“Αύξηση των αυτοκτονιών στη δοκιμαζόμενη από την κρίση Ελλάδα” - μια ανταπόκριση από το Reuters που αποκαλύπτει την τραγική πραγματικότητα στη χώρα μας

 Ενώ στην Ισπανία μετά από δύο αυτοκτονίες που έγιναν υπό την απειλή εξώσεων  οι Ισπανοί πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν και ο Ισπανός πρωθυπουργός αναγκάστηκε να κάνει δηλώσεις, στην Ελλάδα της κρίσης και των ατελείωτων Μνημονίων και καθημερινού πόνου, η εγχώρια παχύδερμη πολιτική ηγεσία δεν έχει ψελλίσει ούτε μια λέξη συμπάθειας.

Ακόμη και οι αντιδράσεις και η έμπρακτη αλληλεγγύη της κοινωνίας δεν είναι στο βαθμό που η δραματικότητα των συνθηκών απαιτεί.

Κατά τα άλλα το δημοσίευμα μιλά από μόνο του.

«23 Νοεμβρίου (Reuters) - Ο αριθμός των ανθρώπων στην Ελλάδα  που επιχειρούν να αυτοκτονήσουν αυξάνεται καθώς η οικονομική κρίση βαθαίνει, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία.

Υπήρξαν 677 απόπειρες αυτοκτονίας το 2009, 830 το 2010 και 927 το 2011,  όπως ανέφερε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας σε γραπτή απάντηση σε ερωτήσεις βουλευτών.

Ο αριθμός φαίνεται ότι θα παρουσιάσει αύξηση φέτος, αφού καταγράφονται  690 περιστατικά από την αστυνομία μέχρι τον Αύγουστο.  Τα στοιχεία δεν  διευκρινίζουν, ωστόσο,  πόσες απόπειρες αυτοκτονίας οδήγησαν στην απώλεια ζωής.»

 Το δημοσίευμα αναφέρει, επίσης:

«Ένας 77χρονος  συνταξιούχος φαρμακοποιός έγινε  σύμβολο της εθνικής αγωνίας, όταν ο ίδιος αυτοπυροβολήθηκε και σκοτώθηκε έξω από το κοινοβούλιο στην Αθήνα τον Απρίλιο,  αφήνοντας ένα σημείωμα στο οποίο έλεγε ότι αρνείται να ψάχνει για φαγητό στα σκουπίδια.

Η Ελλάδα οδηγείται το 2013 στον έκτο χρόνο της ύφεσης.

Η κρίση έχει οδηγήσει  έναν στους πέντε Έλληνες  στην ανεργία και το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν συρρικνώθηκε κατά το ένα πέμπτο. Πολλοί Έλληνες κατηγορούν  ως υπεύθυνους για τα δεινά τους - την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που επέβαλαν άγριες  περικοπές δαπανών και αυξήσεις φόρων σύμφωνα με αυτά που ζητούν οι δανειστές».

Τάσεις αυτοκτονίας, μαζική και βίαιη φτώχεια, ανεργία, ύφεση για έκτο χρόνο …

Κατά τα άλλα οι πολιτικοί ταγοί αυτής της χώρας μπορούν να θριαμβολογούν και να υποστηρίζουν ότι διαρκώς «σώζουν» τη χώρα, ενώ ταυτόχρονα κινδυνολογούν για τις «συμφορές» που θα μας βρουν αν δεν ακολουθήσουμε το δικό τους «μονόδρομο».

Με μια μικρή διαφορά …

Η κόλαση με την οποία μας απειλούν βρίσκεται ήδη εδώ …

Και οφείλεται στη δική τους πολιτική …

Μέχρι να την ανατρέψουμε.

Το συγκλονιστικό γράμμα μιας μητέρας από την Πάτρα – χαρακτηριστικό δείγμα της καθημερινής τραγωδίας που βιώνουν χιλιάδες Έλληνες πολίτες. Με δύναμη, ωστόσο, και αξιοπρέπεια

   Μία συγκλονιστική επιστολή έφτασε στο nocomments –    και ως νέος Μέτοικος  την αναπαράγουμε χωρίς άλλα σχόλια -  από μία μητέρα 4 παιδιών, που βρίσκεται κυριολεκτικά σε απόγνωση. Η 34χρονη περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει με την οικογένειά της τον τελευταίο χρόνο που πλέον δεν της έχουν αφήσει άλλα περιθώρια. Σας παραθέτουμε την επιστολή ως έχει:

« Ονομάζομαι Κ.Α. είμαι 34 ετών, παντρεμένη εδώ και 17χρόνια και έχω 4 παιδιά. Ένα κορίτσι 14 και τρία αγόρια 10, 9 και 6 ετών. Σήμερα το πρωί δεν είχα να δώσω στα παιδιά ούτε γάλα, πήγαν νηστικά στο σχολείο και δεν ήταν η πρώτη φορά. Το μεσημέρι για τέταρτη συνεχόμενη μέρα τους έφτιαξα μακαρόνια και το απόγευμα για Τρίτη φορά σύνδεσα παράνομα το ρεύμα στο σπίτι μου. Έσφιξα την γροθιά μου, κοίταξα τον άντρα μου στα μάτια και του ψιθύρισα «θα το παλέψουμε…». Αυτό λέω και στον εαυτό μου κάθε μέρα, κάθε πρωί που ξυπνάω κάθε βράδυ που κοιμίζω τα παιδιά μου. ΘΑ ΤΟ ΠΑΛΕΨΩ!

Υπάρχουν όμως και κάποιες στιγμές, που λυγίζω. Υπάρχουν στιγμές που δεν αντέχω το βλέμμα των παιδιών μου όταν μου ζητούν τα βασικά… ένα πιάτο φαΐ  ένα κουλούρι για το σχολείο, ένα ζευγάρι παπούτσια… Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι να ανέβω στην ταράτσα και να δώσω τέλος στη ζωή μου και άλλες που θέλω να πάρω ένα όπλο και να σκοτώσω όλους αυτούς που μας οδήγησαν σε αυτή την τραγική κατάσταση… Υπάρχουν στιγμές δύσκολες που όπως αυτή εδώ που αποφάσισα να σας γράψω για τον Γολγοθά που ανεβαίνουμε με την οικογένειά μου και φοβάμαι για το πιο θα είναι το τέλος.

Είμαστε δύο άνθρωποι νέοι, έτοιμοι να στύψουμε την πέτρα. Έχουμε πάει παντού για να βρούμε δουλειά, έχουμε ρωτήσει όλο τον κόσμο για μία θέση εργασίας, αλλά βρίσκουμε συνεχώς κλειστές πόρτες, και παίρνουμε μία και μόνο απάντηση, «Δεν χρειαζόμαστε άτομα».

