Ένταση στα σχολεία – επίδειξη ενός «λεόντειου» κράτους με την τιμωρία μαθητών

Παρά το γεγονός ότι ο αριθμός των καταλήψεων μειώθηκε την Τρίτη το κλίμα στους κόλπους της μαθητικής κοινότητας παραμένει τεταμένο. Η παρέμβαση της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη, για τις καταλήψεις στα σχολεία έχει προκαλέσει πλημμυρίδα τιτιβισμάτων στο twitter, αλλά και σχολίων στο facebook.

Παράλληλα, οι συλλήψεις στη Λαμία όταν ομάδα μαθητών επιχείρησε κατάληψη σχολικού κτιρίου και οι καταγγελίες για ξυλοδαρμό μαθητή από αστυνομικούς και προσαγωγές μαθητών και γονιών, τα ξημερώματα της Δευτέρας στο Χολαργό, μοιάζει να ρίχνουν λάδι στη φωτιά, αν κρίνει κανείς από τα σχόλια μαθητών και πολιτών στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Από την άλλη πλευρά το υπουργείο Παιδείας τηρεί στάση αναμονής. Μπορεί τα υπό κατάληψη σχολεία να ήταν χθες 364 από τα περισσότερα από 500 που ήταν τη Δευτέρα, ωστόσο αυτό δεν καθησυχάζει τους αρμόδιους.

Σήμερα τα σχολεία θα παραμείνουν κλειστά καθώς διεξάγονται οι εκλογές για την ανάδειξη των αιρετών εκπροσώπων των εκπαιδευτικών στα περιφερειακά συμβούλια.  Πλέον το βλέμμα των αρμόδιων υπηρεσιών στρέφεται στην Πέμπτη, όταν τα σχολεία θα ανοίξουν και πάλι.

Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας παρατηρεί την εξέλιξη των καταλήψεων και προσπαθεί να φανεί ότι διατηρεί τους τόνους έναντι των μαθητών χαμηλά. Ενδεικτικά είναι όσα ανέφερε ο υφυπουργός Παιδείας Αλέξανδρος Δερμεντζόπουλος μιλώντας χθες στο ραδιοφωνικό σταθμό Βήμα Fm.

«Το Υπουργείο Παιδείας δεν έλαβε, δεν λαμβάνει και δεν πρόκειται να λάβει μέτρα καταστολής, τα μέτρα καταστολής είναι πολύ μακριά από τη δική μας λογική και την άποψη. Δεν πιέζουμε, ούτε καταστέλλουμε, προσπαθούμε να είμαστε εντάξει απέναντι σε αυτό που οφείλουμε ως Πολιτεία να παρέχουμε στα παιδιά, το σύνολο της εκπαιδευτικής τους επιμόρφωσης και είμαστε υπεύθυνοι για την εύρυθμη λειτουργία των σχολείων. Γιατί είμαστε υπόλογοι και απέναντι στην πολιτεία και στους γονείς» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ωστόσο, ο δρόμος μέχρι τις 17 Νοεμβρίου και την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι μακρύ με σοβαρό ενδεχόμενο την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.

Φυσικά, μόνο υποκριτικές μπορεί να θεωρηθούν οι δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας μετά τα τελευταία γεγονότα αλλά και μετά τα σοβαρά πλήγματα που έχει δεχτεί η δημόσια εκπαίδευση τα χρόνια του Μνημονίου. 

Ανακοίνωση εργαζομένων-διαθέσιμων του ΕΜΠ

του Μ ... 

"Θεωρούμε απαράδεκτες και κατάπτυστες τις απαντήσεις  που έδωσαν οι εκπρόσωποι του υπ.  Διοικητικής Μεταρρύθμισης σε ότι αφορά τα θέματα διαθεσιμότητας-κινητικότητας στους εκπροσώπους των διοικητικών υπαλλήλων των Πανεπιστημίων.

Οι εργαζόμενοι στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο αναστείλαμε την 3μηνη απεργία μας, με απόφαση ΓΣ καθώς δεχτήκαμε την συμφωνία στην πρόταση που κατέθεσε και εγγράφως το υπ. Παιδείας σε όλα τα ιδρύματα,  ώστε οι διαθέσιμοι να επιστρέψουν ΟΛΟΙ στις θέσεις τους  μέσω της ενδοϊδρυματικής κινητικότητας, εφόσον ολοκληρωθεί η αναγκαία αναδιάρθρωση σε αυτά. Ξέραμε όμως και ξέρουμε ότι η μοναδική εγγύηση της όποιας συμφωνίας με την όποια κυβέρνηση ήταν και θα είναι η δύναμη του αγώνα μας.  

Η κυβέρνηση μέσω του υπ. Παιδείας αφού εξάντλησε τα χρονικά περιθώρια της διαθεσιμότητας ενός μεγάλου αριθμού συναδέλφων μας, στην συνέχεια υπαναχώρησε από τα συμφωνηθέντα εμφανίζοντας μια «διαφωνία»  μεταξύ υπ. Παιδείας και Μεταρρύθμισης, απειλώντας μας ξανά με απολύσεις.    
Καταγγέλλουμε τον κυβερνητικό εμπαιγμό, που είναι συνέχεια της πολιτικής των απολύσεων, της φτώχειας, της ανεργίας. Για εμάς η κυβέρνηση είναι ένα πράγμα και η οποιαδήποτε πραγματική ή υποτιθέμενη διαφωνία μεταξύ των συναρμόδιων υπουργείων, είναι δικό της ζήτημα. Δικό της ζήτημα επίσης είναι και το  τι έχει ή δεν έχει υπογράψει με την τρόικα, άλλωστε η βούληση της μεγάλης πλειοψηφίας  του ελληνικού λαού είναι ενάντια σε αυτή την πολιτική είτε εκπορεύεται από την τρόικα είτε όχι.

Δηλώνουμε για άλλη μια φορά ότι δε θα αφήσουμε κανένα συνάδελφό μας μόνο του αντιμέτωπο με το φάσμα της απόλυσης. Ούτε θα επιτρέψουμε να διαλυθεί το Δημόσιο Πανεπιστήμιο ώστε να παραδοθεί εύκολα και οριστικά στα χέρια του ιδιωτικού κεφαλαίου.

Αποφασίζουμε  το οριστικό κλείσιμο του ΕΜΠ μέχρι να δικαιωθεί ο αγώνας μας. Καλούμε  τους εργαζόμενους και στα υπόλοιπα Πανεπιστήμια να συνεχίσουν μαζικά τους αγώνες τους  και με τον τρόπο που θεωρούν πιο αποτελεσματικό, όπως πολύ καλά έκαναν το προηγούμενο διάστημα. 
Είμαστε σίγουροι ότι δίπλα μας θα σταθούν όλοι οι κλάδοι εργαζομένων που βρίσκονται στο στόχαστρο της ίδιας πολιτικής (καθαρίστριες υπ. Οικονομικών, σχολικοί φύλακες, χαλυβουργοί κοκ) και να είναι σίγουροι ότι και εμείς είμαστε στο πλάι τους. Καλούμε επίσης και τους άλλους συλλόγους  εργαζομένων των Πανεπιστημίων καθώς και τους φοιτητικούς συλλόγους να πάρουν αποφάσεις στήριξης και σύμπραξης στο δίκαιο αγώνα μας.
Όλοι μαζί μέχρι την τελική νίκη.

