Ημέρα της Γυναίκας - μέσα από κάποιες φωτογραφίες σε διάφορες γωνιές του κόσμου ...

Σήμερα είναι η Ημέρα της Γυναίκας ...


Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (International Women's Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία, η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι έπεισε τον Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτίου ως επίσημη αργία. Γρήγορα, όμως, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας έχασε το πολιτικό της υπόβαθρο και εορτάζεται ως έκφραση συμπαθείας των ανδρών προς τις γυναίκες, με προσφορά λουλουδιών και δώρων.

Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος στη Δύση τη δεκαετία του '60 αναζωογόνησε τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, που από το 1975 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.

Μπορεί αυτή η μέρα να είναι αφιερωμένη  στον αγώνα για τα εργασιακά, τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των γυναικών, αλλά σήμερα μάλλον έχει ξεχαστεί αυτή  διάσταση και συνήθως συνοδεύεται με  "εξόδους" σε κέντρα διασκέδασης κλπ


Ωστόσο υπάρχουν και στις μέρες μας γυναίκες στον κόσμο που βιώνουν αφόρητες συνθήκες.

Ορισμένες φωτογραφίες μπορεί να δείξουν αυτή τη διάσταση:

Όπως δείχνει αυτή η συγκλονιστική φωτογραφία μιας γυναίκας που ανήκει στη εθνοτική και θρησκευτική μειονότητα των Γεζίντι και η οποία για να αποφύγει την κτηνώδη βία των δυνάμεων του Ισλαμικού Κράτους ξεριζώθηκε από το σπίτι της και μαζί με τα παιδιά της και άλλους ομοεθνείς της προσπαθεί να διασχίσει τη Συριακή μεθόριο ... 

Μια γυναίκα δημοσιογράφος τρέχει μαζί με ένα μαχητή για να αποφύγουν τους ελεύθερους σκοπευτές στην πρώτη γραμμή εναντίον των πολεμιστών του Ισλαμικού Κράτους στην  ύπαιθρο βόρεια του Χαλεπίου (10 Οκτωβρίου 2014. REUTERS / Τζαλάλ Αλ-Mamo)

 Η Hellen Akello, 38 ετών, θύμα των επιθέσεων στην περιοχή Lira από τα μέλη των παραστρατιωτικών ομάδων του κινήματος  Στρατός Αντίστασης του Κυρίου (LRA), εμφανίζει τους τραυματισμούς, που υπέστη, στον εισαγγελέα Fatou Bensouda κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ)  στη βόρεια Ουγκάντα ​την ​1 Μαρτίου 2015. Ο Bensouda επισκέπτεται την περιοχή για να συναντήσει  ανθρώπους που είπαν ότι ήταν θύματα του LRA μετά τη σύλληψη του πρώην διοικητή του LRA Dominic Ongwen, ο οποίος είναι επί του παρόντος υπό κράτηση από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης μετά την ανακάλυψη του στα τέλη Δεκεμβρίου.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα που φοράει ένα αυτοκόλλητο 15M προχωρά αφού έχει προσπεράσει έναν αστυνομικό, καθώς φτάνει στο Puerta del Sol στην τρίτη επέτειο του κινήματος 15M στο κέντρο της Μαδρίτης στις 17 Μαΐου 2014. Το κίνημα διαμαρτυρίας, το οποίο ξεκίνησε με την ονομασία «Αγανακτισμένοι» τις διαδηλώσεις στο Puerta del Sol ενάντια στις περικοπές των δαπανών της ισπανικής κυβέρνησης και την αδυναμία να αναζωογονήσει την ετοιμοθάνατη οικονομία της χώρας, Η  κίνηση αυτή στάθηκε η αφορμή  για να εμπνεύσει αρκετές "Occupy" κινήσεις στους δημόσιους χώρους  των πόλεων σ' όλο τον κόσμο 

 Η Pooja Bohara, ένα θύμα βιασμού, απεικονίζεται πίσω από μια πόρτα στο κέντρο αποκατάστασης Raksha στην Κατμαντού του Νεπάλ, 16 Ιανουαρίου 2015. Οι δύο βιαστές της που είχαν καταδικαστεί αρχικά σε 13ετή φυλάκιση αθωώθηκαν σ’ ένα εφετείο λόγω έλλειψης «αποδεικτικών στοιχείων». Παρόλο που έχει στιγματιστεί στην τοπική κοινωνία στο δυτικό Νεπάλ και αναγκάστηκε να μετακομίσει στην πρωτεύουσα η 17χρονη δηλώνει ότι θα συνεχίσει τον αγώνα της για δικαιοσύνη …

