Όχι στη νέα λαίλαπα αντιλαϊκών μέτρων της τρόικα και των κυβερνητικών ανδρείκελων – Να φύγει αυτή η κυβέρνηση ΤΩΡΑ

Τα γελοία ψέματα του Σαμαρά και της κυβέρνησης αχυρανθρώπων κατέρρευσαν ταχύτατα.

Πάει τα success story …

Πάνε οι δηλώσεις ότι «βγαίνουμε» από το Μνημόνιο …

Τώρα έχουμε τις νέες υποχωρήσεις, τη νέα υποταγή στις ιταμές απαιτήσεις των τροϊκανών, των τοκογλύφων και δανειστών …

Και για να μην ξεχνιόμαστε … και της ελληνικής ολιγαρχίας που άριστα βολεύεται με αυτά τα μέτρα …

Έχουμε, λοιπόν, «διαπραγματεύσεις» στο Παρίσι όπου η τρόικα, το ΔΝΤ, οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρουσιάζονται άτεγκτοι και στην ουσία ζητούν «νέο αίμα», νέα οδυνηρά και αβάστακτα μέτρα σε βάρος του ελληνικού λαού.

Τα οποία η «ελληνική» κυβέρνηση φαίνεται πρόθυμη να τους τα δώσει για πάρει τη  … δόση του ενός δις. ευρώ περίπου.

Για ένα δισεκατομμύριο, λοιπόν – το οποίο είναι υποπολλαπλάσιο των μιζών, των αθέμιτων συναλλαγών, των τοκογλυφικών επιτοκίων, του ξεπουλήματος της δημόσιας και εθνικής περιουσίας – η κυβέρνηση Σαμαρα – Βενιζέλου φέρεται πρόθυμη

·         Να πετσοκόψει το ασφαλιστικό, με νέες μειώσεις συντάξεων, τσάκισμα ως και εξαφάνιση των επικουρικών, γενική αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης

·         Να προχωρήσει σε νέες μειώσεις μισθών στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα

·         Να αυξήσει το ΦΠΑ και στην ελάχιστη και στη μέγιστη κατηγορία

·         Να επιτρέψει τις ανεξέλεγκτες απολύσεις

Και άλλα απάνθρωπα και  εξοντωτικά μέτρα …

Το ερώτημα είναι:

Με ποια πολιτική και ηθική νομιμοποίηση μπορεί να το κάνει αυτό;

Δε συζητάμε άλλου τύπου επιχειρήματα.

Ότι η πολιτική των Μνημονίων και της οδυνηρής λιτότητας έχει αποτύχει παταγωδώς.

Ότι το Δημόσιο Χρέος αυτή την περίοδο όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά καλπάζει ανεξέλεγκτο ξεπερνώντας τα 370 δις ευρώ!!!

Δεν συζητάμε για την ανεργία, την κοινωνική δυστυχία, για την υποθήκευση του μέλλοντος αυτού του τόπου και ειδικότερα των νέων ανθρώπων.

Όλα αυτά και πολλά ακόμη τα έχουμε τονίσει επανειλημμένως …

Σήμερα γίνεται απολύτως κατανοητό ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο συνέχισης των ίδιων αδιεξόδων.

Της ίδιας καταστροφικής πολιτικής.

Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να ανατραπεί ΤΩΡΑ.

Και είναι χρέος των δυνάμεων της Αντιπολίτευσης, ειδικότερα των δυνάμεων της Αριστεράς, να καλέσουν σε ένα παλλαϊκό ξεσηκωμό, στη δημιουργία ενός ευρύτατου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου   για την άμεση ανατροπή της κυβέρνησης των ανδρεικέλων της τρόικα και της ολιγαρχίας και δημοκρατική διέξοδο με άμεση προσφυγή στις εκλογές.

Χωρίς αυταπάτες και έχοντας εγρήγορση για τις όποιες παρεμβάσεις, εκβιασμούς ή  νέες αντιδημοκρατικές εκτροπές.

Και χωρίς, όμως, στενόκαρδους μικροκομματικούς υπολογισμούς.

Είναι σαφές ότι μπαίνουμε σε μια ιδιαίτερη ιστορική συγκυρία όπου ο καθένας – είτε είναι πολιτική δύναμη, είτε κοινωνικό κίνημα, είτε πολίτης ως άτομο – καλείται να αναλάβει τις ευθύνες του. 

«Εκβιαστική» τρόικα, «διεφθαρμένη» ελίτ; το “σιωπηλό πραξικόπημα” με την παρέμβαση της τρόικα στις χώρες της κρίσης

Μία έρευνα που θα συζητηθεί: «σιωπηλό πραξικόπημα» αποκαλεί την παρέμβαση της τρόικας στις χώρες της κρίσης ο δημοσιογράφος Γιούργκεν Ροτ στο ομώνυμο βιβλίο του, που κυκλοφόρησε πρόσφατα σε 4η έκδοση.

Ο γερμανός δημοσιογράφος έχει φανατικούς φίλους, αλλά και αντιπάλους. Μέχρι σήμερα έχει ερευνήσει υποθέσεις διαφθοράς στη Γερμανία, αλλά και στην ανατολική Ευρώπη. Πολλοί θεωρούν τα ρεπορτάζ του ιδιαίτερα αποκαλυπτικά, άλλοι τον κατηγορούν ότι παραθέτει απλώς μαρτυρίες τρίτων, χωρίς απτές αποδείξεις. Αυτή τη φορά στο «στόχαστρο» του Ροτ μπαίνει η τρόικα στην Ελλάδα, αλλά και στις υπόλοιπες χώρες της κρίσης. Ο ίδιος ομολογεί ότι προβληματίστηκε πριν καταλήξει στον τίτλο «σιωπηλό πραξικόπημα» στο βιβλίο του. Αλλά τελικά πιστεύει ότι ήταν μία σωστή επιλογή: «Όταν λέω ʻσιωπηλό πραξικόπημαʼ εννοώ ότι γίνονται αλλαγές σε ένα πολιτικό και κοινωνικό σύστημα χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση, χωρίς τη συμμετοχή του πληθυσμού στις διαδικασίες. Μίλησα με πολλούς επιστήμονες και συνδικαλιστές πριν καταλήξω στον όρο ʻπραξικόπημαʼ και όλοι μου είπαν ότι περί αυτού πρόκειται, ότι αυτό συμβαίνει στην ουσία τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία. Μία αλλαγή στην ίδια την κοινωνία».

Από την άλλη πλευρά ο Γιούργκεν Ροτ θεωρεί, και το εξηγεί στο βιβλίο του, ότι ευθύνη για τη σημερινή κρίση φέρει η ελληνική πολιτική τάξη, συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα που σχετίζονται μαζί της, καθώς και η γενικότερη νοοτροπία του νεποτισμού και της οικογενειοκρατίας.

