Εμπόλεμη ζώνη η Τουρκία

από τον Μ ...

Αποκλεισμένη για 8η ημέρα παραμένει η κουρδική επαρχία Τζίζρε στην πόλη Σιρνάκ της Τουρκίας από τις δυνάμεις ασφαλείας, με τους Κούρδους να είναι οχυρωμένοι και τις οδομαχίες να συνεχίζονται Στα άκρα έχει φτάσει πλέον η κατάσταση στην Τουρκία, με τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου να πλησιάζουn.O Ταγίπ Ερντογάν κατηγορείται ότι ενδιαφέρεται μόνο για τον στόχο των 400 βουλευτών και όχι για τις ζωές των ανθρώπων που δολοφονούνται καθημερινά από τις δυνάμεις καταστολής. Ο αποκλεισμός της κουρδικής επαρχίας Τζίζρε, ξεκίνησε την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου και από τότε πραγματοποιούνται συνεχώς επιχειρήσεις εναντίον του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν(PKK). Τζίζρε: οδομαχίες, νεκροί, αποκλεισμός και απαγόρευση κυκλοφορίας   Στην Τζίζρε διαμένουν 120.000 άνθρωποι οι οποίοι πλέον έχουν πρόβλημα με την υδροδότηση, ενώ από τον ένα και μοναδικό φούρνο που είναι σε λειτουργία, τροφοδοτείται κάθε οικογένεια με 5 φραντζόλες ψωμί την ημέρα. Το διαδίκτυο και τα τηλέφωνα είναι εκτός λειτουργίας. Εντός της επαρχίας, αναφέρεται, χωρίς να είναι ξεκάθαρες οι πληροφορίες λόγω της δυσκολίας στην επικοινωνία, ότι έχουν σκοτωθεί ήδη 30-32 άτομα. Οι πληροφορίες είναι αντιφατικές καθώς το φιλοκουρδικό Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών (HDP) αναφέρει ότι πάνω από 20 νεκροί ήταν άμαχοι, ενώ το υπουργείο Εσωτερικών αναφέρει ότι οι περισσότεροι νεκροί είναι μέλη του PKK. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι έχουν αναφερθεί νεκρά ένα 12χρονο κορίτσι και δύο νεαρά αγόρια 18 και 19 χρονών. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι η σοκαριστική εικόνα της ανήλικης Τζεμιλέ Τσαγκίργκα, το πτώμα της οποίας φυλασσόταν στον καταψύκτη του πατρικού της, καθώς εξαιτίας των συγκρούσεων δεν ήταν δυνατή η ταφή της. Η νεαρή σκοτώθηκε μπροστά από το σπίτι της, όταν τουρκικό τεθωρακισμένο άνοιξε πυρ. Στους δρόμους διεξάγονται σφοδρές οδομαχίες μεταξύ των Κούρδων ανταρτών και των στρατιωτικών δυνάμεων, ενώ άντρες των δυνάμεων ασφαλείας ανοίγουν πυρ εναντίον όσων βγαίνουν εκτός του σπιτιού τους, με τους κατοίκους να μην τολμούν ούτε να ανοίξουν τα παράθυρά τους.Ο τοπικός κυβερνήτης έχει επιβάλλει απαγόρευση κυκλοφορίας. Πορεία Κούρδων και μελών του HDP Μιλώντας για αποκλεισμό παρόμοιο με της Γάζας, ο πρόεδρος του φιλοκουρδικού κόμματος HDP, Σελαχατίν Ντεμίρτας, μαζί με δύο υπουργούς του κόμματός του που συμμετέχουν στην προσωρινή τουρκική κυβέρνηση συνοδεία 200 περίπου στελεχών, ξεκίνησε πορεία προς την επαρχία Τζίζρε. «Εδώ και έξι μέρες εφαρμόζεται αποκλεισμός όπως στην Γάζα, οι άνθρωποι έμειναν χωρίς νερό. Κινδυνεύουν 120 χιλιάδες άνθρωποι στην Τζίζρε. Έκπτωτε πρωθυπουργέ δεν έχεις την αρμοδιότητα να τα κάνεις αυτά. Θα περπατήσουμε μέχρι την Τζίζρε», δήλωσε πριν την πορεία ο Ντεμίρτας. Παράλληλα, ομάδες Κούρδων από την πόλη Σιρνάκ ξεκίνησαν πορεία με στόχο να ενωθούν με αυτή του HDP. Τελικά δεν επετράπη η πρόσβαση σε κανέναν, με τις δυνάμεις ασφαλείας να κάνουν χρήση δακρυγόνων και νερού για να διαλύσουν το πλήθος.   Κατακραυγή προς τον Ερντογάν Η κατακραυγή προς τον Τούρκο πρόεδρο είναι πλέον μαζική, καθώς πληθαίνουν ολοένα και περισσότερο οι φωνές που λένε πως ο Ερντογάν οδηγεί στην δολοφονία ανθρώπων, στο βωμό της νίκης στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου, ενώ παράλληλα τιμωρεί της περιοχή Τζίζρε καθώς στις εκλογές του Ιουνίου είχε ψηφίσει το HDP σε ποσοστό 94%. Η Λεϊλά Ζάνα, εμβληματική αγωνίστρια για τα δικαιώματα των Κούρδων και βουλευτίνα του HDP δήλωσε «Πεθαίνουμε σε μάχες εδώ και αιώνες. Είμαστε σε αυτοάμυνα. Φτάνει με τους θανάτους. Θα αρχίσω απεργία πείνας αν δε σταματήσουν οι θάνατοι. Προτιμώ να πεθάνω εγώ, παρά να βλέπω να πεθαίνουν οι άνθρωποι», ενώ ο πρόεδρος του HDP Ντεμιρτάς δήλωσε πως «Η χώρα οδεύει σε εμφύλιο πόλεμο». Ο αρχηγός του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) που είναι αξιωματική αντιπολίτευση στην Τουρκία,  Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, πρότεινε στον Ερντογάν να του δώσει ο ίδιος του 400 βουλευτές που θέλει, με αντάλλαγμα να σταματήσει ο Τούρκος πρόεδρος τις τρομοκρατικές πρακτικές. Η Γερμανική εφημερίδα «Die Welt», σε δημοσίευμά της, αναφέρει ότι «ο Ερντογάν, στην προσπάθειά του να κερδίσει τις εκλογές του Νοεμβρίου και να ανακτήσει την ισχύ του, κινδυνεύει να οδηγήσει τη χώρα του σε εμφύλιο πόλεμο». «Πιστεύω πολύ απλά ότι η Τουρκία σκέφθηκε πως αυτή η ειρηνευτική διαδικασία δεν είναι πλέον προς το συμφέρον της. Και δεν πιστεύω αυτό που συχνά λέγεται ότι γίνεται για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους αλλά επειδή ο συριακός βραχίονας του PKK με αμερικανική βοήθεια κατέκτησε μεγάλα εδάφη στη γειτονική Συρία. Σ' αυτό η Τουρκία ήθελε να δώσει ένα τέλος» αναφέρει ο Γκίντο Στάινμπεργκ από το Ίδρυμα Επιστήμη και Πολιτική σε συνέντευξη που παραχώρησε στο γερμανικό ραδιόφωνο DLF.  «Επικρατεί χάος και γι΄αυτό ευθύνεται μόνο η εμμονή του Ερντογάν για την εισαγωγή προεδρικού συστήματος διακυβέρνησης. Εάν αυτό συνεχισθεί, η Τουρκία θα βυθιστεί στον εμφύλιο πόλεμο», προειδοποιεί ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Σουλεϊμάν Σαχ της Κωνσταντινούπολης, Τσενγκίς Ακτάρ. Από την άλλη, ο Ερντογάν απειλεί τον Ντεμίρτας πως «αν πάρεις το μέρος της τρομοκρατίας, διατρέχεις τον κίνδυνο να πληρώσεις το τίμημα» ενώ η Εισαγγελία του Ντιάρμπακιρ, ζήτησε άρση της βουλευτικής ασυλίας του Ντεμίρτας επικαλούμενη προώθηση της τρομοκρατίας και ανοίγοντας έρευνα σε βάρος του με αφορμή δηλώσεις προηγούμενων ημερών, παρά το γεγονός ότι ο αρχηγός του HDP καταδίκασε τις επιθέσεις του PKK και υποστήριξε την επιστροφή στον πολιτικό διάλογο. Οι «νύχτες των Κρυστάλλων» Οι επιθέσεις εναντίον του τρίτου σε ισχύ κόμματος του τουρκικού κοινοβουλίου(HDP), δεν περιορίζονται μόνο στη Τζίζρε. Σε πολλά σημεία της Τουρκίας, έχουν καταγγελθεί επιθέσεις εναντίον γραφείων του HDP συνοδευόμενες από συνθήματα που αποτελούν πολεμικές ιαχές των Ισλαμιστών. Οπαδοί του κυβερνώντος AKP (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) του Ερντογάν μαζί με τους Γκρίζους Λύκους, προελαύνουν στους δρόμους διαφόρων πόλεων, καταστρέφοντας και καίγοντας εγκαταστάσεις του φιλοκουρδικού κόμματος, καταστρέφουν μαγαζιά Κούρδων και λιντσάρουν όποιον μιλάει κουρδικά. Είναι αξιοσημείωτο, ότι πριν λίγες ημέρες, χτυπήθηκε ένας μελαχρινός άνδρας, ο οποίος θεωρήθηκε από τους εθνικιστές ότι είναι Κούρδος. Τελικά όμως, ήταν μέλος των Γκρίζων Λύκων. Στόχος, έγιναν και τα γραφεία της εφημερίδας Hurriyet στην Κωνσταντινούπολη από οπαδούς του Ερντογάν ενώ οι δυνάμεις της Τουρκικής αστυνομίας πραγματοποίησαν έφοδο στα γραφεία του ομίλου εταιρειών Koza Ipek Holding, μέσα μαζικής ενημέρωσης του οποίου, στέκονται κριτικά απέναντι στην κυβέρνηση Ερντογάν.   Το τέλος της ειρήνης Μετά την περίπου διετή εκεχειρία μεταξύ Ερντογάν και PKK, ο Τούρκος πρόεδρος έχει αποφασίσει εδώ και δύο μήνες να αναζωπυρώσει τον πόλεμο με τους Κούρδους. Τον Ιούλιο τουρκικά μαχητικά βομβάρδισαν θέσεις του PKK στο βόρειο Ιράκ με την αντίδραση από πλευράς των Κούρδων να είναι άμεση «Δεν έχει πλέον νόημα η εκεχειρία μετά τα έντονα πλήγματα του τουρκικού στρατού κατοχής». Πολιτικοί αντίπαλοι του Ερντογάν, τον κατηγορούν ότι επιτίθεται στους Κούρδους για να ανεβάσει τα πεσμένα ποσοστά του, συγκεντρώνοντας τις ψήφους των Τούρκων εθνικιστών, με σκοπό να κατακτήσει αυτοδυναμία στη Βουλή και τη δυνατότητα αναθεώρησης του Συντάγματος, ώστε να αποκτήσει τις υπερεξουσίες που επιθυμεί. Κατηγορείται επίσης ότι εκθρέφει τον τζιχαντισμό και προστατεύει το Ισλαμικό κράτος. Από την άλλη πλευρά, ο Ερντογάν αρνείται ότι υπερασπίζεται το Ισλαμικό κράτος, ενώ ισχυρίζεται ότι θέλει να εξοντώσει το PKK για να καταπολεμήσει την τρομοκρατία. Έτσι, επιδίδεται σε συνεχείς πολύνεκρες αεροπορικές επιθέσεις, βομβαρδίζοντας τις θέσεις των Κούρδων στο Ιράκ και τη Συρία,Το PKK, αντιδρά με επίσης πολύνεκρες επιθέσεις εναντίον οικονομικών, στρατιωτικών και αστυνομικών στόχων.  Από τη στιγμή που ο Ερντογάν σταμάτησε τις διαπραγματεύσεις με τους Κούρδους, πριν τις εκλογές του Ιούνη, οι Κούρδοι έχουν κυρήξει αυτοκυβέρνηση στις περιοχές Βάρτο, Γκεβέρ, Τζίζρε, Σιλώπη, Σιλβάν και Νουσαγιαμπίν.

