“Ο Ρατσισμός δεν είναι μόνο ένα γόνατο στο λαιμό”! Μια δήλωση / διακήρυξη από τους Scholars for Social Justice

“Ο Ρατσισμός δεν είναι μόνο ένα γόνατο στο λαιμό”!

 Δανειστήκαμε το παρακάτω κείμενο από την Boston review στις  8/6/2020 

Αποτελεί μια δήλωση / διακήρυξη  εκ μέρους των Scholars for Social Justice ⁽¹⁾, ακαδημαϊκών και μελετητών από τις ΗΠΑ  που κρατούν μια κριτική στάση απέναντι στο πολιτικό σύστημα και εκφράζουν θετική γνώμη και συμπαράσταση στα σύγχρονα κινήματα.

 Φυσικά δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούν όλοι με το σύνολο των τοποθετήσεων τους.

  Το παρουσιάζουμε θέλοντας να δείξουμε την πολυμορφία των απόψεων που υπάρχουν στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. Άλλωστε και η ίδια η κοινωνία των ΗΠΑ είναι εξαιρετικά σύνθετη και πλούσια σε φωνές εξαιρετικά ή και διαμετρικά αντίθετες μεταξύ τους.

  Επιλέξαμε το συγκεκριμένο κείμενο γιατί παρουσιάζει ορισμένες απόψεις από την οπτική των κινημάτων και  επίσης απόψεις που δεν  ακούγονται συνήθως στα mainstream μίντια.

Εμείς κρατάμε  την χαρακτηριστική φράση  “Ο Ρατσισμός δεν είναι μόνο ένα γόνατο στο λαιμό”! – που θέλει να δείξει τις βαθιές ρίζες και τις πολλαπλές διαστάσεις του  ρατσιστικού φαινομένου.

Όπως και το  ακροτελεύτιο ερώτημα:

Ποιες είναι -άραγε – οι  δυνατότητες και οι πιθανότητες για ένα πιο δίκαιο μέλλον;

The Fire This Time

Μια δήλωση / διακήρυξη από τους Scholars for Social Justice

ROBYN C. SPENCER* , LEITH MULLINGS** , PREMILLA NADASEN***

  Στα τέλη Μαΐου οι δρόμοι που άδειασαν από τον COVID-19 γέμισαν  με διαδηλωτές σε περισσότερες από 700 πόλεις και κωμοπόλεις των ΗΠΑ . Απαιτούν δικαιοσύνη μετά από ένα νέο κύμα κρατικής βίας εναντίον των μαύρων - ιδίως μετά τις βάναυσες δολοφονίες των George Floyd, Breonna Taylor, Tony McDade και Ahmaud Arbery - που  παρουσιάζουν ενοχλητική ομοιότητα με  τις δολοφονίες από την αστυνομία του Eric Garner, της Aiyanna Stanely-Jones  και πολλών άλλων μαύρων Αμερικανών. Ήταν μητέρες, πατέρες, κόρες και γιοι, που άφησαν πίσω τους θλιμμένους φίλους και μέλη της οικογένειας τους καθώς και μια συλλογική αίσθηση οργής. Η αναποτελεσματική, δολοφονική και στρατιωτική αντίδραση της κυβέρνησης Τραμπ στην εξέγερση  χρησίμευσε μόνο για την αύξηση της κρίσης.

  

  Τα συναισθήματα είναι έντονα σε ένα έθνος που ήδη πενθεί έναν αριθμό θανάτων  από τον COVID-19 που ξεπερνά τις 108.000. Η πανδημία έχει προκαλέσει δυσανάλογες απώλειες  σε ζωές  μαύρων και Λατίνων  και ώθησε τους χαμηλόμισθους ακόμη περισσότερο στο περιθώριο όπου τόσοι πολλοί αντιμετωπίζουν ένα αβέβαιο οικονομικό μέλλον. Οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να εκφράσουν τον θυμό τους και να απαιτήσουν συστημική αλλαγή. Τα συνθήματα Black Lives Matter, Justice for George, Say Her Name και I Can't Breathe έχουν γίνει παγκόσμιες κραυγές, καθώς η διαμαρτυρία έχει εξαπλωθεί σε Ευρώπη, Αφρική και Νότια Αμερική.

  Ο ρατσισμός, όμως, δεν μοιάζει μόνο με ένα γόνατο στο λαιμό. Οι πυρκαγιές που καίγονται στους δρόμους των ΗΠΑ είναι συμβολικές των πυρκαγιών που σιγοκαίνε εδώ και αρκετό καιρό. Τα θεμέλια και το οικοδόμημα του φυλετικού καπιταλισμού παράγουν και αναπαράγουν τεράστιες φυλετικές ανισότητες όσον αφορά τον πλούτο, το εισόδημα, τις ευκαιρίες εργασίας, την εκπαίδευση και την υγειονομική περίθαλψη. Πράγματι, ο πλούτος των Ηνωμένων Πολιτειών βασίστηκε σε μια μακρά ιστορία λεηλασίας της γης, της εργασίας και της ζωής των διάφορων φυλετικών ομάδων. Πολλά από τα πιο διάσημα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στα οποία εκπαιδεύτηκαμε επωφελήθηκαν από τη συμμετοχή τους στο σύστημα της δουλείας και τη συνεχιζόμενη εκμετάλλευση της μαύρης εργασίας στα χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου.

 Οι μαύροι άνθρωποι που κατάφεραν να κερδίσουν ένα οικονομικό βήμα και επιφάνεια αντιμετώπισαν βία και λεηλασίες. Κατά τη διάρκεια της σφαγής στην Tulsa Race το 1921⁽²⁾, ο λευκός όχλος επιτέθηκε σε μια από τις πιο ευημερούσες αφρικανικές αμερικανικές κοινότητες του έθνους. Για αρκετές ημέρες, η αισχρή επίθεση σε αυτή τη μαύρη κοινότητα - γνωστή και ως Black Wall Street - άφησε 300 ανθρώπους νεκρούς, οι επιχειρήσεις τους λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν, αλλά ακόμη έχει αποκλειστεί από την ιστορία των ΗΠΑ. Η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός από τη Χαβάη στο Πουέρτο Ρίκο και πέρα από αυτά ⁽³⁾ έχουν δημιουργήσει τεράστιο πλούτο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, συχνά σε βάρος των μαύρων, των ιθαγενών και άλλων έγχρωμων ανθρώπων. Οι μετανάστες εργαζόμενοι, από τους μετανάστες σε αγροκτήματα έως τους υπαλλήλους εργοστασίων επεξεργασίας κρέατος εργάζονται σε ανασφαλείς και ιδιαίτερα εκμεταλλευτικές συνθήκες, συνήθως ποινικοποιούνται και αντιμετωπίζονται εξευτελιστικά  ως εισβολείς, ενώ ταυτόχρονα κρίνονται απαραίτητοι για την τροφική αλυσίδα και την οικονομία των ΗΠΑ και γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης για την εργασία τους. Αυτή η ιστορία του εκτοπισμού και υπερεκμετάλλευσης  επιμένει να εφαρμόζεται μέσω των αρπακτικών δανείων, των  υψηλότοκων δανείων με ενέχυρο την πληρωμή των εργατών, των δημοτικών προστίμων και των κατασχέσεων και των θεσμοθετημένων ανισοτήτων στους μισθούς και τα έσοδα – και  συχνά υποστηρίζεται από την επιβολή της κρατικής βίας. 