Ανοιχτή Συνέλευση Διαθεσίμων-Εργαζομένων ΕΜΠ".

Κλείνει λοιπόν δίκαια κατά τη γνώμη μας το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, συνεχίζοντας τους αγώνες των προηγούμενων μηνών. Δεν θεωρούμε πως τίθεται ζήτημα για το αν ο αγώνας είναι άδικος. Δεν διακυβεύεται μόνο η εξεταστική των φοιτητών και ένα κλειστό πολυτεχνείο. Αντίθετα, άνθρωποι χάνουν τη δουλεία τους, όντας ήδη στην κοινωνική αποξένωση και βιώνοντας την αδιαφορία της κυβέρνησης.

  Πραγματοποιήθηκε γενική απεργία σε ΑΕΙ και ΤΕΙ το προηγούμενο τριήμερο, όμως το ζήτημα είναι το ενδιαφέρον να μην υπάρχει σε συμβολικό επίπεδο αλλά σε στήριξη στον αγώνα των διοικητικών  από τους υπόλοιπους φορείς της κοινωνίας. Γιατί απλά μετά τους διοικητικούς του ΕΜΠ, θα ακολουθήσουν άλλοι, μετά της καθαρίστριες και τους σχολικούς φύλακες θα χάσουν τη δουλεία τους και άλλα εργατικά στρώματα.

  Δεν είναι καταστροφολογία, αλλά η συνέπεια στο έργο των επιτάξεων της κυβέρνησης, στο βάρβαρο έργο των απολύσεων. Η πορεία προς το ''όνειρο'' του εργασιακού μεσαίωνα που ετοιμάζουν η Τρόικα και η εντολοδόχος κυβέρνηση.

  Χτυπάνε τα αγαθά της Υγείας και της Παιδείας, όσο τους αφήνεις. Καταστρέφουν τα εργασιακά σου δικαιώματα όσο μένεις άπραγος. Άσε την βολεμένη θέση σου στον καναπέ και διεκδίκησε μια θέση με οράματα, ιδέες και όνειρα για την ίδια σου την ζωή.

ΕΜΠ: ανοικτό σε υπολειτουργία, κλειστό και διεκδικητικό, ιδιωτικό με παιδεία για ''εκλεκτούς'' ή δημόσιο ίδρυμα πρόσβασης στο αγαθό της Παιδείας;;;;  

Ξεκινά αύριο ο εξεταστικός μαραθώνιος. Καλή επιτυχία, παιδιά!

Ξεκινάει και φέτος ο μαραθώνιος των Πανελληνίων.

Δεκάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι, μαθητές θα βρεθούν αύριο νωρίς το πρωί  στα σχολεία.

Με πολλή αγωνία και πολλά όνειρα …

Σε μια κατάσταση, βέβαια, ζοφερή και ιδιαίτερα σκληρή για τους νέους.

Πολλοί από τους οποίους βιώνουν τη βαθιά αδικία και αισθάνονται απογοήτευση ή και έχουν τάσεις παραίτησης.

Εμείς, θέλουμε να τους διαβεβαιώσουμε ότι ο αγώνας, που δίνουν, αξίζει.

Είναι δικός τους και σε οποιαδήποτε περίπτωση αυτοί θα είναι οι νικητές.

Και ότι μπορούν – παρ’ όλες τις δυσκολίες – ν’ ανοίξουν νέους δρόμους στη ζωή τους.

Την ίδια στιγμή ετοιμάζονται και οι μαθητές της Α΄ Λυκείου να ξεκινήσουν τη δική τους περιπέτεια με τις εξετάσεις αυτού του «Νέου Λυκείου» μέσω της Τράπεζας Θεμάτων που με απίστευτη προχειρότητα και ανευθυνότητα εφαρμόζει το Υπουργείο Παιδείας.

Ένα «Νέο Λύκειο» που μετατρέπεται σε κέντρο ατελείωτων εξετάσεων με σκληρούς όρους και στην ουσία αυστηρά ταξικά προσδιορισμένο που αποσκοπεί στο να διώξει και να απορρίψει μαθητές, ιδιαίτερα από τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα.

Και αυτά τα παιδιά έχουν ανάγκη τη στήριξη και την αλληλεγγύη μας.

Και οπωσδήποτε ένα καλύτερο σχολείο, ένα διαφορετικό Λύκειο – πιο ανθρώπινο, πιο κοντά στις ανάγκες τους, με ουσιαστικές γνώσεις, δημοκρατικό και ανοικτό που να ανοίγει δρόμους για το μέλλον.

Και όχι ένα Λύκειο – ταφόπλακα στα όνειρα και τις φιλοδοξίες των νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους.

Νέος κύκλος απολύσεων των διοικητικών υπαλλήλων στις 24 Μαΐου: στήριξη στον αγώνα των απεργών διοικητικών υπαλλήλων

  Σε νέο κύκλο απολύσεων μπαίνουν οι διοικητικοί υπάλληλοι των ΑΕΙ αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση των διαπιστωτικών πράξεων, που περιλαμβάνουν τις λίστες των υπαλλήλων που περνούν σε διαθεσιμότητα, αντιστεκόμενοι με απεργίες στις απολύσεις που έρχονται στις 24 Μαΐου, με θύματα αυτή την φορά τους υπαλλήλους του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Με μοναδικό όπλο τις απεργίες οι εργαζόμενοι απέχουν από τις πανεπιστημιακές ασχολίες τους και διαμαρτύρονται για το αυτονόητο μια θέση στην αγορά εργασίας, την οποία κέρδισαν επάξια, συμβάλλοντας στην φήμη που έχουν αποκτήσει τα  προαναφερθέντα πανεπιστήμια στις αξιολογήσεις των πανεπιστημίων στο εξωτερικό. Στις απεργίες της 13ης και 14ης Μάη, οφείλουν να συμμετάσχουν όλοι όσοι σχετίζονται με το πανεπιστήμιο, ιδίως οι φοιτητές, όχι ως ανδρείκελα των παρατάξεων, αλλά ως αγωνιζόμενοι φοιτητές οι οποίοι επιθυμούν ένα ανοικτό πανεπιστήμιο. Αναγκαία κρίνεται επίσης η διεξαγωγή νέων γύρων συνελεύσεων, έχοντας ως στόχο τη συγκρότηση μετώπου απέναντι στο καθεστώς των διαθεσιμοτήτων.

