Ο κόσμος αυτή τη βδομάδα: η τραγωδία με την πτήση της Germanwings, o εμφύλιος στην Υεμένη και η επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας αλλά και οι εκλογές στη Νιγηρία και το ύψος των διδάκτρων στα αμερικανικά κολέγια …

Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκινήσαμε την προηγούμενη βδομάδα παρουσιάζουμε την επισκόπηση ορισμένων βασικών γεγονότων των τελευταίων ημερών. 

Ο συγκυβερνήτης στο αεροπλάνο λέγεται ότι έπασχε από κατάθλιψη

μια ανάλυση από τη Washingkton Post

Παγκόσμια συγκίνηση προκάλεσε η συντριβή της πτήσης της Germanwings στις Άλπεις αυτή τη βδομάδα που προκάλεσε την απώλεια 150 ανθρώπινων ζωών.

 Σοκ, όμως, προκλήθηκε και από την ανακοίνωση των γαλλικών και γερμανικών εισαγγελικών αρχών ότι ο  συγκυβερνήτης Αντρέας Λούμπιτζ έπασχε από βαριάς μορφής κατάθλιψη και ότι – πιθανότατα  - αυτός οδήγησε στην καταστροφή τη μοιραία πτήση.

Έτσι κι αλλιώς αναδεικνύονται  τα προβλήματα ασφάλειας στις αεροπορικές πτήσεις – προβλήματα που έχουν αναδειχτεί πρόσφατα και από τη συντριβή  των αεροπλάνων στη ΝΑ Ασία, στη Μαλαισία και Ινδονησία.

Αναδεικνύει την ευθύνη τόσο των αεροπορικών εταιρειών όσο και των αρχών, κρατικών, διεθνών και υπηρεσιών πολιτικής αεροπορίας, οι οποίες όφειλαν να εξασφαλίζουν την προστασία αυτών των πτήσεων.

Μόνο που όταν αυτά τα ζητήματα περνούν σε δεύτερη μοίρα λόγω της αθέμιτης επιλογής για το κυνήγι του μέγιστου κέρδους μπορεί να συμβαίνουν αυτά τα τραγικά γεγονότα.

Οι ανταποκρίσεις από τα διεθνή μίντια τις τελευταίες ώρες αναδεικνύουν τη διάσταση που αφορά τα ψυχολογικά προβλήματα του συγκυβερνήτη, Αντρέας Λούμπιτζ.

Σύμφωνα με τη Washington Post την ημέρα που έριξε το αεροσκάφος της Germanwings σε ένα ψυχρό βουνό στη Γαλλία, ο Ανδρέας Λούμπιτζ έκρυβε ένα δυνητικά θανατηφόρα μυστικό: μια χρόνια πάθηση που ένας γιατρός είχε καθορίσει ήταν αρκετά σοβαρή ώστε να τον κρατήσει μακριά από τις πτήσεις.

Ανάμεσα στο σωρό των αποδεικτικών στοιχείων που κατασχέθηκαν από τους ερευνητές στην υπάρχοντα του Lubitz ήταν σχισμένα και τσαλακωμένα ιατρικά έγγραφα γιατρού που έδιναν άδεια  στον πιλότο από την εργασία του. Τα έγγραφα αυτά αναφέρονταιi σε μια περίοδο που εκτείνεται μέχρι την Τρίτη, την ημέρα της συντριβής! Η ανακάλυψη ήρθε καθώς οι ερευνητές διερευνούσαν την ψυχική υγεία του 27χρονου - συμπεριλαμβανομένων των πιθανών ψυχολογικών προβλημάτων καθώς και την υποψία μιας υποκείμενης κλινικής κατάθλιψης – και αν αυτό έπαιξε ρόλο στην αεροπορική τραγωδία που κόστισε 150 ζωές.

Οι αρχές δεν θα αποκαλύψουν την ακριβή φύση της ασθένειας του Lubitz. Αλλά ένας υπάλληλος από το γραφείο του γερμανού εισαγγελέα στο Ντίσελντορφ, μιλώντας υπό τον όρο της ανωνυμίας επειδή δεν ήταν εξουσιοδοτημένος να αποκαλύψει λεπτομέρειες πέρα ​​από την  επίσημη δήλωση, είπε ότι οι σημειώσεις του γιατρού είχαν σχέση με μια «μακροχρόνια κατάσταση.» Ερωτηθείς αν αυτή σχετίζεται, επίσης, με ψυχιατρικά προβλήματα, είπε, «διαβάστε ανάμεσα στις γραμμές».

Τα σχόλια προέρχονταν από την εφημερίδα Bild της Γερμανίας (γνωστή και μη εξαιρετέα) που ανέφερε ότι ο Lubitz είχε υποβληθεί σε θεραπεία για τουλάχιστον ένα "σοβαρό καταθλιπτικό επεισόδιο" τόσο άσχημο που αναγκάστηκε να αναστείλει την κατάρτιση του για να αποκτήσει το δικαίωμα  και την πιστοποίηση πτήσης αρκετούς μήνες το 2009. Την Παρασκευή, η Rheinische Post ανέφερε, επίσης, ότι οι ιατρικές σημειώσεις που ανακαλύφτηκαν στο διαμέρισμα του Lubitz προέρχονταν  από τουλάχιστον δύο γιατρούς - γεγονός που υποδηλώνει ότι μπορεί να είχε ψάξει για μια ευνοϊκή διάγνωση και πιθανώς φοβόταν να χάσει την ιατρική πιστοποίηση για να πετάξει.

 Οι γερμανικές αρχές πολιτικής αεροπορίας, δήλωσαν ότι το ιατρικό αρχείο του Lubitz, που συνδέεται με την άδεια ασκήσεως ως πιλότος, περιείχε μια σημείωση σύμφωνα  με την οποία ήταν υποχρεωμένος να έχει «ειδικές τακτικές ιατρικές εξετάσεις». Τέτοιες αναφορές μπορούν, όμως, να αφορούν ένα ευρύ φάσμα ιατρικών παθήσεων.

Η άποψη ότι τα προβλήματα ψυχικής υγείας μπορούν να έχουν οδηγήσει στη συντριβή του αεροπλάνου της Germanwings βρίσκεται πλέον στο προσκήνιο ενώ οι ειδικοί μιλούν για ατέλειες και ελαττώματα στις τακτικές ιατρικές εξετάσεις που απαιτούνται από τους πιλότους, οι οποίοι πρέπει να περάσουν από δύο εξετάσεις ανά έτος. Οι εξετάσεις αυτές, ωστόσο, είναι σε μεγάλο βαθμό προσανατολισμένες προς την ανίχνευση σωματικών παθήσεων, όπως προβλήματα στην όραση ή καρδιακά προβλήματα, που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις επιδόσεις στον θάλαμο διακυβέρνησης. Οι εξετάσεις για την ψυχική υγεία στις αξιολογήσεις της καταλληλότητας είναι συχνά βιαστικές, μερικές φορές ανέρχονται σε λίγο περισσότερο από ένα γραπτό ερωτηματολόγιο.

"Συνήθως, δεν υπάρχουν εφαρμοσμένα τεστ για τον προσδιορισμό ψυχολογικών ασθενειών», δήλωσε ο  Adrian, ένας γιατρός της αεροπορίας που αξιολογεί πιλότους της Lufthansa και άλλων αεροπορικών εταιρειών» στη Βρέμη της Γερμανίας. "Ίσως μπορεί να δοθεί σε κάποιον ένα ερωτηματολόγιο για να απαντήσει, αλλά, φυσικά, μπορεί να είναι  «καλός ηθοποιός» και να μπορέσει εύκολα να κρύψει τυχόν προβλήματα."

