Πρόεδρος ΤΑΙΠΕΔ: Το χρονοδιάγραμμα για αεροδρόμια, ΤΡΑΙΝΟΣΕ και ΟΛΠ

από τον M ...

Προχωρούν οι διαδικασίες αποκρατικοποίησης του ΟΛΠ, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και των 14 περιφερειακών αεροδρομίων της χώρας, σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ, Στέργιο Πιτσιόρλα.

Σε συνέντευξη του στους Financial Times ο κ.Πιτσιόρλας τονίζει ότι «πρόκειται για συμφωνίες, με μεγάλο οικονομικό αντίκτυπο, η ολοκλήρωση των οποίων δύναται να παρουσιάσει μια πολύ διαφορετική εικόνα για την πορεία της ελληνικής οικονομίας»

Σύμφωνα με τον επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ, βασική προτεραιότητα της κυβέρνησης αποτελεί πλέον η υπογραφή της σύμβασης τον Δεκέμβριο με τη γερμανική Fraport για την παραχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων της χώρας, έναντι τιμήματος 1,2 δισ. ευρώ. «Η υπογραφή θα σηματοδοτήσει πως η Ελλάδα είναι πλέον μια σταθερή χώρα και πως ένας μεγάλος επενδυτής γερμανικής προελεύσεως δεν διστάζει να πραγματοποιήσει μια μεγάλη επένδυση στη χώρα αυτή», σχολιάζει ο κ. Πιτσιόρλας.

Πρόσθεσε επίσης ότι σύμφωνα με όσα έχουν δείξει ανάλογες επενδύσεις όπως αυτή της Fraport, η κίνηση αναμένεται να εκτοξευθεί, αναφερόμενος στο παράδειγμα της Βουλγαρίας, όπου η κίνηση διπλασιάστηκε.
Αμέσως μετά την πώληση των αεροδρομίων, σειρά θα πάρει η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, όπου οι προβλέψεις δεν είναι ιδιαίτερα αισιόδοξες. «Oι τελικές προσφορές για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ θα πρέπει να κατατεθούν μέχρι τον Ιανουάριο και πιθανότατα θα είναι χαμηλές», παραδέχτηκε ο κ. Πιτσιόρλας.

Σε ό,τι αφορά τον ΟΛΠ, ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ επισημαίνει πως οι τελικές προσφορές για το 51% του οργανισμού αναμένεται να κατατεθούν τον επόμενο μήνα.

Καταλήγει ότι «στόχος του ΤΑΙΠΕΔ είναι η ολοκλήρωση της μεταβίβασης άμεσα, με τον νέο επενδυτή να πιάνει δουλειά από τις αρχές του 2016»

Ένα σχόλιο από το Νέο Μέτοικο:

Όλα ξεπουλιούνται και ούτε καν σε τιμή ευκαιρίας.

Αυτό ίσως δεν είναι και τόσο πρωτότυπο για την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων σαράντα χρόνων.

Το "πρωτότυπο" είναι ότι τώρα αυτή την "εργολαβία" την αναλαμβάνουν τέως - και νυν κατά δήλωση "αριστεροί".

Όπως πχ ο Στέργιος Πιτσιόρλας, αφανής για πάνω από ια δεκαετία, αλλά κάποτε μέλος της ΠΓ του Συνασπισμού, πάντοτε προεδρικός και εκ των στενών συνεργατών του τότε προέδρου Νίκου Κωνσταντόπουλου.

Τώρα μετά από την περίοδο "απραξίας" έχει αναλάβει το "σημαντικό" έργο του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας.

O tempora, o mores ....

Διαδικασίες-εξπρές για την πώληση του ΟΛΠ

από τον Μ ...

Διαδικασίες-εξπρές ακολουθούνται για την πώληση του ΟΛΠ. Μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου, χωρίς καθυστέρηση, θα έχουν υποβληθεί οι δεσμευτικές προσφορές για την απόκτηση πλειοψηφικού πακέτου μετοxών, σχολίασε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο στέλεχος του ΤΑΙΠΕΔ

Μέχρι τότε από τον νέο υπουργό Ναυτιλίας και το ΤΑΙΠΕΔ προβλέπεται να έχει ολοκληρωθεί το σχέδιο νόμου που θα αφορά τη νέα σύμβαση παραχώρησης μεταξύ του ελληνικού δημοσίου και του ΟΛΠ που θα πρέπει να περάσει από τη Βουλή και θα ορίζει τους όρους χρήσης και εκμετάλλευσης της γης, των κτισμάτων και της υποδομής της χερσαίας ζώνης του λιμανιού, το ποσοστό του ετήσιου ανταλλάγματος προς το κράτος (που αυτή τη στιγμή είναι 2% επί του κύκλου εργασιών), ενώ θα αφαιρεθούν από τον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς οι διοικητικές και ρυθμιστικές εξουσίες.

Παράλληλα, προβλέπεται να δημιουργηθεί αρχή λιμένος (port authority), που θα ασκεί διοίκηση, και σε αυτήν επιδιώκεται να μεταφερθούν οι διοικητικές και ρυθμιστικές εξουσίες του ΟΛΠ.

Παράλληλα, προβλέπεται να διατεθεί επιπλέον ποσοστό μέχρι και το 67% συνολικά της επιχείρησης.

Cosco, APM Terminals και ICTS

Οι βασικοί διεκδικητές για το λιμάνι του Πειραιά είναι η κινεζική Cosco και η δανέζικη APM Terminals και η ICTS από τις Φιλιππίνες.

Επίσης οκτώ επενδυτικά σχήματα έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για την απόκτηση του 67% του μετοχικού κεφαλαίου της Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης.

Πρόκειται για τις εταιρείες: APM Terminals, B.V., Deutsche Invest Equity Partners, GmbH, Duferco Participations Holding S.A., International Container Terminal Services, Inc, Mitsui & Co., Ltd., P&O Steam Navigation Company (DP World), Russian Railways JSC / GEK TERNA S.A. και Υilport Holding Inc.