Αν όμως έτσι έχουν τα πράγματα, δεν είναι θεμιτή, αλλά και απαραίτητη η «αλλαγή στο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα» την οποία φαίενται να επικρίνει; «Η διαφθορά έχει σημαντικό ρόλο, κατά τη γνώμη μου, στην αποκαλούμενη κρίση χρέους. Θεωρώ ότι τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα είναι υπεύθυνα για το σύστημα της διαφθοράς. Δεν μιλάω για κρούσματα διαφθοράς σε χαμηλόβαθμους υπαλλήλους, αλλά για υποθέσεις εκατομμυρίων, οι οποίες αν δεν επιδοκιμάζονται, τουλάχιστον γίνονται ανεκτές» λέει ο γερμανός δημοσιογράφος στην Deutsche Welle. Και επικαλείται μαρτυρίες, ιδιαίτερα νέων ανθρώπων, στην Ελλάδα, που λένε ότι θα ήθελαν μία σοβαρή εναλλακτική λύση, η οποία όμως δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.

«Πυρά» κατά της τρόικας

Ο Γιούργκεν Ροτ έχει γράψει πολλά βιβλία για υποθέσεις διαφθοράς

Ο Γιούργκεν Ροτ είναι ιδιαίτερα επικριτικός προς την τρόικα: την κατηγορεί για κοινωνική αναλγησία στις χώρες της κρίσης και για «εκβιαστικούς χειρισμούς», για παράδειγμα στο ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων. «Αποσιωπούν ότι σχεδόν πάντα οι ιδιωτικοποιήσεις οδηγούν σε απολύσεις, μισθολογικό ντάμπινγκ και επισφαλείς σχέσεις εργασίας» γράφει. Και υπενθυμίζει ότι, ενώ πριν από τις ευρωεκλογές είχε τεθεί το ζήτημα της λογοδοσίας των ελεγκτών της τρόικας, προκαλώντας μάλιστα και τη σύσταση διερευνητικής επιτροπής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, έκτοτε το ζήτημα έχει ατονίσει. «Θυμηθείτε τι έγινε πριν από τις ευρωεκλογές» λέει ο γερμανός δημοσιογράφος. «Τότε έλεγαν στην Ελλάδα, αλλά και στη Γερμανία και στις Βρυξέλλες, ότι η τρόικα πρέπει να υπαχθεί σε ʻδημοκρατικό έλεγχοʼ. Από τότε όμως δεν έχει ακουστεί τίποτα πια γι αυτό το θέμα και αυτό αποδεικνύει ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει η θέληση να αλλάξουν τα πράγματα και να δοθεί προτεραιότητα στην κοινωνική διάσταση της πολιτικής, μάλλον το αντίθετο θα έλεγα…»

Αν όμως έτσι έχουν τα πράγματα, ποια θα ήταν η εναλλακτική λύση; Τι θα ήταν αυτό που θα μπορούσε να υποκαταστήσει την τρόικα; «Αυτό είναι πράγματι το ερώτημα, αυτό είναι το πρόβλημα. Σίγουρα θα είχαμε λιγότερα προβλήματα, εάν εφαρμοζόταν ο Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης, τον οποίο άλλωστε έχουν συνυπογράψει τόσο η Ελλάδα, όσο και η Γερμανία. Αλλά δυστυχώς ο Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης παραμένει στα χαρτιά και δεν εφαρμόζεται, γιατί η Ευρώπη παραμένει μία ένωση οικονομική, αλλά όχι κοινωνική».

«Το 80% των προσφύγων έρχονται μέσω Ελλάδας»

Ο Ροτ επικρίνει την πολιτική της Ελλάδας και της ΕΕ στο ζήτημα των προσφύγων

Στο βιβλίο του ο Γιούργκεν Ροτ αναφέρεται επιπλέον και στο θέμα της λαθρομετανάστευσης, το οποίο μάλιστα συσχετίζει με την άνοδο της ακροδεξιάς.Το 80% των προσφύγων που εισρέουν στην ΕΕ έρχονται μέσω Ελλάδας, αλλά η Ευρώπη έχει αφήσει την Ελλάδα να «παλεύει» μόνη της με αυτό το πρόβλημα, ενώ κάτι παρόμοιο γίνεται και με την Ιταλία, επισημαίνει ο γερμανός δημοσιογράφος. Την ίδια στιγμή όμως επικρίνει και τις ελληνικές αρχές για κακομεταχείριση των προσφύγων, ενώ υπενθυμίζοντας και τις ευρωπαϊκές «καταδίκες» για το ζήτημα αυτό.

«Η δική μου πεποίθηση, ή τουλάχιστον η εντύπωση που αποκόμισα από τη δουλειά μου στην Ελλάδα, είναι ότι το αρνητικό κλίμα απέναντι στους πρόσφυγες είναι και ένα ʻχρήσιμοʼ εργαλείο για να αποσπάσει κανείς την προσοχή του κόσμου από τα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα και να τη στρέψει στους πρόσφυγες ή και να επιρρίψει ευθύνες στους πρόσφυγες» λέει ο Γιούργκεν Ροτ. «Και εδώ θα ήταν και πάλι η ευθύνη της πολιτικής και ιδιαίτερα των κυβερνώντων κομμάτων να παρέμβουν, αλλά μέχρι στιγμής δεν βλέπω να γίνεται κάτι τέτοιο…»

Ο κύκλος της πάντοτε παρούσας διαφθοράς –Ουκρανία, Ελλάδα, Τουρκία … και ακόμη παραπέρα

Φαίνεται ότι η διαφθορά καλά κρατεί στις κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές ελίτ σε πολλές χώρες (για να μην πούμε στη συντριπτική πλειοψηφία).

 Είναι χαρακτηριστική στην ευρύτερη … γειτονιά μας.

Ας δούμε πχ τα γεγονότα στην Ουκρανία –

Όπου ο εξαφανισμένος πρόεδρος Γιανουκόβιτς – φιλορωσικού προσανατολισμού – επιχείρησε να στήσει τη δική του προσωπική οικογενειακή οικονομική αυτοκρατορία εκτοπίζοντας άλλους ολιγάρχες. Καθιστώντας το κράτος «οικογενειακή» μπίζνες …

 Για να ανατραπεί και να αναδειχτεί εκ νέου η Τιμοσένκο … η οποία αντιπροσωπεύει μια άλλα επιθετική και διεφθαρμένη ομάδα που αναδείχτηκε μέσα από την κατάρρευση της παλιάς Σοβιετικής Ένωσης με την οικειοποίηση μεγάλων βιομηχανιών και επιχειρήσεων.

Αποτελώντας μια αντανάκλαση των φαινομένων σε όλες τις χώρες που προέκυψαν σ’ αυτόν τον γεωπολιτικό χώρο.

Κραταιό παράδειγμα η ίδια η Ρωσία όπου οι νέοι οικονομικοί μεγιστάνες και ολιγάρχες – πολλοί πρώην μεσαία στελέχη του σοβιετικού καθεστώτος – άρπαξαν και ιδιοποιήθηκαν τον παλαιό κρατικό πλούτο και ιδιαίτερα τις μεγάλες επιχειρήσεις μεταλλουργίας, τη στρατιωτική βιομηχανία και πάνω απ’ όλα τις πλουτοπαραγωγικές πηγές σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Σε στενή σχέση με τη πανίσχυρη ρωσική μαφία.

