Τι να κάνουμε στην Ευρώπη; Προτάσεις από την Αριστερά

από τον Μ ...

Κείμενο πολιτικών θέσεων που συνυπογράφουν οι συμμετέχοντες στο Διεθνές Συνέδριο του ΕΔΕΚΟΠ με τίτλο «Η Γαλλία και η Ευρώπη μετά το Brexit».

Για την Ευρώπη οι στιγμές είναι καίριες. Είναι σαφές ότι η Οικονομική και Νομισματική Ένωση έχουν αμετάκλητα αποτύχει, οι οικονομίες της περιφέρειας της Ευρώπης παραμένουν σε σοβαρή κρίση και οι οικονομίες του πυρήνα δεν παρουσιάζουν καμία δυναμική. Το κοινό νόμισμα έχει μετατραπεί σε εργαλείο που επιτρέπει στη Γερμανία να εφαρμόσει μερκαντιλιστικές πολιτικές μέσω του μισθολογικού ντάμπινγκ και -με την υποστήριξη των άλλων οικονομιών του πυρήνα της ΟΝΕ- να υπαγορεύσει «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις», που δημιουργούν οικονομική στασιμότητα, φτώχεια και ανεργία. Οι μεγάλες επιχειρήσεις και οι υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού εκμεταλλεύονται την κρίση για να εντείνουν την επιθετική τους στάση ενάντια στις κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις του εικοστού αιώνα.

Η συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε ότι τόσο η ΕΕ όσο και η ΟΝΕ αποτελούν σημαντικά εμπόδια σε οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής της κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης ατζέντας στην Ευρώπη. Η λιτότητα, ο νεοφιλελευθερισμός και οι πολιτικές ελεύθερου εμπορίου, σε συνδυασμό με την περιφρόνηση των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων για τα στοιχειώδη δικαιώματα και τη δημοκρατία έχουν οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου κρίση νομιμοποίησης της ΕΕ.

Ας αναλογιστούμε τα αποτελέσματα των τριών τελευταίων δημοψηφισμάτων που συνδέονται με ευρωπαϊκά ζητήματα.

Στην Ελλάδα, στις 5 Ιουλίου 2015, μια μεγάλη πλειοψηφία αποφάσισε να απορρίψει τους όρους που συνοδεύουν το τρίτο πακέτο διάσωσης που προτάθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις 23 Ιουνίου 2016, η πλειοψηφία επέλεξε να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση και απαίτησε να αντιστραφεί η διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Στην Ιταλία, στις 4 Δεκεμβρίου 2016, μια ευρεία πλειοψηφία απέρριψε τις αντιδημοκρατικές και υπέρ της αγοράς συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, παρά την ανοιχτή και ομόφωνη υποστήριξη των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, αναγκάζοντας τον φιλοευρωπαϊστή πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι να παραιτηθεί.

Η απόρριψη των ευρωπαϊκών θεσμών δεν ήταν ποτέ σαφέστερη από τους λαούς των κρατών-μελών της ΕΕ. Ο θυμός και η αγανάκτηση των λαϊκών ευρωπαϊκών στρωμάτων διογκώνονται συνεχώς. Δυστυχώς όμως ο κερδισμένος για την ώρα είναι η αυξανόμενη ξενοφοβία, η σκληρή Δεξιά, ακόμη και ο φασισμός. Η Ευρωπαϊκή Αριστερά πληρώνει ακριβά την εσφαλμένη προσκόλλησή της στην ΟΝΕ. Πληρώνει ακόμη το ταμπού της αποφυγής ρήξης με το πλαίσιο διακυβέρνησης της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου και του νεοφιλελεύθερου τρόπου ενσωμάτωσης των κρατών μελών. Για να μην κυριαρχείται το μέλλον της Ευρώπης από το νεοφιλελευθερισμό και τη σκληρή Δεξιά, η απάντηση είναι η απελευθέρωση, σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο, από τον σιδερένιο κλωβό των πολιτικών και των συνθηκών που επιβάλλονται από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Τι θα πρέπει να κάνει η Αριστερά;

Στη βάση των προτάσεων που συζητήθηκαν κατά τη διάρκεια του δεύτερου διεθνούς συνεδρίου του ΕΔΕΚΟΠ και μετά την τελευταία Σύνοδο Κορυφής για ένα Σχέδιο Β στην Ευρώπη, προκύπτει ότι υπάρχουν τρεις βασικοί στόχοι που πρέπει να επιδιώξει σήμερα η Αριστερά στην Ευρώπη:

1. Η κύρια προτεραιότητα είναι να δοθεί ένα τέλος στη λιτότητα και να δημιουργηθούν ποιοτικές θέσεις εργασίας. Αυτός πρέπει να είναι ο πυρήνας της οικονομικής πολιτικής της Αριστεράς. Ωστόσο, δεν θα καταφέρουμε να πείσουμε για την ικανότητά μας να επιτύχουμε αυτό το στόχο, αν δεν παρουσιάσουμε μια συγκεκριμένη στρατηγική που να αντιμετωπίζει τις μεγάλες ανισορροπίες των οικονομιών της Ευρώπης, δημιουργώντας έτσι το έδαφος για έναν οικολογικό και δημοκρατικό μετασχηματισμό του βιομηχανικού και αγροτικού τομέα.

Η αντιμετώπιση των κοινωνικών αναγκών των λαών της Ευρώπης και των οικολογικών προκλήσεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο θα είναι αδύνατη χωρίς μια τέτοια σαφή και εφικτή στρατηγική. Πάνω απ ‘όλα, χρειαζόμαστε μαζικές δημόσιες επενδύσεις για να τονώσουμε τη ζήτηση και να ανακτήσουμε τον έλεγχο των επιχειρήσεων και των τραπεζών. Αυτή θα είναι η βάση πάνω στην οποία θα ανοικοδομηθεί μια διευρυμένη κοινωνική πρόνοια και θα αντιμετωπιστούν οι εισοδηματικές και περιουσιακές ανισότητες.