Ο άντρας μου απολύθηκε από το εργοστάσιο που δούλευε στις αρχές του χρόνου. Μέχρι το περασμένο Πάσχα, κουτσά στραβά, τα βγάζαμε πέρα, έκανε λίγα μεροκάματα από εδώ και από εκεί. Από το Πάσχα μέχρι σήμερα όμως τα έσοδά μας είναι 100ευρώ το μήνα, που παίρνω εγώ, καθαρίζοντας ένα γραφείο και 320ευρώ το δίμηνο, το επίδομα των πολυτέκνων. 420ευρώ το δίμηνο. Με αυτά τα χρήματα, πρέπει να πληρώσω, φως, νερό, τηλέφωνο. Με αυτά τα χρήματα πρέπει να φάμε. Με αυτά τα χρήματα πρέπει να αγοράσω τα φάρμακα για το άσθμα που παίρνουν τα δύο μου αγόρια. Με αυτά τα χρήματα πρέπει να καλύψω τις βασικές ανάγκες τις οικογένειάς μου, αλλά δυστυχώς, όπως θα καταλάβαινε και ο πιο χαζός άνθρωπος σε αυτή την χώρα 420ευρώ το δίμηνο, δηλαδή μόλις 210ευρώ το μήνα ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ!

Το σπίτι μας το έχουμε αγοράσει με δάνειο, το οποίο έχω σταματήσει να το πληρώνω εδώ και δύο χρόνια. Όταν δηλαδή η οικονομική κρίση χτύπησε και την δική μας πόρτα. Δεν θυμάμαι καν πόσο είναι το ποσό που χρωστάμε στην τράπεζα, έχω χάσει τον λογαριασμό και στη κατάσταση που βρίσκομαι αυτή την στιγμή έχει σταματήσει και να με απασχολεί.

Στις 29 Οκτωβρίου, ήρθε στο σπίτι μας το συνεργείο της ΔΕΗ και μας έκοψε το ρεύμα. Έτρεξα αμέσως στα γραφεία της ΔΕΗ, πήγα στον διευθυντή, τον παρακάλεσα να μου κάνει ένα διακανονισμό, με ένα ποσό που να μπορώ να πληρώσω. Μου ζητούσε 300ευρώ άμεσα, εδώ και τώρα. Μου είπε «δώσε 300ευρώ, δεν ξέρω που θα τα βρεις και δεν μ’ ενδιαφέρει. Αν δεν μας πληρώσεις δεν μπορούμε να σου συνδέσουμε το ρεύμα». Το γεγονός πως στο σπίτι έχω 4 ανήλικα παιδιά δεν νομίζω καν να τον άγγιξε. Απλά αδιαφόρησε. Ήταν ανένδοτος!

Έφυγα από την ΔΕΗ έχοντας χάσει την γη κάτω από τα πόδια μου. Τι θα συνέβαινε όταν τα παιδιά θα επέστρεφαν από το σχολείο; Όχι αυτό δεν θα το άντεχαν ούτε αυτά, αλλά ούτε και εγώ. Έτσι αποφάσισα να αδιαφορήσω και εγώ για τους κανονισμούς της ΔΕΗ. Βρήκαν ένα κύριο, μάλλον ηλεκτρολόγος θα ήταν, ο οποίος μου είπε πως μπορεί να συνδέσει το ρολόι. Παράνομα! Είναι η πρώτη παρανομία που κάνω και εγώ στη ζωή μου! Του είπα χωρίς δεύτερη σκέψη να το συνδέσει αμέσως. Έτσι και έγινε. Λίγο καιρό μετά το συνεργείο της ΔΕΗ ήρθε ξανά, μου το έκοψαν για δεύτερη φορά και φυσικά το σύνδεσα ξανά… έτσι ξεκίνησε ένας φαύλος κύκλος αυτοί να το κόβουν και εγώ να το συνδέω. Βέβαια κάθε φορά που συμβαίνει αυτό μου βάζουν και από ένα πρόστιμο αλλά πλέον λίγο με ενδιαφέρει και αυτό.

Στην ΕΥΔΑΠ τα πράγματα ήταν καλύτερα. Ο διευθυντής ευτυχώς είναι πάνω από όλα άνθρωπος. Μου είπε πως κανένας δεν πρόκειται να μου κόψει το νερό, και να δίνω όσα μπορώ, έστω και 10 ευρώ. Και αυτό κάνω. Δεν μου περισσεύουν ούτε αυτά τα 10ευρώ, τα κόβω από τις βασικές ανάγκες των παιδιών μου, αλλά ευγνωμονώ έναν άνθρωπο που έδειξε κατανόηση και τα δίνω κάθε μήνα.

Στην γειτονιά δεν έχω δώσει δικαιώματα. Δεν ξέρει κανείς τι συμβαίνει πίσω από την πόρτα του σπιτιού μου. Προσπαθώ να κρατήσω την αξιοπρέπειά μου και πάνω από όλα την αξιοπρέπεια των παιδιών μου. Δεν ζητιανεύω και δεν θέλω να δώσω το δικαίωμα σε κανέναν να με λυπηθεί. Δεν έχω ανάγκη από λύπηση, από δουλειά έχω ανάγκη. Μια δουλειά για μένα και μία για τον σύζυγό μου.

Κανένα δικαίωμα δεν έχουν δώσει ούτε τα παιδιά μου στο σχολείο. Δεν λένε σε κανένα τι συμβαίνει στο σπίτι μας και αν πήγαν νηστικά σήμερα για μάθημα. Κάποιες μέρες τους αγοράζω ένα κουλούρι και το μοιράζω στα τρία. Δεν τους δίνω κάθε πρωί γάλα. Την μία μέρα γάλα, την άλλη τσάι κάποιες μέρες ίσως και τίποτα. Το μεσημέρι μαγειρεύω ρύζι, μακαρόνια, όσπρια… κρέας τρώμε μία φορά στις 15 και αυτό κοτόπουλο.

Τα παιδιά δείχνουν κατανόηση, βλέπουν τις προσπάθειές μας και κάνουν υπομονή. Όσο μπορούν. Όμως και αυτά κάποιες στιγμές δεν αντέχουν. Βλέπουν τους συμμαθητές τους φίλους τους και αναρωτιούνται εμείς γιατί να μην έχουμε, εμείς γιατί να μην μπορούμε.

Αυτό που με τρομάζει είναι πως τα αγόρια μου αγριεύουν. Η συμπεριφορά τους αλλάζει, γίνονται επιθετικά ενώ δεν ήταν. Για μικρά πράγματα ανούσια, επαναστατούν. Φοβάμαι πως και αυτά έχουν φτάσει στα όριά τους.

Δυστυχώς ούτε εγώ, ούτε ο σύζυγός μας δεν έχουμε καμία βοήθεια από τις οικογένειες μας… Και αυτοί τα βγάζουν δύσκολα πέρα.