 Κρατούμενη  διαδηλωτής πηδά από ένα φορτηγό της αστυνομίας καθώς δραπετεύει ύστερα από τη σύλληψή της από τα  ΜΑΤ που είχαν χρησιμοποιήσει δακρυγόνα για να διαλύσουν τη διαδήλωση #OccupyHarambeeAve στην πρωτεύουσα της Κένυας το Ναϊρόμπι στις 25 Νοεμβρίου 2014. REUTERS / Thomas Mukoya

Διαδηλωτές φωνάζουν συνθήματα έχοντας κλείσει μια διασταύρωση μετά από μια αγρυπνία στο St Louis του Missouri, στις 9 Οκτωβρίου, 2014. Ένας 32χρονος λευκός αστυνομικός του Σαιντ Λούις πυροβόλησε θανάσιμα τον 18χρονο Vonderrit Myers Jr. Ο αστυνομικός, ο οποίος ήταν εκτός υπηρεσίας και εργάζονταν για μια ιδιωτική εταιρεία ασφαλείας, είδε τον Myers και δύο φίλους του να τρέχουν και τους καταδίωξε, σύμφωνα με τη δήλωση που εκδόθηκε από το αστυνομικό τμήμα του Σαιντ Λούις. 

Μια γυναίκα κάθεται σε ένα υπόγειο που χρησιμοποιείται ως καταφύγιο από τις βολές του πυροβολικού στο Ντόνετσκ, 3 Σεπτεμβρίου 2014.

Μια πλατεία σύμβολο της ιστορικής σχιζοφρένειας – ένα κείμενο της Λουντμίλα Ουλίτσκαγια για την Κόκκινη Πλατεία στη Μόσχα

 Τον τελευταίο καιρό η Ρωσία έχει βρεθεί στην κορυφή της επικαιρότητας λόγω και των κρίσιμων γεγονότων στην Ουκρανία και την Κριμαία.

 Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται για την ιστορία και τις παραδόσεις αυτών των χωρών.

 Έτσι, για να ξεφύγουμε από την τυπική επικαιρότητα ερανιστήκαμε ένα άρθρο της Λουντμίλα Ουλίτσκαγια, ρωσίδας συγγραφέα,  από το περιοδικό «Δέντρο». Το εισαγωγικό κείμενο είναι του Τάσου Γουδέλη.

Το σαρκαστικό και βαθειά αμφίθυμο άρθρο της Λουντμίλα Ουλίτσκαγια για έναν τόπο (την Ερυθρά Πλατεία της Μόσχας) που φανερά αγαπάει αυτή αλλά, ταυτοχρόνως, απεχθάνεται για όσα συμβολίζει, είναι ένας μικρός ανθρωπογεωγραφικός χάρτης της ρωσικής ιστορίας.

Με γλώσσα περίπου δημοσιογραφική, και με αφορμή τη σύγχρονη αισθητική της Ερυθράς Πλατείας, η διάσημη ρωσίδα συγγραφέας διεκτραγωδεί και παρωδεί, σε γενικές γραμμές, διάφορα έκτυπα γεγονότα που έχουν συμβεί στο συγκεκριμένο χώρο και, βέβαια, σχετίζονται με τη μυθολογία της «μητέρας Ρωσίας».

Τ.Γ.