Ο κόσμος αυτή τη βδομάδα- από την χρηματιστηριακή κρίση στην Κίνα, τον πόλεμο του Ερντογάν κατά του ISIS ως και τη δεκαετία από τον Κατρίνα στη Νέα Ορλένη

Οι πραγματικοί λόγοι της Τουρκίας για τη συμμετοχή της  στην καταπολέμηση της Ισλαμικού Κράτους του Steven A. Cook Ένας Τούρκος στρατιώτης φρουρεί, ενώ ο καπνός υψώνεται στη συριακή πόλη Αΐν αλ-Αράμπ όπως φαίνεται και από την τουρκική μεθοριακή πόλη SURUC στην Επαρχία Σανλιούρφα, Τουρκία. (Μουράτ Σεζέρ / Reuters) Οι στρατιωτικές ενέργειες της Τουρκίας εναντίον του αυτοαποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους είναι καλύτερα κατανοητές ως ένα μέρος μιας απελπισμένης, εξαιρετικά πολύπλοκης προσπάθειας από τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για να κερδίσει πίσω την εξουσία που έχασε νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι.  Ο Ερντογάν θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει, λοιπόν, τις επιχειρήσεις - αεροπορικές κυρίως - κατά βάσεων του ISIS ως τμήμα της προσπάθειάς του να ανακάμψει πολιτικά εν όψει μάλιστα των εκλογών του Νοεμβρίου. Μέσα σ' αυτό το σχέδιο  εντάσσεται κυρίως και η επίθεσή του εναντίον των Κούρδων του PKK και όχι μόνο. Στην ουσία περισσότερο μάχεται εναντίον των Κούρδων παρά εναντίον των φανατικών ισλαμιστών.  Προσπαθεί επίσης - έχοντας εξασφαλίσει και την ανοχή των Αμερικανών - να φτιάξει μια ουδέτερη ζώνη στα σύνορα με τη Συρία όπου όμως θα αποτρέψει μια πιθανή επέκταση των Κούρδων μαχητών καθώς και της επέκτασης μιας κουρδικής αυτόνομης  επικράτειας από τη βόρειο Συρία ή και στο έδαφος της Τουρκίας. Ταυτόχρονα βέβαια η τακτική του Ερντογάν μπορεί, επίσης, να έχει αμφίσημα αποτελέσματα. Αφού η κοινή γνώμη στην Τουρκία προβληματίζεται από την έξαρση των εχθροπραξιών με τους Κούρδους μετά από δυόμιση  χρόνια σχετικής ηρεμίας. Κι από την άλλη την Τρίτη το Ισλαμικό Κράτος κυκλοφόρησε ένα βίντεο που "υπόσχεται" να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη ενώ τον χαρακτηρίζουν "άπιστο και προδότη".