Αγοράζεις τον ΟΛΠ; Έχεις και μπόνους

Στις ειδήσεις της Τρίτης μάθαμε ότι ακολουθούνται διαδικασίες - εξπρές για την πώληση του Οργανισμού Λιμένος Πειραιά με στόχο το νομοσχέδιο για την παραχώρηση του να έχει περάσει από την ελληνική Βουλή μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου. Αυτό που δεν ξέραμε είναι ότι ο νέος ιδιοκτήτης του ΟΛΠ είναι πιθανό να λάβει και επιπλέον εκτάσεις εκτός του λιμανιού, όπως αρχαιολογικούς χώρους, στρέμματα λιμενικής ζώνης και οικόπεδο που επρόκειτο να γίνει το Κέντρο Υγείας της περιοχής

Αυτό συμβαίνει γιατί όταν ο ΟΛΠ έγινε ανώνυμη εταιρεία, το 1999, του παραχωρήθηκε από το ελληνικό Δημόσιο το σύνολο της λιμενικής ζώνης μέχρι το Πέραμα. Με τη σειρά του ο Οργανισμός παραχώρησε εκτάσεις του παράκτιου μετώπου στο Δήμο Κερατσινίου - Δραπετσώνας, κρατώντας για οικονομικούς λόγους μόνο τη χρήση των κτιρίων που βρίσκονταν στο χώρο του λιμανιού. Συγκεκριμένα στο δήμο παραχωρήθηκαν, μεταξύ άλλων:

• 100 στρέμματα λιμενικής ζώνης
• ο αρχαιολογικός χώρος στο Καστράκι που βρίσκεται πάνω από την Ε2 πύλη του λιμανιού
• το παραλιακό μέτωπο της Δραπετσώνας που ξεκινά από το τέλος της Ε1 πύλης του λιμανιού.
• το λιμάνι του Αγίου Νικολάου στο Κερατσίνι,
• ένα οικόπεδο τεσσάρων στρεμμάτων στη Λεωφόρο Δημοκρατίας, στα σύνορα με το δήμο Περάματος, για να δημιουργηθεί Κέντρο Υγείας αστικού τύπου, που θα εξυπηρετεί και το Πέραμα και τη Νίκαια. Μάλιστα η οικοδομική άδεια έχει εκδοθεί και ο φάκελος είναι έτοιμος να υποβληθεί για τη χρηματοδότηση στο νέο ΕΣΠΑ.

Στις συμβάσεις παραχώρησης που υπογράφηκαν μεταξύ του ΟΛΠ και του Δήμου αναφέρεται ρητά ότι ο Οργανισμός μπορεί ανά πάσα στιγμή να ακυρώσει μονομερώς τη σύμβαση παραχώρησης οποιασδήποτε από τις παραπάνω εκτάσεις και να τις συμπεριλάβει ξανά στην ιδιοκτησία του. Κάτι που σημαίνει ότι το ίδιο δικαίωμα θα έχει και ο επόμενος ιδιοκτήτης του λιμανιού του Πειραιά, αν δεν αλλάξει κάτι...

Συνεχείς διαπραγματεύσεις

Για τα ζητήματα αυτά πραγματοποιήθηκε σειρά συναντήσεων μεταξύ του δημάρχου Κερατσινίου - Δραπετσώνας, Χρήστου Βρεττάκου με τη διοίκηση του ΟΛΠ αλλά και τον πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ, Στέργιου Πιτσιόρλα. Σύμφωνα με πληροφορίες του The Press Project, ο Οργανισμός εμφανίστηκε θετικός στο να παραμείνουν δημοτικές οι παραπάνω εκτάσεις, αλλά τόνισε ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να επηρεάσει προς αυτήν την κατεύθυνση. Το ΤΑΙΠΕΔ απάντησε αρχικά αρνητικά, διαμηνύοντας ότι όλες οι παραπάνω εκτάσεις θα πωληθούν. Το μόνο που «προσφέρθηκε» να κάνει το Ταμείο είναι μία παραίνεση στον νέο ιδιοκτήτη, να σεβαστεί την επιθυμία της ελληνικής κυβέρνησης και να μην εκμεταλλευτεί τον όρο υπέρ του. Δηλαδή οι θέληση του ελληνικού κράτους να εξαρτάται από την ...καλοψυχία του ιδιώτη.

Στη συνέχεια και καθώς οι πιέσεις από την πλευρά του ΟΛΠ και του Δήμου εντάθηκαν, το ΤΑΙΠΕΔ φαίνεται ότι έχει αποφασίσει να διαπραγματευτεί το θέμα κάποιων από τις παραπάνω εκτάσεις, όπως το Καστράκι και το λιμάνι του Αγίου Νικολάου, αλλά απορρίπτει οποιαδήποτε συζήτηση για τις υπόλοιπες, όπως το Κέντρο Υγείας και το παραλιακό μέτωπο. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται πιο εντατικά καθώς αυτές τις μέρες πρέπει ο ΟΛΠ να προχωρήσει στη αναλυτική παρουσίαση στο ΤΑΙΠΕΔ των ιδιοκτησιών του ώστε να συγκροτηθεί ο χάρτης των παραχωρήσεων και να συμπεριληφθεί στο νομοσχέδιο πριν τα τέλη Οκτωβρίου. Από την πλευρά του Δήμου εκφράζεται ο κίνδυνος να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση πολύ γρήγορα και πρόχειρα, με αποτέλεσμα να χαθεί δημόσια περιουσία που θα ήταν χρήσιμη και απαραίτητη.

