Κια να που ο Σόιμπλε ... ξανακτυπά: Η «ανοησία» του Τσίπρα και ο διστακτικός Σαμαράς

Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών είπε σε συνέντευξή του στη Liberation πως 15 υπουργοί Οικονομικών ήταν υπέρ του προσωρινού Grexit και τόνισε ότι δεν υπάρχει "γερμανική δικτατορία" στο Eurogroup.

«Εξήγησα ότι θα μπορούσε να είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να εγκαταλείψει το ευρώ για λίγο, για να ανακάμψει οικονομικά και να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της, πριν επιστρέψει. Αλλά ποτέ δεν τάχθηκα υπέρ της αποβολής της Ελλάδας. Είπα απλώς ότι, αν η ίδια η Ελλάδα ήταν της άποψης ότι θα ήταν καλύτερο γι 'αυτήν - και ήταν πράγματι πολλοί που το έλεγαν στην Ελλάδα – τότε θα έπρεπε να τη βοηθήσουμε και να στη στηρίξουμε», δήλωσε ο Σόιμπλε ερωτηθείς για περίφημο σχέδιο για προσωρινό Grexit.

Επίσης αναφέρθηκε στη συμφωνία της 13ης Ιουλίου και απέρριψε ότι υπάρχει «γερμανική δικτατορία» στο Eurogroup. «Και οι δεκαοκτώ υπουργοί Οικονομικών, αν δεν μετρήσουμε τον Έλληνα Υπουργό, όλοι συμφώνησαν να απαιτήσουμε η Ελλάδα να εκπληρώσει τους όρους του προγράμματος βοήθειας. Ήταν αδιαμφισβήτητο. 

Ωστόσο, η Ελλάδα δεν ήθελε να τους εκπληρώσει: το υποσχέθηκε κατά καιρούς, αλλά δεν το έκανε. Όσο για το αν θα ήταν καλύτερη λύση να μείνει εκτός ευρώ για κάποιο χρονικό διάστημα – να κάνει ένα timeout - 15 υπουργοί Οικονομικών μοιράζονταν αυτή την άποψη. Μόνο οι υπουργοί της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Κύπρου δεν ήταν σε αυτή τη γραμμή. Δεν μπορούμε λοιπόν να μιλάμε για γερμανική δικτατορία. Αυτή είναι η αλήθεια. Όλα τα υπόλοιπα είναι προπαγάνδα στη χειρότερη περίπτωση ή παρανόηση, στην καλύτερη περίπτωση». 

Ο κ. Σόιμπλε επισήμανε ότι περίμενε τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου, καθώς ο «Αντώνης Σαμαράς ήταν διστακτικός στην εφαρμογής της πολιτικής του το τελευταίο εξάμηνο πριν από τις εκλογές». Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών αποκάλυψε επίσης τι είχε πει στον κ. Τσίπρα όταν τον συνάντησε τότε, λίγο πριν από τις εκλογές. 

«Είχαμε μακρά συζήτηση όταν είχε έρθει στο Βερολίνο, λίγο καιρό πριν τις εκλογές. Μου είχε πει τότε ότι δεν συμφωνεί με την πολιτική μας, ωστόσο επιθυμούσε την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ. Του απάντησα ότι δεν πρέπει να υπόσχεται στους Έλληνες ψηφοφόρους παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη χωρίς την εφαρμογή των όρων που υπάρχουν στα προγράμματα βοήθειας, δεν θα μπορούσε να τα εφαρμόσει αυτά που έλεγε τότε».

Σχετικά με τις πολεμικές αποζημιώσεις, έκανε λόγο για «ανοησία» και ανέφερε ότι οι πρωθυπουργοί πρέπει να λένε την αλήθεια στον λαό. «Ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε πριν και μετά τις εκλογές ότι αν η Γερμανία πλήρωνε αποζημιώσεις στην Ελλάδα για τα εγκλήματα και τις καταστροφές που διέπραξαν οι Ναζί κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, θα μειωνόταν το δημόσιο χρέος. Τέτοιες ανόητες κουβέντες θα μπορούσαν να στραφούν μόνο ενάντια σε όποιον τις είπε».

"Δικτατορία" γερμανική δεν έχουμε στην ευρωζώνη κατά τον Σόιμπλε αλλά πρέπει αν εφαρμόζονται "ευλαβικά"  όσα λέει η Γερμανία και ειδικά ο Σόιμπλε ...

Και ο Τσίπρας "διαφωνεί" με τις πολιτικές αυτές αλλά σπεύδει και με τη νέα κυβέρνησή  του να υπερθεματίσει και να τις εφαρμόσει απαρέγκλιτα ...

Μια χαρά τακτοποιημένα όλα ..

Μόνο που μάλλον πλησιάζει η ώρα να δώσει και ο ελληνικός λαός τις δικές του διαφορετικές απαντήσεις.

Ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Τσίπρας - έρχεται και ο "λογαριασμός" της νέας κυβέρνησης: Σε 95 ημέρες πρέπει να εφαρμόσει το 56% του Μνημονίου

Είμαστε ακόμη την επαύριο των εκλογών στην περίοδο των χαμόγελων ικανοποίησης από τους "νικητές" των εκλογών.

Θα έχουμε και τις παράτες με τις ορκωμοσίες - πρωθυπουργού, των μελών της νέας κυβέρνησης.

Αξέχαστα μας έχουν μείνει τα γέλια, τα φιλιά των νέων υπουργών των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ μετά τις εκλογές της 25ης του Γενάρη.

Λίγους μήνες μετά πολλοί από αυτούς έχουν αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ και απέτυχαν να εκλεγούν στη νέα Βουλή ύστερα από τη συγκρότηση της ΛΑΕΝ.

Τους μήνες αυτούς η χώρα πέρασε ένα απίστευτο οδοιπορικό αντιφάσεων, παλινωδιών και συμβιβασμών.

Από τη "δημιουργική ασάφεια", τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, το γαϊτανάκι των διαπραγματεύσεων για να φτάσουμε στο αλήστου μνήμης δημοψήφισμα, τα capital controls και τελικά στην άνευ όρων υπερψήφιση του Τρίτου Μνημονίου και την προκήρυξη των εκλογών.



Όλα αυτά είχαν ανυπολόγιστο κόστος  για την εθνική οικονομία και το λαό μας.

Τώρα, λοιπόν, τα ψέματα και οι θριαμβολογίες τελειώνουν.

Βέβαια, όπως επισημαίνει σήμερα και το Politico "Οι Έλληνες συγχώρεσαν τον Τσίπρα και το μνημόνιό του".

Έτσι, σύμφωνα με το περιοδικό, οι Ευρωπαίοι ηγέτες "μπορούν να ανασάνουν με ανακούφιση" μετά την εμπιστοσύνη που έδωσαν οι ψηφοφόροι στον Αλέξη Τσίπρα κάνοντάς τον ισχυρότερο.

Η "πειστική νίκη" ελευθερώνει τον Τσίπρα δίνοντάς του τη δυνατότητα να κάνει μεταρρυθμίσεις, κυρίως στην αγορά εργασίας και το συνταξιοδοτικό.

Έτσι, από σήμερα κιόλας ανοίγει ο "λογαριασμός" που φυσικά θα καλεστεί να τον πληρώσει ο λαός και τα πιο αδύναμα στρώματα της κοινωνίας.

Αφού ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του ούτε καν διαχειριστές του Τρίτου Μνημονίου δεν θα είναι.

Μάλλον εντολοδόχος των δανειστών και του τοποτηρητή, κ. Φερβέι και της τρόικα, θα είναι το νέο κυβερνητικό σχήμα.

Έτσι, λοιπόν, οι αριθμοί της εκλογικής μάχης αποτυπώνουν τη μία αλήθεια, αλλά δεν είναι η μόνη. Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι αριθμοί που καταδεικνύουν πόσο επιτακτικά τίθεται  άμεσα η εφαρμογή της συμφωνίας. 

Όπως αναφέρει η «Καθημερινή», η νέα κυβέρνηση έχει προθεσμία 95 ημερών, έως το τέλος του έτους, για να υλοποιήσει το 56,4% των μέτρων του μνημονίου ή 127 δράσεις, εκ των οποίων οι 15 εντός του Οκτωβρίου. 

Τα περισσότερα από αυτά είναι και τα πιο δύσκολα πολιτικά, όπως η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, η φορολογία των αγροτών, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας και το νέο ταμείο αποκρατικοποιήσεων.

Η τρόικα θα ξεκινήσει τη νέα αξιολόγηση στα μέσα Οκτωβρίου και μόνο εάν ολοκληρωθεί επιτυχώς θα εκταμιευτεί το υπόλοιπο της πρώτης δόσης που έχει μείνει, επί του παρόντος, «κλειδωμένο» και στη συνέχεια θα αρχίσει η διαπραγμάτευση για την ελάφρυνση του χρέους. 

Μόνο που όλα αυτά θα προκαλέσουν κοινωνική δυσαρέσκεια και εδώ βρίσκεται το χρέος όλων των δυνάμεων που ενδιαφέρονται για μια διαφορετική προοπτική να συντονίσουν τις δυνάμεις τους και να καταθέσουν τις δικές τους προτάσεις και πρόγραμμα για μια εναλλακτική λύση ριζικά διαφορετική από τις πολιτικές που εφαρμόζονται. 

Το προεκλογικό σποτ των ΑΝΕΛ - ο Καμένος θα μάθει στον "μικρό" Αλέξη να γράφει καλύτερα με το "δεξί χέρι" ...

Παρόμοιο «κόνσεπτ» με την προεκλογική καμπάνια του Ιανουαρίου έχει το σποτ των Ανεξάρτητων Ελλήνων για την αναμέτρηση της 20ης Ιανουαρίου. Στο επίκεντρο και αυτής της προεκλογικής εκστρατείας των ΑΝΕΛ, ο Αλέξης Τσίπρας που… «μικρός είναι , θα μάθει!»