  Μόλις λίγους μήνες μετά την πολύμηνη απεργία των διοικητικών υπαλλήλων στο ΕΚΠΑ και ΕΜΠ, η κυβέρνηση πιστή στις επιτάξεις των ιμπεριαλιστών της ΕΕ, συνεχίζει την επίθεση της μέχρι να τσακιστεί κάθε λαϊκή κατάκτηση, βρίσκοντας αυτή την φορά νέα θύματα την ΑΣΟΕΕ και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Στον βωμό της "ανάπτυξης" της κυβέρνησης Σαμαρά, θα βρεθούν στο δρόμο της ανέχειας χιλιάδες εργαζομένων και η τροΐκανή  κυβέρνηση σπαταλώντας κροκοδείλια δάκρυα και κάνοντας αναίσχυντες δηλώσεις μπροστά από τον τηλεοπτικό φακό των Μ.Μ.Ε ( εξημέρωσης) θα υλοποιεί το όραμα των 150.000 απολύσεων στο δημόσιο. Βρισκόμαστε σε μια πρωτοφανή εργασιακή καμπή, καθώς έπειτα από τις απολύσεις θα επέλθουν συγχωνεύσεις σε υπηρεσίες, κατάργηση του δικαιώματος σε μόνιμη και σταθερή εργασία, υλοποιώντας τον εφιάλτη του εργασιακού μεσαίωνα.

  Επομένως, αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πως οι φαμφάρες και οι υποσχέσεις του Υπ. Παιδείας περί ένταξης των απολυμένων σε θέσεις ΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ ή η προσπάθεια περί μείωσης του αριθμού των διαθέσιμων πέφτουν στο κενό, ενώ η αγωνιώδης επιστολή των διοικητικών προς το Υπουργείο πετάχτηκε στο καλάθι των αχρήστων.  Μπροστά λοιπόν στον ολοφάνερο κίνδυνο των απολύσεων ποιοί στέκονται στο πλευρό των υπαλλήλων; Ποία η θέση των Πρυτάνεων και των Συγκλητικών ή ακόμη των συνδικαλιστικών ηγεσιών; Ποία η στάση των φοιτητικών παρατάξεων έξω από τον χώρο του κυλικείου; Φυσικά οι παρίες του συστήματος, της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ, συντελούν στο έργο της κυβέρνησης τους. Όμως, οι αριστερές παρατάξεις μήπως είναι ώρα να βγουν μπροστά σε έναν αγώνα χωρίς ψηφοθηρία, κομματικές αντιθέσεις και αγκυλώσεις; Οι φοιτητές που δεν υπάγονται σε συμφέροντα παρατάξεων και εκδηλώνουν την αντίθεση τους με συνειδητή αποχή, άκυρο ή λευκό είναι ώρα να σταθούν αλληλέγγυοι στο πλευρό των διοικητικών υπαλλήλων.

  Οι απολύσεις των διοικητικών άνοιξαν απλώς τους ασκούς του Αιόλου στην βάρβαρη επίθεση στις σχολές. Η υπολειτουργία των ιδρυμάτων, χωρίς γραμματειακή υποστήριξη θα επιφέρει την εφαρμογή των περίφημων συμβουλίων διοίκησης, την είσοδο εργολαβιών μέσα στα ιδρύματα, εταιρίες security ή ακόμα και αστυνομικό κιόσκι. Θα ακολουθήσουν οι διαγραφές 150.000 φοιτητών τον Ιούνιο, ενώ δεν αποκλείεται να ακολουθήσει η επιβολή διδάκτρων στους φοιτητές. Οι περαιτέρω συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων, το Σχέδιο Αθηνά Νο. 2 θα επιφέρουν την ποιότητα στην Ανώτατη Εκπαίδευση, την οποί ετοιμάζει η κυβέρνηση.

  Αποδεικνύεται λοιπόν πως το φλέγον ζήτημα της Παιδείας μας αφορά όλους, κυρίως τους φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Μνημονίου. Τις απολύσεις του σήμερα, θα ακολουθήσουν οι απολύσεις του αύριο, οι ταξικοί φραγμοί θα επιφέρουν τον εργασιακό μεσαίωνα που επιβάλλουν. Μετά την υλοποίηση του οράματος απολύσεων της κυβέρνησης Σαμαρά, οι υπόλοιποι εργαζόμενοι θα βλέπουν να καταδυναστεύονται τα εργασιακά δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί από το λαό με το αίμα του, ενώ οι ίδιοι θα φοβούνται να σηκώσουν το κεφάλι τους. Αυτή είναι η "ανάπτυξή" τους, αυτό είναι το μέλλον της χώρας που ετοιμάζουν. Ένας λαός χωρίς παιδεία και αντίδραση είναι καταδικασμένος να υποδουλωθεί και να κατακτηθεί από τους εφαρμοστές των μνημονίων και κατ' επέκταση από τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Εκτός αν αντιδράσουμε και τους ανατρέψουμε!

( Το κείμενο δημοσιεύει στο Νέο Μέτοικο ο Μ … )

Περί «αιωνίων» φοιτητών και της «αναβάθμισης» των Πανεπιστημίων

Πολλή συζήτηση έγινε τις τελευταίες ημέρες για την απόφαση του υπουργείου Παιδείας να ενεργοποίηση τη διάταξη  για τη διαγραφή των φοιτητών που παραμένουν στα ΑΕΙ και ΤΕΙ για πολλά χρόνια.

Από την πλευρά της κυβέρνησης αλλά και από τα γνωστά συνοδοιπορούντα και αλαλάζοντα Μέσα Ενημέρωσης – καλύτερα παραπληροφόρησης – αυτή απόφαση συνοδεύτηκε από ισχυρισμούς για την αναβάθμιση της ποιότητας της Ανώτατης Εκπαίδευσης, για αυστηροποίηση των σπουδών, για τους «τεμπέληδες» φοιτητές και με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για όσους αντιδρούν σ’ αυτό το μέτρο, ακόμη και για τους πρυτάνεις των ΑΕΙ.

Πρόκειται σαφώς για έναν ιδιότυπο λαϊκισμό που συμπληρώνει τα νεοφιλελεύθερης επιλογής μέτρα και έχουν έντονα αυταρχικό χαρακτήρα.

Ας αφήσουμε το κοινωνικό πρόβλημα που αφορά άμεσα 180.000 φοιτητές που ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που φοιτούν στην ανώτατη εκπαίδευση πριν το 2006 αλλά και τις οικογένειές τους.

Ας αφήσουμε ακόμη ότι με αυτά τα νομοθετήματα και τα αντίστοιχα μέτρα συνδέονται δύο κατεξοχήν «παιδειοκτόνοι» υπουργοί – η Αννούλα Διαμαντοπούλου, που επί υπουργίας της ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος και ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, ο υπουργός των επιστρατεύσεων των καθηγητών και των ποινικών διώξεων σε βάρος αγωνιζόμενων μαθητών.

Και ας έρθουμε να εξηγήσουμε γιατί να είναι λαϊκιστικό και αυταρχικό μέτρο , κενό ουσιαστικού περιεχομένου και αποσκοπεί στο να δείξει στη κοινή γνώμη ότι «κάτι κάνουμε και στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης».

