Διακομματική Επιτροπή για τις γερμανικές αποζημιώσεις; ομόφωνη έγκριση από τη Βουλή

Ομόφωνα δεκτή έγινε μετά από πολύωρη συζήτηση στη Βουλή, στις 02:45 τα ξημερώματα, η πρόταση της Προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου για την επανασύσταση  και αναβάθμιση της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη Διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα.

Με το βλέμμα στις κρίσιμες διαπραγματεύσεις της χώρας με τους εταίρους του, μίλησε από το βήμα της Βουλής ο πρωθυπουργός κατά την έναρξη της συνεδρίασης. 

Υποστηρίζοντας πως «όταν τη θέση της αλληλεγγύης, της φιλίας, της συνεργασίας και του διαλόγου μεταξύ των λαών, παίρνει η αίσθηση της υπεροχής και του ιστορικού πεπρωμένου, όταν τη θέση του σεβασμού παίρνει η μισαλλοδοξία, φυλετική ή κοινωνική, τότε αυτό που κυριαρχεί είναι ο πόλεμος και το σκοτάδι», ο Αλέξης Τσίπρας θύμισε τι συνέβη με την ηττημένη του ΄Β Παγκόσμιου Πολέμου, Γερμανία. 

«Η Γερμανία παρά τα εγκλήματα του Γ’ Ράιχ και των χιτλερικών ορδών που κατέκαψαν τον κόσμο, παρά το ολοκληρωτικό κακό του Ολοκαυτώματος, ωφελήθηκε -και ορθώς ωφελήθηκε- από σειρά παρεμβάσεων», είπε, κάνοντας λόγο για διαγραφή του χρέους της από τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη Σύμβαση του Λονδίνου το 1953 και για τα τεράστια ποσά που εκταμιεύθηκαν από τους Συμμάχους για την ανοικοδόμησή της. 

Η Σύμβαση όμως του Λονδίνου, θύμισε, αναγνωρίζει ταυτόχρονα ότι απομένουν οι τελικές Γερμανικές Αποζημιώσεις για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίες θα έπρεπε να διευθετηθούν με την τελική συνθήκη ειρήνης που δεν υπογράφτηκε μέχρι το 1990, εξαιτίας της διχοτόμησης της Γερμανίας. 

Και όταν όμως επανενώθηκαν οι δύο Γερμανίες, οι γερμανικές κυβερνήσεις επέλεξαν τη σιωπή, τα νομικά τεχνάσματα, την αναβολή και την παρέλκυση, είπε, αναρωτώμενος αν αυτή είναι ηθική στάση. 

Εξηγώντας ειδικά τον όρο "νομικά τεχνάσματα" αναφέρθηκε στη Διμερή Συμφωνία του 1960 που επικαλείται η Γερμανία, όταν είχε καταβάλει 115 εκατομμύρια Μάρκα ως αποζημιώσεις, για να παρατηρήσει ότι η συμφωνία αυτή δεν αφορούσε σε αποζημιώσεις για τις καταστροφές που υπέστη η χώρα, αλλά αποζημιώσεις για τα θύματα του ναζισμού στην Ελλάδα, ενώ δεν αφορούσε ούτε στο αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και τις αξιώσεις για αποζημίωση εξαιτίας εγκλημάτων πολέμου και καταστροφής των υποδομών της χώρας ή διάλυσης της οικονομίας της. 

Ο πρωθυπουργός, διαβεβαιώνοντας ότι η χώρα μας θα προσεγγίσει το θέμα με ευαισθησία και διάθεση διαλόγου, δήλωσε ότι το ίδιο αναμένει από τη γερμανική κυβέρνηση. 

«Απέναντι σε έναν ηθικολογικό τόνο που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια στη δημόσια συζήτηση στην Ευρώπη, εμείς δεν επιλέγουμε ούτε τη θέση του μαθητή που σκύβει το κεφάλι και χαμηλώνει τα μάτια απέναντι στην αφ’ υψηλού ηθική διδασκαλία, αλλά ούτε διεκδικούμε τη θέση του ηθικοδιδάσκαλου που κουνά επιτιμητικά το δάχτυλο, απέναντι στον υποτιθέμενο αμαρτωλό, ζητώντας του να πληρώσει για τις αμαρτίες του. Αντίθετα επιλέγουμε το δρόμο της διαπραγμάτευσης και του διαλόγου, της αλληλοκατανόησης και της δικαιοσύνης», είπε. Δεσμευόμενος αντίστοιχα ότι η χώρα θα τηρήσει τις υποχρεώσεις της, υποστήριξε ότι «έτσι οφείλουν να πράξουν και όλες οι πλευρές».

