Είναι το ευρώ συμβατό με τη δημοκρατία; το Βερολίνο δεν φαίνεται να το σκέφτεται έτσι. - ένα απροσδοκητα αποκαλυπτικό άρθρο του PHILIPPE LEGRAIN στο Foreign Policy

"Oι νέες εκλογές δεν αλλάζουν τίποτε", υποστήριξε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Wolfgang Schäuble, μπροστά από την  ψηφοφορία των Ελλήνων τον Ιανουάριο που οδήγησε στην ανάδειξη  με σαρωτικό τρόπο μιας ριζοσπαστικής αριστερής κυβέρνησης που υποσχόταν  τέλος στη λιτότητα και απαιτούσε την ελάφρυνση του χρέους από τους πιστωτές της στην ευρωζώνη. Η νέα ελληνική διοίκηση,  επέμεινε ο Σόιμπλε, πρέπει να αποδεχθεί τους όρους που έχουν τεθεί από την προκάτοχό της. Σε μεγάλο βαθμό, η νέα κυβέρνηση στην Ελλάδα έχει ενεργήσει με αυτό τον τρόπο, παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις της. Πώς, λοιπόν, μπορεί οι καταστροφικές πολιτικές που επιβάλλονται από τους ομοίους του Σόιμπλε πραγματικά να αλλάξουν; Είναι η ένταξη στην ευρωζώνη συμβατή με τη δημοκρατία;

Αυτό είναι κάτι περισσότερο από ένα ελληνικό θέμα. Εκλογές πρόκειται να διεξαχθούν στην Ισπανία κάποια στιγμή αργότερα αυτό το έτος, και οι αριστεροί ριζοσπάστες των Podemos προηγούνται στις δημοσκοπήσεις. Πράγματι, σε όλες σχεδόν τις εκλογές από τότε που άρχισε η κρίση, οι ψηφοφόροι έχουν ρίξει την κυβέρνησή τους, μόνο για να πει ο Schäuble και οι ακόλουθοι του της ευρωζώνης ότι η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να επιμείνει στις αποτυχημένες πολιτικές, που οι ψηφοφόροι μόλις απέρριψαν. Το 2012, για παράδειγμα, ο Φρανσουά Ολάντ κέρδισε την προεδρία της Γαλλίας με μια δέσμευση για τον τερματισμό λιτότητας, αλλά σύντομα αναγκάστηκε από το Βερολίνο να υποχωρήσει. Πέρυσι, με εντολή από τη θριαμβευτική νίκη του στις ευρωπαϊκές εκλογές του Μαΐου, ο μεταρρυθμιστής πρωθυπουργός της Ιταλίας, Matteo Renzi, απαίτησε αλλαγές στο φορολογικό καθεστώς της ευρωζώνης που επέτρεπαν στην ιταλική κυβέρνηση να επενδύσει περισσότερο.  Η πρόταση φυσικά απορρίφθηκε.

  Φυσικά, οι πολιτικοί συχνά πετούν εύκολα τις προεκλογικές υποσχέσεις όταν έρχονται αντιμέτωποι με τα σκληρά γεγονότα της διακυβέρνησης. Αυτό είναι ένα (λυπηρό) χαρακτηριστικό της δημοκρατίας και όχι η απόδειξη της έλλειψης αυτής. Αλλά οι περιορισμοί για τη δημοκρατία στην ευρωζώνη είναι πολύ πραγματικοί. Το 2011, οι αρχές της Ευρωζώνης, εξανάγκασαν σε παραίτηση τους εκλεγμένους πρωθυπουργούς της Ιταλίας και της Ελλάδας - ο τελευταίος είχε την τόλμη να προτείνει στους Έλληνες δημοψήφισμα για τις άδικες συνθήκες που τους επιβάλλονταν από τη Γερμανία - και τους αντικατέστησε με εύκαμπτους, μη εκλεγμένους τεχνοκράτες.

(Εντάξει - ο αρθρογράφος είτε αγνοεί είτε αποκρύπτει τι πραγματικά ήταν και έκανε ο Γιωργάκης Παπανδρέου.

 Κι ότι ήταν από τους βασικούς αρχιτέκτονες της υποδούλωσης της χώρας στα Μνημόνια).

  Όσον αφορά τη Γαλλία, δεν είναι οι αγορές που εμποδίζουν την κυβέρνηση να αναπτύξει το δημοσιονομικό της πρόγραμμα  - αντίθετα, οι επενδυτές επιδιώκουν να δανείσουν το Παρίσι σχεδόν δωρεάν - είναι το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες που το κάνουν. Και είναι η καγκελαρία της Άνγκελα Μέρκελ, όχι η οικονομική «πραγματικότητα» που εμποδίζει την Ιταλία και άλλους από ένα λογικό δανεισμό για επενδύσεις, γεγονός που θα ενισχύσει την τρέχουσα ζήτηση και τη μελλοντική προσφορά, καθώς και τα δημόσια οικονομικά.

 Όταν αμφισβητήθηκε η πολιτική αυτή, η απάντηση του Σόιμπλε ήταν ότι πρέπει να γίνουν σεβαστές οι συμφωνίες: οι κανόνες είναι κανόνες. Αλλά ο ισχυρισμός ότι οι κανόνες της ευρωζώνης  είναι σταθεροί σαν την πέτρα δεν είναι μόνο αντιδημοκρατικός - είναι και αναληθής. Το Βερολίνο έχει επανειλημμένα κάνει κατάχρηση της επιρροής του στα θεσμικά όργανα της ΕΕ για να ξαναγράψει τους κανόνες της ευρωζώνης, και συνεχίζει να τους παραβιάζουν ατιμώρητα.

Οι γερμανικές τράπεζες δάνεισαν πάρα πολύ την αφερέγγυα Ελλάδα; Κανένα πρόβλημα! Θα παραβιάσουμε τη νομική βάση επί της οποίας διαμορφώθηκε η Ευρωζώνη - τον κανόνα "μη διάσωσης» της Συνθήκης του Μάαστριχτ, η οποία απαγορεύει την κυβέρνηση μέλος να χρηματοδοτεί τους εταίρους της - και κρυφά  θα διασώσουμε αυτές τις τράπεζες με το δανεισμό χρημάτων από  τους Ευρωπαίους φορολογούμενους στην Αθήνα. Οι γερμανικές τράπεζες δάνεισαν, επίσης, πάρα πολλά  στις αφερέγγυες, αναξιόχρεες Ιρλανδία, Πορτογαλία, καθώς και στην Ισπανία; Kein Problem (= Κανένα Πρόβλημα)! Σε συμπαιγνία με τις  διεφθαρμένες εθνικές ελίτ, εμείς θα δανείσουμε τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών ώστε να μπορούν να ξεμπλέξουν τις τοπικές τράπεζες και ως εκ τούτου τους Γερμανούς πιστωτές τους. Οι Γερμανοί φορολογούμενοι άρχισαν να ανησυχούν ότι μπορεί να πιαστούν στο γάντζο για το σύνολο των χρεών της Νότιας Ευρώπης; Τότε ας ξαναγράψουμε τους δημοσιονομικούς κανόνες, κάτω από την απειλή ενός οικονομικού πανικού που τα λάθη της Μέρκελ έχουν δημιουργήσει, και ας επιβάλουμε ένα νέο φορολογικό ζουρλομανδύα που δίνει στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες μεγαλύτερο έλεγχο επί των προϋπολογισμών των άλλων χωρών.

 Το αχανές πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας - το πλεόνασμα των εξοικονομήσεων που προκύπτουν από την πολιτική να ρίξεις στη ζητιανιά τον γείτονά σου με την περιστολή των μισθών για την επιδότηση των εξαγωγών - υπήρξε το καύσιμο για τον κακό δανεισμό των γερμανικών τραπεζών, που προκάλεσε την κρίση στην ευρωζώνη. Τώρα είναι το όχημα μέσω του οποίου η Γερμανία εξάγει αποπληθωρισμό. Εν ολίγοις, αυτή είναι η μεγαλύτερη, πιο αποσταθεροποιητική ανισορροπία στη νομισματική  ένωση. Και αυτό δεν γίνεται δεκτό από τους κανόνες της ευρωζώνης για τις μακροοικονομικές ανισορροπίες. Αλλά αποτελεί πρόβλημα για τις Βρυξέλλες; Φυσικά και όχι. Οι Γερμανοί "ακουμπούν" στις αρχές της ευρωζώνης για να "βγουν από το γάντζο", και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποκλίνεται στο Βερολίνο. Αλλά οι ψηφοφόροι οπουδήποτε αλλού θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα, ακόμα και μόνο στις δικές τους χώρες;

Nein, nein, nein : Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. 

