Οι πολιτικές αλλαγές στην Ισπανία και το κόμμα - έκπληξη: Podemos (Μπορούμε)

Το πολιτικό τοπίο της Ισπανίας έχει αλλάξει ριζικά ως αποτέλεσμα των ευρωπαϊκών εκλογών.

Αυτό συνέβη γιατί η πλήρης κυριαρχία στη σύγχρονη ισπανική πολιτική, από τα δύο κύρια κόμματα της χώρας - το κυβερνών συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα και τους σοσιαλιστές της αντιπολίτευσης - έχει θρυμματιστεί.

Στις εκλογές του 2009, τα δύο αυτά κόμματα έλαβαν περισσότερο από το 80% των ψήφων. Στις εκλογές της προηγούμενης Κυριακής το συνολικό τους ποσοστό στη ψηφοφορία έπεσε κάτω από το 50% για πρώτη φορά σε εθνικές εκλογές στη σύγχρονη Ισπανία.

Έτσι, ποιοι επωφελήθηκαν;

Η απάντηση είναι τα μικρότερα κόμματα, ιδιαίτερα αυτά των κινημάτων κατά της λιτότητας που κινούνται στα αριστερά.

Ο Συνασπισμός της  Ενωμένης Αριστεράς, που συνδέεται με το πρώην Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας, ήρθε τρίτος, με το 10% των ψήφων.

 Αλλά η νέα πολιτική παρουσία  στην Ισπανία είναι ένα κόμμα που ονομάζεται «Podemos" ("Μπορούμε"). Το κόμμα δημιουργήθηκε μόλις πριν από τρεις μήνες, αλλά ήρθε τέταρτο στις εκλογές, λαμβάνοντας το 8% των ψήφων.

Έτσι, το Podemos, δημιουργημένο μόλις 100 ημέρες πριν, ξεπήδησε από το κίνημα των Αγανακτισμένων (Ιndignados) έχει τώρα πέντε ευρωβουλευτές και φιλοδοξεί ν’ αλλάξει τον πολιτικό χώρο.

 Μέχρι πρόσφατα, φαινόταν ότι το ισπανικό  κίνημα των Αγανακτισμένων είχε «παγώσει». Αλλά το βράδυ της Κυριακής, ένα νεοσύστατο κόμμα που γεννήθηκε από τις στάχτες αυτού του κινήματος  απόδειξε το αντίθετο, κερδίζοντας πέντε έδρες και 1,2 εκατομμύρια ψήφους για τις ευρωπαϊκές εκλογές της Ισπανίας και αναδείχτηκε τρίτη δύναμη σε πολλές περιφέρειες, μεταξύ αυτών και στη Μαδρίτη.

 Οι εκπρόσωποί του υποστηρίζουν ότι δεν είναι αντιευρωπαϊστές, αλλά αντιτίθενται στον τρόπο που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει λειτουργεί και οικοδομείται τα τελευταία χρόνια.

Ο ηγέτης του, ο καθηγητής πανεπιστημίου Pablo Iglesias, ένας 35χρονος με αλογοουρά – όπως αναφέρει ο Guardian -  δήλωσε ότι θα αγωνιστεί για να σταματήσει η Ισπανία να είναι, σύμφωνα με τα λόγια του, μια «γερμανική αποικία ... και μια χώρα που ελέγχεται από την τρόικα».

Η ιδέα πίσω από το κόμμα είναι απλή, ο Ιγκλέσιας δήλωσε στον Guardian την Τρίτη. «Είναι οι πολίτες που κάνουν πολιτική. Αν οι πολίτες δεν εμπλακούν στην πολιτική, άλλοι θα το κάνουν. «Και αυτό ανοίγει την πόρτα σ’ εκείνους που  ληστεύουν τη Δημοκρατία, τα δικαιώματά σας και το πορτοφόλι σας.»

Πιστεύει ότι η Ισπανία θα πρέπει να ανακτήσει μέρος της κυριαρχίας της, και ότι η λιτότητα δεν συνέβαλε στη μείωση του ποσοστού ρεκόρ 26% της ανεργίας.

"Θέλω να σταματήσω νεαροί Ισπανοί, να σερβίρουν τάπας και μπίρες στους πλούσιους στη βόρεια Ευρώπη», είπε.

Ο Ιγκλέσιας, ένα ήρεμος ομιλητής, πρώην μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας μπορεί να προκάλεσε «ζαλάδα» στους πολιτικούς αναλυτές με την επίδοση του κόμματός του, αλλά δεν αυτή ήταν αρκετή για τον ίδιο. Το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα (PP)  - παρά τις σημαντικές απώλειες – πήρε την πρωτιά στις εκλογές, πράγμα που σημαίνει ότι η υψηλή ανεργία θα παραμείνει όπως και θα συνεχιστούν οι εξώσεις από τα σπίτια των οφειλετών στις τράπεζες. «Θέλουμε να οικοδομήσουμε μια πολιτική πλειοψηφία, που να αντανακλά την κοινωνική πλειοψηφία της Ισπανίας» δήλωσε.

Ο κατάλογος των προεκλογικών υποσχέσεων του Podemos περιλαμβάνει την κατάργηση των φορολογικών παραδείσων, τη θέσπιση ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος  και τη μείωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 60 χρόνια. Το κόμμα πραγματοποίησε την εκστρατεία των ευρωπαϊκών εκλογών με έναν ελάχιστο προϋπολογισμό.

Το κόμμα ψηφίστηκε από Ισπανούς κουρασμένους από την επίμονη ανεργία, τα μέτρα λιτότητας και τα σκάνδαλα διαφθοράς. Ο Ιγκλέσιας ανέφερε ότι οι ευρωβουλευτές του Podemos θα ενεργήσουν αναλόγως. Αντί να λαμβάνουν μισθό που φτάνει στα €8.000 μηνιαίως, «κανείς από τους βουλευτές μας δεν θα κερδίζει περισσότερα από €1,930, ένα ποσό που είναι τριπλάσιο του κατώτατου στην Ισπανία». Το υπόλοιπο θα πάει στο κόμμα ή σε επιλεγμένες κοινωνικές δράσεις.

Η πολιτική αβεβαιότητα

Η επιτυχία του Podemos δημιούργησε  πολλά ερωτηματικά στα ισπανικά μέσα ενημέρωσης, σχετικά με τα δύο κυρίαρχα πολιτικά κόμματα της Ισπανίας. Το Λαϊκό Κόμμα (PP) και τους Σοσιαλιστές που και τα δύο μαζί έλαβαν λιγότερα από το 50% των ψήφων, πολύ μακριά από το 81% του 2009. Ο κορυφαίος υποψήφιος του PP, ο Miguel Arias Canete, γιόρτασε τη νίκη του στις εκλογές, αλλά αναγνώρισε ότι τα αποτελέσματα ήταν μια «σοβαρή προειδοποίηση» από τους ψηφοφόρους.

Στην Ισπανία το Λαϊκό Κόμμα παραμένει, βεβαίως, ακόμα το μεγαλύτερο κόμμα, αλλά με πολύ μικρότερη υποστήριξη.

