση δράση, σε φαινόμενα  αναστάτωσης και αταξίας. Ωστόσο, η πλειονότητα των διαδηλώσεων ήταν ειρηνικές παρά την πρόκληση και τη βία από την πλευρά της αστυνομίας. Όπως και στην περίοδο  του κινήματος  των πολιτικών δικαιωμάτων, η βία στο σημερινό κίνημα προκλήθηκε σε μεγάλο βαθμό από το κράτος. Πάνω από εκατό περιστατικά αστυνομικών επιθέσεων εναντίον δημοσιογράφων και αμέτρητα άλλα επεισόδια βιαιότητας έχουν καταγραφεί από την έναρξη των διαδηλώσεων. Ο αρχηγός της αστυνομίας στο Λούισβιλ  απολύθηκε αφού αξιωματικοί που εμπλέκονται σε θανατηφόρο πυροβολισμό ενός μαύρου ιδιοκτήτη επιχείρησης δεν είχαν ενεργοποιήσει τις προσωπικές τους κάμερες  και έξι αξιωματικοί στην Ατλάντα κατηγορήθηκαν μετά την επίθεση με τέιζερ σε δύο μαύρους φοιτητές που καταγράφηκε από τηλεοπτικό συνεργείο.

  Στο παρελθόν, οι εξεγέρσεις σε πόλεις χρησίμευαν ως σημαντικοί σπόροι για την ευαισθητοποίηση και την πολιτική οργάνωση. Μέλη  των Oakland Black Panther εργάστηκαν ακούραστα για να διοχετεύσουν την οργή σε οργανωμένη πάλη.  Μέλη και στελέχη οργανώσεων όπως της League of Revolutionary Black workers στο Ντιτρόιτ είχαν λάβει μέρος στην εξέγερση του Ντιτρόιτ το 1967. Οι ακτιβιστές των δικαιωμάτων στην Πρόνοια που απαιτούσαν κρατική βοήθεια διοργάνωσαν οργισμένες διαδηλώσεις με στόχο τα γραφεία πρόνοιας. Οι τρέχουσες διαμαρτυρίες έχουν στοχεύσει επιχειρήσεις και περιουσιακά στοιχεία, όχι αθώους παρευρισκόμενους, σε αντίθεση με τις ταραχές του New York City Draft του 1863 ή  εκείνες στην Tulsa Riot του 1921, στη διάρκεια της οποίας δολοφονήθηκαν εκατοντάδες μαύροι.

Οι οργανώσεις της λευκής ανωτερότητας και οι προβοκάτορες προσπάθησαν επίσης να σπείρουν διαμάχες και εμφανίσουν τις κινητοποιήσεις ενάντια στην αστυνομική βία να φαίνονται χαοτικές και καταστροφικές, αποκρύπτοντας το πολιτικό περιεχόμενο που βρίσκεται στον πυρήνα των διαδηλώσεων. Ταυτόχρονα, η αφήγηση για «εξωτερικούς  καθοδηγητές» έχει χρησιμοποιηθεί ως όπλο από ορισμένους  πολιτικούς για να τροφοδοτήσει τη σκληρή και στρατιωτική καταστολή. Η δυσανάλογη κάλυψη των πυρκαγιών, των κλοπών και βανδαλισμών από τα μέσα ενημέρωσης, σε βάρος της συστηματικότερης ανάλυσης των βασικών αιτίων, άνοιξε την πόρτα στον Πρόεδρο Τραμπ να επιμείνει ότι είναι φίλος όλων των ειρηνικών διαδηλωτών, ενώ ταυτόχρονα πρόσβαλε σε εθνικό επίπεδο κυβερνήτες πολιτειών για την “αδυναμία” τους, ενώ απαίτησε συλλήψεις και επιβολή του «νόμου και της τάξης», και απείλησε να στραφεί ο στρατός εναντίον πολιτών και κατοίκων. Η φράση «νόμος και τάξη» είναι μια ρατσιστική πρόκληση που χρησιμοποιείται για να προσελκύσει συντηρητικούς και φιλελεύθερους που ενδέχεται να αποκρούουν την αστυνομική βία, αλλά που τελικά υποστηρίζουν την «σκληρή» αστυνόμευση και πιστεύουν ότι τα τρέχοντα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσω αποσπασματικών μεταρρυθμίσεων.

  Όμως, ο COVID-19 καθιστά αδύνατη την επιστροφή στην «κανονικότητα» και δίνει την ευκαιρία να φανταστεί κανείς έναν νέο κόσμο. Πράγματι, ένα μετασχηματιστικό όραμα έχει τη δυναμική να ξεπηδήσει από τις στάχτες. Οι παλιότερες τοπικές οργανώσεις και οι ακτιβιστές της κοινότητας ζητούν πολιτική λογοδοσία, διαρθρωτικό μετασχηματισμό, κατάργηση των φυλακών, δημοκρατική δέσμευση και κοινωνικές επενδύσεις. Σε αυτή τη στιγμή της κρίσης, οι άνθρωποι συναντιούνται μεταξύ τους, δημιουργούν και ξαναχτίζουν, προστατεύουν ο ένας τον άλλον και βρίσκουν αμοιβαίους στόχους. Πρόσφατα, στην Ουάσινγκτον, δεκάδες διαδηλωτές βρήκαν ένα βράδυ καταφύγιο στο σπίτι ενός ξένου που τους προστάτευσε από τη σύλληψη. Ενώ ορισμένοι μαύροι δήμαρχοι έχουν εμφανιστεί ως φύλακες του νόμου και της τάξης, οι μαύρες γυναίκες και οι φεμινιστές ακτιβιστές στο δρόμο και στο πεδίο των διαδηλώσεων ασκούν ένα διαφορετικό είδος ηγεσίας. Η ηγεσία τους είναι οριζόντια, συνεργατική, επικεντρωμένη στην ομάδα, αποκεντρωμένη και δεν βασίζεται σε μια μοναδική προσωπικότητα ή σε μια κεντρική αρχή. 