Η συζήτηση εντάθηκε την Παρασκευή για το αν η ψυχική υγεία θα πρέπει πιο βαθιά να ερευνάται - μια προσπάθεια στην οποία αντέδρασαν έντονα από ορισμένες ενώσεις πιλότων και άλλων που υποστηρίζουν ότι αυτό θα μπορούσε να προσθέσει  νέες εργασιακές πιέσεις σ’ ένα επάγγελμα που έχει ήδη υψηλό στρες.

 Ο πιο αυστηρός έλεγχος της ψυχικής υγείας θα μπορούσε να "αποκαλύψει χιλιάδες ανθρώπους που περνούν δύσκολες στιγμές στη ζωή τους και να τους εμποδίσει να πετούν όταν είναι απολύτως σε θέση να εκτελέσουν τη συνηθισμένη καθημερινή δουλειά τους," είπε ο Philip Baum, εκδότης του περιοδικού  Aviation Security International. "Θα πρέπει να απασχολούν πολύ περισσότερο τους πιλότους, και αυτό θα ήταν ένα πρόσθετο άγχος και θα μπορούσε να κάνει τα πράγματα χειρότερα."

Η πιθανότητα ότι ο Lubitz να έκρυβε την κατάστασή του – κάτι που θα μπορούσε να γίνει ευκολότερο από τους αυστηρούς νόμους για την ιατρική προστασία της ιδιωτικής ζωής στη Γερμανία - θα μπορούσε να βοηθήσει να εξηγήσει κανείς πώς πέρασε το πρόγραμμα  εκπαίδευσης για την ικανότητα πτήσης.

Ωστόσο, ακόμη και αν πέτυχε να κρύψει μια ασθένεια, το γεγονός ότι ο Lubitz - που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του με τους γονείς του σε μια ήσυχη, γραφική πόλη στη νοτιοδυτική Γερμανία - πέρασε με άριστα την απαιτητική σχολή πιλότων της Lufthansa που ονομάζεται Spohr έθεσε συμπληρωματικές ερωτήσεις. Τα μαθήματα είχαν ως στόχο τον αποκλεισμό δυνητικά ταραγμένων ανδρών και γυναικών, με τη χρησιμοποίηση σεναρίων που περιλάμβαναν παιχνίδια ρόλων στο θάλαμο διακυβέρνησης για να μετρήσουν τις αντιδράσεις σε συγκρούσεις και στρες, καθώς και άκρως προσωπικά ερωτήσεις για την αξιολόγηση της ψυχολογικής τους ισορροπίας.

                                          

Σύμφωνα με την υφιστάμενη νομοθεσία της αεροπλοΐας, κάθε διάγνωση της κατάθλιψης ή άλλων σοβαρών ψυχικών ασθενειών θα έπρεπε να είχαν καταστήσει δύσκολο για τον Lubitz να συνεχίσει να πετά στην Ευρώπη, και σίγουρα όχι χωρίς εκτεταμένη διερεύνηση και εξέταση. Ακόμα και τότε, ορισμένοι περιορισμοί που τίθενται για τους πιλότους που παίρνουν ψυχοτρόπα φάρμακα - όπως δημοφιλή αντικαταθλιπτικά - διευκρινίζουν ότι δεν μπορούν να είναι μόνοι τους στο πιλοτήριο.

Η  Υεμένη  στο επίκεντρο ενός πολέμου στη  Μέση Ανατολή

  του  Μοχάμαντ Bazzi

Αυτή τη βδομάδα η Υεμένη βρέθηκε στο προσκήνιο μιας σφοδρής εμφύλιας σύγκρουσης που πήρε ευρύτερες γεωπολιτικές διαστάσεις καθώς η  η Σαουδική Αραβία επικεφαλής μιας συμμαχίας αραβικών κρατών στην περιοχή προχώρησε σε άμεση επέμβαση – κυρίως επιχειρώντας αεροπορικές επιδρομές στο έδαφος της Υεμένης.

 Νωρίτερα οι σιίτες αντάρτες Χούτι είχαν ανατρέψει τον πρόεδρο της χώρας και στην ουσία είχαν καταλάβει την εξουσία.

 Ενώ οι εκπρόσωποι του ΟΗΕ αλλά και ξένες πρεσβείες αποχωρούσαν.

Νωρίς το πρωί της 26ης Μαρτίου η Σαουδική Αραβία μπήκε στον πόλεμο κατά των ανταρτών Houthi στην Υεμένη. Με τον τρόπο αυτό, οι Σαουδάραβες ηγέτες  άνοιξαν το τελευταίο κεφάλαιο στη μακρά ιστορία  παρέμβασης και επιρροής στη Νότιο γείτονά τους.

Από τότε που η Σαουδική Αραβία ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1930, οι ηγέτες της έχουν προσπαθήσει να επιβάλουν στην Υεμένη μια φιλική  κυβέρνηση προς το καθεστώς τους και να αποτρέψουν  κινδύνους για τα συμφέροντα τους. Αυτό συχνά σήμαινε ανάμιξη στην εσωτερική πολιτική της Υεμένης, διατηρώντας διάφορα λαϊκιστικά κινήματα υπό έλεγχο, την εξαγορά  ηγετών των φυλών και περιστασιακές στρατιωτικές επεμβάσεις.

Αυτή τη φορά, το διακύβευμα είναι μεγαλύτερο τόσο για τη Σαουδική Αραβία και την Υεμένη. Η Σαουδαραβική ηγεσία μαζί με ένα συνασπισμό από εννέα άλλες χώρες ξεκίνησαν αεροπορικές επιδρομές και αποκλεισμό στις ακτές της Υεμένης προκειμένου να απωθήσουν τους Χούτις και τους συμμάχους τους στην Υεμένη, οι οποίοι έχουν καταλάβει μεγάλο μέρος της χώρας κατά τους τελευταίους μήνες. Οι Σαουδάραβες και τα Αραβικά Κράτη του Κόλπoυ που είναι σύμμαχοί τους θέλουν να αποκαταστήσουν τον Πρόεδρο της Υεμένης Αμπντ-Μανσούρ Χάντι Rabbu στην εξουσία.

Η σύγκρουση στην Υεμένη είναι πολύπλοκη, με αλλαγές στο σύνολο των συμμαχιών. Ο Χάντι και οι υποστηρικτές του, οι οποίοι είναι κυρίως σουνίτες μουσουλμάνοι, υποστηρίζονται από τη Σαουδική Αραβία και τα κράτη του Κόλπου. Οι Χούτις, οι οποίοι ανήκουν σε μια αίρεση του Ισλάμ που ονομάζεται Σιίτες Zaydis, είναι σύμμαχοι των σιιτών που βρίσκονται στην ηγεσία του Ιράν, τον περιφερειακό μεγάλο αντίπαλο της Σαουδικής Αραβίας και άλλων σουνιτικών αραβικών κρατών. Ενώ οι Σαουδάραβες πολύ γρήγορα χαρακτήρισαν τους Χούτις ως καθοδηγούμενους από το Ιράν, δεν είναι σαφές πόση υποστήριξη αυτοί λαμβάνουν από την Τεχεράνη.

Οι Χούτις συμμάχησαν με τον πρώην πρόεδρο Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, ένα μακρόβιο δικτάτορα, ο οποίος είχε εκδιωχθεί από την εξουσία μετά τις αραβικές εξεγέρσεις του 2011 που εξαπλώθηκαν και στην Υεμένη. Ο Saleh αντικαταστάθηκε από τον Hadi το 2012 στο πλαίσιο μιας συμφωνίας με τη μεσολάβηση του Ριάντ. Αλλά ο Σάλεχ εξακολουθεί να διατηρεί την υποστήριξη μεγάλων τμημάτων των δυνάμεων ασφαλείας της Υεμένης και τα στρατεύματα αυτά βοήθησαν τους Χούτις να καταλάβουν την πρωτεύουσα, Σαναά, και να κινηθούν νότια προς το προπύργιο του Hadi στο Άντεν.

