Παρά τη «συγκρατημένη αισιοδοξία» αγωνία επικρατεί ακόμη για την έκβαση του PSI

Αισιοδοξία φαινομενικά δηλώνεται από την πλευρά της κυβέρνησης, όπως και από τον Τσαρλς Νταλάρα, εκπρόσωπο του IIF για την συμμετοχή των ιδιωτών  στο PSI. Οι κύκλοι αυτοί μιλούν για συμμετοχή που θα ξεπεράσει το 75%.

Το Bloomberg βέβαια κάνει λόγο για ένα ποσοστό 60%.

Σε λίγες ώρες άλλωστε θα το γνωρίζουμε.

Στην προθεσμία για το PSI που εκπνέει  στις 10μμ, την περιορισμένη εκδήλωση ενδιαφέροντος συμμετοχής, αλλά και το ενδεχόμενο αποτυχίας ενός εθελοντικού κουρέματος αναφέρεται σήμερα εκτενώς ο γερμανόφωνος τύπος.

«Το κούρεμα του ελληνικού χρέους εξελίσσεται σε παρτίδα αγωνίας», γράφει στο πρωτοσέλιδο η εφημερίδα Die Welt. «Λίγες ώρες πριν τη λήξη της προθεσμίας για τη συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών πληθαίνουν οι αμφιβολίες για το αν θα συμμετάσχει τελικά επαρκής αριθμός τραπεζών και ασφαλιστικών εταιριών. Ο επικεφαλής της γερμανικής αναπτυξιακής τράπεζας KfW Ούλριχ  Σρέντερ προειδοποίησε μάλιστα για ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας επικαλούμενος τις αυξανόμενες ενδείξεις στις αγορές για πολύ λιγότερες εκδηλώσεις ενδιαφέροντος συμμετοχής στο κούρεμα από ό, τι αναμενόταν».

«Η Ελλάδα αγωνιά για το χρυσό κούρεμα», παρατηρεί το περιοδικό Der Spiegel  στην ηλεκτρονική του έκδοση. «Μέχρι στιγμής έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον περίπου το 40% των ιδιωτών πιστωτών, σύμφωνα με το Διεθνές Χρηματοοικονομικό Ινστιτούτο (IIF). Αν μέχρι την εκπνοή της προθεσμίας η πλειονότητα των επενδυτών δεν δώσει πράσινο φως, τότε η Ελλάδα θα πρέπει να εφαρμόσει το σχέδιο Β΄, που προβλέπει την ενεργοποίηση των ρητρών συλλογικής δράσης CAC, με άλλα λόγια την υποχρεωτική συμμετοχή των πιστωτών στο κούρεμα. Το εναλλακτικό σχέδιο εμπεριέχει ωστόσο κινδύνους. Οι οίκοι αξιολόγησης θα το χαρακτηρίσουν πιστωτικό γεγονός, που συνεπάγεται με μοιραίο χτύπημα για τα ελληνικά ομόλογα. Έτσι απομακρύνεται ακόμα περισσότερο το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής αυτοχρηματοδότησης της Ελλάδας».

Εξαναγκασμός σε εθελοντικό κούρεμα», γράφει στο πρωτοσέλιδό της η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt, ενώ σε άρθρο της με τίτλο «Θολές προοπτικές για την Αθήνα» επισημαίνει: «Ακόμα και το ΔΝΤ πιστεύει ότι το ποσοστό του ελληνικού χρέους θα μειωθεί αισθητά από το 2014 και μετά. Το πόσο ακριβώς, θα εξαρτηθεί από την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Μέχρι σήμερα οι προγνώσεις απεδείχθησαν υπερβολικά αισιόδοξες. Τώρα ΕΕ και ΔΝΤ τοποθετούν στα τέλη του 2013 την επιστροφή της ελληνικής οικονομίας στην ανάπτυξη. Ακόμα όμως και αν το ΑΕΠ αυξηθεί κατά 1% λιγότερο από ότι έχει προβλεφθεί, το ελληνικό χρέος θα φθάσει σύμφωνα με το ΔΝΤ όχι το 120, αλλά το 143%. Το σχέδιο της ΕΕ θα έχει συνεπώς αποτύχει».

Ζούμε, λοιπόν, ένα θρίλερ.

Το οποίο, όμως, πρώτα απ’ όλα βιώνουν οι Έλληνες πολίτες στην καθημερινή τους ζωή.

Η «σωτηρία» του  PSI σημαίνει ένα αβάσταχτο φορτίο για τους Έλληνες εργαζομένους.

Στην ουσία αποτελεί ένα καθεστώς  «επιλεκτικής χρεωκοπίας».

Και για να το πούμε ξεκάθαρα  αποτελεί πραγματική χρεωκοπία κυρίως για τα λαϊκά στρώματα.

Και ευκαιρία για νέα κερδοσκοπία  για τους δανειστές, τους τραπεζίτες, το μεγάλο κεφάλαιο και τους κερδοσκόπους.

Για τις συνολικές επιπτώσεις όμως του PSI και του νέου Μνημονίου  θα μιλήσουμε εκ νέου μόλις διαμορφωθεί η συνολική εικόνα από το «κούρεμα».

Αυτή τη στιγμή πάντως οι εξελίξεις σχετικά με το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους βρίσκονται στα πρωτοσέλιδα του διεθνούς τύπου και των Μέσων Ενημέρωσης. 

Τα εκτρωματικά αποτελέσματα των εφαρμοστικού νόμου για το 2ο Μνημόνιο: η «ρήτρα θανάτου» και οι εργαζόμενοι από τη Βουλγαρία με … μισθούς Βουλγαρίας

Καθημερινά οι Έλληνες πολίτες πληροφορούνται αποσβολωμένοι τα νέα εφιαλτικά μέτρα που εξαπολύει κατά ριπάς η κυβέρνηση προκειμένου να εφαρμόσει το νέο Μνημόνιο.

Συντριβή των μισθών στον ιδιωτικό τομέα – ύστερα από  αυτούς του Δημοσίου.

Συντριβή και των συντάξεων.

Στην ουσία διάλυση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και συρρίκνωση ως και εξαφάνιση των ασφαλιστικών ταμείων.

Τα νέα οργουελικού τύπου μέτρα και ρυθμίσεις που προχωρούν σε υλοποίηση είναι μεταξύ άλλων και τα εξής:

- Η «ρήτρα θανάτου» στις συντάξεις: ο υποψήφιος συνταξιούχος θα πρέπει να δηλώνει αν θέλει να μεταφερθεί η σύνταξή του και μετά θάνατον στους πλησιέστερους συγγενείς – σύζυγο ή παιδιά. Σε αυτή την περίπτωση η ήδη τσεκουρωμένη σύνταξη θα μειώνεται δραστικά!!!

- Σε μια άλλη «ρύθμιση» επιτρέπεται σε ιδιωτικά γραφεία ευρέσεων εργασίας να φέρουν στην Ελλάδα Βούλγαρους εργαζομένους που μπορούν να εργάζονται στη χώρα μας με μισθούς Βουλγαρίας – δηλαδή με 140 και κάτι ευρώ!1!

Δεν έχουμε τίποτε με τους εργαζόμενους από τη Βουλγαρία.

Έχουμε, όμως, «χοντρό» θέμα με τη στυγνή εκμετάλλευση των ανθρώπων ανεξάρτητα από εθνικότητα και καταγωγή.

Και με την απίστευτη αναλγησία και αδιαντροπιά αυτών που ψηφίζουν και επιβάλλουν τέτοιου είδους μέτρα. Της δοτής κυβέρνησης και των 202 «εκπροσώπων του έθνους» …

Δικό μας χρέος να μην επιτρέψουμε να μετατραπεί η Ελλάδα σε μια σύγχρονη «φάρμα των ζώων».

Κρίσιμες ώρες για την εφαρμογή του PSI –η «αισιοδοξία» των κυβερνώντων και η αμείλικτη αλήθεια των αγορών και των αριθμών. Το «ονοματεπώνυμο» των δανειστών…

  Το σχέδιο της ανταλλαγής του χρέους της Ελλάδας πρέπει - με βάση την πρόσφατη συμφωνία - να ολοκληρωθεί μέχρι την Πέμπτη το βράδυ.