ü  Καταρχάς, το μέτρο λειτουργεί αιφνιδιαστικά και δεν δίνει ένα εύλογο χρονικό διάστημα στους υπόχρεους φοιτητές ώστε να ταχτοποιήσουν τις εκκρεμότητές τους.

ü  Όπως έχει ήδη διατυπωθεί και από την ίδια την πανεπιστημιακή κοινότητα, τους ίδιους τους πρυτάνεις των κορυφαίων ΑΕΙ αλλά και εκπροσώπους των φοιτητών, στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων, όπου πολλοί φοιτητές αναγκάζονται να εργάζονται για να συμβάλλουν στα πενιχρά οικονομικά των οικογενειών τους ή μένουν μακριά από τις σχολές τους, επειδή δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα έξοδα διαμονής, το μέτρο αυτό λειτουργεί κατεξοχήν κοινωνικά άδικα και εξοντωτικά.

ü  Άραγε, οι «αιώνιοι φοιτητές» επιβαρύνουν οικονομικά τις σχολές τους; Μα ήδη με την υπάρχουσα νομοθεσία μετά το πέμπτο έτος δεν τους χορηγείται πάσο για τα μέσα συγκοινωνίας, συγγράμματα και κανονικά δεν μπορούν να μένουν στις φοιτητικές εστίες. Συνεπώς, πώς επιβαρύνονται οικονομικά τα ΑΕΙ και ΤΕΙ από αυτούς τους φοιτητές;

ü  Είναι αστείο να μιλάμε για «αναβάθμιση» της Ανώτατης Παιδείας και για οικονομική ανακούφιση των ΑΕΙ και ΤΕΙ, όταν

-          Η χώρα μας έχει καταντήσει να είναι η τελευταία στην ευρωζώνη από την άποψη των δαπανών για την παιδεία και μια από τις τελευταίες ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ;

-          Πολύ περισσότερο, όταν η έρευνα έχει εξοβελιστεί και στραγγαλιστεί στα ανώτατα και ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

ü  Γιατί  η «εξυγίανση» των ΑΕΙ και ΤΕΙ δεν αρχίζει από τον τρόπο ανάδειξης και προώθησης του διδακτικού προσωπικού – που συνήθως γίνεται μέσα από αδιαφανείς διαδικασίες και μέσα από ένα δίκτυο συναλλαγής όπου εμπλέκεται και η πολιτική εξουσία;

  Καθώς και μέσα από την επανεξέταση του προγράμματος σπουδών το οποίο, συνήθως πάλι, στις περισσότερες σχολές «φορτώνεται» με έναν υπερβολικό όγκο μαθημάτων και ύλης, προκειμένου να «βολευτούν» οι ημέτεροι με αποτέλεσμα να επιβαρύνονται οι φοιτητές  με αμφίβολης χρησιμότητας και σκοπιμότητας μαθήματα, με πολύ χαμηλό επίπεδο και αδιάφορα στην πλειοψηφία τους.

  Αυτό είναι άλλωστε που οδηγεί στο φαινόμενο πολλοί νέοι και αξιόλογοι άνθρωποι που έχουν εισαχθεί ακόμη και σε σχολές με υψηλή ζήτηση να απογοητεύονται, να εκφράζουν διαθέσεις παραίτησης ακόμη και από το πρώτο έτος.

ü  Μα – ισχυρίζονται οι υπέρμαχοι του μέτρου και πολλοί που τους ακολουθούν, όπως μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης – και στα πανεπιστήμια της Ευρώπης υπάρχουν αυστηρά μέτρα και όροι και οι φοιτητές έχουν σαφείς υποχρεώσεις.

    Φυσικά και οι φοιτητές πρέπει να έχουν υποχρεώσεις, ούτε το πανεπιστήμιο να είναι ξέφραγο αμπέλι.

  Μπορούμε, όμως, στα σοβαρά να μιλήσουμε γι’ αυτά τα θέματα, παραγνωρίζοντας:

-          Τις κοινωνικές υποδομές, τα δίκτυα υποστήριξης και τις διευκολύνσεις που παρέχονται στους φοιτητές σε μια σειρά προηγμένες χώρες;

-          Τις υποδομές μέσα στα ίδια τα πανεπιστήμια και τις συνθήκες μέσα στις οποίες αναπτύσσεται το διδακτικό και μορφωτικό έργο;

  Και επειδή – είναι πάγια τακτική των κυβερνώντων και των χειριστών της κοινής γνώμης – να στηρίζονται και να αξιοποιούν την άγνοια ή την ημιμάθεια που διακρίνει μεγάλο μέρος της κοινωνίας, μπορούμε άραγε να αγνοήσουμε ζητήματα, όπως:

-          Τις σαφώς πιο εξελιγμένες και ευέλικτες δομές που υπάρχουν στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα σε μια σειρά χώρες.

-          Τη δυνατότητα που έχουν οι φοιτητές στη διάρκεια των σπουδών τους να αλλάζουν σχολή, περισσότερο από μία φορές, στο βαθμό που η πρώτη τους επιλογή δεν τους ικανοποιεί.

-          Πόσο αυτό μοιάζει με το δικό μας άκαμπτο, συγκεντρωτικό, μονοδιάστατο και εν τέλει αναχρονιστικό θεσμικό πλαίσιο των ΑΕΙ και ΤΕΙ;

-          Για να μην πάμε στην άλλη όχθη του Ατλαντικού – αλλά και σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης – όπου οι φοιτητές έχουν τη δυνατότητα να δομήσουν το βασικό τους πτυχίο αξιοποιώντας μαθήματα και κατευθύνσεις από διαφορετικές σχολές ή αντικείμενα.

  Τι από όλα αυτά – και άλλα πολλά – υπάρχει στο δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα;

Τι εξυπηρετεί, λοιπόν, αυτό το μέτρο;

ü  Τελικά, την επίδειξη του «ότι κάτι κάνουμε» χωρίς στην ουσία να κάνουμε τίποτα στην ουσία;

ü  Την επίδειξη πυγμής, δύναμης, αυταρχισμού σε μια κοινωνία που αρέσκεται σε μεγάλο βαθμό να παρακολουθεί παθητικά σχεδόν μοιρολατρικά ή και να αισθάνεται ως συνένοχη σε όσα σε βάρος της γίνονται;

ü  Μήπως, τελικά, είναι μια άλλη σκληρή ταξική επιλογή που περιορίζει – ειδικά στην εποχή μας – τη δυνατότητα των νέων ανθρώπων να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον με καλύτερες προϋποθέσεις και δυνατότητες. Ενισχύοντας ένα πολύ πιο κλειστό σύστημα ανώτατης εκπαίδευσης που θα ευνοεί εξ αντικειμένου τους οικονομικά πιο ισχυρούς;

ü  Άλλωστε το ζητούμενο στην Ελλάδα – πειραματόζωο, της ζώνης του μνημονίου και της πλήρους υποτέλειας, είναι να έχουμε μια μάζα φτηνού και πρόχειρου εργατικού δυναμικού των 200 – 300 ευρώ που δεν θα μπορεί να διεκδικεί και κάτι καλύτερο. Όπου, ειδικά οι νέοι, θα είναι οι σύγχρονοι δουλοπάροικοι.