  Σε απάντηση στις διαμαρτυρίες, πολλές δημόσιες προσωπικότητες επαίνεσαν τη μη βίαιη διαδήλωση, αλλά καταδίκασαν έντονα τις πιο άμεσες μορφές αντιπαράθεσης με την αστυνομία. Η απαίτηση για ειρηνική, αστική, αξιοσέβαστη «τήρηση του νόμου» σε ένα αστικό και καταπιεστικό σύστημα αναιρεί μια μακρά ιστορία πολιτικής ανυπακοής, εξέγερσης και δίκαιου θυμού από κοινωνικές ομάδες που διαφωνούν και διαμαρτύρονται. Οι διαδηλωτές προκαλούν αναστάτωση. Η ώθηση να ταξινομηθούν οι διαδηλωτές και οι στρατηγικές τους σε αποδεκτές και απαράδεκτες κατηγορίες αντικατοπτρίζει τη φυλετική λογική της Αμερικής: από τη μια ανέχεται βαριά οπλισμένους, λευκούς δεξιούς διαδηλωτές και λευκούς οπαδούς αθλητικών ομάδων να καταστρέφουν περιουσίες, να σπάζουν παράθυρα και να πυροβολούν μετά από ένα νικηφόρο παιχνίδι, ενώ αντιμετωπίζουν ως εγκληματική τη στάση και τις αντιδράσεις  των ανθρώπων που αγωνίζονται για την υπεράσπιση της ζωής των μαύρων  και αντιτίθενται στην αστυνομική βία. 

  Εξαγριωμένοι από τις εκτελέσεις άοπλων μαύρων από αστυνομικούς –  κορυφαίο γεγονός σε αυτό που η Ruth Wilson Gilmore αποκαλεί « οργανωμένη εγκατάλειψη » των μαύρων κοινοτήτων - οι διαδηλωτές έχουν σε ορισμένες περιπτώσεις εμπλακεί σε άμεση δράση, σε φαινόμενα  αναστάτωσης και αταξίας. Ωστόσο, η πλειονότητα των διαδηλώσεων ήταν ειρηνικές παρά την πρόκληση και τη βία από την πλευρά της αστυνομίας. Όπως και στην περίοδο  του κινήματος  των πολιτικών δικαιωμάτων, η βία στο σημερινό κίνημα προκλήθηκε σε μεγάλο βαθμό από το κράτος. Πάνω από εκατό περιστατικά αστυνομικών επιθέσεων εναντίον δημοσιογράφων και αμέτρητα άλλα επεισόδια βιαιότητας έχουν καταγραφεί από την έναρξη των διαδηλώσεων. Ο αρχηγός της αστυνομίας στο Λούισβιλ  απολύθηκε αφού αξιωματικοί που εμπλέκονται σε θανατηφόρο πυροβολισμό ενός μαύρου ιδιοκτήτη επιχείρησης δεν είχαν ενεργοποιήσει τις προσωπικές τους κάμερες  και έξι αξιωματικοί στην Ατλάντα κατηγορήθηκαν μετά την επίθεση με τέιζερ σε δύο μαύρους φοιτητές που καταγράφηκε από τηλεοπτικό συνεργείο.

  Στο παρελθόν, οι εξεγέρσεις σε πόλεις χρησίμευαν ως σημαντικοί σπόροι για την ευαισθητοποίηση και την πολιτική οργάνωση. Μέλη  των Oakland Black Panther εργάστηκαν ακούραστα για να διοχετεύσουν την οργή σε οργανωμένη πάλη.  Μέλη και στελέχη οργανώσεων όπως της League of Revolutionary Black workers στο Ντιτρόιτ είχαν λάβει μέρος στην εξέγερση του Ντιτρόιτ το 1967. Οι ακτιβιστές των δικαιωμάτων στην Πρόνοια που απαιτούσαν κρατική βοήθεια διοργάνωσαν οργισμένες διαδηλώσεις με στόχο τα γραφεία πρόνοιας. Οι τρέχουσες διαμαρτυρίες έχουν στοχεύσει επιχειρήσεις και περιουσιακά στοιχεία, όχι αθώους παρευρισκόμενους, σε αντίθεση με τις ταραχές του New York City Draft του 1863 ή  εκείνες στην Tulsa Riot του 1921, στη διάρκεια της οποίας δολοφονήθηκαν εκατοντάδες μαύροι.

Οι οργανώσεις της λευκής ανωτερότητας και οι προβοκάτορες προσπάθησαν επίσης να σπείρουν διαμάχες και εμφανίσουν τις κινητοποιήσεις ενάντια στην αστυνομική βία να φαίνονται χαοτικές και καταστροφικές, αποκρύπτοντας το πολιτικό περιεχόμενο που βρίσκεται στον πυρήνα των διαδηλώσεων. Ταυτόχρονα, η αφήγηση για «εξωτερικούς  καθοδηγητές» έχει χρησιμοποιηθεί ως όπλο από ορισμένους  πολιτικούς για να τροφοδοτήσει τη σκληρή και στρατιωτική καταστολή. Η δυσανάλογη κάλυψη των πυρκαγιών, των κλοπών και βανδαλισμών από τα μέσα ενημέρωσης, σε βάρος της συστηματικότερης ανάλυσης των βασικών αιτίων, άνοιξε την πόρτα στον Πρόεδρο Τραμπ να επιμείνει ότι είναι φίλος όλων των ειρηνικών διαδηλωτών, ενώ ταυτόχρονα πρόσβαλε σε εθνικό επίπεδο κυβερνήτες πολιτειών για την “αδυναμία” τους, ενώ απαίτησε συλλήψεις και επιβολή του «νόμου και της τάξης», και απείλησε να στραφεί ο στρατός εναντίον πολιτών και κατοίκων. Η φράση «νόμος και τάξη» είναι μια ρατσιστική πρόκληση που χρησιμοποιείται για να προσελκύσει συντηρητικούς και φιλελεύθερους που ενδέχεται να αποκρούουν την αστυνομική βία, αλλά που τελικά υποστηρίζουν την «σκληρή» αστυνόμευση και πιστεύουν ότι τα τρέχοντα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσω αποσπασματικών μεταρρυθμίσεων.