Ο λόγος που σήμερα έκατσα και έγραψα όλα αυτά είναι γιατί ζητάω μέσα από τα βάθη της καρδιά μου βοήθεια. Δεν ζητιανεύω, δεν θέλω από κανέναν να μου δώσει χρήματα ή φαγητό. Μια δουλειά ζητάω για μένα και για τον σύζυγό μου. Μία δουλειά για να σταθούμε στα πόδια μας. Μια δουλειά για να σηκώσουμε και πάλι κεφάλι. Γιατί δεν αντέχω αυτές τις μέρες, όπως την σημερινή, που στο πορτοφόλι μου δεν έχει ούτε ένα ευρώ για αγοράσω ένα ψωμί.

Ποτέ δεν πίστευα, ούτε εγώ ούτε ο σύζυγός μου ότι θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά είχαμε όλα όσα χρειαζόμασταν και ήμασταν ευτυχισμένοι. Η ζωή μας από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήταν ένας καθημερινός αγώνας αλλά δεν παραπονιόμουν, μου έφτανε η αγκαλιά των παιδιών μου και η ικανοποίηση να τους παρέχω όσα χρειάζονται. Αυτό είναι, που με σκοτώνει σήμερα. Δεν με νοιάζει για μένα αλλά δεν μπορώ, δεν αντέχω να μην μπορώ να δώσω στα παιδιά μου όσα χρειάζονται. Κρατάω με νύχια και με δόντια την οικογένειά μου δεμένη. Με τον σύζυγό μου έχουμε γίνει ένα, είμαστε εγώ γι’ αυτόν και αυτός για μένα.

Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, παρακαλάω όλο τον κόσμο να με βοηθήσει να βρω μια δουλειά. Αυτό θα με έκανε ευγνώμων… θα επέστρεφε το χαμόγελο στα πρόσωπα των παιδιών μου. Μια δουλειά για να μπορώ να ζήσω και εγώ, και τα παιδιά μου αξιοπρεπώς.

Σας ευχαριστώ!

Με εκτίμηση

Κ. Α.

Από Πάτρα»

Αυτή είναι η καθημερινή εφιαλτική πραγματικότητα που βιώνουν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες πολίτες.

Που την αντιμετωπίζουν με μεγάλη ψυχική δύναμη και αξιοπρέπεια.

Πολύ μακριά από τις φανφάρες και τα ψεύτικα λόγια των πολιτικών ηγεσιών.

Ή και από τις ανέξοδες δημαγωγικές καταγγελίες.

Αυτή την κατάσταση πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, οι Έλληνες πολίτες – με τον αγώνα και την αλληλεγγύη μας.

Στην πτωχοποίηση οδηγούνται ολοένα και περισσότεροι Έλληνες – στέρηση βασικών ειδών καταγράφουν τα τελευταία στοιχεία

  Χθες δημοσιεύσαμε το άρθρο για τον ασύλληπτο πλούτο που συσσωρεύουν παρά την ύφεση οι υπερ-πλούσιοι αυτού του πλανήτη σε βάρος της τεράστιας πλειοψηφίας του παγκόσμιου πληθυσμού.

  Και επισημάναμε ότι το ίδιο φαινόμενο και σε ακόμη μεγαλύτερη ένταση θα ισχύσει και στην ελληνική κρίση.

  Σήμερα δόθηκαν στη δημοσιότητα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που προσφέρουν ένα μέρος της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.

  Η στέρηση βασικών αγαθών και υπηρεσιών (δυσκολία ικανοποίησης βασικών αναγκών, ανεπαρκείς συνθήκες στέγασης, επιβάρυνση από τις δαπάνες στέγασης, αδυναμία αποπληρωμής δανείων ή αγορών με δόσεις, δυσκολίες στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών, δυσκολία αντιμετώπισης των συνήθων αναγκών, ποιότητα ζωής) πλέον δεν αφορά μόνον τον φτωχό πληθυσμό της χώρας, αλλά και μέρος του μη φτωχού πληθυσμού.

  Με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, το 38,8% του πληθυσμού που έχει λάβει καταναλωτικό δάνειο να δηλώνει ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ στην αποπληρωμή αυτού ή των δόσεων για αγορά αγαθών και υπηρεσιών. Ενώ ακόμη και το 24,9% του μη φτωχού πληθυσμού έχει οικονομική δυσκολία να αντιμετωπίσει έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες αξίας περίπου 600 ευρώ.

Αυτό προκύπτει από την έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών, που διενήργησε η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), με βάση τα εισοδήματα του 2010.

Σύμφωνα με την έρευνα:

• Ο πληθυσμός που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες σε τουλάχιστον τέσσερις από τις εννέα συνολικά διαστάσεις της υλικής στέρησης, αποτελείται κυρίως από:

-Παιδιά ηλικίας κάτω των 18 ετών (16,4%).

-Πληθυσμό ηλικίας 65 ετών και άνω (13,1%), ποσοστό που αυξάνει σε 14,7% στις γυναίκες και μειώνεται σε 11% στους άνδρες.

-Πληθυσμό 18 έως 64 ετών (15,4%).

-Παιδιά ηλικίας 18 έως 24 ετών που έχουν ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση (35,2%).

-Πληθυσμό ηλικίας 18 έως 59 ετών που έχει ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση (6,5%).

• Το ποσοστό του πληθυσμού που διαβιεί σε κατοικία με στενότητα χώρου ανέρχεται σε 25,9% για το σύνολο του πληθυσμού, ενώ είναι 23,2% για τον μη φτωχό πληθυσμό και 35,8% για τον φτωχό πληθυσμό.

• Τα νοικοκυριά που επιβαρύνονται από το κόστος στέγασης ανέρχονται σε 24,3% για το σύνολο του πληθυσμού, σε 9,4% για τον μη φτωχό πληθυσμό και 79% για τον φτωχό πληθυσμό.

• Το 42,7% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει ότι στερείται διατροφής που περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό του μη φτωχού πληθυσμού εκτιμάται σε 0,3%.

• Το 69,5% του φτωχού πληθυσμού και το 24,9% του μη φτωχού έχει οικονομική δυσκολία να αντιμετωπίσει έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες αξίας περίπου 600 ευρώ.

• Περιβαλλοντικά προβλήματα από παρακείμενη βιομηχανία ή κυκλοφορία αυτοκινήτων αντιμετωπίζει το 25,6% του συνολικού πληθυσμού, ενώ ποσοστό 20,3% του ίδιου πληθυσμού αναφέρει ως πρόβλημα τους βανδαλισμούς και την εγκληματικότητα στην περιοχή του.

