Ο Ρόλος Δύσης και της Τουρκίας στο πρόβλημα της Συρίας

από τον M ... 

Αν και έχει γίνει μεγάλη συζήτηση για ποσοστά και αριθμούς προσφύγων που κάθε χώρα δέχεται ή προτίθεται να δεχτεί, πιστεύουμε ότι πίσω από τους αριθμούς αυτούς και την όψιμη ευαισθησία των πολιτικών ηγετών, κρύβεται το πραγματικό πρόσωπο της δυτικής πολιτικής. Την εικόνα του αποφασίσαμε σήμερα να ανασυνθέσουμε μέσα από  απόρρητα έγγραφα και τις πολύ σοβαρές αποκαλύψεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, αλλά που για κάποιον λόγο ξεχάστηκαν γρήγορα.

Τα σχέδια για την ανατροπή των ενοχλητικών καθεστώτων της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής ξεκινάνε από τότε που τα αρπακτικά της Ουάσινγκτον μαζί με τους Ευρωπαίους συμμάχους τους, σχεδίαζαν την πρώτη εισβολή στο Ιράκ.

To 2007 o στρατηγός Wesley Clark σε ομιλία που έδωσε στο Σαν Φρανσίσκο  αναφέρεται σε μια συζήτηση που είχε το 1991 με τον τότε αναπληρωτή υπουργό άμυνας των ΗΠΑ Paul Wolfowitz. Κατά τη διάρκεια της, ο υφυπουργός του είπε ότι το Πεντάγωνο έχει εκπονήσει σχέδιο επέμβασης στη Μέση Ανατολή για την επόμενη δεκαετία με σκοπό την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράκ, τη Συρία και το Ιράν. Ο Clark αποκαλύπτει ακόμα ότι έξι εβδομάδες μετά την πτώση των δίδυμων πύργων το 2001, αξιωματούχος του υπουργείου άμυνας του είχε αναφέρει την ύπαρξη απόρρητου εγγράφου από το Πεντάγωνο στο οποίο περιγράφεται λεπτομερώς η πολιτική των ΗΠΑ για αλλαγή καθεστώτος σε επτά χώρες μέσα στην επόμενη πενταετία: η αρχή θα γινόταν με το Ιράκ, έπειτα με τη Συρία και το Λίβανο, για να ακολουθήσει η Λιβύη, η Σομαλία, το Σουδάν και να τελειώσει η επιχείρηση με το Ιράν.

Παρόμοια αποκάλυψη είχε κάνει και ο πρώην Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Roland Dumas όταν σε συνέντευξη του στη γαλλική τηλεόραση είπε ότι η Μεγάλη Βρετανία, για τουλάχιστον δύο χρόνια πριν τον συριακό εμφύλιο εκπαίδευε και προετοίμαζε την εξέγερση των ανταρτών σκοπεύοντας στην εκδίωξη του Άσαντ από την εξουσία .

Μεταξύ των ετών 2006 και 2010, οι ΗΠΑ δαπάνησαν πάνω από δώδεκα εκατομμύρια δολάρια για να στηρίξουν και να προκαλέσουν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και προπαγάνδα στη Συρία. Όπως αποκάλυψε το WikiLeaks που διέρρευσε  πάνω από 7000 απόρρητα έγγραφα, 6,3 εκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν για την στήριξη του Κινήματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, μια άγνωστης και σκοτεινής οργάνωσης Σύρων αντιφρονούντων με έδρα το Λονδίνο. Ανάμεσα στις δραστηριότητες της οργάνωσης, ήταν και η λειτουργία του δορυφορικού καναλιού Barata, το οποίο έπαιξε σημαντικό ρόλο στις διαμαρτυρίες του 2010 και 2011 στη Συρία.

Τα υπόλοιπα 6 εκατομμύρια οι ΗΠΑ τα δαπάνησαν για την στήριξη ανταρτών και ακτιβιστών αλλά και για επιμόρφωση δημοσιογράφων για την επικοινωνιακή διαχείριση της συριακής κρίσης προς όφελος των ανταρτών. Ο εκπρόσωπος του State Department, Mark Toner, παραδέχτηκε τον Απρίλιο του 2011 την εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών και την αυθεντικότητα των αποκαλύψεων του Wikileaks δικαιολογώντας το όμως ως «προώθηση της ελευθερίας και της δημοκρατίας στη Συρία» και βαφτίζοντάς του αντάρτες «κινήματα  πολιτών».

Ένα χρόνο αργότερα το 2012, ο υπουργός εξωτερικών της Γαλλίας Laurent Fabius, θα αναλάβει πρωτοβουλία να πείσει τους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες να εξοπλίσουν τους αντάρτες χαλαρώνοντας το εμπάργκο όπλων που είχε θέσει η ίδια η ΕΕ και θα σπεύσει να αναγνωρίσει  την Εθνική Συμμαχία των Συριακών Επαναστατικών Αντιπολιτευτικών Δυνάμεων, ένα γκρουπ ανταρτικών ομάδων που δημιουργήθηκε στη Ντόχα του Κατάρ με χρηματοδότηση από τις χώρες του Κόλπου, ως τον μόνο εκπρόσωπο του Συριακού λαού, ζητώντας από τους εταίρους του να κάνουν το ίδιο. Ο Laurent Fabius είναι ο ίδιος υπουργός εξωτερικών που το 2011, αφού είχε στηρίξει την επέμβαση της Γαλλίας στη Λιβύη, ζήτησε από την ΕΕ να λάβει μέτρα ώστε να μην πλημμυρίσει η Γαλλία από χιλιάδες ‘μετανάστες’ που πιθανόν θα ζητούσαν καταφύγιο εκεί μετά την καταστροφή της Λιβύης.