Με σημαντικές απώλειες εμφανίζεται και το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, οι  Σοσιαλιστές. Οι σοσιαλιστές σημαίωσαν ακόμη χειρότερο αποτέλεσμα. Ο ηγέτης τους, Alfredo Pérez Rubalcaba, ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι παραιτείται, προσθέτοντας: «Είναι σαφές ότι δεν κερδίσαμε την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων». Το κόμμα θα συνεδριάσει στα τέλη Ιουλίου για να επιλέξει νέα ηγεσία.

Έτσι, η ισπανική πολιτική σκηνή παρουσιάζεται πιο σύνθετη και λιγότερο βέβαιη.

Κόμματα όπως το Podemos αντιπροσωπεύουν τμήματα του λαού και της ισπανικής κοινωνίας που πλήττονται από τις πολιτικές λιτότητας. Αλλά τώρα είναι αναγκαίο να διατηρηθεί η δυναμική τους στην πορεία προς τις γενικές εκλογές, αν πρόκειται πραγματικά να αλλάξει η ισπανική πολιτική μακροπρόθεσμα.

Το γόνιμο έδαφος για την ταχεία ανάπτυξη του Podemos καλλιεργήθηκε από το κίνημα των Indignados και όχι δεν τους σοσιαλιστές, είπε Iñigo Errejón, ο νέος – 30 μόλις ετών - διευθυντής της εκλογικής του κόμμα. Ενώ το κίνημα ήταν απίστευτα εκτεταμένο  και ήταν αδύνατο να συμπεριληφθεί πλήρως σε ένα πολιτικό κόμμα, είπε, «πολλοί από εμάς ήταν εκεί, στις πλατείες του και στις διαμαρτυρίες, ακούσαμε τι έλεγαν οι άνθρωποι και το κατανοήσαμε. Χωρίς τις αλλαγές που το κίνημα επέφερε στην ισπανική πολιτική σκηνή, το Podemos δεν θα ήταν δυνατό να εμφανιστεί και να επιτύχει.»

Η πρόκληση για το Podemos βρίσκεται τώρα στην εύρεση μιας ισορροπίας μεταξύ ενός λαϊκού κινήματος,  η ημερήσια διάταξη του οποίου εξαρτάται από τις εκατοντάδες των ομάδων εργασίας σε όλη τη χώρα, και της λειτουργίας ενός πολιτικού κόμματος. Δεν υπάρχει ηγεσία, η οποία μπορεί να ενημερώνει για τις καθημερινές αποφάσεις και κανένα σύστημα στη θέση που θα κατέχουν οι ευρωβουλευτές και στο οποίο θα λογοδοτούν. «Είμαστε μια δύναμη του πολίτη, που απαρτίζεται από ανθρώπους που συγκεντρώθηκαν και έτρεξαν μια προεκλογική εκστρατεία σχεδόν χωρίς καθόλου χρήματα,» είπε ο Errejón.

Αυτή τη στιγμή το μοντέλο τους επικεντρώνεται περισσότερο σε αυτό που δεν θέλουν να είναι. «Πολλά πολιτικά κόμματα κοιτούν πάντα προς τα  μέσα, ποτέ έξω, "είπε χαρακτηριστικά ο Errejón. «Δεν θέλουμε για μας μια  δομή με τον ίδιο κλειστό τρόπο.» Για παράδειγμα, έδειξε τις προκαταρκτικές διαδικασίες για τις ευρωπαϊκές εκλογές, που ήταν ανοιχτές σε όποιον ήθελε να συμμετάσχει και  προσέλκυσαν 33.000 ψηφοφόρων.

Οι  επόμενοι μήνες θα καθορίσουν εάν το Podemos μπορεί να μεταφράσει την επιτυχία του σε μια πραγματική στροφή στο ισπανικό πολιτικό τοπίο, είπε Errejón, και να απαντήσει σε όσους τους αποκαλούν μια λαϊκίστικη κίνηση ή ένα κόμμα που τροφοδοτείται από ψήφους διαμαρτυρίας.

Ο απώτερος στόχος, είπε, είναι μεγαλύτερος από μόνο την κατάκτηση των ευρωβουλευτικών εδρών. "Δεν θέλουμε απλώς να είμαστε μέρος ενός πολιτικού συστήματος που αποσυντίθεται. Η Ισπανία δεν έχει έλλειψη πολιτικών κομμάτων. Αλλά αυτό που λείπει είναι οι πολίτες να ασκούν πολιτική. ««Και θέλουμε να είμαστε ένα εργαλείο για αυτό τον σκοπό.»

Στην Καταλονία, στα βορειοανατολικά, τα κόμματα που τάσσονται υπέρ της ανεξαρτησίας ήταν οι σαφείς νικητές. Η κυβέρνηση της Καταλονίας επιθυμεί, το Νοέμβριο, τη διεξαγωγή ψηφοφορίας για την ανεξαρτησία από την Ισπανία. Η Μαδρίτη, όμως, υποστηρίζει ότι η ψηφοφορία θα ήταν παράνομη.

Συνεπώς, η πολιτική σκηνή της Ισπανίας παρουσιάζει ενδιαφέρον – όχι μόνο για την ίδια τη χώρα και τους πολίτες της αλλά και πανευρωπαϊκά.

Ας σημειωθούν τα ελαχιστότατα ποσοστά – έως μηδαμινά που κατέγραψε η ακροδεξιά στην Ισπανία… 

Το κίνημα του νεοφασισμού σαρώνει την Ευρώπη: επανάληψη του σκηνικού της δεκαετίας 1930-1940;

του Μ …

Αυτός είναι ο νέος χάρτης της ευρωπαϊκής κοινότητας το 2014, που δεν διαφέρει πολύ από τον αντίστοιχο της δεκαετίας του '30, όταν μετά την αποτυχία της Κοινωνίας Των Εθνών, το φάντασμα του φασισμού άπλωνε το πέπλο του πάνω από την Ευρώπη.

The Map of neo Nazi parties- EU
9.3% Greece
13% Finland
25% France
22% United Kingdom
23% Denmark
The fandom of the 1930's is here

  Η δεκαετία 1930-1940, θεωρείται η πιο κρίσιμη στιγμή της ευρωπαϊκής ηπείρου, καθώς μετά τον τερματισμό του Α Παγκοσμίου Πολέμου, στο επονομαζόμενο διάστημα του Μεσοπολέμου, ανήλθε ο φασισμός και ο ναζισμός, ενώ σε πολλές χώρες υπήρχε κυβέρνηση της (άκρα)δεξιάς. Η Ευρώπη μετά το αιματοκύλισμα της απέναντι στις έννοιες του εθνικισμού και του ιμπεριαλισμού, στον πόλεμο όπου τερματίστηκαν οι τελευταίες μεγάλες αυτοκρατορίες των Αψβούργων και η Οθωμανική, δημιούργησε την ΚΤΕ, έχοντας ως όραμα ένα ευρωπαϊκό δημοκρατικό μέλλον, που επισφραγίστηκε με την Συνθήκη των Βερσαλλιών (28  Ιουνίου 1919). Η ΚΤΕ, σκοπό είχε να αποτελέσει δικλείδα για τη διεθνή ασφάλεια και ειρήνη, καταδικάζοντας τις χώρες με πολεμικές διαθέσεις, δημιουργώντας επίσης μια Ένωση Εθνών, με όρους την εθνική αυτοδιάθεση και την ιδέα ένα κράτος για κάθε έθνος. 