Η Οικονομική ύφεση της Κίνας Το νέο ερώτημα για τις «Δύο Κίνες»  Richard N. Haass Ο Richard N. Haass, πρόεδρος του Council on Foreign Relations,  αξιολογεί κατά πόσον η Κίνα γίνεται καλύτερα κατανοητή σήμερα ως μια ισχυρή χώρα με ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον ή ως χώρα που αντιμετωπίζει σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα και αβέβαιες τις μακροπρόθεσμες προοπτικές της.   ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ - Για οποιονδήποτε  σε ηλικία άνω των 60 ετών που παρακολουθεί τις παγκόσμιες υποθέσεις, ο όρος «δύο Κίνες», ανταποκρίνεται στο  μετά το 1949 ανταγωνισμό για τη διπλωματική αναγνώριση που διεξαγόταν από την ηπειρωτική ("Κόκκινη") Κίνα και την Ταϊβάν, ή, πιο επίσημα, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και τη Δημοκρατία της Κίνας. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970, ακριβώς κάθε χώρα αντιμετώπιζε το αίτημα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας  να είναι η μόνη να αναγνωρισθεί ως η νόμιμη κυρίαρχη κυβέρνηση της Κίνας. Η ηπειρωτική χώρα ήταν απλά πάρα πολύ μεγάλη και πολύ σημαντική οικονομικά και στρατηγικά για να απομονωθεί. Σήμερα, ένα νέο, αλλά πολύ διαφορετικό ερώτημα για τις  "δύο Κίνας"  αναδύεται. Περιστρέφεται, όμως, σχετικά με το εάν η Κίνα γίνεται καλύτερα κατανοητή ως μια ισχυρή χώρα, με ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον παρά τις βραχυπρόθεσμες δυσκολίες, είτε ως χώρα που αντιμετωπίζει σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα και αβέβαιες μακροπρόθεσμες προοπτικές. Με λίγα λόγια, δύο πολύ διαφορετικές Κίνες μπορεί σήμερα να βλέπουμε. Αλλά ποια θα υπερισχύσει; Μέχρι πρόσφατα, υπήρχαν ελάχιστοι λόγοι για να τεθεί μια τέτοια ερώτηση. Η οικονομία της Κίνας αυξανόταν με ένα εκπληκτικό μέσο ετήσιο ρυθμό 10% ή περισσότερο για περισσότερο από τρεις δεκαετίες. Η  Κίνα είχε ξεπεράσει την Ιαπωνία ως η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου. Εκατοντάδες εκατομμύρια Κινέζοι είχαν εισέλθει στην μεσαία τάξη. Το μοντέλο της Κίνας με την αυταρχική αποτελεσματικότητα φάνηκε ελκυστικό σε πολλές άλλες αναπτυσσόμενες χώρες, ιδιαίτερα στον απόηχο της  παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008, η οποία ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες και επομένως φάνηκε να δυσφημίζει τον αμερικανικού τύπου φιλελεύθερο καπιταλισμό. Αλλά το ζήτημα του μέλλοντος της Κίνας έχει καταστεί αναπόφευκτο. Επισήμως, η οικονομική ανάπτυξη έχει επιβραδυνθεί σε σχεδόν 7%, αλλά πολλοί πιστεύουν ότι ο πραγματικός αριθμός είναι κάτω από 5%. Η επιβράδυνση δεν θα πρέπει να προκαλέσει καμία έκπληξη. Όλες οι αναπτυσσόμενες οικονομίες βιώνουν κάτι παρόμοιο καθώς μεγαλώνουν και ωριμάζουν. Παρ 'όλα αυτά, η ταχύτητα και ο βαθμός της αλλαγής έχουν βρει τις αρχές της  Κίνας απροετοίμαστες, και έχουν τροφοδοτήσει επίσημα φόβους ότι η ανάπτυξη θα υπολείπεται του ποσοστού που απαιτείται  για τον εκσυγχρονισμό της χώρας όπως είχε προγραμματιστεί. Ο συναγερμός της κινεζικής κυβέρνησης για τη δραματικότερη από την  αναμενόμενη επιβράδυνση της οικονομίας αντικατοπτρίζεται στην αδέξια παρέμβαση της τον Ιούλιο για να παγώσει  τις χρηματιστηριακές αγορές στη μέση μιας δραματικής διόρθωσης των τιμών. Η κίνηση αυτή ακολουθήθηκε αυτό το μήνα από την υποτίμηση - έκπληξη του γιουάν, γεγονός που υποδηλώνει ότι η μετατόπιση από την ανάπτυξη τη βασισμένη στις εξαγωγές δεν λειτουργεί όπως αναμενόταν. Εν τω μεταξύ, η εκστρατεία κατά της διαφθοράς, που εξαπέλυσε ο Πρόεδρος Xi Jinping, μοιάζει όλο και περισσότερο σαν μια στρατηγική για να εδραιωθεί στην εξουσία, παρά μια προσπάθεια για να μεταρρυθμίσει το κράτος  της Κίνας προς όφελος της οικονομίας και της κοινωνίας της. Η διαφθορά είναι διάχυτη και η καμπάνια του Xi παραμένει ιδιαίτερα δημοφιλής. Αλλά το κύμα των διώξεων που έχει εξαπολύσει ο Xi συντελεί  στην αποθάρρυνση των κινέζων αξιωματούχων από τη λήψη αποφάσεων, εξαιτίας του φόβου τους ότι θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν κάποια ποινική δίωξη στο μέλλον. Ως αποτέλεσμα των εξελίξεων αυτών, κανείς ακούει πλέον πολύ λιγότερο  για το κινεζικό μοντέλο και περισσότερο για την κινεζική πραγματικότητα. Εκτός από την επιβράδυνση της ανάπτυξης, αυτή η πραγματικότητα περιλαμβάνει σοβαρές περιβαλλοντικές ζημίες, ένα αποτέλεσμα δεκαετιών ταχείας ανάπτυξης, που χρησιμοποιούσε τον άνθρακα ως καύσιμο για την εκβιομηχάνιση. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, η ατμοσφαιρική ρύπανση σκοτώνει 1,6 εκατομμύρια Κινέζους ανά έτος! Η γήρανση του πληθυσμού της Κίνας, μια ακούσια συνέπεια της δρακόντειας πολιτικής του ενός παιδιού, δημιουργεί μια άλλη απειλή για τη μακροπρόθεσμη ευημερία της. Με τον δείκτη εξάρτησης - το ποσοστό των παιδιών και των συνταξιούχων σε σχέση με τους άνδρες και γυναίκες σε ηλικία εργασίας  - να αυξάνεται  ραγδαία τα επόμενα χρόνια, η οικονομική ανάπτυξη θα παραμείνει υποτονική, ενώ το κόστος υγειονομικής περίθαλψης και συνταξιοδότησης  θα βαρύνει όλο και περισσότερο τους κρατικούς προϋπολογισμούς. Αυτό που γίνεται ολοένα και πιο προφανές είναι ότι οι ηγέτες της Κίνας θέλουν την οικονομική ανάπτυξη που παράγει ο καπιταλισμός, αλλά χωρίς τις υφέσεις που έρχονται με αυτην. Θέλουν την καινοτομία που μια ανοιχτή κοινωνία δημιουργεί, αλλά χωρίς την πνευματική ελευθερία που την καθορίζει. Κάτι πρέπει να γίνει. Ορισμένοι παρατηρητές, φοβούμενοι την αύξηση της ισχύος της Κίνας, θα ανασάνουν με ανακούφιση από τις  τρέχουσες δυσκολίες της. Αλλά αυτό μπορεί να αποδειχθεί μια κοντόφθαλμη αντίδραση. Μια αργή ανάπτυξη της Κίνας θα μπορούσε να υπονομεύσει την παγκόσμια οικονομική ανάκαμψη. Η Κίνα θα ήταν λιγότερο πρόθυμος εταίρος στην αντιμετώπιση των παγκόσμιων προκλήσεων, όπως η κλιματική αλλαγή. Πιο επικίνδυνο από