 Και βεβαίως σε πλήρη εναγκαλισμό – σε ορισμένες περιπτώσεις αποδείχτηκε και θανάσιμος – με τη νέα πολιτική εξουσία. Έτσι οικοδομήθηκε η νέα Ρωσία που την τελευταία δεκαετία κινείται στον αστερισμό του Πούτιν.

Η Τουρκία και τα «λεφτά» στο σπίτι

Κατεβαίνοντας λίγο παρακάτω θα συναντήσουμε μια «παραδοσιακά» προσανατολισμένη στην ανατολικού τύπου διαφθορά χώρα, την Τουρκία – που παρά τοις προσπάθειες για ένα εκσυγχρονισμένο προφίλ – μάλλον καλά κρατεί τις «παραδόσεις».

 Έτσι ήλθε στο φως το νέο σκάνδαλο που εμπλέκεται ο Ερντογάν και το άμεσο οικογενειακό του περιβάλλον.

  Στην κασέτα, λοιπόν, που δόθηκε στη δημοσιότητα τις τελευταίες ημέρες ακούγεται η φωνή του τούρκου πρωθυπουργού να λέει στο γιό του, Μπιλάλ, να διώξει τα «λεφτά από το σπίτι» - μιλώντας για ένα ποσό πάνω από 30 εκατομμύρια ευρώ (!).

 Η συνομιλία φέρεται να έχει γίνει στις 17 Δεκεμβρίου και ο τούρκος πρωθυπουργός το μόνο που είπε είναι ότι αποτελεί προϊόν μοντάζ – χωρίς να αμφισβητήσει την πιστότητα των φωνών που ακούγονται.

 Φαίνεται ότι στη γειτονική χώρα οι πολιτικοί ηγέτες κρατούν κάποιες «οικονομίες» στο σπίτι τους για μια … ώρα ανάγκης.

Η ελληνική «πρωτοπορία»

 Φυσικά αυτά μπορεί να ακούγονται μάλλον απλές υποθέσεις σε σχέση με όσα συμβαίνουν στη χώρα μας.

Η οποία εδώ και καιρό βρίσκεται στην «πρωτοπορία» της παγκόσμιας κατάταξης στα φαινόμενα διαφθοράς.

Συζητάμε, λοιπόν, τον τελευταίο καιρό για τα σκάνδαλα στις ΜΚΟ – που, βεβαίως, καμία σχέση δεν έχουν με το περιβάλλον του τέως πρωθυπουργού, του Γιωργάκη Παπανδρέου (!).

Που ήρθαν στο φως λίγο μετά το σκάνδαλο στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και με τα θαλασσοδάνεια …

Που ήρθαν στην επικαιρότητα λίγο μετά από μια «ολίγη» από τα σκάνδαλα που συνδέονται με τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς …

Που ακολούθησαν τα σκάνδαλα …

Αλήθεια ποια απ’ όλα;

Εκείνων των δομημένων ομολόγων;

Του Βατοπεδίου;

Του Χρηματιστηρίου;

Ή εκείνο το καθημερινό και διαρκές σκάνδαλο και έγκλημα της καταλήστευσης του ελληνικού λαού μέσα από το δόλια μεθοδευμένο καθεστώς του μνημονίου;

Εκείνο που πρέπει να αναγνωρίσουμε, όμως, στην ελληνική άρχουσα οικονομική και πολιτική ολιγαρχία είναι ότι έχει την ικανότητα - παρά την οσμή των σκανδάλων και τη λαϊκή δυσαρέσκεια – να αναπαράγεται και να διατηρείται – μέχρι στιγμής – στην εξουσία.

Σε σημείο που μας κάνει να έχουμε την υπόνοια ότι η ανάδυση πολλών από αυτά τα σκάνδαλα και η εντεινόμενη σκανδαλολογία στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης εξυπηρετούν την ανάγκη σταθεροποίησης του συστήματος και της εκτόνωσης των πιέσεων που έρχονται από την αγανάκτηση λόγω της οικονομικής και κοινωνικής και οικονομικής κρίσης και της ολοφάνερης αποτυχίας του πολιτικού συστήματος.  

Και αυτοί που μας κάνουν το δάκτυλο;

Αυτοί που μας καταγγέλλουν σαν «υπανάπτυχτους» και «διεφθαρμένους», ποιοι είναι;

Οι δανειστές – τοκογλύφοι, οι οικονομικοί δολοφόνοι του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και άλλων τέτοιων οργανισμών με «αξιοπρόσεκτο» οικονομικό και κοινωνικό έργο;

Ή μήπως αυτή η ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Κομισιόν, που έχουν μετατραπεί σε άντρο των πιο φανατικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών με εκπροσώπους  - όργανα των μεγάλων συμφερόντων;

 Ή  μήπως οι «φίλοι» μας Γερμανοί που εκπροσωπούν την πιο αδιάλλακτη άποψη περί «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και υποτίθεται – ακούμε και αυτές τις ανοησίες από ορισμένα θεωρητικά παπαγαλάκια και εδώ στην Ελλάδα – εκφράζουν τις άκαμπτες αρχές της «προτεσταντικής ηθικής»;

Φαίνεται ότι δεν είναι οι δικές του εταιρείες, οι δικές τους τράπεζες που ενέχονται σε σωρεία σκανδάλων, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Δεν είναι οι διάφορες Siemens, Forrestal κα που έχουν ήδη καταδικαστεί τόσο στη Γερμανία, αλλά και στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και αλλού με εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια ή ευρώ για διάφορες υποθέσεις διαφθοράς;

Μάλλον, η διαφθορά φαίνεται να είναι εγγεγραμμένη στο συστημικό κώδικα  του καπιταλισμού – που τη γεννά, αλλά δυστυχώς, μέχρι στιγμής αναγεννιέται και μέσα από αυτήν.

Και που εξυπηρετεί πάντοτε – αλλά ειδικότερα σε περιόδους κρίσης – την ακόμη μεγαλύτερη ιδιοποίηση του πλούτου, τη διεύρυνση της εκμετάλλευσης των αδύναμων κοινωνικών ομάδων και την εκρηκτική διεύρυνση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων.

Αλλά γι’ αυτά θα επανέλθουμε.  

«Οι Έλληνες πλοιοκτήτες δεν πληρώνουν φόρους» ένα κατατοπιστικό άρθρο της Süddeutsche Zeitung

 «Ο κλεμμένος θησαυρός» είναι ο τίτλος της Süddeutsche Zeitung, η οποία σημειώνει στον υπότιτλο: «Οι Έλληνες πλοιοκτήτες δεν πληρώνουν φόρους, αλλά η κυβέρνηση δεν αντιδρά. Ένας γερμανός Πράσινος και άλλοι πολιτικοί θέλουν τώρα να αλλάξουν αυτή την κατάσταση».