  Όμως, ο COVID-19 καθιστά αδύνατη την επιστροφή στην «κανονικότητα» και δίνει την ευκαιρία να φανταστεί κανείς έναν νέο κόσμο. Πράγματι, ένα μετασχηματιστικό όραμα έχει τη δυναμική να ξεπηδήσει από τις στάχτες. Οι παλιότερες τοπικές οργανώσεις και οι ακτιβιστές της κοινότητας ζητούν πολιτική λογοδοσία, διαρθρωτικό μετασχηματισμό, κατάργηση των φυλακών, δημοκρατική δέσμευση και κοινωνικές επενδύσεις. Σε αυτή τη στιγμή της κρίσης, οι άνθρωποι συναντιούνται μεταξύ τους, δημιουργούν και ξαναχτίζουν, προστατεύουν ο ένας τον άλλον και βρίσκουν αμοιβαίους στόχους. Πρόσφατα, στην Ουάσινγκτον, δεκάδες διαδηλωτές βρήκαν ένα βράδυ καταφύγιο στο σπίτι ενός ξένου που τους προστάτευσε από τη σύλληψη. Ενώ ορισμένοι μαύροι δήμαρχοι έχουν εμφανιστεί ως φύλακες του νόμου και της τάξης, οι μαύρες γυναίκες και οι φεμινιστές ακτιβιστές στο δρόμο και στο πεδίο των διαδηλώσεων ασκούν ένα διαφορετικό είδος ηγεσίας. Η ηγεσία τους είναι οριζόντια, συνεργατική, επικεντρωμένη στην ομάδα, αποκεντρωμένη και δεν βασίζεται σε μια μοναδική προσωπικότητα ή σε μια κεντρική αρχή. 

Καθώς η κρίση του COVID-19 προκάλεσε  μια άνευ προηγουμένου πολιτική δυνατότητα, οι αλλαγές που επέβαλε ώθησαν επίσης τους μακροχρόνιους στόχους της Αριστεράς στο  προσκήνιο. Η  μείωση των εγκλείστων στις φυλακές έχει άνευ προηγουμένου έλξη, καθώς οι φυλακές  ελάττωσαν τον κρατούμενο πληθυσμό τους, προχωρώντας σε ανθρωπιστικές απελευθερώσεις - αποδεικνύοντας, στην πραγματικότητα, ότι πολλοί άνθρωποι στις φυλακές δεν χρειάζονταν να βρίσκονται εκεί. Η ενδοοικογενειακή βία και η έλλειψη στέγης, επίσης, απέκτησαν νέα ορατότητα καθώς οι εντολές για παραμονή στο σπίτι υπογράμμισαν την ακριβή θέση και την ανασφάλεια εκείνων που δεν μπορούσαν να προστατευτούν στο σπίτι  τους με ασφάλεια. Οι εργαζόμενοι, οι ηλικιωμένοι, οι άνθρωποι χωρίς πόρους, οι μαύροι και άλλοι έγχρωμοι άνθρωποι έχουν γίνει τα μεγαλύτερα θύματα του COVID-19, αναδεικνύοντας απότομα τις έντονες οικονομικές ανισότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ αγνοήθηκαν από τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, στις συνθήκες αυτές έχουν αποκτήσει μεγαλύτερη προβολή. Οργανώθηκαν  στάσεις εργασίας σε αποθήκες της Amazon και σε νοσοκομεία  και δημιουργήθηκαν δίκτυα αλληλεγγύης και αμοιβαίας βοήθειας. Έχουν κερδίσει υποστήριξη και οι  απαιτήσεις για ακόμη πιο εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις.

 Χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να ανοίξουν ξανά οι Ηνωμένες Πολιτείες με τρόπους που φαινόταν αδιανόητοι μόλις πριν μερικές εβδομάδες. Και καθώς οι διαμαρτυρίες διαδίδονται παγκοσμίως, το φαινόμενο απηχεί μια πλούσια ιστορία τόσο της διεθνούς υποστήριξης για το κίνημα της απελευθέρωσης των μαύρων (στις ΗΠΑ) όσο και της υποστήριξης στο κίνημα για  την ελευθερία των μαύρων στους εθνικούς απελευθερωτικούς αγώνες σε όλο τον κόσμο.

  Αυτές οι διαδηλώσεις εξαπλώθηκαν πάρα πολύ  ώστε απλά να εξαφανιστούν. Οι διαδηλωτές κατέστησαν σαφές ότι δεν θα υπάρξει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη σε πολλά επίπεδα: από τις φυλακές, στα δικαιώματα ψήφου, την αστυνόμευση, την ακραία ανισότητα και την εταιρική απληστία, τις ακρότητες στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, την ενδοοικογενειακή βία, το περιβάλλον και την υγειονομική περίθαλψη. Οι εξεγέρσεις μας ωθούν μακρύτερα από την έννοια της «επιστροφή στην κανονικότητα». Ποιες είναι -άραγε – οι  δυνατότητες και οι πιθανότητες για ένα πιο δίκαιο μέλλον;

*  H Robyn C. Spencer είναι ιστορικός του αγώνα για τηn Ελευθερία των Μαύρων  και διδάσκει στο Lehman College, CUNY. Είναι η συγγραφέας του The Revolution Has Come: Black Power, Gender and the Black Panther Party (Duke University Press, 2016. Είναι επίσης μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής των Scholars for Social Justice.

** Η Leith Mullings  είναι ανθρωπολόγος που γράφει για τον αγώνα της ελευθερίας των Μαύρων. Δίδαξε στο Graduate Center, CUNY και ήταν πρόεδρος της Αμερικανικής Ανθρωπολογικής Ένωσης 2011-2013. Το πιο πρόσφατο άρθρο της «Ο νεοφιλελεύθερος ρατσισμός και το κίνημα για τις μαύρες ζωές στις ΗΠΑ» (2020, Black and Indigenous Resistance in the Americas, Juliet Hooker, ed. Lexington Books, Latham, MD) είναι μέρος μιας μελέτης επτά χωρών για τον ρατσισμό και την αντίσταση απέναντι σ’ αυτόν. Είναι επίσης μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής των Scholars for Social Justice.

*** Η Premilla Nadasen είναι ιστορικός η οποία έχει γράψει εκτενώς σχετικά με την αντίσταση της εργατικής τάξης και τις έγχρωμες γυναίκες. Διδάσκει στο Barnard College και είναι επί του παρόντος πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Γυναικείων Σπουδών. Είναι συγγραφέας του Household Workers Unite: The Untold Story of African American Women who Built a Movement (2015).  Είναι επίσης μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής των Scholars for Social Justice.

⁽¹)  Οι Scholars for Social Justice (SSJ) είναι ένας νέος σχηματισμός προοδευτικών μελετητών και ακαδημαϊκών που έχουν δεσμευτεί να προωθήσουν και να αγωνιστούν για μια πολιτική ατζέντα που επιμένει στη Δικαιοσύνη για Όλους, ειδικά εκείνους που είναι πιο ευάλωτοι. Αυτός ο οργανισμός επιδιώκει να  κινητοποιήσει τις γνώσεις, τις δεξιότητες και τους πόρους των μελετητών για να καταπολεμήσει τις καταπιεστικές επιθέσεις εναντίον περιθωριοποιημένων κοινοτήτων, προωθώντας αντίθετα σ’ αυτές μια ατζέντα ισότητας και δικαιοσύνης. Τα ζητήματα που επηρεάζουν τους μετανάστες, τις έγχρωμες γυναίκες και ανθρώπους, τους ΛΟΑΤ,  τις γυναίκες συνολικά, τις διαφορετικές κοινότητες, τους αυτόχθονες και τις κοινότητες των φτωχών και της εργατικής τάξης αποτελούν προτεραιότητά τους.