Γιορτές, εκτελέσεις, κλόουν

της Λουντμίλα Ουλίτσκαγια

 Την ξέρουν στο εξωτερικό ως Ερυθρά Πλατεία, αλλά η ονομασία αυτή προέρχεται από τη λανθασμένη μετάφραση του Κράσναγια Πλότσαντ, φράση η οποία συνδυάζει την έννοια του κόκκινου (κράσνιγ) με το χρώμα του κομμουνισμού. Όμως, στα παλιά ρωσικά το κράσναγια σήμαινε ωραία. Και όντως η Ερυθρά Πλατεία είναι πραγματικά πολύ όμορφη. Διαμέσου της Ερυθράς Πλατείας έχει περάσει όλη η ιστορία της Ρωσίας: εδώ ανακοινώνονταν τα αυτοκρατορικά διατάγματα, εδώ γίνονταν οι εκτελέσεις και εορτάζονταν οι εθνικές επέτειοι. Σ’ αυτόν τον τόπο γίνονταν οι στρατιωτικές παρελάσεις Τσαρικών αλλά και Σοβιετικών. Ακόμα και σήμερα, εδώ, τόνοι βαρέως οπλισμού καταστρέφουν το πλακόστρωτο και τους γύρω δρόμους, ενώ οι γιγαντοαφίσες των κυβερνώντων υψώνονται στις πορείες. Εδώ, το 1960, είχα έρθει με τους συμμαθητές μου- όπως η παράδοση επέβαλε στους μαθητές της Μόσχας - το τελευταίο βράδυ της σχολικής χρονιάς, περπατώντας με κάτι ψηλά τακούνια, τα οποία δεν ξαναφόρεσα από τότε. … Εδώ σε αυτήν την πλατεία, το 1968 εφτά θαρραλέοι πολίτες διαμαρτυρήθηκαν εναντίον της εισβολής των Σοβιετικών στρατευμάτων στην Τσεχοσλοβακία. Μεταξύ αυτών ήταν και η φίλη μου η Νατάλια Γκορμπανέβσκαγια, η οποία είχε έρθει σπρώχνοντας το καροτσάκι με το τρίμηνο μωρό της. Εκείνη όπως και άλλοι διαδηλωτές πλήρωσαν αυτήν τη θαρραλέα διαμαρτυρία με φυλάκιση και εγκλεισμό σε ψυχιατρείο. Η Νατάλια Γκορμπανέβσκαγια έγινε το σύμβολο του κινήματος των αντιφρονούντων στην ΕΣΣΔ, πέρασε τη ζωή της στην εξορία, και πέθανε πριν από λίγους μήνες.

  Εδώ, κάτω από τα τείχη του Κρεμλίνου, κοντά στον υπέροχο καθεδρικό ναό του Αγίου Βασιλείου, συναντώνται οι άγιοι, οι Τσάροι της Ρωσίας, οι εκτελεσμένοι επαναστάτες και η μούμια του ηγέτη της παγκόσμιας επανάστασης, του Λένιν.

  Εν πάση περιπτώσει, η Ιστορία, η κουλτούρα και η πολιτική συνδυάζονται για να δώσουν ζωή σε έναν, θεωρούμενο από την Εθνογραφία, υπέροχο τόπο, ο οποίος εκκινεί από τον Ιβάν τον Τρομερό και φθάνει στο σήμερα. Είναι πράγματι υπέροχος γιατί η ζωή προσθέτει γενναιόδωρα νέα σημαινόμενα: πρόσφατα, ακριβώς δίπλα στο μαυσωλείο του βαλσαμωμένου ηγέτη, ξεκίνησε η κατασκευή ενός κτίσματος, υπό μορφήν μπαούλου, υπογεγραμμένου από τον Λουί Βιτόν, μεγέθους 9 επί 3 μέτρων. Μια προσωρινή εγκατάσταση, σίγουρα. Πρόκειται για μια εμπορικού τύπου ενέργεια, η οποία επινοήθηκε επί τη ευκαιρία του εορτασμού των 120 χρόνων λειτουργίας του σημαντικότερου καταστήματος της χώρας Γκουμ, και των 150 χρόνων της εταιρείας Λουί Βιτόν: μιλάμε για μια συνεργασία η οποία συνεχίζεται «χωρίς κανένα πρόβλημα» από την εποχή του Ναπολέοντα. Και έγινε σάλος! «Ιεροσυλία! Ναρκοθετούν τα θεμέλιά μας! Προσβολή τόπου προσκυνήματος!» φώναξαν όσοι ακόμα παραμένουν οπαδοί της σοβιετικής εξουσίας.

 Οι κομμουνιστές, οι οποίοι τυχαία άφησαν ανέπαφο τον καθεδρικό του Αγίου Βασιλείου και δεν τον ανατίναξαν (όπως συνέβη με το, καλά διατηρημένο δίπλα στα τείχη του Κρεμλίνου μέχρι την επανάσταση, ήσυχο Μοναστήρι των Θαυμάτων, και με άλλες δεκάδες χιλιάδες ορθόδοξους ναούς), αυτοί λοιπόν θεωρούν ότι η βαλίτσα της Λουί Βιτόν προσβάλλει τους ιερούς χώρους.