  Έτσι κι αλλιώς τα τέκνα της ολιγαρχίας και της μικρής εκείνης μειοψηφίας των οικονομικά ισχυρών μπορούν να απολαμβάνουν τις σπουδές τους στα  κολέγια με τις υψηλές αμοιβές αλλά και στην τελική τα εύκολα – για να μην πούμε, προπληρωμένα πτυχία.

ü  Ας αναζητήσουμε, τέλος, τη διασύνδεση τέτοιων μέτρων με την βαθμιαία ενίσχυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων και κολεγίων στη χώρα μας αλλά και της εμφάνισης – ήδη υπάρχει βέβαια – σε πολύ μεγαλύτερη έκταση μιας φροντιστηριακής παραπαιδείας για τους φοιτητές των ανώτερων και ανώτατων σχολών.

Και όλα αυτά σε μια εποχή που η κοινωνία μας αιμορραγεί από την έξοδο του πιο ζωντανού κομματιού της, των νέων ανθρώπων, σε άλλες χώρες.

 Μήπως τελικά τέτοιου είδους μέτρα ευνοήσουν ακόμη μεγαλύτερες τάσεις φυγής;

Αυτά για αρχή και θα επανέλθουμε … 

Καταδίκη του αυταρχισμού σε βάρος των μαθητών, η σημερινή κινητοποίηση στον Πειραιά

   Ενάντια στον αυταρχισμό, στην πολιτική που στέλνει στα δικαστήρια διαδήλωσαν σήμερα το μεσημέρι εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς στο Δικαστικό Μέγαρο Πειραιά και απαίτησαν να σταματήσει άμεσα κάθε διαδικασία ενάντια στους μαθητές του 2ου Λυκείου Κερατσινίου.

   Μαθητές του συγκεκριμένου σχολείου κλήθηκαν στο Αστυνομικό Τμήμα Αμφιάλης προκειμένου να απαντήσουν σε ερωτήσεις για την κατάληψη του σχολείου τους τον περασμένο Οκτώβρη. Στο «ερωτηματολόγιο» περιλαμβάνονται και ερωτήσεις για τυχόν «υποκινητές», για το αν ήταν ενήμεροι και αν συμφωνούσαν με τα αιτήματα της κατάληψης οι γονείς κλπ., ενώ από τους μαθητές ζητήθηκε να δοθούν και ονόματα συμμαθητών τους που συμμετείχαν στην κινητοποίηση.

  Στην κινητοποίηση συμμετείχαν η Ένωση Γονέων Κερατσινίου – Δραπετσώνας καθώς επίσης και άλλες Ενώσεις Γονέων του Πειραιά. Συμμετείχαν επίσης η ΕΛΜΕ Πειραιά, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κερατσινίου, η Ομοσπονδία Γονέων Αττικής,  σχολεία από το Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα και εκπρόσωποι του σωματείου της Ζώνης και των συνταξιούχων ΙΚΑ Πειραιά.

 Τελικά, σύμφωνα με δηλώσεις του εισαγγελέα στην επιτροπή από εκπροσώπους των διάφορων φορέων, η υπόθεση θα πάει στο αρχείο.

Μια μικρή νίκη, λοιπόν,  ενάντια στον αυταρχισμό, στην προσπάθεια εκφοβισμού και κατατρομοκράτησης των μαθητών και των οικογενειών τους.

Ωστόσο, τα στοιχεία αυτά αποτελούν κεντρική επιλογή αυτής της κυβέρνησης σε όλες τις πτυχές της πολιτικής της.

Ο δρόμος, λοιπόν, είναι μακρύς …

Αντί για παρέλαση, διαδήλωση – το σύγχρονο ΟΧΙ των Ελλήνων

Θέλαμε σήμερα να κάνουμε κάποια σχόλια για τις μαθητικές παρελάσεις, ειδικότερα μετά την κατάπτυστη, φασιστικής έμπνευσης, εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας που «απαγόρευε» στα σχολεία και τους μαθητές  που είχαν κάνει κατάληψη, να παρελάσουν προκειμένου να τους  στιγματίσει  και  να τους «ξεχωρίσει» από τους  «καλούς».

Όμως, ήρθαν σα χιονοστιβάδα τα γεγονότα σ’ όλες τις περιοχές της χώρας  με αποκορύφωμα τη  Θεσσαλονίκη.

Μετά την κατάπτυστη συμφωνία της κυβέρνησης για το «κούρεμα» κατά 50% του ελληνικού χρέους  που σημαίνει – πέρα από τους καθαρά οικονομικούς όρους – υποθήκευση και περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, τα γεγονότα αυτά σηματοδοτούν την αρχή μιας αυθόρμητης λαϊκής εξέγερσης.

Ο λαός δεν αντέχει άλλο αυτή την πολιτική.

Και η πολιτική ηγεσία της χώρας, με πρώτη την απίθανη αυτή κυβέρνηση που βλέποντας πως χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδιά της, απώλεσε την (έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτη) ψυχραιμία της ρέποντας όχι απλά στον αυταρχισμό, αλλά στη συστηματικά αντιδημοκρατική εκτροπή, πολύ απέχει από το να καταλαβαίνει το τι συντελείται στους όρους ζωής και στη συνείδηση των πολιτών.

Ευκαιρία βρήκε και ο εσμός των ακροδεξιών εκπροσώπων του ΛΑΟΣ και άλλων φορέων να «παρελάσει» στα κανάλια τύπου MEGA κα.

Την «αγανάκτηση» του εξέφρασε και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Μόνο που ο κ. Παπούλιας πολύ απέχει από το συναισθανθεί τη λαϊκή αγανάκτηση.

Μέχρι τώρα ούτε μια λέξη συμπάθειας  δεν έχει εκφράσει για τους δοκιμαζόμενους Έλληνες πολίτες.

Κι όχι μόνο αυτό.

Προσυπογράφει τις επιλογές και τους νόμους της κυβέρνησης, αποδεχόμενος και ανεχόμενος στην ουσία αντιδημοκρατικές  αποφάσεις και συστηματικές παραβιάσεις του Συντάγματος.

Ως πρώτος πολίτης της χώρας δεν μπορεί να είναι υπεράνω κριτικής.

Άλλωστε, και με την ιδιότητα αυτή, το βάρος το εννοιολογικό και το ουσιαστικό τίθεται στο «πολίτης» και όχι στο «πρώτος».

Και ως πολίτης Έλληνας όφειλε να έχει και φωνή και συνείδηση.

Και ως «πρώτος» όφειλε να επιστρέψει ανυπόγραφο έστω και ένα από τα επίμαχα νομοσχέδια της ανυπόστατης κυβέρνησης.

Αντί για άλλα σχόλια – σ’ αυτά άλλωστε τα θέματα θα επανέλθουμε -  καταθέτουμε ορισμένες εικόνες από τη διαδήλωση – παρέλαση των «αποκλεισμένων» μαθητών σε κάποιον από τους μεγάλους δήμους του Πειραιά.