   Είναι αλληλέγγυοι με άλλα κινήματα όπως  Movement for Black Lives και Sanctuary and Immigrants Rights Movement όπως και άλλα κινήματα καταπιεσμένων ομάδων και μειονοτήτων που αγωνίζονται για την αξιοπρέπειά τους και για να κερδίσουν σεβασμό και ελευθερία για όλους, σε συντονισμό και αλληλεπίδραση τόσο μέσα στις ΗΠΑ αλλά και με άλλες κινήσεις σε όλο τον κόσμο.

⁽²⁾ Το... λευκό πογκρόμ στην Τούλσα

  Μια φήμη για τον βιασμό ενός λευκού κοριτσιού από έναν νεαρό Αφροαμερικάνο οδήγησε σε εκατοντάδες δολοφονίες και την καταστροφή μιας ολόκληρης περιοχής. Η σφαγή που η Αμερική δεν θέλει να θυμάται, μια υπόθεση για την οποία κανείς δεν λογοδότησε

   Στις αρχές του 1920 η περιοχή Γκρίνγουντ, στην Τούλσα της Οκλαχόμα, ήταν γνωστή ως "Τhe Negro Wall Street". Θεωρούνταν η πιο εύπορη περιοχή Αφροαμερικανών σε ολόκληρες τις ΗΠΑ. Για τα δεδομένα της εποχής το επίπεδο διαβίωσης ήταν πολύ υψηλό με το Γκρίνγουντ να διαθέτει πολυτελή καταστήματα, θέατρα, νυχτερινά μαγαζιά και δύο τοπικές εφημερίδες. Μέσα σε λίγες ώρες όμως τα πάντα θα καταστρέφονταν. Ένας τεράστιος όχλος λευκών θα πυρπολούσε το Γκρίνγουντ και θα έγραφε μια από τις πιο μελανές σελίδες στην ιστορία των ΗΠΑ. Για δεκαετίες η σφαγή στο Γκρινγουντ θα παρουσιαζόταν ως φυλετική διαμάχη ή μια... σειρά ταραχών. Τα βιβλία ιστορίας την... απέφευγαν και όσοι υπήρξαν μάρτυρες κρατούσαν το στόμα τους κλειστό. Η ιστορία όμως (σχεδόν) πάντα βρίσκει τρόπο να βγει στη επιφάνεια.

⁽³⁾  Η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός από τη Χαβάη στο Πουέρτο Ρίκο … Γίνεται  αναφορά στην αποικιοκρατική και ιμπεριαλιστική επέκταση των ΗΠΑ στα τέλη  του 19^ου και αρχές του 20^ου αιώνα και την προσάρτηση εδαφών  που αρχικά χαρακτηρίστηκαν ως “αποικίες”, στη συνέχεια ως “περιοχές”  για να συμπεριληφθούν τελικά στην επικράτεια των ΗΠΑ.

Ενδεικτική βιβλιογραφία:

Burns,  Adam (2017) American Imperialism: The Territorial Expansion of the United States, 1783-2013. Edinburgh University Press

 Daniel Immerwahr (2019) How the US has hidden its empire. Guardian.

Ανασύρθηκε από https://www.theguardian.com/news/2019/feb/15/the-us-hidden-empire-overseas-territories-united-states-guam-puerto-rico-american-samoa (12/06/2020)

Moore, Colin, D. (2017) American Imperialism and the State, 1893-1921. Cambridge University Press

Venator-Santiago, Charles R. (2015) Puerto Rico and the Origins of U.S. Global Empire: The Disembodied Shade.  Routledge, New York

Οι … “μικροί” και οι “αδύναμοι” στην εποχή της πανδημίας

 Στα δύσκολα – λένε – φαίνονται οι ‘φίλοι’  και οι  ικανοί ηγέτες, θα λέγαμε, επίσης …

Ή πολλές φορές αποκαλύπτεται η βαθύτερη ουσία των ανθρώπων και των κοινωνιών …

   Μετά τις  εικόνες αποκάλυψης που όλοι έχουμε εισπράξει  από την Ιταλία, την Ισπανία, τώρα τη Γαλλία αλλά και από άλλα μέρη του κόσμου και την παντελή  απουσία οποιασδήποτε αίσθησης αλληλεγγύης από την περίφημη Ευρώπη και ειδικότερα την Ευρωπαϊκή Ένωση   - ναι, ναι αυτή που αποτελούσε μια όαση στο σύγχρονο κόσμο και η οποία εγγυόνταν τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα (!) -  ήρθε και η τελευταία είδηση …

 Μέσα από ένα tweet του προέδρου του Eurogroup, Μάριο Σεντένο, μάθαμε ότι:

  

"Μετά από 16 ώρες συζητήσεων, φτάσαμε κοντά σε συμφωνία, αλλά δεν καταλήξαμε. H συνεδρίαση του Eurogroup, θα συνεχιστεί αύριο. Στόχος μου παραμένει για ένα ισχυρό δίχτυ ασφαλείας για τις επιπτώσεις του covid-19 (για να προστατεύσουμε εργαζόμενους, επιχειρήσεις και χώρες) αλλά και για ένα σημαντικό σχέδιο ανάκαμψης".

  Τι έκπληξη, αλήθεια …

Δεν κατέληξαν σε συμφωνία!

 Για μια ακόμη φορά αυτή η ‘Ευρώπη’ δείχνει  πόσο καχεκτική  κι αδύναμη είναι … Πότε, όμως;

   Όταν πραγματικά  θα πρέπει να αποφασίσει γενναίες ή τολμηρές τομές που θα  στηρίζουν  τους λαούς, τα κοινωνικά τους δικαιώματα – και τώρα πια το ύψιστο δικαίωμα στην υγεία και τη ζωή – εκεί φαίνεται ότι χάνει το μπούσουλα …

 Καινούργιο;

Όχι και τόσο …

Αφού μάλλον στο  DNA αυτής της Ένωσης είναι εγγεγραμμένη εξυπηρέτηση  άλλων συμφερόντων – εκείνων των τραπεζιτών, των μεγάλων πολυεθνικών … Άντε και των πιο ισχυρών κρατών της Ένωσης …

Μικροί, πολύ μικροί, λοιπόν …

Και στα σπουδαία ακόμη πιο μικροί!

Και  στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, τι γίνεται;

Εκεί στην πιο ισχυρή οικονομία του κόσμου και στην ηγέτιδα  υπερδύναμη του παγκόσμιου καπιταλισμού;

Μετά από μια … τρικυμία  στο μυαλό του Προέδρου και της διοίκησης Τραμπ, ανακοινώθηκε ένα κολοσσιαίο (;) πρόγραμμα ύψους τρισεκατομμυρίων δολαρίων για την αντιμετώπιση  των συνεπειών από την επέλαση του κορονοϊού …

Ναι, αλλά πού κατευθύνεται αυτό;

Μάλλον, όχι  σ’ εκείνους που το έχουν περισσότερη ανάγκη …   

Αφού, λίγες μέρες πριν ανακοινώθηκε ότι κατά την τελευταία βδομάδα προστέθηκαν  στις στρατιές των ανέργων άλλοι … 6.6 εκατομμύρια άνθρωποι!

Ενώ τις τελευταίες δύο βδομάδες  ο αριθμός ανέρχεται στα 10 εκατομμύρια!