 Στην αρχή η εφημερίδα επισημαίνει ότι η ναυτιλία  είναι λίγο πολύ το μόνο πράγμα στο οποίο η ελληνική οικονομία είναι παγκόσμιας κλάσης. Οι πλούσιες εφοπλιστικές οικογένειες δεν πληρώνουν σχεδόν καθόλου φόρους και κρύβουν  τα χρήματά τους στην Ελβετία. Τα προνόμια τους προστατεύονται ακόμα από το Σύνταγμα - και η κυβέρνηση δεν αντιδρά.

  Το άρθρο  θυμίζει πως το κυνήγι του θησαυρού έχει παράδοση στους Έλληνες θαλασσοπόρους. Αναφέρει το μύθο του Ιάσωνα και των Αργοναυτών, οι οποίοι αναζητούσαν το χρυσόμαλλο δέρας στον Καύκασο με το τεχνικά ανώτερο για εκείνη την εποχή πλοίο τους, την Αργώ. «Οι απόγονοι των Αργοναυτών ελέγχουν σήμερα το 15% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου, παντρεύονται χήρες προέδρων των ΗΠΑ ή κάνουν πρωτοσέλιδα όταν χαριεντίζονται με την Πάρις Χίλτον. Στην πατρίδα τους όμως δεν πληρώνουν φόρους. Αυτό τους το εγγυάται το άρθρο 107 του ελληνικού Συντάγματος».

 Στη συνέχεια ο αρθρογράφος επισημαίνει: «Με την πρώτη ματιά, φαίνεται ακατανόητο το γεγονός ότι μια χώρα που αντιμετωπίζει πτώχευση αφήνει ανέγγιχτα αυτά τα  προνόμια.

  Στις αρχές Νοεμβρίου η κυβέρνηση συνασπισμού ανάγκασε τους πλοιοκτήτες να δώσουν, ως μέρος ενός νέου πακέτου λιτότητας, 140 εκατ. ευρώ στο δημόσιο ταμείο».

Για να συνεχίσει ειρωνικά: «Θα πρέπει να το ξεπεράσετε. Το ποσό αυτό ισοδυναμεί με το ένα χιλιοστό των κερδών που οι περίπου 700 οικογένειες έχουν αποκομίσει μεταξύ των ετών  2000 έως 2010».

Με απλά λόγια τα υπολογιζόμενα κέρδη των εφοπλιστικών οικογενειών την τελευταία δεκαετία προσεγγίζουν (μπορεί και να ξεπερνούν) τα 140 δισεκατομμύρια ευρώ!

  Το άρθρο αναφέρει ότι από τα 3.760 πλοία που βρίσκονται στην κατοχή Ελλήνων πλοιοκτητών μόνο 862 νηολογούνται με ελληνική σημαία, για φορολογικούς λόγους, και εξηγεί γιατί η ναυτιλία είναι ιδιαίτερα σημαντική για την ελληνική οικονομία: «Σήμερα η ναυτιλία είναι από τους μόνους τομείς στους οποίους η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή».

 Ωστόσο, τα κέρδη από την "διεθνή" ναυτιλία είναι αφορολόγητα. Το πρόβλημα: έχει σχέση όχι μόνο με τον τρόπο ζωής των πλοιοκτητών, όπως πχ του  Αριστοτέλη Ωνάση (που παντρεύτηκε τη χήρα  του Προέδρου), ή  τον "χρυσό Έλληνα" Σταύρο Νιάρχο (εγγονός του  οποίου ήταν ο πρώην «φίλος» της Paris Hilton), και τη συμμετοχή τους στο διεθνές  τζετ σετ. Καμιά άλλη βιομηχανία δεν είναι τόσο «κινητή» - αφού κάθε τόσο οι Έλληνες εφοπλιστές  εξαπολύουν την απειλή τους να «μεταναστεύσουν».  Εξαπολύουν το λεγόμενο φόβο για αλλαγή της σημαίας: Οι ναυτιλιακές εταιρείες θα αποσύρουν τα πλοία από τη σημαία της χώρας τους και θα τα μεταφέρουν σε άλλες χώρες, όπως τις Μπαχάμες και τη Λιβερία. Έτσι, μειώνουν το κόστος για τους μισθούς και τα πρότυπα ασφάλειας - και αφαιρούν  θέσεις εργασίας από την πατρίδα τους.

Η ναυτιλία είναι λίγο πολύ το μοναδικό πεδίο στο οποίο η ελληνική οικονομία είναι παγκόσμιας κλάσης. Μαζί  με τον τουρισμό είναι ο μόνος τομέας που μπορεί να φέρει κεφάλαια στην Ελλάδα. Μέχρι και 200.000 άνθρωποι απασχολούνται σε αυτό τον τομέα. Και η συνεισφορά στο ΑΕΠ είναι περίπου το 5%. Εάν οι πλοιοκτήτες εγκαταλείψουν την Ελλάδα, απειλούνται 60.000 θέσεις εργασίας.»

«Για την Ελλάδα, των οποίων η βιομηχανική βάση είναι μικρή, οι πλοιοκτήτες έχουν ιδιαίτερα σημαντική επίδραση.  Όπως οι πλούσιες οικογένειες των Ωνάση και Νιάρχου που  στο τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου πλούτισαν μέσα από το εμπόριο  με τους Συμμάχους.

 Το ειδικό φορολογικό καθεστώς, που ισχύει για τους Έλληνες εφοπλιστές, με τις τεράστιες φοροαπαλλαγές είναι προϊόν του ανώμαλου μετεμφυλιακού καθεστώτος, αφού στην Ελλάδα «εφευρέθηκε»  το 1957, ενώ οι πραξικοπηματίες χουντικοί του 1967 το συμπεριέλαβαν στο Σύνταγμα. Πρόκειται για το πιο ακραίο παράδειγμα σε όλη την Ευρώπη.

Η εφημερίδα αναφέρεται σε χρήματα που είναι στην Ελβετία και ο Γκέρχαρντ Σικ, εκπρόσωπος των Πρασίνων στην Ομοσπονδιακή Βουλή, πρότεινε την εισαγωγή ενός ενιαίου φόρου σε όλους τους εφοπλιστές σε ευρωπαϊκό επίπεδο.  Υπολόγισε πως από τη φορολόγησή τους θα μπορούσαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα 9 δις ευρώ, αυξάνοντας έτσι τα έσοδα της χώρας  που έχει πληγεί από τα μέτρα λιτότητας και τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών.

Ωστόσο το άρθρο καταλήγει  πως «οι Έλληνες ολιγάρχες δεν είναι πρόθυμοι να δώσουν τίποτα στο διεφθαρμένο κράτος τους».

Να, λοιπόν πού μπορούν να βρεθούν χρήματα για την αντιμετώπιση των χρεών και να καλυφθούν οι ανάγκες του κρατικού προϋπολογισμού.

Μόνο που καμιά κυβέρνηση μέχρι στιγμής δεν έχει τολμήσει να αγγίξει τα προνόμια και την ασυδοσία των μεγάλων εφοπλιστικών ομίλων. 

