Ιρλανδία: Ψήφισαν ΝΑΙ και έχουν τριπλάσιο χρέος

του Μ ...

Καταρχήν κανείς δεν επισημαίνει πως όταν ανακοινώθηκε το δημοψήφισμα της Ιρλανδίας η ΕΚΤ δεν επιχείρησε ένα οικονομικό πραξικόπημα μέσω της διακοπής ρευστότητας. Ίσως το δικαίωμα των ιρλανδών να εκφράσουν την άποψή του σε μια από τις κορυφαίες στιγμές της δημοκρατίας είναι υψηλότερο από αυτό των Ελλήνων.

Πόσο ρόδινη είναι όμως η κατάσταση στην Ιρλανδία; Αντιγράφουμε από το Εθνος.

«Πρόκειται για τον υποτιθέμενο… «τον πιο καλό τον μαθητή» των μνημονίων και της γερμανικής ευρωλιτότητας, που μας έχουν ζαλίσει τα αυτιά και διαρκώς μας λένε να μοιάσουμε στη χώρα αυτή: είναι η Ιρλανδία! Σχεδόν επτά φορές το ΑΕΠ τους χρωστούν οι «υπέροχοι» Ιρλανδοί! Ούτε τρεις φορές το ΑΕΠ δεν χρωστούν οι Ελληνες, που τους έχουν κάνει οι Γερμανοί «του κλώτσου και του μπάτσου» και μας έχουν ξεφτιλίσει σε όλη την Ευρώπη! Μάλιστα, το 680% του ΑΠΕ τους χρωστούν οι Ιρλανδοί! Τρεις φορές το ΑΕΠ της Ιρλανδίας χρωστάει μόνο ο χρηματοπιστωτικός τομέας της χώρας (291%), ο οποίος φόρτωσε στο κράτος και ένα δημόσιο χρέος ύψους 115% του ΑΕΠ για τη διάσωσή του»!

Επίσης όπως έχει επισημάνει αρκετές φορές ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν η ιρλανδική οικονομία διατήρησε υψηλά επίπεδα ανεργίας (η ανεργία των νέων ξεπρνά το 20%). Ο βασικός λόγος όμως για τον οποίο παρουσιάζει καλύτερη εικόνα από την Ελλάδα είναι ότι ουδέποτε δοκιμάστηκαν τόσο σκληρά μέτρα λιτότητας. Στοιχεία της Κομισιον αποδεικνύουν ότι η μείωση της αγοραστικής δύναμης λόγω της λιτότητας σε χώρες όπως η Ιρλανδία, η Ισπανία, η Πορτογαλία κτλ, κυμάνθηκε από 6-10% ενώ στην Ελλάδα άγγιξε το 35%.

Η πραγματική σύγκριση όμως πρέπει να γίνει με την Ισλανδία που ψήφισε ΟΧΙ και σήμερα απολαμβάνει ορισμένους από τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρώπη.

Και μόνο το γράφημα για την πορεία της ανεργίας λέει πολλά.

Η Ελλάδα δεν είναι Ιρλανδία - και όχι μόνο στην οικονομία

                                                             από τον Μ …

Πέρασα τέσσερις ξέφρενες ημέρες στην Ελλάδα την περασμένη εβδομάδα. Ο πληθυσμός παρακολουθούσε με αγωνία τους ηγέτες της αριστερής κυβέρνησης για την συμβιβαστική λύση που ήταν σχεδόν βέβαιο ότι είχαν επιτύχει με την Ευρώπη, αλλά η ελπίδα αυτή κατέρρευσε.

Του Paul Mason

Την Παρασκευή το βράδυ, μετά από μια ζωηρή κοινοβουλευτική συζήτηση, κάθισα έξω από ένα ήρεμο, ευχάριστο εστιατόριο στην Αθηναϊκή μποέμ περιοχή των Εξαρχείων.

Η βραδιά μας τελείωσε απότομα καθώς μια ομάδα περίπου 30 ανδρών ντυμένοι με κουκούλες αναποδογύρισαν τους κάδους σκουπιδιών, έβαλαν φωτιά και συστηματικά αναστάτωναν την περιοχή.

Η αστυνομία δεν εμφανίστηκε. Ούτε ήρθαν οι πυροσβέστες. Ο τοξικός καπνός οδήγησε εκτός περιοχής περίπου 1.000 άτομα που έτρωγαν και έπιναν ή περπατούσαν κατά τη διάρκεια της νύχτας. Όλοι έβριζαν τους αναρχικούς - που συνήθως κατηγορούνται ότι είναι προβοκάτορες της αστυνομίας - αλλά απλά σήκωναν τους ώμους τους.
 