Το σκηνικό τώρα εκτυλίσσεται στο διάδρομο ενός νοσοκομείου, όπου ο Πάνος Καμμένος περιμένει. Μια μεσόκοπη γυναίκα τον ρωτά ποιον περιμένει, με τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ να απαντά ότι «ο μικρός έσπασε το χέρι του», το οποίο είναι το αριστερό. 



Ο μικρός Αλέξης βγαίνει με γύψο στο χέρι, αλλά χαρούμενος που το τραύμα επουλώθηκε και απευθύνεται και πάλι στον Πάνο Καμμένο ρωτώντας τον τι θα γίνει στη συνέχεια. Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ του απαντά ότι θα τον μάθει να γράφει με το δεξί χέρι. 

Το μήνυμα του προεκλογικού σποτ είναι ξεκάθαρο με τους ΑΝΕΛ να επαναλαμβάνουν τη διάθεση κυβερνητικής σύμπραξης με τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Φυσικά, ο "μικρός" βρίσκεται σε σταθερή δεξιά τροχιά - παίρνοντας "μαθήματα" όχι μόνο από τον Καμένο αλλά και από τις δυνάμεις και τους πρωτεργάτες των Μνημονίων.

Άλλωστε ο "δεξιός" - ο  δρόμος του μεγάλου συμβιβασμού - είναι πάντοτε ο εύκολος δρόμος.

Ο δύσκολος είναι να μείνει κανείς σταθερός και με συνέπεια υπερασπιστής των δικαιωμάτων του λαού και της χώρας του.  

Αποχώρησαν από το ΣΥΡΙΖΑ 37 στελέχη της Νεολαίας

Την αποχώρησή τους από το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ λόγω διαφωνιών με κεντρικές πολιτικές και κυβερνητικές επιλογές της ηγεσίας του κόμματος ανακοίνωσαν 37 στελέχη της νεολαίας του κόμματος. Σε ένα μακροσκελές κείμενο που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζεται ότι «η νέα “περίοδος” στην οποία έχει εισέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ, συνιστά για εμάς, όχι μια τακτική ή μερική υποχώρησή του σε σχέση με τις επιδιώξεις και εξαγγελίες του, αλλά μια στρατηγική ήττα ή, ακόμα καλύτερα, μια χρεοκοπία».

Μάλιστα, οι υπογράφοντες την δήλωση αποχώρησης από το κόμμα υποστηρίζουν ότι «η ψήφιση του 3ου Μνημονίου, η ενεργητική υποστήριξή του και η μετατροπή του σε στρατηγικό ορίζοντα, ο άνευ όρων κυβερνητισμός και η πλήρης περιθωριοποίηση και απαξίωση του κόμματος, συνιστούν τους βασικούς λόγους γι’ αυτή τη χρεοκοπία, καθώς και για το γεγονός πως πλέον δεν μπορούμε να δούμε τους εαυτούς μας εντός ΣΥΡΙΖΑ, ούτε όμως και να υπερασπιστούμε την επιδίωξη της συνέχισης μιας αριστερής στρατηγικής με όχημα τον μεταλλασσόμενο ΣΥΡΙΖΑ».

Ασκούν κριτική στις κυβερνητικές επιλογές για την «προκήρυξη των εκλογών, με τις ευλογίες μάλιστα των δανειστών, πριν την πραγματοποίηση του έκτακτου συνεδρίου που είχε αποφασίσει η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, κλείνει κάθε συζήτηση περί απεγκλωβισμού του ΣΥΡΙΖΑ από το μνημονιακό μονόδρομο στον οποίο εισέρχεται μέρα με τη μέρα. Σε αυτό το πλαίσιο, η ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει των εκλογών, δηλαδή η επιλογή του καλύτερου διαχειριστή της μνημονιακής πραγματικότητας και η αναζήτηση μεταρρυθμίσεων σε προοδευτική(;) κατεύθυνση στην περιφέρεια του μνημονίου, μας αφήνει παγερά αδιάφορες/ους από αριστερή σκοπιά».

Πιο αναλυτικά το κείμενο:

Επιμένουμε: το ζήτημα οικοδόμησης ενός άλλου κόσμου παραμένει το ιστορικό καθήκον «στην ημερήσια διάταξη» – Ανακοίνωση της πλειοψηφίας των μελών ΚΣ της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

1 Σεπτεμβρίου 2015 by Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ

Η χρεοκοπία του ΣΥΡΙΖΑ κι εμείς απέναντί της

Η νέα «περίοδος» στην οποία έχει εισέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ, συνιστά για εμάς, όχι μια τακτική ή μερική υποχώρησή του σε σχέση με τις επιδιώξεις και εξαγγελίες του, αλλά μια στρατηγική ήττα ή, ακόμα καλύτερα, μια χρεοκοπία. Η ψήφιση του 3ου Μνημονίου, η ενεργητική υποστήριξή του και η μετατροπή του σε στρατηγικό ορίζοντα, ο άνευ όρων κυβερνητισμός και η πλήρης περιθωριοποίηση και απαξίωση του κόμματος, συνιστούν τους βασικούς λόγους γι’ αυτή τη χρεοκοπία, καθώς και για το γεγονός πως πλέον δεν μπορούμε να δούμε τους εαυτούς μας εντός ΣΥΡΙΖΑ, ούτε όμως και να υπερασπιστούμε την επιδίωξη της συνέχισης μιας αριστερής στρατηγικής με όχημα τον μεταλλασσόμενο ΣΥΡΙΖΑ. Η προκήρυξη των εκλογών, με τις ευλογίες μάλιστα των δανειστών, πριν την πραγματοποίηση του έκτακτου συνεδρίου που είχε αποφασίσει η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, κλείνει κάθε συζήτηση περί απεγκλωβισμού του ΣΥΡΙΖΑ από το μνημονιακό μονόδρομο στον οποίο εισέρχεται μέρα με τη μέρα. Σε αυτό το πλαίσιο, η ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει των εκλογών, δηλαδή η επιλογή του καλύτερου διαχειριστή της μνημονιακής πραγματικότητας και η αναζήτηση μεταρρυθμίσεων σε προοδευτική(;) κατεύθυνση στην περιφέρεια του μνημονίου, μας αφήνει παγερά αδιάφορες/ους από αριστερή σκοπιά.

Επιπλέον, ακόμη και πέρα από την συντριπτική για όλη την κοινωνία υποχώρηση απέναντι στις επιταγές του νεοφιλελευθερισμού, η κρίση της συλλογικής λειτουργίας, η απαξίωση της εσωτερικής δημοκρατίας και των ειλημμένων αποφάσεων των οργάνων, με ευθύνη της ηγεσίας της κυβέρνησης, είναι ενδεικτικές της πορείας της μετάλλαξης που έχει αρχίσει να χαράσσεται. Συνεπώς, δε θα στηρίξουμε το ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, ούτε θα στελεχώσουμε τα ψηφοδέλτιά του. Ταυτόχρονα, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την πολιτική δράση μέσα από τις γραμμές του και οφείλουμε να αναζητήσουμε το αναγκαίο πολιτικό σχέδιο για τη συνέχιση της πάλης, εκτός του ΣΥΡΙΖΑ και της μνημονιακής στρατηγικής του.

Από την άλλη πλευρά, έχουμε πίσω μας μια σημαντική παρακατηθήκη. Η επιμονή στην ενότητα της ριζοσπαστικής Αριστεράς που υπήρξε καταστατική αρχή του ΣΥΡΙΖΑ, η συμμετοχή στα κινήματα και η όσμωση με την κοινωνική κίνηση που υπήρξαν βασικές συνθήκες για την ίδια την ύπαρξή του, η προοπτική της αριστερής κυβέρνησης που έδωσε πολιτική διέξοδο στους αγώνες της προηγούμενης περιόδου κι ενέπνευσε αγωνίστριες κι αγωνιστές όλων των γενιών, όλα αυτά είναι πολύτιμα στοιχεία για τη συνέχεια και όσες κι όσοι δουλέψαμε σκληρά σε αυτό το πλαίσιο δεν μπορούμε και δεν πρέπει να δεχτούμε τη μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ ως κάτι από το οποίο δε γίνεται να αποδράσουμε.

Την κριτική που ασκούμε δεν τη θεωρούμε αυτο-δικαίωση. Αντίθετα, είναι αναγκαία μια αυτοκριτική όλων των συμμετεχόντων στο ΣΥΡΙΖΑ η οποία οφείλει να είναι δριμεία και σε βάθος. Η απουσία της δε, υποδηλώνει απουσία αξιοπιστίας. Εξαρχής είμαστε αντίθετοι τόσο με εύκολους αναγωγισμούς και με αντι-πολιτικές λογικές περί προδοσίας, ξεπουλήματος κλπ, όσο και με την αναπαραγωγή του “υπαρκτού κυβερνητισμού” με πλήρως αμβλυμένες τις ταξικές αιχμές που δείχνουν προς μια κατεύθυνση επανάληψης χρεοκοπημένων λογικών που καμιά προοπτική για το μέλλον δεν ανοίγουν. Για εμάς βάση της αυτοκριτικής είναι η απόφαση της 10ης Συνόδου του Κεντρικού Συμβουλίου της Ν.ΣΥΡΙΖΑ (Ιούλιος 2015).

Ένα τέλος που δεν το θέλαμε

Μια τέτοια συζήτηση και μια τέτοια απόφαση εναντίωσης στο ΣΥΡΙΖΑ κι απομάκρυνσης απ’ αυτόν, εκτιμούμε πως θα έπρεπε να είναι επίδικο αντικείμενο, τόσο μιας συνεδρίασης του Κεντρικού Συμβουλίου όσο και – πολύ περισσότερο – μιας πανελλαδικής πολιτικής διαδικασίας που να εμπλέκει το σύνολο των μελών της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτήν την κατεύθυνση επιδιώξαμε τη διεξαγωγή του Κεντρικού Συμβουλίου την Κυριακή 30/8, με στόχο την τοποθέτηση του οργάνου απέναντι στις ερχόμενες εκλογές και την απόφαση για διεξαγωγή πανελλαδικής διαδικασίας άμεσα, με θέμα την απεμπλοκή (ή μη) των δυνάμεων της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ από το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς, αυτό δεν κατέστη εφικτό, καθότι μερίδα του ΚΣ, είτε με την απροθυμία της να προσέλθει στη σύνοδο είτε με την παραίτησή της πριν τη σύγκληση του οργάνου, εμπόδισε την επίτευξη της απαραίτητης απαρτίας. Γι’ αυτό το λόγο αναγκαζόμαστε να συντάξουμε το παρόν κείμενο, που δηλώνει τη στάση μας για όσα συμβαίνουν, σε αντίθεση με μια δημόσια τοποθέτηση του ΚΣ που ήταν η αρχική μας επιδίωξη.

Παράλληλα, εκτιμούμε πως η χθεσινή (σκόπιμη) αποτυχία του ΚΣ να πάρει απόφαση, οδηγεί εκ των πραγμάτων σ’ ένα τέλος της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, όπως την ξέραμε. Αυτό το τέλος δεν το θέλαμε και σίγουρα δε θέλαμε να έχει αυτή τη μορφή. Ωστόσο, είναι σαφές για εμάς πως, στην παρούσα φάση, το ριζοσπαστικό πολιτικό περιεχόμενο της οργάνωσης, η κινηματική παράδοση και παρακαταθήκη της, καθώς και οι αγωνίες και οι προβληματισμοί των μελών της, δεν μπορούν να συνδυαστούν με την παραμονή στο ΣΥΡΙΖΑ. Ελλείψει μιας διαδικασίας που να ορίζει έναν κοινό βηματισμό των μελών της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ το επόμενο διάστημα και με την παραπάνω αντίθεση (ανάμεσα στο τι είναι η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ και τι ο ΣΥΡΙΖΑ, πλέον) να είναι υπαρξιακού χαρακτήρα, η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ φτάνει σ’ ένα αδιαμφισβήτητο τέλος εποχής.

Εντούτοις, μια πολιτική συλλογικότητα δε συμπυκνώνεται στο brandname της, αλλά στο πολιτικό της στίγμα, στις πρακτικές της, στα προτάγματά της και στο βάθος των πολιτικών προβληματισμών της. Συνεπώς, οι λέξεις «Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ» δε θα αντιστοιχούν, στο εξής, ούτε στο κενό ούτε σε κάτι που θα συνάδει με τον «υπαρκτό ΣΥΡΙΖΑ». Το «βουβό τέλος» της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ δε σημαίνει πως οι παρεμβάσεις και τα κείμενά της δε μιλούν ακόμα, πως τα μπλοκ της δε βουίζουν ακόμα από τις φωνές, πως τα φεστιβάλ της δεν τραγουδούν ακόμα. Ας μην έχουμε, όλες κι όλοι, αυταπάτες γύρω απ’ αυτό το ζήτημα.

Τι κάνουμε, από δω και πέρα

Σε αυτή τη νέα συνθήκη και με δεδομένη την επιτακτική πολιτική ανάγκη να τοποθετηθούμε σχετικά με τις ερχόμενες εκλογές, είμαστε δεσμευμένοι/ες από την απόφαση της τελευταίας Συνόδου του ΚΣ της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ στις 18 και 19 Ιουλίου, η οποία δήλωνε ρητά την αντίθεσή μας με την ψήφιση και υλοποίηση του 3ου Μνημονίου, καθώς αυτή «έρχεται απέναντι στις ιδεολογικές μας καταβολές, τις προεκλογικές μας δεσμεύσεις, τις συλλογικές μας αποφάσεις και προσπαθεί να ανατρέψει μια μακρά πορεία του ΣΥΡΙΖΑ και να τσακίσει τη σκέψη και την ελπίδα για έναν διαφορετικό δρόμο στη μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου η αριστερά πέτυχε μια ιστορική νίκη».

Στην ίδια απόφαση μάλιστα, εμβαθύναμε τις επεξεργασίες μας για καίρια ζητήματα όπως η στάση μας απέναντι σε πολιτικούς οργανισμούς του κεφαλαίου, όπως η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη, λέγοντας πως «οφείλουμε να δούμε, πως τελικά η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη λειτουργούν ως θεσμοθετημένος νεοφιλελευθερισμός, που περιορίζει ασφυκτικά τα περιθώρια μετασχηματισμού. Οφείλουμε να επαναπροσδιορίσουμε τη διεθνιστική μας στρατηγική μέσα από το πρίσμα της ρήξης και της αποδέσμευσης από αυτούς τους υπερεθνικούς σχηματισμούς, ως ένα αίτημα δημοκρατίας, λαϊκής κυριαρχίας αλλά και ως προϋπόθεση αμφισβήτησης του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου».

Τέλος, δηλώναμε ρητά πως «το να αγωνιζόμαστε για έναν δικαιότερο κόσμο δεν ήταν για εμάς μια επιλογή ηθικής δικαίωσης αλλά ένας τρόπος να αλλάζουμε την καθημερινότητά μας, να μετασχηματίζουμε τις ζωές μας και την κοινωνία. Στον δρόμο αυτό θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε έχοντας πάντα στο νου ότι η ιστορία είναι ένα πεδίο δυνατοτήτων στο οποίο διαρκώς αγωνιζόμαστε για να καταστήσουμε εφικτά αυτά που σε όλους μπορεί να φαίνονται αδύνατα.»

Με βάση τα παραπάνω, αλλά και τη ρητή μας θέση σχετικά με την αδυναμία μας πλέον, να στηρίξουμε, να ενισχύσουμε και να συμμετέχουμε στο ΣΥΡΙΖΑ, προκρίνουμε την ψήφο σε αριστερά, ριζοσπαστικά, αντικαπιταλιστικά ψηφοδέλτια, που αντιστοιχούνται στις παραπάνω προκείμενες της τελευταίας απόφασης του ΚΣ της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και σχηματίζονται στο πλαίσιο της απόρριψης της ΤΙΝΑ (ThereisNoAlternative) των μνημονίων, για να εκφραστεί το «ΟΧΙ μέχρι τέλους», αλλά και με ορίζοντα ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές. Σε αυτό το πλαίσιο, μάλιστα, θα δώσουμε τη μάχη στους νεολαιίστικους χώρους όπου ζούμε και παρεμβαίνουμε – στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς – ώστε η νεολαία, μια νεολαία που με συντριπτική πλειοψηφία στήριξε το «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα, να επιλέξει το δρόμο της αντίστασης και της ανατροπής, ενάντια σε αντι-πολιτικές επιλογές ή στην αποχή.Ειδικά σε ότι αφορά το δημοψήφισμα, η νεανική δημιουργικότητα και η αυθόρμητη συμβολή στην καμπάνια υπέρ του ΟΧΙ, έχουν ιδιαίτερη σημασία και αποτελούν στοιχεία μέσα απ’ τα οποία μπορούμε να δούμε την εξέλιξη αυτής της κοινωνικής δυναμικής και το μετασχηματισμό της.

Ο αγώνας για το σοσιαλισμό πάντα επίκαιρος

Ο ορίζοντας της δράσης μας, ωστόσο, δε σταματά στις εκλογές. Εξάλλου, αυτό το νέο πολιτικό πρότυπο λειτουργίας που αναζητούμε δεν μπορεί ούτε και θέλουμε να θεμελιώνεται σε μια παραδοσιακή αντίληψη που συρρικνώνει τον πολιτικό μας ορίζοντα στις θεσμικές διεκδικήσεις και στην επίτευξη αλλαγών αποκλειστικά μέσω του κοινοβουλευτικού δρόμου. Θεωρούμε πως επειδή τίποτα δε θα μας χαριστεί, πρέπει η κοινωνία να είναι σε θέση να διεκδικήσει τα πάντα και συνεπώς δίνουμε έμφαση στις μορφές κοινωνικής οργάνωσης και οργάνωσης της εξουσίας των από κάτω. Είναι με αυτό το μονοπάτι σκέψης που η ρήξη με την Ευρωζώνη και την Ε.Ε. αποκτά αριστερό, ριζοσπαστικό πρόσημο και ταυτόχρονα γίνεται μέσο για να ξεδιπλωθεί μια διεθνιστική στρατηγική από πλευράς των ευρωπαϊκών εργαζόμενων τάξεων, μακριά από κάθε λογική εθνικής περιχαράκωσης ή εξόδου από την κρίση μέσω της «ανταγωνιστικότητας». Άλλωστε, πιστεύουμε πως τα προγράμματα σοσιαλδημοκρατικών αιτημάτων και παροχών, καθώς και ο άκρατος παραγωγισμός είναι ξεπερεσμένα από την ίδια την ιστορία. Χρειαζόμαστε μια διαδικασία τομών και μετασχηματισμών με ματιά στην κοινωνική απελευθέρωση.  Γι’ αυτό θεωρούμε αναγκαία τη στρατηγική συζήτηση για το “τι μας έφερε ως εδώ”, χωρίς βεβαιότητες και αποποίηση ευθυνών, καθώς αυτή η συζήτηση είναι αναγκαία συνθήκη για τη συγκρότηση οτιδήποτε νέου στο πλαίσιο της Αριστεράς.

Η μη αποδοχή, από μέρους των νέων ανθρώπων, της έλλειψης εναλλακτικής στα μνημόνια και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, είναι ένα στοίχημα ιστορικών διαστάσεων για την ελληνική κοινωνία και, πολύ περισσότερο, για τις εργαζόμενες τάξεις. Δε διαφεύγει καθόλου της προσοχής μας, πως ο παλιός κόσμος πεθαίνει κάθε μέρα γύρω μας. Η κρίση και η παρακμή του καπιταλισμού βαθαίνουν, οι πολιτικές εξουσίες γίνονται όλο και πιο αυταρχικές εντείνοντας τη δική τους κρίση και κάθε μέρα που περνάει, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, πληθαίνουν αυτές κι αυτοί που ο καπιταλισμός δεν μπορεί να ενσωματώσει, αυτές κι αυτοί που εξεγείρονται ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, αυτές κι αυτοί που βάζουν τους σπόρους ενός άλλου τρόπου παραγωγής, μιας άλλης κοινωνίας.

Η νεολαία, οι εργαζόμενες τάξεις, οι γυναίκες, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, η ΛΟΑΤΚ κοινότητα, δυνητικά αποτελούν την μαγιά μιας πραγματικά επαναστατικής κοινωνικής πλειοψηφίας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η οικοδόμηση της οργάνωσης της συλλογικής αντίστασης έτσι ώστε να μπορεί να γίνει πραγματικά απειλητική για τον υπάρχοντα συσχετισμό δυνάμεων θα αποτελέσει κυρίαρχο μέλημα μας για το επερχόμενο διάστημα. Επομένως, σε ότι μας αφορά, θα επιμένουμε πως το ζήτημα οικοδόμησης ενός άλλου κόσμου παραμένει το ιστορικό καθήκον «στην ημερήσια διάταξη».

Η ανασύνθεση, λοιπόν, των δυνάμεων της ριζοσπαστικής/αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, αναγκαίος όρος για να μαζικοποιήσουμε, να διευρύνουμε και να επικαιροποιήσουμε το πρόταγμα του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα, είναι για εμάς βασική επιδίωξη το επόμενο διάστημα. Κεντρικός μας προβληματισμός παραμένει η συσπείρωση πλατιών νεολαιίστικων μαζών σε μια τέτοια υπόθεση, η ύπαρξη κι η γενίκευση κινηματικών και πολιτικών μετωπικών αντιστάσεων κόντρα στη βαρβαρότητα του μονοδρόμου της σκληρής λιτότητας, αλλά και η ηγεμονία μιας κουλτούρας «δημιουργικού αντικαπιταλισμού» με αξιοποίηση γνώσεων και δεξιοτήτων των νέων ανθρώπων σε κατεύθυνση αμφισβήτησης των καπιταλιστικών αυτονόητων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, έχουμε την πρόθεση να πειραματιστούμε με νέες μορφές οργάνωσης, λιγότερο ιεραρχικές και παρωχημένες, δοκιμάζοντας την γνώση και την εμπειρία που έχουμε αποκομίσει από την συμμετοχή μας στους κοινωνικούς αγώνες κι ακόμη δοκιμάζοντας τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Όπως λέγαμε και στην Ιδρυτική Διακήρυξη της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ «[..]σε όλες τις μεγάλες ιστορικές στιγμές του τόπου, αλλά και διεθνώς, η νεολαία πρωτοστάτησε: από την ΕΠΟΝ και τον αντιδικτατορικό αγώνα, μέχρι τις μεταδικτατορικές μάχες και τα σύγχρονα κινήματα. Από το Μάη του ’68, μέχρι τις σύγχρονες εξεγέρσεις στην Τυνησία, την Αίγυπτο, την Τουρκία και αλλού. Εδώ δεν ψάχνουμε για ήρωες όμως, ούτε για ωραίες αφηγήσεις για όταν μεγαλώσουμε. Οι μεγάλες, ιστορικές στιγμές του νεολαιίστικου κινήματος στην Ελλάδα, μας δίνουν το φρόνημα. Το συλλογικό μας κεφάλαιο γνώσεων, δεξιοτήτων κι εμπειριών μας δίνει τη δύναμη. Αυτές οι μέρες, είναι ωραίες μέρες. Είναι μέρες που ακριβώς επειδή δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, μπορούμε να διεκδικήσουμε τα πάντα. Δε ζητάμε την  αναβίωση των χαμένων υποσχέσεων του νεοφιλελευθερισμού. Θέλουμε να εμπλακούμε σε μια υπόθεση που μας ξεπερνά και γι’ αυτό μας ολοκληρώνει: την υπόθεση της οικοδόμησης του δικού μας κόσμου, του κόσμου της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης.» Σε αυτό το δρόμο θα συνεχίσουμε.

(*)

Το παρόν κείμενο απευθύνεται στο σύνολο των μελών της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ που, στο βαθμό που συμφωνούν, μπορούν να το συνυπογράφουν. Στη βάση του κειμένου αυτού σκοπεύουμε να καλέσουμε σε κατά τόπους μαζέματα αλλά και σε μια πανελλαδική διαδικασία, με ορίζοντα πραγματοποίησής της μετά τις εκλογές και με θέμα της, το πώς συνεχίζουμε την πάλη μας στο πλαίσιο που πολύ αδρά σκιαγραφούμε σε αυτές τις γραμμές, με δεδομένο το τέλος της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ όπως την ξέραμε.

Επιπλέον, με το κείμενο αυτό, θέλουμε να συνομιλήσουμε με χώρους και άτομα με παρόμοια ερωτήματα, κόσμο που αποδεσμεύεται από το ΣΥΡΙΖΑ, κόσμο της ριζοσπαστικής κι αντικαπιταλιστικής αριστεράς που θέλει να υπερβεί τις αδυναμίες του παρελθόντος για να αλλάξει το παρόν, κινηματικές συλλογικότητες και βεβαίως το ευρύ δυναμικό αγωνιστών, ειδικά στη νεολαία, που στήριξε το ΟΧΙ κι αμφισβήτησε το μονόδρομο των μνημονίων. Με όχημα την ανασυνθετική, μετωπική πολιτική δράση, με τις σημαντικές παρακαταθήκες του παρελθόντος, αλλά και με τη βαθιά αυτοκριτική, θα προχωρήσουμε για τους αγώνες και τις νίκες που μας αξίζουν.

Υπογραφές:

Βαρελτζής Δημήτρης

Βελεγράκης Γιώργος

Γαβριηλίδης Βαγγέλης

Γανιάρης Νικόλας

Γιαννόπουλος Γιάννος

Γιαννόπουλος Σωκράτης

Δαμδούνη Ιωάννα

Ζαρκαδούλας Άκης

Ζαχιώτης Αλέξανδρος

Καλυμνιός Κώστας

Καπουτσής Λεωνίδας

Καραγιάννη Έφη

Κατερίνης-Λινάρδος Μιχάλης

Κοσυφολόγου Αλίκη

Κοταράς Πόθος

Ματσούκα Αναστασία

Μπαλωμενάκης Δημήτρης

Μπάντιος Ιάσωνας

Μπενέκος Γιώργος

Μπένινγκ Κωστής

Μπλιαχούτας Γιώργος

Μπούκα Έρικα

Μπουκουβάλας Γιώργος

Μωραΐτη Αναστασία

Παντελεάκος Ηλίας

Παπατζανή Εύα

Πατσίκα Έφη

Πουλάκης Μάριος

Προδρόμου Δανάη

Ρόγγας Βασίλης

Σανταμούρης Πέτρος

Σιαηλή Δήμητρα

Σταυρακάκης Χρήστος

Τσούτσης Κωσταντίνος

Τυροβολάς Στέφανος

Χρονόπουλος Ηλίας

ΝΜ - Τελικά, ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα μόνο ως μακρινή ανάμνηση θα θυμίζει τοΣΥΡΙΖΑ που υποστήριζε τα ριζοσπαστικά κοινωνικά κινήματα και εξήγγειλε "ανένδοτους' αντιμνημονιακούς αγώνες.

Άλλο ζήτημα, βεβαίως, αν κανείς συμφωνεί πλήρως με τα συμπεράσματα και την πολιτική προοπτική που βάζουν οι νέοι του ΣΥΡΙΖΑ που αποχωρούν.

Έχουν, όμως, κάθε δικαίωμα να απαιτούν και ν' αναζητούν πραγματικά πιο ριζοσπαστικές λύσεις και προοπτικές. 

Εκλογικό ντέρμπι δείχνουν τέσσερις δημοσκοπήσεις ...

Τέσσερις νέες μετρήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας δείχνουν προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ από 1% έως 3%. 

Σε ντέρμπι εξελίσσεται η εκλογική αναμέτρηση της 20ης Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με αποκαλυπτική δημοσκόπηση της MRB, που φιλοξενεί η εφημερίδα «Αγορά», που κυκλοφορεί σήμερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται της Νέας Δημοκρατίας με 1,8 μονάδες στην πρόθεση ψήφου και 2,2 μονάδες στην εκτίμηση ψήφου. 

Πιο συγκεκριμένα, στην πρόθεση και εκτίμηση ψήφου ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει ποσοστό 29,6% και η ΝΔ 27,4%. Ακολουθούν: Χρυσή Αυγή 7,5%, Ποτάμι 6,7%, ΚΚΕ 5,7%, Ένωση Κεντρώων 5,7%, Λαϊκή Ενότητα 5,1%, ΠΑΣΟΚ 4,7%, ΑΝΕΛ 2,8%. Άλλα κόμματα επέλεξε το 4,8%, ενώ η αδιευκρίνιστη ψήφος βρίσκεται στο 16,9%. 


Στο ερώτημα ποιος είναι καταλληλότερος πρωθυπουργός, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας συγκεντρώνει 38,1%, ενώ στην δεύτερη θέση βρίσκεται ο πρόεδρος της ΝΔ, Ευάγγελος Μεϊμαράκης. 





Ντέρμπι μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ αλλά και οκτακομματική βουλή, δίχως τους ΑNEΛ, αλλά με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, δείχνει η δημοσκόπηση της Metron Analysis για την εφημερίδα «Παραπολιτικά». 

Ειδικότερα, στην πρόθεση ψήφου ο ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει 22,2% και η Νέα Δημοκρατία 21,2%. Ακολουθεί η Χρυσή Αυγή με 6,4%, το Ποτάμι με 5,1%, το ΚΚΕ με 4,5%, το ΠΑΣΟΚ με 4,1%, η Ένωση Κεντρώων με 3,8%, η Λαϊκή Ενότητα με 3,1%, οι ΑΝΕΛ με 1,7%. Στο 11,2% η αδιευκρίνιστη ψήφος.




Σύμφωνα με την δημοσκόπηση της εταιρείας Marc για τον Alpha προηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ με 25,3% έναντι της Ν.Δ  με 23,2% (διαφορά δύο μονάδες). 

Ακολουθούν "Το Ποτάμι" με 5,8%, η Χρυσή Αυγή με 5,5%, το ΠΑΣΟΚ με 4,4%, το ΚΚΕ με 4,2%, η Λαϊκή Ενότητα με 3,8%, η Ένωση Κεντρώων με 3,8%, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με 3%, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με 1,3%. Άλλο κόμμα δήλωσαν ότι θα ψήφιζαν το 0,9% των ερωτηθέντων, ενώ η αδιευκρίνιστη ψήφος ανέρχεται στο 18,8%.




Προβάδισμα 3% του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ δείχνει η δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας για τον Σκάι. 

Πιο συγκεκριμένα, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει ποσοστό 25% στην εκτίμηση πρόθεσης ψήφου και η ΝΔ 22. Ακολουθούν: Ποτάμι 6%, ΚΚΕ 6%, Χρυσή Αυγή 5,5%, Λαϊκή Ενότητα 5%, ΠΑΣΟΚ 4,5%, Ένωση Κεντρώων 4,5%, ΑΝΕΛ 2%. 





Βρισκόμαστε, όμως, ακόμη στην αρχή της προεκλογικής περιόδου.

Είναι προφανές ότι θα γνωρίσουμε αρκετές ακόμη  εναλλαγές, πιθανόν και "εκπλήξεις".

Ας κρατήσουμε, επίσης, την αποτυχία πολλών δημοσκοπικών ευρημάτων  στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις και στο πρόσφατο δημοψήφισμα.

Το σίγουρο είναι ότι μέχρι στιγμής  η θρυλούμενη 'αυτοδυναμία" που επιδιώκει ο Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει εξαιρετικά δύσκολη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζεται να έχει σημαντική φθορά και να δοκιμάζεται η πρωτιά του από μια ΝΔ που δεν ναι μεν δεν πείθει αλλά παρουσιάζει μια τάση συσπείρωσης των παραδοσιακών της ψηφοφόρων.

Τις τάσεις που διαμορφώνονται στο εκλογικό σώμα θα τις δούμε και σε επόμενες δημοσκοπήσεις.

Όμως, διαφαίνεται σε μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων η αμηχανία μπροστά σ' αυτές τις εκλογές που κι εμείς τις θεωρούμε ανώφελες κι επικίνδυνες.

Έτσι σημαντικό ποσοστό είναι οι "αναποφάσιστοι" αλλά και σε σημαντικό ακόμη τμήμα  του εκλογικού σώματος διαμορφώνεται η τάση για αποχή.

Αλλά για όλα αυτά θα ξαναμιλήσουμε .... 

Και η πρώτη δημοσκόπηση: Προβάδισμα για τον ΣΥΡΙΖΑ - Πρώτο κόμμα οι αναποφάσιστοι

Η πρώτη ουσιαστικά δημοσκόπηση δημοσιεύεται από την "Εφημερίδα των Συντακτών". 

 Εμείς απλά να επισημάνουμε ότι η εφημερίδα αυτή στηρίζει μέχρι τώρα τον ΣΥΡΙΖΑ. 

 Φυσικά τις επόμενες ημέρες θα πρέπει να αναμένουμε ορυμαγδό δημοσκοπήσεων. 

 Ως πρώτο κόμμα μετριούνται οι αναποφάσιστοι σε δημοσκόπηση της ProRata για λογαριασμό της Εφημερίδας των Συντακτών. Το εκλογικό σώμα εμφανίζεται αιφνιδιασμένο από την προκήρυξη των εκλογών και φέρεται να τηρεί στάση αναμονής ως προς τις τελικές του αποφάσεις.

 Αβέβαιη μάλιστα αποτυπώνεται η στάση ενός στους τρεις ψηφοφόρους που επέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές. 

 Στα αξιοσημείωτα της δημοσκόπησης το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων επιλέγει «ευρώ πάση θυσία», ενώ πάνω από το 50% εκτιμά ότι η συμφωνία που υπογράφει δεν είναι καλή. 

 Στη δημοσκόπηση η εκτίμηση της πρόθεσης ψήφου δίνει τα παρακάτω ποσοστά: 

 ΣΥΡΙΖΑ: 23%
ΝΔ: 19,5%
Χρυσή Αυγή: 6,5%
ΚΚΕ: 5%
ΠΑΣΟΚ: 4,5%
Ποτάμι: 4%
Λαϊκή Ενότητα: 3,5%
Ένωση Κεντρώων:3%
Ανεξάρτητοι Έλληνες: 2%

Αναποφάσιστοι: 25,5%




 Σε ό,τι αφορά τα ποιοτικά στοιχεία της έρευνας, 

64% θεωρεί λανθασμένη την απόφαση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα να προσφύγει σε εκλογές,

Ενώ στο ερώτημα αν η Ελλάδα έπρεπε πάση θυσία να μείνει στην Ευρωζώνη, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει περαιτέρω μέτρα και θυσίες για τον ελληνικό λαό, το 68% απαντά θετικά.

 Η έρευνα διεξήχθη στις 25 και 26 Αυγούστου σε δείγμα 1.000 ερωτηματολογίων.





 ΠΗΓΗ: Euro2day

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ «τσακίζει» τη διαπλοκή με... επιχορηγήσεις στο Μέγαρο Μουσικής στις 20 Αυγούστου, λίγες ώρες πριν εξαγγείλει την παραίτησή του ο Τσίπρας!

Οι βαρύγδουπες δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα ότι θα τσακίσει τη διαπλοκή, όχι μόνο έμειναν στα λόγια, αλλά αντίθετα έπεσαν στο κενό και στο βωμό της πολιτικής προβολής από τα κανάλια και τις εφημερίδες των «μεγαλοεκδοτών».

Για άλλη μια φορά οι πολιτικές μεγαλοστομίες και οι υποσχέσεις πέφτουν στο κενό και αποδεικνύονται λόγια του αέρα.

Οι κύριοι Τσίπρας και Καμένος που σε κάθε δημόσια δήλωσή τους διαβεβαίωναν ότι «θα ταράξουμε στη νομιμότητα τη διαπλοκή» και ότι θα τσάκιζαν τη διαφθορά, όχι μόνο έδωσαν παράταση στην απαλλαγή του Μεγάρου Μουσικής από την υποχρέωση προσκόμισης ασφαλιστικής και φορολογικής ενημερότητας, αλλά ενέκριναν κονδύλι 600.000 από τον κρατικό προϋπολογισμό για τους... ιδρυτικούς του σκοπούς!!!

Δείτε τα έγγραφα της απόφασης για το Μέγαρο Μουσικής

Όπως φαίνεται στην υπουργική απόφαση, που όλως τυχαίως εκδόθηκε στις 20 Αυγούστου, το έτερο «μαγαζί» του ΔΟΛ θα πάρει λοιπόν το 20% της ετήσιας επιχορήγησης, την ώρα που ο λαός χειμάζεται υπό το βάρος του τρίτου μνημονίου και την ώρα που τα περισσότερα νοσοκομεία της χώρας υπολειτουργούν υπό το βάρος της κατάρρευσης.

Και δεν το λέμε τυχαία αυτό. Ο ίδιος ο Τσίπρας όταν ήταν στην αντιπολίτευση έλεγε χαρακτηριστικά:

«Όταν κλείνουν νοσοκομεία, γιατί δεν έχουμε να δώσουμε 23 εκατομμύρια ευρώ, την ίδια στιγμή όμως για κάποια κτίρια που είναι απέναντι από το Αιγινήτειο και το Αρεταίειο χαρίζουμε 100 εκατομμύρια σε εγγυήσεις, στο Μέγαρο Μουσικής... πρέπει να αποφασίσουμε τι προέχει. Η κοινωνική συνοχή; Να προασπίσουμε τον αδύναμο ή να προασπίσουμε τα συμφέροντα των λίγων και εκλεκτών της οικονομική ολιγαρχίας αυτού του τόπου».

Για να προλάβουμε τους «κακόπιστους» θα σημειώσουμε πως όλες οι διαδικασίες της επιχορήγησης προφανώς καλύπτονται από το απαραίτητο πέπλο της νομιμότητας. Όμως όπως έχει αποδείξει η ιστορία ότι είναι νόμιμο δεν είναι και ηθικό και πολύ περισσότερο, ότι είναι νόμιμο δεν σημαίνει ότι συμβαδίζει με την πολιτική ορθότητα και τις ανάγκες της κοινωνίας. 

Δείτε το βίντεο με τον κ. Τσίπρα, όταν θα... τσάκιζε τη διαπλοκή

Εντελώς τυχαία... δυο ημέρες μετά την υπουργική απόφαση για ενίσχυση της κρατικής επιχορήγησης του Μεγάρου Μουσικής, τα ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου είχαν στην πρώτη σελίδα ολοσέλιδη φωτογραφία του Αλέξη Τσίπρα σε κόκκινο φόντο με κεντρικό τίτλο: «Μόνος εναντίον όλων», παρουσιάζοντας τον πρωθυπουργό ως ένα αδικημένο και ταλαιπωρημένο μαχητή που τα βάζει με όλους και με όλα.

Μιλάμε βεβαίως για απίστευτη κυβίστιση του Συγκροτήματος που πρίν τις εκλογές του Γενάρη χλεύαζε και «στόλιζε» με άθλιες εκφράσεις τον Αλέξη Τσίπρα αποκαλώντας τον «πρόεδρο δεκαπενταμελούς» που θα διαλύσει τη χώρα...

Μετά την επιχορήγηση, ο κυρ - Σταύρος βλέπει έναν Τσίπρα που παλεύει - όπως μπορείτε να δείτε στον υπότιτλο -  «για το στοίχημα της αυτοδυναμίας σε μια καθαρά προσωπική κίνηση που είναι η τελευταία σφυριά στο ελληνικό πολιτικό κατεστημένο από τα αριστερά ως τα δεξιά»!

Είναι ηλίου φαεινότερο τι θα γίνει από εδώ και στο εξής. Ο κυρ - Σταύρος το ξέρει πολύ καλά το παιχνίδι του ψυχολογικού touching και της πολιτικής προπαγάνδας. 

Όπως έχουμε επισημάνει και με σχετικό ρεπορτάζ από το Newsbomb.gr είναι άραγε τυχαίο ότι η συζήτηση για τις τηλεοπτικές άδειες πήρε παράταση 15 ημερών, ουσιαστικά... επ’ αόριστον γιατί προεκλογικά κανείς δε θα κάτσει να συζητήσει επ' αυτού του θέματος;

Στο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ με τίτλο: «Όνειρο θερινής νυχτός ο πόλεμος με τους νταβατζήδες»  είχαμε επισημάνει όλες τις παραπάνω θολές κυβιστήσεις της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛ. 

Είναι τυχαίο ότι τα κανάλια με τις προσωρινές άδειες και χωρίς να έχουν δώσει δεκάρα τσακιστή από τα χρέη τους θα πάρουν πάνω τους τις διαφημιστικές καμπάνιες των κομμάτων;

Η κυβέρνηση της Αριστεράς και ο πρωθυπουργός δεν έχουν πλέον άλλες δικαιολογίες για τις τραγικές καθυστερήσεις που επέδειξαν στον αγώνα κατά της διαπλοκής που οι ίδιοι κήρυξαν.

Ο ελληνικός λαός είναι υποψιασμένος και έχει πάψει απο καιρό να είναι θύμα της προπαγάνδας.

Ο Αλέξης Τσίπρας που διεκδικεί ξανά την διακυβέρνηση της χώρας οφείλει εκτός από το να ζητάει «καθαρή» εντολή, να παρέχει «καθαρή» εξουσία και διοίκηση, αλλιώς θα επιβεβαιωθεί η ρήση ενός παλιού κοινοβουλευτικού: «τους νταβατζήδες πολλοί εμίσησαν... τη δόξα ουδείς». 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Σπίρτζης προς καναλάρχες: Πληρώστε τα χρέη σας

Τι απαντά το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 

«Πρόκειται για ποσό 600.000 ευρώ που αποτελεί τμήμα της ετήσιας λειτουργικής επιχορήγησης, η οποία περιλαμβάνεται στον τακτικό προϋπολογισμό του ΥΠΠΟ για το 2015 και εκταμιεύεται παγίως με μερικές καταβολές κατά τακτά χρονικά διαστήματα», απαντά με τη σειρά του το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Την ίδια στιγμή, διευκρινίζει πως «η επιχορήγηση αυτή, των 600.000 ευρώ, θα διατεθεί αποκλειστικά για την εξόφληση των υποχρεώσεων του Οργανισμού προς το Δημόσιο και το ΙΚΑ, καθώς και για τη μερική εξόφληση οφειλομένων μισθών προσωπικού»

Πηγή: Newsbomb.gr

Για τη "Λαϊκή Ενότητα" με τον Λαφαζάνη, Αλαβάνο αλλά και τη Ραχήλ Μακρή, τον Φωτόπουλο και άλλα παιδιά - ένα νέο πολιτικό σχήμα ή αναπαλαίωση με φθαρμένα υλικά;

Μέσα στην "καυτή" επικαιρότητα των τελευταίων ημερών που οδηγεί τη χώρα στις πλέον άχρηστες και επικίνδυνες εκλογές στη νεότερη ιστορίας της είναι και η ανάδυση του νέου κόμματος της "Λαϊκής Ενότητας" από τους "διαφωνούντες" του ΣΥΡΙΖΑ, τους αποχωρήσαντες 25 βουλευτές υπό την προεδρία του Παναγιώτη Λαφαζάνη - σχήμα με το οποίο συμφώνησε να συνεργαστεί ο Αλέκος Αλαβάνος και στο οποίο αναμένεται, κατά δήλωσή στελεχών του, να πλαισιωθεί από το "δεύτερο κύμα" αποχωρήσεων  από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σύμφωνα πάντα με τις δηλώσεις των κορυφαίων στελεχών της "Λαϊκής Ενότητας" - Λαφαζάνη, Στρατούλη κα - αυτή φιλοδοξεί να καλύψει ούτε λίγο ούτε πολύ ως μετωπικό σχήμα το 62%  του  ΟΧΙ  στο τελευταίο δημοψήφισμα.

 Συνολικά να εκφράσει  το "αντιμνημονιακό χώρο" και την προοπτική του.

Επειδή η κατάσταση στη χώρα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη και σοβαρή, επειδή ο λαός μας έχει υποστεί βαριά πλήγματα και καλείται να πληρώσει για πολλές δεκαετίες  το  τίμημα των Μνημονίων - μεταξύ των οποίων και του "αριστερού" Μνημονίου του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα, έχουμε το χρέος να  μιλήσουμε απολύτως καθαρά και πάρουμε θέση για το "νέο" πολιτικό μόρφωμα, όπως έχουμε κάνει όλα αυτά τα χρόνια.

Δεν θεωρούμε, λοιπόν, ότι  η "Λαϊκή Ενότητα" του Λαφαζάνη, Αλαβάνου και των άλλων "παιδιών" - μεταξύ των οποίων οι εξαιρετικές πολιτικές προσωπικότητες της Ραχήλ Μακρή, του συνδικαλιστή και εκπροσώπου πάλαι ποτέ του "βαθέος ΠΑΣΟΚ" Φωτόπουλου και άλλων τινών - δεν μπορεί να αποτελέσουν αξιόπιστη λύση και έκφραση μιας διαφορετικής προοπτικής για τη χώρα και το λαό μας έναντι της  μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακή και καθεστωτική δύναμη.

Αυτό  γιατί ούτε σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας, ούτε σε προγραμματικές θέσεις - πέρα από την επανάληψη κάποιων αντιμνημονιακών συνθημάτων - ούτε από την άποψη της εγκυρότητας  της στάσης των κορυφαίων της στελεχών ούτε από την άποψη της σύνθεσης των δυνάμεων που τη συγκροτούν.

Βεβαίως, σε επίπεδο ατομικό και  στη βάση αυτής της κίνησης υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι επιθυμούν να αγωνιστούν για μια διαφορετική πορεία της χώρας.

Θα το κάνουμε πιο συγκεκριμένο - παρόλο που μπορούμε να φανούμε αυστηροί  στην κρίση μας.

Όμως σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές η σιωπή δεν είναι χρυσός.

Και ο ελληνικός λαός αρκετά έχει  παραπλανηθεί, έχουν διαψευστεί οι προσδοκίες του με κορυφαία την υιοθέτηση από το ΣΥΡΙΖΑ του εξοντωτικού Τρίτου Μνημονίου.

Για την εξέλιξη αυτή την πρώτιστη ευθύνη έχει ο Τσίπρας και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, όμως, και άλλα στελέχη τώρα της "Λαϊκής Ενότητας"  ήταν έξω  από όλα αυτά;

Δεν υπήρξαν για δεκαετίες  μέλη του ηγετικού πυρήνα πρώτα του Συνασπισμού της Αριστεράς (μετά την αποχώρηση του ΚΚΕ και τη διάσπαση του)  και στη συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ;

Δεν συνετέλεσαν και αυτοί, καθοριστικά μάλιστα,  στη δημιουργία του "μύθου" του ΣΥΡΙΖΑ - για την ακρίβεια του "παραμυθιού" - με όλες τις δημαγωγικές κι αστήρικτες εξαγγελίες και υποσχέσεις οι οποίες κατέρρευσαν μόλις μέσα σ' ένα εξάμηνο;

Δεν υποστήριζαν μετά πάθους έναντι του ελληνικού λαού και προεκλογικά τα περίφημα "προγράμματα" της Θεσσαλονίκης, ότι θα καταργήσουν τα Μνημόνια "μ' ένα νόμο, μ' ένα άρθρο" και άλλα παρόμοια;

Δεν στήριξαν και  μετά τις εκλογές  μετά πάθους την κυβέρνηση Τσίπρα - καταλαμβάνοντας Λαφαζάνης και λοιποί κορυφαίες κυβερνητικές θέσεις - συνεχίζοντας το 'ίδιο "παραμύθι";

Για όλα αυτά δεν έχουν καμία ευθύνη;

Ή αρκούσαν κάποια ψελλίσματα διαφωνιών εντός του ΣΥΡΙΖΑ και μετέπειτα της κυβέρνησης του οι οποίες, ωστόσο, συνειδητά ή ασυνείδητα συντελούσαν στην πολυσυλλεκτικότητα αυτού του χώρου, στη δημιουργία "αριστερού άλλοθι"  για την πολιτική του και τελικά στην παραπλάνηση και χειραγώγηση των Ελλήνων πολιτών, για να απαλλαγούν από τις ευθύνες τους αυτά τα στελέχη και να έρχονται ως τώρα "αγνοί" και "άμωμοι" για να εμφανιστούν ως αυτόκλητοι ηγέτες ενός φαντασιακού πλέον αντιμνημονιακού μετώπου.

Το οποίο και οι ίδιοι με τη στάση τους όλο αυτό τον καιρό συνετέλεσαν να καταρρακώσουν και να το οδηγήσουν σε πολιτική αποτυχία.