Υπογράφει ο υπουργός Δικαιοσύνης

Στην ίδια συνεδρίαση, με ενθουσιασμό έγινε δεκτή από τους βουλευτές της συμπολίτευσης η ανακοίνωση «βόμβα» από τον υπουργό Δικαιοσύνης Νίκο Παρασκευόπουλο, ότι προτίθεται να υπογράψει για την εκτέλεση απόφασης του Αρείου Πάγου που δικαίωνε από το 2000 τα θύματα του Διστόμου. «Είμαι έτοιμος να δώσω την άδειά μου για την εκτέλεση της απόφασης του Αρείου Πάγου», είπε. 


Αυτή, επιδίκαζε στη Γερμανία να πληρώσει αποζημιώσεις, σημειώνοντας ότι σε διαφορετική περίπτωση θα γινόταν συντηρητική κατάσχεση της περιουσίας του γερμανικού Δημοσίου. Όμως για να εκτελεστεί απόφαση κατάσχεσης κατά περιουσίας ξένου κράτους στην χώρα μας, απαιτείται η υπογραφή του υπουργού Δικαιοσύνης, με τον νυν υπουργό να δηλώνει πρόθυμος να βάλει τη δική του, έστω και διευκρινίζοντας ότι τον χρόνο της απόφασής του θα τον εξαρτήσει από την "πολυπλοκότητα της υπόθεσης" και τις "εθνικές διαστάσεις" της. 

Για «υπεκφυγή» της Γερμανίας σε μία ιστορική και ηθική υποχρέωση απέναντι στον ελληνικό λαό, μίλησε ο Αναπληρωτής υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Νίκος Χουντής, υποστηρίζοντας πως η Γερμανία δεν αναγνωρίζει πώς διαμορφώθηκε το γερμανικό θαύμα που οφείλεται στο ότι κουρεύτηκαν χρέη, πήρε αναπτυξιακή βοήθεια και ρήτρα ανάπτυξης και πως σε αυτή την αντιμετώπιση έστερξε και η κατεστραμένη τότε χώρα μας. «Δεν συμψηφίζουμε. Συγκρίνουμε», είπε μεταξύ άλλων.

Με ιστορική αναδρομή της υπόθεσης διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου, ξεκίνησε την ομιλία του στη Βουλή ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, χαρακτηρίζοντας την όλη πρωτοβουλία ως πράξη εθνικής ενότητας και συνεννόησης την ώρα που ο λαός βιώνει μία απόπειρα να διατηρηθεί ο "εθνικός διχασμός". 

Δύο όμως αποστροφές του Ευάγγελου Βενιζέλου δημιούργησαν αίσθηση. Αφενός το γεγονός ότι έκλεισε την τοποθέτησή του αναρωτώμενος πότε θα μιλήσει η Βουλή για αυτά που καθορίζουν την μοίρα του ελληνικού λαού, καταγγέλλοντας το γεγονός ότι δεν ήρθε για έγκριση στο Σώμα η συμφωνία παράτασης της δανειακής σύμβασης, αφετέρου η αναφορά του στον «εθνικισμό και της δεξιάς, αλλά και της αριστεράς», όπως είπε, σημειώνοντας ότι αυτός βρίσκεται στην μήτρα και του Α' και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Στον τελευταίο αυτό ισχυρισμό του Ευάγγελου Βενιζέλου, απάντησε λίγο αργότερα ο Αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας Κώστας Ήσυχος, κάνοντας λόγο για «απόλυτη και απαράδεκτη ιστορική εξίσωση», αλλά και για «ιστορική λαθροχειρία». 

Ο ίδιος προέβη στην αποκάλυψη ότι στο αρχείο του υπουργείου του υπάρχουν 400.000 αρχεία της Βέρμαχτ που αποδεικνύουν τις γερμανικές θηριωδίες. Αυτά, αποδεικνύουν μεταξύ άλλων, παράνομες αρχαιολογικές ανασκαφές κατά την περίοδο 1941-1944, καταστροφές ιστορικών μνημείων, εξόρυξη πολύτιμων μετάλλων και ορυκτών, καταστροφή υποδομών κτλ, και ήδη βρίσκονται σε διαδικασία ψηφιοποίησης. 