Ήταν μια γεύση από τη νέα κατάσταση στην Ελλάδα. Κανένας από τους φωτογράφους ή εικονολήπτες της παρέας μου δε μπήκε καν στον κόπο να προσπαθήσει να κινηματογραφήσει το γεγονός, γιατί όλοι γνωρίζαμε ότι ο εξοπλισμός μας θα καταστρεφόταν αμέσως, και ξέραμε ότι οι άνθρωποι που διαμαρτύρονταν για τις αναθυμιάσεις καπνού πιθανότατα δεν θα κουνούσαν το  δάχτυλό τους για να μας βοηθήσουν.
 
Νέα κατάσταση

Το γεγονός δεν θα απασχολήσει τις ελληνικές εφημερίδες, ούτε θα εμφανιστεί ως μια ενημέρωση για την Άνγκελα Μέρκελ και Κριστίν Λαγκάρντ. Αλλά θα έπρεπε. Επειδή είναι ένα τέλειο παράδειγμα που απ’ ότι φαίνεται ακόμη και τώρα δεν καταλαβαίνουν οι σημερινοί ηγέτες: Η Ελλάδα δεν είναι όπως η Ιρλανδία, το παιδί της λιτότητας στην αφίσα.

Αν και οι ελληνικές συνδικαλιστικές οργανώσεις και ακτιβιστές της νεολαίας φαίνονται να έχουν αφεθεί σε μεγάλη παθητικότητα, περιμένοντας επί πέντε μήνες να δουν τα αποτελέσματα μιας ριζοσπαστικής αριστερής κυβέρνησης στην εξουσία, εκείνο το βράδυ ήταν μια γεύση από τα επίπεδα του χάους που οι Έλληνες έχουν αφεθεί.
 
Καθώς ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται να επιδιώξει μια πολιτική λύση αυτή την εβδομάδα με την Άνγκελα Μέρκελ και τους άλλους ηγέτες της ΕΕ, η κατάσταση είναι τουλάχιστον καθαρή. Το προσχέδιο "συμφωνίας" από τους Έλληνες - ένα τεράστιο ολίσθημα σχετικά με το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι αρκετά αυστηρό για την Ευρώπη - είναι όσο αντέχει ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να χάσει την ικανότητά του να συνεχίσει να υπάρχει στο κοινοβούλιο.
 
Έτσι, αν η Μέρκελ και ο Τσίπρας δεν καταλήξουν σε ένα συμβιβασμό, όλες οι αντικειμενικές αναλύσεις βλέπουν σαν πιθανότητα μία καταστροφή στο τέλος του Ιουνίου.
 
Καταδικασμένη να αποτύχει

Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου έχει γίνει τεράστια κριτική κατά του ΔΝΤ για το ρόλο του σ’ αυτή την κατάσταση, και για το σωστό λόγο. Οι ίδιοι οικονομολόγοι του ΔΝΤ αναγνώρισαν, πριν από δύο χρόνια, ότι η μέθοδός τους σχετικά με τις επιπτώσεις της λιτότητας στην ανάπτυξη ήταν λάθος.
 
Και όταν ήρθε στην Ελλάδα, για όλους τους λόγους που οι άνθρωποι στη Βόρεια Ευρώπη δεν τους αρέσει η Ελλάδα - η διαφθορά, η ολιγαρχία, η αδιόρθωτη λιανική οικονομία της, το συνταξιοδοτικό της σύστημα - το πρόγραμμα λιτότητας που ήθελε να επιβάλει το ΔΝΤ ήταν καταδικασμένο να αποτύχει.
 
Ρίξτε μια ματιά σε αυτό το γράφημα για να δείτε πόσο άσχημα είναι τα πράγματα.

Γιατί απέτυχε η Ελλάδα εκεί όπου πέτυχαν Πορτογαλία και Ιρλανδία με τα προγράμματα

του Μ ...

Την ώρα που ελληνική κυβέρνηση μετράει τα... ψιλά στα δημόσια ταμεία για να βγάλει τον μήνα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία έχουν ήδη ξεκινήσει να αποπληρώνουν τα δάνεια προς το ΔΝΤ και μάλιστα νωρίτερα απ’ ό,τι ήταν προγραμματισμένο. Αυτές οι αντίθετες πορείες κάνουν αρκετούς να αναρωτιούνται: Γιατί το Μνημόνιο πέτυχε στις άλλες χώρες και όχι στην Ελλάδα;

Οι απαντήσεις στην ερώτηση αυτή διίστανται. Τεχνοκράτες, εντός κι εκτός Ελλάδος, αλλά και αξιωματούχοι, επισημαίνουν ότι το Μνημόνιο ή αλλιώς το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής πέτυχε και στη χώρα μας, παρά το μεγάλο κοινωνικό και οικονομικό κόστος. Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχουν και τεχνοκράτες, αξιωματούχοι –ακόμη και στελέχη της τρόικας– που παραδέχονται στην «Κ» ότι το πρόγραμμα απέτυχε στην Ελλάδα και μάλιστα για πολύ συγκεκριμένους λόγους, πολιτικούς και τεχνικούς:

Πρώτον, η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα-μέλος της Ευρωζώνης που ήρθε αντιμέτωπη με τη χρεοκοπία. Το 2010 δεν υπήρχε καμία τεχνογνωσία από την πλευρά της Ευρωζώνης. Με αφορμή την Ελλάδα έγιναν οι απαραίτητες αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας της, αλλά έγιναν και λάθη, όπως παρατηρούν στελέχη του ΔΝΤ, τα οποία, μιλώντας στην «Κ», τα κωδικοποιούν ως εξής:

• Η Ευρωζώνη δεν δέχθηκε το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους πριν ξεκινήσει το πρόγραμμα διάσωσης. Το «κούρεμα» ήταν λέξη-ταμπού για την Ευρωζώνη, όπως ήταν και η λέξη διάσωση. Παρ’ όλα αυτά, σε πολιτικό επίπεδο περάσαμε από το «no bailout» (όχι διάσωση) στο «bailout» (διάσωση) και έτσι δημιουργήθηκε ο ευρωπαϊκός μηχανισμός διάσωσης. Ωστόσο, το θέμα του «κουρέματος» δεν πέρασε εγκαίρως, σε μία χώρα που είχε πρόβλημα λόγω τεράστιου χρέους. Ετσι, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα το οποίο έκανε το χρέος ακόμη πιο προβληματικό. Ολα αυτά είχαν λυθεί για την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, οι οποίες ζήτησαν βοήθεια το 2011 και φυσικά το πρόβλημά τους ήταν περίπου τέσσερις φορές μικρότερο από αυτό της Ελλάδας.

• Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είχε καμία εμπειρία και τεχνογνωσία σε διασώσεις και αναδιαρθρώσεις. Ετσι, κλήθηκε το ΔΝΤ, που έχει εμπειρία κυρίως στην επίλυση θεμάτων ρευστότητας και χρέους, να επιλύσει τα βαθιά διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και της δημόσιας διοίκησης. «Θυμάμαι που η Κομισιόν στο πρώτο Μνημόνιο είχε εντάξει στις υποχρεώσεις της Ελλάδας όλες τις ευρωπαϊκές οδηγίες που δεν είχε θεσμοθετήσει μέχρι τότε – από τις πιο σχετικές μέχρι τις πιο άσχετες με το πρόβλημα, όπως π.χ. για τις κεραίες κ.λπ.», σημειώνει στέλεχος των τεχνικών κλιμακίων.

• Η Ευρωζώνη δεν είχε διάθεση να δώσει περισσότερα χρήματα και έτσι διαμορφώθηκε ένα πρόγραμμα τριών ετών. Αυτό σημαίνει τεράστια δημοσιονομική προσαρμογή σε ελάχιστο χρόνο (σκληρή λιτότητα και μεγάλη ύφεση), με ένα χρέος μη βιώσιμο και με μία χώρα με σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα σε όλα τα επίπεδα. Αυτό το μείγμα είχε ως αποτέλεσμα η ελληνική οικονομία να «σκάσει».

Δεύτερον, η πολιτική ηγεσία και τα ανώτατα στελέχη των υπουργείων στην Ελλάδα δεν είχαν πείρα ούτε και όρεξη να προχωρήσουν σε πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Τα δύο πρώτα χρόνια η Ελλάδα απλώς θεσμοθετούσε, αλλά στην πράξη δεν προχωρούσε τίποτα. Η προσαρμογή γινόταν μόνο από περικοπές και αύξηση φορολογίας, δηλαδή από την απλή λύση.

Τρίτον, η διαπραγματευτική ικανότητα της Ελλάδας ήταν ανύπαρκτη. Ουσιαστικά δεν υπήρχε διάλογος. Η τρόικα περίμενε ότι οι άνθρωποι των υπουργείων θα γνώριζαν καλύτερα την οικονομία τους και ότι θα μπορούσαν να τεκμηριώσουν μία πρόταση ή να απορρίψουν ένα μέτρο με συγκεκριμένα επιχειρήματα και νούμερα. Σε ελάχιστες περιπτώσεις έγινε αυτό. Ετσι, ο διάλογος και η διαπραγμάτευση είχαν καταλήξει σε μονόλογο: «Ωραία, αφού δεν έχετε να προτείνετε κάτι, πάρτε αυτά τα μέτρα, αλλιώς δεν παίρνετε λεφτά». Η μόνη εύκολη λύση-αντιπρόταση ήταν «αντί γι’ αυτήν τη μεταρρύθμιση, π.χ. απολύσεις στο Δημόσιο, να αυξήσουμε φόρους και να κάνουμε κι άλλες περικοπές δαπανών;». Οταν τα πράγματα είχαν φτάσει στο απροχώρητο, η αντιπρόταση γινόταν εν μέρει δεκτή, μέχρι την επόμενη αξιολόγηση, όπου πάλι κατέληγαν σε αρκετές περικοπές και σε λιγότερες μεταρρυθμίσεις.