Στην ελληνική περίπτωση, η γερμανική κυβέρνηση έχει καταλήξει σε ένα ακόμη πιο υποκριτικό επιχείρημα. Δεν υπάρχει τίποτα αντιδημοκρατικό  στο να εξαναγκάζεις την ελληνική κυβέρνηση να υποταχθεί στη βούληση του Βερολίνου, υποστηρίζει ο Σόιμπλε: Αντίθετα, η Αθήνα πρέπει να σεβαστεί τις επιθυμίες των ψηφοφόρων στις άλλες χώρες της ευρωζώνης. Και είναι αλήθεια ότι οι φορολογούμενοι στη Γερμανία και σε όλη την ευρωζώνη θα ήταν - άδικο - να χάσουν αν η Ελλάδα λάβει την ελάφρυνση του χρέους που χρειάζεται για να ανακάμψει. Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή η Μέρκελ παραβίασε τον κανόνα απαγόρευσης διάσωσης, θέτοντας τα συμφέροντα των γερμανικών τραπεζών πάνω από εκείνα των Ευρωπαίων πολιτών - συμπεριλαμβανομένων και των Γερμανών - και οδηγώντας  τους Ευρωπαίους τον έναν εναντίον του άλλου.  Μόνο εάν οι Γερμανοί ψηφοφόροι συνειδητοποιούσαν ότι οι Μέρκελ και Σόιμπλε τους έχουν πει ψέματα και τους ξεπούλησαν, δεν θα έπεφταν στην εθνικιστική παγίδα να κατηγορούν τους Έλληνες για τις δικές τους τράπεζες και τις πράξεις της κυβέρνησης!

   Για να πετύχει την ελάφρυνση του χρέους, η Ελλάδα θα πρέπει να αποκαλύψει τη μπλόφα της Γερμανίας, όπως υποστήριξα πριν από δύο εβδομάδες - και να είναι έτοιμη να εκδώσει ένα παράλληλο νόμισμα. Η τετράμηνη παράταση διάσωσης  για την Αθήνα που έγινε αποδεκτή από τους πιστωτές της ΕΕ τον περασμένο μήνα, δίνει στη νέα ελληνική κυβέρνηση το χρόνο να αναλογιστεί τη στρατηγική της. Αλλά γενικότερα, πώς θα μπορούσε να αποκατασταθεί η οικονομική και δημοσιονομική δημοκρατία; Είναι τέτοια η οργή ​​και δυσπιστία που δημιουργήθηκε από την κακή διαχείριση της κρίσης που τα βήματα προς μια δημοκρατική ομοσπονδία, είναι πολιτικά αδιανόητη για τώρα. Μια καλύτερη επιλογή θα ήταν να αποκατασταθεί ο κανόνας της  "μη διάσωσης" και μαζί με αυτόν η ελευθερία των κυβερνήσεων να ανταποκριθούν στις μεταβαλλόμενες οικονομικές συνθήκες και τις πολιτικές προτεραιότητες - που περιορίζονται από την επιθυμία και προθυμία των αγορών να δανείσουν και, τελικώς, από τον κίνδυνο της χρεοκοπίας. (Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα λάβει επίσης εντολή να είναι ο κατάλληλος δανειστής  στην έσχατη ανάγκη σε μη κυβερνήσεις με δυσχέρεια ρευστοποίησης.) Ή το ευρώ θα μπορούσε να "σπάσει" και να χωριστεί.

Η απογύμνωση των  ψηφοφόρων από  το δικαίωμα τους να κάνουν νόμιμες οικονομικές και πολιτικές επιλογές δεν είναι βιώσιμη. Και όπως μας δείχνει η τραγική ιστορία  της Γερμανίας της Βαϊμάρης, η επιβολή δυσβάστακτων πληρωμών προς μισητούς ξένους πιστωτές οδηγεί στον πολιτικό εξτρεμισμό. Ο Μάρτιν Γουλφ των Financial Times έχει παρατηρήσει ότι η ευρωζώνη είναι γραφτό να γίνει μια ένωση δημοκρατιών, όχι μια αυτοκρατορία. Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε πρέπει να το θυμούνται αυτό."

Φυσικά ο Legrain  ... δεν είναι κομμουνιστής!

Είναι οικονομολόγος, συγγραφέας, ανώτερος συνεργάτης στο London School of Economics και πρώην σύμβουλος του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο το 2011-2014.

Από την άποψη αυτή οι επισημάνσεις του - παρά τις διαφωνίες που μπορούμε να έχουμε - έχουν ιδιαίτερη αξία, καθώς αναδεικνύουν:

- Το χαώδες δημοκρατικό έλλειμμα που υπάρχει στην ΕΕ και ειδικότερα στην ευρωζώνη

- Τον "αυτοκρατορικό ρόλο" της Γερμανίας μέσω της πολιτικής της Μέρκελ και του Σόιμπλε (έχουμε και εμείς πολλές φορές μιλήσει για το Γερμανικό Imperium)

- Τη συστηματική καταπάτηση και "προσαρμογή" των ευρωπαϊκών κανόνων από τη Γερμανία  την ίδια στιγμή που κουνά απειλητικά το δάκτυλο στην Ελλάδα,και άλλες χώρες, και καλεί σε συμμόρφωση προς τους "κανόνες".

- Τελικά, ότι όλα γίνονται για να διασφαλιστούν τα κέρδη και τα συμφέροντα των τραπεζών, των δανειστών - και πρώτα απ' όλα των Γερμανικών φυσικά - σε βάρος των ευρωπαϊκών κρατών και πολιτών.

- Αποκαλύπτεται, έτσι, ο ρόλος των Μνημονίων, των "προγραμμάτων διάσωσης" στα οποία έχει αλυσοδεθεί η Ελλάδα και ο λαός μας.

Τώρα, αν επιλέξουμε να παραμείνει η χώρα στο ρόλο ενός κράτους - αποικίας ...

Αν επιλέξουμε να δεχτούμε και άλλους εκβιασμούς και εκφοβισμούς - είτε από τους επικυρίαρχους της Ευρώπης, από τους τοκογλύφους και τους δανειστές είτε και από την εγχώρια ολιγαρχία και από πολιτικές δυνάμεις μέσα στην ίδια την Ελλάδα ...

Αυτό πρέπει να το απαντήσουμε όλοι μας!

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να διαδίδουν τις δημοκρατικές αξίες σε όλο τον κόσμο. Πρέπει να ξεκινήσουν, όμως, με το να «καθαρίσουν» πρώτα το δικό τους σπίτι … Ένα άρθρο από το Foreign Policy

Παρουσιάζουμε ορισμένα εκτεταμένα αποσπάσματα από το άρθρο της Christian Caryl στο έγκυρο αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy. Το άρθρο παρουσιάζει ορισμένους προβληματισμούς για την πτώση της αμερικανικής «δημοκρατίας» και του εξαγώγιμου προτύπου που προβάλλεται σε όλο τον κόσμο.

 Χωρίς, ως Νέος Μέτοικος, να συμμεριζόμαστε το σύνολο των απόψεων που παρουσιάζονται στο άρθρο, ωστόσο, έχουν ένα ενδιαφέρον για τις επισημάνσεις που καταγράφονται για τη «χώρα της ελευθερίας».

«Οι επικείμενες ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες προσφέρουν την ευκαιρία για μια εναγώνια αναζήτηση για την τύχη της αμερικανικής δημοκρατίας. Μια εθνική ψηφοφορία πραγματοποιείται σε αυτή τη χώρα κάθε δύο χρόνια, και το γεγονός αυτό προσφέρει πολλές ευκαιρίες για να θρηνήσει κανείς την θλιβερή κατάσταση της Δημοκρατίας.