  Ωστόσο, η δημοκρατία στην Ευρώπη είχε βασιστεί μετά το 1918 σ' έναν ασταθή συνασπισμό διεθνών και εγχώριων δυνάμεων, ο οποίος πλέον κατέρρεε, αφήνοντας πίσω όλο και λιγότερους δημοκράτες. Η διεθνής στήριξη της δημοκρατίας μειωνόταν με το πέρασμα του χρόνου. Η κληρονομιά του μεσσιανικού φιλελευθερισμού του Προέδρου των ΗΠΑ Wilson υπονομευόταν από τον αμερικανικό απομονωτισμό, ενώ οι νικητές του Πολέμου στην Ευρώπη - Βρετανία και Γαλλία - ανησυχούσαν περισσότερο για τον κομμουνισμό παρά για τη δικτατορία.

  Επομένως, παρατηρείται η ισχνή υποστήριξη της δημοκρατίας στην Ευρώπη, καθώς και ότι ο φόβος του κομμουνισμού έσπρωξε τους φιλελεύθερους προς πιο αυταρχικές λύσεις. Η ευρωπαϊκή αριστερά είχε εξασθενίσει από τη διάσπαση σοσιαλδημοκρατών και κομμουνιστών, έτσι ώστε να μην μπορέσει να επανέλθει στα επίπεδα του 1918-19. Η δημοκρατία επέζησε εκεί όπου οι σοσιαλδημοκράτες συνέπηξαν συμμαχία με τους αγροτικούς πληθυσμούς. Από την μεριά της συντηρητικής δεξιάς, ευχαρίστως θα επέστρεφαν σε πιο ελιτίστικους ή ακόμα και μοναρχικούς τρόπους διακυβέρνησης.

  Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης παρατηρήθηκε η κούραση του φιλελευθερισμού, η καταρράκωση της Αριστεράς και ο δεσποτισμός της Δεξιάς στην Ιταλία, την Κεντρική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Αναλυτικότερα, υπήρχε ποικιλία καθεστώτων με τη  δικτατορία του Αντονέσκου στη Ρουμανία, τη στρατιωτική κυβέρνηση στην Ισπανία, την Ουγγαρία και την Ελλάδα και τα μονοκομματικά καθεστώτα της Γερμανίας και της Ιταλίας. Οι στρατηγοί Φράνκο και Μεταξάς φοβούμενοι την μαζική πολιτική χρησιμοποίησαν την καθεστηκυία τάξη της μοναρχίας. Η νέα ριζοσπαστική Δεξιά στην Ιταλία και τη Γερμανία ανήλθε στην εξουσία με εκλογές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες.

  Μέσω του κοινοβουλευτικού συστήματος αναπτύχθηκε λοιπόν ο αυστροφασισμός του Ντόλφους, ο φασισμός του Μουσολίνι και ο εθνικοσοσιαλισμός του Χίτλερ. Μετά την άνοδο τους στην εξουσία τα καθεστώτα αυτά (που είχαν ξεκινήσει ως μορφώματα) καταστρατήγησαν τις αξίες του φιλελεύθερου δικαίου, δημιουργώντας νέους νόμους. Για την προστασία της Volksgemeinschaft ο νόμος έπαυε να προστατεύει τα δικαιώματα των Εβραίων και των τσιγγάνων, καθώς και των εκφυλισμένων ομάδων της φυλής των Αρίων: ακοινωνικών, ομοφυλοφίλων, των σωματικά και διανοητικά υστερούντων και φυσικά των αντικαθεστωτικών, έχοντας ως όπλα την αστυνομική καταστολή και την ιατρική βία. Ο Μουσολίνι καθιέρωσε το καθεστώς του με την φαρσοκωμωδία της "πορείας προς την Ρώμη", υιοθετώντας το σύμβολο με τις fasces, που κατείχαν οι Ρωμαίοι δικτάτορες, ενώ το καθεστώς του Φύρερ περιγράφεται εξαίσια κ ρεαλιστικά στην παράσταση του Brecht : Τρόμος και αθλιότητα του Γ' Ράιχ. 

  Αυτές οι επιλογές ξεκίνησαν από την κάλπη και εύλογα αναρωτιόμαστε αν υπάρχουν συσχετισμοί με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών σήμερα. Ο κλυδωνισμός της δημοκρατίας οδήγησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έναν πόλεμο ιδεολογιών απέναντι στον φασισμό και τον ναζισμό και την υποδούλωση ολόκληρης της Ευρώπης σε φασιστικό προτεκτοράτο. Την επομένη των αποτελεσμάτων της κάλπης των ευρωεκλογών   διαφαίνεται εκ νέου το φάντασμα του νεοναζισμού πάνω από την Ευρώπη στο πλαίσιο της νέας κρίσης της δημοκρατίας στην ήπειρο. Επιβάλλεται να αναλογιστούμε από τα λάθη μας, προτού να είναι πολύ αργά, όπως αργή ήταν και η αντίδραση στο φασιστικό θίασο του Χίτλερ. Ο Santayana είχε γράψει: <<ο λαός που δεν μαθαίνει από την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει.>> Απ'  ότι φαίνεται δεν μάθαμε από την ιστορία μας και είμαστε ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

  Η δημοκρατία περισώζεται με ενεργούς πολίτες, όχι αδιάφορους, με πνευματική οξυδέρκεια, όχι με πνευματικό λήθαργο, με αδιάφθορους πολιτικούς και εκλογική τιμωρία των ενόχων, όχι με κυβέρνηση εντολοδόχων και αδιαφορία στα εγκλήματα και τις απειλές των πολιτικών. Η διόρθωση της κακής δημοκρατίας δεν απαιτεί καλό φασισμό ούτε νοείται να στέλνεται στο ευρωκοινοβούλιο ο άνθρωπος που κατέβασε τη φασιστική σημαία, με ανθρωπάρια που σκοπό έχουν να την ανυψώσουν εκ νέου! 

«Μαυρίζει» η Ευρώπη;

Ισχυρό πολιτικό σοκ προκαλούν τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών με την άνοδο της ακροδεξιάς και των ευρωσκεπτικιστών σε μια σειρά χώρες.

 Στην Ευρώπη της μαζικής ανεργίας, ειδικά της ανεργίας των νέων, των σκληρών πολιτικών λιτότητας και της αυξανόμενης φτώχειας, της βαριάς οικονομικής κρίσης που πλήττει σαφώς περισσότερο τον ευρωπαϊκό Νότο, της έντασης των κοινωνικών και  περιφερειακών ανισοτήτων, της έξαρσης της ξενοφοβίας και των προβλημάτων της μετανάστευσης, των μεγάλων δημοκρατικών ελλειμμάτων -  παρατηρήθηκε η εμφατική άνοδο σε πολλές χώρες ακροδεξιών πολιτικών σχημάτων, σε ορισμένες περιπτώσεις και νεοναζιστικών.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της Μαρί Λεπέν στη Γαλλία που συγκεντρώνει το 25% των ψήφων (!) και θέτει ζήτημα διάλυσης της βουλής.

Ηττημένο παρουσιάζεται και με σοβαρά μειωμένες τις έδρες του εμφανίζεται το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα με 214 έδρες και 28,30%, το κόμμα της Μέρκελ και του Σαμαρά. Οπότε τίθεται σοβαρό ζήτημα για την υποψηφιότητα του Ζαν Κλοντ Γιουνγκέρ.