Τέταρτον, όταν ήρθαν τα πρώτα κλιμάκια της τρόικας στην Ελλάδα, είδαν μια χώρα παρατημένη στο έλεος του Θεού. Καμία μηχανοργάνωση, καμία δομή, έλλειψη στοιχείων για τα βασικά... «Θυμηθήκαμε μία αποστολή στην Αίγυπτο», είπε στέλεχος της Κομισιόν.

Μισή μεταρρύθμιση και πολλή λιτότητα

Και η μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή στην Ιστορία που πέτυχε η Ελλάδα δεν είναι επίτευγμα; Ναι, φυσικά, αλλά αν κόβεις συνέχεια δαπάνες και αυξάνεις φόρους, είναι δεδομένο ότι θα φτάσεις στα πλεονάσματα. Το θέμα είναι ότι δεν βελτιώνεις την οικονομία, δεν την κάνεις πιο ανταγωνιστική, δεν περιορίζεις τον πόνο της λιτότητας στους φορολογουμένους και στους εργαζομένους. Ως ενδεικτικό παράδειγμα αναφέρεται το εξής: παρά την τεράστια ύφεση (20,3% από το 2010 μέχρι το 2014), το γενικό επίπεδο τιμών (ακρίβεια) αυξήθηκε, ενώ τα εισοδήματα μειώθηκαν. Εγινε μία μεταρρύθμιση που αφορούσε τα εργασιακά (μείωση μισθών κ.λπ.) που έπληξε τους εργαζομένους. Πράγματι, το κόστος εργασίας μειώθηκε. Αλλά τα στοιχεία της τρόικας δείχνουν ότι οι τιμές των προϊόντων και των υπηρεσιών αυξήθηκαν, όπως επίσης αυξήθηκε το περιθώριο κέρδους των επιχειρήσεων. Με άλλα λόγια, έγινε μεταφορά εισοδήματος από τους εργαζομένους στις επιχειρήσεις. Αυτό διότι δεν άνοιξαν οι αγορές και τα κλειστά επαγγέλματα, δεν χτυπήθηκαν τα καρτέλ κ.λπ. Επομένως, μισή μεταρρύθμιση και πολλή λιτότητα σημαίνει διπλάσιος πόνος χωρίς αποτέλεσμα.

Τα στοιχεία των τεχνικών κλιμακίων που κάνουν τις αξιολογήσεις είναι χαρακτηριστικά: από το 2010 μέχρι τα τέλη του 2014, το ονομαστικό κόστος εργασίας μειώθηκε κατά 12%. Ομως, το γενικό επίπεδο τιμών αυξήθηκε κατά 2,5% με ύφεση 20%, ενώ η καθαρή αποταμίευση των επιχειρήσεων αυξήθηκε από το 7% το 2012 (όταν εφαρμόστηκαν οι περισσότερες μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά) στο 8%.

Αυξήσεις στη τιμή του νερού φέρνει η μεταμνημονιακή εποχή στην Ιρλανδία

Δεκάδες χιλιάδες Ιρλανδοί πολίτες συμμετείχαν σε πάνω από 100 διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα σε όλη την επικράτεια της Ιρλανδίας, διαμαρτυρόμενοι για την επιβολή εξωφρενικών τιμών στην παροχή νερού.

Η απόφαση για την επιβολή φορολογίας στην κατανάλωση νερού ελήφθη από την κυβέρνηση συνασπισμού του Έντα Κένι στο Δουβλίνο τον περασμένο μήνα. Προχώρησε δε και στην παραχώρηση της εκμετάλλευσης του νερού στην ιδιωτική εταιρεία Irish Water. Με βάση τον σχετικό νόμο, οι Ιρλανδοί πολίτες θα πληρώνουν ετησίως έως και 500 ευρώ για ένα φυσικό αγαθό που ιστορικά τους παρέχεται δωρεάν.

Το μέτρο που θα ισχύσει από την 1η Ιανουαρίου 2015 προβλέπεται ρητά στο κείμενο της συμφωνίας της Ιρλανδίας με την Τρόικα και όλα τα έσοδα θα διοχετεύονται στην αποπληρωμή του δανείου που έλαβε η χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, ύψους 80 δισ. ευρώ. το 2010, λόγω της κατάρρευσης των μεγαλύτερων τραπεζών της χώρας μετά το οικονομικό κραχ το 2008 και την αδυναμία της τότε κυβέρνησης να δανειστεί από την ελεύθερη αγορά.