  Η Ρωσία δεν γνώριζε την Κομέντια Ντελ Άρτε, αλλά εδώ στην πλατεία παιζόταν ένα παρόμοιο θεατρικό δρώμενο, το «μπαλαγκάν», κωμικό θέαμα. Ήταν θέατρο δρόμου, συγγενικό του τσίρκου: από ένα μπαούλο, το οποίο πρώτα αναποδογύριζαν και ταρακουνούσαν, μπορούσαν να βγουν ένα ζευγάρι περιστέρια ή ένα ζωντανό κουνέλι. Απόλυτα βασισμένο στην κουλτούρα του «μπαλαγκάν», το μπαούλο της Λουί Βιτόν, όπως οποιοδήποτε άλλο κουτάκι, θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο. Είναι αλήθεια, ότι θα μπορούσε να βγει από μέσα του ένας ελέφαντας, που θα διασκέδαζε περισσότερο το κοινό.

  Στον κόσμο μας, όλοι λατρεύουν το απόλυτο ή, σε ακραίες περιπτώσεις, το παράλογο. Το παράλογο βρίσκεται εδώ κοντά, στη γωνία, μερικά βήματα από την Πλατεία του Λούνα Παρκ: έχει τη μορφή μιας σειράς από τεράστιες ρώσικες κούκλες και μιας μπρούντζινης αρκούδας. Δεν είναι γνωστό γιατί δεν μπήκαν στο μπαούλο της Λουί Βιτόν! Και όλο αυτό ονομάζεται «μεταμοντερνισμός».

  Για να είμαι ειλικρινής, θα προτιμούσα αντί για την πολυτελή Λουί Βιτόν, μοιραία εκδήλωση της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, ένα πιο δημοκρατικό Μπένετον, νεανικό και φθηνότερο. Εντάξει, τελικά συμφωνώ με την ιδέα της Λ.Β. αφού έχει ανακοινωθεί ότι τα χρήματα από αυτήν την «παράσταση» του μπαούλου θα πάνε σε φιλανθρωπίες για φτωχούς και ασθενείς. Σίγουρα, πρόκειται για ένα πραγματικά χυδαίο θέαμα, το οποίο, καίτοι θα βοηθήσει φτωχούς και ασθενείς, δεν πρόκειται να με παρασύρει σε παραβίαση των αισθητικών μου αρχών…

 Τελικά, παραδόξως, το μπαούλο απομακρύνθηκε. Κανένας ιερός χώρος δεν προσβλήθηκε. Η Ερυθρά Πλατεία διατήρησε το σεβάσμιο χαρακτήρα της. Μπορεί κανείς να σταθεί, χωρίς πρόβλημα, στην ουρά έξω από το μαυσωλείο του Λένιν, το οποίο εγκαινίασαν, αφού πρώτα επισκεύασαν τα θεμέλια και διατήρησαν τη μούμια αυτού του άταφου, επί ενενήντα χρόνια, ηγέτη: κολασμένου επειδή το σώμα του έμεινε έξω από τη γη. Μπορεί κανείς να παρακολουθήσει στρατιωτικές παρελάσεις και ειρηνικές πορείες, στις οποίες υψώνεται το πορτραίτο ενός και μόνον ανθρώπου, διαδόχου πολλών άλλων ηγετών: του Πούτιν. Επίσης μπορεί κανείς να κάνει περίπατο, ξέροντας, όμως, ακριβώς τι δεν πρέπει να κάνει. Γι’ αυτόν το λόγο υπάρχουν γραπτές οδηγίες: να μη φτύνει, να μην καπνίζει, να μη συμμετέχει σε συγκεντρώσεις, να μην αφήνει τα περιττώματα του στο πλακόστρωτο (όπως έκανε προ καιρού ο πρωτοπόρος καλλιτέχνης Παβλένσκι, ο οποίος διαμαρτυρόταν κατά της καταστολής και της λογοκρισίας), να μη φτερνίζεται, να μη φιλιέται, να μη βλαστημάει, να μη βγάζει φωτογραφίες, να μη λερώνει, να μη γελάει, και αν είναι δυνατόν να μην αναπνέει. Η παραβίαση αυτών των κανόνων προκαλεί επέμβαση του στρατού Και εάν αυτός δεν τα καταφέρει, θα ζητηθεί βοήθεια από το Κίεβο. Όμως με το μπαούλο της Λουί Βιτόν κάτι έγινε!

Απόδοση για το «Δ»: ΦΑΝΗ ΜΟΥΡΙΚΗ

Η Λουντμίλα Ουλίτσκαγια (1937) είναι γνωστή ρωσίδα συγγραφέας. Το 2009 βρισκόταν μεταξύ των υποψηφίων για το βραβείο Μπούκερ.