Η ταχύτητα και η κλίμακα των απωλειών θέσεων εργασίας αυτή την περίοδο δεν έχει προηγούμενο, αφού μέχρι τον περασμένο μήνα, η χειρότερη εβδομάδα για τις αιτήσεις ανεργίας ήταν 695.000 το 1982!

"Αυτό που συνήθως απαιτεί μήνες ή κάποια τρίμηνα για να συμβεί σε μια ύφεση, συμβαίνει τώραμέσα σε λίγες εβδομάδες", δήλωσε η Michelle Meyer, επικεφαλής οικονομολόγος για την Bank of America Merrill Lynch.

Για φανταστείτε …

  Τη στιγμή που πριν από ένα μήνα, οι περισσότεροι προέβλεπαν (;) ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να αποφύγουν μια ύφεση. Σήμερα, με τις επιχειρήσεις να κλείνουν λόγω και της πανδημίας και τις εξαναγκαστικές – κολοσσιαίες - απολύσεις, πολλοί οικονομολόγοι αναμένουν μείωση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος σε τέτοιο βαθμό  που θ’ ανταγωνίζεται τις χειρότερες περιόδους της Μεγάλης Ύφεσης.

Μάλιστα …

  Και μέσα σ’ αυτή την υγειονομική και ανθρωπιστική κρίση οι “ισχυροί” κοιτούν πώς θα επιβιώσουν και θα γίνουν ακόμη ισχυρότεροι.

   Επιδιώκοντας  να κατακτήσουν πλεονεκτικότερες θέσεις  στον παγκόσμιο ανταγωνισμό  και στη νέα δομή ισχύος  που θα παρουσιαστεί την επαύριο της πανδημίας.

   Εξασφαλίζοντας πχ ηγεμονική θέση  στις  δικές τους φαρμακευτικές βιομηχανίες  στο ράλι  πωλήσεων  φαρμάκων, εμβολίων και άλλων προϊόντων  …

  Σημασία, βέβαια, έχει και  πού θα βρεθούν  οι θεωρητικά και πρακτικά “αδύναμοι”   - οι άνθρωποι που πλήττονται  άμεσα από τις συνέπειες της πρωτοφανούς κρίσης  και θα καλεστούν και στη συνέχεια να ζήσουν σε  απίστευτα σκληρές συνθήκες.

 Οπότε, τα μεγάλα λόγια  περί “ατομικής ευθύνης”  και “αλληλεγγύης”, ίσως, αποκτήσουν  ένα άλλο νόημα  στον κόσμο που θα αναδυθεί – ή  και που τώρα αναδύεται – μέσα από  τις εφιαλτικές εικόνες  που καθημερινά βιώνουμε …

 Όπου, η αλληλεγγύη  πρέπει να είναι ισχυρή  και αποτελεσματική …

Η αλληλεγγύη ΜΑΣ … όλων εκείνων  που μοιράζονται και  στηρίζουν  τον ανθρώπινο πόνο ..

Και πάνω απ’ όλα την αξία της ίδιας της ζωής …

Απέναντι ΤΟΥΣ …  

Απέναντι σ’ όλους εκείνους  που ιδιοποιούνται ή εμπορεύονται τον ανθρώπινο πόνο, θεωρώντας ότι η  ζωή … η ζωή μας, τους ανήκει κατ’ αποκλειστικότητα …

Ένας "νέος" πλανητάρχης..

του Μ ...

 Στις 9 Νοεμβρίου 2016, είναι η επέτειος των 27 χρόνων από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989. Σε μια από τις φάρσες της ιστορίας, είναι και η μέρα που με την αδιαπραγμάτευτη επικράτηση του Τραμπ στις Αμερικανικές Προεδρικές Εκλογές, προαναγγέλλεται το χτίσιμο του Τείχους των Αμερικανικών Συνόρων. Αν αυτό το τείχος θα χτιστεί με τούβλα και μπετόν ή απλά με μίσος, ρατσισμό και μισογυνισμό έχει μικρή μάλλον σημασία.

 Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι στη Μέση Ανατολή που στηρίζονται από τη βιομηχανία των όπλων και την επιθυμία γεωπολιτικού ελέγχου στο νέο- ψυχροπολεμικό κλίμα που παγιώθηκε με την κυριαρχία του (επίσης καπιταλιστή για να μην ξεχνιόμαστε) Πούτιν στη Ρωσία, η ευθεία επίθεση στην εργατική τάξη με την περαιτέρω καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και κοινωνικών δικαιωμάτων όπως η υγεία και η παιδεία προς όφελος των ολιγαρχών – που άλλωστε στηρίζουν με εκατομμύρια δολάρια τους υποψηφίους – και η μετατροπή της Αμερικής σε ένα Οργουελιανό κράτος- κάμερα όπου κάθε «ύποπτη» κίνηση, όπως ένα πάρτυ μασκέ, βρίσκονται υπό το βλέμμα του Μεγάλου Αδελφού δεν πρόκειται να αλλάξουν, όποιος κι αν κοιμάται στον δεύτερο όροφο του Λευκού Οίκου. Αυτή είναι η συνέχεια του κράτους.

 Ο ρατσισμός, η ισλαμοφοβία, ο μισογυνισμός, η ομοφοβία και η ρητορική μίσους νομιμοποιούνται και ο προνομιούχος λευκός ετεροφυλόφιλος χριστιανός άντρας παίρνει πάλι τα ηνία, που είχαν στιγμιαία απειληθεί με αυτές τις κουζουλάδες περί μειονοτήτων, ισότητας των φύλων και δικαιωματικού ακτιβισμού. Οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν κινηθεί μέχρι σήμερα με μια αφοσίωση στους πλούσιους και τον επιχειρηματικό τομέα και έτσι δεν μπορούν να ελπίζουν ότι θα πάρουν ψήφους για τα πραγματικά προγράμματά τους, και έχουν προχωρήσει στην κινητοποίηση ενός μέρους του πληθυσμού που ήταν πάντα εκεί, αλλά όχι ως μια οργανωμένη πολιτική δύναμη συνασπισμών.

 Ευαγγελιστές, τοπικιστές, ρατσιστές και τα θύματα από τις μορφές της παγκοσμιοποίησης που έχουν σχεδιαστεί για να βάλουν τους εργαζόμενους από όλο τον κόσμο να ανταγωνίζονται μεταξύ τους, προστατεύοντας ταυτόχρονα τους προνομιούχους και υπονομεύοντας τα νομικά και άλλα μέτρα που έδιναν στους εργαζόμενους κάποια προστασία, καθώς και με τρόπους που να επηρεάζουν τη λήψη αποφάσεων στους στενά συνδεδεμένους δημόσιους και ιδιωτικούς τομείς, ιδίως μέσω αποδοτικών εργατικών συνδικάτων.

 Παρά το γεγονός ότι η περσόνα του Ντόναλντ Τραμπ ξυπνά σε ολόκληρο τον πλανήτη αληθινό φόβο για τα σκοτεινά πολιτικά τέρατα που μπορεί να δημιουργήσουν οι ΗΠΑ, ο ίδιος απέχει από τις οπισθοδρομικές αξίες των γελαδάρηδων του Τέξας. Για την ακρίβεια είναι πιο Νεοϋορκέζος από τους περισσότερους πολιτικούς του αντιπάλους. Έχοντας κληρονομήσει από τον πατέρα του μια επιχειρηματική αυτοκρατορία αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων (σε σημερινές τιμές), βρέθηκε από πολύ μικρή ηλικία στα ίδια σαλόνια όπου έπιναν τα ποτά τους ορισμένοι από τους ανθρώπους που τώρα δηλώνουν ορκισμένοι εχθροί του.