Εκτός μνημονίου, αλλά…

Οι πάνω από 120.000 άνθρωποι που κατέβηκαν στις διαδηλώσεις στο Δουβλίνο και όλες τις μεγάλες πόλεις κατηγορούν την κυβέρνηση για ενδοτισμό στις απαιτήσεις των δανειστών τη στιγμή που η Ιρλανδία, με το πρόγραμμα λιτότητας και δραστικών περικοπών των δημοσίων δαπανών που της επιβλήθηκαν μετά την προσφυγή στην Τρόικα, κατάφερε να βγει από το μνημόνιο πριν από έναν χρόνο, δίχως μάλιστα ασπίδα προστασίας όπως προβλέπεται από το δανειοδοτικό πρόγραμμα του ΔΝΤ.

Ωστόσο, ακόμα και η μεταμνημονιακή εποχή φαίνεται πως διέπεται από τους αυστηρούς κανόνες του δανεισμού, παρά τον εντυπωσιακό ρυθμό ανάπτυξης και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των επενδυτών στην ιρλανδική οικονομία.

Μια εικόνα από το κοντινό μέλλον και για μας …

Στη θρυλούμενη μεταμνημονιακή που ευαγγελίζεται ο Αντώνης Σαμαράς και οι κυβερνητικοί του εταίροι … 

Συρρίκνωση του δικομματισμού, άνοδο της Αριστεράς αλλά και της Ακροδεξιάς καθώς και κατατεμαχισμό του πολιτικού σκηνικού καταγράφουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις

Σήμερα δημοσιεύονται οι τελευταίες δημοσκοπήσεις στον τύπο οι οποίες καταγράφουν τις ίδιες τάσεις που έχουν δείξει και οι προηγούμενες.

Ο δικομματισμός παραμένει καθηλωμένος σε μικρά ποσοστά.

Η Αριστερά και ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει σημαντικά ποσοστά.

Ενώ ανησυχητικό σημείο είναι η διαφαινόμενη ενίσχυση της «Χρυσής Αυγής»  και της Ακροδεξιάς  - παρά την υποχώρηση του ΛΑΟΣ.

Ενώ υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο η ερχόμενη Βουλή να είναι οκτακομματική ή και δεκακομματική.

Τα στοιχεία αυτά έχουν ενθαρρυντικά μηνύματα για μια πιθανή ανατροπή της πολιτικής του Μνημονίου.

Ωστόσο, το πολιτικό σκηνικό είναι εξαιρετικά ρευστό. Πολλά θα ξεκαθαρίσουν τις τελευταίες βδομάδες της προεκλογικής αντιπαράθεσης όπου θα ενταθούν τα διλήμματα και οι εκβιασμοί.

Κατά συνέπεια, δεν υπάρχουν περιθώρια εφησυχασμών, ικανοποίησης και επανάπαυσης από τις δυνάμεις που επιζητούν να ανατρέψουν την πολιτική του Μνημονίου και να ανοίξουν το δρόμο για μια άλλη προοπτική.

Και κυρίως, βεβαίως, για τους Έλληνες πολίτες, για όλους εκείνους που έχουν δεχτεί  συντριπτικά πλήγματα από την εφαρμοζόμενη πολιτική.

Ακόμη σοβαρή προσοχή πρέπει να δοθεί σε ορισμένα νέα δεδομένα που προκύπτουν τόσο στην προεκλογική περίοδο όσο και κυρίως για την επόμενη μέρα των εκλογών τα οποία πρέπει να αναλυθούν ώστε να διαμορφωθούν οι αναγκαίες προϋποθέσεις για  την οριστική ανατροπή του Μνημονίου.

Στη συνέχεια παρουσιάζουμε τα στοιχεία από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις όπως δημοσιεύτηκαν στον τύπο – γραπτό και ηλεκτρονικό.

Πρώτα είναι η δημοσκόπηση της MRB  για τη Real News.