Αυτή τη φορά συμβαίνει  το ίδιο, αλλά κάπως χειρότερα. Για άλλη μια φορά, τα ουσιώδη θέματα πολιτικής, τοποθετούνται από την  κομματική σκοπιμότητα και τις φαύλες αρνητικές διαφημίσεις. Για άλλη μια φορά, δαπανώνται  ποσά ρεκόρ σε μετρητά για την προώθηση των υποψηφίων των οποίων οι πραγματικές ιδεολογικές διαφορές είναι συχνά μικρές. Για άλλη μια φορά, ομάδες ειδικών συμφερόντων «εργάζονται» σκληρά για να διασφαλίσουν  ότι τα ιδιωτικά συμφέροντά τους θα διαμορφώσουν τη δημόσια πολιτική. Και για άλλη μια φορά, όπως συμβαίνει συνήθως σε εκλογές όπου οι ψηφοφόροι δεν χρειάζεται να ανησυχούν για την επιλογή ενός προέδρου, η προσέλευση θα καταλήξει σ’ ένα ποσοστό  πολύ κάτω από το 50%. (Τα στοιχεία είναι ακόμη χειρότερα – προσεγγίζουν περισσότερο το 30% - για τις τοπικές εκλογές.)

Όλες αυτές οι καταγγελίες είναι αρκετά οικείες σε πολλούς. Ωστόσο, υπάρχει κάτι για τη συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση που φαντάζει ακόμη πιο ζοφερή από ό, τι συνήθως. Τα ποσοστά αποδοχής του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα είναι μελαγχολικά, αλλά δεν φαίνονται πάρα πολύ άσχημα σε σύγκριση με τα αντίστοιχα στοιχεία για το Κογκρέσο, τα οποία βρίσκονται τώρα σε μονοψήφιο αριθμό. Αυτό έχει μεγάλη σχέση με την εμβάθυνση της παράλυσης των νομοθετών, οι οποίοι ολοένα και περισσότερο φαίνεται ότι ενδιαφέρονται για μια  κομματική  επιτυχία παρά να γίνουν πράγματα ουσιώδη.

Και δεν είμαστε οι μόνοι.

Μια σειρά από υψηλού προφίλ σκάνδαλα σε ποικίλα σημεία της αμερικανικής δημόσιας ζωής έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη σε αξιοσημείωτο βαθμό. Ύστερα, σημειώνει ο Peter Baker των New York Times, η εμπιστοσύνη του κοινού σε «σχεδόν κάθε σημαντικό θεσμό της αμερικανικής ζωής έχει μειωθεί, συμπεριλαμβανομένων της οργανωμένης θρησκείας, του στρατού, του Ανώτατου Δικαστηρίου, των δημόσιων σχολείων, των εφημερίδων, του Κογκρέσου, των τηλεοπτικών ειδήσεων, τητ αστυνομίας, της Προεδρίας, του  συστήματος υγείας, του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης, καθώς και των μικρών επιχειρήσεων."

(Η παραπάνω φωτογραφία δείχνει διαδηλώσεις στο Σεντ Λούις, του Μισούρι, μετά τη δολοφονία του 18χρονου Vonderrit Myers jr από έναν αστυνομικό εκτός υπηρεσίας.) Είναι μια εντυπωσιακή λίστα - αν και αφήνει έξω αυτή τη φορά-τη δημοφιλή  Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου, η οποία έχει κλονιστεί σοβαρά από μια σειρά από ιστορίες τρόμου σχετικά με την εμφανή τάση των για κακοποίηση  γυναικών και παιδιών.

 Αυτό που οι Αμερικανοί μάλλον δεν συνειδητοποιούν, ωστόσο, είναι ότι δεν είμαστε οι μόνοι που αισθάνονται απογοητευμένοι. Το σύνολο σχεδόν των χωρών του κόσμου τείνει να δίνουν πολύ περισσότερη προσοχή σε μας από ό, τι κάνουμε εμείς για αυτούς, και έχουν παρατηρήσει σε τι χάος βρίσκεται η  κοινωνία μας. Εγώ δεν μιλώ απλά εδώ για τη συνήθη αγωνία για την αμερικανική «παρακμή», τη γενική αντίληψη για τη μειωμένη επιρροή των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο. Έχω ένα πιο συγκεκριμένο πρόβλημα υπόψη: τη συρρίκνωση της ελκυστικότητας της Αμερικής ως  μοντέλου της δημοκρατίας.

Ο Larry Diamond, ένας από τους κορυφαίους μελετητές της Αμερικής σχετικά με την παγκόσμια δημοκρατία, ανέδειξε το ζήτημα σε μια ομιλία του σε πρόσφατο συνέδριο εδώ στην Ουάσιγκτον. Σημείωσε, με αξιοθαύμαστη ειλικρίνεια, ότι «δεν μπορούμε να είμαστε αξιόπιστοι και αποτελεσματικοί στην προώθηση της δημοκρατίας στο εξωτερικό, αν δεν προωθήσουμε μεταρρυθμίσεις και δεν βελτιώσουμε τη λειτουργία της στην πατρίδα μας." Συνήθιζε να τονίζει αυτό το σημείο, ανέφερε χαρακτηριστικά, ως μέρος των τελευταίων συμβουλών και προτροπών προς τους Αμερικανούς οι οποίοι στοχεύουν να προσφέρουν βοήθεια στους επίδοξους «δημοκράτες» στο εξωτερικό. Τώρα, είπε, "πρέπει να είναι το πρώτο." Ανέφερε την παλιά ελληνική παροιμία που λέει: "Γιατρέ, θεράπευσε πρώτα τον εαυτό σου."

Αυτός δεν είναι ο μόνος. Ακριβώς περίπου καθένας που συναντάτε στη «δημοκρατική γραφειοκρατία» αυτές τις μέρες, λέει το ίδιο. Υπάρχει μια γενική αντίληψη και συμφωνία ότι η δημοκρατία βιώνει σκοτεινούς καιρούς σε όλο τον κόσμο, και ότι η θελκτικότητα των  δυτικών μοντέλων φθίνει (τροφοδοτείται επίσης από την συνεχιζόμενη οικονομική δυσπραγία της Ευρώπης και την πολιτική αδράνεια).

Η άνοδος των «μέτρων ασφαλείας» μετά τις 11/9 - συμπεριλαμβανομένων των αποκαλύψεων σχετικά με τΙς παρακολουθήσεις  από τη NSA στις ίδιες τις ΗΠΑ και στο εξωτερικό - σίγουρα δεν βοήθησε. Η παρουσίαση των εισβολών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν ως επιχειρήσεων για την προαγωγή της δημοκρατίας έχει προκαλέσει τεράστια ζημιά στην αξιοπιστία μας ως υποστηρικτών των φιλελεύθερων αξιών. Και δύσκολα θα μπορούσαμε να κηρύττουμε τις αρετές της ανοικτής κοινωνίας σε άλλους, όταν εμείς προχωρούμε στην κράτηση δημοσιογράφων με βάση αόριστες υποψίες ή συμπεριλαμβάνουμε μεγάλο αριθμό δικών μας πολιτών στις λίστες παρακολούθησης υπόπτων για τρομοκρατία. (Ας ελπίσουμε ότι το τέλος των πολέμων των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, καθώς και η αυξανόμενη διαμαρτυρία από πολίτες που ανησυχούν για τη διάβρωση των δικαιωμάτων των πολιτών, θα αποκαταστήσει  την ισορροπία.)

Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές ότι οι υποστηρικτές του αμερικανικού  τύπου δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο έχουν δίκιο να ανησυχούν. Αλλά η συζήτηση είναι ελλιπής. Πώς θα διορθωθούν τα πράγματα;

…

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θέλουν περισσότερη δημοκρατία. Αυτό συμβαίνει γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι επιθυμούν την ελευθερία, την πολιτική συμμετοχή, και τον έλεγχο της δικής τους ζωής. Αλλά γιατί θα πρέπει να επιλέξουν τη δημοκρατία, αν ο τρόπος που εφαρμόζεται η «δημοκρατία» στις δικές τους κοινωνίες οδηγεί σε ανεξέλεγκτη κοινωνική αδικία, τη διαφθορά, τη μειωμένη ευημερία, και σε μια πτώση στην προσωπική ασφάλεια; Αυτό που θέλουν είναι η δημοκρατία που λειτουργεί.