2. Ριζοσπαστική πολιτική είναι αδύνατη χωρίς νομισματική κυριαρχία. Ο ζουρλομανδύας των ευρωπαϊκών συνθηκών και οδηγιών, καθώς και οι μηχανισμοί της ΟΝΕ έχουν φτιαχτεί για να αποκλείσουν κάθε άλλη στρατηγική πέραν της λιτότητας και της φιλελευθεροποίησης. Για να δώσουμε τέλος στη λιτότητα είναι απαραίτητο να ανακτήσουμε τον δημοκρατικό έλεγχο στη δημιουργία του χρήματος και στις τράπεζες. Κάθε Αριστερή κυβέρνηση θα πρέπει να ξεκινά με ανυπακοή προς τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες, να προετοιμάζεται για αντιπαράθεση διαρκείας με τις ευρωπαϊκές αρχές, και παράλληλα θα πρέπει να αναπτύσσει μια ολοκληρωμένη οικονομική στρατηγική προκειμένου να διαχειριστεί τη σύγκρουση.

Η Αριστερά θα πρέπει να προετοιμαστεί για τη δημιουργία νέων νομισμάτων και δεν θα πρέπει να φοβάται να απαιτήσει διαγραφή του δημοσίου χρέους όταν μια τέτοια διαγραφή είναι πολιτικά θεμιτή και οικονομικά αναγκαία. Θα πρέπει να προτείνει την εθνικοποίηση και κοινωνικοποίηση των τραπεζών προκειμένου να ανακτήσει τον δημοκρατικό έλεγχο της οικονομίας. Θα πρέπει επίσης να προτείνει ένα νέο πλαίσιο για τον έλεγχο των ροών κεφαλαίου σε όλη την Ευρώπη, αλλά και για την αμοιβαία διαχείριση των συναλλαγματικών ισοτιμιών, καθώς και των εμπορικών πλεονασμάτων και ελλειμμάτων μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών.

Πρόκειται για μέτρα απολύτως εφικτά, τα οποία η Αριστερά θα πρέπει να επιδιώξει με αυτοπεποίθηση. Το πλέον σημαντικό είναι να αναπτύξει μια στρατηγική η οποία θα δώσει ένα τέλος στη λιτότητα και θα ενισχύσει την αλληλεγγύη μεταξύ των κινημάτων σε κάθε χώρα, ενώ θα ριζώσει ταυτόχρονα στο εθνικό πλαίσιο κάθε χώρας και θα προτείνει εναλλακτικές λύσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Αν δεν είμαστε έτοιμοι να κάνουμε αυτά τα βήματα, στη βάση της εθνικής πραγματικοτήτας σε κάθε χώρα και με την υποστήριξη μιας συμμαχίας Αριστερών δυνάμεων σε κάθε χώρα, θα είναι αδύνατο να ξεφύγουμε από τη λιτότητα και το νεοφιλελευθερισμό.

3. Η ριζοσπαστική οικονομική πολιτική είναι επίσης άρρηκτα συνδεδεμένη με το αίτημα για λαϊκή κυριαρχία και δημοκρατία. Οι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν υπήρξαν ποτέ δημοκρατικοί και δεν σχεδιάστηκαν ποτέ για να υπηρετήσουν τους λαούς της Ευρώπης. Είναι μέρος ενός πολιτικού μηχανισμού που σχεδιάστηκε για να εφαρμόσει μια οικονομική τάξη πραγμάτων που ευνοεί τις πολυεθνικές εταιρίες, τη συστηματική ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών και άλλων δημόσιων περιουσιακών στοιχείων, καθώς και τη διάβρωση της κοινωνικής πρόνοιας.

Το νεοφιλελεύθερο καθεστώς ελεύθερου εμπορίου που προωθείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση καθιστά αδύνατη οποιουδήποτε είδους λαϊκή κυριαρχία. Είναι απαραίτητο να σπάσουν οι συμφωνίες και συνθήκες ελεύθερου εμπορίου που έχουν αναπτυχθεί και επιβληθεί στις ευρωπαϊκές χώρες. Η απόρριψη της ΟΝΕ και η άρνηση εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων οδηγιών και συνθηκών είναι αναγκαία μέσα για την εφαρμογή προοδευτικών οικονομικών πολιτικών και την ανάκτηση του δημοκρατικού ελέγχου.

Είναι επίσης αναγκαία μέτρα για την ανάπτυξη της νέας πολιτικής συνεργασίας που χρειαζόμαστε στην Ευρώπη στη βάση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της διεθνούς αλληλεγγύης, της δημοκρατίας και της βιωσιμότητας του περιβάλλοντος. Είναι απαραίτητο να δρομολογήσουμε τις αναγκαίες διαδικασίες για την οικοδόμηση αυθεντικά δημοκρατικού πολιτικού καθεστώτος. Θα πρέπει επίσης να ενθαρρύνουμε τη λαϊκή αυτοοργάνωση και κινητοποίηση.

Τα σύννεφα μαζεύονται πάνω από την Ευρώπη. Υπάρχει ακόμα χρόνος για την Αριστερά να διαμορφώσει τις εξελίξεις, υπό την προϋπόθεση ότι θα ανακτήσει το πολιτικό θάρρος της. Η Αριστερά θα πρέπει να ανανεώσει και να ενισχύσει τις προτάσεις της για την οικονομία, την κοινωνία και την πολιτική. Θα πρέπει να θυμηθεί ότι η δύναμή της προέρχεται από την προάσπιση της δημοκρατίας, της λαϊκής κυριαρχίας και των συμφερόντων των εργαζομένων και των καταπιεσμένων. Και θα πρέπει να προετοιμαστεί για ριζική ρήξη με το νεοφιλελεύθερο ζουρλομανδύα που επιβάλλουν οι Συνθήκες της ΕΕ και η ΟΝΕ.