 Όπως εξηγούσε πριν από μερικούς μήνες η ηλεκτρονική έκδοση 'Ιντερσεπτ «τον Ντόναλντ Τραμπ δεν τον γνωρίσαμε από κάποιο newsletter της Κου Κλουξ Κλαν, αλλά από τα περιοδικά TIME και Esquire. Την πρώτη του τηλεοπτική εκπομπή δεν την παρουσίασε το κανάλι της Βαπτιστικής Εκκλησίας του Ουέστμπορο (γνωστή για το κήρυγμα μίσους εναντίον των Εβραίων και των γκέι), αλλά το δίκτυο NBC. Τον δημιούργησαν άνθρωποι που θαύμαζαν τον Αντι Γουόρχολ και όχι τον (ακροδεξιό τηλε-ευαγγελιστή) Τζέρι Φάλγουελ».

 Ήταν λοιπόν η λεγόμενη «φιλελεύθερη» Αμερική που σαν άλλος Φρανκενστάιν θα δημιουργούσε το τέρας που ακούει στο όνομα Ντόναλντ Τραμπ. Η ίδια δηλαδή Αμερική που δημιούργησε και την Κλίντον. Η Κλίντον και ο Τραμπ δεν αποτελούν τις διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος αλλά την ίδια όψη.

Ένας απερχόμενος πλανητάρχης...

του Μ ...

 O Ομπάμα πραγματοποίησε περισσότερους πολέμους ακόμη και από τον Τζορτζ Μπους βομβαρδίζοντας περιοχές στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, την Υεμένη, τη Σομαλία, τη Λιβύη και τη Συρία. Αθροιστικά, στην οκταετία του, ξόδεψε 816 δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από τον Μπους για να διατηρεί μονάδες ειδικών επιχειρήσεων σε 133 χώρες – δηλαδή στο 70% του πλανήτη.

 Παράλληλα τελειοποίησε τις μεθόδους εξόντωσης αμάχων με drones επιτρέποντας σε πιλότους που ζουν στις ΗΠΑ να αφανίζουν ολόκληρες οικογένειες στο Αφγανιστάν. Ο στρατός του Ομπάμα σκότωσε περίπου 4.700 ανθρώπους με drones σε σχέση με τους 2.996 πολίτες που σκοτώθηκαν την 11η Σεπτεμβρίου. Κλιμάκωσε την αντιπαράθεση με τη Ρωσία και την Κίνα και ενορχήστρωσε την ανατροπή της κυβέρνησης στην Ουκρανία. Η επέκταση των πολεμικών επιχειρήσεων επί προεδρίας Ομπάμα αντικατοπτρίζεται στη γιγάντωση του πολεμικού προϋπολογισμού των ΗΠΑ που φέτος έφτασε τα 608 δισεκατομμύρια δολάρια.

 Οι δύο υψηλότεροι «αμυντικοί» προϋπολογισμοί του 21ου αιώνα φέρουν την υπογραφή του απερχόμενου προέδρου, ο οποίος στα οκτώ χρόνια της προεδρίας του δαπάνησε 816 δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από την οκταετία του Τζορτζ Μπους (παρά το γεγονός ότι ο τελευταίος κλήθηκε να διαχειριστεί τη μετά την 11η Σεπτεμβρίου εποχή). Χάρη στην αναλογική αύξηση των εναέριων βομβαρδισμών, ο Ομπάμα κατάφερε να κρατήσει μία και μόνον από τις προεκλογικές του υποσχέσεις: να μειώσει δραστικά τον αριθμό των Αμερικανών στρατιωτών που σκοτώνονται σε πολεμικές επιχειρήσεις.

 Επανέφερε την πολιτική ενίσχυσης τζιχαντιστών, που ακολουθούσαν οι ΗΠΑ τη δεκαετία του 80, ενισχύοντας την τρομοκρατία όχι μόνο στην ευρύτερη Μέση Ανατολή αλλά και στην καρδιά της Ευρώπης. Τα χρήματα που προσέφερε μαζί με τη Γαλλία σε εξτρεμιστές στη Λιβύη δημιούργησαν ομάδες ενόπλων (οι οποίες τελικά συνενώθηκαν στον ISIS) που σπέρνουν το θάνατο από το Μάλι μέχρι τη Συρία και το Ιράκ.

 Συνέχισε να ενισχύει οικονομικά το Ισραήλ που πραγματοποιεί μια αργή γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού και το σκοταδιστικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, που σύμφωνα με αποκαλύψεις Αμερικανών διπλωματών στα Wikileaks χρηματοδοτεί τρομοκρατικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο και εισβάλλει ή βομβαρδίζει γειτονικές χώρες όπως το Μπαχρέιν και η Υεμένη.

Διατήρησε ανοιχτό το κολαστήριο του Γκουαντάναμο παρά τις προεκλογικές του υποσχέσεις.

 

 Ο Αμερικανός πρόεδρος πίσω από τη βιτρίνα των λεγόμενων identity politics (πολιτική της ταυτότητας), επέτρεψε στην αστυνομία να σκοτώσει περισσότερους μαύρους πολίτες ενώ διατήρησε τον μεγαλύτερο αριθμό κρατουμένων, σε απόλυτους αριθμούς, ακόμη και σε σχέση με την Κίνα και την Ινδία.  Σήμερα ζει μέσα σε κάποιο κελί ένας στους 14 μαύρους ενώ μόνο ένας στους 106 λευκούς – ακόμη και σε περιοχές που η εγκληματικότητα λευκών και μαύρων κυμαίνεται στα ίδια ποσοστά. Σε απόλυτα μεγέθη ο αριθμός των μαύρων που βρίσκονται σήμερα στη φυλακή και σε καθεστώς επιτήρησης ξεπερνά τον αριθμό των σκλάβων του 1850 ενώ ο αριθμός όσων έχουν χάσει το δικαίωμα ψήφου είναι μεγαλύτερος από αυτόν όσων δεν μπορούσαν να ψηφίσουν το 1870.

 Έκανε την μεγαλύτερη πρόβα τζενεράλε ενός πραξικοπήματος μετά την τρομοκρατική επίθεση στη Βοστόνη, όπου απαγόρευσε ολοκληρωτικά την κυκλοφορία πολιτών και ανέπτυξε δυνάμεις του στρατού στους δρόμους και μαχητικά ελικόπτερα στον ουρανό. Γιατί με τα ίδια μέσα προσήγαγε και συνέλαβε δημοσιογράφους και ντοκιμαντερίστες που κάλυπταν τις κινητοποιήσεις για τον αγωγό στην Ντακότα.