Το κίνημα του νεοφασισμού σαρώνει την Ευρώπη: επανάληψη του σκηνικού της δεκαετίας 1930-1940;

του Μ …

Αυτός είναι ο νέος χάρτης της ευρωπαϊκής κοινότητας το 2014, που δεν διαφέρει πολύ από τον αντίστοιχο της δεκαετίας του '30, όταν μετά την αποτυχία της Κοινωνίας Των Εθνών, το φάντασμα του φασισμού άπλωνε το πέπλο του πάνω από την Ευρώπη.

The Map of neo Nazi parties- EU
9.3% Greece
13% Finland
25% France
22% United Kingdom
23% Denmark
The fandom of the 1930's is here

  Η δεκαετία 1930-1940, θεωρείται η πιο κρίσιμη στιγμή της ευρωπαϊκής ηπείρου, καθώς μετά τον τερματισμό του Α Παγκοσμίου Πολέμου, στο επονομαζόμενο διάστημα του Μεσοπολέμου, ανήλθε ο φασισμός και ο ναζισμός, ενώ σε πολλές χώρες υπήρχε κυβέρνηση της (άκρα)δεξιάς. Η Ευρώπη μετά το αιματοκύλισμα της απέναντι στις έννοιες του εθνικισμού και του ιμπεριαλισμού, στον πόλεμο όπου τερματίστηκαν οι τελευταίες μεγάλες αυτοκρατορίες των Αψβούργων και η Οθωμανική, δημιούργησε την ΚΤΕ, έχοντας ως όραμα ένα ευρωπαϊκό δημοκρατικό μέλλον, που επισφραγίστηκε με την Συνθήκη των Βερσαλλιών (28  Ιουνίου 1919). Η ΚΤΕ, σκοπό είχε να αποτελέσει δικλείδα για τη διεθνή ασφάλεια και ειρήνη, καταδικάζοντας τις χώρες με πολεμικές διαθέσεις, δημιουργώντας επίσης μια Ένωση Εθνών, με όρους την εθνική αυτοδιάθεση και την ιδέα ένα κράτος για κάθε έθνος. 

  Ωστόσο, η δημοκρατία στην Ευρώπη είχε βασιστεί μετά το 1918 σ' έναν ασταθή συνασπισμό διεθνών και εγχώριων δυνάμεων, ο οποίος πλέον κατέρρεε, αφήνοντας πίσω όλο και λιγότερους δημοκράτες. Η διεθνής στήριξη της δημοκρατίας μειωνόταν με το πέρασμα του χρόνου. Η κληρονομιά του μεσσιανικού φιλελευθερισμού του Προέδρου των ΗΠΑ Wilson υπονομευόταν από τον αμερικανικό απομονωτισμό, ενώ οι νικητές του Πολέμου στην Ευρώπη - Βρετανία και Γαλλία - ανησυχούσαν περισσότερο για τον κομμουνισμό παρά για τη δικτατορία.

  Επομένως, παρατηρείται η ισχνή υποστήριξη της δημοκρατίας στην Ευρώπη, καθώς και ότι ο φόβος του κομμουνισμού έσπρωξε τους φιλελεύθερους προς πιο αυταρχικές λύσεις. Η ευρωπαϊκή αριστερά είχε εξασθενίσει από τη διάσπαση σοσιαλδημοκρατών και κομμουνιστών, έτσι ώστε να μην μπορέσει να επανέλθει στα επίπεδα του 1918-19. Η δημοκρατία επέζησε εκεί όπου οι σοσιαλδημοκράτες συνέπηξαν συμμαχία με τους αγροτικούς πληθυσμούς. Από την μεριά της συντηρητικής δεξιάς, ευχαρίστως θα επέστρεφαν σε πιο ελιτίστικους ή ακόμα και μοναρχικούς τρόπους διακυβέρνησης.

  Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης παρατηρήθηκε η κούραση του φιλελευθερισμού, η καταρράκωση της Αριστεράς και ο δεσποτισμός της Δεξιάς στην Ιταλία, την Κεντρική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Αναλυτικότερα, υπήρχε ποικιλία καθεστώτων με τη  δικτατορία του Αντονέσκου στη Ρουμανία, τη στρατιωτική κυβέρνηση στην Ισπανία, την Ουγγαρία και την Ελλάδα και τα μονοκομματικά καθεστώτα της Γερμανίας και της Ιταλίας. Οι στρατηγοί Φράνκο και Μεταξάς φοβούμενοι την μαζική πολιτική χρησιμοποίησαν την καθεστηκυία τάξη της μοναρχίας. Η νέα ριζοσπαστική Δεξιά στην Ιταλία και τη Γερμανία ανήλθε στην εξουσία με εκλογές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες.

  Μέσω του κοινοβουλευτικού συστήματος αναπτύχθηκε λοιπόν ο αυστροφασισμός του Ντόλφους, ο φασισμός του Μουσολίνι και ο εθνικοσοσιαλισμός του Χίτλερ. Μετά την άνοδο τους στην εξουσία τα καθεστώτα αυτά (που είχαν ξεκινήσει ως μορφώματα) καταστρατήγησαν τις αξίες του φιλελεύθερου δικαίου, δημιουργώντας νέους νόμους. Για την προστασία της Volksgemeinschaft ο νόμος έπαυε να προστατεύει τα δικαιώματα των Εβραίων και των τσιγγάνων, καθώς και των εκφυλισμένων ομάδων της φυλής των Αρίων: ακοινωνικών, ομοφυλοφίλων, των σωματικά και διανοητικά υστερούντων και φυσικά των αντικαθεστωτικών, έχοντας ως όπλα την αστυνομική καταστολή και την ιατρική βία. Ο Μουσολίνι καθιέρωσε το καθεστώς του με την φαρσοκωμωδία της "πορείας προς την Ρώμη", υιοθετώντας το σύμβολο με τις fasces, που κατείχαν οι Ρωμαίοι δικτάτορες, ενώ το καθεστώς του Φύρερ περιγράφεται εξαίσια κ ρεαλιστικά στην παράσταση του Brecht : Τρόμος και αθλιότητα του Γ' Ράιχ. 

  Αυτές οι επιλογές ξεκίνησαν από την κάλπη και εύλογα αναρωτιόμαστε αν υπάρχουν συσχετισμοί με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών σήμερα. Ο κλυδωνισμός της δημοκρατίας οδήγησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έναν πόλεμο ιδεολογιών απέναντι στον φασισμό και τον ναζισμό και την υποδούλωση ολόκληρης της Ευρώπης σε φασιστικό προτεκτοράτο. Την επομένη των αποτελεσμάτων της κάλπης των ευρωεκλογών   διαφαίνεται εκ νέου το φάντασμα του νεοναζισμού πάνω από την Ευρώπη στο πλαίσιο της νέας κρίσης της δημοκρατίας στην ήπειρο. Επιβάλλεται να αναλογιστούμε από τα λάθη μας, προτού να είναι πολύ αργά, όπως αργή ήταν και η αντίδραση στο φασιστικό θίασο του Χίτλερ. Ο Santayana είχε γράψει: <<ο λαός που δεν μαθαίνει από την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει.>> Απ'  ότι φαίνεται δεν μάθαμε από την ιστορία μας και είμαστε ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

  Η δημοκρατία περισώζεται με ενεργούς πολίτες, όχι αδιάφορους, με πνευματική οξυδέρκεια, όχι με πνευματικό λήθαργο, με αδιάφθορους πολιτικούς και εκλογική τιμωρία των ενόχων, όχι με κυβέρνηση εντολοδόχων και αδιαφορία στα εγκλήματα και τις απειλές των πολιτικών. Η διόρθωση της κακής δημοκρατίας δεν απαιτεί καλό φασισμό ούτε νοείται να στέλνεται στο ευρωκοινοβούλιο ο άνθρωπος που κατέβασε τη φασιστική σημαία, με ανθρωπάρια που σκοπό έχουν να την ανυψώσουν εκ νέου! 

Η αυθαιρεσία Στουρνάρα για μη εφαρμογή της δικαστικής απόφασης για τη ΔΕΗ και το χαράτσι και τα κομμάτια και θρύψαλλα της συνταγματικής νομιμότητας

 Αίσθηση έχουν προκαλέσει οι δηλώσεις του υπουργού Οικονομίας, Γ. Στουρνάρα στον realfm, όπου λίγο ή πολύ έγραψε στα παλιά του παπούτσια την απόφαση του δικαστηρίου που κρίνει παράνομη την είσπραξη του τέλους ακινήτων από τη ΔΕΗ.

