70 χρόνια από την μεγαλύτερη συγκέντρωση του Ζαχαριάδη στην Αθήνα - Η Αριστερά και η Αποχή, τότε και τώρα

Η πρώτη μεγάλη συγκέντρωση του Νίκου Ζαχαριάδη στην Αθήνα μετά από την επιστροφή του από το Νταχάου. Όταν το Καλλιμάρμαρο σείονταν από 250.000 κόσμου.

Ήταν 1η Μαϊου του 1945 όταν ο Ριζοσπάστης, με έκτακτο παράρτημα έσπαγε την απεργία της Πρωτομαγιάς, και με ένα πηχυαίο τίτλο ενημέρωνε τους αναγνώστες του ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης ήταν ζωντανός και επέστρεφε από το Νταχάου. Η είδηση βρήκε τους περισσότερους από τους υποστηρικτές του ΕΑΜ και του ΚΚΕ στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στους εορτασμούς της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες για το Κομμουνιστικό Κόμμα. Ο Ζαχαριάδης ανέλαβε ξανά την ηγεσία του κόμματος, “άδειασε” τον Βελουχιώτη, στήριξε την συμφωνία της Βάρκιζας και άλλαξε την στάση του στο βορειοηπειρωτικό.

Η Ελλάδα ετοιμάζονταν για τις επόμενες εκλογές – σε μία περίοδο πολιτικής αστάθειας με κυβερνήσεις από ελάχιστες εβδομάδες έως λίγους μήνες – με την στάση που θα τηρούσε το ΚΚΕ να είναι άγνωστη. Ο εορτασμός των τεσσάρων χρόνων από την δημιουργία του ΕΑΜ στις 27  Σεπτεμβρίου στην Αθήνα ήταν μία καλή ευκαιρία για να ακουστεί η θέση του επίσημα από τα χείλη του Γενικού Γραμματέα του.

Η συγκέντρωση στο Παναθηναϊκό Στάδιο ήταν η μεγαλύτερη που γνώρισε η Αθήνα μετά το τέλος του πολέμου και ξεπέρασε κατά πολύ και αυτή του Γεωργίου Ππανδρέου στο Σύνταγμα, όπου πάλι πρωταγωνιστούσαν οι "κόκκινοι". Οι πιο συντηρητικοί υπολογίζουν τον κόσμο σε 100 χιλιάδες ενώ κάποιοι τον ανεβάζουν σε 300 με 400 χιλιάδες. Από τις ελάχιστες σκηνές που υπάρχουν το Στάδιο φαίνεται κατάμεστο σε μία εποχή που οι συγκεντρώσεις γίνονταν ημέρα και ο σκηνοθέτης – αν υπήρχε – δεν είχε δυνατότητες να παραπλανήσει.

Τον Ζαχαριάδη τον έφεραν στα χέρια στο βήμα και όταν άρχισε την ομιλία του, διαβάζοντας την από τα χειρόγραφα που κρατούσε, δεν ακούγονταν άχνα στο επιβλητικό στάδιο. Μόνο όταν ζεστάθηκε το κοινό τον διέκοπταν για επιδοκιμάσουν σημεία του λόγου του. Όπως σημείωνε ο Ριζοσπάστης που κυκλοφόρησε την επόμενη: "Όταν ο εκφωνητής είπε στο μικρόφωνο: «Θα μιλήσει ο Αρχηγός του Κ.Κ.Ε. Ζαχαριάδης», ολόκληρη η ανθρωποθάλασσα ξέσπασε σε ζητωκραυγές και θυελλώδη χειροκροτήματα. Επί αρκετά λεπτά ολόκληρο το Στάδιο σείονταν απ’ τις πρωτοφανείς εκδηλώσεις των εκατοντάδων χιλιάδων λαού. Σ’ όλη τη διάρκεια του λόγου ο σ. Ζαχαριάδη διακόπτονταν συνεχώς με συγκινητικές εκδηλώσεις επιδοκιμασίας και οι βασικές γραμμές του λόγου του μετατρέπονταν αμέσως σε συνθήματα ολόκληρης της μάζας."

Στην ομιλία - η οποία ακολουθεί αυτούσια - διαφαίνεται μία νέα στροφή του Νίκου Ζαχαριάδη με μία πιο σκληρή στάση απέναντι στην κυβέρνηση καθώς και  ότι ο κύριος εκφραστής της Αριστεράς στην Ελλάδας δεν θα ζητήσει την ψήφο του ελληνικού λαού (σ.σ. στο σημείο που αναφέρει "δεν πρόκειται ποτέ να μας κλονίσουν στην απόφασή μας να πάρουμε μέρος μόνο σε πραγματικά λεύτερες δημοκρατικές εκλογές").

"Λαέ της Αθήνας

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες

Η 4η επέτειος του ΕΑΜ μας βρίσκει σε μια κρίσιμη για την Ελλάδα στιγμή. Δεν συμπληρώθηκε ακόμα χρόνος που ο λαός με πρωταγωνιστή το ένοπλο κομμάτι του, τον ηρωικό ΕΛΑΣ, έδιωχνε τον κατακτητή. Και όμως η χώρα στέκει μπροστά στο γκρεμό και την καταστροφή. Την αιτία την γνωρίζετε όλοι σας. Η ένοπλη εξωελληνική επέμβαση του Δεκέμβρη ανέκοψε το έργο του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Η αποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας και λευτεριάς δεν ολοκληρώθηκε. Η βίαιη εκείνη επέμβαση δεν άφησε το λαό μας να καταπιαστεί με το έργο της δημιουργικής ανοικοδόμησης. Με το χτίσιμο της Λαϊκής Δημοκρατίας. Ενάντια στη θέληση του λαού έφερε ξανά στην αρχή την κλίκα του δοσιλογισμού. Τους προδότες συνεργάτες του χιτλεροφασίστα κατακτητή. Τη χούφτα των μεγαλοκαρχαριών του πλούτου που γδέρνει το λαό και ξεπουλά τον τόπο.

Η κλίκα αυτή που θέλει να φορτώσει όλα τα σπασμένα στην πλάτη του λαού και που δεν έχει το λαό μαζί της, εφαρμόζει για να κρατηθεί την πιο άγρια δολοφονική τρομοκρατία σε όλη τη χώρα. Και με τη βοήθεια των αγγλικών στρατιωτικών και πολιτικών αρχών κατοχής πάει να επιβάλλει την αντιλαϊκή της θέληση. Αυτή η εξωελληνική επέμβαση και η αντιλαϊκή πολιτική των δοσίλογων εκμεταλλευτών του λαού είναι η μοναδική αιτία που η Ελλάδα από το Δεκέμβρη και ύστερα παραπαίει και βολοδέρνει σε μια βαθειά οικονομική, πολιτική και ηθική κρίση. Η κυβέρνηση Βούλγαρη και ο Αντιβασιλέας που πραγματοποιούν τις θελήσεις της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας και υποστηρίζουν το Μαύρο Μέτωπο, το ΣΑΝ, Χ και Σία οδηγούν τη χώρα απ’ το κακό στο χειρότερο.