Η υπόσχεση Τσίπρα

Σύμμαχος στη διαμάχη των παραλιμένιων δήμων με το ΤΑΙΠΕΔ, ήταν προεκλογικά και ο Αλέξη Τσίπρας. Στην ομιλία στο Κερατσίνι στις 13 Σεπτεμβρίου, ο πρωθυπουργός υποσχέθηκε: «Έχει ολοκληρωθεί η δηµόσια διαβούλευση και είναι έτοιµο προς κατάθεση στη Βουλή το σχέδιο νόµου µε τη ρύθµιση ενάντια στην τσιµεντοποίηση στο πρώην εργοστάσιο Λιπασµάτων του Μποδοσάκη στη ∆ραπετσώνα. Για να έχουν οι κάτοικοι της περιοχής ανάσα πρασίνου, αναψυχής και άθλησης. Για να ανοίξει το µέτωπο της πόλης προς τη θάλασσα.  Σας εγγυώµαι προσωπικά: θα είναι από τα πρώτα νοµοσχέδια της κυβέρνησής µας στις 21 Σεπτέµβρη. Το Κερατσίνι και η ∆ραπετσώνα θα έχουν ζωή, όποια και όσα συµφέροντα κι αν έχουν συνασπιστεί απέναντί µας.»

Η Περιφερειακή Ενοτητα Πειραιά και ο Δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας υπογραμμίζουν ότι η δήλωση αυτή είναι σε θετική κατεύθυνση. Αναμένουν την κατάθεση του νομοσχεδίου, με το οποίο ζητούν τη σαφή εξαίρεση του θαλάσσιου μετώπου του Συγκροτήματος  των Λιπασμάτων Δραπετσώνας, από το νέο σχέδιο παραχώρησης που καταρτίζει το ΤΑΙΠΕΔ. Στόχος τους, όπως τονίζουν, είναι μέσω της χρήσης του παραλιακού μετώπου, να προχωρήσουν στον επανασχεδιασμό της παραλίας, την περιβαλλοντική αναβάθμιση της περιοχής και να επιτρέψουν στους κατοίκους να επανοικειοποιηθούν το δημόσιο χώρο

Η υπόσχεση Τσίπρα και τα αιτήματα των τοπικών κοινωνιών όμως προσκρούουν στην κατηγορηματική άρνηση του ΤΑΙΠΕΔ να διαπραγματευτεί την παραχώρηση του μετώπου, ή έστω να το διαμορφώσει έτσι ώστε οι κάτοικοι της περιοχής να αποκτήσουν πρόσβαση στη θάλασσα. Κάπου εδώ έρχεται και μία από τις πολλές προκλήσεις για τη νέα κυβέρνηση. Το αν θα συγκρουστεί ή όχι και με ποιους θα σημάνει πολλά...

Ιδιωτικοποιήσεων συνέχεια…

   από τον Μ …

Την περασμένη Τρίτη κυκλοφόρησε ένα non paper του ΣΥΡΙΖΑ, στο οποίο αναλύονταν οι υποχρεώσεις που έχει αναλάβει η Ελλάδα στο μέτωπο των υποχρεωτικών ιδιωτικοποιήσεων κρατικής περιουσίας και το πώς η απερχόμενη κυβέρνηση πέτυχε να προστατεύσει σημαντικό μέρος αυτής αποτρέποντας αποκρατικοποιήσεις. Η ανακοίνωση θα μπορούσε να ταιριάξει σε ένα ευρύ φάσμα χαρακτηρισμών, από υπερβολικά αισιόδοξη έως προκλητικά ψευδής. Το σίγουρο είναι πως δεν συνάδει με τις δεσμεύσεις που ανέλαβε η ελληνική κυβέρνηση από την 12η Ιουλίου κι έπειτα.

Τι υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ

Στόχος της ανακοίνωσης και της ανάλογης προεκλογικής θέσης του κόμματος είναι να καταδείξει ότι χάρη στην επιτυχημένη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ οι απαιτούμενες ιδιωτικοποιήσεις για την επόμενη τριετία μειώθηκαν από 23 περιουσιακά στοιχεία, που είχαν συμφωνήσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις, σε μόλις 9. Επίσης επιχειρείται να δικαιολογηθούν οι προηγούμενες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ως αντιπολίτευση, για τις "σκανδαλώδεις αποκρατικοποιήσεις", ενώ γίνεται αναφορά στο περίφημο ταμείο ιδιωτικοποιήσεων και υπερτονίζονται τα θετικά του σημεία.

Ας ασχοληθούμε με το πρώτο σκέλος, τη "διαπραγματευτική νίκη" στις ιδιωτικοποιήσεις. Όπως γράφεται χαρακτηριστικά: «Σύμφωνα με το νέο πρόγραμμα το ελληνικό δημόσιο υποχρεούται να προχωρήσει σε εννέα (9) ιδιωτικοποιήσεις εντός της επόμενης τριετίας, στοιχείο που αποτελεί μέρος του αναγκαίου συμβιβασμού της κυβέρνησης για το κλείσιμο της συμφωνίας και την αποτροπή του προηγούμενου σχεδίου για την πώληση 23 περιουσιακών στοιχείων, μεταξύ των οποίων επιχειρήσεις στρατηγικού και ενδιαφέροντος και υψηλής κοινωνικής σημαντικότητας όπως τα ΕΛΠΕ, η ΔΕΠΑ η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ.»

Για να ενισχύσει τον ισχυρισμό του, ο ΣΥΡΙΖΑ παραθέτει επίσης έναν πίνακα, όπου «αποτυπώνεται με ξεκάθαρο τρόπο η σημαντική διαφορά για τις επικείμενες ιδιωτικοποιήσεις που περιλαμβάνονται στο νέο πρόγραμμα σε σύγκριση με τις δεσμεύσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων»

Αναλυτικά ο πίνακας:

Πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων έως 31.12.2014	Νέο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων
1. Περιφερειακά Αεροδρόμια	1. Περιφερειακά Αεροδρόμια
2. Ελληνικό	2. Ελληνικό
3. Αστέρας Βουλιαγμένης	3. Αστέρας Βουλιαγμένης
4. Αφάντου, Ρόδος	4. Αφάντου, Ρόδος
5. Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου (ΔΕΣΦΑ)	5. Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου (ΔΕΣΦΑ)
6. Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ)	6. Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ)
7. Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ)	7. Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ)
8. ΤΡΑΙΝΟΣΕ ΑΕ & ΕΕΣΣΤΥ ΑΕ (ROSCO)	8. ΤΡΑΙΝΟΣΕ ΑΕ & ΕΕΣΣΤΥ ΑΕ (ROSCO)
9. Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών (Ελευθέριος Βενιζέλος)	9. Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών (Ελευθέριος Βενιζέλος)
10. Ηλεκτρονικές Δημοπρασίες Ακινήτων
11. Μαρίνες
12. Εγνατία Οδός ΑΕ
13. Λοιποί Διαγωνισμοί Παραχώρησης Ακινήτων
14. Real Estate Monetisation (Αξιοποίηση Ακινήτων του Ελληνικού Δημοσίου)
15. Ποσείδι, Χαλκιδική
16. Ιππικό Κέντρο Μαρκοπούλου (Ολυμπιακά Ακίνητα)
17. Ελληνικά Πετρέλαια ΑΕ (ΕΛΠΕ ΑΕ)
18. ΟΤΕ ΑΕ
19. Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ)
20. ΕΥΑΘ
21. ΕΥΔΑΠ
22. Δημόσια Επιχείρηση Παραγωγής Αερίου (ΔΕΠΑ)
23. Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛΤΑ)

Τι προβλέπει το τρίτο Μνημόνιο

Δύο ενδεχόμενα υπάρχουν. Είτε ο συντάκτης της ανακοίνωσης αποκρύπτει και παρερμηνεύει κάποιες πληροφορίες, είτε δεν έχει διαβάσει τη Συμφωνία που το κόμμα του υπέγραψε και υπερψήφισε πριν από μόλις 20 ημέρες. Στην πραγματικότητα η απερχόμενη κυβέρνηση δεν κατάφερε να μειώσει τις ιδιωτικοποιήσεις, αντίθετα επικύρωσε αυτό το οποίο είχαν υπογράψει οι προηγούμενες και δεσμεύτηκε να συνεχίσει το υπάρχον πρόγραμμα. Στο πλήρες κείμενο της Συμφωνίας (κεφάλαιο 4.4 του ΦΕΚ 94/14-8-2015 που επισυνάπτεται)  διαβάζουμε:

«Για να διαφυλαχθεί η υπό εξέλιξη διαδικασία ιδιωτικοποίησης και να διατηρηθεί το ενδιαφέρον των επενδυτών η Ελληνική Δημοκρατία δεσμεύεται να προχωρήσει με το υπό εξέλιξη πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Το διοικητικό συμβούλιο του ΤΑΙΠΕΔ έχει ήδη εγκρίνει το Σχέδιο Αξιοποίησης των Περιουσιακών που προβλέπει την ιδιωτικοποίηση των περιουσιακών στοιχείων που υπάγονται στο ΤΑΙΠΕΔ από τις 31/12/2015». Η υποχρέωση αυτή αφορά όλους τους δημόσιους οργανισμούς που βρίσκονται στην αριστερή στήλη του παραπάνω πίνακα.

Αλλά ας δεχτούμε τη δέσμευση ότι μέσα στην επόμενη τριετία θα προχωρήσουν μόνο οι προαναφερόμενες 9 ιδιωτικοποιήσεις και καμία άλλη. Εδώ υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα. Σε αντίθεση με όσα υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ στο νέο πρόγραμμα δεν προβλέπεται πουθενά ότι θα ιδιωτικοποιηθούν μόνο 9 περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού κράτους την επόμενη τριετία. Τους πιστωτές δεν τους ενδιαφέρει η ποσότητα αλλά τα έσοδα, επομένως ο μόνος στόχος που υπάρχει δεν αφορά τον αριθμό των περιουσιακών στοιχείων αλλά τα συνολικά έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις. Στο κείμενο της Συμφωνίας γίνεται σαφές ότι: «Η εφαρμογή του προγράμματος αυτού (σ.σ. ιδιωτικοποιήσεων) αποβλέπει σε ετήσια έσοδα ύψους 1,4 δισ. ευρώ, 3,7 δισ. ευρώ και 1,3 δισ. ευρώ αντιστοίχως τα έτη 2015, 2016 και 2017.»

Συνολικά δηλαδή για την τριετία 2015-2017 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεσμεύτηκε σε 6,4 δισ. ευρώ έσοδα από το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Μπορεί να τα βρει από τις 9 ιδιωτικοποιήσεις που παραδέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ; Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της ίδιας της κυβέρνησης θα βρει τα μισά. Τον περασμένο Ιούνιο η ελληνική κυβέρνηση κατέθεσε στους θεσμούς μια πρόταση με "μεταρρυθμίσεις" που έγινε γνωστή ως "πρόταση των 47 σελίδων". Μέσα σε αυτή (κεφάλαιο c σελ. 9-10) περιέχεται ένας πίνακας με προτεινόμενες ιδιωτικοποιήσεις και υπολογισμό των εσόδων που αυτές θα αποφέρουν. Ας εξετάσουμε τα έσοδα που ανέμενε η προηγούμενη κυβέρνηση από αυτές τις 9 ιδιωτικοποιήσεις:

• Περιφερειακά αεροδρόμια: 1,238 δισ.
• Ελληνικό: (δεν υπάρχει πρόβλεψη αλλά η προσφορά της Lamda Development που είχε γίνει αποδεκτή από το ΤΑΙΠΕΔ ήταν ύψους 915 εκατ.)
• Ελ.Βενιζέλος (ΑIA): 265 εκατ.
• OΛΠ - ΟΛΘ (συν 10 μεγάλα λιμάνια): 520 εκατ.
• ΤΡΑΙΝΟΣΕ - ROSCO: 50 εκατ.
• ΔΕΣΦΑ: 188 εκατ.
• Αφάντου, Ρόδος: 42 εκατ.
• Αστέρας Βουλιαγμένης: 95 εκατ.