Ο υπουργός Οικονομικών μιλώντας στον realfm 97,8 και τον Νίκο Χατζηνικολάου ανέφερε:

«Κοιτάζουμε όλο μας το νομικό οπλοστάσιο. Μία πρώτη ένδειξη που έχω από τους νομικούς συμβούλους είναι ότι η απόφαση αφορά μόνο τους διαδίκους, άρα η ΔΕΗ δεν πρέπει να διακόψει να εισπράττει το τέλος αυτό και βεβαίως θα κάνουμε άμεσα αναίρεση στον Άρειο Πάγο» δήλωσε ο Γιάννης Στουρνάρας αναφερόμενος στο ζήτημα του τέλους ακινήτων. Και πρόσθεσε: «Σύμφωνα με το Συμβούλιο της Επικρατείας η απόφαση αυτή δεν ερείδεται σε αντισυνταγματικούς λόγους, δηλαδή το ΣτΕ έχει κρίνει ότι είναι συνταγματική η είσπραξη του τέλους. Θα εξαντλήσουμε όλο το νομικό μας οπλοστάσιο».

 Στην ερώτηση δε αν παραμένει ανοιχτό να συνεχίσει το τέλος να εισπράττεται από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ ο υπουργός ήταν κατηγορηματικός: «Θα συνεχίσει να εισπράττεται, διότι θίγεται εδώ το δημόσιο συμφέρον. Θεωρούμε ότι το δικαστήριο αυτό δεν είχε τη δικαιοδοσία να βγάλει μια τέτοια απόφαση. Έτσι τουλάχιστον μου λένε οι νομικοί μου. Να ξέρετε ότι τυχόν διακοπή είσπραξης του τέλους σημαίνει ότι τα έσοδα θα πάνε πίσω και αν πάνε τόσο πολύ πίσω και έχουμε πρόβλημα θα αναγκαστούμε να πάρουμε άλλα μέτρα, πολύ επώδυνα μέτρα. Άρα πρέπει πραγματικά να καταλαβαίνουμε τι ακριβώς κάνουμε...»

  Έτσι, λοιπόν, θεωρεί ο υπουργός – εκπρόσωπος της εκτελεστικής εξουσίας – ότι το δικαστήριο δεν είχε τη δικαιοδοσία να βγάλει μια τέτοια απόφαση!

  Θέτει, λοιπόν, τον εαυτό του και την κυβέρνηση για μια ακόμη φορά πάνω από το Σύνταγμα και τη συνταγματική νομιμότητα.  

Για να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα παραθέτουμε τα σχετικά άρθρα του Συντάγματος.

« ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: Οργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας

                        ΤΜΗΜΑ Α: Σύνταξη της Πολιτείας

                        ΑΡΘΡΟΝ 26

1. Η νομοθετική λειτουργία ασκείται από τη Βουλή και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

2. Η εκτελεστική λειτουργία ασκείται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την Κυβέρνηση.

3. Η δικαστική λειτουργία ασκείται από τα δικαστήρια οι αποφάσεις τους εκτελούνται στο όνομα του Ελληνικού Λαού.»

  Στα θεμέλια του αστικού καθεστώτος το οποίο υποτίθεται ότι υπερασπίζουν ο Στουρνάρας και οι όμοιοί του είναι η τριμερής διάκριση των εξουσιών και η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης.

  Την οποία ανεξαρτησία και αυτονομία – την πάντα σχετική και αμφισβητούμενη και στις περισσότερες περιπτώσεις μεροληπτική υπέρ των συμφερόντων των ισχυρών – επιδιώκει να ποδηγετήσει και να εξαφανίσει και τα τυπικά της δείγματα η παρέα του Στουρνάρα και των ομοίων του.

  Κατά τα άλλα είναι η «άκρα» Αριστερά που απειλεί τη νομιμότητα.

«ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: Οργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας

ΤΜΗΜΑ Ε: Δικαστική Εξουσία

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ: Δικαστικοί λειτουργοί και υπάλληλοι

ΑΡΘΡΟΝ 87

1. Η δικαιοσύνη απονέμεται από δικαστήρια συγκροτούμενα από τακτικούς δικαστές, που απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία.

2. Οι δικαστές κατά την άσκηση των καθηκόντων τους υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και στους νόμους και σε καμία περίπτωση δεν υποχρεούνται να συμμορφώνονται με διατάξεις που έχουν τεθεί κατά κατάλυση του Συντάγματος.»

   Οι δικαστικοί λειτουργοί, λοιπόν, οφείλουν να διαθέτουν «λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία» και «υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και στους νόμους και σε καμία περίπτωση δεν υποχρεούνται να συμμορφώνονται με διατάξεις που έχουν τεθεί κατά κατάλυση του Συντάγματος.»

   Η προσπάθεια φίμωσης και χειραγώγησης των δικαστικών αποφάσεων αποτελεί de facto προσβολή βασικών συνταγματικών διατάξεων από την κυβέρνηση των τροϊκανών ανδρεικέλων.

«ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: Οργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας

ΤΜΗΜΑ Ε: Δικαστική Εξουσία

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ:

Οργάνωση και δικαιοδοσία των δικαστηρίων

ΑΡΘΡΟΝ 93

4. Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα.»

«ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: Οργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας

ΤΜΗΜΑ Ε: Δικαστική Εξουσία

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ:

Οργάνωση και δικαιοδοσία των δικαστηρίων

ΑΡΘΡΟΝ 95

** 5. Η διοίκηση έχει υποχρέωση να συμμορφώνεται προς τις δικαστικές αποφάσεις. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής γεννά ευθύνη για κάθε αρμόδιο όργανο, όπως νόμος ορίζει. Νόμος ορίζει τα αναγκαία μέτρα για τη διασφάλιση της συμμόρφωσης της διοίκησης.»

  Από τα παραπάνω προκύπτει ότι τα δικαστήρια – οποιοδήποτε δικαστήριο – μπορεί να αποφαίνεται για τη συνταγματικότητα των νόμων.

  Και όχι ότι «αυτό το δικαστήριο δεν είχε αρμοδιότητα …» όπως ισχυρίζεται ο αποθρασυνόμενος ολοένα και περισσότερο Στουρνάρας.

  Επιπλέον, το κάλεσμα του στη διοίκηση της ΔΕΗ να μην εφαρμόσει την απόφαση του δικαστηρίου και να συνεχίσει να εισπράττει το χαράτσι, αποτελεί ξεκάθαρη συνταγματική παραβίαση και εντολή σε ένα όργανο διοίκησης να παρανομήσει. Αφού  «η διοίκηση έχει υποχρέωση να συμμορφώνεται προς τις δικαστικές αποφάσεις. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής γεννά ευθύνη για κάθε αρμόδιο όργανο, όπως νόμος ορίζει.

  Βέβαια, όπως δήλωσε στην ίδια εκπομπή «δεν ιδρώνει το αυτί του».

Ή όπως χαρακτηριστικά ανέφερε:

 «Εγώ κρίνομαι εκ του αποτελέσματος. Τώρα τι λέει ο Α πολιτικός, ο Β πολιτικός... Δεν ιδρώνει το αυτί μου. Δεν είμαι πολιτικός. Δεν πρόκειται να πολιτευτώ».

  Στο ερώτημα αν θα ασχοληθεί στο μέλλον με την πολιτική ο κ. Στουρνάρας είπε: «Δεν ξέρω το μέλλον τι μου επιφυλάσσει. Εγώ έχω έρθει να κάνω μια συγκεκριμένη δουλειά εδώ. Δεν βλέπω τίποτα άλλο μπροστά μου».

  Έτσι, λοιπόν, ο Στουρνάρας έχει έρθει να κάνει μια «συγκεκριμένη δουλειά».

Φυσικά τη δουλειά της τρόικα, των δανειστών και της εγχώριας ολιγαρχίας.

  Των οποίων παρά το πομπώδες ύφος του αποτελεί πειθήνιο όργανο τους και έμμισθο υπαλληλίσκο.

Με υψηλή αμοιβή βεβαίως.

Αλλά με ασύλληπτα καταστρεπτικό αντίτιμο.