Ούτε η καινούρια πολιτική επέμβαση των κυβερνήσεων Αγγλίας, Αμερικής και Γαλλίας, που εγκαινιάσθηκε με το ανακοινωθέν τους και που αποτελεί κατάφωρη προσβολή ενάντια στα κυριαρχικά δικαιώματα και το αίσθημα ανεξαρτησίας του ελληνικού λαού, θα διορθώσει την καταστροφή. Γιατί η καινούργια αυτή επέμβαση πάει να ολοκληρώσει υπέρ της μοναρχοαντιδραστικής δεξιάς το έργο που εγκαινιάστηκε τον περασμένο Δεκέμβρη όταν η ξένη ένοπλη επέμβαση σύντριψε τη θέληση του λαού μας να ζήσει ανεξάρτητος, αφέντης και νοικοκύρης στον τόπο του.

Ο Αντιβασιλέας, η Κυβέρνηση, το Μαύρο Μέτωπο, ο ΣΑΝ και η πλουτοκρατική ολιγαρχία με τις λοιπές πολιτικές και τρομοκρατικές οργανώσεις της, έχοντας και την κατάφωρη μεροληπτική συμπαράσταση των ξένων, παν’ να νοθεύσουν ολοκληρωτικά την εσωτερική μας ζωή και ανάπτυξη. Δυναμώνουν και επεκτείνουν ακόμα πιο πολύ τη δολοφονική τρομοκρατία τους. Συμπληρώνουν την πλαστογραφία των εκλογικών καταλόγων. Και ετοιμάζονται με τον τρόπο αυτό να κάνουν εκλογές μέσα στο χρόνο τούτο. Θέλουν έτσι να νομιμοποιήσουν το άνομο καθεστώς που μονάχα τον τελειωτικό χαμό του λαού και το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της Ελλάδας κατεργάζεται. Αυτές τις μέρες και ώρες ανάμεσα σε όλα τα αστικά κόμματα, μοναρχικά και «δημοκρατικά» και την κυβέρνηση γίνονται αγοροπωλησίες και παζαρέματα για να παν’ για εκλογές με τους «σημερινούς καταλόγους» αποκλείοντας το ΕΑΜ. Στα παζαρέματα αυτά παίρνουν μέρος πρόσωπα και ομάδες που θέλουν να λέγονται σοσιαλιστικές. Πρόκειται για πραγματικό σωματεμπόριο σε βάρος της Ελλάδας. Το καταγγέλλουμε στο λαό μαζί με την κατηγορηματική δήλωση: δεν πρόκειται ποτέ να μας κλονίσουν στην απόφασή μας να πάρουμε μέρος μόνο σε πραγματικά λεύτερες δημοκρατικές εκλογές.

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση βρισκόμαστε σήμερα. Η κατάσταση αυτή δεν έχει καμιά σχέση με τη Γιάλτα και τη Βάρκιζα. Και ολοκληρώνεται απ’ το οικονομικό χάος που ξαπόλυσε η πλουτοκρατία. Γιατί είναι ανίκανη να σηκώσει τον τόπο. Ξέρει μόνο να αρπάζει και να γδέρνει. Να καταστρέφει και να ρημάζει. Και το μόνο αποτέλεσμα είναι ότι μας έφερε μπροστά στο γκρεμό. Μια ανήκουστη τραγωδία πείνας και αφανισμού μας περιμένει τους κοντινούς μήνες αν μείνουμε με σταυρωμένα χέρια. Οι εκμεταλλευτές που μας έφεραν στα χάλια αυτά βλέπουν το λαϊκό φούντωμα και γι’ αυτό και ολοκληρώνουν την τρομοκρατική τους οργάνωση και δράση. Να ν’ αποφασίσουμε πρέπει κι’ εμείς. Οι αποφάσεις που θα πάρουμε εδώ σήμερα θα είναι το ίδιο αποφασιστικές και ιστορικές για το μέλλον της Ελλάδας, σαν κι’ εκείνες που πάρθηκαν πριν 4 ακριβώς χρόνια εδώ στην Αθήνα, όταν το εγερτήριο σάλπισμα του ΕΑΜ καλούσε το Λαό στον ένοπλο αγώνα ενάντια στον χιτλεροφασίστα κατακτητή. Αν θέλουμε να ζήσουμε πρέπει να ολοκληρώσουμε το έργο που άρχισε η Εθνική Αντίσταση, Η ολοκλήρωση αυτή λέγεται Λαϊκή Δημοκρατία.

Και όπως η εθνική απελευθέρωση έτσι και η Λαϊκή Δημοκρατία δεν μπορεί να είναι παρά έργο του ίδιο του Λαού. Και όπως το έργο εκείνο και έτσι και αυτό το δεύτερο δε μπορεί να κερδηθεί παρά μονάχα με σκληρούς αγώνες και θυσίες. Μονιασμένος και ενωμένος θα νικήσει και σήμερα. Η Λαϊκή Δημοκρατία χρειάζεται ομόνοια και ενότητα. Η πλουτοκρατία, το Μαύρο Μέτωπο, ο ΣΑΝ για να ζήσουν χρειάζονται λαϊκή διχόνοια και εθνική διαίρεση. Γι’ αυτό σπέρνουν και καλλιεργούν το χωρισμό και το αλληλοφάγωμα.

Εθνική ενότητα και ομόνοια είναι σήμερα υπέρτατη επιταγή της στιγμής και πανεθνική αξίωση. Σ’ αυτήν πρέπει να δουλέψουμε όλοι. Σ’ αυτή να συμπεριλάβουμε όλους τους τίμιους Έλληνες χωρίς μνησικακία για το παρελθόν ξεχνώντας και συγχωρώντας τα λάθη και τις υπερβασίες κι’ απ’ τις δυο μεριές μπροστά στο συμφέρον της Ελλάδας. Μ’ αυτή θα νικήσουμε την εσωτερική αντίδραση. Μ’ αυτή θα γίνουμε σεβαστοί στους ξένους που τελικά θα αναγκαστούν να σεβαστούν τη λαϊκή θέληση. Γιατί θα τους πείσει ότι κάθε συνέχιση του αναξιοπρεπούς παρεμβατισμού στα εσωτερικά μας θα οδηγήσει σε καταστροφή.

Είναι αυτονόητο ότι ο ελληνικός Λαός δε μπορεί να ανεχθεί απεριόριστα το δολοφονικό τραμπουκισμό της πλουτοκρατικής αντίδρασης που βρίσκει ακόμα την υποστήριξη των Άγγλων και φέρνει σε τελειωτικό αφανισμό την Πατρίδα του. Θα έρθει μια στιγμή που αν δεν παρθούν αποφασιστικά και ριζικά μέτρα να διορθωθεί η κατάσταση αυτή θ’ αναγκαστεί ο Λαός στον ένοπλο αγώνα που διεξάγει ενάντιά του η μοναρχοφασιστική δεξιά ν’ απαντήσει με τα ίδια μέτρα. Και τη βασική ευθύνη θα τη φέρνουν πάλι εκείνοι που και το Δεκέμβρη και τώρα κατάφωρα στηρίζουν στην Ελλάδα τους προδότες, τους δοσίλογους και τους εκμεταλλευτές του Λαού της. Αν πρόκειται να μένουν εδώ σε μας εφαρμόζοντας με άλλες μεθόδους το ίδιο καταστρεπτικές και αντιλαϊκές, ένα δεύτερο καθεστώς κατοχής, καλό θα ’ναι να μα αδειάσουν τη γωνιά. Δεν το λέμε αυτό από αγγλοφοβία. Ο Λαός μας δε φοβάται κανέναν, αντίθετα, θέλει μια δημοκρατική συνεννόηση με τον αγγλικό Λαό και την Κυβέρνησή του. Μια συνεννόηση τίμια. Ισότιμη, αξιοπρεπή. Τέτοια που αν υποτεθεί ότι την έκανε ένα Άγγλος για την Πατρίδα του δε θα ’χε τίποτα να ντραπεί. Αν η Αγγλία δεν θέλει μια δημοκρατική και επιμένει στην αποικιστική μεταχείρισή μας, ας μας αφήσει μόνους. Δεν την χρειαζόμαστε. Έτσι ο Λαός ο δημοκρατικός θα μπορέσει πιο εύκολα και ανενόχλητα να κανονίσει και να εξασφαλίσει τη ομαλή εσωτερική δημοκρατική εξέλιξή του και να φθάσει στο εσωτερικό καθεστώς και στην κυβέρνηση που αυτός θέλει.

Περνάμε σήμερα μια κρίσιμη καμπή που απαιτεί απ’ όλους μας ψυχραιμία και σύνεση, μα πρώτον χρειάζεται και αποφασιστικότητα. Η μοναρχοφασιστική αντίδραση θέλει να προχωρήσει σε μέτρα που θα παν για χρόνια πολλά να της εξασφαλίσουν απεριόριστη τρομοκρατική εσωτερική επικράτηση. Η Δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο. Και καλεί όλα δίχως εξαίρεση τα παιδιά της. Τα χρειάζεται όλα και κανένα δεν πρέπει να λείψει. Ούτε οι αρχηγοί της, ούτε οι στρατιώτες της. Κάθε εγωιστικό συμφέρον και ατομική φιλοδοξία θα πρέπει να υποχωρήσει και όλοι να ορθωθούμε υπερασπιστές της Δημοκρατίας εξασφαλίζοντας μια δημοκρατική κυβερνητική διέξοδο απ’ το σημερινό χάος.

Στον ειρηνικό στίβο με ειρηνικά μέσα όταν πάψουν οι δολοφονικές προκλήσεις. Με την παλλαϊκή κινητοποίηση και τη μαζική λαϊκή αυτοάμυνα ενάντια στην τρομοκρατική δράση του Μαύρου Μετώπου, ΣΑΝ, Χ και Σίας. Ενάντια στην εκλογική νοθεία με παλλαϊκή αποχή. Με τον ίδιο ηρωισμό και αυτοθυσία όπως και στα ηρωικά χρόνια της Αντίστασης, όταν δεν μπει χαλινάρι στη μοναρχοφασιστική θρασύτητα και αποχαλίνωση. Πολύ άσχημα γνωρίζουν το λαό μας αν νομίζουν ότι με τη βία θα τον λυγίσουν . Αυτόν που δε φοβήθηκε, πολέμησε και νίκησε τον χιτλεροφασίστα κατακτητή και τους προδότες συνεργάτες του στο εσωτερικό. Αυτόν που θα παλέψει και θα νικήσει τον καθένα που επιβουλεύεται τη λευτεριά και την ανεξαρτησία του. Γιατί αυτό επιβάλλει η ελληνική τιμή και αξιοπρέπεια. Και ας κοστίσει όσες θυσίες και αίμα θελήσει. Μια είναι η ενιαία απαίτησή μας.

Δε θέλουμε το Βούλγαρη. Να φύγει ο Αντιβασιλέας. Κυβέρνηση Δημοκρατική. Χαλινάρι στο Μαύρο Μέτωπο, ΣΑΝ, Χ και Σία. Λεύτερες δημοκρατικές εκλογές. Σαν ένα άνθρωπος όλοι με όλες τις δυνάμεις μας για το θρίαμβο της Δημοκρατίας."

Σίγουρα οι εποχές δεν είναι οι ίδιες ...

Άλλωστε οι ρηχοί ιστορικοί παραλληλισμοί οδηγούν σε υπεραπλουστεύσεις και σε τραγικά λάθη ... 

Η επιλογή της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ, του Ζαχαριάδη προσωπικά, για αποχή  καταγράφεται σαν ιστορικό λάθος ...

Τότε το ΚΚΕ και το ΕΑΜ εξέφραζαν την πλειοψηφία του λαού που είχε βγει από την άγρια νύχτα της Κατοχής και έλπιζε σε μαι άλλη προοπτική ...

Το να "χαρίσεις το γήπεδο"  τελείως στους ταξικούς και πολιτικούς σου αντιπάλους δεν ήταν ενδεδειγμένη επιλογή στη συγκεκριμένη ιστορική και πολιτική συγκυρία.

Σαφώς υπήρξε λαθεμένη εκτίμηση και του παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων όπως και των στρατηγικών επιλογών της Σοβιετικής ηγεσίας.

Έτσι εξηγούνται και οι αντιφάσεις των επιλογών Ζαχαριάδη - από τη μια να επιβάλει την τήρηση της συμφωνίας της Βάρκιζας και να καταδικάζει (οδηγώντας στην ουσία στο θάνατο τον Άρη) και λίγο μετά να επιλέγει την αποχή και να ωθεί το Κόμμα και το αριστερό κίνημα στον εμφύλιο - πάντα με τις πρώτες ευθύνες να υπάρχουν στη 'λευκή τρομοκρατία" των αγγλοκίνητων αστικών πολιτικών δυνάμεων και των συνεχιστών των ταγμάτων ασφαλείας.

(Υπενθυμίζουμε ότι η ηγεσία του ΚΚΕ στις μέρες μας αποκατέστησε τον Ζαχαριάδη ενώ μόνο μερικώς τον Άρη ... γιατί ήταν κάπως "άτακτος" κι απείθαρχος ...).

Δεν μπορούμε ωστόσο να συγκρίνουμε τις δύο εποχές - τότε και τώρα ...

Αν και η  χώρα βρίσκεται σήμερα μέσα στα ιδιότυπα δεσμά, την ιδιότυπη κατοχή των Μνημονίων και των δανειστών πέντε και περισσότερα χρόνια ...

Οι δυνάμεις της Αριστεράς σήμερα βρίσκονται επίσης σε μια ιδιότυπη φάση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μεταλλάχτηκε ταχύτατα σε μνημονιακή, συστημική και στην ουσία νέα καθεστωτική δύναμη αφού φιλοδοξεί να είναι - και είναι αυτή τη στιγμή - ένας από τους βασικούς πυλώνες του νέου δικομματισμού.

Όσοι αποσχίστηκαν από αυτόν, ΛΑΕ και συναφή, χωρίς να αναλάβουν καμία ευθύνη για όσα έχουν γίνει,  εμφανίζονται σαν ο "παλιός, καλός ΣΥΡΙΖΑ" - με τις ίδιες όμως αντιφάσεις, την προγραμματική ασάφεια, την ετερόκλητη σύνθεση, την αγκύλωση σε πρόσωπα και νοοτροπίες που έρχονται πολύ βαθιά από το κομματικό κατεστημένο και τις  μικρο - καθεστωτικές νοοτροπίες των παλιών κομμάτων της Αριστεράς.

Το ΚΚΕ με την ηγεσία του επιμένει στο "λαμπρό απομονωτισμό" και την περιχαράκωση του, ενδιαφερόμενο στο όνομα της "καθαρότητας'΄ να διατηρήσει κάποια ποσοστά.

Ανίκανο, όμως, να παρέμβει και να αποτρέψει αυτό που και το ίδιο χαρακτηρίζει ως "αντιλαϊκή λαίλαπα".

Και είναι απορίας άξιο πώς μέσα σ' αυτά τα χρόνια της πιο βαθιάς κρίσης, της λιτότητας, των Μνημονίων το κόμμα που φιλοδοξεί να εκπροσωπεί την εργατική τάξη, τον εργαζόμενο λαό  "πέτυχε" να παραμένει καθηλωμένο, "τσιμενταρισμένο" στα ίδια ποσοστά, στην ίδια "μακάρια" αναμονή της μεταφυσικής δικής του Δευτέρας Παρουσίας - αφού όλα τα προβλήματα ως δια μαγείας θα λυθούν όταν θα έρθει επί της γης η "λαϊκή εξουσία" με το ΚΚΕ επικεφαλής, σε μια νέα Ουτοπία στον ελληνικό μικρόκοσμο, αδιαφορώντας για όσα συμβαίνουν και για τις διαδικασίες που εξελίσσονται σήμερα στον κόσμο.

Έτσι, σε μια "στημένη" εκλογική αναμέτρηση, με σικέ και προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα ....

Με σικέ και προδιαγεγραμμένους ρόλους - αφού είναι γνωστό ποιοι και πώς θα  κυβερνήσουν, ποιο πρόγραμμα θα εφαρμοστεί ...

Ακόμα και το ποιες θα είναι οι "αντιμνημονιακές" δυνάμεις που πολύ καλά έχουν βυθιστεί μέσα στο πολιτικό σύστημα ...

Μέσα σε μια τέτοια εκλογική αναμέτρηση, ποια πρέπει να είναι  η στάση  δυνάμεων και ανθρώπων που αναζητούν μια διαφορετική, ριζοσπαστική προοπτική, για την ανατροπή του παρακμιακού πολιτικού συστήματος και του μνημονιακού καθεστώτος;

Θεωρούμε ότι μπορούν να επιλέξουν το ΑΚΥΡΟ, το ΛΕΥΚΟ και την ΑΠΟΧΗ  σαν έκφραση δυσαρέσκειας και απόρριψης των κατεστημένων πολιτικών δυνάμεων.

Και ας μη βιαστούν να μας κατηγορήσουν οι υποστηρικτές της political correct  συμπεριφοράς, του κομματικού καθωσπρεπισμού - οι αυτόκλητοι σωτήρες και "ακατέβατοι" ηγετίσκοι - εκ του ασφαλούς - του κινήματος.

Οι μάχες στις οποίες είμαστε και θα είμαστε παρόντες είναι αυτές που θα ξεκινήσουν και την 21η του Σεπτέμβρη - οι μάχες οι πραγματικές, μέσα στην πραγματική ζωή, 

Εκεί που ζει και ανασαίνει ο πραγματικός κόσμος, ο κόσμος της εργασίας, οι νέοι άνθρωποι, οι άνεργοι, οι εξαθλιωμένοι, οι άστεγοι, οι πρόσφυγες - όχι μέσα στα βολικά σαλόνια του κούφιου κοινοβουλευτισμού, των κρατικών επιχορηγήσεων, των ευρωπαϊκών ταξιδιών και των δημοσίων σχέσεων, μέσα στα "φιλόξενα" συστημικά κανάλια.

Για την ανασυγκρότηση του κοινωνικού κινήματος  και τη χάραξη μιας διαφορετικής προοπτικής.

Σε τερατώδη ύψη το παγκόσμιο χρέος: στα 100 τρισεκατομμύρια δολάρια στα μέσα του 2013 σύμφωνα με υπολογισμούς της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών

Τα χρέη του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα σε παγκόσμιο επίπεδο έφθασαν τα 100 τρισεκατομμύρια δολάρια περί τα μέσα του 2013, κυρίως λόγω των μεγάλων εκδόσεων ομολόγων από κράτη και επιχειρήσεις εν μέσω της οικονομικής κρίσης, όπως ανακοίνωσε σήμερα η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (ΤΔΔ).

Σύμφωνα, λοιπόν, με εκτιμήσεις που δημοσιεύονται στις σελίδες 18-19 της BIS Quarterly Review , Μάρτιος 2014:

Το 2007, το παγκόσμιο χρέος ανερχόταν σε 70 τρισεκατομμύρια δολάρια, ανέφερε η οργάνωση-ομπρέλα 60 κεντρικών τραπεζών σε μια ανακοίνωσή της που δόθηκε στη δημοσιότητα στη Βασιλεία της Ελβετίας.

Οι κυβερνήσεις έχουν συνολικά χρέη 43 τρισεκατομμυρίων, ένα ποσό αυξημένο κατά 80% σε σύγκριση με τα μέσα του 2007.

Η ΤΔΔ σημείωσε ότι τα χρεόγραφα τείνουν όλο και περισσότερο να διακρατούνται από επενδυτές στις χώρες όπου εκδίδονται.

Αυτό «καταδεικνύει ότι η διαδικασία της διεθνούς χρηματοοικονομικής ολοκλήρωσης μπορεί εν μέρει να αντιστράφηκε από την εκδήλωση της κρίσης», ανέφεραν οι ειδικοί της Τράπεζας.

Ο χρηματοπιστωτικός τομέας έχει γίνει παράλληλα λιγότερο παγκοσμιοποιημένος, σύμφωνα με την έκθεσή τους.

Οι τράπεζες εμφανίζονται όλο και πιο διστακτικές να δανείζουν πέραν των συνόρων και ο όγκος των διακρατικών χορηγήσεων μειώθηκε εκ νέου το τρίτο τρίμηνο του 2013.

Ο διατραπεζικός δανεισμός επίσης υποχώρησε, με την Ευρώπη να εμφανίζει την πιο σαφή πτωτική τάση, επισήμανε η ΤΔΔ.

Εκείνο που διαπιστώνεται, ωστόσο, είναι ότι εν μέσω της κρίσης η «φούσκα» του χρέους διαρκώς ογκώνεται.

Λειτουργώντας από τη μια σα θηλιά που πνίγει ολόκληρες χώρες και τις καταδικάζει να είναι δέσμιες  στα χέρια των αρπακτικών των αγορών και των μεγα-τοκογλύφων. Αρπακτικά που επιχειρούν – και εν πολλοίς επιτυγχάνουν – να βάλλουν στο χέρι, αξιοποιώντας, τα δεσμά του χρέους, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των υπερχρεωμένων κρατών.

Από την άλλη, το διογκωμένο τεχνητά χρέος – σημειώνουμε ότι όλο αυτό είναι σε ομόλογα, σε χαρτιά δηλαδή που περνούν μέσα από τις τραπεζικές συναλλαγές και λίγη σχέση έχουν με την πραγματική οικονομία – συντελεί στη συγκέντρωση του παγκόσμιου πλούτου στα χέρια ελάχιστων.

Ενώ ακόμη και τα ισχυρά κράτη, ακόμη και οι ΗΠΑ, δεν βρίσκονται έξω από αυτόν τον κυκεώνα.

Κατά συνέπεια, πώς μπορούν στα σοβαρά να επιμένουν οι δυνάμεις της τρόικα, οι ισχυροί της Ευρώπης, του ΔΝΤ κα για την «ενοχή» της Ελλάδας, τη συλλογική «ενοχή» του λαού της και την συνακόλουθη απαίτηση να καταδικαστεί η χώρα και οι πολίτες της σε μακρόχρονη – απροσδιόριστη σε βάθος  χρόνου – δουλεία;

Φυσικά τα ερωτήματα είναι ρητορικά.

Γνωρίζουμε, άλλωστε, ότι ορισμένες δυνάμεις – τόσο σε επίπεδο κρατών, όπως η «φίλη» Γερμανία, όσο και σε επίπεδο ομίλων, τραπεζών και πολυώνυμων funds, διεθνών αλλά και ελληνικών– αποκομίζουν τεράστια κέρδη αξιοποιώντας το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αλλά και άλλων κρατών.

Το ερώτημα είναι, επίσης, πώς είναι εφικτή η έξοδος από τη σημερινή κρίση αναγνωρίζοντας αυτό το τερατώδες αλλά και σκόπιμα διογκωμένο χρέος;

Πώς είναι δυνατόν αριστερές δυνάμεις να ευαγγελίζονται μια έξοδο από το μνημόνιο αναγνωρίζοντας  και αποδεχόμενες το μνημόνιο και το ύψος του χρέους της Ελλάδας;

Και πώς αλλιώς μπορεί να γίνεια υτό παρά με τη ρήξη προς τις υπάρχουσες δομές και πρακτικές;

Ποια είναι η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS -Bank for International Settlements)

Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (ΤΔΔ) (αγγλικά: Bank for International Settlements - BIS) είναι ένας διεθνής οργανισμός αποτελούμενος από κεντρικές τράπεζες, που "υποβοηθά τη διεθνή νομισματική και χρηματοοικονομική συνεργασία και δρα ως μια τράπεζα για τις κεντρικές τράπεζες". Δεν βρίσκεται υπό τον έλεγχο καμίας εθνικής κυβέρνησης.

Η ΤΔΔ λειτουργεί μέσα από υποεπιτροπές και γραμματείες, αλλά και μέσω του ετήσιου Γενικού Συμβουλίου όλων των μελών της.

Επίσης, παρέχει τραπεζικές υπηρεσίες, μόνο όμως στις κεντρικές τράπεζες ή σε άλλους διεθνείς οργανισμούς. Εδρεύει στη Βασιλεία της Ελβετίας και δημιουργήθηκε με τις Συμφωνίες της Χάγης του 1930. Το όνομά της στα αγγλικά είναι Bank for International Settlements (BIS), στα γερμανικά Bank fόr Internationalen Zahlungsausgleich (BIZ), στα γαλλικά Banque des Reglements Internationaux (BRI), και στα ιταλικά Banca dei Regolamenti Internazionali (BRI). Διαθέτει γραφεία αντιπροσώπων στο Χoνγκ Κoνγκ και την Πόλη του Μεξικό.

 Ορισμένα ακόμη ιστορικά στοιχεία:

Η τράπεζα ( για συντομία BIS) ιδρύθηκε το 1930, και είχε το ρόλο του οχήματος μεταφοράς των πολεμικών αποζημιώσεων στους νικητές του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, που συμφωνήθηκαν με την συνθήκη των Βερσαλλιών και των συνακόλουθων διακανονισμών μεταξύ νικητών και ηττημένων (εξ ου και η ονομασία της τράπεζας).  Κατά την διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, οι Ναζί την χρησιμοποίησαν σαν σκιώδη τράπεζα για να κρύψουν πολλές από τις παράνομες συναλλαγές του καθεστώτος, στην ουσία ξέπλυμα χρήματος. Κατά τις διαπραγματεύσεις του Bretton Woods , ο Κέϋνς παρενέβη, την έσωσε από την καταστροφή της όλης αρχιτεκτονικής του προπολεμικού οικονομικού συστήματος, και της δόθηκε ο χαρακτήρας ενός ακόμα ρυθμιστικού παράγοντα.

Έπαψε να παίζει τον κεντρικό ρόλο στην επίβλεψη της μεταφοράς κεφαλαίων, και άρχισε να βοηθά τις κεντρικές τράπεζες, υπό την έννοια της συγκέντρωσης και συντονισμού των νομισματικών πολιτικών. Δεν μπορεί να παρέμβει στη χάραξη της νομισματικής πολιτικής, αλλά μπορεί να συγκεντρώσει τις αναφορές για την νομισματική πολιτική των διαφόρων τραπεζών και να μεσολαβήσει. Ως de facto κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών, επιτρέπει στα μέλη της να διατηρούν λογαριασμούς σ' αυτήν, μέσω των οποίων μπορούν να κάνουν διάφορες πράξεις και συναλλαγές.

Υποτίθεται ότι παίζει ζωτικό ρόλο στη σταθερότητα του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος, ως θεσμός όμως καλύπτεται από αδιαφάνεια. Σε πόσους είναι γνωστές οι αποφάσεις της;

Πέρα όμως από τις διαφωνίες για τους ρυθμιστικούς κανόνες, υπάρχει και ένας άγνωστος ρόλος της BIS ο οποίος έρχεται ευθέως αντιμέτωπος με τους νόμους και το αίσθημα δικαιοσύνης της διεθνούς κοινότητας, προσφέροντας παραθυράκι για νομιμοφανείς πράξεις.

 

Ένα σκανδαλώδες γεγονός αποκαλύφθηκε από τα Wikileaks πέρυσι. Πρόκειται για την μεταφορά των κεφαλαιακών διαθεσίμων της κεντρικής τράπεζας της Νιγηρίας στην BIS, από τον πρώην δικτάτορα της χώρας Sani Abacha το 1995, πριν χάσει την εξουσία. Στην περίπτωση αυτή η BIS απλά βοήθησε τον δικτάτορα να κλέψει τα χρήματα του λαού του.

Για τις «χαμένες» αξίες και έννοιες … λίγα τραγούδια

Τις ημέρες της μεγάλης κρίσης, της ανεργίας και της κοινωνικής εξαθλίωσης υπάρχουν ορισμένες έννοιες και αξίες που έχουν ιδιαίτερη σημασία – όπως, για παράδειγμα, είναι η Αντίσταση και η Αλληλεγγύη …

 Έννοιες και αξίες που προσπαθούν συστηματικά και στοχευμένα να τις εξοστρακίσουν οι κρατούντες …

Και σ’ ένα μεγάλο βαθμό το έχουν πετύχει στις μέρες μας εφαρμόζοντας τις τεχνικές του κοινωνικού αυτοματισμού και δαρβινισμού …

Με το ανελέητο σφυροκόπημα από τα κυρίαρχα ΜΜΕ

Με τον εκφοβισμό και την αντίληψη ότι «τίποτε δεν γίνεται» …

Εμείς για να υπενθυμίσουμε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, παρουσιάζουμε ένα σύντομο μουσικό αφιέρωμα …

Με το “Which Side Are You On?” – “με ποιανού την πλευρά είσαι;”

Σε μια διπλή παρουσίαση από τη Natalie Merchant και τον Pete Seeger.

Την εμβληματική μορφή της αμερικανικής φολκ μουσικής που συνέδεσε το μουσικό του έργο με το εργατικό κίνημα …

Και παρέμεινε μάχιμος μέχρι τα 90 φεύγα του …

(απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου 2014).

Γιατί ακόμα και στη μητρόπολη του καπιταλισμού, στις ΗΠΑ, υπήρχαν και υπάρχουν αγωνιστές και μαχητές των κοινωνικών δικαιωμάτων …

Παρουσιάζουμε ακόμη και τα τραγούδια  “Solidarity Forever” - If I Had A Hammer…

Και το “This Land is Your Land”  … (κάτι μας θυμίζει αυτό …)

Κάτω η χούντα του Σαμαρά – Ώρα ανατροπής της μνημονιακής συγκυβέρνησης

   Η θεσμική αντιδημοκρατική εκτροπή – συνέχεια και κορύφωση όλων των προηγούμενων των τελευταίων ετών – συνεχίζεται μέχρι αυτή τη στιγμή.

   Παρά την εντολή του Συμβουλίου της Επικρατείας για επαναλειτουργία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και την παράλληλη αναδιάρθρωσή της, τίποτε τέτοιο δεν έχει συμβεί.

   Η ολική αποτυχία του προγράμματος που έχει επιβάλει η τρόικα και οι δανειστές με τα εγχώρια ανδρείκελά τους οδηγούσε μαθηματικά στη λήψη νέων σφοδρών αντιλαϊκών και αντικοινωνικών μέτρων και στην πλήρη εκποίηση του εθνικού πλούτου και της δημόσιας περιουσίας.

 Οι ρωγμές που σήμερα εμφανίζονται στην τρικομματική συγκυβέρνηση ολικής καταστροφής του τόπου δείχνουν αυτά τα αδιέξοδα.

 Οπωσδήποτε θα επιχειρηθεί ανασύνταξη του μνημονιακού καθεστώτος σε ακόμη πιο αυταρχική, αντιδημοκρατική και ακροδεξιά κατεύθυνση.

 Μια οριακή γραμμή είναι ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης καρικατούρας μεταξύ της ΝΔ και του αλήστου μνήμης ΠΑΣΟΚ μαζί με ανεμομαζώματα πρώην διαγραμμένων βουλευτών κάθε λογής.

 Είναι η ώρα, λοιπόν, για την παρέμβαση του κοινωνικού και λαϊκού κινήματος. Για την ανατροπή της τρικομματικής ή  δικομματικής συγκυβέρνησης.

 Η ώρα της ανατροπής της ακροδεξιάς κλίκας του Αντώνη Σαμαρά που ωθεί τα πολιτικά πράγματα στη διαμόρφωση ενός συμπλέγματος εξουσίας που θα ενσωματώσει και τους πιο μαύρους κύκλους της πολιτικής μας ζωής.

 Ο Αντώνης Σαμαράς και η παρέα του είναι ο ταχυδρόμος της ελληνικής Βαϊμάρης.

 Ο λαός και οι πολίτες πρέπει να είναι σε εγρήγορση.

 Για την αποτροπή των πιο σκοτεινών σχεδίων. Για να μπει φραγμός στον κατήφορο των αντιλαϊκών και αντιδημοκρατικών μέτρων.

 Για να ανοίξει ο δρόμος για ένα νέο συσχετισμό εξουσίας που οδηγήσει τη χώρα έξω από τα ασφυκτικά πλαίσια των μνημονίων και του θανάσιμου εναγκαλισμού από τα συμφέροντα των ξένων αρπακτικών και των εγχώριων συνεργατών τους.

  Οι δημοκρατικοί και αριστεροί πολίτες οφείλουν να βρίσκονται σε διαρκή ετοιμότητα και με την ένταση των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων να  δώσουν τη δική τους απάντηση. 

Το 2013 χρονιά πολιτικών αλλαγών; Τι δείχνουν ορισμένες από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις

 Ενώ η χώρα αγκομαχεί κάτω από το ζυγό των Μνημονίων, των αλλεπάλληλων χαρατσιών, της αποσάθρωσης των κοινωνικών δικαιωμάτων, της κοινωνικής αποδιοργάνωσης, τα αδιέξοδα που υπάρχουν εγγενώς στο πολιτικό σύστημα της χώρας καταγράφονται στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, όπου οι πολίτες φαίνεται να επιζητούν  πολιτικές αλλαγές.

 Στην τελευταία δημοσκόπηση που παρουσίασε  το «Έθνος», οι πολίτες εμφανίζονται απογοητευμένοι από την πολιτική κατάσταση που επικρατεί και προβλέπουν για το 2013 αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού σε ποσοστό 81,4%.

Περισσότεροι από τους μισούς ερωτώμενους που συμμετείχαν στο πανελλαδικό δείγμα της έρευνας (54,5%) εμφανίζουν έντονη τάση αμφισβήτησης του πολιτικού συστήματος και επιθυμούν τη δημιουργία νέων κομμάτων.

Το γκάλοπ-βόμβα για το πολιτικό προσωπικό καταγράφει επίσης την πρόθεση του εκλογικού σώματος για ανανέωση των κυβερνητικών στελεχών κυρίως από νέα πολιτικά πρόσωπα και τεχνοκράτες, καθώς μόνο το 6,4% των ερωτηθέντων θέλει να τοποθετηθούν πρωτοκλασάτα στελέχη των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση σε υπουργικούς θώκους σε περίπτωση που πραγματοποιηθεί ανασχηματισμός.

Το σύνολο των Ελλήνων πολιτών εμφανίζεται απαισιόδοξο για το 2013, αφού το 64,4% απαντά σε σχετική ερώτηση ότι περιμένει να υπάρχουν δυσμενείς εξελίξεις το επόμενο έτος.

 Περισσότερο απαισιόδοξη για τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις εμφανίζεται η ηλικιακή κατηγορία των 35-54 ετών (71,2%) και ενώ στο ίδιο αρνητικό κλίμα βρίσκονται τόσο οι νέοι 18-24 ετών (60,1%) όσο και οι μεγαλύτερες ηλικίες των 55 ετών και άνω (60,1%). Οι γυναίκες (70%) αλλά και οι κάτοικοι της Αττικής (69,1%) κατέχουν τα πρωτεία στις δυσοίωνες προβλέψεις, καθώς η ανεργία έχει «χτυπήσει» προνομιακά τις δύο προαναφερόμενες κατηγορίες μετά την εφαρμογή του Μνημονίου.

H αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος εμφανίζεται έντονη στην αξιολόγηση της κυβέρνησης, καθώς η πλειοψηφία των πολιτών δεν πιστεύει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της χώρας, ενώ δύο στους τρεις πολίτες αμφισβητούν ότι οι μεταρρυθμίσεις που προωθεί ο κυβερνητικός συνασπισμός μπορούν να οδηγήσουν σε ανάπτυξη και διέξοδο από την κρίση.

Οι πολίτες θεωρούν ότι τα κόμματα και το πολιτικό προσωπικό που διαθέτουν, κατέχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση που έχει οδηγηθεί η χώρα και κρατούν αποστάσεις από τους πολιτικούς σχηματισμούς που ψηφίζουν στις βουλευτικές εκλογές.

Η περίοδος της μεταπολίτευσης, όπου οι πολίτες ταυτίζονταν με τα κόμματα που ψήφιζαν, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Από την έρευνα φαίνεται ξεκάθαρα ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων που ανήκουν κυρίως στις μικρότερες και μέσες ηλικιακές κατηγορίες (18-54 ετών), σε ποσοστό 60%, επιθυμούν τη σύσταση νέων πολιτικών σχηματισμών για να δημιουργηθεί η ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε προς το καλύτερο.

Αν και οι νεότερες ηλικίες (18-34 ετών) δεν θεωρούν απαραίτητη την εξασφάλιση της παραμονής της χώρας στο ευρώ σε ποσοστό 55,2%, η πλειοψηφία των πολιτών επιδιώκει την παραμονή της χώρας στον σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης από τη δημιουργία νέων πολιτικών σχηματισμών.

 Στο νέο πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται στη χώρα το 2013 οι πολίτες διεκδικούν τη διαμόρφωση νέων σχημάτων, κυρίως στον χώρο του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς.

 Η εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και η έντονη αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος διαμορφώνουν ένα σημαντικό πολιτικό κενό εκπροσώπησης στο Κέντρο, που αποτελεί και το μήλον της έριδος για τους υπάρχοντες, καθώς και για τους υπό σύσταση πολιτικούς σχηματισμούς. Η νέα τάση που δημιουργείται στο εκλογικό σώμα απορρίπτει τις επιλογές στα «άκρα» της πολιτικής - είτε βρίσκονται στα δεξιά είτε στα αριστερά - και αναζητά ελπίδα για ανάπτυξη και πολιτική σταθερότητα σε κόμματα με πολιτικούς που δεν θα διαθέτουν το κλασικό προφίλ του «επαγγελματία».

Η δημοσκόπηση αυτή έχει δύο όψεις:

Από τη μια αναδεικνύει την ογκούμενη αποστροφή των πολιτών στα υπάρχοντα κόμματα και το πολιτικό προσωπικό.

Τα αισθήματα απελπισίας, απαισιοδοξίας και αδιεξόδου από τις ασκούμενες πολιτικές.

Σημαντικό είναι και το εύρημα ότι το 55,2%% των νεότερων ηλικιών  δεν θεωρούν απαραίτητη την εξασφάλιση της παραμονής της χώρας στο ευρώ, γεγονός που ίσως αποτελεί μια ποιοτική στροφή, σε σχέση με τη «λογική του μονόδρομου» που έχουν επιβάλει οι εκπρόσωποι των κυρίαρχων δυνάμεων.

Από την άλλη η δημοσκόπηση έντεχνα – το πόσο δεν το γνωρίζουμε επακριβώς αφού δεν έχουμε μπροστά μας τα ερωτήματα και το πώς έχουν διατυπωθεί – προσανατολίζει προς τη δημιουργία «κεντρώων» και «κεντροαριστερών σχημάτων» ή σχημάτων που θα στηρίζονται σε «τεχνοκράτες».

Όπως για παράδειγμα οι πολύ «πετυχημένοι» Παπαδήμος, Στουρνάρας, ή οι αντίστοιχοί τους Μόντι και σία.

Το ζήτημα είναι ότι καταγράφεται σημαντικό πολιτικό κενό.

Ότι η τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση μέσα στο 2013 θα αντιμετωπίσει σημαντικές δυσκολίες και θα χρειαστεί να λάβει νέα επώδυνα μέτρα με συνέπεια να απειληθεί η συνοχή της ή και να οδηγηθεί στην κατάρρευση.

Από την άλλη, παρά την «πρωτιά», που ο καταγράφει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια σειρά τελευταίων δημοσκοπήσεων, δεν έχει ξεκάθαρο και σαφές προβάδισμα ενώ δεν είναι απαλλαγμένος από τις «παιδικές του ασθένειες» - την ασάφεια σε πολιτικές θέσεις, την πολυγλωσσία – ενώ προστίθενται και ορισμένες της «ώριμης ηλικίας», όπως το γλίστρημα σε κεντροαριστερές θέσεις. Έτσι, όμως, δεν προβάλλει ακόμη ως η αξιόπιστη λύση για μια διαφορετική προοπτική.

Αυτά καταγράφονται και σε άλλες δημοσκοπήσεις.

  Δυσοίωνο προβλέπουν το μέλλον τους οι Έλληνες. Σε συντριπτικά ποσοστά δεν είναι ευχαριστημένοι από τη ζωή τους, δηλώνουν απαισιόδοξοι για το μέλλον των ίδιων και της χώρας, θεωρούν ότι οδεύουμε στη λάθος κατεύθυνση, αλλά και ότι δεν έχουμε ξεφύγει από τον κίνδυνο χρεωκοπίας, παρά την ψήφιση του Μνημονίου 3 που πιστεύουν ότι δεν έπρεπε να γίνει, διότι απέτυχε και ζητούν την καταγγελία του. Αυτά είναι τα βασικά συμπεράσματα της τελευταίας έρευνας της Metron Analysis για την «Εφημερίδα των Συντακτών».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ως προς το πολιτικό τοπίο, οι Έλληνες απαξιώνουν την κυβέρνηση και τους θεσμικούς παράγοντες, ενώ στην πρόθεση ψήφου δίνουν προβάδισμα στον ΣΥΡΙΖΑ κατά 2,2 μονάδες (22% έναντι 19,8% της Ν.Δ.). Τρίτο κόμμα αναδεικνύεται η Χρυσή Αυγή με 9%, ακολουθούν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες (6%), το ΠΑΣΟΚ (5%), η ΔΗΜ.ΑΡ (4,5%) και το ΚΚΕ (4,1%).

Τόσο η πρόθεση ψήφου, όσο και η εκτίμηση δείχνουν ότι στη μετεκλογική συγκυρία ενισχύονται κυρίως τα κόμματα που δεν έχουν την ευθύνη της διακυβέρνησης, και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, που περνά στην πρώτη θέση, αλλά και η Χρυσή Αυγή που διπλασιάζει τα ποσοστά της. Με την εκτίμηση δειγματοληπτικού σφάλματος σε ποσοστό 1,8% και σε ό,τι αφορά την παράσταση νίκης σε ποσοστό 46% οι ερωτηθέντες πιστεύουν ότι πρώτο κόμμα θα αναδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, με μικρότερη ή μεγαλύτερη διαφορά, ενώ η Ν.Δ. έπεται με 26%.

Παράλληλα, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών πιστεύει ότι η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας είναι χειρότερη σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο, ενώ εκτιμούν ότι η ελληνική οικονομία έχει μπει σε καθοδικό σπιράλ. Χαρακτηριστικό είναι ότι πάνω από 8 στους 10 πολίτες υποστηρίζουν πως η κατάσταση είναι δυσχερέστερη, με μόνο το 2% να θεωρεί ότι τα πράγματα βελτιώθηκαν, ενώ για το μέλλον το 78% διαβλέπει ακόμα μεγαλύτερη επιδείνωση και το 5% βελτίωση.

Σχεδόν οι μισοί ερωτώμενοι (47%) θεωρούν ότι η χώρα τελικά θα χρεοκοπήσει και 4 στους 10 πιστεύουν ότι η κρίση θα ξεπεραστεί. Παρά την άσχημη εικόνα που έχουν οι πολίτες για την οικονομία, οι ερωτώμενοι θεωρούν ότι το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή είναι αρνητικό για τη χώρα (58%) και για τους ίδιους (57%). Ωστόσο, τα ποσοστά αυτά έχουν μειωθεί αισθητά (11 στους 12 μονάδες, αντίστοιχα), ενώ το «αντί-ευρώ» μπλοκ έχει αυξηθεί 5 και 6 μονάδες, αντίστοιχα.

Επίσης, δυσαρεστημένοι εμφανίζονται οι πολίτες από την κυβέρνηση, αλλά δεν φαίνεται να επιθυμούν πρόωρες εκλογές. Δύο στους τρεις ψηφοφόρους εκφράζονται αρνητικά για την τρικομματική κυβέρνηση συνεργασίας και μόλις το 13% έχει θετική άποψη για τους κυβερνώντες.

Η κυβέρνηση, σύμφωνα με τους αναλυτές της έρευνας, φαίνεται να «κέρδισε» από την έκβαση του πρόσφατου Eurogroup, καθώς σημειώθηκε σημαντική διαφοροποίηση στην περίοδο μετά την απόφαση του ευρωπαϊκού οργάνου, με τους θετικά διακείμενους να φτάνουν το 19% έναντι του 12% πριν την απόφαση.

Παρά τη γενικευμένη δυσαρέσκεια, οι πολίτες απορρίπτουν το ενδεχόμενο πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, καθώς το 33% τις επιθυμεί, ενώ το 61% διαφωνεί με τη διεξαγωγή τους. Μάλιστα, με τη σχετική πρόταση Τσίπρα συμφωνεί μόνο το 56% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ , ενώ το 79% των ψηφοφόρων της Ν.Δ. θεωρεί ότι αυτή η κυβέρνηση πρέπει να συνεχίσει το έργο της.

Δημοσκόπηση της MARC για την ιστοσελίδα iefimerda.gr

Το φως της δημοσιότητας είδε σήμερα ακόμη μια δημοσκόπηση. Αυτή που πραγματοποίησε η MARC για λογαριασμό της ιστοσελίδας, iefimerida.gr.

Τα ευρήματά της σε ότι αφορά την πρόθεση ψήφου δείχνουν ότι προηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ με 3,1% και ποσοστό 23,4%. Ακολουθούν η Νέα Δημοκρατία με 20,3%, η Χρυσή Αυγή με 8,6%, το ΠΑΣΟΚ με 5,5%, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με 5,1%, η Δημοκρατική Αριστερά με 4,5%, το ΚΚΕ με 4%. Τα υπόλοιπα κόμματα συγκεντρώνουν αθροιστικά 5,8%. Λευκά, άκυρα και αποχή αθροίζουν 11,2% και η αδιευκρίνιστη ψήφος 11,6%.

Στην ερώτηση, αν πιστεύουν ότι τα πράγματα θα πάνε προς το καλύτερο με τη βελτίωση και ανανέωση των υπαρχόντων κομμάτων ή με τη δημιουργία νέων, η απάντηση είναι σαφής: Το 56,8% θέλει τη δημιουργία νέων κομμάτων σε αντίθεση με το 33,5% που πιστεύει ότι τα υπάρχοντα κόμματα μπορούν να βελτιωθούν. Και σε αυτή την κατηγορία οι άνω των 65 ετών εκτιμούν σε ποσοστό 47,3% ότι τα υπάρχοντα κόμματα μπορούν να ανανεωθούν, ενώ το 66,5% των νέων από 18 έως 34 ετών θέλουν νέα κόμματα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε ποσοστό 26,4% (το υψηλότερο) βλέπουν ως χώρο για τη δημιουργία νέων κομμάτων το «κέντρο». Ακολουθούν η «κεντροαριστερά» με 23% και η «κεντροδεξιά» με ποσοστό 10,6%. Δεν υπάρχει χώρος για νέα κόμματα απαντά το 24,5%.

Είναι προφανές ότι το 2013 θα αποτελέσει έτος για πολιτικές αλλαγές αφού η πολιτική που εφαρμόζεται δείχνει τα όριά της, η δυσαρέσκεια και η απελπισία των πολιτών διογκώνεται και οι πολιτικοί σχηματισμοί δεν ικανοποιούν τις απαιτήσεις της κοινωνίας.

Ίδωμεν …