όλα, μια δοκιμαζόμενη Κίνα θα μπορούσε να μπει στον πειρασμό να στραφεί σε εξωτερικούς τυχοδιωκτισμός ώστε να εξευμενίσει το απογοητευμένο κοινό της  από την επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης και την απουσία πολιτικής ελευθερίας. Πράγματι, υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι οι αρχές κάνουν ακριβώς αυτό στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Ο εθνικισμός θα μπορούσε να γίνει η κύρια πηγή νομιμότητας για ένα κυβερνών κόμμα που δεν μπορεί πλέον να σηματοδοτεί ένα ραγδαία αυξανόμενο βιοτικό επίπεδο. Αλλά οι μεγαλύτερες πολιτικές επιλογές που η Κίνα πρέπει να κάνει είναι η  κυβέρνηση να βρει τη σωστή ισορροπία μεταξύ των κρατικών και κυβερνητικων  συμφερόντων και των ατομικών δικαιωμάτων, μεταξύ της  οικονομικής ανάπτυξης και της περιβαλλοντικής διαχείρισης, καθώς και μεταξύ του ρόλου των αγορών και του κράτους. Οι επιλογές που αντιμετωπίζει η Κίνα είναι τόσο δύσκολες όσο είναι  και αναπόφευκτες. Σημαντικές κοινωνικές αναταραχές, δεν μπορεί να αποκλειστούν. Η μόνη βεβαιότητα είναι ότι οι επόμενες τρεις δεκαετίες, δεν θα αντικατοπτρίζουν τις τρεις τελευταίες. Τι δεν ξέρουμε από την Elizabeth C. Economy Κατά τη διάρκεια του περασμένου μήνα, υπήρξε  μεγάλη ένταση αυτού που ονομάζεται "κινεζικό."  Η μεταβλητότητα στην κινεζική χρηματιστηριακή αγορά, η υποτίμηση του γιουάν, και τελευταία η έκρηξη της αποθήκης Tianjin όλα εντείνουν τη συζήτηση για την Κίνα  σε ένα νέο επίπεδο αβεβαιότητας.  Τα φαινόμενα αυτά έχουν πραγματικές συνέπειες, πάνω απ 'όλα  στον κινεζικό λαό. Με βάση την προτροπή της κινεζικής κυβέρνησης, δεκάδες εκατομμύρια Κινέζοι μετέφεραν μεγάλο ποσοστό από τις περιουσίες τους από την αγορά ακινήτων  στη χρηματιστηριακή αγορά - ενώ οι πιο ατυχείς χρησιμοποίησαν την ακίνητη περιουσία τους ως μέσο για να επενδύσουν στην αγορά και περιμένουν πλέον απελπισμένοι για κάποια καλή είδηση. Η έκρηξη στην αποθήκη της  Tianjin έχει μέχρι στιγμής αφήσει 121 κινέζους νεκρούς, περισσότερα από επτά εκατοντάδες τραυματίες ενώ πάνω από πενήντα εξακολουθούν να αγνοούνται. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η υποτίμηση του γουάν έχει προκαλέσει την επανεξέταση των επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, και η αλληλεπίδραση της χρηματιστηριακής αγοράς συνέβαλε στην απότομη πτώση των ασιατικών και αμερικανικών αγορών. Η χρηματιστηριακή αγορά της Κίνας δεν είναι ένας αξιόπιστος μετρητής Α Michael Spence Αυτή την εβδομάδα, πολλοί ήθελαν να αποδώσουν το βύθισμα των αγορών στους φόβους της παραπαίουσας ανάπτυξης και των ανισορροπιών στην κινεζική οικονομία. Αν και η κινεζική οικονομία είναι συστημικά σημαντική, ακόμη και μια ακραία επιβράδυνση στην Κίνα δεν θα εκτροχιάσει την παγκόσμια οικονομία. Η αναταραχή στη χρηματιστηριακή αγορά της Κίνας δεν αποτελεί αξιόπιστο όργανο μέτρησης των οικονομικών συνθηκών της χώρας.   Μια δεκαετία μετά τον Κατρίνα : Αντανακλώντας μια ανθρώπινη καταστροφή Stephen E. Flynn Το χάος που προκάλεσαν ο τυφώνας Κατρίνα πριν από δέκα χρόνια θα πρέπει να υπενθυμίσει στους απρόθυμους πολιτικούς των ΗΠΑ το τεράστιο κόστος της παραμέλησης των υποδομών ζωτικής σημασίας, υποστηρίζει Stephen E. Flynn,καθηγητής Πολιτικών Επιστημών, διευθυντής του Κέντρου Μελετών για την ανθεκτικότητα, και συν-διευθυντής του  George J. Kostas Research Institute στο Πανεπιστήμιο Northeastern. Όπως υποστηρίζει οι πλημμύρες της Νέας Ορλεάνης κατά τη διάρκεια του τυφώνα Κατρίνα ήταν μια ανθρώπινη καταστροφή, όχι μια φυσική. Το σύστημα προστασίας από τις πλημμύρες για την πόλη είχε κακώς σχεδιαστεί και συντηρηθεί. Επίσης, αποδείχθηκε ότι μια σειρά από αποφάσεις τ να περιορίσουν την ροή του ποταμού Μισισιπή και να διευκολύνουν την πλοήγηση του ποταμού και από τον Κόλπο του Μεξικού, ήταν κακές και  εκτός συγχρονισμού με το οικοσύστημα της περιοχής. Εν ολίγοις, ήταν μια αποτυχία των υποδομών ζωτικής σημασίας σε πολλαπλά επίπεδα που σχεδόν καταδίκασαν μία από τις σημαντικότερες πόλεις της Αμερικής. Δέκα χρόνια αργότερα, αυτό που συνέβη στη Νέα Ορλεάνη θα πρέπει να χρησιμεύσει ως μια ισχυρή υπενθύμιση των δαπανηρές συνέπειες της ύβρεως, της άρνησης και εγκατάλειψης. Δυστυχώς, όμως, η στάση αυτή εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τη σχέση που οι  Αμερικανοί έχουν με το δομημένο και το φυσικό περιβάλλον τους. Για την ιστορία - πριν από δέκα χρόνια, αυτές ήταν οι εικόνες καταστροφής ήταν ότι είχε απομείνει από τη Νέα Ορλεάνη, μετά το πέρασμα του Κατρίνα, μίας από τις καταστροφικότερες καταιγίδες στην ιστορία του κόσμου. Περισσότεροι από 1.500 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, το 80% της πόλης βρέθηκε κάτω από το νερό και 130.000 εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, ορισμένοι από τους οποίους δεν έχουν ακόμη επιστρέψει. Η Νέα Ορλεάνη, καθώς και άλλοι οικισμοί Ακτές του Κόλπου που χτυπήθηκαν εξίσου από τον τυφώνα Κατρίνα στις 29 Αυγούστου του 2005, έχουν σε μεγάλο βαθμό ανακάμψει από τα δεινά της τελευταίας δεκαετίας. Ωστόσο χιλιάδες βγήκαν στο δρόμο για τις εκδηλώσεις μνήμης αυτό το Σαββατοκύριακο, ενώ ο δήμαρχος της πόλης Μιτς Λάντριου είπε: «Αυτά ήταν 10 δύσκολα χρόνια - αλλά η Νέα Ορλεάνη είναι ανίκητη και αδιάσπαστη». Η συμφωνία ανάμεσα στη Βόρεια και Νότια Κορέα για διάλογο και  συνεργασία Scott A. Snyder   Ανώτεροι εκπρόσωποι από τη Βόρειο και Νότιο Κορέα ολοκλήρωσαν τρεις ημέρες μαραθώνιων διαπραγματεύσεων για την αποτροπή περαιτέρω κλιμάκωσης της στρατιωτικής έντασης στις 25 Αυγούστου  Το αν αυτή η μετριοπαθής συμφωνία σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής στην πορεία των ενδοκορεατικών σχέσεων θα εξαρτηθεί από την ικανότητα και των δύο πλευρών για να τηρήσουν τις συμφωνίες και να  θεσμοποιήσουν το μελλοντικό διάλογο και συνεργασία τους.