  Με συνεντεύξεις του στο Bloomberg και το Reuters ο υπουργός Οικονομικών δηλώνει αισιόδοξος ότι η συμμετοχή των επενδυτών στο PSI θα είναι πάνω από 90% με τους επενδυτές να δελεάζονται από τα ανταλλάγματα που προσφέρονται, μια ισοδύναμη προκαταβολή, ένα νέο ομόλογο που εκδίδεται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, μια ρήτρα GDP που προσφέρει υψηλότερο επιτόκιο εάν η ελληνική οικονομία πάει καλύτερα από τα αναμενόμενα, και ίση μεταχείριση, για τα νέα ομόλογα, με το δημόσιο τομέα.

  «Στόχος μας είναι η σχεδόν καθολική συμμετοχή. Δεν θα πρέπει κανείς να φανταστεί ότι θα υπάρξει μια δεύτερη προσφορά που θα περιλαμβάνει αυτά τα στοιχεία» είπε στο Reuters ο υπουργός Οικονομικών.

 «Αυτή είναι η καλύτερη προσφορά. Είναι η καλύτερη γιατί είναι η μοναδική, η μόνη προσφορά που ισχύει» ξεκαθάρισε ο Ευάγγελος Βενιζέλος με δηλώσεις του στο Bloomberg.

 «Εάν μπορούμε να αποφύγουμε να ενεργοποιήσουμε τα CDS αυτό είναι η καλύτερη λύση. Με μία σχεδόν καθολική συμμετοχή δεν είναι απαραίτητο να ενεργοποιηθούν τα CACs. Αλλά αυτή η ρήτρα υπάρχει στην νομική μας τάξη και είμαστε έτοιμοι να εφαρμόσουμε την νομοθεσία εάν είναι απαραίτητο» προειδοποίησε ο υπουργός Οικονομικών.  

 Αλλά η αγωνία είναι πάνω από τον αριθμό των πιστωτών οι οποίοι θα την αποδεχθεί. Κατά συνέπεια, οι αγορές ανοίγουν.

«Αισιοδοξία», λοιπόν, από τους κυβερνώντες.

 Το τι σημαίνει, βέβαια, αυτή η συμφωνία σε επίπεδο οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων για τους  Έλληνες εργαζομένους, για τον ελληνικό λαό έχει γίνει πια φανερό.

 Η συντριβή των μισθών, των συντάξεων, των λαϊκών εισοδημάτων ευρύτερα μέσα από την επιδίωξη της εσωτερικής υποτίμησης είναι μια πρώτη – μόνο – γεύση του τι ακόμη θα ακολουθήσει.

Ωστόσο, σήμερα θα ασχοληθούμε και με ορισμένες άλλες πλευρές.

Παρά την αισιοδοξία, λοιπόν, κάποιων,  μέρος του φιλοκυβερνητικού τύπου – όπως το «Βήμα» - αναφέρει: «στο «κόκκινο» η αγωνία για το PSI- 75% - 80% η συμμετοχή στο κούρεμα».

Οι πρώτες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ένα ποσοστό συμμετοχής στο «κούρεμα» της τάξης του 75% - 80%, οι οποίες εάν επαληθευτούν θα οδηγήσουν στην ενεργοποίηση των ρητρών συλλογικής δράσης (CACs), με στόχο την αύξηση του ποσοστού αυτού στο 90%.

Ωστόσο, τραπεζικές πηγές εκτιμούν ότι δεν είναι δυνατή η διατύπωση ασφαλών προβλέψεων για όσο διάστημα βρίσκεται σε υλοποίηση η όλη διαδικασία, υπογραμμίζοντας ότι θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι και το «κλείσιμο» της σχετικής προθεσμίας το βράδυ της Πέμπτης.

Ένα ακόμη θέμα που έχει αναδυθεί σχετίζεται με το ομόλογο ονομαστικής αξίας 14,5 δισ. ευρώ που λήγει αυτόν το μήνα, μέρος του οποίου έχει αγοράσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ).

Ο τίτλος αυτός θα πρέπει να αποπληρωθεί στο 100% στην Ευρωτράπεζα, η οποία θα επιστρέψει τα κέρδη της για τη χρηματοδότηση του ελληνικού πακέτου στήριξης σε δεύτερη φάση. Τίθεται λοιπόν ένα σοβαρό ταμειακό ζήτημα, για το οποίο θα πρέπει να βρεθεί άμεσα λύση.

Την αγωνία αυτή εκφράζουν και άλλα διεθνή έντυπα.

Όπως το γαλλικό περιοδικό  “L’ Express”  που τιτλοφορεί σημερινό του άρθρο «Γιατί η Ελλάδα σπέρνει πάλι τον πανικό στα χρηματιστήρια».

Το άρθρο επισημαίνει:

«Η Ελλάδα εισέρχεται σε μια κρίσιμη περίοδο. Οι ιδιώτες πιστωτές της έχουν διορία μέχρι τις 8:00 μ.μ. την Πέμπτη να δηλώσουν κατά πόσο ή όχι θα συμμετάσχουν στη συμφωνία ανταλλαγής του χρέους (το περίφημο PSI).

Και προφανώς, η αισιοδοξία δεν έχει κατ ' ανάγκη εκφραστεί από την πλευρά των επενδυτών. Την Τρίτη, το Χρηματιστήριο του Παρισιού έχασε 3,58%. Τη μεγαλύτερη πτώση από την αρχή του έτους. Το Χρηματιστήριο του Μιλάνου έκλεισε με πτώση 3,39%. Ίδια πτώση και στο Χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης, το οποίο γνώρισε μια πτώση του 3,4%».

 Σύμφωνα με το γαλλικό περιοδικό «η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος είναι ζωτικής σημασίας: μέσα από αυτό, το χρέος της Ελλάδας (350 δισ. ευρώ σήμερα) θα πρέπει να μειωθεί κατά περισσότερο από 100 δισ. ευρώ. Συγκεκριμένα, οι ιδιώτες επενδυτές πρέπει να συμφωνήσουν να παραιτηθούν από 53,5% της ονομαστικής αξίας των ελληνικών ομολόγων που κατέχουν. Πρέπει επίσης να συμφωνήσουν σχετικά με  νέα ελληνικά ομόλογα, μεγαλύτερης διάρκειας με χαμηλότερο επιτόκιο. Το PSI είναι επίσης προϋπόθεση για την ΕΕ και το ΔΝΤ ώστε να «ξεκλειδώσει» μια δεύτερη πιστωτική γραμμή ύψους € 130 δισ., για να διευκολυνθεί η πρόσβαση στην αγορά. Το ευρωπαϊκό σχέδιο ενίσχυσης παρέχει περισσότερο από 60 δισεκατομμύρια ευρώ για βοήθεια προς τις τράπεζες, από τα οποία τουλάχιστον 30 αφορούν τα ελληνικά πιστωτικά ιδρύματα». 

Το περιοδικό τονίζει: «Αυτή η μαζική στήριξη στις τράπεζες, η οποία έχει ως στόχο να προσπαθήσει να αποφύγει την επανάληψη της κρίσης του 1929, όμως, είναι αμφιλεγόμενη και έχει καταγγελθεί, τόσο στις διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις στην Ελλάδα, όπως από τον πρώην υπουργό Οικονομικών της Αργεντινής, Ρομπέρτο ​​Lavagna, τον κύριο αρχιτέκτονα της ανάκαμψης της χώρας του μετά την κήρυξη της πτώχευσης πριν από μια δεκαετία. Όλοι καταγγέλλουν τις δραστικές θυσίες που επιβάλλονται στον ελληνικό πληθυσμό σε αντάλλαγμα μιας ενίσχυσης αμιγώς με οικονομικά κριτήρια.

 Δεν είναι σίγουρο, ότι αυτό είναι που ανησυχεί τις αγορές. Η ελληνική κυβέρνηση έχει ορίσει μεταξύ 75 και 90% το ποσοστό αποδοχής για τους ιδιώτες πιστωτές.   Η συμμετοχή τους, όμως, στην ανταλλαγή είναι πιθανό να είναι χαμηλότερη από την αναμενόμενη.  Σε ποσοστό κάτω από 75%, η κυβέρνηση έχει ήδη ανακοινώσει ότι το έργο θα πρέπει να εγκαταλειφθεί. Η Ελλάδα θα βρεθεί σε κίνδυνο αθέτησης των υποχρεώσεών της (χρεωκοπία)  στις 20 Μαρτίου, όταν η χώρα πρέπει να αποπληρώσει ομόλογα της τάξης των 14,4 δισ. ευρώ. 

 Οι ευρωσκεπτικιστές, όπως το βρετανικό think tank Openeurope, αναφέρουν  ότι, σε αντίθεση με ολόκληρο το σχέδιο βοήθειας προς την Ελλάδα, από την πλευρά τους εκτιμούν ως αναπόφευκτη τη χρεωκοπία  της χώρας για το υπόλοιπο του χρέους της, και αυτή θα πέσει πάνω στους ώμους των φορολογουμένων της Ευρώπης. Στο άμεσο μέλλον, το Institute of International Finance (IIF), το οποίο διεξήγαγε τις διαπραγματεύσεις από την πλευρά των τραπεζών με την ελληνική κυβέρνηση, παρουσίασε ένα σενάριο Αποκάλυψης, αν η συμφωνία αυτή δεν υλοποιηθεί κατά τουλάχιστον 75%, σε εμπιστευτική έκθεση που διέρρευσε στον Τύπο. Το IIF ανέβασε σε ένα ποσό άνω των 1.000 δισ. ευρώ το κόστος για τη διεθνή οικονομία της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας της Ελλάδας σε περίπτωση αποτυχίας του PSI. Η έκθεση αναφέρεται επίσης στις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει η ΕΚΤ, και την ταχεία μετάδοση των προβλημάτων στην Πορτογαλία, την Ιταλία, την Ισπανία».

Το «ονοματεπώνυμο» των πιστωτών.

Την πρόθεση τους να μετάσχουν στην ανταλλαγή ομολόγων εξέφρασαν 12 χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

 Οι μεγάλοι του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος ανακοίνωσαν τη Δευτέρα βράδυ ότι συμφώνησαν να συμμετάσχουν στη συμφωνία: τρεις γερμανικές  τράπεζες: Allianz, Commerzbank, Deutsche Bank, οι γαλλικές Axa, BNP Paribas, η CNP Assurances, η ολλανδική ING Bank, η Intesa της Ιταλίας, η  San Paolo.

Από τις  ΗΠΑ το  Ταμείο Διαχείρισης Κεφαλαίων Greylock.

 Συμμετέχουν τρεις ελληνικές τράπεζες Alpha Bank, EFG Eurobank και η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας (ΕΤΕ). Ενώ ανάλογη απόφαση συμμετοχής στο «κούρεμα» έλαβε και το χθεσινοβραδινό διοικητικό συμβούλιο της ΑΤΕ Βank.

Συνολικά οι ελληνικοί φορείς έχουν στην κατοχή του το 35% του χρέους που θα αναδιαρθρωθεί, το οποίο αντιστοιχεί σε τίτλους ονομαστικής αξίας 68 δισ. ευρώ.

Από αυτά, τα 45 δισ. ευρώ βρίσκονται στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών και τα υπόλοιπα σε ασφαλιστικούς φορείς.

 Σύμφωνα με το Bloomberg, αυτοί οι ιδιώτες πιστωτές αντιπροσώπευαν το 20% του συνολικού ελληνικού χρέους. Θα πρέπει ωστόσο να φθάσουν το 50% στο συντομότερο δυνατό χρόνο. Πράγματι, στο όριο αυτό, ειδικές διατάξεις της συμφωνίας επιτρέπουν την επιβολή, υπό ορισμένες προϋποθέσεις - την αναδιάρθρωση σε όλους τους πιστωτές. Στην περίπτωση αυτή, η προσέλευση θα είναι τουλάχιστον 86% υπολογίζουν οι εμπειρογνώμονες της BNP Paribas. 

Πέρα από την οικονομική λειτουργία του θέματος, θέλουμε να θίξουμε την εξής πλευρά: ότι πλέον οι δανειστές, οι τοκογλύφοι, αυτοί οι οποίοι εμφανίζονται να επιβάλλουν άτεγκτους και εξοντωτικούς όρους στον ελληνικό λαό έχουν συγκεκριμένο «ονοματεπώνυμο».

Είναι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες – γερμανικές, γαλλικές και ορισμένες ακόμη.

Είναι κερδοσκοπικά funds.

Όλα αυτά σε πλήρη συνεννόηση με την ελληνική πολιτική ηγεσία.

Μεταξύ αυτών και τρεις μεγάλοι ελληνικοί τραπεζικοί όμιλοι. Οι Alpha Bank, EFG Eurobank  - του ομίλου Λάτση - και η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας (ΕΤΕ) – στην οποία μέτοχος είναι και το ελληνικό δημόσιο, ακόμη και η Εκκλησία της Ελλάδας.

Έτσι για να πέφτουν και οι μάσκες και να περιοριστεί το «δούλεμα» από όλους αυτούς τους κύκλους. 

Παίζουν με τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού: για μια ακόμη φορά εξασφαλίζουν τη σωτηρία» της Ελλάδας, υποθηκεύοντας μακροπρόθεσμα το μέλλον της χώρας

 Για μια ακόμη φορά μας «σώζουν» από τη χρεοκοπία.

Για πολλοστή φορά από το Μάιο του 2010 που μπήκε στη ζωή μας το Μνημόνιο.

Για τέταρτη φορά μέσα σ’ ένα χρόνο περίπου.

Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει να χρεοκοπήσει – όπως υποστηρίζουν.

Ούτε να βγει εκτός της ευρωζώνης.

Μόνο που, αυτούς τους εκβιασμούς, αυτά τα εκβιαστικά διλήμματα, τα είχαν επιβάλει οι ίδιοι σε βάρος του ελληνικού λαού.

Μας σώζουν αφαιρώντας – λένε – 107 δις. ευρώ από το χρέος.

Επιβάλλοντας, όμως, δάνεια ύψους 130 δις. ευρώ τα οποία ούτε καν θα τα δούμε. Θα χρησιμεύουν απλώς ως μέσο για την αποπληρωμή των τοκοχρεολυσίων.

Μας «σώζουν» εκποιώντας την εθνική μας κυριαρχία.

Αφού ενισχυμένος είναι ο ρόλος της τρόικα και της «Task force», της επιτροπείας του Ράιχενμπαχ.

Όταν απεμπολούν το δικαίωμα της δημοσιονομικής πολιτικής και προγραμματισμού σε εξωεθνικά κέντρα.

Όταν τα «δάνεια» και η «βοήθεια» θα τίθενται στον ειδικό λογαριασμό που τον διευθύνουν οι δανειστές μας.

Όταν εκχωρούν στοιχεία της δημοκρατικής νομιμότητας και του κράτους δικαίου. Αποδέχονται την εισαγωγή ρύθμισης στο Σύνταγμα από το 2013 που θα προβλέπει την προτεραιότητα εξυπηρέτησης του χρέους και των δανειστών έναντι οποιαδήποτε άλλης δημόσιας δαπάνης ή υποχρέωσης.

Αυτό πραγματικά σημαίνει ότι κάποια στιγμή – όχι πολύ μακρινή – στο όνομα εξυπηρέτησης των δανειστών θα μπορούσε να μην πληρωθούν οι μισθοί, οι συντάξεις, να μην καταβληθούν οι δαπάνες για τα σχολεία, τα νοσοκομεία και άλλα πολλά.

 Στην  ουσία πρόκειται για στάση πληρωμών  απέναντι στους μισθωτούς, τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, απέναντι στην κοινωνία. Πρόκειται για μια εσωτερική πτώχευση προκειμένου να «διασωθούν» οι τράπεζες και να εξυπηρετηθούν οι δανειστές.

Η νέα συμφωνία δίνει πρόσθετο χρόνο όχι στην Ελλάδα αλλά στους μεγάλους της Ευρώπης και ειδικότερα στη Γερμανία να απεμπλακούν από όσα τοξικά ελληνικά ομόλογα διαθέτουν ακόμη. Να μετακυλήσουν τα βάρη της κρίσης στον ελληνικό λαό και στους άλλους λαούς της Ευρώπης, ιδίως στον ευρωπαϊκό Νότο.

Μιλούν για σωτηρία όταν σύμφωνα και με τους προχθεσινούς Financial Times η Ελλάδα μετατρέπεται σε οικονομική αποικία της Γερμανίας και ότι πρέπει να επιλέξει τη διλασωση της δημοκρατίας της μέσω της πτώχευσης ή την παραμονή στην ευρωζώνη. Όταν ο εθνικός και ο δημόσιος πλούτος εκχωρείται σε εξευτελιστικές τιμές και η χώρα ολόκληρη ωθείται να γίνει μια ΕΟΖ – Ειδική Οικονομική Ζώνη – με μισθούς, αμοιβές και κοινωνικές παροχές που να τείνουν στο επίπεδο της Εσθονίας (οι πιο «φιλόδοξοι» ονειρεύονται και συνθήκες Πακιστάν).

Μήπως με όλα αυτά  θα επιτευχθεί ο στόχος για τιθάσευση του δημόσιου χρέους και για περιορισμό του στο επίπεδο του 120% μέχρι το 2020;

Θα έχουν κάποιο νόημα οι ανείπωτες θυσίες του ελληνικού λαού;

Όλα δείχνουν ότι ούτε και η πιο τολμηρή επιστημονική φαντασία δεν μπορεί να δεχτεί κάτι τέτοιο.

Όπως άλλωστε έχει διαρρεύσει στο διεθνή τύπο, εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ ύστερα και από μυστική έκθεση της τρόικα και του Τόμσεν, αμφιβάλλουν έντονα ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό.

Πληροφορίες αυτού του είδους καταγράφηκαν στο Bloomberg, στο Reuter, στη Wall street Journal και στο βρετανικό Guardian από το βράδυ της Κυριακής και τη Δευτέρα.

Αναδημοσιεύονται και από τους Financial Times σήμερα.

Σύμφωνα με αυτές τις πηγές, το ελληνικό χρέος ενδέχεται να κυμαίνεται το 2020 γύρω στο 129%, ενώ κάποιοι κάνουν λόγο και για 132 – 135%. Ενώ το απαισιόδοξο σενάριο κάνει λόγο και για πιθανότητα χρέους που θα φτάνει στο 160%!

Ενώ κάνουν λόγο και για την ανάγκη ενός νέου «Μνημονίου» μέχρι το 2015.

Η συμφωνία, που επιβάλλεται από τους δανειστές και προσυπογράφεται από την κυβέρνηση Παπαδήμου, και για την οποία θριαμβολογούν οι αρχηγοί των κομμάτων της συγκυβέρνησης, αποτελεί «θηλιά» στο λαιμό του ελληνικού λαού.

Ο οποίος δεν την αναγνωρίζει και έχει ως μοναδική επιλογή να την ανατρέψει.

Καληνύχτα Ευρώπη; Υποβάθμιση 6 ευρωπαϊκών χωρών από τη Moody’s

 Στην υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ιταλίας και της Πορτογαλίας κατά μία βαθμίδα, της Ισπανίας κατά δύο βαθμίδες, καθώς και της Σλοβακίας, της Σλοβενίας και της Μάλτας, προχώρησε ο οίκος Moody`s.

Παράλληλα στην υποβάθμιση έξι ευρωπαϊκών χωρών ο αμερικανικός οίκος σχεδιάζει να υποβαθμίσει επίσης την Γαλλία τη Βρετανία και την Αυστρία. Στη Ρώμη που καταβάλει προσπάθειες με προγράμματα περικοπών και μεταρρυθμίσεων να βγει από το στόχαστρο των αγορών, η υποβάθμιση έρχεται να επιδεινώσει το κλίμα.

Αδικαιολόγητη υποβάθμιση;

 Η Ιταλία υποβαθμίζεται και πάλι από τον οίκο Moody’s και η ανησυχία για τυχόν νέες αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία, κυριαρχούν για μία ακόμη φορά στα πρωτοσέλιδα.

«Μια υποβάθμιση πραγματικά αδικαιολόγητη», επιμένει η πλειοψηφία των σχολιαστών, αλλά κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει, πλέον, την λογική των οίκων αξιολόγησης.

«Η Ιταλία παρακολουθεί τα όσα συμβαίνουν στην Αθήνα και ανησυχεί». Το επιβεβαίωσαν τόσο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, όσο και η υπουργός Εσωτερικών, Άννα Μαρία Καντσελιέρι. Έστω και αν προσθέτουν : «δεν είμαστε Ελλάδα».

Το 67% των ερωτηθέντων, πάντως, σε γκάλοπ του τηλεοπτικού δικτύου Sky Italia, στηρίζει τις διαμαρτυρίες των ελλήνων. Σε δυο εβδομάδες ολοκληρώνεται, στην Ιταλία, η διαπραγμάτευση για το εργασιακό και ουδείς ξέρει τι μπορεί να ακολουθήσει.

Όσο για την κυβέρνηση Μόντι, αποφάσισε να «αποσύρει» την υποψηφιότητα της Ρώμης για την διοργάνωση της Ολυμπιάδας του 2020. Μια προσπάθεια που κρίνεται ασύμφορη, ιδιαίτερα σε περίοδο γενικευμένης οικονομικής κρίσης.

Καλά δεν ήταν μόνο η ταπεινή Ελλάδα το πρόβλημα;

Τι θα γίνει τώρα που τα αρπαχτικά από την άλλη άκρη του Ατλαντικού βάζουν στο στόχαστρο ομαδικά και τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης;

Μήπως θα αργήσει για πολύ και η ώρα των κραταιών εταίρων, Γερμανίας και Γαλλίας;

Ίσως, γι’ αυτό το λόγο άρχισαν να ακούγονται σιγά σιγά αλλά όλο και πιο δυνατά φωνές εναντίον της πολιτικής της τρόικα και της Μέρκελ.

Ακόμη και από ηγέτες των παντελώς κατά τα άλλα αναξιόπιστων Ευρωπαίων Σοσιαλιστών.

Όπως αυτή του Φρανσουά Ολάντ, υποψηφίου του Σοσιαλιστικού κόμματος για την προεδρία της Γαλλίας.

Κάποιοι βέβαια παραμένουν αδιόρθωτοι. Συνεχίζουν τους εκβιασμούς και προς τις προκλήσεις. Αφού σύμφωνα και με δημοσιεύματα του τύπου «Μπλόκο τέθηκε και στο Eurogroup της Τετάρτης», ενώ ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ δήλωσε ότι  η Ελλάδα δεν έχει εκπληρώσει όλες τις προϋποθέσεις!

Μοναδική λύση είναι να ενταθεί ο αγώνας των Ελλήνων πολιτών σε όλα τα επίπεδα μέχρι την τελική ανατροπή της πολιτικής της τρόικα και των εγχώριων εγκάθετών της. 

Με ωμή τρομοκρατία και εκβιασμούς επιχειρούν να περάσουν το νέο Μνημόνιο – προς κατάρρευση και αναδιάταξη το πολιτικό σκηνικό

 Με ωμούς εκβιασμούς, με πολιτική και ψυχολογική τρομοκρατία ο δοτός πρωθυπουργός μέσα από το διάγγελμά του, ο υπουργός Οικονομικών και επίδοξος δελφίνος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, ο αρχηγός της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς, ορισμένοι βουλευτές και στελέχη των δύο μεγαλύτερων – μέχρι στιγμής κομμάτων, καθώς και τα στελέχη της ΕΕ, η Μέρκελ και οι υπουργοί της, επιχειρούν να επιβάλλουν στον ελληνικό λαό το νέο εξοντωτικό Μνημόνιο.

Το δίλημμά τους είναι απλοϊκό αλλά και εξαιρετικά σκληρό.

«Το κοινωνικό κόστος που συνεπάγεται το πρόγραμμα αυτό είναι περιορισμένο σε σύγκριση με την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που θα ακολουθούσε εάν δεν το υιοθετήσουμε».

Δήλωνε ο Παπαδήμος στο διάγγελμά του.

Για οικογένειες που δεν θα έχουν το γάλα των παιδιών τους, για τρόφιμα και καύσιμα με δελτίο, για μισθούς που δεν θα πληρώνονται και άλλα παρόμοια, ακούσαμε από τους «σωτήρες» μας.

Κύκλοι της ΕΕ έκαναν λόγο επίσης για οικονομικό και κοινωνικό χάος σε περίπτωση χρεοκοπίας μέχρι και για  … προσφυγή στα όπλα!

Μόνο αυτό που δεν μας είπαν είναι ότι οι δικές τους πολιτικές επιλογές οδήγησαν τη χώρα σ’ αυτή την κατάντια.

Ότι οι κατά σύστημα και καθ’ έξι ψεύτες και υπεύθυνοι για την οικονομική και πολιτική κατάρρευση, αυτοί που ευθύνονται για ατελείωτο αριθμό σκανδάλων και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, εμφανίζονται τώρα ως οι «πρωτεργάτες της σωτηρίας» και θρηνούν για τα επικείμενα δεινά του ελληνικού λαού.

Από την άλλη, η ατελείωτη υποκρισία των ευρωπαίων «εταίρων» δεν μπορεί να κρύψει την ολική αποτυχία των «προγραμμάτων διάσωσης». Αφού το χρέος που ήταν λιγότερο από 120% το 2009 τώρα έχει εκτιναχτεί σε πάνω από 160%, ενώ η ανεργία καλπάζει πάνω από το 20% τη στιγμή που τα εισοδήματα των εργαζομένων μειώθηκαν ως και 40%.

 Η εφιαλτική πραγματικότητα που αντανακλάται  στη λαϊκή οργή ωθεί και το σαπισμένο πολιτικό σύστημα σε βίαιη αναδιάταξη.

Βουλευτές και των τριών κομμάτων της μέχρι προχθές τριμερούς συγκυβέρνησης διαφοροποιούνται από τις επιλογές των ηγεσιών τους.

Στελέχη του ΠΑΣΟΚ και βουλευτές του δηλώνουν ότι θα καταψηφίσουν τη νέα σύμβαση ανοίγοντας το δρόμο και για διάσπαση του κόμματος που ο Γιώργος Παπανδρέου επιμένει να το διαχειρίζεται ως προσωπική ιδιοκτησία και φέουδο.

Παρόμοια φαινόμενα καταγράφονται και στη ΝΔ.

Ενώ σε αντίστροφη κατεύθυνση κινούνται τα πράγματα στο ΛΑΟΣ αφού οι Βορίδης, Γεωργιάδης αφήνουν να εννοηθεί ότι μπορούν να υπερψηφίσουν το νέο Μνημόνιο.

Ό,τι κι αν συμβεί, πρέπει να ενταθεί στο έπακρο η πίεση της λαϊκής κινητοποίησης για άμεση ανατροπή της κυβέρνησης και προσφυγή στις εκλογές.

Όλοι σήμερα στις 5μμ στο Σύνταγμα.

Η φωνή της Ελλάδας θα ακουστεί σήμερα εκεί.

Και θα είναι δυνατή και ξεκάθαρη.

Από την άλλη το σαπισμένο πολιτικό σύστημα

Ο «θάνατος» της Ελλάδας μέσα στην ασφυκτική λιτότητα, η επικείμενη χρεοκοπία και το «δίλημμα» της Γερμανίας

Η χώρα και οι εργαζόμενοι πολίτες οδηγούνται σιδηροδέσμιοι υπό την πίεση ωμών εκβιασμών στην οικονομική εξαθλίωση στο όνομα αποφυγής της άμεσης χρεοκοπίας.

 Ενορχηστρωμένες επιθέσεις και ένας ορυμαγδός δηλώσεων ευρωπαίων αξιωματούχων, εκπροσώπων των  δανειστών αλλά και Ελλήνων πολιτικών κάνουν λόγο ότι αν δεν γίνουν δεχτά τα τελευταία εξοντωτικά μέτρα η χώρα θα οδηγηθεί στη χρεοκοπία.

 Τελευταίες  σ’ αυτή την κατεύθυνση οι δηλώσεις της Μαρίας Δαμανάκη αλλά και του Γιώργου Παπανδρέου ότι οι «εταίροι μας έχουν ετοιμάσει σχέδια χρεοκοπίας της χώρας και εξόδου από τη ζώνη του ευρώ».

Η πιθανή  χρεοκοπία οριοθετείται  μέχρι την 20^η Μαρτίου όταν το ελληνικό Δημόσιο καλείται να αποπληρώσει 14,5 δις. ευρώ ελληνικών ομολόγων.

Είναι, λοιπόν, η θρυλούμενη χρεοκοπία ένας Αρμαγεδδών που θα καταστρέψει εντελώς τη χώρα;

Όπως και η πιθανή έξοδος από το ευρώ;

 Δεν υπάρχει καμία εναλλακτική  πολιτική πέρα από την ασκούμενη – και ομολογημένα αποτυχημένη – πολιτική του Μνημονίου και της τρόικα;

 Η φτωχή, εξαντλημένη και ταπεινωμένη Ελλάδα δεν έχει πλέον κανένα μέσο αντίστασης και πρέπει απλά να δέχεται παθητικά και υπάκουα τις εξωφρενικές  και απάνθρωπες απαιτήσεις των δανειστών;

 Παρά την αγωνιώδη προσπάθεια των εγχώριων  διαβιβαστών των εντολών της τρόικα, των κάθε λογής πολιτικών αρχηγίσκων, συνδαιτυμόνων των τραπεζιτών και της οικονομικής ολιγαρχίας, των πάλαι ποτέ αριστερών και νυν στυλοβατών του σαπισμένου πολιτικού συστήματος και των δημοσιογραφικών φερέφωνων τους, να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή, φαίνεται ότι υπάρχουν και άλλες εναλλακτικές ή άλλες διαπιστώσεις.

Ήδη και στο διεθνή τύπο ή από έγκυρους οικονομικούς και πολιτικούς αναλυτές αναπτύσσονται και άλλοι προβληματισμοί.

Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο του Πωλ Κρούγκμαν  με τίτλο «Η Ελλάδα σε μέγγενη» στους New York Times όπου ο νομπελίστας οικονομολόγος εκφράζει τις αμφιβολίες του για την επιτυχία των προγραμμάτων λιτότητας που εφαρμόζει η Ελλάδα και παραθέτει πρόσφατα στοιχεία του ΔΝΤ για την ελληνική οικονομία.

«Πόσα απαιτεί η τρόικα από την Ελλάδα; Πόσο στενό είναι αυτό το σφίξιμο;» αναρωτιέται ο Πολ Κρούγκμαν και παραθέτει τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ για το πότε η ελληνική οικονομία θα πρέπει να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα.

«Το παρών πρόγραμμα καλεί την Ελλάδα να εισέλθει σε μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα- δηλαδή πλεονάσματα χωρίς να προσμετρώνται τα επιτόκια για το χρέος: είναι ένα τεράστιο χτύπημα- και πρέπει να συμβεί στην αρχή μίας οικονομίας σε βαθιά ύφεση» σημειώνει ο βραβευμένος οικονομολόγος.

Στη συνέχεια παραθέτει την πρόβλεψη του προγράμματος για την πραγματική μείωση των κρατικών δαπανών και υπογραμμίζει ότι: «μπορώ να πω ότι αυτό δείχνει βασικά αδιανόητο; Και ορίστε τι συμβαίνει: όταν αυτό ξεκίνησε η Ελλάδα έτρεχε με ένα μεγάλο πρωτογενές έλλειμμα, που σήμαινε ότι κάτι που σημαίνει ότι ακόμη κι αν διέγραφε ολόκληρο το χρέος της θα εξακολουθούσε να είναι υποχρεωμένη να υποστεί μεγάλη δημοσιονομική συρρίκνωση.

Αυτό δεν είναι πλέον αλήθεια. Έτσι τώρα κοιτάζουμε ένα σενάριο στο οποίο η Ελλάδα εξαναγκάζεται να πεθάνει στη λιτότητα για να ξεπληρώσει τους ξένους πιστωτές χωρίς πραγματικό φως στο τέλος του τούνελ. Αυτό απλώς δεν πρόκειται να λειτουργήσει».

Από την άλλη πρόσφατα σε πρόσφατο βδομαδιάτικο σχόλιο του, Geopolitical Weekly του Ινστιτούτου Stratfor και με ιδιαίτερο τίτλο  Germany's Role in Europe and the European Debt Crisis, ο George Friedman  προχωρά σε μια σειρά επισημάνσεων.

 Ο Friedman ξεκινά την ανάλυσή του από την πρόταση της Γερμανίας για το διορισμό επιτρόπου που θα υποκαταστήσει την ελληνική κυβέρνηση. Η  καθιέρωση επιτρόπου  θα επέτρεπε την αποτελεσματική μεταφορά του ελέγχου της ελληνικής κυβέρνησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού όποιος ελέγχει τις δαπάνες της κυβέρνησης μιας χώρας, των φορολογικών συντελεστών και τη νομισματική πολιτική της,  ελέγχει αποτελεσματικά την εν λόγω χώρα. Η γερμανική πρόταση, επομένως, θα ανέστειλε την ελληνική κυριαρχία και τις δημοκρατικές διαδικασίες ως αντίτιμο της οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα.

 Στη συνέχεια ο σχολιαστής επισημαίνει ότι παρόλο που η πρόταση απορρίφθηκε αρχικά, πολύ απέχει από το να μείνει νεκρή, καθώς οι Έλληνες βρίσκονται εν μέσω μιας κρίσης που έχει καταστήσει την Ελλάδα αδύναμη να αποπληρώσει τα χρήματα που δανείζεται. Επιλογές που  πιθανόν έχει η χώρα είναι η χρεοκοπία ή να διαπραγματευτεί ένα συμβιβασμό με τους πιστωτές της. Ωστόσο  το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και η Ευρωπαϊκή Ένωση διαχειρίζεται τις εν λόγω διαπραγματεύσεις.

Κατά τον Friedman οποιαδήποτε διευθέτηση θα έχει τρία μέρη. Το  πρώτο είναι μια συμφωνία με τους πιστωτές ώστε να παραιτηθούν από την επιστροφή μέρους του χρέους. Το δεύτερο είναι η οικονομική βοήθεια από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση για την αποπληρωμή του εναπομείναντος χρέους. Το τρίτο είναι μια συμφωνία από την ελληνική κυβέρνηση να μειώσει τις δημόσιες δαπάνες και να αυξήσει τους φόρους έτσι ώστε να αποφευχθούν μελλοντικές κρίσεις δημόσιου χρέους και να αποπληρώσει μέρος τουλάχιστον του χρέους.

Συνεχίζοντας αναφέρει ότι οι  Γερμανοί δεν εμπιστεύονται τους Έλληνες ότι θα κρατήσουν  οποιαδήποτε συμφωνία, κάτι που κατά τον αναλυτή «δεν είναι παράλογο, δεδομένου ότι οι Έλληνες δεν ήταν πρόθυμοι να εφαρμόσουν  τις προηγούμενες συμφωνίες. Εξαιτίας αυτής της έλλειψης εμπιστοσύνης, η Γερμανία πρότεινε την αναστολή της ελληνικής κυριαρχίας και τη μεταφορά της σε  ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτό θα ήταν μια αρκετά κανονική και τυπική διαδικασία εάν η Ελλάδα ήταν μια εταιρεία ή ένα άτομο. Σε τέτοιες περιπτώσεις, κάποιος διορίζεται μετά την αναδιάρθρωση του χρέους ή την πτώχευση για να εξασφαλιστεί ότι μια εταιρεία ή άτομο θα συμπεριφερθεί με σύνεση στο μέλλον».

Ο Friedman προχωρά επισημαίνοντας:

«Ένα κράτος-έθνος όμως είναι κάτι το διαφορετικό. Βασίζεται σε δύο προϋποθέσεις. Η  πρώτη είναι ότι το έθνος αποτελεί μια μοναδική-ενιαία  νόμιμη κοινότητα της οποίας τα μέλη μοιράζονται μια σειρά από συμφέροντα και αξίες. Η δεύτερη είναι ότι το κράτος προκύπτει και αναπτύσσεται, κατά κάποιο τρόπο από τη λαϊκή βούληση και ότι μόνο η λαϊκή βούληση έχει το δικαίωμα να καθορίσει τις δράσεις του κράτους. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι για την Ευρώπη, η αρχή της εθνικής αυτοδιάθεσης είναι μια θεμελιώδης ηθική αξία. Δεν υπάρχει επίσης  καμία αμφιβολία ότι η Ελλάδα είναι ένα έθνος και ότι η κυβέρνησή της, σύμφωνα με την αρχή αυτή, είναι αντιπροσωπευτική και υπεύθυνη για τον ελληνικό λαό».

Οι Γερμανοί επομένως  προτείνουν ότι η Ελλάδα, μια κυρίαρχη χώρα, θα μεταφέρει το δικαίωμά της στην εθνική αυτοδιάθεση και αυτοπροσδιορισμό  σε έναν επιτηρητή - επιστάτη. Οι Γερμανοί ισχυρίζονται ότι, δεδομένης της αδυναμίας του ελληνικού κράτους, και κατ' επέκταση του ελληνικού δημόσιου, οι πιστωτές έχουν τη δύναμη και το ηθικό δικαίωμα να αναστείλουν την αρχή της εθνικής αυτοδιάθεσης. Δεδομένου ότι το επιχείρημα αυτό παρουσιάζεται στην Ευρώπη, αποτελεί – τονίζει ο Friedman -  “μια βαθιά ριζοσπαστική ιδέα”.

Στη συνέχεια αναλύει το πώς έφτασαν τα πράγματα σ’ αυτό το σημείο τονίζοντας το ρόλο της Γερμανίας στη διαμόρφωση της κρίσης Χρέους.

Σύμφωνα με τον αναλυτή δύο αιτίες συντέλεσαν στη διαμόρφωση της κρίσης χρέους.  Η πρώτη ήταν ότι η ελληνική δημοκρατία, όπως και πολλές δημοκρατίες, απαιτούσε παροχές για τους πολίτες  από το κράτος, και οι πολιτικοί που επιθυμούσαν να εκλεγούν έπρεπε να χορηγούν και να υπόσχονται αυτά τα οφέλη. Υπήρχε λοιπόν μια εγγενής πίεση στο σύστημα να δαπανήσει υπερβολικά.

Αυτά τα γνωρίζουμε καλύτερα και από πρώτο χέρι και εμείς εδώ στην Ελλάδα.

Ενδιαφέρον έχει, όμως, η άλλη παρατήρηση.

 Η δεύτερη αιτία, λοιπόν, αφορά το status της Γερμανίας ως tο δεύτερο μεγαλύτερο εξαγωγέα στον κόσμο. Περίπου το 40% του γερμανικού ΑΕΠ προέρχεται από τις εξαγωγές, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων πραγματοποιείται  στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρά τις εκκλήσεις τους για «δημοσιονομική σύνεση και συγκράτηση», οι Γερμανοί  είχαν ισχυρό ενδιαφέρον για τη διευκόλυνση της κατανάλωσης και της ζήτησης για τις εξαγωγές τους σε όλη την Ευρώπη. Χωρίς αυτές τις εξαγωγές, η Γερμανία θα είχε βυθιστεί στην ύφεση.

 Ως εκ τούτου, οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν τους θεσμούς και τις πρακτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης ώστε να διατηρήσουν και να ενισχύσουν  τη ζήτηση για τα προϊόντα τους. Μέσα από την νομισματική ένωση, η Γερμανία επέτρεψε σε άλλα κράτη της ευρωζώνης να έχουν πρόσβαση σε πιστώσεις για τις οικονομίες τους, χωρίς αυτό να ανταποκρίνεται στις πραγματικές τους δυνατότητες. Με αυτή την έννοια, η Γερμανία ενθάρρυνε  τη ζήτηση για τις εξαγωγές της μέσω της διευκόλυνσης ανεύθυνων πρακτικών δανεισμού σε όλη την Ευρώπη. Ο βαθμός στον οποίο οι γερμανικές ενέργειες ενθαρρύνοντας τέτοιες απερίσκεπτες πρακτικές - την εποχή που η γερμανική βιομηχανική παραγωγή ξεπερνούσε κατά πολύ την εγχώρια αγορά της, οδηγώντας σε συνεχή αύξηση της κατανάλωσης σε αγορές εκτός Γερμανίας που όμως ήταν ζωτικής σημασίας για τη γερμανική οικονομική ευημερία - δεν έχει διερευνηθεί πλήρως.

Μια αληθινή λιτότητα στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα ήταν καταστροφική για την γερμανική οικονομία, αφού η μείωση στην κατανάλωση θα  ερχόταν σε βάρος των γερμανικών εξαγωγών.

 Ενώ η ζήτηση από την Ελλάδα είναι μόνο ένα μικρό μέρος αυτών των εξαγωγών, η Ελλάδα  ωστόσο, είναι μέρος του ευρύτερου συστήματος - και η ορθή λειτουργία του συστήματος αυτού αφορά σε μεγάλο βαθμό τα στρατηγικά συμφέροντα της Γερμανίας. Οι Γερμανοί ισχυρίζονται  ότι οι Έλληνες εξαπάτησαν τους πιστωτές και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια πιο ολοκληρωμένη εξήγηση θα περιλάμβανε το γεγονός ότι οι Γερμανοί έκαναν πρόθυμα τα στραβά μάτια. Παρόλο που η Ελλάδα  - συνεχίζει ο Friedman - είναι μια ακραία περίπτωση, το γενικό συμφέρον της Γερμανίας είναι να διατηρηθεί η ευρωπαϊκή ζήτηση - και έτσι να αποφευχθεί  η  “συνετή λιτότητα” - όσο το δυνατόν περισσότερο.

 Η Γερμανία σίγουρα ήταν συνένοχη στις πρακτικές δανεισμού που οδήγησαν σ’ αυτήν την  κατάσταση στην Ελλάδα. Είναι πιθανό ότι οι Έλληνες – μάλλον οι κάτοχοι της εξουσίας λέμε εμείς -  περιμένουν όλη την «αλήθεια»  για την ελληνική οικονομία από τους πιστωτές τους, αλλά ακόμα κι έτσι, το γερμανικό αίτημα για αναστολή της ελληνικής εθνικής αυτοδιάθεσης είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό.

 Οι Γερμανοί θέλουν τώρα να διοριστεί επίτροπος  για να εξασφαλίσει ότι  η ελληνική κυβέρνηση  θα υλοποιήσει τις υποσχέσεις  της. Κατά τη διαδικασία αυτή, η κρίση του χρέους θα οριοθετούσε και θα υποβάθμιζε  βαθιά την ελληνική δημοκρατία με τη μεταφορά των θεμελιωδών στοιχείων της ελληνικής κυριαρχίας στα χέρια των Επιτρόπων των οποίων κύριο ενδιαφέρον είναι η αποπληρωμή του χρέους και όχι τα  Ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

Αυτά επισημαίνει ο Friedman και όχι κανένας «επαναστάτης» αναλυτής.

Ο οποίος συνεχίζει:

Οι Έλληνες έχουν δύο επιλογές.

Πρώτον, μπορούν να αποδεχτούν  την ευθύνη για τα χρέη σύμφωνα με τους όρους της  διαπραγμάτευσης  και να  προχωρήσουν στους περιορισμούς του προϋπολογισμού τους και στην επιβολή νέων φόρων δίνοντας τη διακριτική ευχέρεια  να επιβάλλονται όλα αυτά είτε από κάποιον Επίτροπο ή από μια λιγότερο επίσημη δομή.

Δεύτερον, μπορούν να προχωρήσουν σε στάση πληρωμών σε όλα τα χρέη και στη χρεοκοπία.  Όπως έχουμε διδαχτεί  από τη συμπεριφορά των επιχειρήσεων, η πτώχευση αποτελεί μια σεβαστή στρατηγική επιλογή, επισημαίνει ο Friedman. Ως εκ τούτου, οι Έλληνες πρέπει να εξετάσουν τις συνέπειες της απλής πτώχευσης.

Επομένως υπάρχει και άλλη επιλογή, παρά την οικονομική, πολιτική, ιδεολογική και ψυχολογική τρομοκρατία που ασκείται σε βάρος του ελληνικού λαού.

Έχει μεγάλη σημασία όμως με ποιους όρους και με ποια διαδικασία θα προχωρήσει κανείς σ’  αυτές τις επιλογές.

Ο Friedman εξετάζει ορισμένες παραμέτρους των προβλημάτων από μια ενδεχόμενη χρεοκοπία.

 Αυτή, λοιπόν, θα μπορούσε να οδηγήσει στην αποκοπή  της χώρας από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Αλλά ακόμη και αν η Ελλάδα δεν χρεοκοπήσει, θα συμμετέχει στις αγορές αυτές μόνο κάτω από τις πιο περιορισμένες συνθήκες, και πρωταρχικά με όρους  που θα ωφελούν αποκλειστικά τους πιστωτές της.

Επιπλέον, όπως πολλές εταιρείες έχουν διαπιστώσει, ο δανεισμός γίνεται πιο ελκυστικός μετά από μια χρεοκοπία, δεδομένου ότι ξεκαθαρίζει το «τοπίο» του χρέους και ο τρόπος για νέες μορφές δανεισμού  μετά τη χρεοκοπία.

Δεν είναι σίγουρο  ότι κανείς δεν θα βρεθεί να  δανείσει στην Ελλάδα μετά από μια  χρεοκοπία. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα έχει αθετήσει τις υποχρεώσεις σχετικά με το χρέος της αρκετές φορές και κατάφερε να επανακτήσει πρόσβαση στο διεθνή δανεισμό.

Ο Friedman αναδεικνύει και μια άλλη, πολιτική διάσταση, μιας ενδεχόμενης χρεοκοπίας.

 Η χρεοκοπία θα επιτρέψει στην Ελλάδα να αποφύγει την  έκρηξη μιας εσωτερικής πολιτικής κρίσης  εξαιτίας της απώλειας της εθνικής της κυριαρχίας. Μεγάλο μέρος της πολιτικής κρίσης στο εσωτερικό της Ελλάδα πηγάζει από τη δυσαρέσκεια του ελληνικού λαού από τη λιτότητα.

Αλλά ένα άλλο σημαντικό στοιχείο, το οποίο θα έρθει στο προσκήνιο εξαιτίας  της γερμανικής πρότασης, είναι ότι οι Έλληνες δεν επιθυμούν να χάσουν την εθνική  τους κυριαρχία και ανεξαρτησία.

Στην μακρόχρονη ιστορία τους, οι Έλληνες έχουν απολέσει την κυριαρχία τους από εισβολείς, όπως οι Ρωμαίοι, οι Οθωμανοί και, πιο πρόσφατα, οι Ναζί. Η σκληρή γερμανική κατοχή εξακολουθεί να ζει στις ελληνικές αναμνήσεις. Η έννοια της εθνικής αυτοδιάθεσης  ως εκ τούτου δεν είναι μια αφηρημένη έννοια για τους Έλληνες. Επιπρόσθετα στην επιβολή της λιτότητας  από ξένες δυνάμεις θα δημιουργούσε μια εσωτερική κρίση στην οποία η Ελληνική κυβέρνηση  θα μπορούσε να θεωρηθεί ως οικονομικός και πολιτικός εχθρός για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, μαζί με τον επίτροπο ή κάποιον άλλο μηχανισμό. Το πολιτικό αποτέλεσμα  - τονίζει ο αμερικανός σχολιαστής - θα μπορούσε να είναι εκρηκτικό.

 Δεν είναι σαφές  - συνεχίζει ο Friedman - αν οι Έλληνες θα επιλέξουν τη χρεοκοπία. Η συγκεκριμένη  συνέπεια αυτής της επιλογής – η αναγκαστική χρησιμοποίηση του εθνικού νομίσματός τους, αντί του ευρώ - στην πραγματικότητα θα οδηγούσε στην αύξηση της εθνικής κυριαρχίας. Θα υπάρξει οικονομικός «πόνος» - δοκιμασία, αν οι Έλληνες συνεχίσουν με το ευρώ, και θα υπάρξει οικονομική πόνος, αν οι Έλληνες αφήσουν το ευρώ. Οι πολιτικές επιπτώσεις από την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας  σε σχέση με αυτή την οικονομική  δοκιμασία  θα μπορούσαν εύκολα να είναι συντριπτικές.

Η χρεοκοπία, ενώ είναι επώδυνη για την Ελλάδα, θα μπορούσε όμως  να είναι λιγότερο επώδυνη από την άλλη λύση, της υποταγής και της υιοθέτησης των απαιτήσεων των πιστωτών και της Γερμανίας.

 Προχωρώντας ο Friedman επισημαίνει ότι οι Γερμανοί βρίσκονται μπροστά σε δίλημμα.

 Από τη μία πλευρά, η Γερμανία είναι η τελευταία χώρα στην Ευρώπη που θα μπορούσε να αντέξει οικονομικά μια  γενικευμένη  λιτότητα στα κράτη που αντιμετωπίζουν πρόβλημα και τη συνακόλουθη μείωση της ζήτησης.

Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με τη λογική και τα συμφέροντά της η Γερμανία  «δεν μπορεί να ανεχθεί απλά την ελληνικού τύπου αδιαφορία για τη δημοσιονομική σύνεση».  Η Γερμανία πρέπει να έχει μια δομημένη λύση που να διατηρεί σε κάποιο βαθμό τη ζήτηση σε χώρες όπως η Ισπανία ή η Ιταλία. Οι  Γερμανοί θέλουν να δείξουν ότι θα  υπάρχουν  αυστηρές επιπτώσεις για όσους  δεν «συμμορφώνονται»  με την «ομαλή» διαχείριση του χρέους.

Πάνω απ' όλα, οι Γερμανοί έχουν συμφέρον να διατηρηθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να μπορούν να «απολαύσουν»  μια ευρωπαϊκή ζώνη ελεύθερου εμπορίου.

 Διαπιστώνεται με αυτό τον τρόπο  μια εγγενής ένταση μεταξύ της διατήρησης του συστήματος και την επιβολή της πειθαρχίας.

Η Γερμανία αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ως παράδειγμα τους Έλληνες.

Το γερμανικό  «κοινό» έχει δεχτεί και υιοθετήσει εν πολλοίς τη ρητορική του Βερολίνου σχετικά με την ελληνική «υποκρισία» και «ενοχή»  και τη γερμανική  «αθωότητα». Η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ  είχε ανάγκη – για ψηφοθηρικούς κι όχι μόνο λόγους -  να οριοθετήσει τη συζήτηση με αυτόν τον τρόπο, και το έχει πετύχει.

Ο βαθμός στον οποίο το γερμανικό κοινό έχει επίγνωση της πολυπλοκότητας ή των συνεπειών μιας γενικευμένης λιτότητας για τη Γερμανία είναι λιγότερο σαφής. Η Μέρκελ πρέπει να ικανοποιήσει σήμερα ένα γερμανικό κοινό που θέτει ερωτήματα για τα «πακέτα διάσωσης» και βλέπει την Ελλάδα απλά ως  ανεύθυνη.  Η  «Συνθηκολόγηση»  από την  πλευρά της Ελλάδας είναι απαραίτητη γι' αυτήν ως θέμα εσωτερικής πολιτικής.

Η γερμανική κίνηση  που έφερε στο προσκήνιο θέματα εθνικής κυριαρχίας έθεσε τον πήχη σχετικά με την  κρίση του χρέους δραματικά ψηλότερα . Ακόμα κι αν οι Γερμανοί κάνουν πίσω από το αίτημα αυτό, ο ελληνικός λαός αντιλήφθηκε ότι η ελληνική δημοκρατία βρίσκεται ουσιαστικά σε κίνδυνο. Μπορεί η Ελλάδα να δανείστηκε «ανεύθυνα», αν όμως το τίμημα  αυτής της συμπεριφοράς  είναι η απόδοση  της εθνικής  κυριαρχίας σε ένα μη εκλεγμένο επίτροπο,  αυτό δεν θα προκαλέσει μόνο τις ελληνικές αξίες και αρχές, θα φέρει επίσης την Ευρώπη μπροστά σε μια νέα κρίση.

Αυτή η κρίση θα είναι πολιτική, όπως βέβαια είναι και  η συνεχιζόμενη κρίση. Στη νέα κρίση, το  ζήτημα του δημόσιου χρέους θα  μετατρέπονταν σε απειλή για την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία. Αν χρωστά κανείς πάρα πολλά χρήματα και οι πιστωτές του  νιώθουν δυσπιστία,  τότε αυτός χάνει το δικαίωμα στην εθνική αυτοδιάθεση για τα πιο σημαντικά θέματα. Δεδομένου ότι η Γερμανία ήταν ο ιστορικός εφιάλτης για το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, και είναι αυτή σήμερα που πιέζει για την επιβολή αυτού του δόγματος, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι εκρηκτικό. Θα μπορούσε επίσης να είναι το αντίθετο από αυτό που χρειάζεται η ίδια η Γερμανία.

Για να κλείσει την ανάλυσή του ο Friedman τονίζοντας:

 Η Γερμανία πρέπει να έχει μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου στην Ευρώπη. Θα πρέπει επίσης να εξασφαλίσει ισχυρή ζήτηση στην Ευρώπη. Η Γερμανία θέλει σύνεση και στις πρακτικές δανεισμού. Και η Γερμανία δεν πρέπει να δει μια επιστροφή στην αντι-γερμανική αίσθηση και αντίληψη  προηγούμενων εποχών.

Αυτές είναι διάφορες ανάγκες της, και ορισμένες απ' αυτές είναι αμοιβαία αποκλειόμενες. Κατά  κάποιον  τρόπο, το θέμα είναι η Ελλάδα. Αλλά όλο και περισσότερο, είναι οι ίδιοι οι Γερμανοί που είναι το πρόβλημα. Πόσο μακριά είναι πρόθυμοι να πάνε, και άραγε κατανοούν πλήρως τα εθνικά τους συμφέροντα;

Ολοένα και περισσότερο, η κρίση αυτή παύει να είναι μια ελληνική ή ιταλική κρίση. Πρόκειται για μια κρίση του ρόλου που θα παίξει η Γερμανία στην Ευρώπη στο μέλλον. Οι Γερμανοί διαθέτουν πολλά «χαρτιά», και αυτό είναι το πρόβλημά τους: Με τόσες πολλές επιλογές, θα πρέπει να πάρουν δύσκολες αποφάσεις – κάτι που δεν προκύπτει εύκολα για τη μεταπολεμική Γερμανία.

Αυτά  επισημαίνει ο George Friedman ο οποίος άλλωστε δεν φημίζεται για την  … προοδευτικότητά του.

Μόνο οι Έλληνες πολιτικοί «ηγέτες» δεν φαίνεται να τα έχουν ακούσει.

Οι μεγάλοι «φίλοι» και «εταίροι» μας – μας εκμεταλλεύτηκαν πολλαπλά.

Και τώρα έρχονται ως τιμητές μας.

 Αφού συνετέλεσαν στη δημιουργία και στην έκρηξη της κρίσης χρέους – παρά τις αδιαμφισβήτητες και κορυφαίες ευθύνες των κομμάτων εξουσίας στην Ελλάδα.

Με τον υπερδανεισμό.

Με τις πολυποίκιλες μπίζνες των Siemens και Forrestal και τόσων άλλων.

Με την πώληση των προϊόντων τους σύμφωνα με τους όρους που αυτοί επέβαλαν και αφού η Ελλάδα έγινε χώρα μονοκαλλιέργειας τουριστικών υπηρεσιών, χωρίς βιομηχανική παραγωγή και με εξαρθρωμένη την αγροτική της οικονομία.

Με την αξιοποίηση της κρίσης χρέους για να αποκομίσουν πρόσθετα κέρδη μέσω τοκογλυφικών επιτοκίων και απαιτώντας την εκποίηση του εθνικού πλούτου.

Με τη χρησιμοποίηση της Ελλάδας ως «παραδείγματος»  προς αποφυγήν στην Ευρώπη προκειμένου να εφαρμοστεί ο σιδερένιος νόμος της δημοσιονομικής πειθαρχίας σύμφωνα με τα πρότυπα του Βερολίνου.

Μετατρέποντάς την ταυτόχρονα σε χώρα με καθεστώς της ΝΑ Ασίας, «ειδική οικονομική ζώνη» και πειραματικό εργαστήρι για την εφαρμογή παρόμοιων αποκρουστικών πολιτικών σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο και ειδικότερα  στον ευρωπαϊκό Νότο.

Τέλος, μας εκμεταλλεύονται ακόμα και σήμερα για λόγους εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης, υιοθετώντας και προωθώντας λαϊκιστικές πολιτικές  που «κολακεύουν»  το μέσο γερμανικό κοινό, αντάξιες σε εθνικοσοσιαλιστικές παραδόσεις και νοοτροπίες – με την υιοθέτηση ενός λαού – παρία, εξιλαστήριου θύματος για τα οικονομικά δεινά στην Ευρώπη σήμερα.

Όλα αυτά έχουν γίνει και γίνονται ακόμη και σήμερα.

Όμως, αυτή η φτωχή και ταπεινωμένη Ελλάδα έχει ακόμα όπλα στα χέρια της.

Μπορεί υπό προϋποθέσεις να διεκδικήσει μια καλύτερη μοίρα.

Να μην υποκύψει στη λογική του μονόδρομου και της υποταγής.

Μόνο που ο ελληνικός λαός πρέπει να πάρει τις τύχες στα δικά του χέρια υπερβαίνοντας τους ασήμαντους πολιτικούς αχυρανθρώπους που αυτή τη στιγμή διαχειρίζονται την κυβερνητική εξουσία.

Δεν γνωρίζουμε αν οι Γερμανοί και η Γερμανία  βρίσκονται μπροστά σε δίλημμα.

Το σίγουρο είναι ότι οι Έλληνες πολίτες δεν μπορούν να υποκύπτουν άλλο σε εκβιαστικά διλήμματα.