Αξία έχουν και οι αντιδράσεις του κόσμου που παρακολουθούσε την παρέλαση …

Η Ελλάδα του … κρυφού σχολείου και του απλήρωτου εκπαιδευτικού

Εν αρχή ην … οι μεγαλοστομίες και η ρητορική της κυβέρνησης και της Υπουργού Παιδείας, το «Νέο σχολείο», το … «Ψηφιακό σχολείο» και άλλα ηχηρά αλλά απίστευτα κούφια.

Τα οποία κατέληξαν στον τραγέλαφο ν’ αρχίσει η σχολική χρονιά χωρίς βιβλία.

Είχε προηγηθεί βέβαια η πολιτική των συγχωνεύσεων των σχολείων που οδήγησε στο κλείσιμο εκατοντάδων δημοτικών, Γυμνασίων και Λυκείων.

Η οποία θα συνεχιστεί με εντεινόμενο ρυθμό.

Έτσι, στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, το Υπουργείο Παιδείας (;) προτίθεται να συγχωνεύσει ή να καταργήσει πάνω από 1.000 σχολικές μονάδες, στην πλειονότητά τους Επαγγελματικά Λύκεια (ΕΠΑΛ) και Σχολές (ΕΠΑΣ). Άμεσο κίνδυνο διατρέχουν τα συστεγαζόμενα και τα «μικρά» σχολεία. Αυτά δηλαδή που έχουν επτά έως οκτώ τμήματα, τα εσπερινά και τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας, ενώ όσα στεγάζονται σε ενοικιαζόμενα κτίρια αναμένεται να καταργηθούν για να εξοικονομηθούν τα ενοίκια.

Η νέα «επιχείρηση Καλλικράτης» θα έχει ως αποτέλεσμα, όπως εκτιμούν εκπαιδευτικοί, να καταργηθούν πάνω από 2.000 οργανικές θέσεις, οι οποίες θα προστεθούν στις 4.000 οργανικές θέσεις εκπαιδευτικών που αυτή τη στιγμή δεν έχουν ωράριο όπως για π.χ. καθηγητές πληροφορικής, γαλλικών, γερμανικών, γυμναστές, τεχνολόγοι κ.λπ.

Συγχρόνως το υπουργείο Παιδείας αυξάνει το ωράριο των εκπαιδευτικών κατά μέσον όρο δύο ώρες την εβδομάδα. Θα προστεθούν δηλαδή στις 21 ώρες διδασκαλίας εβδομαδιαίως που κάνουν τώρα οι πρωτοδιόριστοι και τις 16 αυτοί που έχουν εμπειρία.

«Υπολογίζεται ότι στο τέλος της σχολικής χρονιάς, τον Ιούνιο του 2012, θα έχουν βγει στην εφεδρεία χιλιάδες εκπαιδευτικοί, αφού αναμένεται να έχουν καταργηθεί 8.000-10.000 οργανικές θέσεις», σύμφωνα με τους υπολογισμούς της ΟΛΜΕ.

Συνεπώς και το σύνθημα «πρώτα ο Μαθητής» μπορεί με μια μικρή παράφραση να ερμηνευτεί « … και πουθενά ο καθηγητής» ή ευρύτερα ο εκπαιδευτικός!

Αφού οι εκπαιδευτικοί μετατρέπονται σε υπο-προλεταριάτο με μισθούς  πείνας και κάτω από το όριο φτώχειας.

Έτσι καταρρίπτονται και τα προπαγανδιστικά εφευρήματα που εντέχνως προωθούσαν και κάθε λογής δημοσιογραφικά «παπαγαλάκια», αλλά και πολλών συνδικαλιστών,  ότι με το νέο μισθολόγιο οι μισθοί των εκπαιδευτικών θα ανέβουν εφόσον είναι «αδικημένοι» και βρίσκονται στην κατώτατη βαθμίδα της δημοσιοϋπαλληλικής κλίμακας αμοιβών.

Για να ακολουθήσουν τα γνωστά μέτρα.

Αφού πάλι είχε προηγηθεί η μακρόχρονη πλύση εγκεφάλου και ψυχολογικής προετοιμασίας της κοινής γνώμης για την κατάργηση των επιδομάτων και των εκπαιδευτικών.

Πρόκειται σαφώς για μια στρατηγική ήττα του εκπαιδευτικού κινήματος.

Για την οποία σοβαρές ευθύνες φέρει και η ηγεσία της ΟΛΜΕ, η οποία άφησε εδώ και πολλά χρόνια ακάλυπτο τον κλάδο.

Η οποία ανεχόταν όλο αυτό το διάστημα την έρπουσα φημολογία και το ψαλίδισμα των αμοιβών των εκπαιδευτικών, ψελλίζοντας απλώς κάποιες ανακοινώσεις τύπου και αρκούμενη σε επετειακές κινητοποιήσεις και απεργίες.

Ευθύνες υπάρχουν και στην πολυδιάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος των εκπαιδευτικών, στη μυωπική στάση πολλών παρατάξεων που πέρα από την ενότητα και την προοπτική του κινήματος έθεταν τα παραταξιακά τους συμφέροντα, απογοητεύοντας με αυτό τον τρόπο την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών και απομακρύνοντας τους από την ενεργό δράση.

 Η στρατηγική ήττα, όμως, δεν περιορίζεται – ή δεν αφορά κυρίως – στη χειρουργική επέμβαση στους μισθούς.

Πρώτα απ’ όλα  εντοπίζεται στην υποβάθμιση του ρόλου τους και στην κοινωνική και ευρύτερα εθνική και πολιτιστική διάσταση του έργου τους.

Αφού πλέον δεν λογίζονται ως λειτουργοί αλλά τσουβαλιάζονται συλλήβδην ως «κρατικοί υπάλληλοι» που μπορούν να γίνουν μπαλάκι σύμφωνα με τις διαθέσεις του εκάστοτε υπουργού.

Έτσι, το ελληνικό σχολείο στη δεύτερη δεκαετία του 21^ου αιώνα, όχι «Νέο» και «Ψηφιακό» δεν είναι, αλλά τείνει να θυμίζει όλο και περισσότερο το κρυφό σχολειό (όπως είχαμε γράψει και παλιότερα ).

Με εξαθλιωμένους μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Τη λύση μπορεί να δώσει η ανανέωση του εκπαιδευτικού κινήματος που σε συντονισμό και με τις άλλες δυνάμεις της κοινωνίας θα οδηγήσει στην ανατροπή αυτής της πολιτικής και στη διασφάλιση μιας Δημόσιας Παιδεία σύγχρονης και δημοκρατικής.

Υ.Γ. Αναδημοσιεύουμε ορισμένα στοιχεία από χθεσινό άρθρο της «Ελευθεροτυπίας», που καταδεικνύουν τις «πλουσιοπάροχες» αμοιβές του εκπαιδευτικού κόσμου.