«Κλειδώνουν» οι νέες εκλογές στην Τουρκία, 1η Νοεμβρίου η πιθανή ημερομηνία

  από τον Μ …

H εκλογική επιτροπή στην Τουρκία πρότεινε τη διεξαγωγή πρόωρων βουλευτικών εκλογών την 1η Νοεμβρίου προκειμένου να αρθεί το πολιτικό αδιέξοδο, μετά και την αποτυχία των διαπραγματεύσεων για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού, μετέδωσε το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή.

Ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου τερμάτισε επίσημα τις προσπάθειες εξεύρεσης μικρότερου εταίρου για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού την Τρίτη, δύο και πλέον μήνες μετά τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου, επιστρέφοντας την εντολή στον πρόεδρο της χώρας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με αποτέλεσμα η χώρα να οδηγηθεί αναπόφευκτα σε νέες εκλογές, μετέδωσαν τα επίσημα μέσα ενημέρωσης.

«Τα κόμματα θέτουν τις δικές τους απόψεις για την προτεινόμενη ημερομηνία και μετά θα επιδιωχθεί μια συμφωνία. Η 1η και η 22α Νοεμβρίου είναι ημερομηνίες κατάλληλες για εμάς», δήλωσε υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ισλαμοσυντηρητικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKΡ) του κ. Νταβούτογλου.

Η πολιτική αβεβαιότητα, σε συνδυασμό με μια αύξηση της δράσης ένοπλων οργανώσεων, έχει κλονίσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών και νωρίς το πρωί βύθισε την τουρκική λίρα σε ιστορικό χαμηλό 3 προς 1 έναντι του δολαρίου - μια βουτιά περίπου 22% μέχρι στιγμής φέτος.

ΝΜ - Ακόμη και στην Τουρκία του "σουλτάνου" Ερντογάν οι πρόωρες εκλογές εξαγγέλλονται με μια εύλογη προεκλογική περίοδο.

Στην τριτοκοσμική ελληνική "μπανανία" οι εκλογές και τα δημοψηφίσματα εξαγγέλλονται με ρυθμό πολυβόλου για να διατηρούν το μνημονιακό στάτους και για να εξυπηρετούν τους μικροκομματικούς υπολογισμούς παλιών και νεόκοπων ηγετίσκων.

Αλλαγή πολιτικού σκηνικού στην Τουρκία - ο λαός είπε όχι στον "Σουλτάνο"

Το πολιτικό σκηνικό στην Τουρκία αλλάζει. Δύο είναι τα κύρια χαρακτηριστικά: Ο Ερντογάν χάνει την αυτοδυναμία και οι Κούρδοι μπαίνουν στη Βουλή.