Καθώς η κρίση του COVID-19 προκάλεσε  μια άνευ προηγουμένου πολιτική δυνατότητα, οι αλλαγές που επέβαλε ώθησαν επίσης τους μακροχρόνιους στόχους της Αριστεράς στο  προσκήνιο. Η  μείωση των εγκλείστων στις φυλακές έχει άνευ προηγουμένου έλξη, καθώς οι φυλακές  ελάττωσαν τον κρατούμενο πληθυσμό τους, προχωρώντας σε ανθρωπιστικές απελευθερώσεις - αποδεικνύοντας, στην πραγματικότητα, ότι πολλοί άνθρωποι στις φυλακές δεν χρειάζονταν να βρίσκονται εκεί. Η ενδοοικογενειακή βία και η έλλειψη στέγης, επίσης, απέκτησαν νέα ορατότητα καθώς οι εντολές για παραμονή στο σπίτι υπογράμμισαν την ακριβή θέση και την ανασφάλεια εκείνων που δεν μπορούσαν να προστατευτούν στο σπίτι  τους με ασφάλεια. Οι εργαζόμενοι, οι ηλικιωμένοι, οι άνθρωποι χωρίς πόρους, οι μαύροι και άλλοι έγχρωμοι άνθρωποι έχουν γίνει τα μεγαλύτερα θύματα του COVID-19, αναδεικνύοντας απότομα τις έντονες οικονομικές ανισότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ αγνοήθηκαν από τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, στις συνθήκες αυτές έχουν αποκτήσει μεγαλύτερη προβολή. Οργανώθηκαν  στάσεις εργασίας σε αποθήκες της Amazon και σε νοσοκομεία  και δημιουργήθηκαν δίκτυα αλληλεγγύης και αμοιβαίας βοήθειας. Έχουν κερδίσει υποστήριξη και οι  απαιτήσεις για ακόμη πιο εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις.

 Χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να ανοίξουν ξανά οι Ηνωμένες Πολιτείες με τρόπους που φαινόταν αδιανόητοι μόλις πριν μερικές εβδομάδες. Και καθώς οι διαμαρτυρίες διαδίδονται παγκοσμίως, το φαινόμενο απηχεί μια πλούσια ιστορία τόσο της διεθνούς υποστήριξης για το κίνημα της απελευθέρωσης των μαύρων (στις ΗΠΑ) όσο και της υποστήριξης στο κίνημα για  την ελευθερία των μαύρων στους εθνικούς απελευθερωτικούς αγώνες σε όλο τον κόσμο.

  Αυτές οι διαδηλώσεις εξαπλώθηκαν πάρα πολύ  ώστε απλά να εξαφανιστούν. Οι διαδηλωτές κατέστησαν σαφές ότι δεν θα υπάρξει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη σε πολλά επίπεδα: από τις φυλακές, στα δικαιώματα ψήφου, την αστυνόμευση, την ακραία ανισότητα και την εταιρική απληστία, τις ακρότητες στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, την ενδοοικογενειακή βία, το περιβάλλον και την υγειονομική περίθαλψη. Οι εξεγέρσεις μας ωθούν μακρύτερα από την έννοια της «επιστροφή στην κανονικότητα». Ποιες είναι -άραγε – οι  δυνατότητες και οι πιθανότητες για ένα πιο δίκαιο μέλλον;

*  H Robyn C. Spencer είναι ιστορικός του αγώνα για τηn Ελευθερία των Μαύρων  και διδάσκει στο Lehman College, CUNY. Είναι η συγγραφέας του The Revolution Has Come: Black Power, Gender and the Black Panther Party (Duke University Press, 2016. Είναι επίσης μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής των Scholars for Social Justice.

** Η Leith Mullings  είναι ανθρωπολόγος που γράφει για τον αγώνα της ελευθερίας των Μαύρων. Δίδαξε στο Graduate Center, CUNY και ήταν πρόεδρος της Αμερικανικής Ανθρωπολογικής Ένωσης 2011-2013. Το πιο πρόσφατο άρθρο της «Ο νεοφιλελεύθερος ρατσισμός και το κίνημα για τις μαύρες ζωές στις ΗΠΑ» (2020, Black and Indigenous Resistance in the Americas, Juliet Hooker, ed. Lexington Books, Latham, MD) είναι μέρος μιας μελέτης επτά χωρών για τον ρατσισμό και την αντίσταση απέναντι σ’ αυτόν. Είναι επίσης μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής των Scholars for Social Justice.

*** Η Premilla Nadasen είναι ιστορικός η οποία έχει γράψει εκτενώς σχετικά με την αντίσταση της εργατικής τάξης και τις έγχρωμες γυναίκες. Διδάσκει στο Barnard College και είναι επί του παρόντος πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Γυναικείων Σπουδών. Είναι συγγραφέας του Household Workers Unite: The Untold Story of African American Women who Built a Movement (2015).  Είναι επίσης μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής των Scholars for Social Justice.

⁽¹)  Οι Scholars for Social Justice (SSJ) είναι ένας νέος σχηματισμός προοδευτικών μελετητών και ακαδημαϊκών που έχουν δεσμευτεί να προωθήσουν και να αγωνιστούν για μια πολιτική ατζέντα που επιμένει στη Δικαιοσύνη για Όλους, ειδικά εκείνους που είναι πιο ευάλωτοι. Αυτός ο οργανισμός επιδιώκει να  κινητοποιήσει τις γνώσεις, τις δεξιότητες και τους πόρους των μελετητών για να καταπολεμήσει τις καταπιεστικές επιθέσεις εναντίον περιθωριοποιημένων κοινοτήτων, προωθώντας αντίθετα σ’ αυτές μια ατζέντα ισότητας και δικαιοσύνης. Τα ζητήματα που επηρεάζουν τους μετανάστες, τις έγχρωμες γυναίκες και ανθρώπους, τους ΛΟΑΤ,  τις γυναίκες συνολικά, τις διαφορετικές κοινότητες, τους αυτόχθονες και τις κοινότητες των φτωχών και της εργατικής τάξης αποτελούν προτεραιότητά τους.

   Είναι αλληλέγγυοι με άλλα κινήματα όπως  Movement for Black Lives και Sanctuary and Immigrants Rights Movement όπως και άλλα κινήματα καταπιεσμένων ομάδων και μειονοτήτων που αγωνίζονται για την αξιοπρέπειά τους και για να κερδίσουν σεβασμό και ελευθερία για όλους, σε συντονισμό και αλληλεπίδραση τόσο μέσα στις ΗΠΑ αλλά και με άλλες κινήσεις σε όλο τον κόσμο.