Οι Σοσιαλιστές παρουσίασαν μικρή άνοδο, κυρίως λόγω της σχετικής επιτυχίας του Μάρτιν Σουλτς στη Γερμανία, εκλέγουν 189 έδρες με 25,17% των ψήφων.

Φυσικά καταποντίστηκαν στη Γαλλία του ανεκδιήγητου Ολάντ με 13,98%.

Ως Τρίτη σε δύναμη ομάδα εμφανίζεται εκείνη των Φιλελευθέρων με 66 έδρες και 8,79% και τέταρτη εκείνη των Πράσινων με 52 έδρες και 6,92% των ψήφων.

Οι Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές (περισσότερο ευρωσκεπτικιστές) συγκεντρώνουν 46 έδρες και 6,13%.

Η Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά/ Βόρεια Πράσινη Αριστερά (όπου συμμετέχει και ο ΣΥΡΙΖΑ) συγκεντρώνει το 5,59% και 42 έδρες. Φυσικά σ’ αυτήν κορυφαίο – ίσως και μοναδικό σε τέτοια έκταση είναι το αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ.

 Αρκετά καλό από αυτή την άποψη ήταν και το αποτέλεσμα στην ισπανική Αριστερά με 8% περίπου των ψήφων.

 Όπως και στη Γερμανία με 7,40%.

Οι μη εγγεγραμμένοι – Βουλευτές, δηλαδή, που δεν συγγενεύουν με καμία πολιτική ομάδα αποτελούνται από 41 Ευρωβουλευτές (ένα αποτέλεσμα σε ποσοστό: 5.46 %). Σ’ αυτήν, ωστόσο, την κατά τα άλλα ετερόκλητη ομάδα συγκαταλέγονται ακόμη και ακροδεξιοί βουλευτές.

 Το κόμμα «Ευρώπη ελευθερίας και δημοκρατίας» - οι κατεξοχήν ευρωσκεπτικιστές - εκλέγει 38 Ευρωβουλευτές με ποσοστό 5.06 %.

 Σ’ αυτό, βεβαίως, ανήκει – είναι ο βασικός πυλώνας - και το κόμμα UKIP (Κόμμα της Ανεξαρτησίας) του Νάιτζελ Φάρατζ.

  Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα το κόμμα του Φάρατζ αναμένεται να συγκεντρώσει τα μεγαλύτερα ποσοστά των ακροδεξιών στην Ευρώπη, καθώς καταλαμβάνει ποσοστό στο 27,9% μέχρι στιγμής αυξάνοντας κατά 10% τις ψήφους του.

  Μεγάλη είναι η ήττα για το κόμμα το Ντέιβιντ Κάμερον το οποίο καταγράφει ποσοστό 23,93%, ενώ οι Εργατικοί φθάνουν στο 25,4 %.

  Ακολουθούν οι Φιλελεύθεροι με 6,87% και οι Πράσινοι με 7,87%.

Νεοεκλεγέντες που δεν ανήκουν σε πολιτική ομάδα του απερχόμενου Κοινοβουλίου ανέρχονται σε 63 ή 8,39%.

Είναι έντονη η παρουσία, λοιπόν, των ακροδεξιών στοιχείων στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης.

Η Γαλλία με τη Λεπέν.

Η Βρετανία με το Φάρατζ.

Στη Γερμανία οι ευρωσκεπτικιστές (AfD) σημειώνουν σημαντικότατη άνοδο και κατοχυρώνονται ως διακριτή πολιτική δύναμη.

Ενώ εκλέγεται  και νεοναζιστής βουλευτής με το  NPD.

 Στην Ουγγαρία το κόμμα JOBBIK – ένα ακραία εθνικιστικό, λαϊκιστικό, ακροδεξιό και φιλοναζιστικό προσανατολισμό κόμμα – έφτασε στο   14.68% και εκλέγει 3 έδρες.

Και στη Φιλανδία, επίσης, το εθνικιστικό κόμμα «Καθαροί Φιλανδοί» (PS ) κατέγραψε ένα 12.90% με 2 έδρες.

Είναι, λοιπόν, εξαιρετικά ανησυχητικά τα αποτελέσματα και καταδεικνύουν την πλήρη αποτυχία της ΕΕ να ανταποκριθεί στις ανάγκες των πολιτών της.

Οι εξελίξεις αυτές καταγράφονται κάπως βραχυκλωματικά στα δημοσιεύματα του ευρωπαϊκού τύπου.

Ο ευρωπαϊκός Τύπος τελεί, λοιπόν, σήμερα υπό το σοκ του "πολιτικού σεισμού" που αποτελούν οι επιδόσεις των ευρωφοβικών κομμάτων στις ευρωεκλογές...

Αυτό που έχει προκαλέσει τη μεγαλύτερη ανησυχία η επίδοση του Εθνικού Μετώπου (FN), το οποίο πλέον είναι το πρώτο κόμμα της Γαλλίας.

"Πολιτικός σεισμός" είναι ο τίτλος της Frakfurter Allgemeine Zeitung που αφιερώνει την πρώτη της σελίδα, όπως και το σύνολο σχεδόν των γερμανικών μέσων ενημέρωσης, στον θρίαμβο του Εθνικού Μετώπου. "Αυτό θα έχει σοβαρές συνέπειες. Το σύνθημα "περισσότερη Ευρώπη" πρέπει να αντιμετωπισθεί σοβαρά", σχολιάζει η εφημερίδα.

Η λαϊκή Bild κάνει από την πλευρά της λόγο για "εκλογικό σοκ στη Γαλλία". "Για τον πρόεδρο Ολάντ, πρόκειται για πανωλεθρία αναφέρει η Die Welt, η οποία κάνει επίσης λόγο για πολιτικό σεισμό. "Εξαιτίας αυτής της εκλογικής καταστροφής, ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ηττημένος, είναι όλο και περισσότερο αποδυναμωμένος. Θα είναι ακόμη πιο δύσκολο γι΄ αυτόν να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις", σχολιάζει η εφημερίδα.

"Σεισμός στη Γαλλία", είναι ο πρωτοσέλιδος τίτλος της La Repubblica, "Σοκ στη Γαλλία", γράφει η Corriere della Sera.

"Η νίκη του Εθνικού Μετώπου αποτελεί ένα σοκ που θα συγκλονίσει τη Γαλλία και ολόκληρη την Ευρώπη", γράφει η Liberation. "Το ωστικό κύμα που δημιουργεί το κόμμα της Μαρίν Λε Πεν ξεπερνά σαφώς τα εθνικά σύνορα. Πρόκειται για μία πραγματική απειλή για την ευρωπαϊκή ιδέα", γράφει η γαλλική εφημερίδα.

"Το FN επιβάλλεται ως πρώτο κόμμα της Γαλλίας", γράφει η Le Figaro. "Για τη Μαρίν Λε Πεν αποτελεί μία προσωπική νίκη, διότι πέτυχε, ενσαρκώνοντας ένα νέο στυλ, να καταρρίψει το πρώτο εμπόδιο για την άνοδο του Εθνικού Μετώπου, την δαιμονοποίησή του", σχολιάζει η εφημερίδα.