---

Το δεύτερο διεθνές συνέδριο του ΕΔΕΚΟΠ, «Η Γαλλία και η Ευρώπη μετά το Brexit», πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στις 2 και 3 Δεκεμβρίου 2016

---

Υπογράφουν οι:

Josep Maria Antentas (Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, Ισπανία)
Jeanne Chevalier (Parti de gauche, εκπρόσωπος οικονομικών θεμάτων, Γαλλία)
Eric Coquerel (Parti de Gauche, Συμπρόεδρος, Γαλλία)
Alexis Cukier (Ensemble!, Εθνική Επιτροπή, Γαλλία)
Fabio De Masi (Ευρωβουλευτής, Die Linke, Γερμανία)
Sergi Cutillas (Οικονομολόγος Ερευνητής στο Ekona Research Center, μέλος της Πλατφόρμας των Πολιτών για τον Λογιστικό Έλεγχο του Χρέους, Ισπανία)
Cédric Durand (Ανώτερος Λέκτορας Οικονομικών στο University Paris XIII, Γαλλία)
Guillaume Etiévant (Parti de gauche, πρώην εκπρόσωπος οικονομικών θεμάτων, Γαλλία)
Stefano Fassina (Βουλευτής και πρώην Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών, Sinistra Italiana, Ιταλία)
Heiner Flassbeck (Επίτιμος καθηγητής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, Γερμανία)
Κωνσταντίνος Γαβριηλίδης (Περιφερειακός Σύμβουλος και μέλος της Οικονομικής Επιτροπής της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας)
Marlène Grangé (Ensemble!, Γαλλία)
Sabina Issehnane (Ανώτερη Λέκτορας Οικονομικών στο University of Rennes 2, Γαλλία)
Κώστας Λαπαβίτσας (Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και πρώην Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Ελλάδα)
Moreno Pasquinelli (Programma 101, Ιταλία)
Jean-François Pellissier (Ensemble!, κομματικός εκπρόσωπος, Γαλλία)
Laura Raim (Ανεξάρτητη Δημοσιογράφος, Γαλλία)
Patrick Saurin (Εκπρόσωπος του Sud BPCE, CADTM, Γαλλία)
Eric Toussaint (Εκπρόσωπος του CADTM International, Βέλγιο)
Aurélie Trouvé (Ανώτερη Λέκτορας Οικονομικών, Agrosup Dijon, Γαλλία)
Miguel Urbán (Ευρωβουλευτής, Podemos, Ισπανία)
Christophe Ventura (Ερευνητής Διεθνών Σχέσεων, μέλος του Chapitre 2, Γαλλία)
Frédéric Viale (Διδάκτωρ Νομικής, μέλος του Chapitre 2, Γαλλία)
Sébastien Villemot (Οικονομολόγος στο OFCE, Γαλλία)
Γρηγόρης Ζαρωτιάδης (Αναπληρωτής Καθηγητής στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ελλάδα)

ILO: 200 εκατομμύρια οι άνεργοι παγκοσμίως

                                                                                            του Μ ... 

Στο 5,7% εκτιμά την παγκόσμια ανεργία για το 2017 ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ILO), λίγο πιο χαμηλά δηλαδή από το 5,8% στο οποίο ανήλθε στην περίοδο 2014-2016. Ως προς την Ελλάδα τα νούμερα δεν είναι τόσο αισιόδοξα

Σύμφωνα με τον ILO, η ανεργία θα μειωθεί επειδή δημιουργήθηκαν νέες θέσεις εργασίας στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, και ενώ πληθυσμός αυξάνεται, κάτι που σημαίνει ότι πρακτικά οι άνεργοι θα είναι περισσότεροι, αλλά σε μικρότερο ποσοστό επί του παγκόσμιου πληθυσμού.
 

Ταυτόχρονα, το ILO θεωρεί ότι ο αριθμός των ανέργων θα ξεπεράσει τους 200 εκατ. για πρώτη φορά το 2017, ενώ το 2015 ανήλθε στους 197,1 εκατ. το 2015.

Σύμφωνα με το Reuters, στις χώρες που βρίσκονται σε οικονομική κρίση όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία, τα επίπεδα της ανεργίας θα πέσουν κατά 2% σε σχέση με το 2015, αλλά θα παραμείνουν πάνω από το 20% στην Ελλάδα και την Ισπανία.

Η προσδυγική και μεταναστευτική κρίση στην Ευρώπη: Τρία Πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε

Οι μετανάστες, οι πρόσφυγες και οι αιτούντες άσυλο στην Ευρώπη διασχίζουν τα σύνορα κάθε μέρα. Χωρίς αυξημένη ενίσχυση στα κράτη της πρώτης γραμμής στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο,  μεγαλύτερη δέσμευση και ενίσχυση από άλλα έθνη, και ένα σχέδιο για την ενσωμάτωση της εισροής των νέων εισερχόμενων στην Ευρώπη, η κρίση θέτει τις ευρωπαϊκές παραδόσεις της ελεύθερης κυκλοφορίας των ανθρώπων σε δοκιμασία, υποστηρίζει ο Edward Alden , Senior Fellow  Bernard L. Schwartz στο Council on Foreign Relations. O Alden παρουσιάζει τρία πράγματα που πρέπει να ξέρει κανείς για την κρίση μετανάστευσης στην Ευρώπη.

Μετανάστες και Πρόσφυγες:  «Είναι παραπλανητικό να αποκαλείτε η παρούσα ως μια «μεταναστευτική κρίση» αναφέρει ο Alden. Εκατομμύρια άνθρωποι που προσπαθούν να ξεφύγουν από τη Συρία και το Ιράκ, τα έθνη που βρίσκονται σε κατάσταση πολέμου, συνθέτουν "κυρίως μια κρίση προσφύγων", υποστηρίζει. Οι πρόσφυγες προέρχονται επίσης από την Ερυθραία, τη Σομαλία και το Αφγανιστάν.

Πρόκληση για τις Θεμελιώδεις Αρχές: Σύμφωνα με το τελευταίο σχέδιο, μόνο 120.000 μετανάστες θα πρέπει να επανεγκατασταθούν, πολύ λιγότεροι από τον συνολικό αριθμό των ατόμων που ζητούν άσυλο.  Κράτη μέλη, όπως η Ουγγαρία και η Κροατία κτίζουν φράκτες για να σταματήσουν τους ταξιδιώτες, αποδεικνύοντας τη διαίρεση στο εσωτερικό της ΕΕ σχετικά με το πώς αυτή πρέπει να ανταποκριθεί στην ανθρωπιστική κρίση. Το χάσμα απειλεί να "υπονομεύσει την παράδοση στην Ευρώπη των ανοιχτών συνόρων και της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων», λέει ο Alden.