• Το ποσοστό του συνολικού πληθυσμού που δηλώνει οικονομική αδυναμία να έχει ικανοποιητική θέρμανση ανέρχεται σε 18,7%, ενώ είναι 38,9% για τον φτωχό πληθυσμό και 13,7% για τον μη φτωχό πληθυσμό.

• Το 30% του μη φτωχού πληθυσμού δηλώνει ότι επιβαρύνεται πάρα πολύ από τις συνολικές δαπάνες στέγασης, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τον φτωχό πληθυσμό εκτιμάται σε 55,7%.

• Το 38,8% του πληθυσμού που έχει λάβει καταναλωτικό δάνειο δηλώνει ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ στην αποπληρωμή αυτού ή των δόσεων για αγορά αγαθών και υπηρεσιών.

• Το 41,4% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει δυσκολία στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών, όπως αυτών του ηλεκτρικού ρεύματος, του νερού, του φυσικού αερίου κ.λπ.

• Το 48,9% του φτωχού πληθυσμού αναφέρει μεγάλη δυσκολία στην αντιμετώπιση των συνήθων αναγκών του με το συνολικό μηνιαίο ή εβδομαδιαίο εισόδημά του.

• Το μέσο ελάχιστο καθαρό μηνιαίο εισόδημα για την αντιμετώπιση των αναγκών των νοικοκυριών της χώρας, κατά δήλωσή τους, ανέρχεται σε 2.235 ευρώ. Τα φτωχά νοικοκυριά χρειάζονται 1.808 ευρώ, ενώ τα μη φτωχά νοικοκυριά 2.350 ευρώ.

• Το 17,1% του φτωχού πληθυσμού, το 6% του μη φτωχού πληθυσμού και το 8,3% του συνολικού πληθυσμού δεν διέθεταν ένα, τουλάχιστον, ΙΧ επιβατηγό αυτοκίνητο, ενώ το 17,9% των φτωχών νοικοκυριών, το 6,4% των μη φτωχών και το 8,9% του συνόλου των νοικοκυριών δεν διέθεταν προσωπικό ηλεκτρονικό υπολογιστή, αν και τα χρειάζονταν, λόγω έλλειψης οικονομικής δυνατότητας.

Θεωρούμε ότι τα στοιχεία αυτά αποτελούν ένα τμήμα μόνο της σημερινής σκληρής πραγματικότητας που βιώνουν τα ελληνικά νοικοκυριά. Αυτό που καταγράφει η έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ.

Δυστυχώς, η βιωμένη καθημερινή πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερη.

Και δείχνει ότι καθημερινά χιλιάδες Έλληνες γίνονται  φτωχοί και ακόμη φτωχότεροι.

Και οδηγούνται σε κατάσταση απόγνωσης χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να ικανοποιήσουν βασικές τους ανάγκες.

Και όλα αυτά πριν ψηφιστούν και τα νέα εξοντωτικά μέτρα!

Τραγική αυτοκτονία στη Νίκαια - Το σημείωμα του αυτόχειρα

Χωρίς άλλα σχόλια αναδημοσιεύουμε την είδηση:

Τραγικό τέλος στην ζωή του έδωσε ένας 61χρονος στο δασάκι του Αγίου Φίλιππα στη Νίκαια. Τον άτυχο άνδρα εντόπισαν οι περαστικοί ενώ αμέσως ειδοποίησαν την αστυνομία και το ΕΚΑΒ. Οι διασώστες που έφτασαν στο σημείο διαπίστωσαν το θάνατό του.

Στο σημείωμα, στο οποίο βρέθηκε, ο συνταξιούχος εξηγούσε ότι η οικονομική συγκυρία τον οδήγησε στην αυτοχειρία.

Αναλυτικά το σημείωμα:

«Αλέξανδρος 29/5/12

 Η Ελληνική Αστυνομία δεν ξέρει αν υπάρχω, γυναίκες, ποτά και ναρκωτικά ούτε στα όνειρα, καφενείο δεν έχω πάει. Το μόνο μου ‘παράπτωμα’ ήταν ότι δούλευα από το πρωί έως το βράδυ. Αλλά έκανα ένα μεγάλο έγκλημα έγινα ελεύθερος επαγγελματίας στα 40 μου και φεσώθηκα μέχρι τον λαιμό. Και με καλούν τώρα τον μαλάκα στα 61 μου να πληρώσω γι’ αυτό. Εύχομαι τα εγγόνια μου να μην γεννηθούν στην Ελλάδα μιας και δεν θα αποτελείται από Έλληνες από εδώ και στο εξής δεν θα ξέρουν την ελληνική γλώσσα και τα ελληνικά θα τα έχουν καταργήσει τελείως. Μόνο αν βρεθεί ένας πολιτικός τύπου Θάτσερ και μπορέσει να μας βγάλει από αυτή την κατάσταση για να συμμορφωθούμε».

Η απόγνωση έχει οδηγήσει χιλιάδες Έλληνες στην αυτοκτονία τα δύο τελευταία χρόνια.

Δεν υπάρχει περιθώριο για να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση … 

«Ελλάδα – ένας πολιτισμός υπό κατάρρευση», σύμφωνα με το γερμανικό Spiegel

«Σε καμιά ευρωπαϊκή πρωτεύουσα το κέντρο δεν είναι τόσο παραμελημένο όσο στην Αθήνα. Και σε καμιά άλλη η παρακμή του κοινωνικού ιστού δεν είναι τόσο εμφανής», γράφει σε άρθρο του το Spiegel.

Το εκτενές ρεπορτάζ του εβδομαδιαίου γερμανικού περιοδικού Der Spiegel περιγράφει το φόβο των παράνομων μεταναστών και τις επιθέσεις που δέχονται από ομάδες ακροδεξιών τραμπούκων. «Στο κέντρο της Αθήνας, στους δρόμους βορείως της πλατείας Ομονοίας, οι νεοφασίστες επιδίδονται σε κυνήγι μεταναστών. Οι ίδιοι το αποκαλούν κάθαρση. (…) Παλαιότερα η περιοχή γύρω από την Πατησίων ήταν μια από τις καλύτερες και ακριβότερες της Αθήνας, εδώ έμενε η Μαρία Κάλλας, αλλά πολύ παλιά. (…) Εκεί βρίσκεται και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με τους μεγαλύτερους θησαυρούς της ελληνικής αρχαιότητας. (…) Οι Έλληνες συμβιβάστηκαν μάλλον με την ιδέα ότι έχει χαθεί η λάμψη της αρχαιότητας. Το ότι όμως η Αθήνα, μια κάποτε τόσο περήφανη πόλη, γίνεται τώρα συνώνυμο της πολιτικής αποτυχίας και κακοδιαχείρισης, πλήττει το εθνικό νευρικό σύστημα. Πουθενά αλλού οι συνέπειες της κακοδιαχείρισης αυτής δεν είναι τόσο εμφανείς όσο στο κέντρο της ελληνικής πρωτεύουσας».