  Αφού η «συγκεκριμένη δουλειά» οδηγεί στην καταστροφή της οικονομίας, υποθηκεύει μακροπρόθεσμα την προοπτική της ξεπουλώντας τους πλουτοπαραγωγικούς της πόρους και θέτοντας βάσιμες απιλές και για την εθνική της συγκρότηση. Ενώ ταυτόχρονα διαλύει την κοινωνική συνοχή, εξαθλιώνει την τεράστια πλειοψηφία των πολιτών οδηγώντας σε πρωτοφανή κοινωνική βαρβαρότητα.

  Κατά τα άλλα, το ύφος του ναπολεοντίσκου και της αντίληψης “l’ etat  c’ est moi”, που πλασάρει ο Στουρνάρας και πολλοί όμοιοί του στην κυβέρνηση με προεξάρχοντα τον ίδιο τον Αντώνη Σαμαρά, συνδέεται με τη βάναυση καταπάτηση βασικών συνταγματικών και δημοκρατικών ελευθεριών, με την οικοδόμηση ενός ακραία αυταρχικού πολιτικού οικοδομήματος – όπως επανειλημμένα έχουμε τονίσει ως Νέος Μέτοικος – στα πρότυπα θατσερικού και ακόμη χειρότερα πινοτσετικού τύπου, που στο «βάθος του τούνελ» ερωτοτροπεί με τον ολοκληρωτισμό.

  Ο Στουρνάρας μπορεί να δηλώνει ότι «δεν είναι πολιτικός» αλλά οι αποφάσεις και οι πράξεις του είναι ακραία πολιτικές.

  Χώρια που με βάση ορισμένα δημοσιεύματα του τύπου προαλείφεται να αναδειχτεί σε ηγετικό ρόλο.

 Ως ένας νέος Παπαδήμος ή Μόντι, ας πούμε.

Αφού κάποιες δημοσκοπήσεις τον φέρνουν πρώτο σε «δημοτικότητα» με ποσοστά κοντά στο 44% !!!

Να τον χαίρονται, λοιπόν, αυτοί που τον ψηφίζουν ή του δίνουν αυτά τα ποσοστά «δημοφιλίας».

  Ξεχνώντας και το «τώρα» του κ. υπουργού και το πρόσφατο «χθες» - την εμπλοκή του στην υπόθεση του Χρηματιστήριου, στη «δημιουργική λογιστική» κατά την περίοδο εισόδου της χώρας στο ευρώ, τη στενή σύνδεση με το «καθεστώς Σημίτη» και άλλα πολλά.

Οι υπόλοιποι, εμείς, μάλλον θα αγωνιστούμε για την ανατροπή του κάθε Στουρνάρα και του συστήματος που εκπροσωπεί.  

Νέο «Πραξικόπημα … Νομοθετικού Περιεχομένου» - Πώς η νέα μεθόδευση υποτάσσει τη χώρα τελείως στις εντολές της τρόικα και προχωρά σε μια ακόμη εκτροπή

  Τελικά με συνοπτικές διαδικασίες η κυβέρνηση προχώρησε σε μια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου  η οποία υπογράφεται από τον πρωθυπουργό και όλους τους υπουργούς και αναπληρωτές υπουργούς και η οποία αφορά την ρήτρα επιβολής ποινών αν δεν εκπληρώνονται οι στόχοι.

Η Πράξη προβλέπει δρακόντεια μέτρα, που θέτουν τη χώρα σε μεγαλύτερη επιτήρηση σε βάθος χρόνου και ουσιαστικά οδηγούν σε σύντομο χρονικό διάστημα σε νέες απολύσεις, περισσότερους φόρους και νέα μέτρα σε μισθούς και συντάξεις, ενώ θέτουν την κυβέρνηση, και τους επικεφαλής των ΔΕΚΟ και των δήμων σε καθημερινή κρίση.

Περιλαμβάνει  τον ορισμό Επιτρόπων (Επόπτης οικονομικών υπηρεσιών ονομάζεται) σε κάθε υπουργείο αν δεν εκπληρώνονται οι στόχοι, ενώ στις κυρώσεις σε περίπτωση μη συμμόρφωσης περιλαμβάνεται και η περικοπή των προϋπολογισμών όταν οι αποκλίσεις υπερβαίνουν το 10% των συμφωνηθέντων στόχων και δεν λαμβάνονται μέτρα διόρθωσης.

Προβλέπεται η ίδρυση «Παρατηρητηρίου Οικονομικής Αυτοτέλειας» (!!!) στους ΟΤΑ, το οποίο σε περίπτωση που διαπιστώσει απόκλιση από τους τριμηνιαίους στόχους άνω του 10% επιβάλλει αύξηση των φόρων στους πολίτες, αύξηση του ανώτατου συντελεστή επιβολής ΤΑΠ για τα ακίνητα που βρίσκονται στην εδαφική περιφέρεια του δήμου σε ποσοστό μέχρι και 3 τοις χιλίοις, επιβολή υποχρεωτικών μετατάξεων προσωπικού, αύξηση του συντελεστή επιβολής του τέλους επί των ακαθάριστων εσόδων και παρεπιδημούντων από 0,5% μέχρι και 2%, περιορισμό δαπανών μόνο σε υποχρεώσεις μισθοδοσίας και λοιπές απολύτως ανελαστικές δαπάνες.

Στις ΔΕΚΟ επίσης σε περίπτωση αρνητικών αποκλίσεων σε ποσοστό άνω του 10% μειώνεται ισόποσα ο προϋπολογισμός, περικόπτονται οι επιχορηγήσεις, ενώ αναστέλλεται η καταβολή των αμοιβών των μελών του διοικητικού συμβουλίου. Αν μάλιστα τα ετήσια οικονομικά αποτελέσματα αποκλίνουν σε ποσοστό μεγαλύτερο του 10% τότε η θητεία των εκτελεστικών μελών του ΔΣ του φορέα λήγει αυτοδίκαια εντός ενός μηνός.

Στην ουσία πρόκειται για Πράξη  υποτέλειας και για μια ακόμη σημαντική εκτροπή από την ομαλή δημοκρατική και κοινοβουλευτική διαδικασία.

 Εύλογα, λοιπόν, αναμένεται να αποτελέσει έντονο σημείο πολιτικής και κοινωνικής αντιπαράθεσης ο τρόπος διακυβέρνησης με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και Πράξεις Υπουργικού Συμβουλίου, οι οποίες παρακάμπτουν το Κοινοβούλιο και θέτουν εκ των πραγμάτων θέμα Δημοκρατίας. Τελευταίο δείγμα οι Πράξεις για την αυτόματη επιβολή μέτρων, όχι λόγω του χρόνου που επικαλείται η κυβέρνηση, αλλά κυρίως γιατί δύσκολα θα περνούσαν στη Βουλή.

ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ συμφωνούν, βεβαίως,  αφού κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν μεγεθύνονται τα εσωκομματικά τους προβλήματα στη Βουλή, με νέες διαφωνίες βουλευτών και δεν διακυβεύεται η κυβερνητική πλειοψηφία, ωστόσο χρεώνονται  απολύτως την  προσβολή της Δημοκρατίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι μόνο εντός του φθινοπώρου έχουν υπογραφεί 11 Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, ενώ εμπνευστής της όλης στρατηγικής εμφανίζεται ο Γραμματέας της κυβέρνησης Τάκης Μπαλτάκος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, πάντως, προβληματίζεται να θέσει θέμα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μην υπογράψει την τελευταία Πράξη που αφορά τα δημοσιονομικά, ενώ την ίδια στιγμή που έχει ξεκινήσει η «φάμπρικα» των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου η ολομέλεια της Βουλής λειτουργεί ελάχιστα (όπως συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα) ή και καθόλου.

Πιο αναλυτικά το κείμενο της πράξης μπορεί να το δείτε:

http://news.in.gr/files/1/2012/%CE%A0%CF%81%CE%AC%CE%BE%CE%B7.pdf

 Πρέπει να σημειώσουμε ότι η «λογική» της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου στηρίζεται στο άρθρο 44 παρ. 1 του Συντάγματος και επικαλείται την «έκτακτη περίπτωση εξαιρετικά επείγουσας  και απρόβλεπτης ανάγκης».

Αυτό ελάχιστες μέρες μετά την ψήφιση του κρατικού προϋπολογισμού.

Η τελευταία αυτή πράξη της κυβέρνησης συνεχίζει τον αντιδημοκρατικό κατήφορο που έχει ξεκινήσει με την ψήφιση του Μνημονίου και που έχει οδηγήσει σε καθεστώς πολιτικής ανωμαλίας.