Με την απευθείας Σαουδική στρατιωτική επέμβαση, η Υεμένη έχει ήδη συρθεί κατ’ ουσία σ’ ένα περιφερειακό πόλεμο μεταξύ του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας.  Η σειρά των μαχών και πολέμων στο Ιράκ, τη Συρία, το Λίβανο, την Υεμένη και το Μπαχρέιν έχουν καθορίσει την κατάσταση στη Μέση Ανατολή από τότε που οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέβαλαν στο Ιράκ το 2003. Κατά την τελευταία δεκαετία, τα παραδοσιακά κέντρα εξουσίας στον αραβικό κόσμο - Αίγυπτος,  Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες του Κόλπου  - ένιωσαν αυξημένη νευρικόττητα σχετικά με την αυξανόμενη επιρροή του Ιράν: τις πυρηνικές φιλοδοξίες του - την επιρροή του πάνω στην ιρακινή κυβέρνηση – την υποστήριξή του στις ένοπλες ομάδες της Χεζμπολάχ και της Χαμάς, και τη συμμαχία του με τη Συρία.

Ο πόλεμος στην Υεμένη έχει σχέση με διάφορους περιφερειακούς παράγοντες. Για παράδειγμα, τα συμφέροντα ασφαλείας της Αιγύπτου δεν επηρεάζονται άμεσα από την Υεμένη, σε αντίθεση με τη Σαουδική Αραβία και τα άλλα κράτη του Κόλπου. Αλλά το στρατιωτικό καθεστώς της Αιγύπτου εξαρτάται πλέον σε μεγάλο βαθμό από τη χρηματοδότηση από τους Σαουδάραβες και τους συμμάχους τους στον Κόλπο. Λίγες ώρες μετά την έναρξη της εκστρατείας και τους βομβαρδισμούς από τη Σαουδική ηγεσία, ο πρόεδρος της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι είπε σε μια δήλωση ότι το ναυτικό και η αεροπορία της Αιγύπτου θα ενταχθούν σύντομα στις επιχειρήσεις, και ότι ο στρατός του ήταν έτοιμος να στείλει χερσαίες δυνάμεις στην Υεμένη "εάν είναι απαραίτητο ".

Τόσο το Ιράν όσο και η Σαουδική Αραβία βλέπουν όλο και περισσότερο τον ανταγωνισμό τους σαν μια σύγκρουση που ο νικητής τα παίρνει όλα: Αν η σιιτική Χεζμπολάχ πάρει το πάνω χέρι στο Λίβανο, στη συνέχεια, οι σουνίτες του Λιβάνου - και κατ 'επέκταση, οι Σαουδάραβες προστάτες τους - θα χάσουν ένα γύρο από το Ιράν. Αν μια κυβέρνηση υπό σιιτική ηγεσία σταθεροποιήσει τον έλεγχο του Ιράκ, τότε το Ιράν θα έχει κερδίσει άλλον ένα γύρο. Έτσι, η Βουλή των Σαούντ σπεύδει να στηρίξει τους συμμάχους της στην Υεμένη, το Μπαχρέιν, τη Συρία και όπου αλλού φοβάται την επιρροή του Ιράν.

****

Η γεωγραφία και το δίκτυο των φυλών, οι περιφερειακές και σεχταριστικές συμμαχίες της Υεμένης είναι μια δύσκολη και δαπανηρή υπόθεση για να τα εκμεταλλευτούν οι ξένοι εισβολείς. Τόσο η Σαουδική Αραβία όσο και η Αίγυπτος υπέστησαν σημαντικές ζημίες κατά το παρελθόν σε στρατιωτικές περιπέτειες σ’ αυτήν.

Για αιώνες, η Υεμένη ήταν αυτόνομη επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με την κατάρρευση της αυτοκρατορίας στα τέλη του Α Παγκοσμίου Πολέμου, η Υεμένη εξασφάλισε την ανεξαρτησία της ως βασίλειο το 1918 και πρώτος κυβερνήτης της ήταν ο ιμάμη Yahya, επικεφαλής της αίρεσης Zaydi. (Οι Zaydis εδώ και καιρό είναι μειονότητα στην Υεμένη. Σήμερα αποτελούν περίπου το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού των 24 εκατομμυρίων) Στη δεκαετία του 1920 και του 1930, ο Yahya επέκτειναν την κυριαρχία του πάνω από το έδαφος των φυλών σε όλη τη βόρεια Υεμένη, το οποίο στη συνέχεια κατοικήθηκε κυρίως από σουνίτες.

Αλλά ο Yahya, ο οποίος κράτησε την Υεμένη απομονωμένη και σχεδόν δεν είχε εξωτερικούς συμμάχους, αντιμετώπισε πίεση από τη Σαουδική Αραβία τη διάρκεια της βασιλείας του. Το 1934, δύο χρόνια αφότου ο Ιμπν Σαούντ ίδρυσε το σύγχρονο Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας, διεξήγαγε ένα σύντομο πόλεμο εναντίον του νότιου γείτονα του. Οι Σαουδάραβες κατέλαβαν τις επαρχίες της Asir και Najran που ο Yahya και οι άλλοι Zaydis θεωρούν ως "ιστορική Υεμένη." Αυτές είναι και οι ρίζες των εδαφικών διαφορών κατά μήκος της ακτής της Ερυθράς Θάλασσας και των συγκρούσεων για την οριοθέτηση των συνόρων, που θα διαρκέσουν μέχρι το 2000.

 Ο Yahya και οι Zaydis συγκρούστηκαν, επίσης, στο νότο με τους Βρετανούς, οι οποίοι είχαν ιδρύσει μια αποικία στην πόλη-λιμάνι του Άντεν και την ενδοχώρα της από τη δεκαετία του 1830. Αφότου ο Yahya πέθανε το 1948, ο γιος και ο διάδοχός του, ιμάμης Ahmad, έληξε την απομόνωση του βασιλείου. Προχώρησε σε διπλωματικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση και την Κίνα, με την ελπίδα να εξασφαλίσει στρατιωτική και αναπτυξιακή βοήθεια. Αυτό προκάλεσε νέες εντάσεις με τη Βουλή των Σαούντ, οι οποίοι φοβούνταν κομμουνιστική επιρροή στα νότια σύνορά τους.

Στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο αραβικός κόσμος πάλεψε για να απαλλαγεί από τα απομεινάρια της αποικιοκρατίας και τις κληρονομικές μοναρχίες. Μια ομάδα αιγυπτίων αξιωματικών του στρατού, με επικεφαλής τον χαρισματικό Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, ανέτρεψε τον υποστηριζόμενο από τους Βρετανούς βασιλιά Φαρούκ το 1952, και άναψε την ελπίδα της αραβικής ενότητας. Ο Νάσερ αξιοποίησε την απήχηση στον λαό του, την ισχυρή στρατιωτική του παρουσία αλλά και ομιλίες  (που μεταδίδονταν σε ένα δημοφιλές ραδιοφωνικό πρόγραμμα που ονομαζόταν Φωνή των Αράβων ) για να επηρεάσει τα γεγονότα σε άλλες αραβικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Υεμένης. Αλλά τα αραβικά απελευθερωτικά κινήματα θα οδηγήσουν συνήθως σε μεγάλη απογοήτευση - πολιτική προδοσία, εξορία και μακελειό.