Βάσει δηλαδή των (σίγουρα αισιόδοξων) ελληνικών εκτιμήσεων του Ιουνίου, το συνολικό έσοδα του κράτους δεν θα υπερβαίνουν τα 3,4 δισ. ευρώ. Επομένως για την εκπλήρωση των στόχων του τρίτου μνημονίου θα απαιτούνται ακόμα 3 δισεκατομμύρια. Αυτό σημαίνει ότι και άλλοι οργανισμοί ( π.χ. ΔΕΠΑ, ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ κ.α.) θα πάρουν σειρά πολύ σύντομα και μάλιστα η πίεση χρόνου και οικονομικών είναι πολύ πιθανό να δημιουργήσει τους όρους "ξεπουλήματος" που έχουμε συνηθίσει.

Το θετικό παράδοξο των εκλογών

Ένα από τα παράδοξα της εκλογικής αναμέτρησης που διανύουμε είναι ότι οι πολιτικές δυνάμεις καλούνται να παρουσιάσουν το δικό τους πρόγραμμα και να προσφέρουν ρεαλιστικές ελπιδοφόρες υποσχέσεις, ενώ το οικονομικό μέλλον της χώρας έχει προαποφασιστεί, τουλάχιστον για τα επόμενα τρία χρόνια. Το μόνο θετικό που μπορεί να προσφέρει αυτή η δέσμευση είναι πώς οποιαδήποτε ανεδαφική προεκλογική υπόσχεση μπορεί να καταρρεύσει πριν οι πολίτες πάρουν το δρόμο προς την κάλπη.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί να αγνοεί και, το χειρότερο, να αποκρύπτει τους νόμους που ψήφισε ως κυβέρνηση λιγότερο από έναν μήνα πριν, είναι ελεύθερος να το κάνει. Και να κριθεί γι αυτό.

"Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη, παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό. Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου… Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα τη μάνα που σας γέννησε."-  Ζοζέ Σαραμάγκου

Τα εκτιμώμενα έσοδα από πιθανές ιδιωτικοποιήσεις (από την πρόταση των 47 σελίδων)

ΝΕΡΟ: Το μνημόνιο 3 ξανανοίγει την κερκόπορτα της ιδιωτικοποίησης

 του Μ ...

Το σχέδιο ιδιωτικοποίησης του νερού έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη βούληση των πολιτών, που στο παρελθόν ανέπτυξαν δυναμικό κίνημα διαμαρτυρίας, ενώ και το Συμβούλιο της Επικρατείας με απόφασή του είχε μπλοκάρει την πώληση των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ

Η απαίτηση για ιδιωτικοποιήσεις ύψους 50 δισ. ευρώ, αποτελεί μία από τις πλέον αμφισβητούμενες διαστάσεις της συμφωνίας που υπέγραψε η κυβέρνηση υπό τον Αλέξη Τσίπρα στα μέσα Ιουλίου.

Λεπτομέρειες σχετικά με τις προβλεπόμενες ιδιωτικοποιήσεις έρχονται στο φως, μέσω εγγράφου, που κάνει λόγο για πωλητήριο σε 23 φορείς, που περιλαμβάνουν από αεροδρόμια, μέχρι δημόσιες υπηρεσίες. Μάλιστα, καθορίζονται τόσο το χρονοδιάγραμμα, όσο και τα προβλεπόμενα βήματα. Οι ασκοί του Αιόλου ανοίξανε με το ξεπούλημα των 14 αεροδρομίων και τώρα πλέον φαίνεται να περνάμε στη δεύτερη πράξη ιδιωτικοποιήσεων...

Η λίστα, μεταξύ άλλων περιλαμβάνει τις δύο δημόσιες επιχειρήσεις νερού: ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ. Μπλόκο στην ιδιωτικοποίηση τους, που απαιτούσε η τρόικα, είχαν βάλει οι μαζικές κινητοποιήσεις Ενώ τον Ιούνιο του 2014, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε την πώληση αντισυνταγματική

Σημειώνεται ότι αντίστοιχες κινήσεις ιδιωτικοποίησης του νερού, κρίθηκαν αποτυχημένες, όπου επιχειρήθηκαν στην Ευρώπη, όπως στην περίπτωση της Γαλλίας και της Ιταλίας, όπου έγινε δημοψήφισμα - το αποτέλεσμα του οποίου τηρήθηκε.  Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Βερολίνο, όπου η διοίκηση της τοπικής επιχείρησης διαχείρισης του νερού επέστρεψε στο δημόσιο το 2013, μετά από σχεδόν 15 χρόνια.

ΔΝΤ: Γραφείο εκποίησης δημόσιας περιουσίας

Άρης Χατζηστεφάνου
ΕΠΙΚΑΙΡΑ Ιούνιος 2011

Ιανουάριος 2000. Ένα εξαγριωμένο πλήθος ανέργων, φοιτητών, αγροτών αλλά ακόμη και άστεγων παιδιών κατεβαίνει την κεντρική λεωφόρο της πόλης Κοτσαμπάμπα στην καρδιά της Βολιβίας. Διαμαρτύρονται για την ιδιωτικοποίηση του συστήματος ύδρευσης αλλά και των υδάτινων πόρων της χώρας που έχει επιβάλλει το ΔΝΤ και η παγκόσμια τράπεζα.

Οι διαμαρτυρίες εξελίσσονται σε ολομέτωπη σύγκρουση με την κυβέρνηση που κυρρήσει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης. Δεκάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους ενώ η κυβέρνηση συνειδητοποιεί ότι κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο όταν δυνάμεις της αστυνομίας αρνούνται να εκτελέσουν διαταγές για να απομακρύνουν τους διαδηλωτές από κεντρικές πλατείες. Εικόνες από το παρελθόν της Λατινικής Αμερικής ή από το μέλλον της Ευρώπης;

Ο λεγόμενος «πόλεμος του νερού» αποτέλεσε την πρώτη οργανωμένη απάντηση πολιτών σε ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης που έφερε τη σφραγίδα του ΔΝΤ. Προγράμματα τα οποία πέρασαν σύντομα και στην Ευρώπη και τώρα φτάνουν στην Ελλάδα, συχνά από τους ίδιους ανθρώπους που τα εφάρμοσαν για πρώτη φορά σε πειραματικό επίπεδο στη Λατινική Αμερική. Άνθρωποι όπως ο Μπομπ Τράα του ΔΝΤ και ο στενός συνεργάτης του Σόρος, Τζέφρι Σακς μετέτρεψαν τον οργανισμό σε μια καλοστημένη επιχείρηση εκποίησης δημόσιας περιουσίας.

Στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του το ΔΝΤ δεν διέθετε συγκεκριμένη ατζέντα για την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων. Επιφορτισμένο από τις συμφωνίες του Μπρέτον Γούντς να λειτουργεί σαν χωροφύλακας της οικονομικής αρχιτεκτονικής των χωρών της Δύσης έριχνε το βάρος του στην επίτευξη νομισματικής σταθερότητας. Από τη δεκαετία του ’70 όμως τα λεγόμενα «αγόρια του Σικάγο», η αφρόκρεμα δηλαδή των νεοφιλελευθέρων οικονομολόγων που εκπαίδευε ο Μίλτον Φρίντμαν στο πανεπιστήμιο του Σικάγο, είχαν καταλάβει θέσεις κλειδιά στην ιεραρχία του ταμείου. Άνθρωποι όπως ο Μ. Σελόφσκι. ο Σ. Εντουαρντς και ο Κ. Λόσερ λειτουργούσαν ως «τομεάρχες» επιβλέποντας σαρωτικά κύματα ιδιωτικοποιήσεων στη Λατινική Αμερική και την πρώην ΕΣΣΔ. «Τα κόκαλα του Κέινς θα έτριζαν στον τάφο του εάν έβλεπε τι απέγινε το αγαπημένο του τέκνο» έγραψε κάποτε ο Τζόζεφ Στίγκλιτς αναφερόμενος στην εκ των έσω διάβρωση του ΔΝΤ από το πνεύμα του Φρίντμαν. Μια αθόρυβη διαδικασία που ολοκληρώθηκε και επισημοποιήθηκε το 1989 με την παρουσίαση της περίφημης συναίνεσης της Ουάσινγκτον (Washington Consensus) – το δεκάλογο του νεοφιλελευθερισμού.

Τα αγόρια της Ουάσινγκτον που στελέχωναν το ΔΝΤ είχαν αποκομίσει σημαντική εμπειρία στις ιδιωτικοποιήσεις από τη χούντα της Χιλής όπου συνέταξαν το οικονομικό πρόγραμμα του στρατηγού Πινοσέτ. Όπως περιγράφει η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της «Το δόγμα του Σοκ» (εκδ. Λιβάνη), πριν ακόμη περάσουν 24 ώρες από την έναρξη του πραξικοπήματος οι μαθητές του Φρίντμαν παρουσίασαν το περίφημο «τούβλο», ένα πολυσέλιδο κείμενο που περιέγραφε μεταξύ άλλων τη διαδικασία ξεπουλήματος των φυσικών πόρων και των δημόσιων επιχειρήσεων της Χιλής. Τα αγόρια της Ουάσινγκτον ξεκίνησαν ανατρέποντας τις εθνικοποιήσεις της κυβέρνησης Αλιέντε (όπως τα ορυχεία χαλκού, συμφερόντων της ΙΤΤ) και έφτασαν μέχρι την ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης με το λεγόμενο σύστημα των τριών πυλώνων (μια ιδέα που θα φέρει για πρώτη φορά στην Ελλάδα ο Γιάννης Σπράος το 1996). Όπως θα εξηγήσει αρκετά χρόνια αργότερα ο Ντέιβισον Μπάντχου, επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, το νέο μότο ήταν «ιδιωτικοποίηση ή θάνατος».

Στην πραγματικότητα βέβαια η ιδιωτικοποίηση συνήθως ερχόταν μαζί με το θάνατο. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 το ΔΝΤ έστελνε σε κάθε χώρα που ζητούσε τη βοήθειά του ειδικές ομάδες οικονομολόγων που αναλάμβαναν να ιδιωτικοποιήσουν τα φιλέτα της δημόσιας περιουσίας. Η διαδικασία ήταν πλέον τόσο τυποποιημένη ώστε αναλυτές υπολογίζουν ότι για κάθε δολάριο δανείου που χορηγούσε το ταμείο η χώρα αναγκαζόταν να ξεπουλήσει επιχειρήσεις αξίας περίπου 50 σεντς (δεδομένα που θυμίζουν αρκετά και την ελληνική πραγματικότητα όπου το πακέτο σωτηρίας των 110 δις ευρώ συνοδεύτηκε από προτάσεις ιδιωτικοποιήσεων αξίας 50 δις).

Από τις πρώτες χώρες που γνώρισαν το ΔΝΤ σαν μηχανισμό ιδιωτικοποιήσεων ήταν και η Αργεντινή στα χρόνια του προέδρου Κάρλος Μένεμ. Πριν ακόμη φθάσουν στη χώρα οι άνθρωποι του ταμείου ο Μένεμ είχε τοποθετήσει απόφοιτους της σχολής του Σικάγο αλλά και πρώην στελέχη του ΔΝΤ στα ανώτερα κλιμάκια της Κεντρικής Τράπεζας και του υπουργείου οικονομικών. Οι ομάδες αυτές ανέλαβαν να «εξυγιάνουν» το δημόσιο τομέα απολύοντας τουλάχιστον 700.000 υπαλλήλους και στη συνέχεια να πουλήσουν το 90% των κρατικών επιχειρήσεων σε ξένες τράπεζες και πολυεθνικές όπως οι αμερικανικές Bank Boston και Citibank, οι γαλλικές Vivendi Suez και οι Ισπανικές Repsol και Telefonica. Όπως αποκαλύφθηκε μάλιστα το 2006 το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων συντάχθηκε από οικονομολόγους των δυο μεγαλύτερων πιστωτών της Αργεντινής: της JP Morgan και της Citibank. Οι δανειστές δηλαδή με την έγκριση του ΔΝΤ καθόρισαν ποιές δημόσιες επιχειρήσεις θα πουληθούν και σε ποιά τιμή και στη συνέχεια τις αγόραζαν με τα χρήματα που πλήρωναν οι φορολογούμενοι για τη αποπληρωμή των δανείων.