Οι χθεσινές εκλογές και τα αποτελέσματα που «έδειξαν» οι κάλπες επιβεβαίωσαν τις προβλέψεις ότι το φιλοκουρδικό κόμμα θα παίξει τον πιο καθοριστικό ρόλο. 

Το HDP μπήκε στην τουρκική εθνοσυνέλευση και έκανε «στάχτη» τα σχέδια του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για παντοδυναμία. Λίγες ώρες αφότου οι κάλπες έκλεισαν, κορυφαίο στέλεχος του AKP παραδέχθηκε ότι το κόμμα του θα αναγκαστεί να σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας, με ανοικτό το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών. 

Με καταμετρημένο το 98,2% των ψήφων η κατάσταση διαμορφώνεται ως εξής:

1. Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης 40,8% 258 έδρες

2. Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα 25,1% 132 έδρες

3. Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος 16,3% 81 έδρες

4. Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών 13,1% 79 έδρες

Τι κι αν το κόμμα του Ερντογάν και του Αχμέτ Νταβούτογλου κατέκτησε – όπως αναμενόταν – την πρωτιά στις χθεσινές εκλογές; Ο ηγέτης του φιλοκουρδικού κόμματος Δημοκρατίας των Λαών, Σελαχατίν Ντεμιρτάς, είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής. 

«Από αυτή τη στιγμή έχει τελειώσει στην Τουρκία η συζήτηση περί προεδρικού συστήματος και δικτατορίας. Η Τουρκία γύρισε από το χείλος του γκρεμού», δήλωσε ο Ντεμιρτάς χθες το βράδυ. 

Ο ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Με κίτρινο χρωματίζονται οι νομοί στους οποίους πλειοψηφεί το ΑΚΡ, με κόκκινο το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, με μοβ το φιλοκουρδικό HDP και με βαθύ κόκκινο το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης

«Η νίκη αυτή είναι νίκη των καταπιεσμένων, δηλαδή κοινή νίκη της Αριστεράς. Είναι κοινή νίκη όσων εναντιώνονται στο σύνταγμα της χούντας και στο όριο του 10%. Είναι κοινή νίκη όσων λένε ότι οι Κούρδοι πρέπει να ζουν στη χώρα αυτή ως έντιμος λαός», είπε και επανέλαβε τη δέσμευση του κόμματος να μην συνεργαστεί με το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, σε κυβέρνηση συνασπισμού. 

Όπως αναμενόταν, δεύτερο με διαφορά από το AKP είναι το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου. «Ζήτω η Δημοκρατία», φώναξε μιλώντας στους υποστηρικτές του, σε μία πανηγυρική ατμόσφαιρα. Τρίτο βγήκε το εθνικιστικό κόμμα MHP. 

Οι κάλπες στην Τουρκία έκλεισαν στις πέντε το απόγευμα και λίγες μόνο ώρες αργότερα, άρχισε η σεναριολογία για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Ωστόσο, με το ποσοστό 41% του AKP και την απώλεια της αυτοδυναμίας, ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι επόμενες κινήσεις εντός του κόμματος του Νταβούτογλου. 

Από νωρίς χθες το βράδυ, χιλιάδες Κούρδοι κατέκλυσαν τους δρόμους του Ντιγιάρμπακιρ στη νοτιοανατολική Τουρκία, ρίχνοντας βεγγαλικά και ανεμίζοντας σημαίες του HDP, πανηγυρίζοντας για τις επιδόσεις του κουρδικού κόμματος.

Εκλογές στην Τουρκία - Η αρχή του τέλους για τον 'σουλτάνο';

Οι εκλογές στην Τουρκία θα δείξουν κατά πόσο, μετά από 13 χρόνια, έχει ξεθωριάσει η εικόνα του ισλαμιστή Ατατούρκ που έχτιζε επιμελώς ο Ερντογάν

Μπορεί να αληθεύει ότι στην πολιτική κάνουν κουμάντο τα λόμπι, αλλά και οι ηγετικές φυσιογνωμίες παίζουν σημαντικό ρόλο, ιδίως αν αναφερόμαστε όχι σε κάποια ευρωπαϊκή δημοκρατία, αλλά σε ένα κράτος χωρίς πολιτική κουλτούρα δυτικού τύπου.

   Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι μια τέτοια προσωπικότητα - ηγετική. Και η Τουρκία είναι ένα τέτοιο κράτος - όχι στις top δημοκρατίες παγκοσμίως. Οι δυο τους συναντήθηκαν επισήμως για πρώτη φορά το 1994, όταν ο Ερντογάν ανέλαβε δήμαρχος Κωνσταντινούπολης και, με το πετυχημένο έργο του, έδειξε ότι ξέρει να διοικεί, έστω κι αν κάποιες αποφάσεις του, όπως η απαγόρευση κατανάλωσης αλκοόλ στα καφέ, έδειχναν συγκεντρωτισμό . Πολύ νωρίτερα, είχε ήδη δείξει ότι ξέρει και να συγκρούεται: τη δεκαετία του ’80, επί δικτατορίας, αρνήθηκε να ξυρίσει το μουστάκι του, απόφαση αρκετά επαναστατική ώστε να χάσει τη δουλειά του στις δημοτικές συγκοινωνίες της Κωνσταντινούπολης. Και, το 1997, όταν το ισλαμιστικό κόμμα της Ευημερίας, στο οποίο συμμετείχε από πολύ νέος, κρίθηκε παράνομο, ο Ερντογάν προκάλεσε το κατεστημένο απαγγέλλοντας δημοσίως ένα ποίημα που το δικαστήριο έκρινε ότι υποκινούσε το θρησκευτικό μίσος: «Τα τζαμιά είναι οι στρατώνες μας, οι θόλοι τους τα κράνη μας, οι μιναρέδες οι ξιφολόγχες μας και οι πιστοί οι στρατιώτες μας».

Η δημαρχία έκλεισε τις πόρτες της, η φυλακή άνοιξε για δέκα μήνες τις δικές της, αλλά όταν, μόλις τέσσερις μήνες μετά, αποφυλακίστηκε, ο Ερντογάν ήξερε ότι η θητεία του στη στενή δεν ήταν παρά μια συστατική επιστολή προς τους θρησκευόμενους ψηφοφόρους. Ακόμη μια, για την ακρίβεια, μαζί με το συντηρητικό πολιτικό του προφίλ, τις πολιτικές του διασυνδέσεις και τις λαϊκές καταβολές που συμπλήρωναν το image του: Από μικρός στη βιοπάλη, έγινε μικροπωλητής για να τελειώσει τις σπουδές του και ημί-επαγγελματίας ποδοσφαιριστής αργότερα. Έτσι εξηγείται εκείνο το χατ-τρικ που είχε πετύχει πέρυσι σε αγώνα επίδειξης (και όχι επειδή δεν άπλωνε κανείς το πόδι να τον σταματήσει, όπως φαίνεται στο video).