Όταν ο Ahmad πέθανε στην  Υεμένη τον Σεπτέμβριο του 1962, ο γιος και ο διάδοχός του, Ιμάμ Badr, ανατράπηκε μέσα σε μια εβδομάδα σε ένα πραξικόπημα από αξιωματικούς του στρατού. Εμπνευσμένοι από το Νάσερ της Αιγύπτου, οι αξιωματικοί κήρυξαν τη χώρα ως την Αραβική Δημοκρατία της Υεμένης. Η βασιλική οικογένεια αντιτάχθηκε στο πραξικόπημα και ζήτησε την υποστήριξη από τη Βουλή των Σαούντ, που δεν επιθυμούσαν ένα επιτυχημένο δημοκρατικό καθεστώς υπό στρατιωτική ηγεσία στης διπλανή τους πόρτα.

Η επανάσταση της Υεμένης γρήγορα εξελίχτηκε σε έναν εμφύλιο πόλεμο, και η Υεμένη έγινε η σκηνή της διαμάχης ανάμεσα στην Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία – που θεωρήθηκε από πολλούς ως ένας αγώνας για το μέλλον του αραβικού κόσμου, μεταξύ των λεγόμενων «προοδευτικών» ρεπουμπλικανικών καθεστώτων και των "συντηρητικών" μοναρχιών. Ο Νάσερ αποφάσισε να ρίξει το βάρος του υπέρ του νέου στρατιωτικού καθεστώτος και πλημμύρισε την Υεμένη με αιγυπτιακά στρατεύματα. Στο τέλος του 1963, υπήρχαν 30.000 Αιγύπτιοι στρατιώτες στην Υεμένη. Μέχρι το 1965, ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε σχεδόν το ήμισυ του αιγυπτιακού στρατού - 70.000 στρατιώτες.

Ο αιγυπτιακός στρατός είχε καθηλωθεί στην καταπολέμηση των ανταρτικών φυλών  στο έδαφος τους. Κατά τη διάρκεια του πενταετούς πολέμου, περισσότεροι από 10.000 αιγύπτιοι στρατιώτες σκοτώθηκαν και οι Αιγύπτιοι δεν κατάφεραν να προχωρήσει πέρα ​​από την πρωτεύουσα, Σαναά. 

Την ίδια στιγμή, οι Σαουδάραβες είχαν αναλάβει τη χρηματοδότηση της βασιλικής αντιπολίτευσης, παρέχοντας όπλα και την πρόσληψη ξένων μισθοφόρων. Αλλά οι Σαουδάραβες δεν έκαναν το ίδιο λάθος με το Νάσερ με το να στείλουν χιλιάδες των δικών τους στρατευμάτων στον πόλεμο. Ο Νάσερ απέσυρε τελικά τις τελευταίες αιγυπτιακές δυνάμεις από την Υεμένη, μετά την ταπεινωτική ήττα των Αράβων στον πόλεμο του 1967 από το Ισραήλ.

Όταν ο εμφύλιος πόλεμος τελείωσε, η βόρεια Υεμένη παρέμεινε μια δημοκρατία. Οι Σαουδάραβες δεν ήταν σε θέση να αποκαταστήσουν τη μοναρχία, αλλά η Αίγυπτος είχε υποστεί μια τέτοια ήττα που δεν είχε πλέον μεγάλη επιρροή πάνω στην πολιτική της Υεμένης. Περίπου την ίδια εποχή, στις νότιες επαρχίες που είχαν αποικιστεί από τους Βρετανούς, ένα μαρξιστικού προσανατολισμού κράτος ιδρύθηκε στα τέλη του 1967 με το Άντεν ως πρωτεύουσά του. Η Νότια Υεμένη - επισήμως γνωστή ως η Λαϊκή Δημοκρατία της Υεμένης - σύντομα έγινε ένας σοβιετικός δορυφόρος.

Τον Μάιο του 1990 μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, η Νότια Υεμένη ενώθηκε με τη βόρεια Υεμένη (η οποία είχε ως κυρίαρχο τον Ali Abdullah Saleh από το 1978) για να σχηματίσουν ένα ενιαίο κράτος, τη Δημοκρατία της Υεμένης. Ως εκείνο το σημείο, η βόρεια Υεμένη ήταν σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από τη βοήθεια της Σαουδικής Αραβίας - η οποία είχε ως στόχο να εξισορροπήσει τη σοβιετική βοήθεια προς τη Νότια Υεμένη - και τα εμβάσματα από αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες της Υεμένης που εργάζονταν στο σαουδαραβικό βασίλειο.

Ο Saleh έγινε πρόεδρος του νέου ενιαίου κράτους, και σύντομα αντιμετώπισε μια σοβαρή δοκιμασία που θα επιβάρυνε τη σχέση του με τους Σαουδάραβες. Ο Ιρακινός δικτάτορας Σαντάμ Χουσεΐν εισέβαλε στο Κουβέιτ τον Αύγουστο του 1990, επιτρέποντας στις Ηνωμένες Πολιτείες να στείλουν εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες για την «προστασία» της Σαουδικής Αραβίας. Ο Σάλεχ είχε συμμαχήσει με τον Χουσεΐν, ο οποίος είχε την υποστήριξη των περισσότερων αραβικών χωρών αλλά και των δυτικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του οκταετούς πολέμου του εναντίον του Ιράν.

Ο Saleh ήταν απρόθυμος να ακολουθήσει τη Σαουδική γραμμή και να διακόψει όλες τις σχέσεις με το Ιράκ, το οποίο ήταν ένας σημαντικός εμπορικός εταίρος και προμηθευτής πετρελαίου για την Υεμένη. Κατά τη διάρκεια της κρίσης του Κουβέιτ, η Υεμένη κατέχει επίσης εκ περιτροπής την έδρα του Αραβικού Συνδέσμου στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Αφότου η Υεμένη καταψήφισε το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας που ενέκρινε τη χρήση βίας κατά του Ιράκ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σαουδική Αραβία διακόπτουν όλες τις ενισχύσεις. Οι Σαουδάραβες εκδίωξαν, επίσης, σχεδόν 750.000 εργαζομένους από την Υεμένη και τις οικογένειες τους, μερικοί από τους οποίους είχαν ζήσει στο βασίλειο για δεκαετίες. Οι απελάσεις διακόπτουν την πλειοψηφία των εμβασμάτων και κατέστρεψαν την οικονομία της Υεμένης.

Οι απελάσεις και τα επακόλουθά τους προσέφεραν ένα διδακτικό μάθημα στη Σαουδική ηγέτες που σήμερα διεξάγει τον πόλεμο εναντίον των Χούτις. Το 1991, οι Σαουδάραβες προσδοκούσαν ότι θα κατηγορηθεί  η κυβέρνηση του Σάλεχ στην Υεμένη για την υποκίνηση των απελάσεων και την επακόλουθη οικονομική κατάρρευση. Αλλά αντ 'αυτού, οι πολίτες της Υεμένης συσπειρώθηκαν γύρω από τον ηγέτη τους, περιφρόνησαν τους Σαουδάραβες και εξέφρασαν ανοικτά το  θαυμασμό τους για το Χουσεΐν.

Το 1994, οι ηγέτες της νότιας Υεμένης προσπάθησαν να αποσχιστούν μετά από χρόνια απογοήτευσης από το βορρά. Ένας πόλεμος ξέσπασε μεταξύ του Βορρά και του Νότου, αλλά οι δυνάμεις του Σάλεχ νίκησαν τους νότιους αντάρτες μέσα σε λίγες εβδομάδες. Οι Σαουδάραβες, ακόμα θυμωμένοι με τον Σάλεχ για την αρνητική ψήφο του στα Ηνωμένα Έθνη, είχαν υποστηρίξει τους νότιους αντάρτες με όπλα και χρηματοδότηση. Αλλά και πάλι οι Σαουδάραβες υποστήριξαν τη λάθος πλευρά, και η κυβέρνηση της Σαναά επέβαλε εκ νέου την ενότητα με τη βία.