 Συνεργάστηκε με την Wall Street ακόμη πιο στενά απ ότι ο Μπους. Προσέφερε πρωτοφανή ασυλία σε οικονομικά εγκλήματα πολυεθνικών προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδήματος από τους φορολογούμενους προς το 0,1% του πληθυσμού αλλά και πολύ μεγαλύτερη αστάθεια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος από αυτή που επικρατούσε πριν από την κρίση του 2007-08.

 Διεύρυνε το δίκτυο παρακολουθήσεων όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη ενώ επιχείρησε να συνθλίψει ανθρώπους όπως ο Τζούλιαν Ασάνζ και ο Σνόουντεν, που αποκάλυψαν αυτό το δίκτυο αλλά και τα εγκλήματα του αμερικανικού στρατού και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Τύμπανα πολέμου για "οριστική λύση" στη Συρία

Σε ένα σκληρό μπρα-ντε-φερ μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας εξελίσσεται η συριακή κρίση, η οποία πέντε χρόνια μετά την έναρξη του εμφυλίου απειλεί να ανατρέψει τις εύθραυστες ισορροπίες στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. 

Το γεωπολιτικό θρίλερ με αιχμή του δόρατος την Συρία ξεκίνησε να εκτυλίσσεται με γρήγορους ρυθμούς μετά τη συμφωνία του Μονάχου για την παύση των εχθροπραξιών στη Συρία. Η συμφωνία θεωρήθηκε ως ένα καλό πρώτο βήμα χωρίς να δεσμεύει κανέναν από τους βασικούς παίκτες στα «καυτά» θέματα του συριακού. 

Για την Μόσχα οποιαδήποτε χερσαία επιχείρηση ξένων δυνάμεων σε συριακό έδαφος αποτελεί «casus belli» και βλέπει απειλητικά τις ενέργειες της Ουάσινγκτον και του ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη και την Μέση Ανατολή. 

Το ΝΑΤΟ επίσημα αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να εμπλακεί σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία κατά των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους. Οι ΗΠΑ πριν από μερικές ημέρες ζήτησαν και πέτυχαν ακόμη και την ανάπτυξη των αναγνωριστικών αεροσκαφών AWACS (ιπτάμενα ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης) του ΝΑΤΟ. Τα αεροσκάφη θα πετάξουν πάνω από αμερικανικό έδαφος προκειμένου να απελευθερωθούν τα αεροσκάφη των ΗΠΑ για την μάχη κατά των τζιχαντιστών στη Συρία και το Ιράκ.

Η συγκεκριμένη μονάδα, η οποία αποτελείται από 20 αεροσκάφη και δημιουργήθηκε από το ΝΑΤΟ την δεκαετία του 1980 για την αντιμετώπιση της «Σοβιετικής απειλής», έχει την δυνατότητα να παρακολουθεί όλες τις κινήσεις σε αέρα και ξηρά. Κάθε αεροσκάφος καλύπτει μία περιοχή σε απόσταση 400 χλμ., είναι σε θέση να προειδοποιήσει για ενδεχόμενες απειλές και να οργανώσει απάντηση.

Σύμφωνα με στρατιωτικούς αναλυτές, οι τελευταίες ενέργειες του ΝΑΤΟ ερμηνεύονται ως ένα ηχηρό μήνυμα στη Μόσχα. Η Ουάσινγκτον βλέπει με επιφυλακτικότητα και ανησυχία τις νίκες του συριακού στρατού, ο οποίος με την βοήθεια των αεροπορικών βομβαρδισμών των ρωσικών μαχητικών, έχει καταφέρει να στριμώξει τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες. 

Αυτή η εξέλιξη ενισχύει και τον εκνευρισμό της Άγκυρας. Στις 3 Φεβρουαρίου ο συριακός στρατός κατάφερε ένα αποφασιστικό χτύπημα στο «χέρι» της Τουρκίας μέσα στη Συρία. Κατάφερε να αποκόψει τον δρόμο ανεφοδιασμού στα σύνορα μεταξύ του Χαλεπίου και του Μπαμπ αλ Σαλαμεχ. Η συγκεκριμένη διαδρομή ήταν εξαιρετικά σημαντική για την πολιτική του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος ζητούσε επίμονα την παραίτηση του προέδρου της Συρίας, και την ενίσχυση των ανταρτών έναντι του Μπασάρ αλ Άσαντ. 

Η Άγκυρα ήλπιζε ότι η επέκταση των Κούρδων ανταρτών, τους οποίους κατηγορεί ως τρομοκράτες του ΡΚΚ, θα σταματούσε, η συριακή αντιπολίτευση θα κέρδιζε πλήρως το Χαλέπι και το καθεστώς του Άσαντ θα αποδυναμωνόταν. 

Η Τουρκία στράφηκε στην Σαουδική Αραβία και ο Τούρκος πρωθυπουργός, Αχμέτ Νταβούτογλου επισκέφθηκε στα τέλη του Ιανουαρίου το Ριάντ για συνάντηση με τον βασιλιά Σαλμάν. Λίγο αργότερα «διέρρευσε» ότι οι δύο χώρες θα πραγματοποιήσουν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και θα συνεργάζονται στενότερα. 

Ταυτόχρονα ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας, Αστον Κάρτερ αρνήθηκε να αποκλείσει το ενδεχόμενο χερσαίας στρατιωτικής επιχείρησης της Σαουδικής Αραβίας σε συριακό έδαφος. Δεν έκρυψε ότι οι ΗΠΑ θα ήθελαν να δουν μεγαλύτερη ανάμειξη των δυνάμεων της περιοχής και χαιρέτησε την απόφαση του Ριάντ και των άλλων κρατών του Κόλπου. 

Η επιλογή για το Ριάντ σε αυτή τη φάση φαίνεται να είναι η αποστολή χερσαίων στρατευμάτων μέσω Τουρκίας στη Συρία, τα οποία θα μπορούν να επέμβουν σε ευρύτερη κλίμακα και να δημιουργήσουν έναν ασφαλή διάδρομο για τους πρόσφυγες και τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες. Παρόλα αυτά στα κεντρικά του ΝΑΤΟ επικρατεί σκεπτικισμός και αμφιβολίες για τις υποσχέσεις της Σαουδικής Αραβίας, καθώς το Ριάντ έχει στρατιωτική επέμβαση στην Υεμένη και κατά το παρελθόν έχει κάνει πίσω σε δεσμεύσεις του απέναντι στη διεθνή κοινότητα. 

ILO: 200 εκατομμύρια οι άνεργοι παγκοσμίως

                                                                                            του Μ ... 

Στο 5,7% εκτιμά την παγκόσμια ανεργία για το 2017 ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ILO), λίγο πιο χαμηλά δηλαδή από το 5,8% στο οποίο ανήλθε στην περίοδο 2014-2016. Ως προς την Ελλάδα τα νούμερα δεν είναι τόσο αισιόδοξα

Σύμφωνα με τον ILO, η ανεργία θα μειωθεί επειδή δημιουργήθηκαν νέες θέσεις εργασίας στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, και ενώ πληθυσμός αυξάνεται, κάτι που σημαίνει ότι πρακτικά οι άνεργοι θα είναι περισσότεροι, αλλά σε μικρότερο ποσοστό επί του παγκόσμιου πληθυσμού.
 