Η τελευταία δημοσκόπηση της MRB για το Real.gr πριν από τις εκλογές

Tουλάχιστον 8 κόμματα θα μετέχουν στην νέα βουλή ενώ ακόμη τρία «παλεύουν» για την είσοδο τους 16 ημέρες πριν από τις εκλογές της 6ης Μαΐου.  Σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση της MRB που βλέπει το φως της δημοσιότητας, καθώς από αύριο απαγορεύεται η δημοσιοποίηση τους, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συγκεντρώνουν ιδιαιτέρως χαμηλά ποσοστά φτάνοντας συνολικά το 32,6%.  Τα κόμματα της Αριστεράς εμφανίζονται ενισχυμένα και ιδιαιτέρως ο ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκεται στην τρίτη θέση. Σε άνοδο οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ενώ σε μία ακόμα μέτρηση η «Χρυσή Αυγή» δείχνει ότι θα μπει στο κοινοβούλιο. Μάχη δίνουν δύο κόμματα ο ΛΑΟΣ και η Δημοκρατική Συμμαχία αν και στο όριο βρίσκονται και οι Οικολόγοι Πράσινοι.  Σε σχέση με την προηγούμενη μέτρηση της MRB κερδισμένος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που ενίσχυσε τα ποσοστά του κατά 1,7% και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες οι οποίοι ανέβηκαν μία ποσοστιαία μονάδα.  Με την αναγωγή στους αναποφάσιστους ο πολυκερματισμός μεγαλώνει ακόμα περισσότερο καθώς τα κόμματα που μπαίνουν στην βουλή από 8 αυξάνονται και γίνονται 10. Απογοητευτικά είναι τα ποσοστά των συσπειρώσεων τόσο για το ΠΑΣΟΚ όσο και για την ΝΔ. Η συσπείρωση των «πράσινων» ψηφοφόρων φτάνει το 33,5% ενώ το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Ευάγγελο Βενιζέλο είναι ο ΣΥΡΙΖΑ καθώς το 12,8% πηγαίνει στο κόμμα του Α. Τσίπρα. Το εντυπωσιακό είναι ότι το 3,6% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ επιλέγουν την Χρυσή Αυγή.  Στο 58,4% φτάνει η συσπείρωση για την ΝΔ. Το μεγάλο πρόβλημα για τον Αντώνη Σαμαρά ακούει στο όνομα Πάνος Καμμένος καθώς χάνει το 14,5% των «γαλάζιων» ψηφοφόρων.  Στην καταλληλότητα για την Πρωθυπουργία ο Αντώνης Σαμαράς διατηρεί ελαφρύ προβάδισμα έναντι του Ευάγγελου Βενιζέλου. Ωστόσο βγαίνει πρώτος ο «κανένας» καθώς συγκεντρώνει 54,4% .  Το 55% των ερωτηθέντων δηλώνει πως ανησυχεί με τα αποτελέσματα των μετρήσεων που δείχνουν να μην υπάρχει αυτοδύναμη κυβέρνηση, σε αντίθεση με το 45% οι υποστηρίζουν κυβερνήσεις συνεργασίας.  Στις δημοτικότητες των πολιτικών αρχηγών, πρώτος έρχεται ο Φώτης Κουβέλης με 29,5% και ακολουθούν ο Αλέξης Τσίπρας 27,9% και ο Πάνος Καμμένος 24,4%

Στη συνέχεια ακολουθούν τρεις ακόμη δημοσκοπήσεις: της Kapa Research για τα «ΝΕΑ», της MARC για το «ΕΘΝΟΣ» και της RASS για τον «Ελεύθερο Τύπο»,  που δείχνουν δέκα κόμματα στη Βουλή.

Σύμφωνα με την έρευνα της ΚΑΠΑ Research για τα «ΝΕΑ», η ΝΔ διατηρεί ασφαλές προβάδισμα, χωρίς όμως να εξασφαλίζει την αυτοδυναμία. Με αναγωγή της αδιευκρίνιστης ψήφου, τα δύο μεγάλα κόμματα προσεγγίζουν μαζί το 45%, εξασφαλίζοντας τη συγκρότηση κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που ξεπερνά τις 170 έδρες.

Συγκεκριμένα, στην πρόθεση ψήφου, με κατανομή της απροσδιόριστης ψήφου, η ΝΔ συγκεντρώνει ποσοστό 25,5%, το ΠΑΣΟΚ 19,1%, το ΚΚΕ 10,6%, ο ΣΥΡΙΖΑ 9,1%, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες 7,7%, η Δημοκρατική Αριστερά 5,4%, η Χρυσή Αυγή 5,2%, ο ΛΑΟΣ 4%, η Δημοκρατική Συμμαχία 3,8%, οι Οικολόγοι Πράσινοι 3,6%, η Δράση 1,7%.

Σε μέτρηση για την πρόθεση ψήφου χωρίς κατανομή η Ν.Δ. συγκεντρώνει ποσοστό 19% και προηγείται του ΠΑΣΟΚ με 4,8 μονάδες (14,2%). Στην τρίτη θέση βρίσκεται το ΚΚΕ με ποσοστό 7,9% και ακολουθούν: ΣΥΡΙΖΑ 6,8%, «Ανεξάρτητοι Έλληνες» 5,7%, Δημοκρατική Αριστερά 4,0%, Χρυσή Αυγή 3,9%, ΛΑΟΣ 3,0%, Δημοκρατική Συμμαχία 2,8%, Οικολόγοι Πράσινοι 2,7%, Δράση 1,3%.

Στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, ο Ευ. Βενιζέλος με 26,7% αποκτά προβάδισμα έναντι του Αντώνη Σαμαρά που συγκεντρώνει το 25,8%. Το 59% των ερωτηθέντων τάσσεται υπέρ των κυβερνητικών συνεργασιών, ενώ το 77,1% ζητά από την επόμενη κυβέρνηση να κάνει ότι είναι απαραίτητο για την παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ.

Την τάση εισόδου στη νέα Βουλή 10 κομμάτων και το εξαιρετικά ρευστό πολιτικό τοπίο επιβεβαιώνει και η έρευνα της MARC για το «ΕΘΝΟΣ». Η διαφορά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στο 4,1%, ενώ και τα δύο κόμματα συγκεντρώνουν μαζί 39,7%. Σε ό,τι αφορά τις εκλογικές έδρες έχουν την πλειοψηφία, καθώς φτάνουν στις 155 βουλευτικές έδρες.

Στην πρόθεση ψήφου, η ΝΔ συγκεντρώνει ποσοστό 21,9%, το ΠΑΣΟΚ 17,8%, ο ΣΥΡΙΖΑ 11%, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες 10,4%, το ΚΚΕ 9,2%, η Δημοκρατική Αριστερά 8,8%, η Χρυσή Αυγή 5,2%, ο ΛΑΟΣ 4,2%, οι Οικολόγοι Πράσινοι 3,2%, η Δημοκρατική Συμμαχία 3% και η Δράση 1,1%.

Σημειώνεται ότι στο ερώτημα «ποιος πολιτικός αρχηγός βρίσκεται πιο κοντά στις θέσεις σας» οι ερωτώμενοι ανέδειξαν με σχεδόν ίδια ποσοστά τον Ευάγγελο Βενιζέλο (15,1%) και Αντώνη Σαμαρά (15,5%), ενώ συγκυβέρνηση "βλέπει" το 46,4%.

Επίσης, όπως προκύπτει από την έρευνα της εταιρείας RASS για τον «Ελεύθερο Τύπο» στην εκτίμηση ψήφου η ΝΔ προηγείται με 24,1% και ακολουθούν ΠΑΣΟΚ με 17,1%, ΣΥΡΙΖΑ με 10,3%, Ανεξάρτητοι Έλληνες με 9,4%, ΚΚΕ με 8,7%, Δημοκρατική Αριστερά με 8,4%, η Χρυσή Αυγή με 4,3%, οι Οικολόγοι Πράσινοι με 3,8%, ο ΛΑΟΣ με 3,4% η Δημοκρατική Συμμαχία με 3,2% και η Δράση με 2,2%.

Η αδιευκρίνιστη ψήφος αγγίζει το 19%, από το οποίο ένα ποσοστό της τάξης του 12,4% απαντά ότι δεν έχει αποφασίσει τι θα ψηφίσει, ενώ το 59,8% απαντά αρνητικά στο ενδεχόμενο συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.

Η έρευνα της RASS δείχνει ότι καταλληλότερος πρωθυπουργός είναι ο πρόεδρος της ΝΔ που συγκεντρώνει 29,2%, ενώ ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ακολουθεί με 28,6%.

Οι Ιρλανδοί προχωρούν σε δημοψήφισμα για την κύρωση του Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας. Στην Ελλάδα «απαγορεύουν» τη διεξαγωγή εκλογών ώστε να εκφραστεί η πραγματική βούληση του λαού

 Η ιρλανδική κυβέρνηση προχωρά στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την κύρωση του Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας. Πρόκειται για το σύμφωνο αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας που επιβάλλει στην ευρωζώνη η Γερμανία με τη «φωτισμένη ηγεσία» της Μέρκελ.

 Η ιστορία δείχνει ότι οι ιθύνοντες κύκλοι της ΕΕ δεν μπορούν να θεωρούν την στήριξη του ιρλανδικού λαού δεδομένη. Οι Ιρλανδοί ψήφισαν  αρχικά “όχι” στη συνθήκη της Λισαβόνας προτού πιεστούν να ψηφίσουν ξανά για να μεταβάλουν άποψη.

 Αυτή τη φορά οι πολίτες διαθέτουν λιγότερη εξουσία. Για τη Συνθήκη της Λισαβόνας οι ιρλανδοί εξέφρασαν το δικό τους βέτο. Το νέο οικονομικό σύμφωνο απαιτεί μόνο την έγκριση των 12 χωρών για να τεθεί σε ισχύ. Η δύναμη του πολίτη και των ψηφοφόρων της χώρας – κάθε χώρας -  έχει αποδυναμωθεί.