 

Το 2001, χρονιά της οικονομικής κρίσης που έφερε το ΔΝΤ στην Τουρκία, ο Ερντογάν ίδρυσε το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, AKP, ένα συντηρητικό σχηματισμό, με φιλοδυτικό προσανατολισμό και θέσεις υπέρ μιας ανοιχτής οικονομίας που προσέλκυαν μεγάλους επιχειρηματίες. Διακήρυξε το σεβασμό των αρχών του κοσμικού κράτους, αλλά εξέφρασε τους ισλαμιστές και υποστηρίχθηκε από τον πρώην ιμάμη και μεγαλοεπιχειρηματία Φετουλάχ Γκιουλέν.

Στις εκλογές του 2002, η λαϊκή δυσαρέσκεια έφερε το AKP στην εξουσία και, ένα χρόνο αργότερα, ο Ερντογάν κατέλαβε τη θέση του πρωθυπουργού και ενισχύθηκε πετυχαίνοντας να περιορίσει την επιρροή των στρατιωτικών κύκλων. Ακολούθησαν τρεις πρωθυπουργικές θητείες, βασισμένες σε αυτό που θεωρήθηκε ένα «οικονομικό θαύμα». Σε 13 χρόνια, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ τριπλασιάστηκε, ο κατασκευαστικός τομέας γιγαντώθηκε, οι ουρανοξύστες και τα mall στις μεγάλες πόλεις φύτρωναν σαν τα μανιτάρια και οι πολίτες είδαν τις τσέπες τους να φουσκώνουν. Μόνο που το χρήμα ήταν πλαστικό: το συνολικό χρέος από πιστωτικές κάρτες αυξήθηκε από 14 δισεκατομμύρια τουρκικές λίρες το 2004 σε 82 δισεκατομμύρια τον Οκτώβριο του 2013, αντιπροσωπεύοντας πάνω από το μισό των κεφαλαίων που κατευθύνθηκαν στον καταναλωτικό δανεισμό.

  Πολίτες και επιχειρήσεις εκμεταλλεύτηκαν τα χαμηλά επιτόκια και βρήκαν πρόσβαση σε φθηνό χρήμα που τροφοδότησε μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης κι ενίσχυσε την κυβερνητική αφήγηση για την εύρωστη οικονομία. Η ύφεση του 2009 θεωρήθηκε ένα πρόσκαιρο διάλειμμα – και ήταν, καθώς τα δανεικά συνέχισαν και τα επόμενα χρόνια να ενισχύουν την ανάπτυξη, ενώ η οικονομία ευνοήθηκε και από τη μεγάλη πτώση της τιμής του πετρελαίου. Όμως, από πέρυσι η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ τερμάτισε το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης που επί μια εξαετία είχε προσφέρει ρευστότητα, ενώ τα αμερικανικά επιτόκια προβλέπεται να αυξηθούν. Η τουρκική λίρα υποτιμάται συνεχώς, το συνολικό δημόσιο χρέος διογκώθηκε (από 38% του ΑΕΠ το 2008, σε 47,3% το 2013) και οι οικονομικοί αναλυτές που αρέσκονται να εφευρίσκουν ακρωνύμια για τις χώρες που «βγαίνουν στη σέντρα» κατέταξαν αρχικά την Τουρκία στου «5 εύθραυστους», μαζί με τη Βραζιλία, την Ινδία, την Ινδονησία και τη Νότιο Αφρική και, εσχάτως, στους «2 τρυφερούς», με παρέα μόνο τη Νότιο Αφρική.

Η προσέλκυση επενδύσεων σε αυτές τις χώρες εκτιμάται ότι θα γίνεται όλο και πιο δύσκολη, ενώ, ειδικά για την Τουρκία, εκφράζονται κι άλλες ανησυχίες που σχετίζονται με την εκτεταμένη διαφθορά, τον περιορισμό της ελευθερίας του τύπου, το μεγάλο μη μισθολογικό κόστος και τη χαμηλή κατάρτιση μεγάλου τμήματος του εργατικού δυναμικού. Το success story του Ερντογάν και του AKP γίνεται όλο και πιο δύσκολο να «πουληθεί» σε μια κοινωνία που βλέπει την ανεργία να αυξάνεται, με το ποσοστό της να φθάνει το 11,2% στο γενικό πληθυσμό και να είναι σχεδόν διπλάσιο στους νέους.

  Παράλληλα, μετά τις σοβαρές ταραχές που ξέσπασαν στην πλατεία Ταξίμ το 2013, το καθεστώς έχει δείξει ένα ιδιαίτερα αυταρχικό πρόσωπο, με άγρια καταστολή, διώξεις αντιφρονούντων και δημοσιογράφων, αλλά και γελοίες απόπειρες φίμωσης του Twitter και του YouTube που έπληξαν ακόμη περισσότερο την εικόνα του Ερντογάν, καθώς το συνταγματικό δικαστήριο τις ακύρωσε και ο ίδιος αντεπιτέθηκε με κορώνες του τύπου: «αντί να λογαριάζουν -οι δικαστές- τις ηθικές και εθνικές μας αξίες, προστατεύουν τις αμερικανικές εταιρείες».

Έκτοτε, ο Ερντογάν παραδίδεται στο χλευασμό των κοινωνικών μέσων με κάθε ευκαιρία. Και δίνει πολλές, από τη μετακόμισή του στο «αυτοκρατορικό» παλάτι των χιλίων δωματίων που, κατά την αντιπολίτευση έχει χρυσά καθίσματα τουαλέτας, έως τα υποτιμητικά του σχόλια για τις γυναίκες που του απέφεραν χιλιάδες πόζες με γυρισμένες πλάτες από το θηλυκό φύλο αναρτημένες στο διαδίκτυο. 

  Οι τουρκικές εκλογές είναι η κατάληξη μιας προεκλογικής περιόδου που χαρακτηρίστηκε από σχεδόν εμφυλιοπολεμικό κλίμα: ακραία πόλωση, όξυνση, βαριές κατηγορίες, διώξεις, αυταρχισμός, βομβιστικές επιθέσεις - φαινόμενα συμβατά με την πολιτική κατάσταση της τελευταίας περιόδου, σε μια χώρα που βλέπει το αφήγημα του «οικονομικού θαύματος» να κλυδωνίζεται σοβαρά. Μαζί του, κλονίζεται και η πολιτική σταθερότητα που χαρακτήρισε την πρώτη περίοδο του καθεστώτος Ερντογάν. Ο ίδιος ο Ερντογάν από τον Αύγουστο του 2014 άφησε τη θέση του πρωθυπουργού, καταλαμβάνοντας τον προεδρικό θώκο με ποσοστό 52% - στις πρώτες απευθείας εκλογές για την ανάδειξη προέδρου, μετά την αλλαγή του σχετικού νόμου με δημοψήφισμα, το 2010. Έκτοτε, μεθοδεύει με κάθε τρόπο τη διεύρυνση των προεδρικών εξουσιών, σε αυτό που ο ίδιος βλέπει ως λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης της χώρας, αλλά οι αντίπαλοί του εκτιμούν ότι, εφόσον συμβεί, οι υπερεξουσίες που θα αποκτήσει ο πρόεδρος θα απειλήσουν σοβαρά την κοινοβουλευτική δημοκρατία, εγκαθιδρύοντας στην πράξη μια δικτατορικού τύπου προεδρία. «Α λα Πούτιν», προσθέτουν οι «θαυμαστές» του Ρώσου προέδρου.