Οι σχέσεις του Σάλεχ με τους Σαουδάραβες παρέμειναν τεταμένες μέχρι τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Σεπτεμβρίου 2001 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε εκείνο το σημείο, ο ίδιος ο Σάλεχ ίδιος κινήθηκε για να  συμμαχήσει με τους Σαουδάραβες και την Ουάσιγκτον για την καταπολέμηση της Αλ Κάιντα. Από το 2004 μέχρι τα τέλη του 2009, η κυβέρνηση του Σάλεχ διεξήγαγε μια σειρά από έξι πολέμους εναντίον των εξεγερμένων Χούτι που κυρίως στηρίζονταν στις βόρειες επαρχίες της Υεμένης, κοντά στα σύνορα της Σαουδικής Αραβίας. Οι Σαουδάραβες υποστήριξαν τον Σάλεχ σε όλους αυτούς τους πολέμους, και η Σαουδική Αραβία άμεσα παρέμβηκε στρατιωτικά στην τελευταία από αυτές τις συγκρούσεις το 2009.

Σήμερα, η Σαουδική Αραβία έχει παρέμβει πιο άμεσα στην Υεμένη από ό, τι στο παρελθόν. Υπό το πρίσμα της ιστορίας, οι Σαουδάραβες είναι απρόθυμοι να στείλουν χερσαίες δυνάμεις για την καταπολέμηση των Χούτις σε έδαφος της Υεμένης . Αλλά οι πρόσφατες συγκρούσεις - στο Ιράκ, τη Συρία και τη Λιβύη - δείχνουν ότι μόνο η αεροπορική δύναμη δεν επαρκεί για να επιτευχθεί μια αποφασιστική νίκη. Και όσο περισσότερο αυτή η σύγκρουση τραβά σε μάκρος, το πιο πιθανό είναι ότι οι Χούτις θα κερδίσουν ευρεία λαϊκή στήριξη ως υπερασπιστές της ανεξαρτησίας της Υεμένης εναντίον ενός επιθετικού και επεμβατικού γείτονα.

Η Νιγηρία προετοιμάζεται για τις Εκλογές

 Author: John Campbell, Ralph Bunche Senior Fellow for Africa Policy Studies

 Η Νιγηρία ψηφίζει σε προεδρικές και βουλευτικές εκλογές το Σάββατο. Ο Πρόεδρος Goodluck Jonathan αντιμετωπίζει ως κύριο αντίπαλό του τον Muhammadu Buhari, ο οποίος υπηρέτησε ως επικεφαλής της Νιγηρίας το 1983-1985, όταν η χώρα βρισκόταν υπό στρατιωτικό καθεστώς. Πρόσφατες δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι ο Jonathan προηγείται κατά 7%  από τον Buhari. Πριν από τις εκλογές, οι δύο μεγάλες διεκδικητές υπέγραψαν μία ανανεωμένη συμφωνία ειρήνης σε μια προσπάθεια να απαλλάξουν τις εκλογές από τη βία.  Οι εκλογές, που αρχικά ήταν προγραμματισμένες για τον Φεβρουάριο, αναβλήθηκαν για έξι εβδομάδες λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια, καθώς η Νιγηρία και οι γειτονικές της χώρες εξαπέλυσαν μια επίθεση για την καταπολέμηση της εξέγερσης της Boko Haram. Ο νιγηριανός στρατός δήλωσε την Παρασκευή ότι είχε ανακαταλάβει  τη βορειοανατολική πόλη Gwoza, που πιστεύεται ότι είναι η έδρα της  ομάδας.

" Η αξιοπιστία των εκλογών πρέπει να είναι το ζητούμενο, καθώς η χώρα δεν ήταν ποτέ τόσο πολωμένη ή τα μεγάλα κόμματα δεν υποπτεύονταν ποτέ τόσο το ένα το άλλο. Το  PDP και το APC έχουν ήδη κατηγορήσει το ένα το άλλο ότι συνωμοτούν για εκλογική νοθεία. Η εμπιστοσύνη του κοινού στην εκλογική διαδικασία είναι επίσης χαμηλή, ακόμη και αν η υποστήριξη των αρχών της δημοκρατίας φαίνεται να είναι αμείωτη” γράφει ο John Campbell.

"Οι εκλογές του Φεβρουαρίου υποτίθεται ότι αναβλήθηκαν, έτσι ώστε ο στρατός να μπορέσει να επικεντρωθεί στην επίθεση που έχει ξεκινήσει τώρα κατά της Boko Haram. Όμως, η προτεραιότητα της κυβέρνησης δεν φαίνεται να είναι η προστασία των ανθρώπων και του εδάφους της Νιγηρίας. Στόχος της είναι να παραμείνει στην εξουσία. Η αναβολή απλώς επέτρεψε στο κυβερνών κόμμα να έχει περισσότερο χρόνο για να ξοδέψει περισσότερα  χρήματα στα οποία η αντιπολίτευση δεν μπορεί να ανταποκριθεί», γράφει ο Jean Herskovits στην εφημερίδα New York Times.

Τι συμβαίνει όταν ανακαλύπτεις ότι  η φοίτηση ενός έτους σε κολέγιο στοιχίζει 71.000 δολάρια!

της  Danielle Douglas-Gabriel στην Washington Post

Τα ιδιωτικά κολέγια είναι ακριβά. Πολλοί έχουν τη διπλή, αν όχι την τριπλή τιμή σε σχέση με τα δημόσια πανεπιστήμια. Όμως, και τα 71.000 δολάρια το χρόνο είναι πολλά χρήματα. Αυτό είναι το εκτιμώμενο συνολικό κόστος της φοίτησης στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης για το ακαδημαϊκό έτος 2015-2016. Και δεν είναι πολύ μακριά από ό, τι κοστίζει για να πάει κανείς σε άλλα ιδιωτικά σχολεία αυτή την εποχή.

Η τιμή στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης κέρδισε την προσοχή νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, όταν η εισερχόμενη πρωτοετής φοιτήτρια, Νία Mirza, προχώρησε μια αναφορά ώστε να πετύχει το σχολείο να μειώσει το κόστος συμμετοχής. Η  Μίρζα, μια 19χρονη από το Πακιστάν, ισχυρίζεται ότι η τιμή ανέβηκε αφότου πέτυχε την πρόωρη εισαγωγή της στην τάξη του 2019. Είπε ότι υπολόγισε πως θα κοστίσει περίπου 64.000 δολάρια για να παρακολουθήσει το Tony, ένα ιδιωτικό σχολείο.

….

Υψηλά είναι και τα δίδακτρα και σε άλλα κολέγια. Η τιμή φτάνει στο Κολέγιο Σάρα Λόρενς στα 65.480 δολάρια για το σχολικό έτος 2014-2015, που ακολουθείται από το Harvey Mudd College στα 64,427 δολάρια και το Columbia University στα 63.440 δολάρια , σύμφωνα με το Chronicle of Higher Education.

Ο μέσος όρος σε δίδακτρα, στέγαση και διατροφή σε ένα ιδιωτικό κολέγιο τη φετινή σχολική χρονιά ήταν 42.419 δολάρια, σύμφωνα με το College Board.

Ο κόσμος αυτή τη βδομάδα: μια επισκόπηση των γεγονότων σε διεθνές επίπεδο - Από το μακελειό στην Τυνησία ως τις περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία

Εγκαινιάζουμε σήμερα μια νέα εβδομαδιαία "σελίδα":

Την επισκόπηση των διεθνών εξελίξεων και γεγονότων που έχουν βαρύνουσα σημασία.