Η αυθαιρεσία Στουρνάρα για μη εφαρμογή της δικαστικής απόφασης για τη ΔΕΗ και το χαράτσι και τα κομμάτια και θρύψαλλα της συνταγματικής νομιμότητας

 Αίσθηση έχουν προκαλέσει οι δηλώσεις του υπουργού Οικονομίας, Γ. Στουρνάρα στον realfm, όπου λίγο ή πολύ έγραψε στα παλιά του παπούτσια την απόφαση του δικαστηρίου που κρίνει παράνομη την είσπραξη του τέλους ακινήτων από τη ΔΕΗ.

Ο υπουργός Οικονομικών μιλώντας στον realfm 97,8 και τον Νίκο Χατζηνικολάου ανέφερε:

«Κοιτάζουμε όλο μας το νομικό οπλοστάσιο. Μία πρώτη ένδειξη που έχω από τους νομικούς συμβούλους είναι ότι η απόφαση αφορά μόνο τους διαδίκους, άρα η ΔΕΗ δεν πρέπει να διακόψει να εισπράττει το τέλος αυτό και βεβαίως θα κάνουμε άμεσα αναίρεση στον Άρειο Πάγο» δήλωσε ο Γιάννης Στουρνάρας αναφερόμενος στο ζήτημα του τέλους ακινήτων. Και πρόσθεσε: «Σύμφωνα με το Συμβούλιο της Επικρατείας η απόφαση αυτή δεν ερείδεται σε αντισυνταγματικούς λόγους, δηλαδή το ΣτΕ έχει κρίνει ότι είναι συνταγματική η είσπραξη του τέλους. Θα εξαντλήσουμε όλο το νομικό μας οπλοστάσιο».

 Στην ερώτηση δε αν παραμένει ανοιχτό να συνεχίσει το τέλος να εισπράττεται από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ ο υπουργός ήταν κατηγορηματικός: «Θα συνεχίσει να εισπράττεται, διότι θίγεται εδώ το δημόσιο συμφέρον. Θεωρούμε ότι το δικαστήριο αυτό δεν είχε τη δικαιοδοσία να βγάλει μια τέτοια απόφαση. Έτσι τουλάχιστον μου λένε οι νομικοί μου. Να ξέρετε ότι τυχόν διακοπή είσπραξης του τέλους σημαίνει ότι τα έσοδα θα πάνε πίσω και αν πάνε τόσο πολύ πίσω και έχουμε πρόβλημα θα αναγκαστούμε να πάρουμε άλλα μέτρα, πολύ επώδυνα μέτρα. Άρα πρέπει πραγματικά να καταλαβαίνουμε τι ακριβώς κάνουμε...»

  Έτσι, λοιπόν, θεωρεί ο υπουργός – εκπρόσωπος της εκτελεστικής εξουσίας – ότι το δικαστήριο δεν είχε τη δικαιοδοσία να βγάλει μια τέτοια απόφαση!

  Θέτει, λοιπόν, τον εαυτό του και την κυβέρνηση για μια ακόμη φορά πάνω από το Σύνταγμα και τη συνταγματική νομιμότητα.  

Για να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα παραθέτουμε τα σχετικά άρθρα του Συντάγματος.

« ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: Οργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας

                        ΤΜΗΜΑ Α: Σύνταξη της Πολιτείας

                        ΑΡΘΡΟΝ 26

1. Η νομοθετική λειτουργία ασκείται από τη Βουλή και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

2. Η εκτελεστική λειτουργία ασκείται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την Κυβέρνηση.

3. Η δικαστική λειτουργία ασκείται από τα δικαστήρια οι αποφάσεις τους εκτελούνται στο όνομα του Ελληνικού Λαού.»

  Στα θεμέλια του αστικού καθεστώτος το οποίο υποτίθεται ότι υπερασπίζουν ο Στουρνάρας και οι όμοιοί του είναι η τριμερής διάκριση των εξουσιών και η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης.

  Την οποία ανεξαρτησία και αυτονομία – την πάντα σχετική και αμφισβητούμενη και στις περισσότερες περιπτώσεις μεροληπτική υπέρ των συμφερόντων των ισχυρών – επιδιώκει να ποδηγετήσει και να εξαφανίσει και τα τυπικά της δείγματα η παρέα του Στουρνάρα και των ομοίων του.

  Κατά τα άλλα είναι η «άκρα» Αριστερά που απειλεί τη νομιμότητα.

«ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: Οργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας

ΤΜΗΜΑ Ε: Δικαστική Εξουσία

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ: Δικαστικοί λειτουργοί και υπάλληλοι

ΑΡΘΡΟΝ 87

1. Η δικαιοσύνη απονέμεται από δικαστήρια συγκροτούμενα από τακτικούς δικαστές, που απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία.

2. Οι δικαστές κατά την άσκηση των καθηκόντων τους υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και στους νόμους και σε καμία περίπτωση δεν υποχρεούνται να συμμορφώνονται με διατάξεις που έχουν τεθεί κατά κατάλυση του Συντάγματος.»

   Οι δικαστικοί λειτουργοί, λοιπόν, οφείλουν να διαθέτουν «λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία» και «υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και στους νόμους και σε καμία περίπτωση δεν υποχρεούνται να συμμορφώνονται με διατάξεις που έχουν τεθεί κατά κατάλυση του Συντάγματος.»

   Η προσπάθεια φίμωσης και χειραγώγησης των δικαστικών αποφάσεων αποτελεί de facto προσβολή βασικών συνταγματικών διατάξεων από την κυβέρνηση των τροϊκανών ανδρεικέλων.

«ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: Οργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας

ΤΜΗΜΑ Ε: Δικαστική Εξουσία

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ:

Οργάνωση και δικαιοδοσία των δικαστηρίων

ΑΡΘΡΟΝ 93

4. Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα.»

«ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: Οργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας

ΤΜΗΜΑ Ε: Δικαστική Εξουσία

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ:

Οργάνωση και δικαιοδοσία των δικαστηρίων

ΑΡΘΡΟΝ 95

** 5. Η διοίκηση έχει υποχρέωση να συμμορφώνεται προς τις δικαστικές αποφάσεις. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής γεννά ευθύνη για κάθε αρμόδιο όργανο, όπως νόμος ορίζει. Νόμος ορίζει τα αναγκαία μέτρα για τη διασφάλιση της συμμόρφωσης της διοίκησης.»

  Από τα παραπάνω προκύπτει ότι τα δικαστήρια – οποιοδήποτε δικαστήριο – μπορεί να αποφαίνεται για τη συνταγματικότητα των νόμων.

  Και όχι ότι «αυτό το δικαστήριο δεν είχε αρμοδιότητα …» όπως ισχυρίζεται ο αποθρασυνόμενος ολοένα και περισσότερο Στουρνάρας.

  Επιπλέον, το κάλεσμα του στη διοίκηση της ΔΕΗ να μην εφαρμόσει την απόφαση του δικαστηρίου και να συνεχίσει να εισπράττει το χαράτσι, αποτελεί ξεκάθαρη συνταγματική παραβίαση και εντολή σε ένα όργανο διοίκησης να παρανομήσει. Αφού  «η διοίκηση έχει υποχρέωση να συμμορφώνεται προς τις δικαστικές αποφάσεις. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής γεννά ευθύνη για κάθε αρμόδιο όργανο, όπως νόμος ορίζει.