 Παραπέμπει ευθέως στις πιο μαύρες σελίδες της πολιτικής και κοινοβουλευτικής μας ιστορίας.

Αφού στη συνταγματική περίοδο 1945 -1974 ήταν συχνή η έκδοση κανονιστικών πράξεων χωρίς νομοθετική εξουσιοδότηση, κυρίως πράξεων του υπουργικού συμβουλίου (ΠΥΣ). Την  ιδιαίτερα δύσκολη εκείνη ιστορική περίοδο, το μεταπολεμικό και μετεμφυλιακό καθεστώς των αντιδραστικών δυνάμεων προχώρησε σε σωρεία τέτοιων πράξεων . Έτσι πέρα από τις  ΠΥΣ, που θεωρούνται ως ο άμεσος πρόγονος των ΠΝΠ, υπήρχαν τα νομοθετικά διατάγματα, κατ’ άρθρο 35 παρ. 2-5 Συντ/1952 (έκτακτη νομοθετική διαδικασία  όπως και οι αναγκαστικοί νόμοι.

Κορυφαίες  τραγικές περιπτώσεις: το περιώνυμο Γ' Ψήφισμα του Ιουνίου 1946  που απειλούσε με αυστηρότατες ποινές κάθε προσπάθεια, άμεση ή έμμεση, «προς διάδοσιν, ανάπτυξιν και εφαρμογήν ιδεών τεινουσών εις την απόσπασιν ή αυτονόμησιν μέρους της επικρατείας» και κυρίως ο αναγκαστικός νόμος 509/1947. Το διαβόητο αυτό νομοθέτημα έθετε εκτός νόμου το ΚΚΕ και ανέθετε στην κυβέρνηση ­ την εκάστοτε κυβέρνηση και όχι σε κάποιο δικαστήριο ­ να διαλύει κάθε κόμμα που κατά την κρίση της επεδίωκε «αμέσως ή εμμέσως την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την διά βιαίων μέσων ανατροπήν του πολιτεύματος, του κρατούντος κοινωνικού συστήματος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της επικρατείας». Ακόμη, επαναλαμβάνοντας τη γνωστή διατύπωση του «ιδιώνυμου» - νόμου του Ελευθέριου Βενιζέλου - του 1929, «το άρθρο 2 του αυτού νόμου απειλούσε τώρα με ποινές που έφθαναν ως τη θανατική όσους επεδίωκαν την εφαρμογή των ιδεών που η διάδοσή τους απαγορευόταν. Βάσει του α.ν. 509 και του Γ' ψηφίσματος οι εκτελέσεις υπολογίζονται σε 4.000-5.000 και οι καταδίκες σε πολύ περισσότερες» ^(Ι).

 Στις συνθήκες, λοιπόν, του εμφυλίου πολέμου, στο ανώμαλο μετεμφυλιακό καθεστώς οι αντιδραστικές δυνάμεις πραγματοποίησαν εφαρμογή  «έκτακτων» πράξεων και ενεργειών.  

Φαίνεται ότι και το μνημονιακό καθεστώς αισθάνεται την ανάγκη να στηριχτεί σε παρόμοιες πρακτικές πολιτικής και νομοθετικής ανωμαλίας.

 Με τη συνενοχή αυτή τη φορά  και δυνάμεων της «Αριστεράς»!

Και η ημέρα που προχώρησε η κυβέρνηση των υπαλλήλων της τρόικα και των μνημονιακών ανδρεικέλων είναι κάπως συμβολική: μια μέρα μέτά την επέτειο του Πολυτεχνείου!

Ίσως, για να μας υπενθυμίσει αυτό που και χθες σημειώναμε ότι απαιτείται παλλαϊκός και πανδημοκρατικός ξεσηκωμός.

Και ότι απέναντι στο αδίστακτο αυτό καθεστώς δεν μπορεί να υπάρξει καμία επανάπαυση, κανένας εφησυχασμός, καμία ταλάντευση και συμβιβασμός.

⁽¹⁾       Για να μπορέσουν οι αναγνώστες να κάνουν ένα ιστορικό παραλληλισμό παραθέτουμε το άρθρο του καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Νίκου Αλιβιζάτου, στο Βήμα – 17/10/1999, με τίτλο:

Πώς το Σύνταγμα μπήκε στο περιθώριο

50 χρόνια μετά τον Εμφύλιο

Λιγότερο από δύο χρόνια μετά την απελευθέρωση, η έναρξη του εμφυλίου πολέμου, τον Μάρτιο του 1946, βρήκε το ελληνικό κράτος ανέτοιμο.

Με τον κοινοβουλευτισμό να έχει καταργηθεί από το 1936, τις υπηρεσίες του να έχουν αποδιοργανωθεί στα χρόνια της Κατοχής, χωρίς αξιόπιστη αστυνομία και με ένοπλες δυνάμεις κάθε άλλο παρά πειθαρχημένες και αξιόμαχες, το «κράτος των Αθηνών» ­ όπως το αποκαλούσαν οι αντίπαλοί του ­ δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει μια τόσο μεγάλη πρόκληση.

Σπασμωδική ως το τέλος του 1947, η κυβερνητική αντίδραση στην κομμουνιστική εξέγερση οργανώθηκε καλύτερα από το 1948 και εφεξής. Σε τούτο συνέβαλε πολύ η υλική, τεχνική και οργανωτική υποστήριξη του αμερικανικού παράγοντα, ο οποίος, μετά την εξαγγελία του δόγματος Τρούμαν, εισέδυσε βαθιά στις ένοπλες δυνάμεις, στη διοικητική ιεραρχία και στους άλλους μηχανισμούς του κράτους.

Επηρέασε ο εμφύλιος πόλεμος την οργάνωση του κράτους και τη λειτουργία των θεσμών; Σε ποια επί μέρους πεδία η επίδραση που άσκησε ήταν εντονότερη; Χρειαζόταν, μετά τον εμφύλιο, να αποκοπεί η Ελλάδα επί τόσο μακρό χρόνο από την κοινή συνταγματική συνισταμένη των χωρών της Δυτικής Ευρώπης, στην οποία άλλοτε ανήκε;

Ο εμφύλιος, εν πρώτοις, ματαίωσε τον συνταγματικό εκσυγχρονισμό της χώρας. Εξαιτίας του η Ελλάδα δεν κατάφερε να απαλλαγεί από μια μοναρχία, συνυπαίτια ­ αν όχι κυρίως υπαίτια ­ για την κατάλυση του Συντάγματος πριν από τον πόλεμο. Επιπλέον, αντίθετα με τις περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές χώρες, η Ελλάδα δεν μπόρεσε να αποκτήσει νέο Σύνταγμα ούτε, το κυριότερο, να ενσωματώσει στους θεσμούς της το πνεύμα της εθνικής αντίστασης, με την απελευθερωτική δυναμική που αυτό ενέκλειε για μια μεταπολεμική κοινωνία διαφορετική, πιο δίκαιη και πιο δημοκρατική.

Είτε επρόκειτο για τα κοινωνικά δικαιώματα και τον νέο ρόλο του κράτους που εμπλούτισαν, με κανόνες και αρχές, τα περισσότερα μεταπολεμικά Συντάγματα της Ευρώπης είτε για τις πολιτικές ελευθερίες, την αυτοδιοίκηση και τη θέση των κομμάτων, η Βουλή του 1946-1949 κώφευσε, διότι είχε άλλες προτεραιότητες.

Δεν μπόρεσε μα ούτε και θέλησε να κάνει τομές. Με αποτέλεσμα το Σύνταγμα του 1952 να μην αποτελέσει αφετηρία για ένα καινούργιο ξεκίνημα αλλά αυταρχική εκδοχή ενός ξεπερασμένου συνταγματικού προτύπου.

Οι νομικές ρυθμίσεις

Ωστόσο, αν κάτι χαρακτηρίζει το κράτος του εμφυλίου, αυτό δεν είναι η αποτυχία του να εκσυγχρονισθεί όσο η θεσμική οπισθοδρόμησή του.