Γεγονότα και επισημάνσεις τα οποία - ως Νέος Μέτοικος - τα συγκεντρώνουμε από το διεθνή τύπο, ινστιτούτα και περιοδικά στρατηγικής ανάλυσης και μελέτης των διεθνών σχέσεων και άλλες έγκυρες πηγές.

Το μακελειό στην Τυνησία και η "εύθραυστη" επιτυχία του καθεστώτος

Την Τετάρτη, η Τυνησία χτυπήθηκε από μια πράξη τρομοκρατίας καθώς ένοπλοι εισέβαλαν στο Μουσείο Μπαρντό στην Τύνιδα, σκοτώνοντας εικοσιτρείς ανθρώπους.

Το Ισλαμικό Χαλιφάτο ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση στο Εθνικό Μουσείο της Τύνιδας. Σε ηχογραφημένο μήνυμα που έχει κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο γίνεται αναφορά στους δύο ενόπλους που σκόρπισαν τον θάνατο οι οποίοι περιγράφονται ως «ιππότες της οργάνωσης που ήταν οπλισμένοι με όπλα και βόμβες». Μάλιστα η οργάνωση τζιχαντιστών προαναγγέλλει και νέα χτυπήματα λέγοντας ότι «όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα αποτελούν την πρώτη σταγόνα της βροχής».

Οι μαρτυρίες των τουριστών, που πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τους δύο ένοπλους δράστες περιγράφουν δραματικές καταστάσεις: «Οι δράστες πυροβολούσαν ότι κινούταν», αναφέρει στη Daily Mail ένας Ισπανός τουρίστας ενώ μια άλλη τραγική μαρτυρία μιλά για πανικόβλητους ομήρους που πασάλειψαν τις μπλούζες τους με αίμα και προσποιήθηκαν τους νεκρούς για να σώσουν τη ζωή τους.

Με τον εντονότερο τρόπο καταδίκασε σήμερα η Χαμάς την τρομοκρατική επίθεση στο Μουσείο Μπάρντο της Τύνιδας, την ευθύνη για την οποία ανέλαβαν οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, χαρακτηρίζοντάς την «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και κατά της φίλης Τυνησίας».

Υεμένη - βομβιστικές επιθέσεις με 142 νεκρούς!

Άλλο ένα μακελειό συνέβη αυτές τις μέρες στην Υεμένη όταν μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων προκάλεσαν το θάνατο 142 ανθρώπων!

Το Ισλαμικό Κράτος έσπευσε να αναλάβει την ευθύνη γι' αυτές τις επιθέσεις.

Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δήλωσαν ότι δεν έχουν βρει κανένα στοιχείο που να υποδεικνύει πως η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος είχε οποιαδήποτε επιχειρησιακή σύνδεση με το μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων που συγκλόνισαν την Υεμένη την Παρασκευή, προκαλώντας το θάνατο τουλάχιστον 142 ανθρώπων, όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Τζος Έρνεστ.

Ο κ. Έρνεστ σημείωσε πως οι ΗΠΑ ερευνούν το κατά πόσον ο βραχίονας του ΙΚ στην Υεμένη διαθέτει τις δομές που θα του επέτρεπαν να συντονίσει μια τέτοια επίθεση, η οποία περιελάμβανε τουλάχιστον τρεις βομβιστικές επιθέσεις σε τεμένη την ώρα της προσευχής.

Τόνισε ωστόσο πως συχνά το ΙΚ αναλαμβάνει την ευθύνη για ορισμένες επιθέσεις αμιγώς για λόγους προπαγάνδας. Προσέθεσε δε πως έως τώρα δεν υπάρχει σοβαρό αποδεικτικό στοιχείο ούτε για την ανάληψη ευθύνης από το ΙΚ για την αιματηρή ένοπλη επίθεση στην Τύνιδα, την Τετάρτη, όπου σκοτώθηκαν περισσότεροι από 20 άνθρωποι.

Εάν πάντως η φερόμενη εμπλοκή του ΙΚ στις επιθέσεις στην Υεμένη επιβεβαιωθεί, τότε θα πρόκειται για την μεγαλύτερη επίδειξη δύναμης των τζιχαντιστών σε μια περιοχή όπου επί χρόνια κυριαρχεί ο ανταγωνιστικός βραχίονας της αλ-Κάιντα. Ισλαμικό Κράτος και αλ-Κάιντα είναι εχθροί στον αγώνα για την ηγεσία του ισλαμιστικού και τζιχαντιστικού ρεύματος.

Επανεκλογή του Νετανιάχου στις εκλογές του Ισραήλ

Για τέταρτη φορά εκλέχτηκε πρωθυπουργός του Ισραήλ ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

 Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις πριν από τις εκλογές της προηγούμενης Τρίτης έφερναν το δεξιό κόμμα του, το «Λικούντ», στη δεύτερη θέση με 22 έδρες έναντι 26 της Κεντροαριστερής «Σιωνιστικής Ενότητας». Τα exit polls εμφάνισαν τους δύο μεγαλύτερους συνδυασμούς ισοδύναμους, να λαμβάνουν 27 έδρες ο καθένας, σε σύνολο 120. Η ανατροπή όλων των προγνωστικών ήταν απόλυτη: ο ανοξείδωτος «Μπίμπι» είχε κερδίσει μια πειστική νίκη, με 30 έδρες έναντι μόλις 24 των αντιπάλων του. 

Με δεδομένο τον κατακερματισμό του ισραηλινού πολιτικού τοπίου, ξεκίνησαν ήδη διαβουλεύσεις για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας. Θέτοντας τέλος στις φήμες περί πιθανότητας «μεγάλου συνασπισμού», η «Σιωνιστική Ενότητα» κατέστησε σαφές ότι θα παραμείνει στην αντιπολίτευση. Εκτός νυμφώνος θα μείνει και ο συνασπισμός των αραβικών κομμάτων, που κατέλαβε για πρώτη φορά την τρίτη θέση, με 14 έδρες, προκαλώντας ανησυχία στους εθνικιστικούς κύκλους.

Πιθανότατα ο Νετανιάχου να ξεκινήσει την τέταρτη πρωθυπουργική του θητεία, συμμαχώντας με τα σκληροπυρηνικά κόμματα των Ναφτάλι Μπένετ και Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, υπουργών Οικονομικών και Εξωτερικών στην προηγούμενη κυβέρνηση, όπως και με υπερορθόδοξα, θρησκευτικά κόμματα. Ρόλο ρυθμιστή ενδέχεται να παίξει το κεντροδεξιό κόμμα «Κουλανού», του Μοσέ Καλόν, το οποίο, αν συμπράξει με τον Νετανιάχου, θα του χαρίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία 67 εδρών.

Η επανεκλογή Νετανιάχου, ο οποίος δεσμεύτηκε προεκλογικά πως όσο είναι πρωθυπουργός δεν θα δημιουργηθεί παλαιστινιακό κράτος, προκάλεσε την αντίδραση του Σαέμπ Ερεκάτ, επικεφαλής των Παλαιστινίων διαπραγματευτών, ο οποίος αποδοκίμασε «την επιβράβευση μιας εκστρατείας που βασίστηκε στους εποικισμούς, τον ρατσισμό και το απαρτχάιντ». Μετά την εξέλιξη αυτή, η Παλαιστινιακή Αρχή θεωρείται βέβαιο ότι ενισχύσει τις προσπάθειές της για διεθνή αναγνώριση του Κράτους που έχει μονομερώς ανακηρύξει και την ένταξή του σε διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου του Διεθνούς Δικαστηρίου.