"Η άκρα δεξιά προελαύνει στη Γαλλία", γράφει η ισπανική El Mundo.

"Η κ. Λε Πεν ηγείται της προέλασης της άκρας δεξιάς στην Ευρώπη", είναι ο τίτλος της βρετανικής Daily Mail, ενώ οι Financial Times αναφέρονται στο Εθνικό Μέτωπο επικεφαλής ενός λαϊκιστικού σεισμού".

Οι βρετανικοί Times αναφέρονται στον θρίαμβο του βρετανικού ευρωφοβικού και λαϊκιστικού Ukip, του Κόμματος για την Ανεξαρτησία του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο έχει διατηρήσει αποστάσεις από το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο.

"Το Ukip πανηγυρίζει, ενώ η Ευρώπη στρέφεται προς τα δεξιά", είναι ο τίτλος της εφημερίδας που κάνει λόγο για "ταπείνωση" του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον.

Για "ισχυρή τιμωρία" των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων κάνει λόγο στον πρωτοσέλιδο τίτλο της η ισπανική El Pais, ενώ η El Mundo επισημαίνει την πανωλεθρία των δύο μεγάλων ισπανικών πολιτικών κομμάτων, του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος και του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Η αυστριακή εφημερίδα Kurier σημειώνει ωστόσο ότι η δεξιά στροφή στην Ευρώπη ήταν λιγότερο θεαματική από όσο αναμενόταν. Η εφημερίδα τονίζει τις αρνητικές επιδόσεις του κόμματος SNS της γειτονικής Σλοβακίας, που δεν εξασφαλίζει έδρα στο ευρωκοινοβούλιο. Το SNS ήταν ένα από τα κόμματα στα οποία υπολόγιζε η ευρωπαϊκή άκρα δεξιά για να συγκροτήσει ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο.

Για θριαμβευτική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα κάνει λόγο η βρετανική εφημερίδα Financial Times, σηματοδοτώντας την πρώτη εθνική νίκη της Αριστεράς στη χώρα.

Παράλληλα όμως, το νεοναζιστικό κόμμα Χρυσή Αυγή, ο ηγέτης του οποίου είναι στη φυλακή με την κατηγορία της συγκρότησης εγκληματικής οργάνωσης, κατέλαβε την τρίτη θέση, εκτοπίζοντας το ΠΑΣΟΚ.

Όπως αναφέρει η FT, η εκρηκτική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ κι άλλων αντιδραστικών κομμάτων, αντικατοπτρίζει το θυμό των ψηφοφόρων για τα συνεχόμενα προγράμματα λιτότητας και την απογοήτευση ότι αυτά εφαρμόζονται από την ίδια πολιτική ελίτ που οδήγησε τη χώρα στην οικονομική κατάρρευση.

Εκλογές με πολλαπλά μηνύματα !

Και οι εκλογές εγένοντο!

Με σημαντική πτώση της  ΝΔ και του μασκαρεμένου – δίκην «Ελιάς» ΠΑΣΟΚ.

Και τα δύο κόμματα της μνημονιακής συγκυβέρνησης χάνουν σχεδόν πάνω από 12% των ποσοστών τους.

Είναι φανερό ότι η κυβερνητική  οριακή πλειοψηφία δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά με τη συγκεκριμένη καταστροφική πολιτική και ότι βρίσκεται σε βαθιά αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση.

 Πολύ περισσότερο αν δει κανείς ότι ο παλιότερος κυβερνητικός εταίρος – η ΔΗΜΑΡ – καταποντίστηκε λαμβάνοντας ποσοστό 1,21% που την οδηγεί στην πολιτική εξαφάνιση!

Ως νικητής των ευρωεκλογών προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Γεγονός που ενισχύεται από την κατάκτηση της πλειοψηφίας στην περιφέρεια Αττικής από το συνδυασμό της κ. Δούρου στις χθεσινές επαναληπτικές εκλογές.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης λαμβάνει ποσοστό 26.58% - περισσότερο κατά 3,84% περίπου από τη δεύτερη πλέον ΝΔ.

Αναδεικνύεται έτσι ως καθοριστικός παράγοντας στις επικείμενες πολιτικές εξελίξεις.

Χωρίς να αγγίξει, βεβαίως, τη συνθηματολογική του ρητορεία – για «εδώ και τώρα ανατροπή» και ότι «στις 25 ψηφίζουμε στις 26 φεύγουν» - είναι σε πλεονεκτική θέση για να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες και να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία σε πρόωρες εκλογές.

Ωστόσο, και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να είναι απόλυτα ικανοποιημένος.

Καταρχάς, το εκλογικό του ποσοστό αλλά και σε απόλυτο αριθμό οι ψήφοι του, είναι ελαφρά μειωμένα και υπολείπονται από το άθροισμα των ποσοστών των κομμάτων του κυβερνητικού μπλοκ.

Σε μια περίεργη (!) ισορροπία οι πολίτες έστειλαν ένα πολύ ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση των απάνθρωπων μνημονίων.

Από την άλλη δεν «φούσκωσαν» και τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ ενώ δεν επιδοκίμασαν σε σειρά περιπτώσεων τις αυτοδιοικητικές του επιλογές.

Οι ασάφειες και οι αντιφάσεις στον κεντρικό του πολιτικό λόγο και η υπαναχώρηση από σειρά θέσεών του, ειδικότερα στο οικονομικό του πρόγραμμα, σίγουρα έπαιξαν ρόλο σ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Είναι προφανές ότι χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ πολλαπλή προσπάθεια αποσαφήνισης και  αποκρυστάλλωσης των πολιτικών του θέσεων.

Από την άλλη είναι καθαρό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ με τα συγκεκριμένα εκλογικά ποσοστά δεν θα συγκέντρωνε πάνω από 130 έδρες σε μια νέα Βουλή.

Συνεπώς, δημιουργείται το ερώτημα με ποιες δυνάμεις και με ποιους συσχετισμούς θα δημιουργούνταν μια νέα κυβερνητική πλειοψηφία.

Ίσως, γι’ αυτό ο Αλέξης Τσίπρας έκανε λόγο για εντολή επίσπευσης της συγκρότησης μιας «πλατιάς δημοκρατικής, προοδευτικής και πατριωτικής συμμαχίας» και ότι «ο σεβασμός στη Δημοκρατία επιβάλει την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, το συντομότερο δυνατό, ώστε να αποκατασταθεί η πολιτική ομαλότητα», ενώ σήμερα θα επισκεφτεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Είναι σίγουρο, λοιπόν, ότι βρισκόμαστε μπροστά σε θερμές πολιτικές εξελίξεις.

Μπορεί άμεσα να έχουμε μια προσπάθεια λίφτινγκ στο κυβενητικό συνασπισμό με κάποια μορφή ανασχηματισμού.

Ταυτόχρονα θα υπάρξουν έντονες διεργασίες τόσο στο χώρο της κεντροδεξιάς όσο και εκείνο της κεντροαριστεράς. Αφού σε στελέχη και οπαδούς και των δύο χώρων έντονη είναι η δυσαρέσκεια για τα πρόσωπα αλλά και τις επιλογές του Σαμαρά όσο και του Βενιζέλου.  