Κοινωνική χρεοκοπία

«(…) Εδώ, στο κέντρο της πόλης, το θέμα δεν είναι πλέον η πτώχευση ενός κράτους, αλλά η κοινωνική χρεοκοπία μιας χώρας. Μαζί με τον σοβά των πολυκατοικιών καταρρέει και ο πολιτισμός. Εκεί όπου υπάρχει μεγάλη ένδεια, δεν αυξάνεται η διάθεση για βοήθεια, αλλά το μίσος. Σε πολλά σημεία βλέπει κανείς αυτοκόλλητα της ‘Χρυσής Αυγής’ με το σύνθημα ‘η Ελλάδα στους Έλληνες’». Το κόμμα, σύμφωνα με το περιοδικό, έχει τώρα καλές πιθανότητες να εκπροσωπηθεί στην επόμενη βουλή.

Στο ρεπορτάζ παρατίθενται δηλώσεις του δημάρχου Αθηναίων Γιώργου Καμίνη, ο οποίος, μεταξύ άλλων, χαρακτηρίζει το κέντρο της πρωτεύουσας «χοάνη εγκληματικότητας, ναρκωτικών και πορνείας». Ακούγεται όμως περισσότερο σαν να παραιτείται (των προσπαθειών), παρά σαν μαχητής. «(…) Η πρότασή του όμως για την επίλυση του προβλήματος δεν ακούγεται πολύ διαφορετική από εκείνη των δεξιών σκληροπυρηνικών. Το Spiegel αναφέρεται στο πλαίσιο αυτό στην εκπόνηση προγράμματος «εθελοντικής επαναπροώθησης» των προσφύγων, από κοινού με την ευρωπαϊκή Task Force.

Εκτενής είναι η αναφορά και σε δηλώσεις του γιατρού Νικήτα Κανάκη από τους «Γιατρούς του Κόσμου», που επικρίνει την ακροδεξιά βία κατά των μεταναστών και χαρακτηρίζει το κέντρο της Αθήνας «ένα είδος Favela, μόνο με πραγματικά σπίτια.

Τα προβλήματα της Αθήνας, σημειώνει το Spiegel, δεν προέκυψαν λόγω κρίσης.

Ωστόσο η κρίση τα πολλαπλασίασε και τα αποκάλυψε».

Το Spiegel σημειώνει ότι σε αρκετές περιοχές της Αθήνας οι πολίτες έχουν πάρει το νόμο στα χέρια τους καθώς «αισθάνονται ότι το κράτος, ο δήμος και η αστυνομία τους έχουν εγκαταλείψει».

Και το περιοδικό καταλήγει: «Τώρα όμως είναι προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα και η παρουσία της Αστυνομίας είναι ξαφνικά εμφανής, πολλοί παράνομοι μετανάστες δεν τολμούν να βγουν καν στο δρόμο».

Δεν περιμέναμε, βεβαίως, το Spiegel να μας δείξει το χάλι του κέντρου της Αθήνας.

Ούτε τα φαινόμενα κοινωνικής παρακμής, αποσύνθεσης και ρατσισμού.

Θα περίμενε, ωστόσο, κανείς από το κατά τα άλλα έγκυρο γερμανικό περιοδικό αναζητήσει το βαθμό που ευθύνεται και η αδυσώπητη οικονομική και κοινωνική πολιτική που έχει επιβάλει η τρόικα, το Μνημόνιο με άμεση εμπλοκή της γερμανικής ηγεσίας.

Πολιτική που θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική αποσύνθεση, σε φαινόμενα κοινωνικής και πολιτικής βαρβαρότητας.

Χωρίς να απαλλάσσονται οπωσδήποτε οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας που άσκησαν με το συγκεκριμένο τρόπο την εξουσία διευκολύνοντας την εμφάνιση αυτών των φαινομένων.

Κατά τα άλλα το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα στο οποίο ηγείται η Μέρκελ μπορεί να πανηγυρίζει για την εκλογική επιτυχία στο κρατίδιο του Σάαρ.

 Οι Χριστιανοδημοκράτες αναδείχτηκαν πρώτο κόμμα σ’ αυτές τις εκλογές που άφησαν τους Φιλελεύθερους εκτός κοινοβουλίου.

Η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung παρατηρεί ότι οι εκλογές αυτές ανέδειξαν τρεις ιδιαιτερότητες, οι οποίες αντανακλούν και τις τάσεις που κυριαρχούν σε ομοσπονδιακό επίπεδο. «Πρώτον η δέσμευση Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών να συνεργαστούν, ήδη πριν από τις εκλογές, Η δέσμευση αυτή προφανώς προλειαίνει το έδαφος για τα όσα μπορεί να επακολουθήσουν και μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές. Δεύτερον, η συνεχής πτώση των Φιλελευθέρων και τρίτον, η εκλογική επιτυχία των Πειρατών που εμφανίζονται ως η νέα φιλελεύθερη δύναμη».

«Το Σάαρ είναι μικρό, αλλά η σημασία της χθεσινής εκλογικής διαδικασίας μεγάλη», σημειώνει σε σχόλιό της η Neue Osnabrücker Zeitung που βλέπει επίσης να επιβεβαιώνονται στις εκλογές αυτές όλες οι τάσεις που κυριαρχούν σε ομοσπονδιακό επίπεδο: «Οι πολίτες είναι ικανοποιημένοι με τους Χριστιανοδημοκράτες ενώ η ανοδική πορεία των Σοσιαλδημοκρατών έχει αποδυναμωθεί. Οι Πράσινοι δεν κατάφεραν να επωφεληθούν μακροπρόθεσμα από τη Φουκουσίμα ενώ τέλος, οι χρυσές εποχές του κόμματος της Αριστεράς, έχουν παρέλθει».

Σε ευθεία μετάφραση: η λαϊκιστική εντός των γερμανικών τειχών ρητορεία και πολιτική της Μέρκελ αποδίδει καρπούς. 

Και πολιτικούς και οικονομικούς.

Αφού η Γερμανία παρουσιάζεται με σοβαρά οφέλη από την έναρξη της κρίσης χρέους.

Περί τα 12-18 δις. ευρώ υπολογίζεται ότι έχει αποκομίσει η Γερμανία από την έναρξη του «προγράμματος βοήθειας» προς την Ελλάδα.

Πώς να μην ενταθούν οι πιέσεις σε βάρος της χώρας μας, σε βάρος του ελληνικού λαού.

Καθώς και η λοιδορία και ο χυδαίος λαϊκισμός κάποιων εντύπων – όχι του Spiegel – σε βάρος των Ελλήνων; 

Εικόνες από το 2011 – Καθώς η κρίση βαθαίνει ελληνικές οικογένειες εγκαταλείπουν τα παιδιά τους!