Την ανησυχία του για τις προοπτικές του Παλαιστινιακού εξέφρασε και ο Λευκός Οίκος. Ο Μπαράκ Ομπάμα απέφυγε να τηλεφωνήσει στον Νετανιάχου για να τον συγχαρεί, αφήνοντας αυτό το καθήκον στον υπουργό Εξωτερικών Τζον Κέρι. Ο εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Τζον Ερνεστ, αποδοκίμασε τη «διχαστική ρητορική» του Νετανιάχου έναντι των Αράβων του Ισραήλ και τόνισε ότι ο Μπαράκ Ομπάμα παραμένει δεσμευμένος για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους.

Προειδοποίησε μάλιστα το Ισραήλ ότι οι ΗΠΑ «θα επαναπροσδιορίσουν τη στάση τους» αναφορικά με την προώθηση της ειρηνευτικής διαδικασίας ύστερα από την πρόσφατη τοποθέτηση του Νετανιάχου.

Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ ανακοινώνει αλλαγές

Αυτή την εβδομάδα, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι θα μπορούσε να αυξήσει τα βραχυπρόθεσμα επιτόκια τον Ιούνιο. Κατά την τελευταία δεκαετία, ο ρόλος της Fed για την τόνωση της αμερικανικής οικονομίας και την εποπτεία της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας έχει αλλάξει.

Το κεντρικό τραπεζικό ίδρυμα, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, ή  Fed- βρέθηκε κάτω από εξονυχιστικές έρευνες στον απόηχο της  παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το 2007 - 2009, ακόμη και αν ο ρόλος της στον καθορισμό της οικονομικής πολιτικής επεκτάθηκε δραματικά. 

Η πολιτική της Fed για διατήρηση χαμηλών επιτοκίων στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η οποία οδήγησε σε φθηνότερα ενυπόθηκα δάνεια, αναφέρεται από πολλούς οικονομολόγους ως ένας σημαντικός παράγοντας στη φούσκα των ακινήτων, αν και μερικοί το αμφισβητούν. 

Ορισμένοι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι η απόκλιση της Fed από τον κανόνα του Taylor μεταξύ του 2003 και του 2006 συνέβαλαν σε μια στεγαστική φούσκα. (Πηγή: Federal Reserve Bank του Κάνσας Σίτι )

Μετά την κρίση, η Fed έχει αντιμετωπίσει κριτική για πρωτοφανή παρέμβαση της μεγάλης κλίμακας  στις αγορές ομολόγων, μεταξύ των οποίων και τους τρεις γύρους της λεγόμενης ποσοτικής χαλάρωσης (QE) που βοήθησε να διατηρηθεί η ανάκαμψη, αλλά μετέτρεψε την Fed σε ένα επενδυτικό όχημα με μία ανοιχτή  εντολή για τη δημιουργία χρήματος. Ως αποτέλεσμα της ποσοτικής χαλάρωσης, από τον Μάρτιο του 2015 το σύνολο του ενεργητικού της Fed είχε φτάσει σε σχεδόν 4.5 τρισεκατομμύρια, έναντι 869 δισεκατομμύρια δολαρίων τον Αύγουστο του 2007!

  Ενώ η κομματική αδιέξοδο στην Ουάσιγκτον ανάγκασε την Fed να αναλάβει μεγαλύτερο πολιτικό ρόλο για τη διατήρηση μιας εύθραυστης οικονομικής ανάκαμψης, το 2010 η μεταρρύθμιση Dodd-Frank της Wall Street και η Πράξη Προστασίας των Καταναλωτών επεκτείνει την ευθύνη της κεντρικής τράπεζας για την αξιολόγηση της υγείας του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2014, τα αυξανόμενα ποσοστά ανάπτυξης των ΗΠΑ και η μείωσης της ανεργίας οδήγησε την Fed να σημάνει ένα τέλος για το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων και την επικείμενη επιστροφή σε μια πιο "ομαλοποιημένη" νομισματική πολιτική με την αύξηση των επιτοκίων.

Πώς η αμερικανική στρατιωτική ηγεσία σκέφτεται την Πολυπλοκότητα στο σύγχρονο κόσμο

Micah Zenko

Αυτή την εβδομάδα, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των ΗΠΑ Αντιστράτηγος David Goldfein χαρακτήρισε το 2014 ως το πιο σύνθετο έτος από το 1968. Σχεδόν το σύνολο των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και οι στρατιωτικοί αξιωματούχοι συνεχώς περιγράφουν τον κόσμο ως όλο και πιο πολύπλοκο και δύσκολο, και το ίδιο είναι πιθανό να ειπωθεί για το 2015. 

Αν συνήθως διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Πεντάγωνου, ομιλίες και ειδησεογραφικά άρθρα, περιστασιακά μπορεί να βρεθεί μπροστά  σε μια υπόθεση ή αξίωση που ξεχωρίζει. Χθες, το Πεντάγωνο κυκλοφόρησε ένα άρθρο που συνοψίζει μια ομιλία που δόθηκε από τον διευθυντή του Γενικού Επιτελείου, Αντιπτέραρχου, David Goldfein, στο Ινστιτούτο Brookings. Το άρθρο αυτό περιλαμβάνει τη φράση: "Πέρυσι ήταν το πιο πολύπλοκο έτος από το 1968 ..."

Στο κείμενο της ομιλίας του στο Brookings αναφέρεται:

 Ρώτησα προσωπικά έναν ιστορικό, «Hey, από την προοπτική του Γενικού Επιτελείου, πώς μοιάζει το 2014 σε σχέση με άλλες χρονιές, όταν κοιτάξετε προς τα πίσω;» Και εκείνος είπε, «Είναι νούμερο δύο σε σχέση με τον συνολικό αριθμό των θεμάτων για τα οποία είχαμε να εργαστούμε ... Και το 1968,  τι είχε συμβεί; Λοιπόν, είχαμε τη Ρωσία να εισβάλει στην Τσεχοσλοβακία- η ιστορία επανλαμβάνεται, σωστά; - είχαμε δύο σημαντικές δολοφονίες - εκείνες του  RFK [Ρόμπερτ Κένεντι] και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, είχαμε το USS Pueblo , είχαμε φυλετικές ταραχές σε όλη τη χώρα. Έτσι ώστε  το προσωπικό του Γενικού Επιτελείου ήταν χωρίς αμφιβολία απασχολημένο πλήρως.  Το προσωπικό του Γενικού Επιτελείου το 2014 ήταν απίστευτα απασχολημένο, επίσης.

Μέσα στο 2014 υπήρξε η έκρηξη του πολέμου στην Ουκρανία και αυτού που που οι ΗΠΑ ονομάζουν εισβολή της Ρωσίας, υπήρξε η έξαρση της δράσης του ISIS (Ισλαμικού Κράτους), η ανάπτυξη τρομοκρατικών επιθέσεων,  η όξυνση της κατάστασης στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και αλλού.

Μια Τράπεζα που πάει πολύ μακριά;

του Robert Kahn

Η  δημιουργημένη και υποστηριζόμενη από την Κίνα Τράπεζα - η  Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) - επιδιώκει να αντιμετωπίσει ένα κρίσιμο κενό υποδομής στην περιοχή της ΝΑ Ασίας, αλλά είναι επίσης μια πρόκληση για την υφιστάμενη παγκόσμια οικονομική τάξη.

 Η τράπεζα έχει αποκτήσει ώθηση με την ανακοίνωση ότι τουλάχιστον τέσσερις από την Ομάδα των Επτά Κρατών έχουν συμφωνήσει να γίνουν ιδρυτικά μέλη, προκαλώντας έκπληξη και κατάσταση συναγερμού στην Ουάσιγκτον. Η υποστηριζόμενη από το Πεκίνο τράπεζα φαίνεται να κερδίζει έδαφος για τον εκφρασμένο στόχο της να αντιμετωπίσει τις μεγάλες διαφορές στις υποδομές στην Ασία. Αλλά η τράπεζα αντανακλά επίσης τη δυσαρέσκεια του Πεκίνου με τα υπάρχοντα διεθνή θεσμικά όργανα και την επιθυμία του να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού, υποστηρίζει ο  Robert Kahn. Αν και θα ήταν ένα θετικό βήμα για την Ουάσιγκτον να ενταχθεί στην τράπεζα, ο Καν υποστηρίζει ότι υπάρχει μικρή πιθανότητα το Κογκρέσο να εγκρίνει τη συμμετοχή των ΗΠΑ.