Διεργασίες ανακατατάξεων θα υπάρξουν και στο χώρο των δυνάμεων που αυτοπροσδιορίστηκαν  «αντιμνημονιακές» όσο και ευρύτερα αριστερές, με την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να ηγεμονεύσει σ’ αυτές.

Έτσι, οι διαλυτικές τάσεις τόσο στη ΔΗΜΑΡ όσο και στους «Ανεξάρτητους Έλληνες» που σημείωσαν ένα απογοητευτικό ποσοστό (3,45%)  είναι πολύ πιθανό να τροφοδοτήσουν  τα δύο αντίπαλα μπλοκ δυνάμεων.

Το ΚΚΕ εμφάνισε μια τάση μικρής ενίσχυσης των δυνάμεων του – «μικρό βήμα» άλλωστε το χαρακτήρισε και ο γενικός του γραμματέας, κ. Κουτσούμπας – λαμβάνοντας 6,07% (μεγαλύτερο κατά 1,59% σε σχέση με τις εκλογές του 2012).

Καταγράφοντας, επίσης, θετικά ποσοστά στην Περιφέρεια Αττικής και κερδίζοντας, επίσης, τους δήμους της Πάτρας, της Πετρούπολης, του Χαϊδαρίου και Ικαρίας.

Από την άλλη δεν μπορεί να ξεφύγει από έναν οριοθετημένο ρόλο – ειδικά σ’ αυτές τις συνθήκες της βαθιάς οικονομικής κρίσης και των δυσβάστακτων οικονομικών και κοινωνικών μέτρων.

 Συνέπεια και της απόρριψης μιας διαφορετικής στρατηγικής από την ηγεσία του κόμματος και της προώθησης ευρύτερων τακτικών συνεργασιών στους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους.

Ο καινούργιος πολιτικός σχηματισμός, το «Ποτάμι», συγκέντρωσε τελικά 6,61% - πολύ πίσω από τις αρχικές δημοσκοπήσεις που το έδειχναν πάνω από 10% αλλά «ικανοποιητικό» όπως χαρακτηρίστηκε από τα στελέχη του.

Ένας πολιτικός σχηματισμός που είχε την εύνοια των μεγάλων καναλιών και εκδοτικών συγκροτημάτων, με απροσδιόριστες πολιτικές θέσεις.

«Έτοιμο» και «πρόθυμο» να συνεργαστεί με «όλους». Να αποτελέσει, δηλαδή, το συγκολλητικό υλικό για μελλοντικές συγκυβερνήσεις και σχηματισμούς.

Ίδωμεν …

Εντύπωση στις εκλογές αυτές προκάλεσε και ο πλήθος των πολιτικών σχηματισμών που διεκδίκησαν τις ψήφους των πολιτών και οι οποίοι  - παρόλο που δεν μπόρεσαν να εκλέξουν αντιπροσώπους στο ευρωκοινοβούλιο – συγκέντρωσαν ένα ποσοστό 16% (σε σχέση με το 6% των προηγούμενων εκλογών).

Δείγμα και αυτό εν μέρει της αναζήτησης  ενός σημαντικού ποσοστού της κοινωνίας διαφορετικών πολιτικών λύσεων και τρόπου έκφρασης.

Μόνο που αυτό είναι πολύ θολό ενώ κρύβει και  κινδύνους.

Από την άποψη αυτή δεν μπορούμε να μη σχολιάσουμε φαινόμενα όπως τα εκλογής Μώραλη – Μαρινάκη στον Πειραιά, Μπέου στο Βόλο, Ψινάκη στο Μαραθώνα.

Η οικονομική και κοινωνική κρίση, οι αδυναμίες και ανεπάρκειες του πολιτικού και αυτοδιοικητικού προσωπικού ν’ αντιμετωπίσουν τα προβλήματα, έδωσαν την ευκαιρία σε σχήματα επιχειρηματικών συμφερόντων, ποδοσφαιρικών οπαδικών  εκπροσώπων αλλά και σε διάφορες τηλεπερσόνες να διεκδικήσουν και τελικά να κατακτήσουν ορισμένους βασικούς δήμους.

Θα φανεί αν αυτό το φαινόμενο ήταν κάτι περιπτωσιακό και μεμονωμένο σχετική ή να τελικά επεκταθεί στην ευρύτερη πολιτική ζωή.

Καθόλου τυχαία δεν είναι – στο φως αυτών των εξελίξεων – και η παρουσία της Γιάννας Αγγελοπούλου (!) στον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA όπου δεν απέκλεισε, αν της ζητηθεί, να προσφέρει τις «υπηρεσίες» της  στον τόπο ακόμη και να διεκδικήσει την προεδρία της Δημοκρατίας !!!

Ωστόσο το πιο ανησυχητικό και σκοτεινό φαινόμενο των εκλογών ήταν η σημαντική άνοδος της «Χρυσής Αυγής», του νεοναζιστικού τερατώδους μορφώματος που συγκέντρωσε 9,38% του εκλογικού σώματος, συγκεντρώνοντας πάνω από 10% στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Ενδεικτικά αναφέρουμε τα ποσοστά της στην Α΄ Αθηνών 10.36%, στη Β΄ Αθηνών 8,35%, στην Α΄ Πειραιά 10,60%, στη Β΄ Πειραιά (των εργατικών  και λαϊκών αγώνων και της αριστερής παράδοσης ) 11,32%, στην Αττική 12, 21% (!), στην Α΄ Θεσσαλονίκης 10,20%, στη Β΄ Θεσσαλονίκης  12, 40% (!).

 Ενώ πολύ ποσοστά σημείωσε και σε μια σειρά εκλογικές περιφέρειες  - Αργολίδα, Αιτωλοακαρνανία,  Βοιωτία, Ημαθία, Έβρο, Καρδίτσα, Καστοριά, Κιλκίς, Λακωνίας (15,51%!), Μεσσηνία, Πέλλα, Σέρρες, Φθιώτιδα.

 Αυτά, αν τα αθροίσει κανείς στα ποσοστά που πήρε ο δημοτικός συνδυασμός στην Αθήνα αλλά και ο αντίστοιχος στην περιφέρεια Αττικής δημιουργούν ένα εφιαλτικό τοπίο.

Ταυτόχρονα καταδεικνύουν την αποτυχία του πολιτικού συστήματος να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της «Χρυσής Αυγής», ειδικότερα σε περιοχές με έντονα τα προβλήματα της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Ενώ, όπως πολλές φορές έχουμε επισημάνει, η κατανίκηση του νεοναζιστικού φαινομένου απαιτεί ριζικές αλλαγές πολιτικής προς όφελος των πληττόμενων από την κρίση κοινωνικών στρωμάτων.

Και όχι μόνο αυτό.

Απαιτεί τη συγκρότηση ενός ευρύτατου δημοκρατικού, αντιφασιστικού μπλοκ πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δυνάμεων.

Με τη συγκρότηση δικτύων αλληλεγγύης και παρέμβασης σε κάθε γειτονιά σε κάθε χώρο που δοκιμάζεται από την κρίση.

Αλλά και παρεμβάσεις στην παιδεία, τον πολιτισμό, στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων.

Η άνοδος των ακροδεξιών πολιτικών σχημάτων σε όλη – σχεδόν – την Ευρώπη καταδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο και σε τι είδους αδιέξοδα οδηγούν οι πολιτικές της λιτότητας και της κοινωνικής καταστροφής που εφαρμόζουν οι ευρωπαϊκές οικονομικές και πολιτικές ελίτ.