⁽²⁾ Το... λευκό πογκρόμ στην Τούλσα

  Μια φήμη για τον βιασμό ενός λευκού κοριτσιού από έναν νεαρό Αφροαμερικάνο οδήγησε σε εκατοντάδες δολοφονίες και την καταστροφή μιας ολόκληρης περιοχής. Η σφαγή που η Αμερική δεν θέλει να θυμάται, μια υπόθεση για την οποία κανείς δεν λογοδότησε

   Στις αρχές του 1920 η περιοχή Γκρίνγουντ, στην Τούλσα της Οκλαχόμα, ήταν γνωστή ως "Τhe Negro Wall Street". Θεωρούνταν η πιο εύπορη περιοχή Αφροαμερικανών σε ολόκληρες τις ΗΠΑ. Για τα δεδομένα της εποχής το επίπεδο διαβίωσης ήταν πολύ υψηλό με το Γκρίνγουντ να διαθέτει πολυτελή καταστήματα, θέατρα, νυχτερινά μαγαζιά και δύο τοπικές εφημερίδες. Μέσα σε λίγες ώρες όμως τα πάντα θα καταστρέφονταν. Ένας τεράστιος όχλος λευκών θα πυρπολούσε το Γκρίνγουντ και θα έγραφε μια από τις πιο μελανές σελίδες στην ιστορία των ΗΠΑ. Για δεκαετίες η σφαγή στο Γκρινγουντ θα παρουσιαζόταν ως φυλετική διαμάχη ή μια... σειρά ταραχών. Τα βιβλία ιστορίας την... απέφευγαν και όσοι υπήρξαν μάρτυρες κρατούσαν το στόμα τους κλειστό. Η ιστορία όμως (σχεδόν) πάντα βρίσκει τρόπο να βγει στη επιφάνεια.

⁽³⁾  Η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός από τη Χαβάη στο Πουέρτο Ρίκο … Γίνεται  αναφορά στην αποικιοκρατική και ιμπεριαλιστική επέκταση των ΗΠΑ στα τέλη  του 19^ου και αρχές του 20^ου αιώνα και την προσάρτηση εδαφών  που αρχικά χαρακτηρίστηκαν ως “αποικίες”, στη συνέχεια ως “περιοχές”  για να συμπεριληφθούν τελικά στην επικράτεια των ΗΠΑ.

Ενδεικτική βιβλιογραφία:

Burns,  Adam (2017) American Imperialism: The Territorial Expansion of the United States, 1783-2013. Edinburgh University Press

 Daniel Immerwahr (2019) How the US has hidden its empire. Guardian.

Ανασύρθηκε από https://www.theguardian.com/news/2019/feb/15/the-us-hidden-empire-overseas-territories-united-states-guam-puerto-rico-american-samoa (12/06/2020)

Moore, Colin, D. (2017) American Imperialism and the State, 1893-1921. Cambridge University Press

Venator-Santiago, Charles R. (2015) Puerto Rico and the Origins of U.S. Global Empire: The Disembodied Shade.  Routledge, New York

Ένας "νέος" πλανητάρχης..

του Μ ...

 Στις 9 Νοεμβρίου 2016, είναι η επέτειος των 27 χρόνων από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989. Σε μια από τις φάρσες της ιστορίας, είναι και η μέρα που με την αδιαπραγμάτευτη επικράτηση του Τραμπ στις Αμερικανικές Προεδρικές Εκλογές, προαναγγέλλεται το χτίσιμο του Τείχους των Αμερικανικών Συνόρων. Αν αυτό το τείχος θα χτιστεί με τούβλα και μπετόν ή απλά με μίσος, ρατσισμό και μισογυνισμό έχει μικρή μάλλον σημασία.

 Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι στη Μέση Ανατολή που στηρίζονται από τη βιομηχανία των όπλων και την επιθυμία γεωπολιτικού ελέγχου στο νέο- ψυχροπολεμικό κλίμα που παγιώθηκε με την κυριαρχία του (επίσης καπιταλιστή για να μην ξεχνιόμαστε) Πούτιν στη Ρωσία, η ευθεία επίθεση στην εργατική τάξη με την περαιτέρω καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και κοινωνικών δικαιωμάτων όπως η υγεία και η παιδεία προς όφελος των ολιγαρχών – που άλλωστε στηρίζουν με εκατομμύρια δολάρια τους υποψηφίους – και η μετατροπή της Αμερικής σε ένα Οργουελιανό κράτος- κάμερα όπου κάθε «ύποπτη» κίνηση, όπως ένα πάρτυ μασκέ, βρίσκονται υπό το βλέμμα του Μεγάλου Αδελφού δεν πρόκειται να αλλάξουν, όποιος κι αν κοιμάται στον δεύτερο όροφο του Λευκού Οίκου. Αυτή είναι η συνέχεια του κράτους.

 Ο ρατσισμός, η ισλαμοφοβία, ο μισογυνισμός, η ομοφοβία και η ρητορική μίσους νομιμοποιούνται και ο προνομιούχος λευκός ετεροφυλόφιλος χριστιανός άντρας παίρνει πάλι τα ηνία, που είχαν στιγμιαία απειληθεί με αυτές τις κουζουλάδες περί μειονοτήτων, ισότητας των φύλων και δικαιωματικού ακτιβισμού. Οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν κινηθεί μέχρι σήμερα με μια αφοσίωση στους πλούσιους και τον επιχειρηματικό τομέα και έτσι δεν μπορούν να ελπίζουν ότι θα πάρουν ψήφους για τα πραγματικά προγράμματά τους, και έχουν προχωρήσει στην κινητοποίηση ενός μέρους του πληθυσμού που ήταν πάντα εκεί, αλλά όχι ως μια οργανωμένη πολιτική δύναμη συνασπισμών.

 Ευαγγελιστές, τοπικιστές, ρατσιστές και τα θύματα από τις μορφές της παγκοσμιοποίησης που έχουν σχεδιαστεί για να βάλουν τους εργαζόμενους από όλο τον κόσμο να ανταγωνίζονται μεταξύ τους, προστατεύοντας ταυτόχρονα τους προνομιούχους και υπονομεύοντας τα νομικά και άλλα μέτρα που έδιναν στους εργαζόμενους κάποια προστασία, καθώς και με τρόπους που να επηρεάζουν τη λήψη αποφάσεων στους στενά συνδεδεμένους δημόσιους και ιδιωτικούς τομείς, ιδίως μέσω αποδοτικών εργατικών συνδικάτων.

 Παρά το γεγονός ότι η περσόνα του Ντόναλντ Τραμπ ξυπνά σε ολόκληρο τον πλανήτη αληθινό φόβο για τα σκοτεινά πολιτικά τέρατα που μπορεί να δημιουργήσουν οι ΗΠΑ, ο ίδιος απέχει από τις οπισθοδρομικές αξίες των γελαδάρηδων του Τέξας. Για την ακρίβεια είναι πιο Νεοϋορκέζος από τους περισσότερους πολιτικούς του αντιπάλους. Έχοντας κληρονομήσει από τον πατέρα του μια επιχειρηματική αυτοκρατορία αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων (σε σημερινές τιμές), βρέθηκε από πολύ μικρή ηλικία στα ίδια σαλόνια όπου έπιναν τα ποτά τους ορισμένοι από τους ανθρώπους που τώρα δηλώνουν ορκισμένοι εχθροί του.