Νομικά, σε επίπεδο ατομικών δικαιωμάτων, η πρώτη περίοδος του εμφυλίου ήταν υβριδική. Ενώ επισήμως το ΚΚΕ ήταν ακόμη νόμιμο και ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφορούσε ελεύθερα, τουλάχιστον στην Αθήνα, το περιώνυμο Γ' Ψήφισμα του Ιουνίου 1946 απειλούσε με αυστηρότατες ποινές όχι μόνο τη συμμετοχή σε ένοπλη ομάδα ­ κάτι που θα μπορούσε να δικαιολογηθεί από τις περιστάσεις ­ αλλά και κάθε προσπάθεια, άμεση ή έμμεση, «προς διάδοσιν, ανάπτυξιν και εφαρμογήν ιδεών τεινουσών εις την απόσπασιν ή αυτονόμησιν μέρους της επικρατείας». Μετά τον πόλεμο ήταν η πρώτη απόπειρα να θεσπισθεί το λεγόμενο «αντεθνικό έγκλημα». Το νομοθέτημα αυτό προέβλεπε περαιτέρω την ίδρυση έκτακτων στρατοδικείων (τελικά, 25 συστάθηκαν σε όλη την επικράτεια τους μήνες που ακολούθησαν) και επέτρεπε την επ' αόριστον προφυλάκιση όσων παραπέμπονταν σε αυτά.

Την ίδια περίοδο η κυβέρνηση Τσαλδάρη επανενεργοποίησε τον θεσμό της διοικητικής εκτόπισης «υπόπτων», η διάρκεια της οποίας, με νεότερη τροποποίηση του σχετικού νόμου, μπορούσε να παραταθεί επ' αόριστον «διαρκούσης της ανταρσίας». Με τη ρύθμιση αυτή, που παρέμεινε σε ισχύ ως το 1962, εκατοντάδες εκτοπισμένοι της περιόδου του εμφυλίου παρέμειναν εξόριστοι χωρίς δίκη επί 10 και πλέον χρόνια (βλ. πίνακα 1). Σε αυτό συνέτεινε και το Συμβούλιο της Επικρατείας, για το οποίο η «ανταρσία» δεν είχε δήθεν λήξει το 1949 αλλά συνεχιζόταν και μετά το 1960, αφού κανένας νόμος δεν είχε κηρύξει επισήμως το τέλος της(!)

Σταθμό εν τούτοις στην ιστορία των λεγομένων «εκτάκτων μέτρων» αποτέλεσε ο αναγκαστικός νόμος 509/1947, που εγκαινίαζε την περίοδο της κυβερνητικής αντεπίθεσης. Το διαβόητο αυτό νομοθέτημα έθετε εκτός νόμου το ΚΚΕ και ανέθετε στην κυβέρνηση ­ την εκάστοτε κυβέρνηση και όχι σε κάποιο δικαστήριο ­ να διαλύει κάθε κόμμα που κατά την κρίση της επεδίωκε «αμέσως ή εμμέσως την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την διά βιαίων μέσων ανατροπήν του πολιτεύματος, του κρατούντος κοινωνικού συστήματος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της επικρατείας». Ακόμη, επαναλαμβάνοντας τη γνωστή διατύπωση του «ιδιώνυμου» του 1929, το άρθρο 2 του αυτού νόμου απειλούσε τώρα με ποινές που έφθαναν ως τη θανατική όσους επεδίωκαν την εφαρμογή των ιδεών που η διάδοσή τους απαγορευόταν. Βάσει του α.ν. 509 και του Γ' ψηφίσματος οι εκτελέσεις υπολογίζονται σε 4.000-5.000 και οι καταδίκες σε πολύ περισσότερες (βλ. πίνακα ΙΙ).

Η τιμωρία του φρονήματος

Κατά τη δεύτερη αυτή περίοδο του εμφυλίου τον κύκλο των «εκτάκτων μέτρων» συμπλήρωναν ο αμερικανικής εμπνεύσεως αναγκαστικός νόμος 516/1948 «περί ελέγχου νομιμοφροσύνης των δημοσίων υπαλλήλων κτλ.» και μια σειρά ψηφίσματα, όπως το ΛΖ´/1947 για τη στέρηση της ιθαγένειας «προσώπων αντεθνικώς δρώντων εις το εξωτερικόν», το Μ´/1948 για τη δήμευση των περιουσιών «των μετεχόντων εις τον συμμοριακόν αγώνα» και το ΟΓ´/1949 «περί μέτρων εθνικής αναμορφώσεως», που αφορούσε ειδικά τη Μακρόνησο.

Κοινό χαρακτηριστικό των μέτρων αυτών αλλά και του τρόπου με τον οποίο εφαρμόστηκαν είναι ότι τιμωρούσαν πρωτίστως το φρόνημα και δευτερευόντως μόνο την πράξη. Από την άλλη, σε πολλές περιπτώσεις καθιέρωναν την αρχή της συλλογικής ευθύνης. Για παράδειγμα, την έλλειψη «νομιμοφροσύνης» του πατέρα ή της μητέρας πλήρωναν ο άλλος σύζυγος και τα παιδιά, ενώ με ένα και το αυτό διάταγμα αφαιρείτο η ιθαγένεια των κατοίκων ενός ολόκληρου χωριού, χωρίς να επιχειρείται η παραμικρή εξατομίκευση της ευθύνης.

Ο εμφύλιος πόλεμος εξάλλου επηρέασε αρνητικά και το Σύνταγμα των εξουσιών, δηλαδή τον τρόπο άσκησης της εξουσίας. Αρκεί, για παράδειγμα, να αναφερθεί ότι από το 1946 ως το 1951 οι διαδοχικές κυβερνήσεις θέσπισαν χωρίς εξουσιοδότηση περισσότερους νόμους ως «αναγκαστικούς» παρ' όσους ψήφισε η Βουλή με την τακτική νομοθετική διαδικασία. Ακόμη, με τις εκτεταμένες εξουσίες που παρείχε στον Αλ. Παπάγο ­ «δικτατορικές» τις χαρακτήριζαν από τότε έγκριτοι σχολιαστές ­ ο νόμος 822/1949 για την αρχιστρατηγία δεν αποτελούσε τυχαίο περιστατικό. Συμβόλιζε με τον παραστατικότερο τρόπο την τάση προς αυτονόμηση των ενόπλων δυνάμεων από την πολιτική εξουσία, δηλαδή από την κοινοβουλευτικά υπεύθυνη κυβέρνηση. Συνέπεια της τάσης αυτής ήταν η ανάδειξη των ενόπλων δυνάμεων σε ανέλεγκτο πόλο εξουσίας τα χρόνια που ακολούθησαν, με αποκορύφωμα την επιβολή μιας ανοιχτής στρατιωτικής δικτατορίας τον Απρίλιο του 1967.

Ένα από τα ασφαλέστερα διδάγματα της ιστορίας είναι ότι κατά τη διάρκεια ενός εμφύλιου πολέμου οι κρατούντες είτε παραμερίζουν είτε καταλύουν εντελώς το Σύνταγμα και τη νομιμότητα που αυτό εκφράζει. Στην περίπτωση του ελληνικού εμφυλίου πολέμου συνέβη το πρώτο, όχι όμως και το δεύτερο. Διότι προφανώς κρίθηκε ότι, στο λυκαυγές του Ψυχρού Πολέμου και λίγα μόλις χρόνια μετά τη συντριβή του φασισμού και του ναζισμού, θα ήταν ανακόλουθο ο κομμουνισμός να αντιμετωπισθεί με την επιβολή μιας ανοιχτής δικτατορίας.

Τη διπλή αυτή επιδίωξη υπηρετούσαν τα «έκτακτα μέτρα» του εμφυλίου: να εξουδετερωθεί ο αντίπαλος χωρίς να καταλυθεί ο κοινοβουλευτισμός. Αν ο συλλογισμός αυτός ισχύει, τότε οι παρεκβάσεις της τριετίας 1946-49 δεν θα πρέπει καθαυτές να εκπλήσσουν. Θα πρέπει, αντίθετα, να εκπλήσσει η διατήρηση των μέτρων αυτών σε ισχύ και η συστηματική εφαρμογή τους πολύ μετά το τέλος του εμφύλιου πολέμου. Πρόκειται για ένα άλλο μείζον κεφάλαιο της συνταγματικής μας ιστορίας, το κεφάλαιο του Συντάγματος και του «παρασυντάγματος» της περιόδου 1950-1967, η ανάπτυξη του οποίου θα ξεπερνούσε τα όρια του παρόντος άρθρου.