Απαίτηση για Παγκόσμια  Απάντηση: «[Η Ευρωπαϊκή μεταναστευτική κρίση] θα πρέπει να θεωρηθεί ως  παγκόσμια, ενώ και άλλα έθνη δεν την  αναβαθμίζουν σ' αυτό το επίπεδο,» λέει ο Alden. Τα Κράτη που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή δεν λαμβάνουν αρκετή βοήθεια για να καλύψουν τις ανάγκες των προσφύγων ενώ και άλλες χώρες πρέπει να δεχθούν περισσότερους πρόσφυγες, προσθέτει.

Είναι σημαντικό και να ακούς αυτή την προσέγγιση από έναν Αμερικανό  αναλυτή ....

Μόνο που καλό θα ήταν και αυτοί οι ειδικοί να τονίζουν πιο εμφατικά τις ευθύνες των ΗΠΑ για τη δημιουργία της κρίσης αλλά και για την αντιμετώπισή της!

Ο εθνικισμός πληγώνει την Ευρώπη και τους πρόσφυγες. γιατί η Ουγγαρία σφραγίζει τα σύνορα της

Είναι ο άνθρωπος που ελέγχει τα ΜΜΕ της χώρας του, επιβάλλει πρόστιμα σε αντιφρονούντες δημοσιογράφους, άλλαξε τον εκλογικό νόμο στα μέτρα του και πετάει το μπαλάκι για το μεταναστευτικό πρόβλημα σε Ελλάδα και Ευρώπη. Την ίδια ώρα χτίζει φράχτες ανενόχλητος, εντός της "Ένωσης των Λαών" και χαρακτηρίζει τους πρόσφυγες, "εισβολείς".

Φράχτες και στρατός εναντίον προσφύγων που προσπαθούν να σωθούν από την κόλαση της εμπόλεμης ζώνης της Συρίας. Βαλκανική αντιδικία, διπλωματικό αδιέξοδο, ευρωπαϊκή ανικανότητα και το δράμα κορυφώνεται. Πρέπει να πέφτουμε από τα σύννεφα για όλα αυτά, ή μήπως πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας προδιαγεγραμμένης πορείας;

Το παράδειγμα της Ουγγαρίας που βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης είναι ενδεικτικό. Αναμένεται να ακολουθήσουν και άλλοι "δυτικοί". Ας ξεκινήσουμε όμως από τη Βουδαπέστη.

"Τα αποτελέσματα των εκλογών επιβεβαιώνουν ότι οι Ούγγροι επιθυμούν η χώρα να είναι στην ΕΕ, αλλά με μια ισχυρή εθνική κυβέρνηση". Τα παραπάνω είχε δηλώσει ο νυν πρωθυπουργός και ισχυρός άνδρας της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν, στις 7 Απριλίου του 2014, όταν και κέρδιζε τις εκλογές.

Ενάμιση χρόνο πριν "σκάσει" στα χέρια της Ευρώπης το μεταναστευτικό πρόβλημα και πριν ξεκινήσει η ανέγερση του τείχους της ντροπής, το κόμμα του συντηρητικού Όρμπαν κέρδιζε και πάλι, ενώ το ακροδεξιό Jobbik διπλασίαζε τα ποσοστά του.

Πολλοί μιλούσαν τότε για επάνοδο του νεοσυντηρητισμού και του εθνικισμού στην Ευρώπη, σε συνδυασμό με τα πρόσφατα γεγονότα της Ουκρανίας, αλλά και την αξιοσημείωτη ενδυνάμωση πολλών αντιευρωπαϊκών κινημάτων εντός Ε.Ε., σαν το αντίστοιχο του Φάραζ, που ευαγγελίζονταν ένα "πατριωτικό" αγώνα.

Δεν μιλάμε φυσικά για τα αριστερά σχήματα που ζητούν την έξοδο από την ευρωζώνη, αλλά για τις εθνικιστικές ομάδες και κόμματα που με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια των Ευρωπαίων συμπατριωτών τους, πατώντας πάνω στη συγκυρία.

Έτσι, το Fidesz του Όρμπαν, φόρεσε "φιλοευρωπαϊκό" μανδύα και παρά τα σκάνδαλα διαφθοράς στα οποία είχε αναμειχθεί κατά την προεκλογική περίοδο, κατάφερε να φτάσει στο 44%.

Η κυριαρχία του Όρμπαν

Η πρώτη πρωθυπουργία Όρμπαν άρχισε το Μάιο του 1998, έπειτα από τη νίκη του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές της 10ης Μαΐου και της 24ης Μαΐου. Παρότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουγγαρίας κέρδισε τις πιο πολλές ψήφους, το κόμμα Fidesz κέρδισε τις περισσότερες έδρες. Ως αποτέλεσμα, το Fidesz σχημάτισε κεντροδεξιά κυβέρνηση συνασπισμού με το Κόμμα των Ανεξάρτητων με Μικρά Ποσοστά και το Ουγγρικό Δημοκρατικό Φόρουμ. Η κυβέρνηση παρέμεινε ως το 2002, οπότε αποχώρησε από την πρωθυπουργία ο Όρμπαν.

Στις 11 και στις 25 Απριλίου 2010 κέρδισε ξανά τις βουλευτικές εκλογές, με αποτέλεσμα να επανέλθει στην πρωθυπουργία.

Στον πρώτο γύρο των εκλογών το Fidesz κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών. Στον δεύτερο γύρο οι υποψήφιοι του Fidesz-Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος του Λαού (KDNP) και κέρδισαν τις εκλογές, με αποτέλεσμα να τροποποιήσουν σημαντικούς νόμους και να αναθεωρήσουν το Σύνταγμα της χώρας, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2012. Την ίδια ημέρα τέθηκε σε ισχύ και ο νέος Εκλογικός Νόμος.

Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 6 Απριλίου 2014 και το Fidesz κέρδισε και πάλι, με τον Όρμπαν να παραμένει πρωθυπουργός.