 Το 2011 μας αποχαιρετά …

Με εικόνες και μνήμες που για χιλιάδες Έλληνες ήταν εφιαλτικές …

Όμως και το 2012 φαντάζει για πάρα πολλούς το ίδιο σκοτεινό.

 Μια χώρα και μια κοινωνία που έχει γνωρίσει πρωτοφανή δεινά, βιώνει χιλιάδες προσωπικές τραγωδίες.

Την αγωνία για την καθημερινή επιβίωση αλλά και για ένα μέλλον ζοφερό.

Ιδιαίτερα για τη νέα γενιά.

Αυτή είναι η  οδυνηρή πραγματικότητα που οδήγησαν την ελληνική κοινωνία οι απερίγραπτες  πολιτικές που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις των τριάντα τελευταίων χρόνων.

Ειδικότερα, οι κυβερνήσεις του Μνημονίου και της τρόικα.

Αυτή την πολιτική – άρα και την ίδια ή και χειρότερη προοπτική – υπόσχεται η τρικομματική δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου.

 Ωστόσο στις παραμονές του νέου χρόνου θέλουμε να δώσουμε βάρος περισσότερο στην ανθρώπινη διάσταση και έτσι αναδημοσιεύουμε ένα ρεπορτάζ από το βρετανικό Guardian με τίτλο “η  ελληνική οικονομική κρίση αποδεικνύεται τραγική για τα παιδιά που εγκαταλείπονται από τις οικογένειές τους.”

 Για να κάνει λόγο στη συνέχεια για ένα «έθνος συγκλονισμένο από τις ιστορίες των γονέων που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα παιδιά λόγω της φτώχειας – ενώ οι  φιλανθρωπικές οργανώσεις προειδοποιούν για περισσότερες περιπτώσεις που θα ακολουθήσουν …».

  Το ρεπορτάζ αναφέρει την ιστορία της πολυμελούς οικογενείας του Δημήτρη Γασπαρινάτου στην Πάτρα, ο οποίος με μισθό 960 ευρώ το μήνα και άλλα 460 από την πρόνοια κάθε δύο μήνες, δεν μπορούσε να συντηρήσει τα 10 παιδιά του!

 Σύμφωνα με δηλώσεις του ίδιου στη βρετανική εφημερίδα, ο ίδιος και η σύζυγός του είχαν φτάσει σε απόγνωση. Είχαν μήνες να καταβάλουν το ενοίκιο, οι ίδιοι αναγκάζονταν να κοιμηθούν στο πάτωμα, ενώ – όπως χαρακτηριστικά ανέφερε - «Η κρίση μας είχε σκοτώσει. Ντρέπομαι να πω, αλλά είχα φθάσει στο σημείο όπου δεν μπορούσα να αντέξω οικονομικά ακόμη και τα € 2 που χρειάζονταν για να αγοράσει κανείς  ψωμί. Δεν θέλαμε να διαλύσουμε  την οικογένεια μας, αλλά κρίναμε πως θα ήταν ευκολότερο για τα ίδια, αν τέσσερα από τα παιδιά μου στέλνονταν σε κάποιο ίδρυμα ίσως για δύο ή τρία χρόνια».

 Έτσι κατέφυγαν στο δημαρχείο όπου ζήτησαν βοήθεια.

 Σύμφωνα με δηλώσεις του αρμόδιου αντιδημάρχου, κ. Θεοχάρη Μασάρα,   «οι αιτήσεις οικογενειών  για υποστήριξη έχουν αυξηθεί. Πέρυσι τα Χριστούγεννα ο δήμος έστειλε τρόφιμα σε  400 οικογένειες στην Πάτρα. Φέτος, 1.200 ζήτησαν βοήθεια και δεν ήταν μόνο άτομα που παραδοσιακά είχαν χαμηλό εισόδημα. Πολλοί είχαν καλές θέσεις εργασίας μέχρι αυτή τη χρονιά, που τα καταστήματα και οι επιχειρήσεις τους έκλεισαν.

  Αλλά να ζητήσουν  να δώσουν τα παιδιά  τους, ήταν κάτι ολότελα νέο».

 Η εφημερίδα συνεχίζει το ρεπορτάζ με το εξής σχόλιο: «σε ένα έθνος τόσο περήφανο όσο η Ελλάδα, όπου η οικογένεια έρχεται πάντα πρώτη, τα δεινά της οικογένειας Γασπαρινάτου χτύπησε ένα «καμπανάκι. Σύντομα δημοσιογράφοι άρχισαν  να χτυπούν την πόρτα τους. Αλλά μαρτυρίες από γιατρούς, φιλανθρωπικές οργανώσεις και  συνδικάτα βεβαιώνουν ότι αυτή δεν είναι η μόνη περίπτωση.

Καθώς η Ελλάδα ετοιμάζεται να υπομείνει την πέμπτη συνεχή χρονιά μέσα στην ύφεση, καθώς η κρίση επεκτείνει την εμβέλειά της, όταν οι περικοπές γίνονται αισθητές, βαθαίνει η φτώχεια και η ανεργία ανεβαίνει, πληθαίνουν οι αποδείξεις ότι η κοινωνία έχει ξεπεράσει τα όριά της.

 Έτσι και οι οικογένειες της μεσαίας τάξης, της ραχοκοκαλιάς της κοινωνίας, αρχίζουν να αποσυντίθενται κάτω από το βάρος μιας κρίσης που, χωρίς να έχει κάποιο τέλος στον ορίζοντα, είναι τόσο ανθρώπινη όσο  είναι και οικονομική».

 Για τον Guardian, αφθονούν οι αποδείξεις ότι  η προσπάθειά να αποφύγει την πτώχευση η Ελλάδα είναι  μάταιη, όλο και περισσότερο κάθε μέρα που περνά.

«Οι άνθρωποι πεινούν, οι οικογένειες διαλύονται,  γεγονός που οδηγεί ακόμη τις μητέρες και τους πατέρες να μην είναι πλέον σε θέση να «αντέξουν» τα δικά τους παιδιά», δήλωσε ο Ηλίας Ηλιούπολης, γενικός γραμματέας της ΑΔΕΔΥ. «Μέχρι τώρα έχει υπάρξει μια συνωμοσία σιωπής γύρω από τις τραγικές συνέπειες των μέτρων λιτότητας που ζητούν  το ΔΝΤ και η ΕΕ.»

 Για να συνεχίσει η βρετανική εφημερίδα: «από τις περιπτώσεις των νεογέννητων μωρών, τυλιγμένα σε φασκιές και που ατ αποθέτουν στα κατώφλια των κλινικών,  ως τα παιδιά που παραδίδονται σε φιλανθρωπικά ιδρύματα για  να δοθούν σε ανάδοχες οικογένειες, ο αγώνα του έθνους για να εξοφλήσει τα χρέη έχει πάρει δραματικές διαστάσεις, ακόμη και αν αξιωματούχοι επιμένουν ότι το σφίξιμο του ζωναριού και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις θα αλλάξουν  τελικά τη λιγότερο  ανταγωνιστική οικονομία της ΕΕ προς το καλύτερο».