 Ωστόσο, η ιρλανδική ψήφος μπορεί να αποκτήσει  μεγάλη συμβολική σημασία. Θα επιτρέψει σε ένα τμήμα των ψηφοφόρων της Ευρώπης να δώσουν την ετυμηγορία τους για αυτό που προπαγανδίζεται  ότι είναι ένα τεράστιο βήμα προς τη δημοσιονομική ένωση. Αυτό το βήμα, όμως,  συνεπάγεται απώλεια της κυριαρχίας και της Ιρλανδίας όπως και των άλλων χωρών – φυσικά των πιο αδύνατων οικονομικά.

Οι εξελίξεις αυτές έχουν φέρει κάποια ταραχή στα Βρυξέλλες και στον άξονα Βερολίνου – Παρισιού.

Σχόλια στη Γερμανία υπήρξαν του στιλ «σε νέα περιπέτεια μπαίνει η Ευρωζώνη μετά την απόφαση της κυβέρνησης της Ιρλανδίας να θέσει σε δημοψήφισμα την κύρωση του Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας».

Ενώ συμπληρώνεται:

«Το δημοψήφισμα θα έχει ολοκληρωθεί το αργότερο έως τον Ιούνιο, γεγονός που πιθανότατα θα επιβραδύνει τις διαδικασίες εφαρμογής της Συνθήκης, κάτι που το Βερολίνο θέτει ως προαπαιτούμενο για την ενεργοποίηση του Μονίμου Μηχανισμού Στήριξης. Εκτιμάται πως το δημοψήφισμα θα χρησιμοποιηθεί ως όπλο από την κυβέρνηση συνασπισμού στο Δουβλίνο, για να πετύχει περαιτέρω μείωση του επιτοκίου για το δάνειο των 85 δις. ευρώ το οποίο λαμβάνει η χώρα στο πλαίσιο του πακέτου διάσωσης της οικονομίας της. Υπάρχει δε και μια μερίδα, μειοψηφική προς το παρόν, πολιτικών που ζητούν και την απομείωση του χρέους, όπως γίνεται στην περίπτωση της Ελλάδας. Κι αυτό γιατί παρά την εντυπωσιακή αύξηση της παραγωγικότητας το 2011, οι προβλέψεις για αυτή τη χρονιά είναι αρνητικές, με την ιρλανδική οικονομία σε νέο κύκλο ύφεσης, την ανεργία στο 15% και τις τιμές των ακινήτων να έχουν χάσει το 60% της αξίας τους και να παραμένουν σε αυτά τα επίπεδα».

Δεν υποστηρίζουμε ότι αυτό το δημοψήφισμα αποτελεί λύση. Ούτε ότι είναι η ενδεδειγμένη μορφή διεκδίκησης.

Ωστόσο πάλι μας οδηγεί σε πικρά σχόλια σχετικά με τη στάση των ελληνικών κυβερνήσεων.

Για ποια διαπραγμάτευση και ποια διεκδίκηση να μιλήσουμε!

Άλλωστε, οι Έλληνες πολιτικοί αποδέχτηκαν την απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας.

Η Ελλάδα καθημερινά γίνεται αποδέκτης πιέσεων και εκβιασμών.

Λίγες μέρες πριν υπήρξαν οι δηλώσεις του Γιούνγκερ που είπε ότι αν έρθουν στην κυβερνητική εξουσία «ακραία κόμματα» – εννοώντας σαφώς την Αριστερά – τότε θα αποχωρήσουν και αυτοί.

Ωμή παρέμβαση στην εσωτερική πολιτική μας  ζωή.

Για να ακολουθήσει η πιο «ήπια» και «προσεγμένη» τοποθέτηση του Μπαρόζο ότι «τώρα δεν είναι η ώρα για εκλογές – είναι η ώρα για δουλειά».

 Η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και οι συντηρητικές, νεοφιλελεύθερες δυνάμεις που ηγούνται στη σημερινή ΕΕ αισθάνονται αλλεργία όταν οι λαοί, οι πολίτες καλούνται να εκφράσουν τη βούλησή τους.

Άλλωστε την Ελλάδα την έχουν τοποθετήσει στο χειρουργικό κρεβάτι ή στο πειραματικό θάλαμο ώστε να εφαρμόσουν τα πιο ακραία σχέδια  σε βάρος των ελλήνων και ευρωπαίων εργαζομένων.

Με πρόθυμους συνεργάτες την ηγεσία των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων που συσπειρώνονται γύρω από την πολιτική του Μνημονίου – μέσα από τις όποιες μικροδιαφορές τους.

 Το αντίβαρο πρέπει να βρεθεί στην ένταση της πίεσης από την πλευρά των ίδιων των πολιτών – με την πιο πλατιά ενότητα και αλληλεγγύη τους, σε ελληνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.