.

Για απειλητικές χειρονομίες εναντίον της, εξάλλου, μίλησε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μαρία Κανελλοπούλου, καταγγέλλοντας στο περιθώριο της συνεδρίασης ότι κατά την ομιλία της ο βουλευτής της ΧΑ Μιχάλης Αρβανίτης έφερε την παλάμη του στον λαιμό, όπως κάνει κανείς για να περιγράψει τον σφαγιασμό κάποιου. 

Περιγραφές άλλωστε ανέφεραν διαμαρτυρίες από τα έδρανα της ΧΑ την ώρα που η ομιλήτρια του ΣΥΡΙΖΑ έκανε λόγο για «απογόνους των ναζί του Χίτλερ» που σήμερα δολοφόνησαν τον Παύλο Φύσσα, κάτι που πάντως δεν «έπιασε» η κάμερα της Ολομέλειας

Έχουμε πει ότι θα επιδοκιμάζουμε και θα στηρίζουμε κάθε θετική κίνηση και μέτρο της κυβέρνησης.

Ενώ θα ασκούμε αυστηρή κριτική στις αντιφάσεις, στις υπαναχωρήσεις και σε μέτρα και επιλογές που διαιωνίζουν το μνημονιακό καθεστώς.

Και η χτεσινή εξέλιξη σαφώς καταγράφεται ως θετική.

Με δυο προϋποθέσεις:

Να μη γίνεται αποσκοπώντας στο εσωτερικό κυρίως για επικοινωνιακούς λόγους  σε μια στιγμή που σαφώς η κυβέρνηση έχει προχωρήσει σε συμβιβασμό με τους δανειστές και έχει προεκτείνει την ισχύ του Μνημονίου.

Και κατά δεύτερο, η  επανασύσταση  και αναβάθμιση της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη Διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα, θα πρέπει να έχει συνέχεια και κυρίως αποτελέσματα.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι παρόμοιες επιτροπές  υπήρξαν και στο παρελθόν.
 όμως είχαν οδηγηθεί κυρίως για πολιτικούς λόγους στην αδράνεια και στασιμότητα ... 

Πρέπει η Γερμανία να επιστρέψει το αναγκαστικό δάνειο; Άρθρο της γερμανικής εφημερίδας "Die Zeit"

του Μ …

Πρόκειται για θέμα το οποίο επιβαρύνει τις ελληνογερμανικές σχέσεις εδώ και δεκαετίες: Οι οφειλές της γερμανικής Βέρμαχτ στην Ελλάδα. Εκτός τού ότι σφαγιάστηκε άμαχος πληθυσμός τότε, το 1942 η ελληνική κεντρική τράπεζα υποχρεώθηκε να δώσει αναγκαστικό δάνειο ύψους 476 εκατ. προπολεμικών μάρκων στους ναζί. Τα χρήματα αυτά δεν επεστράφησαν ποτέ.

Ο νέος Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας απαιτεί τώρα ακριβώς αυτή την επιστροφή, ώστε να ξεπεράσει τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα του. Ένα εμπιστευτικό έγγραφο του Ελληνικού Ελεγκτικού Συνεδρίου, το οποίο διέρρευσε στον Τύπο, κάνει λόγο για έντεκα δισ. ευρώ, συμπεριλαμβανομένων των τόκων.

Η γερμανική κυβέρνηση δεν βλέπει όμως τον λόγο να πληρώσει. Θεωρεί ότι οι οφειλές αυτές εμπίπτουν στις κλασικές απαιτήσεις αποζημιώσεων, επειδή πρόκειται για "αποζημίωση οικονομικού ή υλικού τύπου", οι οποίες διεκδικούνται "από μια ηττημένη χώρα ως αποζημίωση", απαντούσε σε σχετική επερώτηση του κόμματος της Αριστεράς στο γερμανικό κοινοβούλιο ήδη πέρυσι.

Είναι η επανένωση συνθήκη ειρήνης;

Έτσι, οι ελληνικές απαιτήσεις αποσβέστηκαν (κατά τη γερμανική κυβέρνηση) με τη σύμβαση για τις αποζημιώσεις του 1960. Στο έγγραφο αυτό, η Γερμανία υποχρεώθηκε να πληρώσει 115 εκατ. μεταπολεμικά μάρκα. Η γερμανική κυβέρνηση επιχειρηματολογεί επιπλέον, ότι τότε δημιουργήθηκε "ένα ευρύ πλέγμα κανόνων για τις επανορθώσεις", σύμφωνα με το οποίο μετά το τέλος του πολέμου η Γερμανία έδωσε και στην Ελλάδα κατασχεμένες μηχανές και προϊόντα.