Δάσκαλοι με 560 ευρώ το μήνα, καθηγητές μέσης εκπαίδευσης με 581 ευρώ και πανεπιστημιακοί με 1.200 και 2.000 ευρώ.

Δεν είναι μόνο η φτωχοποίηση των εκπαιδευτικών, όπως άλλωστε και όλων των εργαζομένων, που επιφυλάσσει το νέο μισθολόγιο.

Είναι και όλα τα υπόλοιπα που φέρνει η καταιγιστική οικονομική κρίση η οποία μαστίζει τη χώρα μας: απολύσεις, εφεδρεία, κατάργηση της μισθολογικής εξέλιξης, άγριες περικοπές σε συντάξεις, εφάπαξ και φοροαπαλλαγές, αλλά και οι νέες συνθήκες εργασίας που μετατρέπουν τον εκπαιδευτικό σε «κρατικό υπάλληλο» γενικών καθηκόντων ο οποίος θα απασχολείται όπου υπάρχει ανάγκη. Πώς τρέχει στις γειτονιές ο υδραυλικός; Κάπως έτσι. Άλλωστε, ήδη τρέχουν από σχολείο σε σχολείο για να καλύπτουν κενά, οσονούπω θα τρέχουν από υπηρεσία σε υπηρεσία Δημοσίου, όπως εξάλλου θα αναγκαστούν να κάνουν όλοι οι έχοντες την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου.

Ξεσηκωμός

Μ' αυτά και μ' αυτά οι εκπαιδευτικοί αποφάσισαν να ξεσηκωθούν πάλι. Οι δάσκαλοι είναι έτοιμοι να επαναλάβουν την απεργία διαρκείας του 2006, οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης συντονίζονται στο ίδιο μέτωπο, ενώ οι πανεπιστημιακοί ήδη έχουν προειδοποιήσει για έντονες και καθολικές αντιδράσεις αν επαληθευτούν οι πληροφορίες για περαιτέρω περικοπή (έως και 45%) των αποδοχών τους, οι οποίες δεν έχουν αναπροσαρμοστεί από το 2004, ενώ την τελευταία διετία έχουν υποστεί μείωση πάνω από 25%.

Η εικόνα που συνθέτουν τα τελευταία κακά νέα είναι πέραν πάσης απαισιόδοξης εκτίμησης. Η αμείλικτη γλώσσα των αριθμών δεν αφήνει περιθώρια.

*Ο νεοδιόριστος άγαμος δάσκαλος ξεκινά με 660 ευρώ αλλά μετά τις τελευταίες ανακοινώσεις, βάσει των οποίων οι κρατήσεις για τους εκπαιδευτικούς τον πρώτο χρόνο θα είναι του ΙΚΑ και όχι του Δημοσίου, ο μισθός μειώνεται κατά 100 ευρώ. Δηλαδή, πρώτος μισθός 560 ευρώ. Για να φτάσει τα 1.000 ευρώ θα πρέπει να περιμένει περίπου 15 χρόνια ενώ... τα πολλά λεφτά, δηλαδή λίγο πάνω από 1.300 ευρώ, θα τα πάρει στα 25 χρόνια. Ο τελικός μισθός στην 35ετία είναι 1.371 ευρώ. Προ Μνημονίου, ο πρώτος μισθός ήταν 1.026 ευρώ και ο τελευταίος 1.617.

Δάσκαλοι

* Ανάλογη είναι η πορεία του έγγαμου, απλώς έχει περίπου 100 ευρώ περισσότερα λόγω γάμου και παιδιών. Για παράδειγμα, ένας έγγαμος δάσκαλος με δύο παιδιά θα ξεκινήσει με 634 ευρώ (734 μείον τα 100 ευρώ από τις κρατήσεις ΙΚΑ), στα 20 χρόνια θα παίρνει 1.215 ευρώ και στα 35 χρόνια 1.429 ευρώ. Ο ίδιος πατέρας πριν από το 2009 μπορούσε να ξεκινήσει με πρώτο μισθό 1.100 και να συνεχίσει με 1.215 ευρώ στην 20ετία και 1.705 ευρώ στην 35ετία.

Καθηγητές

* Ενας καθηγητής σε γυμνάσιο-λύκειο ξεκινά με 581 ευρώ (681 ευρώ μείον τα 100 των κρατήσεων ΙΚΑ) έναντι 1.099 ευρώ προ Μνημονίου, (μέχρι τον Δεκέμβριο του 2009). Υστερα από δύο χρόνια θα φτάσει στα 783 ευρώ, ενώ από τον τέταρτο χρόνο θα παίρνει πάνω από 800 ευρώ. Στη δεκαετία θα πάρει μια... γενναία αύξηση και θα σπάσει το φράγμα των 900 ευρώ (980 ευρώ). Το δε πέρασμα στην κατηγορία άνω των 1.000 ευρώ θα το κάνει στα 14 χρόνια. Από τότε και μέχρι τα 23 χρόνια δεν θα ξεπεράσει τα 1.300 ευρώ. Στα 24 χρόνια εργασίας θα πατήσει την υψηλότερη μισθολογική κλίμακα και θα αμείβεται με 1.304 ευρώ το μήνα. Συνταξιοδιοτείται στα 35 χρόνια εργασίας με 1.371 ευρώ.

Πανεπιστημιακοί

* Σε ό,τι αφορά τους πανεπιστημιακούς, επισημαίνουν οι ίδιοι ότι το 2010, μεταξύ των ειδικών μισθολογίων, μόνο για τα μέλη ΔΕΠ η μισθολογική δαπάνη ήταν χαμηλότερη από τα επίπεδα του 2006 και «κάθε περαιτέρω περιστολή της είναι αδιανόητη». Τονίζουν δε πως «οι πληροφορίες για περαιτέρω περικοπή των επιδομάτων (που συνιστούν το 45% των καθαρών αποδοχών) θα οδηγήσει σε εξαθλίωση τους πανεπιστημιακούς δασκάλους που καλούνται να προσφέρουν το επιστημονικό έργο τους για την ανάπτυξη της χώρας». Σημειωτέον ο πρώτος μισθός, δηλαδή του λέκτορα, έχει διαμορφωθεί στα 1.660 ευρώ, ενώ του καθηγητή με 25ετία στα 2.239 ευρώ.

Περικοπές

*Ανατριχιαστικά εντυπωσιακός είναι ο κατάλογος των περικοπών τα τελευταία χρόνια.

* Με το νέο μισθολόγιο καταργούνται τα επιδόματα εξωδιδακτικής (356 ευρώ), διδακτικής προετοιμασίας (105 ευρώ ), ειδικής αγωγής (195 ευρώ ) και γάμου (35 ευρώ ).

* Το 2010 είχε γίνει μείωση σε όλα τα επιδόματα εκτός του κινήτρου απόδοσης, μείωση επιδομάτων Χριστουγέννων, Πάσχα και άδειας και επιπλέον μείωση επιδομάτων.