Η ρευστότητα των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα, η σχετική αβεβαιότητα, η αδυναμία του κυβερνητικού μπλοκ, η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε δύναμη διεκδίκησης της εξουσίας – αλλά όχι με την ορμή που οι περιστάσεις επιβάλλουν και οι οπαδοί του θα ήθελαν.

 Η  ρευστοποίηση σειράς πολιτικών δυνάμεων και η αναζήτηση άλλων πολιτικών σχημάτων – με απροσδιόριστο ή και επικίνδυνο χαρακτήρα – η διαρκής περιχαράκωση του ΚΚΕ.

Και  πάνω απ’ όλα το απειλητικό και μαύρο μέτωπο - που δεν προβάλλει απλά, αλλά βρίσκεται καθημερινά στη ζωή μας …

Όλα αυτά απαιτούν – όπως ήδη είχαμε επισημάνει – τη διαρκή εγρήγορση και συνειδητοποίηση των πολιτών, την ενεργή στράτευσή τους για αν αποτρέψουν τις όποιες αντιδραστικές μεθοδεύσεις και προκλήσεις και να ανοίξουν το δρόμο για προοδευτικές και ουσιαστικές αλλαγές.

Σύντομο σχόλιο για τις εκλογές της Κυριακής ...

Εκλογές, λοιπόν.

Ο δεύτερος γύρος των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών.

Ο πρώτος έστειλε τα δικά του «μηνύματα».

Τα οποία – ως συνήθως – ο καθένας τα μετέφρασε με το δικό του τρόπο.

Και – ω, του θαύματος (!) – έμειναν όλοι ευχαριστημένοι …

Και περισσότερο, βεβαίως, έχουμε τις Ευρωεκλογές.

Τις οποίες και αυτές πολλοί τις συνδέουν με ποικιλότροπα μηνύματα.

Να «γυρίσουμε σελίδα».

Να «αλλάξουμε εποχή».

Να «βάλουμε τέλος σε μια εποχή» …

Μέσα σε μια ατελείωτη υποσχεσεολογία και υψηλούς τόνους ρητορικής …

Με πάνω από 700.000 θέσεις εργασίας να έρχονται καλπάζοντας …

Με τη «μαγική» αλλαγή εικόνας από τη στιγμή που θα πρωτεύσει τούτο ή το άλλο κόμμα …

Με μια ισχυρή δόση νεο – μεσσιανικής λογικής … κάποιος σωτήρας που έλθει και ως δια μαγείας θα λύσει τα προβλήματά μας …

Με τους πολίτες, βεβαίως, να είναι παθητικοί τηλεθεατές που μπορούν απλά να πατάνε τα κουμπιά του τηλεκοντρόλ – αλλάζοντας πολιτικές επιλογές σ’ ένα ιδιότυπο μετα - πολιτικό  ζάπινγκ …

Και τις δημοσκοπήσεις που αναδεικνύουν  «νικητές» και «ηττημένους» - παρά την παταγώδη αποτυχία τους την προηγούμενη Κυριακή …

Και όλα αυτά παρά, επίσης, την απειλητική παρουσία των νεοναζιστικών και ακροδεξιών μορφωμάτων σε Ελλάδα και Ευρώπη …

Οι εκλογές, βεβαίως, μπορούν υπό προϋποθέσεις να δρομολογήσουν εξελίξεις και αλλαγές.

Αυτό, όμως, δεν μπορεί να συμβεί – και σίγουρα δεν θα έχει θετικό χαρακτήρα – με τους πολίτες και την κοινωνία παθητικούς και εφησυχασμένους …

Γιατί πέρα από τα μπαλκόνια και τις υποσχέσεις, πέρα από τη μαγική προεκλογική εικόνα …

Υπάρχουν τα προβλήματα που είναι πιεστικά και αγνοούν τις μικροπολιτικές προσεγγίσεις …

Και από τη Δευτέρα η κοινωνία και οι πολίτες καλούνται να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις απέναντι σε μια πολιτική εξουσία που πολύ απέχει από τις ανάγκες και τις προτεραιότητές τους …

Ως  Νέος Μέτοικος – «αλλάζοντας σελίδα» και εμείς – δίνουμε φωνή σε δημοσιεύσεις και κείμενα νέων ανθρώπων ώστε να εκφράσουν τις αγωνίες και τις απόψεις τους …  

Μύθοι και αλήθειες για το πρωτογενές πλεόνασμα και το κυβερνητικό success story

Στις μέρες που είχαμε διακόψει την επικοινωνία μας μεσολάβησαν ορισμένα σημαντικά γεγονότα που απασχόλησαν την κοινή γνώμη αλλά και έγιναν αντικείμενο έντονης εκμετάλλευσης από τα κυβερνητικά επιτελεία.

•       Ήταν η υπόθεση Μπρατάκου – Κασιδιάρη η οποία σκόπιμα έχει αφεθεί στη «λήθη» ενώ υπήρξε και εισαγγελική παρέμβαση με την απειλή πολυετούς φυλάκισης σε περίπτωση δημοσίευσης υλικού υποκλοπής. Για την έρευνα των ουσιαστικών πλευρών της υπόθεσης, ούτε λόγος.
•         Είχαμε βεβαίως και την επίτευξη του περίφημου πλέον πρωτογενούς πλεονάσματος το οποίο περιχαρής και υπερήφανη η κυβέρνηση το διατυμπανίζει σε κάθε κατεύθυνση «τεκμηριώνοντας» και το “success story” της.
•         Ακολούθησε και η «έξοδος στις αγορές» - άλλο ένα στοιχείο της ίδιας «επιτυχημένης ιστορίας».
•       Για να έρθει σε επίσκεψη αστραπή και η επικυρίαρχη Μέρκελ να δώσει τα εύσημά της στον ευνοούμενο της, Αντώνη Σαμαρά.
•          Όλα αυτά, βεβαίως, προεκλογικά και σε μια περίοδο που  η παραπαίουσα κυβέρνηση χρειαζόταν και την έξωθεν καλή μαρτυρία. Εξ ου και ορυμαγδός δηλώσεων από την Κομισιόν, το ΔΝΤ και άλλους … συμπαθείς κύκλους.

Για να μην αναφέρουμε τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν με τα κοινωνικά μερίσματα αλλά και την εκτός τόπου και χρόνου αντιπαράθεση εν όψει των ευρωεκλογών.

Με τα περισσότερα από αυτά θα ασχοληθούμε και στη συνέχεια.

Ορισμένες μόνο σκέψεις θα θέλαμε να παραθέσουμε.

Success story και πρωτογενές πλεόνασμα, όταν αυτό

·          «πάτησε» πάνω στην αιματηρή εκμετάλλευση εκατομμυρίων Ελλήνων – μισθωτών, συνταξιούχων, νέων. Στην εκθεμελίωση κάθε έννοιας κοινωνικού δικαιώματος. Με την κυριολεκτικά αιματηρή ανθρωποθυσία (ας ξαναθυμηθούμε τις χιλιάδες αυτοκτονίες) και τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνει η ελληνική κοινωνία.

·         με την ανεργία να βρίσκεται στο 27% και να αποτελεί τον καθημερινό εφιάλτη δύο εκατομμυρίων ανθρώπων.