Η συνθήκη του Λονδίνου του 1953 επιφυλασσόταν όμως για καταβολές αποζημιώσεων μετά τη σύναψη συνθήκης ειρήνης. Μια τέτοια συνθήκη ειρήνης δεν υπάρχει μέχρι σήμερα από τυπική άποψη. Η γερμανική κυβέρνηση επιχειρηματολογεί εντούτοις ότι η συνθήκη "Δύο συν τέσσερις", η οποία υπεγράφη το 1990 μεταξύ Δ. και Α. Γερμανίας αφενός και των άλλοτε συμμάχων αφετέρου, ισοδυναμεί λόγω των πολιτικών και νομικών διατυπώσεων με συνθήκη ειρήνης. Η συνθήκη "Δύο συν τέσσερις" δεν προβλέπει αποζημιώσεις, λέει η γερμανική κυβέρνηση. Σε αυτό συνηγορεί και ο τίτλος: "Τελικές ρυθμίσεις αναφορικά με τη Γερμανία".

Επιπλέον, τα τότε κράτη - μέλη του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, συνυπέγραψαν την εν λόγω συνθήκη "Δύο συν τέσσερις". Οι Ελληνες αντιτείνουν, ότι απλώς "λαμβάνουν υπόψη" τη συνθήκη αυτή. Και αυτό είναι ορθό, στη γερμανική όμως μετάφραση αναφέρεται ότι η εν λόγω συνθήκη ελήφθη υπόψη "με μεγάλη ικανοποίηση" και "χαιρετίστηκε ειλικρινά".

Οι Έλληνες επιμένουν ότι η επιστροφή του αναγκαστικού δανείου συμφωνήθηκε με τη ναζιστική Γερμανία. Επομένως τίθεται το ερώτημα αν μπορεί να θεωρηθεί ως κλασική αποζημίωση ή ως δάνειο ιδιωτικού δικαίου. Για να διευκρινισθεί αυτό νομικά, θα πρέπει η Ελλάδα να εναγάγει τη Γερμανία για επιστροφή του δανείου. Και αυτό θα μπορούσε να κοστίσει ακριβά στη Γερμανία: ιστορικοί υπολογίζουν το ύψος των γερμανικών οφειλών σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες σε 14 δισ. προπολεμικά μάρκα.

Για τις γερμανικές οφειλές έχουν γίνει ήδη πολλές δίκες, όπως λ.χ. των επιζώντων συγγενών της σφαγής του Διστόμου, οι απαιτήσεις, όμως, δεν αναγνωρίστηκαν από τα γερμανικά δικαστήρια το 2003, κάτι το οποίο επικύρωσε και το Συνταγματικό Δικαστήριο το 2006.

"Η στάση της Γερμανίας προκαλεί ντροπή"

Αντίθετα, τα ελληνικά δικαστήρια επιδίκασαν στα θύματα 29 εκατ. ευρώ. Η απόφαση όμως δεν μπορούσε να εκτελεστεί στη Γερμανία.

Το κόμμα της γερμανικής Αριστεράς είναι, αντίθετα, της γνώμης ότι η Γερμανία έχει ηθικό χρέος να πληρώσει το δάνειο. Βασίζεται σε έκθεση της νομικής υπηρεσίας του γερμανικού Κοινοβουλίου. Οι νομικοί του παρατήρησαν και αυτοί ότι η ελληνική απαίτηση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αποζημίωση για τις επανορθώσεις.

Και ο ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ έχει την ίδια άποψη: "H στάση της γερμανικής κυβέρνησης δυστυχώς προκαλεί ντροπή" είπε στο πρώτο γερμανικό κανάλι. "Η ναζιστική κυβέρνηση είχε η ίδια υπολογίσει το ύψος της εκκρεμούσας οφειλής από το δάνειο. Η ναζιστική Γερμανία δεν θα μπορούσε φυσικά να υπολογίσει το μελλοντικό ύψος της", τόνισε ο Φλάισερ. Δυστυχώς, οι Έλληνες δεν είχαν τη δυνατότητα να επιβάλουν το δίκιο τους απέναντι στους ανυποχώρητους Γερμανούς.