* Το 2011 ακολούθησαν: κράτηση 2% στο σύνολο αποδοχών (εισφορά αλληλεγγύης ανέργων), κράτηση 1% (υπέρ ΤΠΔΥ), μείωση του κινήτρου απόδοσης στο μισό (από 100 ευρώ σε 50), μείωση αφορολόγητου, έκτακτη εισφορά.*

Σκληραίνει η πολιτική αντιπαράθεση - KKE: Όχι στους καθηγητές-καταδότες που θέλει η κυβέρνηση - Τσίπρας: «Εσχάτη προδοσία η εκποίηση του δημόσιου πλούτου»

Όταν ο κατήφορος δεν έχει τελειωμό, όταν στην απελπισμένη προσπάθεια να εφαρμόσει το αντιλαϊκό της παραλήρημα η κυβέρνηση καταφεύγει σε έναν αυταρχικό παροξυσμό, μοιραία οξύνεται και η πολιτική και κοινωνική αντιπαράθεση.

 Έτσι μετά την παρέμβαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου,  Ιωαν. Τέντε, και την εντολή για προκαταρκτική έρευνα για τυχόν διάπραξη αδικημάτων σε όλα τα σχολεία που τελούν υπό κατάληψη, που μιλά για  «αδικήματα της διατάραξης κοινής ειρήνης» - αλήθεια τι μας θυμίζει, τι μας θυμίζει ! -  «απρόκλητης φθοράς και κλοπής», η οποία επιχειρεί να εμπλέξει και να τρομοκρατήσει τους γονείς και να τοποθετήσει τους εκπαιδευτικούς στη θέση καταδότη των μαθητών τους, το ΚΚΕ εξέδωσε ανακοίνωση όπου τάσσεται υπέρ των μαθητών και κατά της κυβερνητικής πολιτικής πού όπως χαρακτηριστικά τονίζει με ανακοίνωσή του, προσπαθεί να πνίξει την οργή των δεκαπεντάχρονων παιδιών.

"Η κυβέρνηση επιστρατεύει τους εισαγγελείς για να τρομοκρατήσει και να πνίξει την οργή και τη φωνή των δεκαπεντάχρονων παιδιών, κυρίως της λαϊκής οικογένειας, που διαμαρτύρονται για τα βιβλία που δεν τους έστειλε, για το θράσος να τους ζητούν χρήματα για τη λειτουργία των σχολείων, όταν οι οικογένειές τους βρίσκονται σε απόγνωση και ήδη μεγάλος αριθμός παιδιών υποσιτίζονται. Η επιχείρηση αυτή πρέπει να γυρίσει μπούμερανγκ για την κυβέρνηση, να ξεσηκώσει θύελλα λαϊκής αγανάκτησης πρώτα απ’ όλα από όλους τους γονείς που θέλουν τα παιδιά τους να έχουν δικαίωμα στη μόρφωση και τη ζωή με δικαιώματα, από τους καθηγητές. Ο ρόλος του εισαγγελέα Τέντε είναι αντιδραστικός - τρομοκρατικός. Οι εντολές να αποκτήσουν οι καθηγητές ρόλο καταδότη και χωροφύλακα, είναι επαίσχυντες. Οι διευθυντές των σχολείων που θα αναλάβουν να αντιμετωπίσουν με απειλές και βία τους μαθητές δεν πρέπει να βρουν μπροστά τους μόνο το πείσμα των δεκαπεντάχρονων, αλλά όλο το εργατικό και λαϊκό κίνημα, και πρώτα απ’ όλα των καθηγητών που νοιάζονται για τα δικαιώματα των μαθητών τους, των παιδιών των εργαζομένων. Είναι πρόκληση η κυβέρνηση, τα ΜΜΕ που την υποστηρίζουν και οι κρατικοί μηχανισμοί, να επιχειρούν να δικαιολογήσουν την καταστολή με το πρόσχημα ότι ενδιαφέρονται για ανοιχτά σχολεία αυτοί που κλείνουν και τα σχολεία και τα σπίτια των παιδιών της λαϊκής οικογένειας. Αυτοί που νομιμοποιούν τα ναρκωτικά και δεν παίρνουν κανένα ουσιαστικό μέτρο αντιμετώπισης της εγκληματικότητας στις γειτονιές, παρά μόνο ενισχύουν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Το ΚΚΕ καλεί τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς να περιφρουρήσουν και να κλιμακώσουν τον αγώνα τους, να εξασφαλίσουν τη μαζική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις τους, να διαμορφώσουν κοινό μέτωπο λαϊκής αντεπίθεσης για την απόκρουση και την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής"

Ταυτόχρονα ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε ως «εσχάτη προδοσία την εκποίηση του δημόσιου πλούτου», με αφορμή χθεσινό δημοσίευμα γαλλικής εφημερίδας που ανέφερε ότι υπάρχει μελέτη για πώληση ελληνικών περιουσιακών στοιχείων ύψους 125 δισ. ευρώ. Μετά το χθεσινό δημοσίευμα γαλλικής εφημερίδας, είπε ο Α. τσίπρας, "καταλαβαίνουμε πλέον για ποιο λόγο οι Γερμανοί βιομήχανοι κόντεψαν να σηκώσουν στα χέρια τον κ. Παπανδρέου".

Διερωτόμαστε, πρόσθεσε ο κ. Τσίπρας, ποιος Έλληνας πολιτικός, ποιος υπουργός ή πρωθυπουργός μπορεί να βάλει την υπογραφή του σ΄ένα τέτοιο σχέδιο εκποίησης του δημόσιου πλούτου και επίσης. "Διερωτόμαστε εάν μια τέτοια επιλογή δεν σημαίνει έσχατη προδοσία για τον ελληνικό λαό και για την πατρίδα. Και αν δεν σημαίνει αυτό προδοσία, τότε τι είναι προδοσία;"

Ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ τόνισε ότι ο κ. Παπανδρέου δεν έχει τη νομιμοποίηση να προχωρήσει στο ξεπούλημα της χώρας και πρόσθεσε : "Ας το καταλάβουν όσοι σχεδιάζουν ένα τέτοιο σχέδιο εκποίησης. Ας το καταλάβουν ότι πολύ σύντομα θα χάσουν τα αυγά και τα πασχάλια. Πολύ σύντομα όσοι πλιατσικολόγοι ετοιμάσουν να πάρουν κοψοχρονιά όλη τη χώρα, να καταλάβουν ότι θα χάσουν τα λεφτά τους".

 Σκληραίνει, λοιπόν, η πολιτική αντιπαράθεση κάτι που αποτελεί συνέπεια τόσο της ανερμάτιστης και επικίνδυνης κυβερνητικής πολιτικής, καθώς και της απόγνωσης που διαχέεται στη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας και η οποία οδηγεί ολοένα και νέα κοινωνικά στρώματα να εντείνουν τους αγώνες τους.

 Το ερώτημα που τίθεται είναι αν όλα αυτά είναι επαρκή.

Ή μήπως χρειάζεται η ποιοτική αναβάθμιση των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων για την άμεση ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και ευρύτερα των πολιτικών επιλογών που ξεκίνησαν με το Μνημόνιο και οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή.