Η προσφυγική και μεταναστευτική κρίση στην Ευρώπη μέσα από τέσσερα διαγράμματα - μια προσέγγιση από το Foreign Policy

Αυτά τα τέσσερα διαγράμματα δείχνουν το μέγεθος της ανθρωπιστικής κατάστασης της ηπείρου.

Οι αριθμοί είναι συνήθως είναι ψυχροί και πολλές φορές δεν λένε την αλήθεια.

Ακόμη όμως και οι ψυχροί αριθμοί, ακόμη και οι αριθμοί και τα στοιχεία που παρουσιάζουν υπηρεσίες όπως η  Frontex, η Eurostat περιέχουν  την τραγικότητα της κατάστασης χιλιάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν το δράμα της προσφυγιάς, της αναγκαστικής μετανάστευσης.

Το βαθύ ανθρώπινο δράμα που καταλήγει πολλές φορές στο πιο επώδυνο τέλος – στην απώλεια χιλιάδων ανθρώπινων ζωών στο μαρτυρικό ταξίδι για να βρουν τη σωτηρία μακριά από τις βασανισμένες τους πατρίδες.

Όλος ο κόσμος συγκλονίστηκε από την τραγωδία με την απώλεια των δυο μικρών παιδιών από το Κομπάνι έξω από τοπ Μπόντρουμ της Τουρκίας.

Πολλοί ακόμη άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους πέφτοντας θύματα των αδίσταχτων δουλέμπορων στα διάφορα θαλάσσια μονοπάτια της Μεσογείου ή ασφυκτικά κλεισμένοι σε φορτηγά και νταλίκες.

Να πώς παρουσιάζει, όμως, την ψυχρή γλώσσα των αριθμών το αμερικανικό περιοδικό Foreign  Policy.

"Toν Απρίλιο, ένα σκάφος 66 ποδών που μετέφερε περίπου 850 μετανάστες στη Μεσόγειο Θάλασσα προς την Ιταλία ανατράπηκε, σκοτώνοντας σχεδόν όλους τους επιβαίνοντες. Η τραγωδία εκτόξευσε τα θέματα της μετανάστευσης στο επίκεντρο της πολιτικής ατζέντας των Βρυξελλών, καθώς οι υπουργοί καταπιάστηκαν με το πώς θα αντιμετωπίσουν την εισροή στην Ευρώπη των αιτούντων άσυλο και των μεταναστών χωρίς  τα απαραίτητα έγγραφα.

Η κρίση, βέβαια, υπέβοσκε καιρό πριν από τον Απρίλιο. Σύμφωνα με τον εδρεύοντα στη Γενεύη Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΔΟΜ),  περίπου 3.200 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διασχίσουν τη Μεσόγειο το 2014. (Ο αριθμός ήταν περίπου 2.000 μόνο για το πρώτο εξάμηνο του 2015!).

 Και σε παγκόσμιο επίπεδο, ο αριθμός των ατόμων που εκτοπίστηκαν από τις συγκρούσεις, τις διώξεις, ή τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έφτασαν στα 59,5 εκατομμύρια (!) στο τέλος του 2014, σύμφωνα με έκθεση του Γραφείου της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες -  αριθμοί οι οποίοι είχαν να φανούν εδώ και δεκαετίες.

Η εγγύτητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις παρατεταμένες συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, καθώς και στις οικονομικά υποβαθμισμένες περιοχές στην Ανατολική Ευρώπη, έκανε τις χώρες- μέλη ιδιαίτερα τη Γερμανία, την Ουγγαρία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Σουηδία κορυφαίους προορισμούς για τους αιτούντες άσυλο. Κατά τους πρώτους τέσσερις μήνες του 2015, τα κράτη μέλη της ΕΕ δέχτηκαν 242.075 αιτήσεις ασύλου για πρώτη φορά, μια αύξηση 80% σε σχέση με την ίδια περίοδο του 2014

Η Ουγγαρία, όπου οι άνθρωποι συνήθως φθάνουν μέσω της Τουρκίας ή των βαλκανικών κρατών, είδε τη μεγαλύτερη αύξηση των αιτήσεων, σχεδόν 13 φορές περισσότερες. Και με δεδομένη την επικινδυνότητα του θαλάσσιου δρόμου της Μεσογείου, η ΕΕ δεν θα πρέπει να νιώθει «έκπληξη» από το γεγονός ότι αυτή η χερσαία διαδρομή γνώρισε αυξανόμενη συμφόρηση: Κατά τους πρώτους έξι μήνες του 2015, τα δεδομένα από τον ΔΟΜ έδειξαν ότι έφτασαν 61.000 αιτούντες άσυλο και μετανάστες χωρίς χαρτιά εκεί, ξεπερνώντας ήδη  το σύνολο του 2014.

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η μετανάστευση είναι μια πλήρως ανεπτυγμένη περιφερειακή κρίση. Το ερώτημα τώρα είναι εάν η ΕΕ έχει τη συλλογική βούληση και τους πόρους για να την επιλύσει.

(Βολικό για το αμερικανικό έντυπο να χαρακτηρίζει τη μετανάστευση και τους πρόσφυγες ως «περιφερειακή κρίση», αποφεύγοντας έτσι να δείξει το τι συμβαίνει και στην αμερικανική ήπειρο αλλά και τις ευθύνες των ΗΠΑ γι’ αυτή την κατάσταση).

Ποιος θα πάει πού;

Πολίτες  από τη Συρία και το Κοσσυφοπέδιο αποτελούν σχεδόν το 40% των αιτούντων άσυλο κατά τους πρώτους τέσσερις μήνες του 2015 – τα αιτήματα Σύριων αυξήθηκαν κατά 80%  σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του προηγούμενου έτους, ενώ  οι εισροές από το Κοσσυφοπέδιο γνώρισαν μια πραγματική έκρηξη, σημειώνοντας ένα άλμα 17πλασιαμού.

Ποιoι είναι οι "δημοφιλείς"  προορισμοί τους;

Η Γερμανία δέχτηκε το 40% των αιτημάτων ασύλου κατά το πρώτο τρίτο του 2015, ενώ η Ουγγαρία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Σουηδία  όλες μαζί δέχτηκαν το 39%.

Ποιοι είναι αυτοί που ζητούν άσυλο;

Η συντριπτική πλειοψηφία των αιτούντων άσυλο είναι άνδρες ηλικίας 18 έως 34 ετών, αλλά το ποσοστό των ανηλίκων αυξήθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια του 2014. Εκείνοι με άγνωστη ηλικία ή φύλο (μόνο 0,1% των αιτούντων) δεν εμφανίζονται. 

Πώς έφτασαν εκεί;

Το 2014, σχεδόν το 78%  των καταγεγραμμένων που ζητούσαν άσυλο και των μεταναστών χωρίς χαρτιά εντοπίσηκαν στη θάλασσα, η πιο συνηθισμένη κατηγορία είναι Σύριοι που προσπαθούν να διασχίσουν την ανατολική και κεντρική Μεσόγειο (δύο από τα σημεία διέλευσης με τη μεγαλύτερη συμφόρηση). Οι πολίτες από την Ερυθραία ήταν ένας από τους πιο συχνούς πληθυσμούς κατά μήκος της κεντρικής Μεσογείου, ενώ και οι Αφγανοί, οι Σομαλοί, οι Ιρακινοί συνέβαλαν στον όγκο της ροής προσφύγων και μεταναστών κατά μήκος της ανατολικής Μεσογείου. Και στα τέλη του 2014, μια  έξαρση παρουσιάστηκε κατά μήκος της διαδρομής μέσα από τα Δυτικά Βαλκάνια, την τρίτη πιο δημοφιλή χερσαία ή θαλάσσια διαδρομή.

Σίγουρα είναι πολύ φτωχά αυτά τα διαγράμματα, αυτοί οι αριθμοί για να αφηγηθούν το μέγεθος της συλλογικής αλλά και προσωπικής ανθρώπινης τραγωδίας που εκτυλίσσεται τα τελευταία χρόνια και γνωρίζει τη δραματική κορύφωσή της τις τελευταίες ημέρες.

Μεσόγειος, η μαύρη θάλασσα

                               του Μ ...

Από το 1984 και τον Τζώρτζ Όργουελ στο 2015 και τη Μεσόγειο. Το πέρασμα από την μία ήπειρο στην άλλη μπορεί να μετατραπεί σε μία θάλασσα πτωμάτων. Μέσα σε μια εικοσαετία, στα σύνορα της Ευρώπης, πέθαναν 19.142 άνθρωποι.

Διαβάζοντας για δεύτερη φορά, στα 23 μου, το 1984 του Τζώρτζ  Όργουέλ , και ενώ οι σελίδες διαδέχονταν η μία την άλλη, συνειδητοποίησα ότι περιέγραφε  μία τόσο γνώριμη και παράλληλα πρόσφατη εικόνα. Άραγε  είχα σταθεί σε αυτό όταν είχα πρωτοδιαβάσει το ίδιο βιβλίο στα 15 μου; 
 

Θα μου πείτε γιατί το λέω αυτό. Θα σας πω αμέσως. Ο πρωταγωνιστής κρυμμένος από την τηλεοθόνη που τον παρακολουθούσε 24 ώρες το 24ωρο, ξεκινάει μία αναλυτική περιγραφή για κάτι που είδε στο σινεμά, ένα πολεμικό έργο. Το απόσπασμα έλεγε: «… έδειχνε ένα πλοίο γεμάτο πρόσφυγες που βομβαρδιζόταν κάπου στη Μεσόγειο. Οι θεατές διασκέδαζαν πολύ με τα πλάνα ενός μεγαλόσωμου χοντρού άντρα που προσπαθούσε να ξεφύγει κολυμπώντας ενώ ένα ελικόπτερο τον κυνηγούσε πρώτα τον έβλεπες να τσαλαβουτάει στο νερό σα δελφίνι ύστερα ανάμεσα από τις ριπές των πολυβόλων που έριχναν τα ελικόπτερα… οι θεατές ούρλιαζαν από τα γέλια όταν βυθιζόταν, ύστερα είδαμε μία σωστική λέμβο γεμάτη παιδιά και ένα ελικόπτερο να αιωρείται από πάνω τους. Μια ηλικιωμένη γυναίκα καθόταν στην πλώρη μ’ ένα αγοράκι περίπου τριών χρονών στην αγκαλιά, το αγοράκι στρίγκλιζε από φόβο…»
 

Αυτό το σκηνικό έφερε στο μυαλό μου τα δραματικά γεγονότα με τους μετανάστες στη Μεσόγειο τους τελευταίους μήνες.   Ο κωμικοτραγικός τρόπος περιγραφής στο βιβλίο ενός τόσο σοβαρού και οδυνηρού περιστατικού μπορεί να θεωρηθεί ο ίδιος  και σήμερα αφού κανείς πραγματικά δε νοιάζεται  για το τι συμβαίνει σε αυτούς τους ανθρώπους.
 

… Κάνοντας ένα μεγάλο βήμα, φτάνω στο 2015 όπου περίπου 800 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε τρομερό ναυάγιο τον Απρίλιο του 2015 στα ανοιχτά της Λαμπεντούζα. Όπως ανέφερε ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΙΟΜ),  είναι η μεγαλύτερη προσφυγική τραγωδία που έχει καταγραφεί στα χρονικά στα νερά της  Μεσογείου.
 

Ένα τραγικό γεγονός που δεν έχει τέλος. Περισσότεροι από 1.750 πρόσφυγες έχουν χάσει τη ζωή τους στη Μεσόγειο από την αρχή του 2015 -αριθμός 30 φορές μεγαλύτερος σε σχέση με την ίδια περίοδο του 2014. 
 

Ο κόσμος στο βιβλίο γελούσε και διασκέδαζε με την τραγική εικόνα των ανθρώπων να υποφέρουν. Σήμερα, το σκηνικό του βιβλίου γραμμένο το 1949 γίνεται πραγματικότητα, με τον κόσμο και συγκεκριμένα την Ευρώπη να αδιαφορεί σε μεγάλο βαθμό για αυτούς τους ανθρώπους. Μετανάστες κατ’ εξακολούθηση πεθαίνουν κατά το ταξίδι τους για την Ευρώπη, το ταξίδι τους για μία καλύτερη ζωή. 
 

Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, το χάος στο Αφγανιστάν και οι επί χρόνια συγκρούσεις στη Λιβύη και την Αίγυπτο, ανάγκασαν εκατομμύρια κόσμο να μεταβεί στην Ευρώπη για να απομακρυνθεί από τις κακουχίες  της χώρας του. Μέσα σε μια εικοσαετία, στα σύνορα της Ευρώπης, πέθαναν 19.142 άνθρωποι. 
 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, "βαθιά συγκλονισμένη" από το νέο ναυάγιο, αναγνωρίζει πως "έχει ηθική και ανθρωπιστική υποχρέωση να δράσει". 
 

Ακόμα και σήμερα, όμως, αρνείται το αυτονόητο και επιβεβλημένο από τις διεθνείς συνθήκες καθήκον της:  τη διάσωση, την υποδοχή και την παροχή ασύλου στους πρόσφυγες. 
 

Τα θύματα είναι πάρα πολλά. Η Μεσόγειος θρηνεί ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν άδικα. 

Νέα ναυτική τραγωδία στη Μεσόγειο

  του Μ ...

Φόβους ότι δεκάδες μετανάστες μπορεί να έχασαν τη ζωή τους σε νέα τραγωδία στη Μεσόγειο, εξέφρασε την Τρίτη η οργάνωση Save the Children

Σύμφωνα με την οργάνωση, επιζώντες της νέας ναυτικής τραγωδίας που έφτασαν στην Κατάνια, δήλωσαν στις υπηρεσίες αρωγής ότι περίπου 40 από τους συνταξιδιώτες τους έπεσαν από το φουσκωτό όπου επέβαιναν και πιθανώς να πνίγηκαν.

Εκπρόσωπος της οργάνωσης δήλωσε ότι το περιστατικό σημειώθηκε την Κυριακή στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στη Λιβύη και στη Σικελία.

Περίπου 194 μετανάστες που έφτασαν στην Κατάνια μετά τη διάσωσή τους δήλωσαν ότι ένα από τα φουσκωτά στα οποία επέβαιναν έσκασαν από τη ζέστη.

Μαρτυρίες επιζώντων αναφέρουν ότι πολλοί από αυτούς που έπεσαν στη θάλασσα δεν γνώριζαν κολύμπι. Οι μετανάστες προέρχονται από τη Γκάνα, το Μάλι, την Γκάμπια, τη Σενεγάλη και την Ακτή Ελεφαντοστού. 

Νωρίτερα, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, οι οποίοι ξεκίνησαν στη Μεσόγειο επιχειρήσεις έρευνας, διάσωσης και ιατρικής βοήθειας διέσωσαν σε ένα 24ωρο 369 μετανάστες που προσπαθούσαν να φτάσουν στην Ευρώπη από τη Λιβύη.

Μέσα στο Σαββατοκύριακο υπήρξε δραματική αύξηση των επιχειρήσεων διάσωσης μεταναστών. Σύμφωνα με την ιταλική Ακτοφυλακή, σε διάστημα τριών ημερών -μέχρι την Κυριακή- διασώθηκαν περίπου 7.000 μετανάστες.

Αυξήθηκαν αλματωδώς οι πνιγμοί μεταναστών

Το ναυάγιο που σημειώθηκε στα ανοικτά της Λιβύης εκτιμάται ότι στοίχισε τη ζωή 400 ανθρώπων, ανεβάζοντας τον αριθμό των μεταναστών που πνίγηκαν φέτος στους 900, σύμφωνα με νεότερα στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών.

Οι απώλειες ανθρώπινων ζωών στη Μεσόγειο συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις περίπου 400 πρόσφυγες πνίγηκαν στο ναυάγιο που σημειώθηκε στις αρχές της εβδομάδας στα ανοικτά της Λιβύης. Όπως έγινε γνωστό από μαρτυρίες επιζώντων, στο μοιραίο σκάφος επέβαιναν περίπου 550 μετανάστες που επιχείρησαν μάταια να φθάσουν στην Ευρώπη. Η ιταλική ακτοφυλακή ανέσυρε εννέα σορούς ενώ διέσωσε 145 μετανάστες, τους οποίους μετέφερε στην ιταλική πόλη Ρέτζιο Καλάμπρια.

Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, φέτος έχουν χάσει τη ζωή τους στη θάλασσα ήδη 900 άνθρωποι. Όπως δήλωσε στην DW ο Ουίλιαμ Σπίντλερ, εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, «πρόκειται για πολύ μεγάλη αύξηση συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια. Πέρσι, για παράδειγμα, την ίδια περίοδο καταγράφηκαν 17 νεκροί και αγνοούμενοι. Επομένως μιλάμε για μία τεράστια αύξηση σε σχέση με την περσινή χρονιά».

Αναμένεται αύξηση του ρεύματος μεταναστών

Η ιταλική ακτοφυλακή διέσωσε 145 μετανάστες, ενώ ανασύρθηκαν και εννέα σοροί

Η διέλευση μεταναστών μέσω θαλάσσης ξεκίνησε ήδη από την αρχή της χρονιάς, παρατηρεί η Τζούντιθ Σάντερλαντ από την ανθρωπιστική οργάνωση Human Rights Watch. Όπως επισήμανε στην DW, «ο αριθμός των ανθρώπων που επιχείρησαν να διασχίσουν τη θάλασσα κατά τους χειμερινούς μήνες κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες δεν έχει προηγούμενο. Επομένως, όλα δείχνουν ότι αν βελτιωθεί ο καιρός και επιδεινωθεί κι άλλο η κατάσταση στη Λιβύη, ολοένα περισσότεροι άνθρωποι θα επιχειρούν να περάσουν».

Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, ο αυξανόμενος αριθμός νεκρών μεταναστών στη Μεσόγειο οφείλεται, μεταξύ άλλων, στη διακοπή της ιταλικής επιχείρησης διάσωσης Mare Nostrum και την αντικατάστασή της από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Τρίτων, το οποίο επικεντρώνεται στην επιτήρηση και τις περιπολίες των θαλάσσιων συνόρων της ΕΕ.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, η ΕΕ θα πρέπει να εκπονήσει ένα κοινό σχέδιο διαχείρισης του μεταναστευτικού ζητήματος, δίνοντας, για παράδειγμα, στους μετανάστες δυνατότητες να έρθουν με νόμιμο και ασφαλή τρόπο στην Ευρώπη. Όπως επισήμανε ο Ουίλιαμ Σπίντλερ, «αυτό το πρόβλημα ξεπερνά τις δυνατότητες μεμονωμένων χωρών. Επομένως, θα θέλαμε η ΕΕ να επιδείξει ηγετικό χαρακτήρα και να συντονίσει μία ευρωπαϊκή απάντηση».

Φρίκη στη Μεσόγειο; σε νέο ναυάγιο πνίγηκαν 200 ​​μετανάστες με προορισμό την Ευρώπη

Αφρικανοί μετανάστες επιχειρούν τακτικά το επικίνδυνο πέρασμα προς την Ευρώπη

Πάνω από 200 μετανάστες είναι νεκροί  μετά τη βύθιση του σκάφους που ταξίδευαν στη Μεσόγειο

Θάλασσα,  όπως αναφέρει η υπηρεσία προσφύγων του ΟΗΕ.

"Εννέα σώθηκαν μετά από τέσσερις ημέρες στη θάλασσα. Όμως, άλλοι 203 καταποντίστηκαν στα κύματα,"  δήλωσε η εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας στην Ιταλία, Carlotta Sami, στο Twitter.

Αποκάλεσε το γεγονός ως μια "φρικτή και τεράστια τραγωδία".

Τη Δευτέρα, τουλάχιστον άλλοι 29 μετανάστες έχασαν τη ζωή τους όταν το φουσκωτό σκάφος που τους μετέφερε ανατράπηκε στην ανοικτή θάλασσα.

Επτά ήταν ήδη νεκροί όταν βρέθηκαν κοντά στο ιταλικό νησί της Λαμπεντούζα, και επιπλέον 22 υπέκυψαν λόγω της υποθερμίας αφού πέρασαν περισσότερο από 18 ώρες στο ανοικτό κατάστρωμα του πλοίου που τους μετέφερε.

Ο Διεθνής Οργανισμός για τη Μετανάστευση αναφέρει ότι τα δύο σκάφη που ενεπλάκησαν στην τελευταία τραγωδία είχαν αναχωρήσει από την ακτή της Λιβύης το Σάββατο.

Ο ΔΟΜ αναφέρει ότι κάθε πλοίο μετέφερε περισσότερους από 100 ανθρώπους, όταν ανατράπηκε, πιθανότατα τη Δευτέρα.

Οι εννέα επιζώντες όλοι μιλούν γαλλικά, και πιστεύεται ότι προέρχονται από τη Δυτική Αφρική.

Δεν υπάρχει τρόπος να ειπωθεί με βεβαιότητα αν αυτοί οι 203 άνδρες, γυναίκες, και παιδιά πιθανώς, θα είχαν σωθεί, αν η πρώην ιταλική επιχείρηση αναζήτησης και διάσωσης που ήταν γνωστή ως Mare Nostrum  διεξαγόταν ακόμα.

Η περίπολος Triton  που παραγματοποποιείται στα σύνορα της ΕΕ δεν έχει σχεδιαστεί για να διασφαλίσει αυτή τη διάσωση. Δεν μπορεί να προλάβει τα προβλήματα στα διεθνή ύδατα - μπορεί να ενεργήσει μόνο όταν οι ζωές βρίσκονται άμεσα σε κίνδυνο.

Η ιταλική επιχείρηση συστάθηκε με διαφορετικό τρόπο.Τα ναυτικά πληρώματα ήξεραν ότι είχαν έναν και μόνο σκοπό - να αποφευχθεί ο θάνατος αυτών των ανθρώπων. Κάποια στιγμή στο παρελθόν, οι ηγέτες της ΕΕ δεσμεύτηκαν ότι ούτε μια ζωή δεν θα χαθεί ξανά  ως αποτέλεσμα αυτών των μεγάλης κλίμακας τραγωδιών στη θάλασσα.

Η Ιταλία ξεκίνησε την επιχείρηση Mare Nostrum ως αποστολή αναζήτησης και διάσωσης  τον Οκτώβριο του 2013, ως απάντηση σε μια τραγωδία ανοιχτά της Λαμπεντούσα στην οποία 366 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

Ο στόχος της αποστολής ήταν να ερευνά για τα πλοία που μεταφέρουν μετανάστες που μπορεί να αντιμετώπιζαν προβλήματα ανοικτά των ακτών της Λιβύης, αλλά η επιχείρηση καταργήθηκε τον Νοέμβριο του 2014.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εφαρμόζει  τώρα μια επιχείρηση ελέγχου των συνόρων, που ονομάζεται Triton, με λιγότερα πλοία και σε πολύ μικρότερο επιχειρησιακό χώρο.

«Τεράστιο νεκροταφείο»

Η κ. Σάμι δήλωσε πως η Ύπατη Αρμοστεία είχε προειδοποιήσει την ΕΕ ότι πολλές ζωές  θα τεθούν σε κίνδυνο εάν οι αποστολές έρευνας και διάσωσης δεν διατηρηθούν στην περιοχή.

"Προς το παρόν δεν έχουμε μια ισχυρή ικανότητα έρευνας και διάσωσης στην περιοχή της Μεσογείου, ενώ η εισροή των μεταναστών και των προσφύγων εξακολουθεί να είναι πολύ υψηλή", δήλωσε στην ολλανδική τηλεόραση την Τρίτη, πριν να προκύψει η είδηση ​​της τελευταίας τραγωδίας.

Η UNHCR υποστηρίζει ότι σχεδόν 3.500 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διασχίσουν τη Μεσόγειο για να φτάσουν στην Ευρώπη το 2014, καθιστώντας την τον πιο επικίνδυνο διάπλου του κόσμου για τους μετανάστες από κάποια απόσταση.

Περισσότεροι από 200.000 (!) άνθρωποι διασώθηκαν στη Μεσόγειο κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, πολλοί στο πλαίσιο της αποστολής της  Mare Nostrum πριν από την κατάργησή της.

Σε ομιλία του ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το Νοέμβριο, ακόμη κι ο Πάπας, Φραγκίσκος, έκανε έκκληση για μια «ενιαία απάντηση στο ζήτημα της μετανάστευσης», προειδοποιώντας ότι δεν θα ήταν δυνατόν να επιτραπεί η Μεσόγειος να γίνει ένα «μεγάλο νεκροταφείο».

Μόνο που η “πολιτισμένη” Ευρώπη, η κατά τα άλλα “ανεκτική” και τόσο “ευαίσθητη” στα ανθρώπινα δικαιώματα δεν φαίνεται να συγκινείται και τόσο πολύ από τέτοιες εκκλήσεις.