Για πρώτη φορά από την μετάβαση της Ουγγαρίας στη δημοκρατία, οι εκλογές είχαν μόνον έναν γύρο. Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν 199 βουλευτές αντί των 386 προηγούμενων βουλευτών.

Ο Όρμπαν κατάφερε να συνδυάσει εθνικισμό και λαϊκισμό, χτίζοντας το προφίλ ενός ηγέτη που τα βάζει με τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και εγγυάται για τα εδάφη και τη δύναμη της Ουγγαρίας.

Από όταν κέρδισε τις εκλογές, μείωσε αυτομάτως τους λογαριασμούς ενέργειας και στο χαρτί που λαμβάνει ο καταναλωτής, υπάρχει ένα "κουτάκι", όπου αναγράφεται το ποσό που "γλιτώνει". Κουτάκι σε χρώμα πορτοκαλί, στα χρώματα του κόμματος δηλαδή.

Ο Όρμπαν κατάφερε να σταθεροποιήσει την οικονομία, επέβαλε ειδικές εισφορές στις τράπεζες, εθνικοποίησε τα ιδιωτικά Ταμεία συνταξιοδότησης και μείωσε ελαφρώς την ανεργία, κυρίως με ένα πρόγραμμα προσλήψεων στο δημόσιο.

Ωστόσο, ο ΦΠΑ παραμένει στο 27%, οι περικοπές σε υγεία και παιδεία έγιναν και το επίδομα ανεργίας ισχύει για λίγους μήνες. Παράλληλα, οι άνεργοι υποχρεούνται να εργάζονται εθελοντικά και έχει απαγορευθεί η παρουσία αστέγων στις μεγάλες πόλεις.

"Η κυβέρνηση προσπαθεί να πουλήσει ότι βρήκε έναν άλλο δρόμο για να αντιμετωπίσει την κρίση στην ΕΕ. Μπορεί να τα βάλεις με τις πολυεθνικές, αλλά αυτό έχει άμεση συνέπεια στην ανάπτυξη, καθώς αποθαρρύνει τις νέες επενδύσεις. Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής γίνονται ορατά σε ορισμένα χρόνια", έγραφε πριν λίγους μήνες ο οικονομολόγος Ζόλταν Πογκάστα στην Ισπανική El Pais.

Τη συμπάθεια τους για το κόμμα του Όρμπαν έσπευσαν βέβαια να εκφράσουν οι συντηρητικοί χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ από το 2012. Μια στήριξη που είχε επίπτωση στην κοινή γνώμη της Ουγγαρίας.

"Δεν είναι σωστά όλα όσα λέει, αλλά θα ήταν λάθος να του επιτεθούμε χρησιμοποιώντας γενικευμένες προκαταλήψεις", έχει δηλώσει ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας Χορστ Ζέεχοφερ και μέλος του CSU, σχολιάζοντας ακραίες τοποθετήσεις του Όρμπαν.

"Η Ουγγαρία προσπαθεί τουλάχιστον να καταγράψει τους πρόσφυγες. Οι περισσότεροι προέρχονται από την Ελλάδα, δηλαδή μια ασφαλή χώρα της ΕΕ. Εκεί δεν υπερασπίζονται τα σύνορα της ΕΕ", έχει πει από τη δική της μεριά η επικεφαλής των ευρωβουλευτών του CSU, Αγγέλικα Νίμπλερ.

"Η προστασία και η φύλαξη των συνόρων ανήκει στις θέσεις του ΕΛΚ", δήλωσε άλλωστε ο επικεφαλής της πολιτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Μάνφρεντ Βέμπερ. Στο ΕΛΚ εντάσσεται το κόμμα της Μέρκελ αλλά και η ΝΔ από την Ελλάδα.

Όταν αποφάσισε να σηκώσει φράχτη ο Όρμπαν, καταπατώντας τη συνθήκη του Σένγκεν, προφασιζόμενος την ασφάλεια των πολιτών του, το ΕΛΚ σχολίαζε: "Τα μέτρα για την προστασία των συνόρων που έλαβε η Ουγγαρία δέχονται επικρίσεις. Το γεγονός ότι υπάρχουν φράχτες στους θύλακες της Ισπανίας στη Μελίγια και τη Θέουτα στα σύνορα με τη Βόρεια Αφρική δεν ενοχλεί κανέναν", Βέβαια δεν είπε τίποτα για την Παλαιστίνη και την Κύπρο.

Κάπως έτσι φτάσαμε στην κρίση του Σεπτεμβρίου του 2015 με την Ουγγαρία να κλείνει τα σύνορα της.

"Μιλάμε για ανθρώπους που αρνούνται να συνεργαστούν με τις ουγγρικές αρχές. Κάποιοι επιτίθενται στους αστυνομικούς και τους ρίχνουν αντικείμενα. Λαμβάνοντας υπόψη ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια εξέγερση παράνομων μεταναστών, η αστυνομία έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Δεν έχει χρησιμοποιήσει υπερβολική βία. Από τις 15 Σεπτεμβρίου, οι ουγγρικές αρχές δεν θα ανέχονται όποιον προσπαθεί να εισβάλει στη χώρα μας", δήλωσε ο Ούγγρος πρωθυπουργός που αρνείται τις ποσοστώσεις.

Μην ξεχνάμε βέβαια πως ο ίδιος έχει ρίξει το "μπαλάκι" και στην Ελλάδα. "Οι Έλληνες είναι υπεύθυνοι για τα δεινά στα σύνορα Ουγγαρίας-Σερβίας" είπε, αγνοώντας τις οδηγίες της Ε.Ε. αλλά και τα Δίκαιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Ο Όρμπαν επικρίνει άλλωστε έντονα την "αποτυχημένη" πολιτική της Ε.Ε. για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής κρίσης, έχει υποστηρίξει ότι η μαζική έλευση μεταναστών απειλεί τις "χριστιανικές ρίζες της Ευρώπης" καθώς και ότι το πρόβλημα της υποδοχής των μεταναστών και των προσφύγων "δεν είναι ευρωπαϊκό, αλλά γερμανικό".

Υιοθετώντας την ατζέντα του Jobbik

"Πιστεύω ότι το θέμα της θανατική ποινής θα πρέπει να παραμείνει στην ατζέντα. Πρέπει να το διαχειριστούμε και να κάνουμε ξεκάθαρο στους εγκληματίες ότι η Ουγγαρία θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να προστατέψει τους πολίτες της" δήλωνε ο Βίκτορ Όρμπαν, ένα χρόνο πριν, με αφορμή τη δολοφονία  μιας πωλήτριας σε κατάστημα καπνού.

Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται ως μία ακόμα απόπειρα του Ούγγρου Πρωθυπουργού να υιοθετήσει τμήμα της ρητορικής του ακροδεξιού νεοναζιστικού κόμματος Jobbik ώστε να ανακόψει την ανοδική του πορεία.

Ενδεικτικό της πρόθεσής του να ενσωματώσει τμήματα της ρητορικής του Jobbik είναι και η πρόσφατη απόφασή του να δρομολογήσει ένας είδος "εθνικής συνεννόησης" ώστε να προωθήσει την κυβερνητική εκστρατεία κατά των οικονομικών μεταναστών οι οποίοι "παραβιάζουν τους ευρωπαϊκούς κανόνες ασύλου" όπως χαρακτηριστικά αναφέρει.

(Αυτή η "εθνική συνεννόηση κάτι μας θυμίζει ...)

Να σημειώσουμε ότι ουδέποτε έχει προχωρήσει σε διάκριση οικονομικών μεταναστών και προσφύγων, καθώς όλοι τους αναφέρονται ως "εισβολείς" που απειλούν την ταυτότητα του κράτους.

Η δυναμική του Όρμπαν βέβαια, "πατάει" πάνω στον έλεγχο των ΜΜΕ, καθώς το κόμμα του έχει τον κύριο λόγο στα τρία δημόσια κανάλια της χώρας.

Στα τέλη του 2010 η κυβέρνηση του Όρμπαν, με σχετικό νόμο, ίδρυσε την Κρατική Αρχή Μέσων Ενημέρωσης, μια αρχή που ελέγχεται πλήρως από το Fidesz και με τη σειρά της ελέγχει όλα τα μέσα ενημέρωσης.

Γιατί όμως έφτασε η Ουγγαρία σε αυτό το σημείο; Όπως επισημαίνουν διεθνείς αναλυτές, η εγκαθίδρυση της δεξιάς και της ακροδεξιάς έχει να κάνει με την ταύτιση της αριστεράς με το Σοβιετικό καθεστώς του παρελθόντος. Ο Όρμπαν, ίδρυσε άλλωστε το Fidesz το 1988, λίγο πριν την πτώση της ΕΣΣΔ, και έδινε "μάχη" για μια "ευρωπαϊκή" πολιτική.

Από την άλλη, η κετροαριστερά της Ουγγαρίας έχει υποστεί πολλαπλές διασπάσεις, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να διεκδικήσει με αξιώσεις την κυβέρνηση με προοπτική κοινοβουλευτικής σταθερότητας.

Σε αντιδιαστολή με όλα τα παραπάνω, αναβιώνει η εικόνα της "Μεγάλης Ουγγαρίας". Μιλάμε για χάρτες της Αυστρο-Ουγγρικής Αυτοκρατορίας με τη σημερινή Σλοβακία, τμήματα της Κροατίας, της Ρουμανίας και της Σερβίας. Και το δόγμα του Όρμπαν, είναι ένα: "Αν έρθεις στην Ουγγαρία, δεν μπορείς να πάρεις τη δουλειά ενός Ούγγρου πολίτη".

Και κάπως έτσι ο εθνικισμός, η μισαλλοδοξία και το μένος προς τον "ξένο" θεριεύει και πάλι, στα σπλάχνα της Ένωσης.

Αγκαλιά με το νεοναζισμό, το ρατσισμό και ό,τι πιο αντιδραστικό έχει εκθρέψει ιστορικά αυτή η ήπειρος ...

Η Βουδαπέστη υψώνει νέο φράκτη στα σύνορα με την Κροατία

Ο ισχυρός άνδρας της χώρας ανακοίνωσε άλλωστε την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, την έναρξη κατασκευής φράκτη στα σύνορα της χώρας του με την Κροατία για να εμποδίσει την είσοδο των χιλιάδων προσφύγων που αρχίζουν να εγκλωβίζονται στο κροατικό έδαφος. Οι φράχτες χτίζονται και από φυλακισμένους, πρακτική που αναβιώνει ναζιστικές μνήμες (!)

Η Βουδαπέστη έχει υψώσει συρμάτινο φράκτη κατά μήκος της μεθορίου με την Σερβία σφραγίζοντας τα σύνορά της και αναγκάζοντας τους χιλιάδες των προσφύγων που κατευθύνονται προς τη βόρεια Ευρώπη να στραφούν προς την Κροατία.

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός διευκρίνισε στο ραδιόφωνο ότι ο φράκτης θα κατασκευασθεί γρήγορα και θα έχει μήκος 41 χιλιομέτρων για να καλύψει τα τμήματα της μεθορίου που δεν ορίζονται από ποταμό.

"Οφείλουμε να εφαρμόσουμε τα ίδια μέτρα, όπως και στα ουγγρο-σερβικά σύνορα", είπε ο Όρμπαν προσθέτοντας ότι 600 στρατιώτες εργάζονται και αυτοί για την κατασκευή του νέου φράκτη, άλλοι 500 θα προστεθούν σήμερα στο έργο και 700 ακόμη το σαββατοκύριακο.

Να χαίρεται η Μέρκελ και η Γερμανία τους συμμάχους και ομοϊδεάτες της ...

Δυστυχώς, όμως, η ιστορία επαναλαμβάνεται όχι μόνο ως φάρσα αλλά και ως τραγωδία ...

Για μια ακόμη φορά ... 

Στο μεταξύ τα πλήθη των προσφύγων εξακολουθούν να συρρέουν στην Κροατία, προερχόμενοι από τη Σερβία, περπατώντας μέσα από τα χωράφια γύρω από το ένα από τα επτά συνοριακά περάσματα που οι αρχές του Ζάγκρεμπ έκλεισαν τη νύκτα.

Η Κροατία ανακοίνωσε ότι έκλεισε τα περισσότερα από τα συνοριακά περάσματα στα σύνορα με τη Σερβία, ανακοινώνοντας ότι δεν θα υποδεχθεί άλλους πρόσφυγες στο έδαφός της.

Όμως η ροή συνεχίζεται σήμερα το πρωί καθώς οι πρόσφυγες φθάνουν με λεωφορεία στην σερβική συνοριακή πόλη Σιντ και, περνώντας μέσα από τα χωράφια, ενώνονται με το τεράστιο πλήθος που έχει συγκεντρωθεί στα σύνορα υπό την επίβλεψη των κροατικών αστυνομικών δυνάμεων.

Ένας στους τέσσερις Ευρωπαίους αντιμέτωπος με τη φτώχεια

από τον Μ ...

Konstantinos Tsakalidis / SOOC Μεταξύ του 2009 και του 2013, ο αριθμός των Ευρωπαίων που ζουν σε συνθήκες σοβαρής υλικής στέρησης, δηλαδή χωρίς επαρκή χρήματα για να θερμάνουν τα σπίτια τους ή να αντιμετωπίσουν απρόβλεπτες δαπάνες, αυξήθηκε από 7.500.000 μέχρι 50.000.000 άτομα. Ο συνολικός αριθμός προκαλεί ρίγος: 123 εκατομμύρια άνθρωποι Η έκθεση έχει τίτλο «Μια Ευρώπη για τους πολλούς, όχι στους λίγους» κι επιβεβαιώνει στο πόρισμα της, συνδυαστικά με έρευνα του ΔΝΤ και άλλων οργανισμών, την ολοένα αυξανόμενη κοινωνική ανισότητα στη «Γηραιά ήπειρο» Ειδικότερα, οι πολίτες στη Γερμανία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία αντιμετωπίζουν τα υψηλότερα επίπεδα ανισότητας εισοδήματος προ φόρων. Το μεγαλύτερο ποσοστό ανισότητας τού διαθέσιμου εισοδήματος βρίσκεται στη Βουλγαρία, τη Λετονία και τη Λιθουανία, ενώ μια σειρά από χώρες, όπως η Γαλλία και η Δανία, αντιμετώπισαν επίσης μια αύξηση της ανισότητας του διαθέσιμου εισοδήματος μεταξύ 2005 και 2013. Τα ποσοστά φτώχειας μεταξύ των απασχολουμένων είναι υψηλότερο στη Ρουμανία και την Ελλάδα, αλλά αυξητικές τάσεις παρουσιάζονται και σε άλλες χώρες της Ευρώπης όπως στη Γερμανία και τη Σλοβενία. Επιπλέον, οι γυναίκες στη Γερμανία, την Αυστρία και την Τσεχία αντιμετωπίζουν τις μεγαλύτερες διαφορές στις αμοιβές των δύο φύλων στην Ευρώπη, ενώ η διαφορά μεταξύ του μισθού των εργαζομένων και των διευθυντικών στελεχών είναι μεγαλύτερος σε χώρες όπως η Λετονία. Η έκθεση τονίζει ότι τα μέτρα λιτότητας σε συνδυασμό με την άδικη και οπισθοδρομική φορολόγηση, είναι οι δύο βασικοί παράγοντες για την ανισότητα στην Ευρώπη.

Έκκληση προς τους ηγέτες της Ευρώπης για παροχή εγγράφων στους πρόσφυγες

από τον Μ ...

Όλοι έχουμε πλέον δει τη φρικιαστική φωτογραφία του ξεψυχισμένου τρίχρονου Αυλάν που πνίγηκε στο Αιγαίο ενώ προσπαθούσε να έρθει στην Ελλάδα. Ο μικρός Αυλάν και η οικογένεια του είχαν δοκιμάσει όλες τις νόμιμες μεθόδους για να φτάσουν στον Καναδά. Όμως οι αιτήσεις τους δεν γινόντουσαν δεκτές. Δεν τους είχε μείνει καμία εναλλακτική παρά μόνο το επικίνδυνο ταξίδι από τη θάλασσα. Και το πλήρωσαν με τις ζωές τους.

Λίγες μόνο μέρες νωρίτερα, ακόμα περισσότερα πτώματα Σύρων παιδιών είχαν ξεβραστεί όταν η απελπισμένη τους προσπάθεια να βρουν καταφύγιο στην Ευρώπη οδήγησε στην καταστροφή. Δεκάδες άλλοι βρήκαν φρικτό θάνατο από ασφυξία σε φορτηγά δουλεμπόρων, λιωμένοι από τραίνα, πεθαμένοι από εξάντληση, σκοτωμένοι από τις σφαίρες λιμενικών και φυλάκων.

Περίπου 2.600 άνθρωποι έχουν ξεψυχήσει μέχρι τώρα στα νερά της Μεσογείου. Πόσους ακόμα αντέχει το στομάχι μας;

Οι Σύροι στην αρχή κατέφυγαν στις γειτονικές τους χώρες, την Ιορδανία το Λίβανο και την Τουρκία. Όμως φτάνοντας εκεί, ανακάλυπταν πως είχαν δραπετεύσει μέσα σε μια καινούρια φυλακή. Δεν τους επιτρέπεται να δουλέψουν στην Ιορδανία όπου έχουν καταφύγει 630,000 άνθρωποι. Η ίδια απαγόρευση ισχύει και στο Λίβανο, μια χώρα τεσσάρων εκατομμυρίων που φιλοξενεί ένα εκατομμύριο πρόσφυγες. Η Τουρκία, όπου περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι αναζήτησαν καταφύγιο προσπαθεί περισσότερο να τους βοηθήσει αφού περάσουν τα σύνορα της αλλά οι δυνατότητές της εξαντλούνται.

Οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν πως θα δεχτούν 1000 με 2000 πρόσφυγες, η Μ.Βρετανία έχει δεχθεί μόνο 216. Οι Σύροι που προσπαθούν να βγάλουν νόμιμες βίζες για την Ευρώπη ή τον Καναδά βλέπουν τις αιτήσεις τους να απορρίπτονται. Δεν τους μένει καμία ελπίδα παρά να πηδήξουν σε ένα πλωτό φέρετρο και να προσπαθήσουν να φτάσουν στην Ευρώπη για να ζητήσουν άσυλο. Και παρ' όλα αυτά, οι φτωχότεροι των φτωχών, και τα ασυνόδευτα παιδιά που ζητιανεύουν στους δρόμους του Αμμάν, της Κων/πολης και της Βηρυτού δεν θα μαζέψουν ποτέ ούτε αυτά  τα λεφτά που τους ζητάνε οι δουλέμποροι για να τους πάνε στην Ευρώπη. Το πιο πιθανό είναι ότι οι ζωές τους θα τελειώσουν στο δρόμο.

Πόσα πτώματα πρέπει να δούμε να επιπλέουν πριν οι κυβερνήσεις μας αρχίσουν να επιβάλλουν διαδικασίες ασύλου στις χώρες πρώτης εισόδου; Αν οι Σύροι μπορούσαν να αιτούνται ασύλου στην πρώτη χώρα που έφταναν τότε όλο και λιγότεροι θα προσπαθούσαν να ταξιδέψουν μέσω θαλάσσης, όλο και λιγότεροι θα έπεφταν θύματα των δουλεμπόρων.

Ζητάμε από τις δυτικές κυβερνήσεις να δημιουργήσουν νόμιμες οδούς για τους πρόσφυγες όπου θα παραχωρούνται βίζες για ανθρωπιστικούς λόγους και θα βοηθούν στην επανένωση οικογενειών και τη μετεγκατάστασή τους πριν εκείνοι να αναγκάζονται να παίρνουν τον "δρόμο του θανάτου" για την Ευρώπη.

Ζητάμε οι Ευρωπαϊκές χώρες, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς να μεριμνήσουν ώστε να δημιουργηθούν νόμιμοι μηχανισμοί μέσω των οποίων οι Σύροι που έχουν εγκλωβιστεί στην Τουρκία, το Λίβανο και την Ιορδανία να μπορούν να αιτηθούν, και να λαμβάνουν βίζες και ταξιδιωτικά έγγραφα ώστε να μπορούν να ταξιδέψουν στη χώρα επιλογής τους.

Share this petition

1,687 supporters

813 needed to reach 2,500

https://www.change.org/p/council-of-the-european-union-grant-visas-to-refugees-before-they-take-the-death-route?recruiter=375069208&utm_source=share_petition&utm_medium=facebook&utm_campaign=share_for_starters_page&utm_term=des-lg-no_src-no_msg&fb_ref=Default

Παράλληλα με του γερμανικό υπουργείο Οικονομικών αποφάσισε να διπλασιάσει ,μέσω της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, την οικονομική βοήθεια που λαμβάνει η Ελλάδα για το μεταναστευτικό, από τα 1,2 στα 2,4 εκατομμύρια ευρώ! Αστρονομικό ποσό για τις εικόνες που ακολουθούν από την Ελλάδα και τον κόσμο...  Αβραμόπουλος: Ανοίγει ο δρόμος για την άμεση καταβολή 33 εκατ. ευρώ στην Ελλάδα για το προσφυγικό. Χρηματοδότηση 32 εκατομμυρίων ευρώ από την FRONTEX στο Λιμενικό Σώμα

Φωτογραφία του νεκρού Πακιστανού, που έχασε τη ζωή του χτυπώντας το κεφάλι του στις ράγες του τρένου

'Η όταν διαβάζουμε τίτλους ειδήσεων όπως:

Επίθεση με μολότοφ στη Μυτιλήνη

Δυνάμεις των ΜΑΤ στη Μυτιλήνη

Αγαθονήσι: Ένα (ακόμα) βρέφος δεν επιβίωσε στο πέρασμα από το Αιγαίο

Η ουγγρική αστυνομία ανακοίνωσε πως δε θα δοθούν άλλα λεωφορεία για τους μετανάστες

Ούγγροι αστυνομικοί ψεκάζουν οικογένεια προσφύγων που προσπαθεί να περάσει τα σύνορα

Από τη Βουδαπέστη στην Αυστρία με τα πόδια. Ούγγροι βοηθούν τους πρόσφυγες δίνοντάς τους ρούχα και νερό.

6.500 πρόσφυγες στην Αυστρία

Μέχρι 10.000 πρόσφυγες από την Ουγγαρία περιμένει η Αυστρία

Επαναπατρισμό περισσότερων μεταναστών ζητούν Ιταλία-Γαλλία-Γερμανία

Η παιδικότητα έχει μια ιδιαίτερη δύναμη. Για τους Deleuze-Guattari, το γίγνεσθαι-παιδί δεν έχει ηλικία. Εκφράζει μια διαδικασία δυνητικοποίησης, ή αποστασιοποίησης από την ενεργό μας παρουσία στον κόσμο. Ακόμα και αυτός που δεν είναι παιδί, μπορεί να ταυτιστεί με τη παιδικότητα, γιατί η παιδικότητα είναι αυτό που μέσα μας δεν είναι ακόμη εξημερωμένο, εξορθολογισμένο, προγραμματισμένο, ”πολιτισμένο”. Την παιδικότητα δεν βαραίνουν εγκλήματα, ούτε μεγάλες ευθύνες.

Η δολοφονημένη παιδικότητα δείχνει ότι οι μετανάστες σκοτώνονται όχι επειδή είναι ”κακοί”, ”παράνομοι” κλπ, αλλά επειδή ο καπιταλισμός δολοφονεί ανθρώπους αδιακρίτως, όταν είναι για τη λειτουργία του μη παραγωγικοί. Όπως δολοφονεί την παιδικότητα όλων των ανθρώπων κατά τη προσαρμογή τους στο κράτος και το κεφάλαιο.

Η παιδικότητα πρέπει να ανακτηθεί, σε μια κοινωνία που όχι απλώς δεν θα πεινάει κανείς, είτε θα δουλεύει είτε όχι, αλλά και που η παιδικότητα θα έχει ξανακερδηθεί, και το παιχνίδι θα είναι ο τελετουργικός κανόνας της ζωής. Η παιδικότητα πρέπει να εκδικηθεί.