  Ο Ερντογάν, ως πρόεδρος της δημοκρατίας, τυπικά δεν συμμετέχει στις σημερινές κοινοβουλευτικές εκλογές. Όμως, ποτέ άλλοτε ένας «αμέτοχος» δεν ήταν τόσο άμεσα ενδιαφερόμενος. Αν το AKP εξασφαλίσει πάνω από το 60% των 550 εδρών, μπορεί να ζητήσει δημοψήφισμα για την αλλαγή του Συντάγματος και τη μετατροπή του πολιτεύματος, από προεδρευόμενη δημοκρατία που είναι σήμερα σε προεδρική. Επισήμως, αυτή είναι και η θέση του σημερινού πρωθυπουργού, Αχμέτ Νταβούτογλου, αν και δεν είναι πια μυστικό ότι οι σχέσεις του με τον Ερντογάν έχουν πάρει ανταγωνιστικό χαρακτήρα. Το καλύτερο σενάριο για τον Νταβούτογλου είναι το AKP να εξασφαλίσει μιαν άνετη αυτοδυναμία, χωρίς όμως να φθάσει στις 330 έδρες και, πολύ περισσότερο, στις 367 (τα δύο τρίτα του συνόλου) που του επιτρέπουν να προχωρήσει σε αλλαγή του Συντάγματος χωρίς δημοψήφισμα.

Σύμφωνα πάντως με τις δημοσκοπήσεις είναι ιδιαίτερα αμφίβολο ακόμη και το αν το AKP καταφέρει να είναι αυτοδύναμο. Το ποσοστό που εκτιμάται ότι θα πάρει (41-42%) είναι πολύ μικρότερο από το 49,8% που έλαβε στις προηγούμενες εκλογές και, σε συνδυασμό με τη διαφαινόμενη είσοδο του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, HDP, στη Βουλή (αν τα καταφέρει, θα είναι η πρώτη φορά που ένα φιλοκουρδικό κόμμα ξεπερνά το εκλογικό «κατώφλι» του 10% και εκπροσωπείται στο κοινοβούλιο), καθιστούν το όνειρο του Ερντογάν να γίνει Σουλτάνος, παραμύθι της Χαλιμάς.

  Αν αποτύχει, όπως φαίνεται, κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι δεν "προσπάθησε". Χρησιμοποίησε κάθε μέσο που είχε στη διάθεσή του, από το καρότο ως το μαστίγιο - με έμφαση δεύτερο τα τελευταία χρόνια που τα σκάνδαλα διαφθοράς έπληξαν υπουργούς της κυβέρνησής του, αλλά και την οικογένειά του, με τον ίδιο να απορρίπτει ως «κατασκευασμένο» το ηχητικό απόσπασμα στο οποίο φέρεται να ζητά από το γιο του να ξεφορτωθεί τεράστια ποσότητα μετρητών. Οι μηνύσεις σε ηγέτες της αντιπολίτευσης και οι διώξεις εναντίον όσων δημοσιογράφων ασκούν κριτική (οι υπόλοιποι εργάζονται σε μέσα ενημέρωσης που συγκεντρώθηκαν από επιχειρηματίες οι οποίοι στηρίζουν το AKP) συνοδεύτηκαν από φραστικές επιθέσεις εναντίον της Ευρωπαίκής Ένωσης («να κοιτάζει τη δουλειά της») και κόντρες με διεθνή ΜΜΕ, όπως οι New York Times που έγραψαν ότι «μαύρα σύννεφα συσσωρεύονται πάνω από την Τουρκία».

Ο Ερντογάν έκανε λόγο για συνωμοσία με στόχο την ανατροπή του, πίσω από την οποία βρίσκεται ο Γκιουλέν, που από πνευματικός καθοδηγητής είναι τώρα ο μεγαλύτερος εχθρός του Τούρκου προέδρου. Παράλληλα, προσπαθεί να ρίξει χρήμα στην αγορά για κατανάλωση, πιέζοντας τον κεντρικό τραπεζίτη της χώρας να ρίξει τα επιτόκια. Όμως, οι προεκλογικές παροχές δεν αρκούν και η εποχή της παντοδυναμίας του μοιάζει να παίρνει τέλος.

Έτσι, ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος ανήλθε για πρώτη φορά στην εξουσία ως πρωθυπουργός το 2003, επιδιώκει μια αρκετά μεγάλη πλειοψηφία ώστε να μετατρέψει την Τουρκία σε μια προεδρική δημοκρατία.

Ωστόσο, οι ελπίδες του μπορεί να ανατραπούν αν το φιλοκουρδικό HDP ξεπεράσει το όριο του 10% και μπει στο κοινοβούλιο.

Οι εκρήξεις σε προεκλογική συγκέντρωση του κόμματος αυτού στο Ντιγιαρμπακίρ την Παρασκευή προκάλεσαν το θάνατο  τεσσάρων ανθρώπων.

Οι εκπρόσωποι της τουρκικής αστυνομίας  είπαν ότι οι εκρήξεις προκλήθηκαν από αυτοσχέδιες βόμβες.

Ο ηγέτης του HDP,  Selahattin Demirtas, επέκρινε την απάντηση που έδωσε ο Ερντογάν  για τις δολοφονίες.

Εάν το αριστερού προσανατολισμού HDP καταφέρει να κερδίσει έδρες στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά, θα μειώσει τον αριθμό των εδρών που θα κερδίσει το AKP του Ερντογάν, γεγονός που θα δυσχεράνει τα σχέδιά του να αλλάξει το σύνταγμα και να μεταφέρει τις εκτελεστικές εξουσίες του πρωθυπουργού στον πρόεδρο.

Μια ισχυρή παρουσία του κύριου αντιπολιτευόμενου Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) και η παρουσία, επίσης, στην τρίτη θέση του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος (ΜΗΡ), θα μπορούσε να αναγκάσει ακόμη και το ΑΚΡ σε μια συμμαχία, σχολιάζουν ξένοι ανταποκριτές.

Πολύ λεπτές ισορροπίες, λοιπόν, σε μια προβληματική χώρα και κοινωνία σε ένα ιδιαίτερα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον στη Μέση Ανατολή ...

Ίδωμεν ...