 Σύμφωνα με αντίστοιχο ρεπορτάζ της «Καθημερινής» - που κατά τα άλλα βυσσοδομεί υπέρ της πολιτικής της τρόικα – 500 (!) οικογένειες, που ζουν στη φτώχεια, ζήτησαν πρόσφατα να δώσουν τα παιδιά τους στα Xωριά SOS. Ένα μικρό παιδί αφέθηκε εκεί με ένα σημείωμα που έγραφε: «. Δεν θα επιστρέψω για να πάρω πίσω την  Άννα, δεν έχω καθόλου χρήματα, δεν μπορώ να τη συντηρήσω. μέχρι Συγγνώμη. Η μητέρα της...»

 «Δυστυχώς, έχει υπάρξει μια τεράστια αύξηση της ζήτησης από τις οικογένειες που έχουν ανάγκη», δήλωσε ο Δημήτρης Τζουράς, έναν κοινωνικός λειτουργός που απασχολείται με την οργάνωση για 19 χρόνια. «Στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής [της Αθήνας], μιλάμε για μια αύξηση 100%...»

 Τέτοιου τύπου «ειδήσεις» πληθαίνουν καθημερινά.

Μόνο που από τα κεντρικά κανάλια μεταδίδονται σπανίως ή σαν κάτι το «αξιοπερίεργο».

Όπως για τους αστέγους – που ήταν πρώην επαγγελματίες ή και στελέχη επιχειρήσεων και οι οποίοι ζούσαν σε σπηλιές(!) στου Φιλοπάππου.

Ή ένα αντίστοιχο ρεπορτάζ του CNN για τους αστέγους της Αθήνας.

Για να μη μιλήσουμε για τον καθημερινό αναγκαστικό εκπατρισμό χιλιάδων νέων Ελλήνων – κατά τεκμήριο νέων επιστημόνων και ανθρώπων με εξειδικευμένες γνώσεις – που αποτελεί μια ιδιαίτερα σημαντική αιμορραγία για την ελληνική κοινωνία, αλλά και για κάθε οικογένεια ξεχωριστά.

 Στην Ελλάδα του τέλους του 2011, πέρα από τις ανοησίες των κυβερνητικών αξιωματούχων, πέρα από την αναλγησία και ασυδοσία των πολιτικών και των οικονομικών  δυναστών,   ούτε οι αριθμοί, οι οικονομικοί δείκτες ευημερούν, ενώ και οι άνθρωπο δυστυχούν.

 Το 2012 ας αγωνιστούμε ώστε όλα αυτά να ανατραπούν … 

Η Ελλάδα σε κοινωνική έκρηξη. Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες …

Η οικονομική και κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα δεν είναι πλέον καζάνι που βράζει …

Έχουμε όλα τα στοιχεία μιας οξύτατης κοινωνικής έκρηξης με απρόβλεπτες ακόμη διαστάσεις.

Οι μέρες από σήμερα μέχρι και τις 20 Οκτώβρη σημαδεύονται βαθιά από τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων σε όλους τους τομείς.

Απεργίες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, καταλήψεις σε δημόσιες υπηρεσίες και σε δήμους.

Τον τόνο βέβαια αυτές τις μέρες έδωσαν οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στους Δήμους, όπως και στη ΔΕΗ, με την κατάληψη ιδιαίτερα του κέντρου έκδοσης λογαριασμών.

Είναι αλήθεια ότι ειδικά η κινητοποίηση των εργαζομένων στους ΟΤΑ έχει προκαλέσει έντονη συζήτηση, όπως και το πρόβλημα των σκουπιδιών είναι υπαρκτό και σημαντικό.

Το ζήτημα είναι, ωστόσο, ότι η ακραία βία και αναλγησία των μέτρων της κυβέρνησης ωθεί χιλιάδες ανθρώπους και οικογένειες σε απόγνωση.

Σήμερα κιόλας, ο δήμαρχος της Αθήνας, κ. Καμίνης δήλωσε στον ραδιοσταθμό Flash, ότι αρκετοί εργαζόμενοι στο δήμο αυτό το δεκαπενθήμερο αντιμετωπίζουν … αρνητικές μισθολογικές καταστάσεις!

Οπωσδήποτε η συσσώρευση τόνων σκουπιδιών αποτελεί πρόβλημα για τη δημόσια υγεία.

Αλλά είναι  επόμενο: όταν η πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικα, αυτή η ιδιότυπη οικονομική δικτατορία, γεννά μαζικά τα φαινόμενα της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης, τότε αυτή η κατάσταση θα πυροδοτήσει και ακραίες μορφές κοινωνικής αντίδρασης.

Και ακόμα, μάλλον, δεν έχουμε δει τις πιο έντονες μορφές τους.

Πόσο μάλλον όταν γίνονται καταγγελίες από δασκάλους ότι σε σχολεία μικροί μαθητές δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα γιατί … πεινούν.

Πώς είναι δυνατόν να μην ενταθούν οι αγώνες, οι κινητοποιήσεις, τα ξεσπάσματα που ορισμένα καταλήγουν και σε ακραίες μορφές;

Πώς προσπαθεί να απαντήσει σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις η κυβέρνηση;

Με ένταση του αυταρχισμού και με μέτρα θατσερικού τύπου.

Σήμερα, ο υπουργός Εσωτερικών Χάρης Καστανίδης,  απείλησε ότι δεν θα πληρωθούν οι εργαζόμενοι που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις και ότι θα στείλει τα ΜΑΤ στους υπό κατάληψη ΧΥΤΑ. Παράλληλα άναψε «πράσινο» φως στους δημάρχους να απευθυνθούν σε ιδιώτες για την αποκομιδή των απορριμμάτων, ενώ προειδοποίησε ότι αυτό μπορεί να αποτελέσει μόνιμη λύση. Ήδη, ο περιφερειάρχης Αττικής αποφάσισε πρώτος να αναθέσει το έργο της αποκομιδής σε ιδιώτες.

Άραγε, λεφτά για τους ιδιώτες υπάρχουν, ενώ για τις διεκδικήσεις των εργαζομένων δεν βρίσκεται ούτε ευρώ;

Η στάση αυτή καταδεικνύει και τα αδιέξοδα της κυβέρνησης, που προσπαθεί με αλλεπάλληλα εκβιαστικά διλήμματα να σταθεί στα τρεμάμενα πόδιά της.

Πολλά θα κριθούν, λοιπόν, τις μέρες που έρχονται.