Τελικά, δημιουργούνται τα εξής "ερωτήματα":

Ο Λαφαζάνης και τα άλλα στελέχη δεν "κατάλαβαν" πού το πήγαινε ο Τσίπρας και η ομάδα του και παρασύρθηκαν ή αποπλανήθηκαν;

Αλλά αν ισχύει αυτό, οι συγκεκριμένοι που για πολλές δεκαετίες κατείχαν κορυφαίες θέσεις στο κομματικό οικοδόμημα του ΣΥΡΙΖΑ, και δεν στάθηκαν ικανοί να κατανοήσουν τις εξελίξεις και την προοπτική τους, πώς τώρα εμφανίζονται "αγέρωχοι" κι  "ανέγγιχτοι" ως "καθοδηγητές" της νέας "αντιμνημονιακής" προσπάθειας και ευαγγελίζονται ένα διαφορετικό μέλλον;

Υπάρχει, ωστόσο, και το άλλο ενδεχόμενο.

Να ήξεραν και σκοπίμως να απέκρυπταν πού το πήγαινε η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ - αυτού του συμβιβασμού στα πλαίσια του μνημονιακού καθεστώτος, όπως επανειλημμένα είχαμε γράψει τον τελευταίο χρόνο ως Νέος Μέτοικος.

Κι αυτό για λόγους μικροκομματικού και προσωπικού τακτικισμού. Προκειμένου να έρθει η κατάλληλη στιγμή για να διαφοροποιηθούν από τον Τσίπρα κι αφού βεβαίως έχουν εκλεγεί βουλευτές και έχουν χρηματίσει υπουργοί.

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι σε κόσμο που τους ακολουθούσε Λαφαζάνης και λοιποί  έλεγαν ότι "πάμε τώρα με τον Τσίπρα  κι αν υπαναχωρήσει, τότε φτιάχνουμε το δικό μας κόμμα". 

Δημιουργείται έτσι ένα διπλό ζήτημα πολιτικής ηθικής.

Πρώτα, έναντι του ίδιου του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ: αφού  στον αμοραλισμό και τυχοδιωκτισμό του Τσίπρα αντιπαραβαλλόταν ένας άλλος αμοραλισμός και τυχοδιωκτισμός με πιο "αριστερό" προφίλ, ο οποίος μάλιστα "ορκιζόταν" και στην ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ.

Και στη συνέχεια έναντι της ελληνικής κοινωνίας, των Ελλήνων πολιτών  και των νέων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στους οποίους δεν απεκάλυπταν την αλήθεια και απλά τους χρησιμοποίησαν ως όχημα για την άνοδο στην κυβερνητική εξουσία, στους υπουργικούς και κυβερνητικούς θώκους.

Κρινόμενη όμως και από την πολιτική αποτελεσματικότητα αυτή  "τακτική" απέτυχε  στο βασικό ζήτημα που αφορά την ελληνική κοινωνία:

 Όχι μόνο δεν έφερε την απεμπλοκή από τα προηγούμενα μνημόνια αλλά συνετέλεσε στην ψήφιση και του τρίτου μνημονίου - από κυβέρνηση μάλιστα της "Αριστεράς" - οδηγώντας σε μεγάλη απογοήτευση και σύγχυση ψηφοφόρους και πολίτες οι οποίοι είχαν επενδύσει ελπίδες  στο ΣΥΡΙΖΑ για μια διαφορετική πορεία της χώρας.

Στην ουσία συνετέλεσαν τόσο ο Τσίπρας και η ηγετική πλειοψηφία  όσο και η ομάδα Λαφαζάνη και οι "διαφωνούντες" του ΣΥΡΙΖΑ στη στρατηγική ήττα του κινήματος που αναπτύχθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια στη χώρα μας.

Μάλιστα από τη θέση της κυβέρνησης χρεώνονται τις αμφισημίες, τη έλλειψη στρατηγικής και πολιτικού και προγραμματικού σχεδίου και τελικά για την υιοθέτηση ενός νέου βάρβαρου Μνημονίου.

Τώρα, αν προέκυψε ένα πολιτικό σχήμα με αντιμνημονιακή ρητορική και αυτοανακηρυγμένη ηγεσία, αυτό δεν έχει σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών και της χώρας στην κρίσιμη αυτή περίοδο.

Αφού, λοιπόν,  τα στελέχη και οι δυνάμεις αυτές συμμετέχοντας σε κορυφαίες κομματικές και κυβερνητικές θέσεις δεν μπόρεσαν να "δουν" και πολύ περισσότερο να αποτρέψουν τις εξελίξεις αυτές, ποια εγγύηση μπορεί να υπάρξει ότι θα το πετύχουν από διαφορετικές θέσεις;

Θα μιλήσουμε και για τον άλλο εταίρο της "΄Λαϊκής Ενότητας", τον Αλέκο Αλαβάνο.

Ο Αλέκος Αλαβάνος έχει μια αδιαμφισβήτητη ιστορία και προσφορά στο χώρο της Αριστεράς. Υπήρξε και ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ συντελώντας και στην ανάκαμψη του σε μια δύσκολη περίοδο.

Όμως, έχει και αυτός τις δικές του ευθύνες για την πορεία των πραγμάτων.

Δεν ήταν δική του επιλογή και ανάδειξη η  τοποθέτηση του Τσίπρα στην ηγεσία του Συνασπισμού και στη συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ;

Και αν τελικά κάποιοι άλλοι ή κάποιες δυνάμεις του επέβαλαν αυτή την επιλογή, δεν πρέπει να μιλήσει  γι' αυτά τα ζητήματα καθαρά και με πλήρη ειλικρίνεια τουλάχιστον στον αριστερό κόσμο; 

Απέτυχε, όμως, ο Αλαβάνος και στο εγχείρημα για το "Μέτωπο Ανατροπής" και στη συνέχεια για το "Σχέδιο Β" το οποίο περιθωριοποιήθηκε ουσιαστικά.

Και απέτυχε καθοριστικά στο καίριο ζήτημα επιλογής και αξιοποίησης συνεργατών και  συμμάχων σ' αυτήν πορεία.

Θέλουμε να αναφερθούμε σε κάτι που αποτελεί και ιστορική μαρτυρία.

Τις παραμονές της δημιουργίας του "Μετώπου Ανατροπής", πριν ακόμα και ο ίδιος ο Αλαβάνος και άλλα στελέχη με παρόμοια οπτική διαφοροποιηθούν από τον τότε ΣΥΡΙΖΑ -  πραγματοποιήθηκε κατά κάποιο τρόπο - σύμφωνα με τις παραδόσεις της Αριστεράς - μια "συνωμοτική σύσκεψη  σε υπόγειο στον Κεραμεικό. 

Σκοπός της συζήτησης ήταν να ανιχνευθούν τα επόμενα βήματα και οι προοπτικές παραμονής ή όχι στον ΣΥΡΙΖΑ.

Στη σύσκεψη αυτή συμμετείχαν και ήταν ένθερμοι υποστηρικτές της ρήξης και της σφοδρής κριτικής προς τον Τσίπρα,  η ΚΟΕ με την ηγεσία της, στελέχη του περιβάλλοντος Βαλαβάνη, ο Θεωνάς και πολλοί άλλοι.

Ποια ήταν η συνέχεια;

Ταχύτατα οι περισσότεροι από αυτούς  - όπως αποδεικνύει και η ιστορία πλέον - βρήκαν στέγη στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα, εγκαταλείποντας τον Αλαβάνο, έγιναν βουλευτές ή και στελέχη πρόσφατα του κυβερνητικού μηχανισμού.

Ορισμένοι από αυτούς φέρονται να διαφοροποιούνται σήμερα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ενώ άλλοι παραμένουν ακλόνητοι στις θέσεις τους.

Πόση αξιοπιστία, όμως, μπορεί να διαθέτουν αυτές οι δυνάμεις και ορισμένα πρόσωπα για το ότι θα κρατήσουν μια συνεπή στάση και το επόμενο διάστημα το οποίο θα είιια κόμη πιο δύσκολο;

Ενώ και ο Αλέκος Αλαβάνος διεκδικεί σήμερα ένα νέο ηγετικό ρόλο ενώ - όπως δείξαμε  - έχει αποτύχει παταγωδώς τόσο σε εκτιμήσεις  όσο και σε επιλογές προσώπων και συμμάχων.

Για την τρίτη "συνιστώσα" τώρα της "Λαϊκής Ενότητας" που μπορεί να είναι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ - αφού στο σύνολό της είναι δύσκολο να ενταχθεί στο νέο σχήμα - ειδικότερα για ορισμένους που παρουσιάζονται συχνά πυκνά να αρθρογραφούν και στον ιστότοπο Iskra, θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι υιοθετούν ένα "υπερεπαναστατικό", "ασυμβίβαστο" και αριστερίστικο λόγο, κενό, όμως, από συγκεκριμένες προτάσεις, επεξεργασίες και λύσεις στα προβλήματα της κοινωνίας.

Θα πρέπει, επίσης, να εξηγήσουν πώς συμβιβάζεται αυτού του είδους ο λόγος με την παραμονή για δεκαετίες σε κορυφαία έντυπα των καθεστωτικών συγκροτημάτων του Αλαφούζου, Μπόμπολα και άλλων, τη στιγμή που άλλοι ομοϊδεάτες τους έχουν εκπαραθυρωθεί  από τα συγκεκριμένα έντυπα.

Γενικότερα, θα θέλαμε με καθαρότητα να τονίσουμε πως πρέπει επιτέλους να γίνει σαφές ότι ένα νέο εγχείρημα της Αριστεράς και  μιας διαφορετικής προοπτικής δεν μπορεί να ενισχύεται άμεσα ή έμμεσα από τέτοιου είδους δυνάμεις ή  από τα διάφορα "κουροκάναλα" - όπως το συγκρότημα Real (του ομίλου Κουρή), το Κόντρα και άλλα.

Δεν μπορεί δηλαδή ο νέος αυριανισμός να επιβάλει  τις ηγεσίες και τη μορφή των σχημάτων της Αριστεράς, την πορεία των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα, ακόμη και τη μορφή των κυβερνήσεων.