Ταυτόχρονα, το ILO θεωρεί ότι ο αριθμός των ανέργων θα ξεπεράσει τους 200 εκατ. για πρώτη φορά το 2017, ενώ το 2015 ανήλθε στους 197,1 εκατ. το 2015.

Σύμφωνα με το Reuters, στις χώρες που βρίσκονται σε οικονομική κρίση όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία, τα επίπεδα της ανεργίας θα πέσουν κατά 2% σε σχέση με το 2015, αλλά θα παραμείνουν πάνω από το 20% στην Ελλάδα και την Ισπανία.

Απόλυτη φρίκη: δολοφονική επίθεση σε Κέντρο για ΑΜΕΑ στο Σαν Μπεναρντίνο της Καλιφόρνια με 14 νεκρούς!

Η απόλυτη φρίκη χτες το βράδυ στο Σαν Μπεναρντίνο:

Ένοπλοι εισέβαλαν και δολοφόνησαν εν ψυχρώ 14 ανθρώπους σε Κέντρο για Άτομα με Ειδικές Ανάγκες σε ώρα εορταστικής εκδήλωσης!

Άλλοι 17 τραυματίστηκαν.



Ένα νέο δραματικό επεισόδιο ένοπλης επίθεσης στις ΗΠΑ στη μακρά σειρά ανάλογων περιστατικών.

Σε μια χώρα με ελεύθερη οπλοφορία όπου πολίτες κατέχουν 250 εκατομμύρια όπλα!



Τα πραγματικά αίτια της επίθεσης αναμένεται να διερευνηθούν.




Τα ρεπορτάζ ωστόσο καταγράφουν:

Ένα ζευγάρι είναι οι μοναδικοί δράστες του νέου μακελειού στο Σαν Μπερναρντίνο, όπου 14 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 17 τραυματίσθηκαν χθες το βράδυ. 





Η αστυνομία του σαν Μπερναρντίνο έδωσε στη δημοσιότητα τα ονόματά τους. Πρόκειται για τους Σάγεντ Ρίζβαν Φαρούκ, 28 ετών, Αμερικανό πολίτη και κάτοικο της περιοχής και Τασφίν Μαλίκ, μία 27χρονη γυναίκα, άγνωστης υπηκοότητας, οι οποίοι άνοιξαν πυρ με αυτόματα όπλα και πιστόλια κατά τη διάρκεια εορταστικής εκδήλωσης στο Inland Regional Center για άτομα με ειδικές ανάγκες του Σαν Μπερναρντίνο. 

Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι ήταν πιθανόν παντρεμένοι ή δεσμευμένοι.




  Ο Φαρούκ ήταν υπάλληλος της κομητείας του Σαν Μπερναρντίνο και συμμετείχε στη γιορτή, από την οποία αποχώρησε οργισμένος για να επιστρέψει λίγη ώρα αργότερα και να ανοίξει πυρ, δήλωσε ο αρχηγός της αστυνομίας της πόλης που βρίσκεται σε απόσταση 100 χιλιομέτρων ανατολικά του Λος Αντζελες.

Και οι δύο είναι νεκροί από τα πυρά της αστυνομίας κατά την καταδίωξη που ακολούθησε την επίθεση, όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο.


Tara Wallis 

✔

@tarawallis SB police : Syed Farook was at work and attended holiday party & left early. He was employee of SB county

(Η φωτογραφία του φερόμενου υπόπτου Σάγεντ Φαρούκ φέρεται να είναι αυτή σύμφωνα με την οικογένειά του)

Πρόκειται για την πλέον πολύνεκρη επίθεση στις ΗΠΑ μετά τη σφαγή στο σχολείο Σάντι Χουκ του Νιουτάουν, στο Κονέκτικατ τον Δεκέμβριο 2012, όταν είχαν σκοτωθεί 27 άνθρωποι, ανάμεσά τους και ο δράστης.

Θεωρείται ότι οι δύο ήταν οι μοναδικοί δράστες και, καθώς το κίνητρο παραμένει ασαφές, "δεν έχουμε αποκλείσει το ενδεχόμενο τρομοκρατικής ενέργειας", πρόσθεσε.

Η χθεσινή σφαγή διαφέρει από άλλες ανάλογες επιθέσεις στις ΗΠΑ ως προς διάφορα σημεία, μεταξύ άλλων και λόγω της συμμετοχής δύο ατόμων.

Σημειώθηκε λιγότερο από τρεις εβδομάδες μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι, που οδήγησαν στην ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας σε δημόσιους χώρους στις ΗΠΑ.

Η μουσουλμανική κοινότητα της Καλιφόρνιας καταδίκασε κατηγορηματικά την επίθεση στο Σαν Μπερναρντίνο. 

"Καταδικάζουμε ανεπιφύλακτα αυτήν την τρομακτική ενέργεια που συνέβη σήμερα", δήλωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Λος Αντζελες ο επικεφαλής του Συμβουλίου για τις Αμερικανο-Ισλαμικές Σχέσεις (CAIR) Χουσάμ Αϊλούς, ένωσης για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της μουσουλμανικής κοινότητας.

Ο Φαρούκ ήταν υπάλληλος των υπηρεσιών Υγείας της κομητείας του Σαν Μπερναρντίνο, ήταν βαριά οπλισμένος και άνοιξε πυρ μαζί με τη γυναίκα, που ήταν οπλισμένη με αυτόματο όπλο και περίστροφο, κατά των παρισταμένων στη γιορτή. Και οι δύο φορούσαν στρατιωτικές στολές και φορούσαν κουκούλες.

Ο πατέρας του δήλωσε, σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση του ταμπλόιντ New York Daily News, ότι ο Σάγεντ Φαρούκ "ήταν πολύ θρήσκος. Πήγαινε στη δουλειά του, επέστρεφε, πήγαινε στην προσευχή και επέστρεφε".

Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύονται στους Los Angeles Times, ο Φαρούκ είχε ταξιδέψει στη Σαουδική Αραβία από όπου επέστρεψε με σύζυγο και ότι το ζευγάρι είχε ένα μωρό.

Η συνέντευξη Τύπου του CAIR οργανώθηκε χωρίς να έχει υπάρξει καμία σύνδεση της σφαγής με κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία και δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για προληπτική ενέργεια.

Η αντιμουσουλμανική ρητορική στις ΗΠΑ, ιδιαιτέρως παρούσα στην προεκλογική εκστρατεία του ρεπουμπλικανικού στρατοπέδου, έχει ενισχυθεί μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι.

"Αυτοί οι άνθρωποι ήλθαν προετοιμασμένοι. Ηταν ντυμένοι και οπλισμένοι με τρόπο που δείχνει ότι ήταν προετοιμασμένοι. Ήταν οπλισμένοι με αυτόματα όπλα, όχι περίστροφα", δήλωσε ο αρχηγός της αστυνομίας.

Η επίθεση δεν έχει τα χαρακτηριστικά μία ενέργειας "μοναχικού λύκου", ωστόσο έχει διαφορές σε σχέση με τις επιθέσεις που έχουν πραγματοποιηθεί από την οργάνωση Ισλαμικό Κράτος ή άλλους τζιχαντιστές, σύμφωνα με αμερικανούς αξιωματούχους.