Ο πατέρας των ιδιωτικοποιήσεων

Μέσα από τη διαδικασία συνεχών ιδιωτικοποιήσεων που επέβαλε το ΔΝΤ θα προκύψουν ορισμένοι οικονομολόγοι που αναλάμβαναν σχεδόν εργολαβικά να συντάσσουν τα προγράμματα εκποίησης της δημόσιας περιουσίας. Και ανάμεσά τους ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή ο καθηγητής του πανεπιστημίου Κολούμπια Τζέφρι Σακς. Στα 29 του χρόνια ο Σακς ήταν ήδη καθηγητής στο Χάρβαρντ και θεωρούνταν ένας από τους ανατέλλοντες αστέρες της οικονομικής επιστήμης. Αν τον ρωτήσεις δηλώνει ακόμη και σήμερα οπαδός του Κέινς και συνηθίζει να συζητά για την ανάγκη ενός σχεδίου Μάρσαλ για τις υπερχρεωμένες χώρες της Ευρώπης. Στην πραγματικότητα, πίσω από το μειλίχιο χαμόγελο, κρύβεται ο άνθρωπος που ανέλαβε τις πιο καταστροφικές ιδιωτικοποιήσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Το 1985 ως σύμβουλος της κυβέρνησης της Βολιβίας εισήγαγε την έννοια της θεραπείας σοκ την οποία ακολουθεί έκτοτε το ΔΝΤ. Μεταξύ άλλων προχώρησε σε ξεπούλημα αρκετών δημόσιων επιχειρήσεων που προκάλεσαν ένα κύμα ανεργίας και αποβιομηχάνισης στρέφοντας χιλιάδες ανθρώπους στην παράνομη καλλιέργεια κόκας. θεωρητικά το πρόγραμμα του Σακς πέτυχε τον στόχο του να μειώσει τον πληθωρισμό από το 25.000% στο 11% μακροπρόθεσμα όμως η οικονομία της Βολιβίας βρέθηκε σε πολύ χειρότερη κατάσταση. Ακολουθώντας τα βήματα του Σακς, το ΔΝΤ επέβαλε αρκετά χρόνια αργότερα στη Βολιβία την περίφημη «ιδιωτικοποίηση του νερού». Εταιρείες όπως η Bechtel ανέλαβαν με τη βοήθεια του ΔΝΤ τον έλεγχο των υδάτινων πόρων και του δικτύου ύδρευσης σε μεγάλα τμήματα της χώρας γεγονός που οδήγησε στην αύξηση των παρεχόμενων υπηρεσιών έως και κατά 300%.

Πριν ακόμη γίνουν γνωστές οι συνέπειες της πολιτικής του Σακς στις χώρες της Λατινικής Αμερικής ο Τζορτζ Σόρος άρχισε να χρηματοδοτεί αποστολές του στο πρώην ανατολικό μπλοκ όπου εργάστηκε ως σύμβουλος αρκετών κυβερνήσεων. Αν και ο Σακς δεν σχετίζεται οργανικά με το ΔΝΤ έφτανε σχεδόν ταυτόχρονα με τις επίσημες αποστολές του ταμείου σε υπερχρεωμένες χώρες. Με αυτή την απροσδιόριστη ιδιότητα ο Σόρος τον έστειλε και στην Βαρσοβία λίγο πριν από την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος όπου συνεργάστηκε τόσο με την απερχόμενη κυβέρνηση όσο και με τον Λεχ Βαλέσα. Σε συνεργασία με τον Ντέιβιντ Λίπτον, ο οποίος τότε εργαζόταν για το ΔΝΤ ετοίμασαν τις προτάσεις για την ιδιωτικοποίηση αρκετών ορυχείων, εργοστασίων αλλά και των περίφημων ναυπηγείων που αποτελούσαν το καμάρι της Πολωνίας. Ουσιαστικά με τη βοήθεια του Σακς και των συνεργατών του ο Βαλέσα πέτυχε ένα οικονομικό πραξικόπημα προς τη βάση του συνδικάτου αλληλεγγύη που υποστήριζε ακόμη τον εργατικό έλεγχο των βιομηχανιών.

Η επόμενη αποστολή του Σακς θα τον έφερνε στη Ρωσία για να επιβλέψει το ολοκληρωτικό ξεπούλημα μιας πρώην υπερδύναμης. Ο Σακς, όπως μας θυμίζει και πάλι η Ναόμι Κλάιν, βρισκόταν μέσα στο Κρεμλίνο όταν ο Γιέλτσιν ανακοίνωσε το τέλος της ΕΣΣΔ. Αυτή τη φορά το σχέδιο ιδιωτικοποιήσεων που εκπονήθηκε αφορούσε 225.000 επιχειρήσεις του δημοσίου, αρκετές από τις οποίες εκποιήθηκαν σχεδόν χαριστικά. Η Νοριλσκ Νίκελ, που παρήγαγε το ένα πέμπτο της παγκόσμιας ποσότητας νικελίου πουλήθηκε προς 170 εκ δολάρια ενώ λίγα χρόνια αργότερα τα ετήσια έσοδά της ξεπερνούσαν το 1.5 δισ δολάρια. Ορισμένες από τις μεγαλύτερες πολεμικές βιομηχανίες της πρώην ΕΣΣΔ δόθηκαν για 3 εκ δολάρια, λιγότερο δηλαδή και από τις παραγγελίες που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν σε μερικές ημέρες. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων βύθισε εκατομμύρια Ρώσους στην απόλυτη φτώχεια ενώ σύμφωνα με έρευνες μείωσε το το προσδόκιμο ζωής κατά τουλάχιστον πέντε χρόνια.