Με αποκορύφωμα  τη διήμερη πανελλαδική απεργία στις 19 και 20 Οκτώβρη.

Και με ενδιάμεσο τη παλλαϊκή κινητοποίηση του Σαββάτου, που συμπίπτει και με διεθνείς κινητοποιήσεις με ανάλογο περιεχόμενο. 

Έλληνες μην αυτοκτονείτε… Αγωνιστείτε!

 Πληθαίνουν τα δημοσιεύματα στο διεθνή τύπο για τις συνέπειες της κρίσης και για τη δραματική κατάσταση που βιώνουν οι Έλληνες πολίτες.

Τελευταία τόσο στο BBC  News όσο και στη γαλλική εφημερίδα Monde δημοσιεύτηκαν άρθρα για την επιδείνωση όλων τω ν θεμάτων υγείας που σχετίζονται και με τις επιδράσεις της οικονομικής κρίσης και των σκληρών μέτρων που έχουν ληφθεί σε βάρος των εργαζομένων.

Έτσι στον Monde στο άρθρο με τίτλο «La crise, une tragédie pour la santé des Grecs», παρουσιάζονται στοιχεία από μια βρετανική μελέτη, που δημοσιεύτηκε στην ιατρική εφημερίδα Lancet, όπου επισημαίνονται η αύξηση της χρήσης των ναρκωτικών, ανάπτυξη της πορνείας, όπως και των κρουσμάτων μολύνσεων από AIDS. Σ’ αυτήν ο David Stuckler, συγγραφέας της μελέτης και κοινωνιολόγος στο πανεπιστήμιο Cambridge, επισημαίνει: «Πρέπει να δοθεί μεγάλη προσοχή στην υγεία και στη δυνατότητα πρόσβασης σε υπηρεσίες που θα την υπηρετούν ώστε να διασφαλιστεί ότι η κρίση δεν θα επηρεάσει την τελευταία πηγή πλούτου της χώρας, το λαό της».

Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Martin McKee, από το London School of Hygiene and Tropical Medicine, ο οποίος εργάστηκε μαζί με τον David Stuckler, επισημαίνει ότι οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες οφείλουν να δώσουν προσοχή σ’ αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα: « Αυτό που γίνεται στην Ελλάδα δείχνει ότι μεταφέρεται στους προϋπολογισμούς που είναι σημαντικοί και για τον τομέα της υγείας …».  

 Οι προϋπολογισμοί των νοσοκομείων έχουν μειωθεί κατά 40% μεταξύ του 2007 και 2009, σύμφωνα με τους συγγραφείς της έρευνας του Lancet.

Σύμφωνα, με άρθρο στο  Guardian, οι πιο αδύναμοι κοινωνικά επηρεάζονται περισσότερο από αυτές τις εξελίξεις.

 Οι έρευνες τουM. Stuckler, ο αριθμός των αυτοκτονιών έχει αυξηθεί κατά 17% ανάμεσα στο 2007 και 2009, αλλά σύμφωνα με έναν επίσημο υπολογισμό που δόθηκε από έκθεση του ελληνικού κοινοβουλίου, ανεβάζει την αύξηση του ποσοστού ανάμεσα στο 25 με 40%!

Ένα πολύ σημαντικό ποσοστό των αυξανόμενων αυτοκτονιών συνδέεται με τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι πολίτες και την αδυναμία τους να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.

Σε ανταπόκριση του στο BBC News, o Nigel Cassidy, με τίτλο « Trying times for Greek families», παρουσιάζει παραδείγματα Ελλήνων εργαζομένων που έχουν απολυθεί, οικογενειών που αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες, νέων επιστημόνων που αναζητούν διέξοδο στο εξωτερικό. Ενδεικτικό ότι στην  κεντρική του σελίδα το BBC News παραπέμπει σ’ αυτό το άρθρο με την επισήμανση «Greek Tragedy - Families in Greece talk of their financial struggles”.

Ενδιαφέρον είναι και το βίντεο του BBC στη διεύθυνση: http://www.bbc.co.uk/news/business-15207043

Τέτοια δημοσιεύματα μπορούμε να παραθέσουμε πολλά ακόμα.

Η διέξοδος, λοιπόν, για τους Έλληνες δεν είναι ούτε η κατάθλιψη, ούτε η … αυτοκτονία, ούτε η καταφυγή στους ψεύτικους κόσμους των ναρκωτικών, της εγκληματικότητας – ή όπου αλλού ωθεί τα πιο ευάλωτα κοινωνικά στρώματα η οικονομική κρίση και η ανάλγητη πολιτική της κυβέρνησης.

Ούτε συλλογικά μπορεί να είναι η φυγή από τον τόπο μας  - για κάποιους ατομικά, ειδικότερα νέους, μπορεί να είναι.

Ούτε μπορεί να είναι η «ευσπλαχνία» των ξένων παρατηρητών.

Η λύση είναι ο συλλογικός μας αγώνας, η διεκδίκηση για να νατραπεί αυτή η πολιτική, για να διασφαλιστούν οι όροι μιας αξιοπρεπούς ζωής σε εκατομμύρια Έλληνες πολίτες.

Αυτή τη βδομάδα φουντώνουν οι κινητοποιήσεις:

Καθημερινά πραγματοποιούνται απεργίες, στάσεις εργασίας, καταλήψεις σε δημόσια κτίρια.

Αποκορύφωμα θα είναι η πανελλαδική, πανεργατική απεργία στις 19 του μήνα.

Ορισμένες σκέψεις ακόμα:

Οι κινητοποιήσεις είναι αναγκαίο να περάσουν σε νέο ανώτερο ποιοτικό στάδιο: στόχος πρέπει να είναι η ανατροπή αυτής της πολιτικής, η ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και η δημιουργία των προϋποθέσεων για μια κυβέρνηση που θα κινείται σε τελείως διαφορετική λογική.

Προσοχή πρέπει να δοθεί σε πλευρές που διχάζουν τους εργαζομένους και την κοινωνία. Γιατί, απλά αυτό εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης. Όσο δίκαια κι αν είναι τα αιτήματα, είναι σκόπιμο να αποφεύγονται καταστάσεις που στρέφουν τη μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης (πχ, η συσσώρευση όγκων σκουπιδιών που έχει στρέψει ευρέα τμήματα της κοινωνίας εναντίον των εργαζομένων στους ΟΤΑ).

Και τελευταία, είναι αναγκαίο να αναπτυχθούν και να ενισχυθούν κάθε λογής πρωτοβουλίες που προωθούν την κοινωνική αλληλεγγύη σε όλα τα επίπεδα.

Αλλά σε όλα αυτά θα επανέλθουμε.

Οπότε το μήνυμα μας μπορεί να είναι:

Έλληνες αγωνιστείτε …

Κάνει καλό στην υγεία σας!