Έγινε αυτό στο παρελθόν, έγινε σε μεγάλο βαθμό με την περίπτωση Τσίπρα, δεν μπορεί να επαναλαμβάνεται επ' αόριστον και οι πολίτες να μένουν "ανυποψίαστοι" και να  χειραγωγούνται στη μια ή την άλλη κατεύθυνση.

Μπορεί να φαίνονται αυστηρές και αφοριστικές αυτές οι τοποθετήσεις μας. 

Είπαμε όμως ήδη ότι  η κρισιμότητα της κατάστασης και η οξύτητα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο λαός μας απαιτούν τη μέγιστη ειλικρίνεια και σαφήνεια.

Θεωρούμε, λοιπόν, ότι το σχήμα της "Λαϊκής Ενότητας" για όλους τους λόγους που εκθέσαμε και θα παρουσιάσουμε και άλλους στη συνέχεια δεν μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστη λύση.

Εκφράζει, μάλλον, μια αναπαλαίωση με φθαρμένα υλικά, εύκολη συνθηματολογία, έντονα λαϊκιστικό και δημαγωγικό λόγο, χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις και θέσεις για τα προβλήματα της κοινωνίας και της χώρας.

Οι όποιες δυνάμεις, πρόσωπα και άνθρωποι έχουν αυθεντικότητα και ενδιαφέρονται για μια διαφορετική προοπτική είναι αναγκαίο να μην εγκλωβιστούν σε νέα αδιέξοδα και παραπλανητικούς "κόσμους" και υποσχέσεις.

Η στρατηγική  υποχώρηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, η υπογραφή του Τρίτου Μνημονίου και η επιδείνωση των συσχετισμών στο πολιτικό επίπεδο οριοθετούν ένα νέο πλαίσιο, μια νέα κατάσταση και πλαίσιο που πρέπει να επανεκτιμηθεί και να επανακαθοριστούν νέοι στόχοι. 

Όχι με ευχολόγια και κούφιες συνθηματολογίες.

Αλλά με την ανασύνταξη των δυνάμεων που αγωνίζονται για μια διαφορετική προοπτική πρώτα απ' όλα σε επίπεδο κοινωνίας και κοινωνικού κινήματος.

Δεύτερον, με τη διαμόρφωση ενός νέου προγραμματικού πλαισίου, νέων προγραμματικών επεξεργασιών που ν' ανταποκρίνονται αφενός στα δεδομένα όπως έχουν διαμορφωθεί σήμερα και από την άλλη  να οδηγούν σε διέξοδο από το μνημονιακό καθεστώς.

Προγραμματικές επεξεργασίες επιστημονικά τεκμηριωμένες μέσα από ένα ειλικρινή και ουσιαστικό διάλογο ενώπιον της κοινωνίας και όχι ως  αποτέλεσμα μικροκομματικών υπολογισμών και τακτικίστικων επιλογών. 

Και τέλος, με πολιτικές δομές, νοοτροπία και  ηγεσία που θα αναδειχτεί μέσα από αυτό τον διάλογο και θα είναι αντίστοιχη με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις του καιρού μας.

Όλα αυτά δεν είναι εύκολα ούτε αυτονόητα. 

Γι' αυτό και δεν μπορούν να υλοποιηθούν υπό το καθεστώς εκλογικών εκβιασμών  ή με υπό την κηδεμονία αυτόκλητων  - και κατά τεκμήριο - αποτυχημένων "σωτήρων".

Χρειάζονται, όπως είπαμε, χρόνο, ουσιαστική συζήτηση, ειλικρίνεια και ανοικτές διαδικασίες ενώπιον της κοινωνίας και του κινήματος. 

Οπότε για όλους αυτούς τους λόγους - και για άλλους ακόμη που θα εκθέσουμε στη συνέχεια - οι εκλογές που έρχονται δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα.

Είναι άχρηστες κι επικίνδυνες.

Τόσο γιατί μπορεί να αναδείξουν ένα εντελώς χειρότερο πολιτικό συσχετισμό που θα  κινείται στην κατεύθυνση εφαρμογή του Τρίτου Μνημονίου και θα ικανοποιεί τα συμφέροντα των δανειστών.

Επειδή, επίσης, μπορεί να εγκλωβίσει άλλες δυνάμεις σε μια αδιέξοδη προοπτική.

Και τελευταίο που θα θέλαμε να τονίσουμε είναι ότι ο "αριστερός λαϊκισμός", οι διαψευσμένες υποσχέσεις και η δημαγωγία που να δώσουν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη  σε ορισμένα κοινωνικά στρώματα και για την ανάπτυξη του ακροδεξιού λαϊκισμού - από την πιο απαίσια μορφή του, αυτή της Χρυσής Αυγής ή και με νέα μορφή. 

Ως επικύρωση των εκτιμήσεων που παραθέσαμε θα παρουσιάσουμε ορισμένα βίντεο που αποτελούν πλέον ιστορικά ντοκουμέντα.

 Για την κατάργηση του Μνημονίου με ένα νόμο κι ένα άρθρο ...

Έχουμε και  ... προγραμματάρα (!) 

Τελειώσανε οι μνημονιακές κυβερνήσεις  (!)

Λαφαζάνης: Μνημόνια και τρόικα τέλος - ομιλία για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ

Προσέξτε τη βεβαιότητα και τη ... χαρά με την οποία μιλά στη Βουλή το κορυφαίο (τότε) στέλεχος της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ ... 

Προσέξτε, επίσης, ότι η ομιλία γίνεται  στις  10 Φεβρουαρίου ... 10 μέρες μόλις πριν από τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου και την πρώτη μεγάλη κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ .... Απόλυτη ευστοχία στις εκτιμήσεις και προβλέψεις ...

Ή μήπως ηθελημένη υποκρισία;

αλλά και πάλι ...

Λίγο πριν το δημοψήφισμα ...  η ασφάλεια του τραπεζικού συστήματος είναι εγγυημένη!

Δεν ψηφίζουμε τα μνημονιακά μέτρα αλλά ... στηρίζουμε την κυβέρνηση!

Λαφαζάνης   Η επόμενη βουλή θα είναι σίγουρα αντιμνημονιακή βουλή κι όχι μαϊμού

(δηλαδή, κι ο ίδιος συμμετείχε σε μια "μαϊμού" αντιμνημονιακή πλειοψηφία;) 

Και  οι δηλώσεις μαζί με τον Αλαβάνο σε πλήρη λογική ... αλληλουχία με όσα έλεγε πριν λίγες μέρες και μήνες ...

Ακόμη, όμως, και ο Κώστας Λαπαβίτσας από τους πιο σταθερούς στις απόψεις του και θεωρητικούς εκπροσώπους αυτής της τάσης δεν έχει αποφύγει κραυγαλέες αντιφάσεις ...

"Θα πάρουμε τα λεφτά της ΕΕ για να εφαρμόσουμε το πρόγραμμα μας (!) ... αναμένω συγκρούσεις ..."

Τι απ' όλα αυτά έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ;

Τότε που όλοι ήταν χαρούμενοι και γλεντούσαν με τραγούδια και χορούς ...

με τη βεβαιότητα ότι τα πράγματα "θ' αλλάξουν" αλλά και με κάποια ιεροσυλία αφού ο ΣΥΡΙΖΑ κατά κάποιο τρόπο παρομοιάζεται με το ΕΑΜ (!)

Όταν δεν ήξερε για τις διαπραγματεύσεις πριν την 20η Φεβρουαρίου

Για την πρόταση 47 σελίδων της κυβέρνησης Τσίπρα προς τους δανειστές ... "η κυβέρνησή μας έχει δείξει κάθε διάθεση να συμβιβαστεί"

Κώστας Λαπαβίτσας  Μόνη ελπίδα για τη χώρα ο ΣΥΡΙΖΑ (!)

Αλλά και ... "Λαπαβίτσας  «Με δεσμεύουυν μόνο οι ψηφοφόροι»

Και κάποιες αλήθειες ... που ωστόσο ποτέ δεν κατανόησε ο ΣΥΡΙΖΑ ... ή έστω κάποιοι πολύ  αργά τόλμησαν να τις πουν ...

Όμως και ... "αυτή κυβέρνηση - του ΣΥΡΙΖΑ- δεν είναι σαν τις άλλες ..."

Αφού μέσα στο Μάρτιο σε συζήτηση στη Βουλή για την κύρωση μιας από τις πολλές ΠΝΠ με "αριστερή" πρωτοβουλία υποστήριζε;  "Δεν υπάρχει ύφεση  λόγω των μέτρων που πήρε η κυβέρνηση" (!)

Για να φτάσουμε στο φετινό καλοκαίρι ... και το Τρίτο Μνημόνιο ....

Στην εποχή μας υπάρχει η "πολυτέλεια" της υπερπληροφόρησης η οποία, βεβαίως, πολλές φορές συσκοτίζει την αλήθεια,

Όπως προσφέρει και πολλά ντοκουμέντα - ένα είδος δημόσιας, ζωντανής ιστορίας - τα οποία αν κανείς ψάξει συστηματικά μπορεί να ανακαλύψει πολλές ενδιαφέρουσες πλευρές ....

Τα ερωτήματα, λοιπόν, παραμένουν:


 Πότε μας έλεγαν αλήθεια οι εκπρόσωποι και της Αριστερής Πλατφόρμας, της Λαϊκής Ενότητας  - τότε (και δεν μιλάμε για ... αιώνες πριν) ή τώρα;


Πόσο αξιόπιστοι μπορούν να είναι στις εκτιμήσεις και προβλέψεις τους;

Πολύ περισσότερο πόσο αξιόπιστοι μπορούν να είναι για τη στάση την οποία θα κρατήσουν με συνέπεια και στο μέλλον;


Υπάρχουν, επίσης, αξιόπιστες επεξεργασίες ή μήπως συνθηματολογικά και καιροσκοπικά κατασκευάσματα;

Αλλά για όλα αυτά θα ξαναμιλήσουμε ...