Παρόλα αυτά ο Σακς και οι συνεργάτες του έκαναν ένα λάθος που στη συνέχεια ανάγκασε το ΔΝΤ να αναθεωρήσει την πολιτική ιδιωτικοποιήσεων που επιβάλλει στα θύματά τους: Επέτρεψαν στον Γιέλτσιν να προσφέρει τα καλύτερα φιλέτα σε ρώσους επιχειρηματίες και πρώην κομματικά στελέχη και όχι απευθείας σε ξένους αγοραστές. Παρά το γεγονός ότι οι τραπεζικοί όμιλοι και γιγαντιαίες πολυεθνικές της Δύσης εισήλθαν σχεδόν από την πρώτη στιγμή στο παιχνίδια, έπρεπε κάθε φορά να συνδιαλέγονται με τις νεοσύστατες ρωσικές ελίτ και μάλιστα σε όρους που θύμιζαν διαπραγματεύσεις νονών της μαφίας.

Το πάθημα έγινε μάθημα για τα στελέχη του ΔΝΤ τα οποία στα εξής επιχειρούσαν να πετύχουν αιφνιδιαστικές ιδιωτικοποιήσεις σε ξένους και όχι εγχώριους επιχειρηματίες. Για το λόγο αυτό ασκούσαν πιέσεις για τη δημιουργία «ανεξάρτητων» επιτροπών οι οποίες θα επέβλεπαν τα προγράμματα ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας.

Λίγα χρόνια μετά το σαρωτικό ξεπούλημα της ρωσικής περιουσίας το ταμείο απέδειξε ότι δεν σκόπευε να επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος. Όταν η κρίση χρέους χτύπησε το Μεξικό οι απεσταλμένοι του ΔΝΤ κινήθηκαν αστραπιαία με βασικό στόχο την ιδιωτικοποίηση του τραπεζικού συστήματος της χώρας. Έτσι ενώ το 1990 υπήρχε στο Μεξικό μια μόνο ξένη τράπεζα, δέκα χρόνια αργότερα 24 από τις συνολικά 30 τράπεζες της χώρας είχαν περάσει σε ξένο έλεγχο. Οι συνέπειες ήταν φυσικά καταστροφικές για την εθνική οικονομία του Μεξικού καθώς το τραπεζικό σύστημα λειτουργούσε με γνώμονα τη βραχυπρόθεσμη κερδοφορία ξένων ομίλων αποφεύγοντας λιγότερο επωφελείς επενδύσεις σε ντόπιες επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να ενισχύσουν την ανάπτυξη και την εκβιομηχάνιση της χώρας.

Το πέρασμα στην Ελλάδα

Παγιδευμένος στο χρέος και στις απαιτήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να δώσει άμεσα τις δημόσιες επιχειρήσεις σε ξένους επενδυτές βρέθηκε και ο Ισημερινός. Το 2002 ο πρόεδρος της χώρας Γκουστάβο Νομπόα προκειμένου να εξασφαλίσει μια δόση δανείου 300 εκατομμυρίων δολαρίων δεχόταν ασφυκτικές πιέσεις να ιδιωτικοποιήσει το 51% της δημόσιας επιχείρησης ηλεκτρισμού. Υπεύθυνος για τον εκβιασμό, από την πλευρά του ΔΝΤ ήταν ο γνωστός πλέον και στην Ελλάδα Μπομπ Τράα, ο οποίος είχε τοποθετήσει ανθρώπους του ταμείου στα μεγαλύτερα υπουργεία του ισημερινού και στην κεντρική τράπεζα. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πιέσεις του Τράα για ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές με τις οποίες θα εξυπηρετούνταν οι ξένοι δανεσιτές του Ισημερινού είχαν προκαλέσει τη δραματική παρέμβαση της Unicef. Η οργάνωση προειδοποιούσε ότι οι περικοπές ύψους 500 εκατομμυρίων που είχε επιβάλει ο Τράα στις κοινωνικές δαπάνες έθεταν σε κίνδυνο τις ζωές χιλιάδων παιδιών.

Ο Τράα όμως δεν ήταν ο μόνος θιασώτης σαρωτικών ιδιωτικοποιήσεων που θα κάνει την εμφάνισή του και στην Ελλάδα μετά την υπαγωγή στο ΔΝΤ. Ο ίδιος ο Τζέφρι Σακ βρέθηκε στην Αθήνα ήδη από τον Οκτώβριο του 2010 με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής των Χωρών της Μεσογειακής Λεκάνης για την κλιματική αλλαγή στη στην οποία συμμετείχαν ο Γ. Παπανδρέου και ο Ρ.Τ Ερντογάν. Κατά τη διάρκεια των εργασιών ήρθε σε επαφή με τραπεζίτες και στελέχη πολυεθνικών που δραστηριοποιούνται στο χώρο της πράσινης ενέργειας και θεωρητικά απειλούν άμεσα τη δημόσια λειτουργία της ΔΕΗ αλλά και με Κινέζους επενδυτές που εκείνη την περίοδο υπόσχονταν να βοηθήσουν την Ελλάδα. Λίγες ημέρες μετά την αποχώρησή του ο Σακς έγραψε ένα διθυραμβικό κείμενο για τον Έλληνα πρωθυπουργό στους New York Times στο οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ τον παρουσίαζε σαν τον ηγέτη που όχι μόνο θα απομάκρυνε την Ελλάδα από τη χρεοκοπία αλλά την έβαζε σύντομα σε τροχιά ανάπτυξης.

Στις αρχές του 2011 ο Σακς εθεάθη και πάλι μαζί με τον Τζορτς Σόρος σε δείπνο που παρέθεσε ο οικονομολόγος κ. Στ. Ζαββός με την παρουσία κορυφαίων στελεχών της Wall Street αλλά και αξιωματούχων από την Κίνα και τη Ρωσία. Το δείπνο, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, είχε γεύση Ελλάδας.

από τον Μ ...