 Όπως εξηγούσε πριν από μερικούς μήνες η ηλεκτρονική έκδοση 'Ιντερσεπτ «τον Ντόναλντ Τραμπ δεν τον γνωρίσαμε από κάποιο newsletter της Κου Κλουξ Κλαν, αλλά από τα περιοδικά TIME και Esquire. Την πρώτη του τηλεοπτική εκπομπή δεν την παρουσίασε το κανάλι της Βαπτιστικής Εκκλησίας του Ουέστμπορο (γνωστή για το κήρυγμα μίσους εναντίον των Εβραίων και των γκέι), αλλά το δίκτυο NBC. Τον δημιούργησαν άνθρωποι που θαύμαζαν τον Αντι Γουόρχολ και όχι τον (ακροδεξιό τηλε-ευαγγελιστή) Τζέρι Φάλγουελ».

 Ήταν λοιπόν η λεγόμενη «φιλελεύθερη» Αμερική που σαν άλλος Φρανκενστάιν θα δημιουργούσε το τέρας που ακούει στο όνομα Ντόναλντ Τραμπ. Η ίδια δηλαδή Αμερική που δημιούργησε και την Κλίντον. Η Κλίντον και ο Τραμπ δεν αποτελούν τις διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος αλλά την ίδια όψη.

Προσφυγικές ιστορίες... RT: Ο δυτικός ιμπεριαλισμός διογκώνει την προσφυγική κρίση

από τον M ...

Διεσώθησαν 28 πρόσφυγες από το ναυάγιο στη Λέσβο.

20 άτομα διεσώθησαν από το ελληνικό λιμενικό και άλλους 8 διέσωσε το τουρκικό λιμενικό, από το σημερινό ναυάγιο ανάμεσα στο Τσανακάλε και τη Λέσβο.

Οι τουρκικές αρχές έχουν ανασύρει δεκατρείς νεκρούς, ανάμεσα τους και τέσσερα παιδιά. Στο σκάφος που βυθίστηκε φέρεται να επέβαιναν 46 άτομα. Συνεχίζονται οι έρευνες για τους αγνοούμενους.

Έκλεισε τα σύνορά της για τους πρόσφυγες η Βουλγαρία

Διάσωση 750 μεταναστών ανοικτά της Λιβύης

Σκάφος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, διέσωσε τα ξημερώματα του Σαββάτου περισσότερους από 750 μετανάστες που επέβαιναν σε τρεις βάρκες ανοικτά της Λιβύης, όπως μεταδίδει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Σύμφωνα με δηλώσεις του Γιαζάν αλ Σααντί, διευθυντή επικοινωνίας των Γιατρών Χωρίς Σύνορα «Περισσότεροι από 750 άνθρωποι διασώθηκαν από τις 05:00 το πρωί τοπική ώρα». Οι διαφόρων εθνικοτήτων πρόσφυγες, είναι όλοι καλά στην υγεία τους, ενώ είναι σε εξέλιξη ακόμη μια επιχείρηση διάσωσης αυτή τη στιγμή.

Στο έλεος της βροχής βρίσκονται οι πρόσφυγες που έχουν εγκατασταθεί στην πλατεία Βικτωρίας.

Οι πρόσφυγες δέχτηκαν τη σύσταση των αστυνομικών δυνάμεων να μαζέψουν τις σκηνές τους και να μετακινηθούν προς τον Ελαιώνα όπου υπάρχουν στέγαστρα για να προστατευθούν από τη βροχή, αλλά και από τα έντονα καιρικά φαινόμενα που αναμένονται τις επόμενες ημέρες.

'Ήδη οι οικογένειες που βρίσκονται στην πλατεία έχουν μαζέψει τις σκηνές τους και αναζητούν τρόπο να μεταβούν στον Ελαιώνα.

Στη διάσωση και περισυλλογή 312 προσφύγων προχώρησε το τελευταίο 24ωρο το Λιμενικό Σώμα σε 13 περιστατικά έρευνας και διάσωσης, που έλαβαν χώρα στις θαλάσσιες περιοχές Σάμου, Χίου, Κω και Λέσβου.

Ξεχωρίζει τους πρόσφυγες από τους οικονομικούς μετανάστες η Πολωνία

Χιλιάδες μετανάστες εισήλθαν εκ νέου χθες στην Ουγγαρία από την Κροατία, πριν μεταφερθούν από τις αρχές στα αυστριακά σύνορα και από εκεί συνεχίσουν το ταξίδι τους στη Γερμανία, όπου σχεδόν 7.000 άνθρωποι έφτασαν στη Βαυαρία το Σαββατοκύριακο.

Η Ουγγαρία, χώρα από την οποία έχουν περάσει 225.000 πρόσφυγες από την αρχή του έτους, ενίσχυσε χθες την αστυνομία και το στρατό με νέες εξουσίες στο πλαίσιο μιας «κατάστασης κρίσης λόγω της μαζικής μετανάστευσης».

Τα μέτρα αυτά περιλαμβάνουν τη δυνατότητα για τον στρατό να χρησιμοποιεί όπλα που έχουν πλαστικές σφαίρες ή ακόμη και τουφέκια εναντίον των μεταναστών που προσπαθούν να εισέλθουν παράνομα στη χώρα.

«Τα σύνορά μας είναι σε κίνδυνο. Η Ουγγαρία και όλη η Ευρώπη βρίσκονται σε κίνδυνο», τόνισε ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν, λέγοντας ότι η ήπειρος «έχει βυθιστεί» από τους μετανάστες. «Δεν χτυπούν την πόρτα μας, την παραβιάζουν», δήλωσε

Στο κλειστό του τάε κβο ντο στο Παλαιό Φάληρο μεταφέρθηκαν αργά το βράδυ της Δευτέρας οι περίπου 200 πρόσφυγες που είχαν βρει καταφύγιο στις αποβάθρες του σταθμού του ΗΣΑΠ Βικτώρια, λόγω της κακοκαιρίας.

Σύμφωνα με τον δήμαρχο Παλαιού Φαλήρου Διονύση Χατζηδάκη, οι πρόσφυγες πρόκειται να μείνουν στο κλειστό γυμναστήριο για δύο ημέρες, όπως ενημερώθηκε από τον υπηρεσιακό υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννη Μουζάλα

Κιγκλιδώματα στα σύνορα με την Κροατία, άρχισε να τοποθετεί η Σλοβενία, ώστε να μην μπορούν οι πρόσφυγες να διασχίζουν τα σύνορα, αλλά να παραμένουν στον καταυλισμό με σκηνές που έχουν στηθεί στην περιοχή.

Η σλοβενική αστυνομία επιβεβαίωσε ότι τη νύχτα στο συγκεκριμμένο σημείο ξέσπασαν επεισόδια. «Στη συνοριακή διάβαση Όμπρεζιε η αστυνομία λαμβάνει μέτρα, που θα επιτρέψουν την ομαλή κυκλοφορία προς τα σύνορα» δήλωσε σε τηλεοπτικό συαθμό η εκπρόσωπος της σλοβενικής αστυνομίας.

Στη Σλοβενία τις τελευταίες μέρες, σύμφωνα με ανεπίσημα στοιχεία, κυρίως από την Κροατία, εισήλθαν περίπου 3.000 πρόσφυγες, αλλά ο μεγαλύτερος αριθμός μετά σύντομη παραμονή φεύγει από τη χώρα με κατεύθυνση την Αυστρία. Μέχρι στιγμής μόνον επτά πρόσφυγες έχουν ζητήσει άσυλο στη Σλοβενία.

Η Λιουμπλιάνα ελέγχει την κατάσταση, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό της Σλοβενίας, Μίρο Τσέραρ, αλλά αναμένει και γρήγορη και αποτελεσματική κοινή απάνηση στην προσφυγική κρίση, σε επίπεδο «βασικών κατευθυντήριων γραμμών», στις έκτακτες συναντήσεις των υπουργών Εσωτερικών των χωρών - μελών της ΕΕ και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου

Η Γαλλία προσφέρθηκε να υποδεχτεί 1.000 πρόσφυγες για να βοηθήσει τη Γερμανία. Μόλις 600 αποδέχτηκαν την προσφορά

ΥΓ: Θα το γράψω ακόμα μια φορά, η παιδικότητα έχει μια ιδιαίτερη δύναμη. Για τους Deleuze-Guattari, το γίγνεσθαι-παιδί δεν έχει ηλικία. Εκφράζει μια διαδικασία δυνητικοποίησης, ή αποστασιοποίησης από την ενεργό μας παρουσία στον κόσμο. Ακόμα και αυτός που δεν είναι παιδί, μπορεί να ταυτιστεί με τη παιδικότητα, γιατί η παιδικότητα είναι αυτό που μέσα μας δεν είναι ακόμη εξημερωμένο, εξορθολογισμένο, προγραμματισμένο, ”πολιτισμένο”. Την παιδικότητα δεν βαραίνουν εγκλήματα, ούτε μεγάλες ευθύνες.

Η δολοφονημένη παιδικότητα δείχνει ότι οι μετανάστες σκοτώνονται όχι επειδή είναι ”κακοί”, ”παράνομοι” κλπ, αλλά επειδή ο καπιταλισμός δολοφονεί ανθρώπους αδιακρίτως, όταν είναι για τη λειτουργία του μη παραγωγικοί. Όπως δολοφονεί την παιδικότητα όλων των ανθρώπων κατά τη προσαρμογή τους στο κράτος και το κεφάλαιο.
Η παιδικότητα πρέπει να ανακτηθεί, σε μια κοινωνία που όχι απλώς δεν θα πεινάει κανείς, είτε θα δουλεύει είτε όχι, αλλά και που η παιδικότητα θα έχει ξανακερδηθεί, και το παιχνίδι θα είναι ο τελετουργικός κανόνας της ζωής. Η παιδικότητα πρέπει να εκδικηθεί.

Guardian: Θλίψη και αποτροπιασμός -Η Χρυσή Αυγή ήρθε για να μείνει

Η Χρυσή Αυγή, ένα από τα πιο βίαια ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, αναδείχθηκε ως ένας από τους μεγάλους νικητές των εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα.



Η Χρυσή Αυγή, ένα από τα πιο βίαια ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, αναδείχθηκε ως ένας από τους μεγάλους νικητές των εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου. Εδραίωσε την παρουσία της στη Βουλή και τη δύναμή της στους δρόμους. 

Σε αυτό το αυταπόδεικτο συμπέρασμα καταλήγει ο βρετανικός Guardian που στρέφει την προσοχή του στο φαινόμενο της Χρυσής Αυγής και στο πώς αυτή η οργάνωση που πριν από λίγα χρόνια κινούνταν στο περιθώριο, πλέον αναδεικνύεται σε τρίτη πολιτική δύναμη. 

Το 7% που έλαβε στις χθεσινές εκλογές είναι ένα αποτέλεσμα που συναντάει κανείς με αποτροπιασμό και θλίψη. Παρά το γεγονός ότι τα υψηλόβαθμα στελέχη της βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο της Δικαιοσύνης και ο αρχηγός της παραδέχθηκε ότι υπάρχει πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, περίπου 500.000 Έλληνες επέλεξαν να δώσουν τη ψήφο τους στους νεοφασίστες. 

Με 18 βουλευτές στο κοινοβούλιο, η οργάνωση πέτυχε ιδιαίτερα καλές επιδόσεις στην Αττική, αλλά και στη Λέσβο και την Κω όπου τα ποσοστά της διπλασιάστηκαν. Δεν είναι τυχαίο ότι τα συγκεκριμένα νησιά είναι αυτά που δέχθηκαν και συνεχίζουν να δέχονται καθημερινά το κύμα των μεταναστών. 

Ο Guardian σημειώνει πως η ΧΑ δεν είναι απλώς ένα σύμπτωμα της κρίσης, αλλά ήρθε για να μείνει. Είναι προφανές πως η αντιμεταναστευτική στάση της οδήγησε πολύ κόσμο να την υπερψηφίσει. Το κόμμα που αυτοαναγορεύεται ως η μόνη «εθνικιστική επιλογή» έπαιξε σε μεγάλο βαθμό με τους φόβους των Ελλήνων ότι σύντομα θα γίνουν μειονότητα μέσα στη χώρα τους. Επιπλέον, ο έντονα αντιμνημονιακός λόγος της μέτρησε στο τελικό αποτέλεσμα. 

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως υπάρχει ένα ποσοστό 16,6% των ψηφοφόρων της που είναι θύματα των επιπέδων ρεκόρ στην ανεργία – και αυτή είναι μια τραγική παρενέργεια των μαζικών περικοπών σε δημόσιες δαπάνες, σε αθρόες απολύσεις και του τιμήματος που πληρώνει η Ελλάδα με το να ακολουθήσει τα Μνημόνια. 

Ο Αριστείδης Χατζής, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, παραδέχεται πως σε απόλυτους αριθμούς, η ΧΑ είναι το μοναδικό κόμμα που κράτησε τις δυνάμεις του. «Δεν επηρεάστηκε καθόλου από την μεγάλη αποχή. Η απόδοσή της είναι ένας κίνδυνος, αλλά ντροπή για τη δημοκρατία μας». 

Οι αναλυτές έκαναν λάθος όταν σημείωναν πως η δήλωση Μιχαλολιάκου περί «πολιτικής ευθύνης» για τη δολοφονία του Φύσσα, θα πλήξει τη δημοτικότητά του. Οι υπερεθνικιστές, σημειώνει το άρθρο, χρησιμοποιώντας την κρίση στην οικονομία και το μεταναστευτικό και την απόγνωση των Ελλήνων, κερδίζουν έδαφος. Κάτι που αποδεικνύει πως έχουν δίκιο όσοι λένε πως το φαινόμενο «Χρυσή Αυγή» λαμβάνει πλέον ιδιαίτερα ανησυχητικές διαστάσεις. Όλοι συμφωνούν πλέον ότι το συγκεκριμένο κόμμα έχει απλώσει τα πλοκάμια του βαθιά στην ελληνική κοινωνία. 

Ο Δημήτρης Καιρίδης, καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, συμπληρώνει: «Η Χρυσή Αυγή δεν είναι σύμπτωμα της κρίσης, αλλά ένα κόμμα που ήρθε για να μείνει. Τούτο δείχνει ότι η ελληνική ασθένεια δεν είναι επιφανειακή, αλλά πολύ βαθύτερη από ό,τι πιστεύουν πολλοί». 

Άλλο ένα βαρύ σύμπτωμα της σύγχρονης μας παθογένειας που πρέπει να πολεμήσουμε πολύ συγκεκριμένα και συστηματικά για να το εξαλείψουμε ... 

Ο εθνικισμός πληγώνει την Ευρώπη και τους πρόσφυγες. γιατί η Ουγγαρία σφραγίζει τα σύνορα της

Είναι ο άνθρωπος που ελέγχει τα ΜΜΕ της χώρας του, επιβάλλει πρόστιμα σε αντιφρονούντες δημοσιογράφους, άλλαξε τον εκλογικό νόμο στα μέτρα του και πετάει το μπαλάκι για το μεταναστευτικό πρόβλημα σε Ελλάδα και Ευρώπη. Την ίδια ώρα χτίζει φράχτες ανενόχλητος, εντός της "Ένωσης των Λαών" και χαρακτηρίζει τους πρόσφυγες, "εισβολείς".

Φράχτες και στρατός εναντίον προσφύγων που προσπαθούν να σωθούν από την κόλαση της εμπόλεμης ζώνης της Συρίας. Βαλκανική αντιδικία, διπλωματικό αδιέξοδο, ευρωπαϊκή ανικανότητα και το δράμα κορυφώνεται. Πρέπει να πέφτουμε από τα σύννεφα για όλα αυτά, ή μήπως πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας προδιαγεγραμμένης πορείας;

Το παράδειγμα της Ουγγαρίας που βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης είναι ενδεικτικό. Αναμένεται να ακολουθήσουν και άλλοι "δυτικοί". Ας ξεκινήσουμε όμως από τη Βουδαπέστη.

"Τα αποτελέσματα των εκλογών επιβεβαιώνουν ότι οι Ούγγροι επιθυμούν η χώρα να είναι στην ΕΕ, αλλά με μια ισχυρή εθνική κυβέρνηση". Τα παραπάνω είχε δηλώσει ο νυν πρωθυπουργός και ισχυρός άνδρας της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν, στις 7 Απριλίου του 2014, όταν και κέρδιζε τις εκλογές.

Ενάμιση χρόνο πριν "σκάσει" στα χέρια της Ευρώπης το μεταναστευτικό πρόβλημα και πριν ξεκινήσει η ανέγερση του τείχους της ντροπής, το κόμμα του συντηρητικού Όρμπαν κέρδιζε και πάλι, ενώ το ακροδεξιό Jobbik διπλασίαζε τα ποσοστά του.

Πολλοί μιλούσαν τότε για επάνοδο του νεοσυντηρητισμού και του εθνικισμού στην Ευρώπη, σε συνδυασμό με τα πρόσφατα γεγονότα της Ουκρανίας, αλλά και την αξιοσημείωτη ενδυνάμωση πολλών αντιευρωπαϊκών κινημάτων εντός Ε.Ε., σαν το αντίστοιχο του Φάραζ, που ευαγγελίζονταν ένα "πατριωτικό" αγώνα.

Δεν μιλάμε φυσικά για τα αριστερά σχήματα που ζητούν την έξοδο από την ευρωζώνη, αλλά για τις εθνικιστικές ομάδες και κόμματα που με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια των Ευρωπαίων συμπατριωτών τους, πατώντας πάνω στη συγκυρία.

Έτσι, το Fidesz του Όρμπαν, φόρεσε "φιλοευρωπαϊκό" μανδύα και παρά τα σκάνδαλα διαφθοράς στα οποία είχε αναμειχθεί κατά την προεκλογική περίοδο, κατάφερε να φτάσει στο 44%.

Η κυριαρχία του Όρμπαν

Η πρώτη πρωθυπουργία Όρμπαν άρχισε το Μάιο του 1998, έπειτα από τη νίκη του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές της 10ης Μαΐου και της 24ης Μαΐου. Παρότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουγγαρίας κέρδισε τις πιο πολλές ψήφους, το κόμμα Fidesz κέρδισε τις περισσότερες έδρες. Ως αποτέλεσμα, το Fidesz σχημάτισε κεντροδεξιά κυβέρνηση συνασπισμού με το Κόμμα των Ανεξάρτητων με Μικρά Ποσοστά και το Ουγγρικό Δημοκρατικό Φόρουμ. Η κυβέρνηση παρέμεινε ως το 2002, οπότε αποχώρησε από την πρωθυπουργία ο Όρμπαν.

Στις 11 και στις 25 Απριλίου 2010 κέρδισε ξανά τις βουλευτικές εκλογές, με αποτέλεσμα να επανέλθει στην πρωθυπουργία.

Στον πρώτο γύρο των εκλογών το Fidesz κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών. Στον δεύτερο γύρο οι υποψήφιοι του Fidesz-Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος του Λαού (KDNP) και κέρδισαν τις εκλογές, με αποτέλεσμα να τροποποιήσουν σημαντικούς νόμους και να αναθεωρήσουν το Σύνταγμα της χώρας, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2012. Την ίδια ημέρα τέθηκε σε ισχύ και ο νέος Εκλογικός Νόμος.

Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 6 Απριλίου 2014 και το Fidesz κέρδισε και πάλι, με τον Όρμπαν να παραμένει πρωθυπουργός.

Για πρώτη φορά από την μετάβαση της Ουγγαρίας στη δημοκρατία, οι εκλογές είχαν μόνον έναν γύρο. Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν 199 βουλευτές αντί των 386 προηγούμενων βουλευτών.

Ο Όρμπαν κατάφερε να συνδυάσει εθνικισμό και λαϊκισμό, χτίζοντας το προφίλ ενός ηγέτη που τα βάζει με τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και εγγυάται για τα εδάφη και τη δύναμη της Ουγγαρίας.

Από όταν κέρδισε τις εκλογές, μείωσε αυτομάτως τους λογαριασμούς ενέργειας και στο χαρτί που λαμβάνει ο καταναλωτής, υπάρχει ένα "κουτάκι", όπου αναγράφεται το ποσό που "γλιτώνει". Κουτάκι σε χρώμα πορτοκαλί, στα χρώματα του κόμματος δηλαδή.

Ο Όρμπαν κατάφερε να σταθεροποιήσει την οικονομία, επέβαλε ειδικές εισφορές στις τράπεζες, εθνικοποίησε τα ιδιωτικά Ταμεία συνταξιοδότησης και μείωσε ελαφρώς την ανεργία, κυρίως με ένα πρόγραμμα προσλήψεων στο δημόσιο.

Ωστόσο, ο ΦΠΑ παραμένει στο 27%, οι περικοπές σε υγεία και παιδεία έγιναν και το επίδομα ανεργίας ισχύει για λίγους μήνες. Παράλληλα, οι άνεργοι υποχρεούνται να εργάζονται εθελοντικά και έχει απαγορευθεί η παρουσία αστέγων στις μεγάλες πόλεις.

"Η κυβέρνηση προσπαθεί να πουλήσει ότι βρήκε έναν άλλο δρόμο για να αντιμετωπίσει την κρίση στην ΕΕ. Μπορεί να τα βάλεις με τις πολυεθνικές, αλλά αυτό έχει άμεση συνέπεια στην ανάπτυξη, καθώς αποθαρρύνει τις νέες επενδύσεις. Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής γίνονται ορατά σε ορισμένα χρόνια", έγραφε πριν λίγους μήνες ο οικονομολόγος Ζόλταν Πογκάστα στην Ισπανική El Pais.

Τη συμπάθεια τους για το κόμμα του Όρμπαν έσπευσαν βέβαια να εκφράσουν οι συντηρητικοί χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ από το 2012. Μια στήριξη που είχε επίπτωση στην κοινή γνώμη της Ουγγαρίας.

"Δεν είναι σωστά όλα όσα λέει, αλλά θα ήταν λάθος να του επιτεθούμε χρησιμοποιώντας γενικευμένες προκαταλήψεις", έχει δηλώσει ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας Χορστ Ζέεχοφερ και μέλος του CSU, σχολιάζοντας ακραίες τοποθετήσεις του Όρμπαν.

"Η Ουγγαρία προσπαθεί τουλάχιστον να καταγράψει τους πρόσφυγες. Οι περισσότεροι προέρχονται από την Ελλάδα, δηλαδή μια ασφαλή χώρα της ΕΕ. Εκεί δεν υπερασπίζονται τα σύνορα της ΕΕ", έχει πει από τη δική της μεριά η επικεφαλής των ευρωβουλευτών του CSU, Αγγέλικα Νίμπλερ.

"Η προστασία και η φύλαξη των συνόρων ανήκει στις θέσεις του ΕΛΚ", δήλωσε άλλωστε ο επικεφαλής της πολιτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Μάνφρεντ Βέμπερ. Στο ΕΛΚ εντάσσεται το κόμμα της Μέρκελ αλλά και η ΝΔ από την Ελλάδα.

Όταν αποφάσισε να σηκώσει φράχτη ο Όρμπαν, καταπατώντας τη συνθήκη του Σένγκεν, προφασιζόμενος την ασφάλεια των πολιτών του, το ΕΛΚ σχολίαζε: "Τα μέτρα για την προστασία των συνόρων που έλαβε η Ουγγαρία δέχονται επικρίσεις. Το γεγονός ότι υπάρχουν φράχτες στους θύλακες της Ισπανίας στη Μελίγια και τη Θέουτα στα σύνορα με τη Βόρεια Αφρική δεν ενοχλεί κανέναν", Βέβαια δεν είπε τίποτα για την Παλαιστίνη και την Κύπρο.

Κάπως έτσι φτάσαμε στην κρίση του Σεπτεμβρίου του 2015 με την Ουγγαρία να κλείνει τα σύνορα της.

"Μιλάμε για ανθρώπους που αρνούνται να συνεργαστούν με τις ουγγρικές αρχές. Κάποιοι επιτίθενται στους αστυνομικούς και τους ρίχνουν αντικείμενα. Λαμβάνοντας υπόψη ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια εξέγερση παράνομων μεταναστών, η αστυνομία έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Δεν έχει χρησιμοποιήσει υπερβολική βία. Από τις 15 Σεπτεμβρίου, οι ουγγρικές αρχές δεν θα ανέχονται όποιον προσπαθεί να εισβάλει στη χώρα μας", δήλωσε ο Ούγγρος πρωθυπουργός που αρνείται τις ποσοστώσεις.

Μην ξεχνάμε βέβαια πως ο ίδιος έχει ρίξει το "μπαλάκι" και στην Ελλάδα. "Οι Έλληνες είναι υπεύθυνοι για τα δεινά στα σύνορα Ουγγαρίας-Σερβίας" είπε, αγνοώντας τις οδηγίες της Ε.Ε. αλλά και τα Δίκαιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Ο Όρμπαν επικρίνει άλλωστε έντονα την "αποτυχημένη" πολιτική της Ε.Ε. για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής κρίσης, έχει υποστηρίξει ότι η μαζική έλευση μεταναστών απειλεί τις "χριστιανικές ρίζες της Ευρώπης" καθώς και ότι το πρόβλημα της υποδοχής των μεταναστών και των προσφύγων "δεν είναι ευρωπαϊκό, αλλά γερμανικό".

Υιοθετώντας την ατζέντα του Jobbik

"Πιστεύω ότι το θέμα της θανατική ποινής θα πρέπει να παραμείνει στην ατζέντα. Πρέπει να το διαχειριστούμε και να κάνουμε ξεκάθαρο στους εγκληματίες ότι η Ουγγαρία θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να προστατέψει τους πολίτες της" δήλωνε ο Βίκτορ Όρμπαν, ένα χρόνο πριν, με αφορμή τη δολοφονία  μιας πωλήτριας σε κατάστημα καπνού.

Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται ως μία ακόμα απόπειρα του Ούγγρου Πρωθυπουργού να υιοθετήσει τμήμα της ρητορικής του ακροδεξιού νεοναζιστικού κόμματος Jobbik ώστε να ανακόψει την ανοδική του πορεία.

Ενδεικτικό της πρόθεσής του να ενσωματώσει τμήματα της ρητορικής του Jobbik είναι και η πρόσφατη απόφασή του να δρομολογήσει ένας είδος "εθνικής συνεννόησης" ώστε να προωθήσει την κυβερνητική εκστρατεία κατά των οικονομικών μεταναστών οι οποίοι "παραβιάζουν τους ευρωπαϊκούς κανόνες ασύλου" όπως χαρακτηριστικά αναφέρει.

(Αυτή η "εθνική συνεννόηση κάτι μας θυμίζει ...)

Να σημειώσουμε ότι ουδέποτε έχει προχωρήσει σε διάκριση οικονομικών μεταναστών και προσφύγων, καθώς όλοι τους αναφέρονται ως "εισβολείς" που απειλούν την ταυτότητα του κράτους.

Η δυναμική του Όρμπαν βέβαια, "πατάει" πάνω στον έλεγχο των ΜΜΕ, καθώς το κόμμα του έχει τον κύριο λόγο στα τρία δημόσια κανάλια της χώρας.

Στα τέλη του 2010 η κυβέρνηση του Όρμπαν, με σχετικό νόμο, ίδρυσε την Κρατική Αρχή Μέσων Ενημέρωσης, μια αρχή που ελέγχεται πλήρως από το Fidesz και με τη σειρά της ελέγχει όλα τα μέσα ενημέρωσης.

Γιατί όμως έφτασε η Ουγγαρία σε αυτό το σημείο; Όπως επισημαίνουν διεθνείς αναλυτές, η εγκαθίδρυση της δεξιάς και της ακροδεξιάς έχει να κάνει με την ταύτιση της αριστεράς με το Σοβιετικό καθεστώς του παρελθόντος. Ο Όρμπαν, ίδρυσε άλλωστε το Fidesz το 1988, λίγο πριν την πτώση της ΕΣΣΔ, και έδινε "μάχη" για μια "ευρωπαϊκή" πολιτική.

Από την άλλη, η κετροαριστερά της Ουγγαρίας έχει υποστεί πολλαπλές διασπάσεις, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να διεκδικήσει με αξιώσεις την κυβέρνηση με προοπτική κοινοβουλευτικής σταθερότητας.

Σε αντιδιαστολή με όλα τα παραπάνω, αναβιώνει η εικόνα της "Μεγάλης Ουγγαρίας". Μιλάμε για χάρτες της Αυστρο-Ουγγρικής Αυτοκρατορίας με τη σημερινή Σλοβακία, τμήματα της Κροατίας, της Ρουμανίας και της Σερβίας. Και το δόγμα του Όρμπαν, είναι ένα: "Αν έρθεις στην Ουγγαρία, δεν μπορείς να πάρεις τη δουλειά ενός Ούγγρου πολίτη".

Και κάπως έτσι ο εθνικισμός, η μισαλλοδοξία και το μένος προς τον "ξένο" θεριεύει και πάλι, στα σπλάχνα της Ένωσης.

Αγκαλιά με το νεοναζισμό, το ρατσισμό και ό,τι πιο αντιδραστικό έχει εκθρέψει ιστορικά αυτή η ήπειρος ...

Η Βουδαπέστη υψώνει νέο φράκτη στα σύνορα με την Κροατία

Ο ισχυρός άνδρας της χώρας ανακοίνωσε άλλωστε την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, την έναρξη κατασκευής φράκτη στα σύνορα της χώρας του με την Κροατία για να εμποδίσει την είσοδο των χιλιάδων προσφύγων που αρχίζουν να εγκλωβίζονται στο κροατικό έδαφος. Οι φράχτες χτίζονται και από φυλακισμένους, πρακτική που αναβιώνει ναζιστικές μνήμες (!)

Η Βουδαπέστη έχει υψώσει συρμάτινο φράκτη κατά μήκος της μεθορίου με την Σερβία σφραγίζοντας τα σύνορά της και αναγκάζοντας τους χιλιάδες των προσφύγων που κατευθύνονται προς τη βόρεια Ευρώπη να στραφούν προς την Κροατία.

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός διευκρίνισε στο ραδιόφωνο ότι ο φράκτης θα κατασκευασθεί γρήγορα και θα έχει μήκος 41 χιλιομέτρων για να καλύψει τα τμήματα της μεθορίου που δεν ορίζονται από ποταμό.

"Οφείλουμε να εφαρμόσουμε τα ίδια μέτρα, όπως και στα ουγγρο-σερβικά σύνορα", είπε ο Όρμπαν προσθέτοντας ότι 600 στρατιώτες εργάζονται και αυτοί για την κατασκευή του νέου φράκτη, άλλοι 500 θα προστεθούν σήμερα στο έργο και 700 ακόμη το σαββατοκύριακο.

Να χαίρεται η Μέρκελ και η Γερμανία τους συμμάχους και ομοϊδεάτες της ...

Δυστυχώς, όμως, η ιστορία επαναλαμβάνεται όχι μόνο ως φάρσα αλλά και ως τραγωδία ...

Για μια ακόμη φορά ... 

Στο μεταξύ τα πλήθη των προσφύγων εξακολουθούν να συρρέουν στην Κροατία, προερχόμενοι από τη Σερβία, περπατώντας μέσα από τα χωράφια γύρω από το ένα από τα επτά συνοριακά περάσματα που οι αρχές του Ζάγκρεμπ έκλεισαν τη νύκτα.

Η Κροατία ανακοίνωσε ότι έκλεισε τα περισσότερα από τα συνοριακά περάσματα στα σύνορα με τη Σερβία, ανακοινώνοντας ότι δεν θα υποδεχθεί άλλους πρόσφυγες στο έδαφός της.

Όμως η ροή συνεχίζεται σήμερα το πρωί καθώς οι πρόσφυγες φθάνουν με λεωφορεία στην σερβική συνοριακή πόλη Σιντ και, περνώντας μέσα από τα χωράφια, ενώνονται με το τεράστιο πλήθος που έχει συγκεντρωθεί στα σύνορα υπό την επίβλεψη των κροατικών αστυνομικών δυνάμεων.