  Βέβαια, όπως δήλωσε στην ίδια εκπομπή «δεν ιδρώνει το αυτί του».

Ή όπως χαρακτηριστικά ανέφερε:

 «Εγώ κρίνομαι εκ του αποτελέσματος. Τώρα τι λέει ο Α πολιτικός, ο Β πολιτικός... Δεν ιδρώνει το αυτί μου. Δεν είμαι πολιτικός. Δεν πρόκειται να πολιτευτώ».

  Στο ερώτημα αν θα ασχοληθεί στο μέλλον με την πολιτική ο κ. Στουρνάρας είπε: «Δεν ξέρω το μέλλον τι μου επιφυλάσσει. Εγώ έχω έρθει να κάνω μια συγκεκριμένη δουλειά εδώ. Δεν βλέπω τίποτα άλλο μπροστά μου».

  Έτσι, λοιπόν, ο Στουρνάρας έχει έρθει να κάνει μια «συγκεκριμένη δουλειά».

Φυσικά τη δουλειά της τρόικα, των δανειστών και της εγχώριας ολιγαρχίας.

  Των οποίων παρά το πομπώδες ύφος του αποτελεί πειθήνιο όργανο τους και έμμισθο υπαλληλίσκο.

Με υψηλή αμοιβή βεβαίως.

Αλλά με ασύλληπτα καταστρεπτικό αντίτιμο.

  Αφού η «συγκεκριμένη δουλειά» οδηγεί στην καταστροφή της οικονομίας, υποθηκεύει μακροπρόθεσμα την προοπτική της ξεπουλώντας τους πλουτοπαραγωγικούς της πόρους και θέτοντας βάσιμες απιλές και για την εθνική της συγκρότηση. Ενώ ταυτόχρονα διαλύει την κοινωνική συνοχή, εξαθλιώνει την τεράστια πλειοψηφία των πολιτών οδηγώντας σε πρωτοφανή κοινωνική βαρβαρότητα.

  Κατά τα άλλα, το ύφος του ναπολεοντίσκου και της αντίληψης “l’ etat  c’ est moi”, που πλασάρει ο Στουρνάρας και πολλοί όμοιοί του στην κυβέρνηση με προεξάρχοντα τον ίδιο τον Αντώνη Σαμαρά, συνδέεται με τη βάναυση καταπάτηση βασικών συνταγματικών και δημοκρατικών ελευθεριών, με την οικοδόμηση ενός ακραία αυταρχικού πολιτικού οικοδομήματος – όπως επανειλημμένα έχουμε τονίσει ως Νέος Μέτοικος – στα πρότυπα θατσερικού και ακόμη χειρότερα πινοτσετικού τύπου, που στο «βάθος του τούνελ» ερωτοτροπεί με τον ολοκληρωτισμό.

  Ο Στουρνάρας μπορεί να δηλώνει ότι «δεν είναι πολιτικός» αλλά οι αποφάσεις και οι πράξεις του είναι ακραία πολιτικές.

  Χώρια που με βάση ορισμένα δημοσιεύματα του τύπου προαλείφεται να αναδειχτεί σε ηγετικό ρόλο.

 Ως ένας νέος Παπαδήμος ή Μόντι, ας πούμε.

Αφού κάποιες δημοσκοπήσεις τον φέρνουν πρώτο σε «δημοτικότητα» με ποσοστά κοντά στο 44% !!!

Να τον χαίρονται, λοιπόν, αυτοί που τον ψηφίζουν ή του δίνουν αυτά τα ποσοστά «δημοφιλίας».

  Ξεχνώντας και το «τώρα» του κ. υπουργού και το πρόσφατο «χθες» - την εμπλοκή του στην υπόθεση του Χρηματιστήριου, στη «δημιουργική λογιστική» κατά την περίοδο εισόδου της χώρας στο ευρώ, τη στενή σύνδεση με το «καθεστώς Σημίτη» και άλλα πολλά.

Οι υπόλοιποι, εμείς, μάλλον θα αγωνιστούμε για την ανατροπή του κάθε Στουρνάρα και του συστήματος που εκπροσωπεί.  

Ασύλληπτη φοροδιαφυγή σε παγκόσμιο επίπεδο διογκώνει τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες και εντείνει την κρίση

Οι πλέον πλούσιοι άνθρωποι του κόσμου, έχουν «κρύψει» τουλάχιστον 21 τρισεκατομμύρια δολάρια (17 τρισεκατομμύρια ευρώ) σε οffshore (υπεράκτιους) λογαριασμούς, προκειμένου να γλιτώσουν από την εφορία, αναφέρει μελέτη που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα.

Η έκθεση προέρχεται από το Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης μια οργάνωση με βάση τη Μεγάλη Βρετανία, η οποία εργάζεται για την εξασφάλιση της διαφάνειας και την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.

Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη έκθεση «η οικονομική ανισότητα είναι πολύ χειρότερη από ότι νομίζουμε».

Ο Τζέιμς Χένρι πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της McKinsey & Co, είναι αυτός που ηγήθηκε της σχετικής μελέτης. Ανακάλυψε ότι ο «κρυφός πλούτος» θα μπορούσε να φτάσει ακόμη και στα 32 τρισεκατομμύρια δολάρια, που ισοδυναμεί με το άθροισμα των οικονομιών των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ιαπωνίας (!).

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η δημιουργία των υπεράκτιων λογαριασμών οδηγεί κάθε χρόνο σε απώλεια φορολογικών εσόδων έως και 280 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η εκτίμηση αυτή μάλλον θεωρείται συντηρητική, καθώς ακίνητα, σκάφη αναψυχής και άλλα περιουσιακά στοιχεία δεν περιλαμβάνονται στην έρευνα. Κατά τον Τζέιμς Χένρι πρόκειται για μια «τεράστια μαύρη τρύπα στην παγκόσμια οικονομία».

Σύμφωνα πάλι με τη συγκεκριμένη έκθεση ο περισσότερος πλούτος «απλώνεται» ανάμεσα σε αριθμό μικρότερο από 10 εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ λιγότερο από 100.000 άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν 9,8 τρισεκατομμύρια δολάρια σε offshore λογαριασμούς.

Η έκθεση βασίστηκε σε στοιχεία από την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τα Ηνωμένα Έθνη, τη Διεθνή Τράπεζα Διακανονισμών, καθώς επίσης από τις κεντρικές τράπεζες και τα υπουργεία Οικονομικών διαφόρων χωρών.

Τα στοιχεία αυτά  - που όπως επισημαίνουν και ειδικοί δεν λένε όλη την αλήθεια – δείχνουν την τεράστια οικονομική ανισότητα, την κατάφωρη αδικία που διακρίνει τον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο.

Δείχνει, επίσης, ότι πολλές από τις κραυγαλέες  πληγές που υπάρχουν σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, σε χώρες της Αφρικής ακόμη και σε χώρες του «ανεπτυγμένου κόσμου».