·         Ή με το δημόσιο χρέος που έχει εκτοξευτεί στο 175% του ΑΕΠ, σύμφωνα και με τα στοιχεία της Eurostat.

Όλα αυτά προϊδεάζουν ότι μετά τις ευρωεκλογές θα ακολουθήσουν και νέα βάναυσα μέτρα – το νέο μνημόνιο – με στόχο την ακόμη μεγαλύτερη καταβαράθρωση των συντάξεων, το πάγωμα των μισθών μέχρι το 2018 … και βλέπουμε, χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο … και άλλα πολλά.

Στο σημείο αυτό θα παρουσιάσουμε τις απόψεις για το πρωτογενές πλεόνασμα που παρουσίασε η ελληνική κυβέρνηση με την έγκριση της τρόικα και των κοινοτικών  μηχανισμών, του Χανς- Βέρνερ Ζιν, ο οποίος χαρακτηριστικά δήλωσε: «ποιο πλεόνασμα; Η Ελλάδα είναι στο χείλος της χρεοκοπίας» (!)

"Η ελληνική κυβέρνηση σαφώς δεν έχει πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της, όπως μεταδόθηκε χθες" τόνισε ο επικεφαλής του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (Ifo) του Μονάχου και ο οποίος κάνει λόγο για «παραπλάνηση της κοινής γνώμης».

«Στην πραγματικότητα, δεν μπορεί να μιλήσει κανείς για τέτοια πλεονάσματα προϋπολογισμού», αναφέρει ο κ. Ζιν σε ανακοίνωσή του και προσθέτει: «Αυτό που έβαλε η τρόικα να ανακοινώσει ένας εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες ήταν ένας αριθμός, ο οποίος απλώς εξαιρούσε οποιαδήποτε στοιχεία δαπανών, τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως μη επαναλαμβανόμενα, κυρίως το κόστος διάσωσης των τραπεζών, αν και δεν μπορεί κανείς να προβλέψει ότι στα επόμενα χρόνια δεν θα απαιτηθούν περαιτέρω κεφάλαια για τη διάσωση των τραπεζών. Τα δημοσιονομικά υπόλοιπα είναι πάντα θετικά, εάν αφήσεις απ' έξω αρκετά στοιχεία δαπανών. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να τηρεί κανείς τους κανόνες της Eurostat για τον υπολογισμό του πρωτογενούς ελλείμματος και όχι να κάμπτει αυτούς τους κανόνες κατά βούληση, όπως είναι κάθε φορά βολικό».

Όπως επισημαίνεται στην ανακοίνωση, σύμφωνα με τους κανόνες του Μάαστριχτ και όπως ανακοίνωσε η Eurostat, το έλλειμμα της Ελλάδας για το 2013 έφτασε τα 23 δισεκατομμύρια ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί σε 12,7% του ελληνικού ΑΕΠ. Το πρωτογενές έλλειμμα που ανακοινώθηκε από την Eurostat, με άλλα λόγια το έλλειμμα χωρίς το βάρος των επιτοκίων, ήταν σαφώς αρνητικό, στο 8,7% του ΑΕΠ, συνεχίζει ο κ. Ζιν και τονίζει: «Η ελληνική κυβέρνηση σαφώς δεν έχει πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της, όπως μεταδόθηκε χθες. Η Ελλάδα είναι στο χείλος της χρεοκοπίας και θα είχε αναγκαστεί να κηρύξει πτώχευση προ πολλού, εάν οι ιδιωτικές πιστώσεις δεν είχαν αντικατασταθεί από πιστώσεις με χαμηλό επιτόκιο από τα κράτη-μέλη. Όλες οι προβλέψεις για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους που έχουν δημοσιοποιηθεί τα τελευταία χρόνια από την τρόικα και την ΕΕ βασίζονταν σε δραματικά υπερβολικές εκτιμήσεις ανάπτυξης. Ο μόνος λόγος που η Ελλάδα μπορεί να έχει και πάλι πρόσβαση στις χρηματαγορές είναι οι άμεσες και οι υπαινισσόμενες υποσχέσεις διάσωσης από την κοινότητα των κρατών και την ΕΚΤ, οι οποίες σημαίνουν ότι, σε περίπτωση κρίσης, την αποπληρωμή θα αναλάμβαναν οι φορολογούμενοι άλλων χωρών», καταλήγει ο Γερμανός οικονομολόγος.

Δε σημαίνει ότι συμφωνούμε σε πολλά από αυτά που λέει ο έγκριτος κατά τα άλλα Γερμανός οικονομολόγος, ο οποίος άλλωστε κυρίως εκφράζει τις απόψεις της γερμανικής οικονομικής ολιγαρχίας και είναι σύμβουλος της Μέρκελ και του Σόιμπλε.

Απλώς οι απόψεις του δείχνουν πλευρές από την πραγματική διάσταση του προβλήματος και φυσικά δεν είναι αυτή η «θριαμβευτική» μυθολογία που καλλιεργεί η κυβέρνηση.  

Στο μεταξύ «ανοίγει» και η συζήτηση για τη «διασφάλιση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους».

Το Eurogroup της 5ης Μαΐου θα ζητήσει από την ομάδα εργασίας της ευρωζώνης (Εuroworking Group) να ξεκινήσει τις τεχνικές διεργασίες για τη διασφάλιση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, δήλωσε σήμερα από τις Βρυξέλλες υψηλόβαθμος αξιωματούχος της ευρωζώνης.

Μετά την επικαιροποίηση του πρωτογενούς πλεονάσματος της Ελλάδος το 2013 από τη Eurostat, δήλωσε ο αξιωματούχος της ευρωζώνης, μπορεί πλέον να ξεκινήσει η διαπραγμάτευση για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους.

Αυτό θα συμβεί στο πλαίσιο της επόμενης αξιολόγησης, δηλαδή εντός του καλοκαιριού, σημείωσε ο ίδιος, σημειώνοντας ότι το Eurogroup της 5ης Μαΐου θα ζητήσει από την ομάδα εργασίας της ευρωζώνης να κινήσει τις σχετικές τεχνικές διαδικασίες.

Τέλος, ο αξιωματούχος της ευρωζώνης ανέφερε ότι το Euroworking Group, που συνεδρίασε χθες στις Βρυξέλλες, ενέκρινε την επόμενη δόση των δανείων προς την Ελλάδα, ύψους 6,3 δισ. ευρώ, ποσό το οποίο θα εκταμιευθεί την επόμενη εβδομάδα. Υπενθύμισε ότι εκκρεμούν ακόμα δύο μικρότερες δόσεις, ύψους 1 δισ. ευρώ έκαστη, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, η εκταμίευση των οποίων συνδέεται με την υλοποίηση «προαπαιτούμενων δράσεων».

Νέα προαπαιτούμενα, λοιπόν …

Και για την εκταμίευση των επόμενων δόσεων.

Φανταστείτε πόσα και τι είδους προαπαιτούμενα θα ζητηθούν για την όποια διαπραγμάτευση (;) σχετικά με τη «διασφάλιση της βιωσιμότητας»  του ελληνικού χρέους.

Οπότε οι επόμενοι μήνες μετά τις ευρωεκλογές θα είναι ιδιαίτερα θερμοί …