Ποια είναι η   Asian Infrastructure Investment Bank και ποιοι είναι οι στόχοι της;

Η AIIB είναι ένα περιφερειακό διεθνές χρηματοπιστωτικό ίδρυμα που προτάθηκε αρχικά από την κινεζική κυβέρνηση το 2013 και ξεκίνησε τη λειτουργία τον Οκτώβριο του 2014. Ο στόχος της τράπεζας είναι η χρηματοδότηση των οδικών, σιδηροδρομικών, λιμενικών και άλλων κατασκευαστικών έργων υποδομής. Περισσότερες από είκοσι χώρες εντάχθηκαν στην AIIB στην αρχή, αλλά ηγετικές οικονομίες του G7, καθώς και η Νότια Κορέα και η Αυστραλία, αρχικά αρνήθηκαν να συμμετάσχουν. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, περισσότερες χώρες έχουν υπογράψει, και με την απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου και των τριών οικονομιών της ευρωζώνης να ενταχθούν, σήμερα υπάρχουν περίπου τριάντα μέλη. Η τράπεζα ιδρύθηκε με 50 δισεκατομμύρια δολάρια σε κεφάλαια, γεγονός που την καθιστά σχεδόν στο ένα τρίτο του μεγέθους της Ασιατικής Τράπεζας Ανάπτυξης (ADB), αλλά το κεφάλαιο αναμένεται να αυξηθεί σε 100 δισεκατομμύρια δολάρια, καθώς άλλες χώρες της ηπείρου θα συμμετάσχουν σ' αυτήν. Η AIIB αναμένει να κάνει το πρώτο της δάνειο στα τέλη του τρέχοντος έτους.

Αυξανόμενη πολιτική κρίση στη Μαλαισία

Joshua Kurlantzick

Από τις εκλογές του Μαΐου 2013, η Μαλαισία μαστίζεται από την αύξηση του κομματισμού, συγκρούσεων μέσα στο κυβερνών κόμμα, μια σειρά από συλλήψεις ακτιβιστών της αντιπολίτευσης, και τις αποκαλύψεις πιθανών σκανδάλων στο κρατικό ταμείο της χώρας. Το κυβερνών κόμμα φυλάκισε πρόσφατα τον ηγέτη της αντιπολίτευσης, ελπίζοντας ότι θα σταθεροποιηθεί η χώρα, αλλά - φυσικά - η "σταθερότητα" δεν έχει ακόμη επιτευχθεί. 

Καθιστώντας  τις Ψηφιακές Τεχνολογίες  Στόχο μιας Βιώσιμης Ανάπτυξης

David Fidler

Φέτος, δεκαπέντε χρόνια από τον ορισμό των "Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας" από τα Ηνωμένα Έθνη θα πρέπει να αντικατασταθεί με μια νέα στρατηγική, τους Στόχους μιας Βιώσιμης Ανάπτυξης. Η στρατηγική αυτή θα διαμορφώσει τις μελλοντικές προσπάθειες ανάπτυξης -  υπάρχει τώρα μια ώθηση για να συμπεριληφθούν οι ψηφιακές τεχνολογίες, όπως η πρόσβαση στην κινητή τηλεφωνία και το Διαδίκτυο...

http://blogs.cfr.org/cyber/2015/03/19/the-push-to-have-digital-technologies-included-in-the-sustainable-development-goals/?cid=nlc-public-the_world_this_week-highlights_from_cfr-link25-20150320&sp_mid=48273614&sp_rid=c2FyYW50aWRpczdAZ21haWwuY29tS0

Σε παγκόσμιο επίπεδο δυο πολιτικά γεγονότα έχουν ιδιαίτερη σημασία για τις επόμενες ημέρες:

- Οι Προεδρικές Εκλογές στη Νιγηρία.

η Νιγηρία είναι η πιο πολυπληθής χώρα της Αφρικής με 177 εκατομμύρια πληθυσμό που διαιρείται σε χριστιανούς και μουσουλμάνους και η πιο ανεπτυγμένη οικονομία της ηπείρου.

Σύμφωνα με προβλέψεις της Goldman Sachs η Νιγηρία από τα μέσα αυτού του αιώνα θα είναι η 13η οικονομία στον κόσμο - μόλις πίσω από τη Γερμανία και τη Γαλλία!

Με σοβαρές πλουτοπαραγωγικές πηγές, κυριότερη από τις οποίες είναι το πετρέλαιο, αλλά και με σοβαρές εθνοτικές και θρησκευτικές διαφορές και συγκρούσεις, με αυξανόμενη πολιτική και θρησκευτική βία - η Νιγηρία αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της αποσταθεροποίησης. 

Οι επερχόμενες εκλογές είναι ένα rematch των εκλογών του 2011 μεταξύ του σημερινού Προέδρου Goodluck Jonathan (ενός νότιου χριστιανού) και του Muhammadu Buhari (βόρειου μουσουλμάνου και πρώην στρατιωτικού αρχηγού). Η ένταση μεταξύ Ουάσινγκτον και της χώρας είναι υψηλότερη από ό,τι το 2011, σε μεγάλο βαθμό για το πώς αυτή δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στην ριζοσπαστική ισλαμιστική ομάδα ανταρτών, την Boko Haram, η οποία  σταθερά κερδίζει δύναμη στη βορειοανατολική Νιγηρία. Σύμφωνα με εκτιμήσεις,  η Boko Haram έχει αναλάβει την ευθύνη για σχεδόν έντεκα χιλιάδες θανάτους από το Μάιο του 2011!

Ο νυν πρόεδρος της Νιγηρίας υποσχέθηκε ότι θ' αντιμετωπίσει σ'ένα μήνα!

Ίδωμεν ... 

Και κάτι ιδιαίτερα σοβαρό: οι περιφερειακές εκλογές αύριο στη Γαλλία ...

Όπου οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη Λεπέν να προηγείται!

Ίσως, μετά από αυτές τις εκλογές η Γαλλία και η Πέμπτη Δημοκρατία της όπως και η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να μην είναι η ίδια ... 

O βρετανικός Guardian αναρωτιέται:

Το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο: από "κόμμα διαμαρτυρίας" θα αναδειχθεί σε "πρώτο κόμμα στη Γαλλία";

Για να συνεχίσει:

Αυτό θα σηματοδοτούσε μια σημαντική αλλαγή. Παραδοσιακά, το FN αντιπροσώπευε μια εθνική ψήφο διαμαρτυρίας που είχε πολύ μικρές ρίζες στη βάση ή τοπικές οργανώσεις. Τώρα παρουσιάζεται να ριζώνει σε ολόκληρη τη χώρα. Και οι νέες  βάσεις του στις τοπικές εκλογές θα  είναι τα θεμέλια της εκλογικής κούρσας της Le Pen για την προεδρία το 2017.

Το FN αυτοανακηρύσσεται ήδη ως το "πρώτο κόμμα της Γαλλίας", μετά την ψηφοφορία στις ευρωεκλογές του περασμένου έτους. Μετά τις δημοτικές εκλογές του περασμένου έτους, επίσης, έχει 11 δημάρχους και πάνω από 1.500 δημοτικούς συμβούλους - την  υψηλότερη εκπροσώπηση από τις παλιότερες "ημέρες δόξας" του τη δεκαετία του 1990, όταν είχε τέσσερις δημάρχους.