Όπως σ’ αυτές του ευρωπαϊκού Νότου – συγκεκριμένα και στην Ελλάδα – όπου καταγράφεται ασύλληπτη διαρροή πλούτου και κεφαλαίων προς τους διάφορους οικονομικούς παραδείσους, τη στιγμή που οι χώρες αυτές υφίστανται την πιο βάρβαρη λιτότητα και είναι βυθισμένες σε μια παρατεταμένη ύφεση.

Τα στοιχεία αυτά δείχνουν και τις πραγματικές αιτίες της οικονομικής κρίσης – που εν πολλοίς είναι και επίπλαστη – την υπερσυσσώρευση του πλούτου, των οικονομικών μέσων και κεφαλαίων, με καθαρά κερδοσκοπικό, ιδιοτελή και εγωιστικό χαρακτήρα στα χέρια ελάχιστων ανθρώπων.

Με άλλα λόγια δείχνουν την ίδια την ουσία και την «ψυχή» του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.

Η ανατροπή του πολιτικού χάρτη – πράξη 1η – η ακροδεξιά μετατόπιση της ΝΔ και οι υπόγειες διαδρομές μεταξύ των «μνημονιακών» δυνάμεων και της ελληνικής ολιγαρχίας

Η βασανιστική αναπροσαρμογή του πολιτικού σκηνικού έχει αρχίσει.

Με βάση την πραγματικότητα και άλλων χωρών, όπου πέρασε το ΔΝΤ και επιβλήθηκαν αντίστοιχες πολιτικές, υπήρξε ριζική μεταβολή του πολιτικού χάρτη.

Οι εργαζόμενοι και οι κοινωνικές τάξεις, που δέχονται την τρομαχτική επίθεση  στα εισοδήματα και δικαιώματά τους, εκδηλώνουν ανοιχτά ή συγκαλυμμένα την οργή και αγανάκτησή τους. Ζητούν  ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό ωθώντας σε πιέσεις που «απειλούν» όλες τις πολιτικές δυνάμεις.

Από την άλλη, οι πολιτικές δυνάμεις του μνημονίου δέχονται τους ισχυρούς κραδασμούς και αναγκάζονται σε κινήσεις αναδιοργάνωσής τους.

 Το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο στη χώρα μας σε στενή συνεργασία με τους ξένους δανειστές και «εταίρους» προωθεί μια αυταρχικότερη ακόμη και πιο συντηρητική αναδιάταξη του σημερινού μπλοκ εξουσίας.

 Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται και η σημερινή προσχώρηση του Μάκη Βορίδη και Άδωνη Γεωργιάδη  στη ΝΔ.

Πράξη ως ένα βαθμό αναμενόμενη.

Που έρχεται ως αντίρροπη τάση στη διαγραφή 21 βουλευτών από τον Αντώνη Σαμαρά οι οποίοι ανήκαν – οι περισσότεροι – στο καραμανλικό μπλοκ.

Η ΝΔ μετατοπίζεται με αυτό τον τρόπο σε περισσότερο ακροδεξιές θέσεις διεκδικώντας μεγάλο μέρος της πολιτικής πελατείας του ΛΑΟΣ.

 Η ειρωνεία είναι ότι ο Γιώργος Καρατζαφέρης και το ακροδεξιό λαϊκιστικό κόμμα του που φιλοδόξησε να διεμβολίσει το πολιτικό σκηνικό και να παίξει ρόλο ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων, απειλείται σήμερα με διάλυση και εκλογική συντριβή και να αποτελέσει το πρώτο «θύμα» της επιλογής στήριξης του εκτρώματος της κυβέρνησης Παπαδήμου.

 Αναμένονται οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ που οδηγείται σε διάσπαση ενώ η κούρσα για τη διεκδίκηση της αρχηγίας σ’ αυτό το κόμμα μπορεί να συνδεθεί με νέες συγκρούσεις, ομαδοποιήσεις και τάσεις διαρροής. Ήδη μια σειρά στελεχών του αλληθωρίζουν σε λύσεις κεντροδεξιάς κατεύθυνσης με κάποιον «τεχνοκράτη»επικεφαλής - χωρίς να εξαιρείται και ο ίδιος ο Παπαδήμος.

 Ενώ άλλα στελέχη του, φυλλορροούν και «μεταλλάσσονται» προς την κατεύθυνση του κόμματος του κ. Κουβέλη, της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Αναμένεται, βεβαίως, και η θορυβώδης εμφάνιση της «πατριωτικής Δεξιάς», πολιτικού σχήματος ή σχημάτων, σ’ ένα από τα οποία θα πρωταγωνιστεί ο Παναγιώτης Καμμένος.

 Συνολικότερα επιχειρείται η συντηρητική αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, η δημιουργία αναχωμάτων σε μια αριστερόστροφη κατεύθυνση της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Οι οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν τη λογική και την πολιτική της τρόικα και κάθε λογής Μνημονίου επιχειρούν τη θωράκιση του καθεστώτος τους προωθώντας την πιο αυταρχική εκδοχή του.

 Η διασφάλιση των συμφερόντων τους συνδέεται με τη διαμόρφωση ενός νέου πόλου και συσχετισμού εξουσίας που, με την ενδεχόμενη  κονιορτοποίηση του ΠΑΣΟΚ, θα στηρίζεται βεβαίως στα κόμματα που έχουν αποδεχτεί το Μνημόνιο, αλλά με σαφές προβάδισμα στη ΝΔ.

Συσχετισμός που μπορεί να «εμπλουτίζεται» με διάφορα ακρο – έως και κεντρο-δεξιά σχήματα.  

Κρατώντας, όμως, και κάποιες «κεντροαριστερές» εφεδρείες. Για την ένταξη σε πιθανές κυβερνητικές λύσεις και των «προθύμων»  αυτής της πλευράς.

  

Η θωράκιση του μνημονιακού καθεστώτος συνδέεται και με τη λήψη ολοένα και περισσότερων αυταρχικών μέτρων. Όπως αυτών που συζητιούνται τούτες τις μέρες – για περιορισμό και στην ουσία απαγόρευση των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας. Μη αποκλείοντας και τις πιο ακραίες παρεμβάσεις και εκτροπές που, ίσως, μέχρι πριν λίγο φαίνονταν αδιανόητες.

Ίσως, γι’ αυτό να είναι «χρήσιμοι» και οι «πολιτικοί αστέρες» τύπου Βορίδη και Γεωργιάδη.

Οι τελευταίες εξελίξεις, όμως, συμβαίνουν στο έδαφος ορισμένων βαθύτερων φαινομένων και διεργασιών.

 Έτσι, η τοποθέτηση του Βορίδη ως υπουργού «Δημοσίων Έργων» δεν είναι άσχετη με τη βαθμιαία μετατόπιση μεγαλοεκδοτικών και εργολαβικών συμφερόντων προς τη ΝΔ ή και την αναζήτηση ανοικτά αντιδημοκρατικών λύσεων και επιλογών στο όνομα της «σωτηρίας» της χώρας από τη χρεωκοπία και την πτώχευση. Έτσι, «τυχαία» ο γιος του Σταύρου Ψυχάρη, βασικού μετόχου στον ΔΟΛ, είναι στενός συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά. Ενώ πληροφορίες μιλούν και για στενό «φλερτ» με τον εκδοτικό οργανισμό «Πήγασος» συμφερόντων Μπόμπολα που ταυτόχρονα είναι και από τους κυριότερους μεγαλοεργολάβους.

 Από την άλλη, ως «Νέος Μέτοικος», μόνο τυχαία δεν είχαμε θεωρήσει την τοποθέτηση του Άδωνη Γεωργιάδη ως υφυπουργού εμπορικής ναυτιλίας.

Στους πολιτικούς κύκλους αποτελεί «κοινό μυστικό» ότι η συγκεκριμένη θέση δίνονταν συνήθως στους «ταμίες» των κατεστημένων πολιτικών δυνάμεων αφού συνδέονταν με τη ροή των εφοπλιστικών «χορηγιών» στα ταμεία των μεγάλων κομμάτων.

Κι εδώ δημιουργείται ένα νέο ερωτηματικό: ποια είναι η στάση και η συμμετοχή του εφοπλιστικού κεφαλαίου στις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις;

Ποια στάση κρατούν αυτοί που θα ονομάζαμε «μεγάλους αφανείς»;

Για τις ανάγκες της προσέγγισης μας ανασύραμε δύο άρθρα από το γαλλικό Monde στις 11 και 12/11/2011.

 Στο πρώτο με τίτλο «Heureux qui comme un armateur vit en Grèce» του Alain Salles, τονίζεται ο οικονομικός ρόλος των ελλήνων εφοπλιστών και της ελληνικής ναυτιλίας που παρέχει το 6% τουλάχιστον του ΑΕΠ.

Οι Έλληνες εφοπλιστές που απολαμβάνουν ιδιαίτερα προνόμια είναι απρόθυμοι να σπάσουν τον «ομφάλιο λώρο» που τους συνδέει με το ελληνικό κράτος. Κι αυτός δεν είναι άλλος από το άρθρο 107 του Συντάγματος που τους παρέχει εξαιρετικά φορολογικά προνόμια ορισμένα από τα οποία κρατούν από το … 1953 ενώ κάποια άλλα έλκουν την καταγωγή τους στην περίοδο … 1967-1974.

 Το περίεργο είναι – όπως επισημαίνεται στο άρθρο – ότι παρά τις διαδηλώσεις και τις κινητοποιήσεις, τα σκανδαλώδη προνόμια των εφοπλιστών που βρίσκονται στον πυρήνα της ελληνικής πλουτοκρατίας ελάχιστα προβάλλονται – λιγότερο ίσως και από τα προνόμια της Εκκλησίας!

 Όπως έχει επισημάνει και ο συνταγματολόγος και καθηγητής στη Νομική Θράκης, μέλος, επίσης, της ομάδας που ζητούν τον έλεγχο του ελληνικού χρέους, Γεώργιος Κατρούγκαλος: «Αυτά δεν έχουν συζητηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν βρίσκονται μέσα στην πολιτική ατζέντα».

 Οι εφοπλιστές φέρονταν «δυσαρεστημένοι» από την υποβάθμιση του υπουργείου Ναυτιλίας σε υφυπουργείο. Φαίνεται, επίσης, ότι πιθανόν ευνόησαν την τοποθέτηση στο νέο υφυπουργείο ενός «καθαρού» ταξικού και με ακροδεξιό έως φιλοφασιστικό προσανατολισμό εκπροσώπου. Έτσι, μας προέκυψε και ο Άδωνις.

 Στο επόμενο άρθρο του γνωστού δημοσιογράφου και συγγραφέα Marc Roche, με τίτλο “ Les "London Greeks", un monde secret et fiscalement choyé” (Monde, 12/11/2011) γίνεται λόγος για το ελληνικό εφοπλιστικό λόμπυ του  Λονδίνου το οποίο χαρακτηρίζεται ως «συντηρητικό, ακόμα και αντιδραστικό, ενώ πολλοί έχουν υποστηρίξει τη στρατιωτική δικτατορία (1967-1974). Σήμερα, αρκετοί υποστηρίζουν τον πρώην βασιλιά Κωνσταντίνο, ο οποίος ζει στο Λονδίνο, ενώ αναπτύσσουν φιλανθρωπικούς σκοπούς και δημιουργούν  Έδρες Ελληνικών Σπουδών σε βρετανικά πανεπιστήμια».

 Ο πλήρης ρόλος αυτού του ιδιαίτερα επιθετικού και «σκληρού» τμήματος της ολιγαρχίας στις τελευταίες εξελίξεις δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως.

Λόγος έχει γίνει και για τον όμιλο Λάτση ο οποίος αποτελούσε και έναν από τους μεγαλοδανειστές της χώρας μας.

Ενώ οι όμιλοι Αλαφούζου και Βαρδινογιάννη με τους πολυποίκιλους μηχανισμούς που διαθέτουν και ιδιαίτερα μέσα από τα εκδοτικά τους συγκροτήματα πίεσαν και πιέζουν για την επιβολή των πιο σκληρών και αντιλαϊκών μέτρων.

Όλα αυτά μόνο υπαινιχτικά αναφέρονται στην ελληνική πολιτική ατζέντα, στην πολιτική αντιπαράθεση.

Συνήθως καταγγέλλονται – και σωστά – η τρόικα, το ΔΝΤ, ο ρόλος της Γερμανίας και της Μέρκελ, η στάση της ηγεσίας της ΕΕ.

Υποβαθμίζεται, όμως, και δεν τονίζεται όσο χρειάζεται ο ρόλος και η συγκεκριμένη ευθύνη της ελληνικής ολιγαρχίας. Πολύ περισσότερο δεν κατονομάζονται και οι «αυτουργοί» αυτών των εξελίξεων – πέρα από τους πολιτικούς εκπροσώπους τους.

Ακόμη ακόμη και από τα κόμματα της Αριστεράς.

 Σε εξέλιξη, όμως, πέρα από την πολιτική αναδιάταξη βρίσκεται και μια οξύτατη κοινωνική, ταξική, οικονομική σύγκρουση με κορυφαία διακυβεύματα.

Οι πιο αντιδραστικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας θα πιέσουν για αυταρχικότερες, σκληρότερες και πιο αντιλαϊκές λύσεις, δημιουργώντας ευνοϊκές γι’ αυτές προϋποθέσεις και συσχετισμούς.

Το ζήτημα είναι τι θα γίνει στον άλλο πόλο.

Και τι θα κάνουν οι ίδιοι οι Έλληνες πολίτες και εργαζόμενοι.

Μια πρώτη απάντηση στη νέα φάση των αγώνων μπορεί να δοθεί αυτή την Κυριακή στις 10.30΄ πμ στο Σύνταγμα.

Στο νέο παλλαϊκό συλλαλητήριο.