Σύμμαχος της Γαλλίας στα σχέδια της για τη Συρία, θα είναι η Μεγάλη Βρετανία που θα στηρίξει την καμπάνια εξοπλισμού των ανταρτών και τη χαλάρωση των περιορισμών που έθετε η ΕΕ στην πώληση όπλων.

Η Γαλλία δεν χρειάστηκε να περιμένει πολύ για εξοπλίσει τους Σύρους αντάρτες. Το 2014 ο Francois Hollande θα παραδεχτεί κυνικά σε συνέντευξη στην Le Monde ότι η Γαλλία ήδη από τα τέλη του 2012, εξόπλιζε και εκπαίδευε τους αντάρτες γιατί «είναι οι μόνοι που μπορούν να εγγυηθούν τη δημοκρατική διαδικασία στην Συρία».

Μάλλον ο Γάλλος πρωθυπουργός έχει μια περίεργη αντίληψη για το τι σημαίνει δημοκρατική διαδικασία. Από τα σπλάχνα του ‘Ελεύθερου Συριακού Στρατού’ –που υποστήριζαν και εκπαίδευαν οι Γάλλοι και οι Βρετανοί και που αποτελεί το στρατιωτικό τμήμα της κυβέρνησης που αναγνώρισαν ως ‘εκπρόσωπο του συριακού λαού’- προέρχονται οι τζιχαντιστες του Μετώπου Al –Nusrah το οποίο θεωρείται παρακλάδι της Αλ Καιντα στη Συρία. H Washington Post αναφέρει ότι οι τζιχαντιστές εξελίχθηκαν γρήγορα στην πιο πετυχημένη και αποτελεσματική δύναμη των ανταρτών στον συριακό εμφύλιο . Με άλλα λόγια οι Γάλλοι για τουλάχιστον τρία χρόνια και με την βοήθεια των Βρετανών εξόπλιζαν τους τζιχαντιστές της Αλ Καιντα στη Συρία. Και όπως όλα δείχνουν δεν ήταν οι μόνοι που το έκαναν.

Πάμε πίσω στον Σεπτέμβριο του 2012. Το αμερικανικό προξενείο και μια μυστική βάση της CIA στη Βεγγάζη της Λιβύης δέχονται επίθεση από ντόπια ένοπλη ομάδα. Η επίθεση έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο του αμερικανού προξένου Christopher Stevens και τριών ακόμα υπαλλήλων. Ο Πρόεδρος Ομπάμα και η Χίλαρι Κλίντον δέχονται τα πυρά των ρεπουμπλικανών που τους κατηγορούν για ελλιπή προστασία των αμερικανών πολιτών. Κανείς όμως δεν ρώτησε γιατί οι ΗΠΑ είχαν προξενείο σε μια περιοχή που λυμαίνονταν οι ντόπιες ένοπλες ομάδες και τι ακριβώς έκανε εκεί. Σύμφωνα με απόρρητο έγγραφο που διέρρευσε απο το Πεντάγωνο, ο πρόεδρος Ομπάμα και ο Τούρκος πρωθυπουργός Ερντογκάν είχαν έρθει σε μυστική συμφωνία στις αρχές του 2012 βάση της οποίας η CIA και οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες MI6 θα αναλάμβαναν την μεταφορά του οπλοστασίου του Καντάφι εκτός Λιβύης και θα το διοχέτευαν στους σκληροπυρηνικούς του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, που δεν ήταν άλλοι από τους τζιχαντιστές του μετώπου Al Nusrah. Η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ είχαν αναλάβει την χρηματοδότηση της επιχείρησης της οποίας η κάλυψη ήταν μια αυστραλέζικη εταιρία. Ο γενικός διοικητής της CIA, David Petraeus ήταν ο διοικητής της επιχείρησης. Αν και δεν είναι ξεκάθαρο γιατί οι Λίβυοι επιτέθηκαν στο προξενείο και σε τι αποσκοπούσαν, αυτό που φάνηκε ήταν ότι ο ρόλος του  δεν ήταν άλλος από το να προσφέρει κάλυψη στην μεταφορά όπλων στους τζιχαντιστές ..

Μετά τον θάνατο του αμερικανού πρέσβη οι ΗΠΑ διέκοψαν την δραστηριότητά τους στη Λιβύη, τα όπλα όμως ήταν ήδη στα χέρια των τζιχαντιστών.

Ας πάμε τώρα ένα χρόνο μετά, τον Αύγουστο του 2013. Είναι νωρίς το πρωί και ένας κίτρινος καπνός γεμίζει το προάστιο της Ghouta κοντά στη Δαμασκό, το οποίο ελέγχουν δυνάμεις ανταρτών. Λίγες ώρες αργότερα τα άψυχα σώματα πάνω από 1000 ανθρώπων, ανάμεσα τους και 300 παιδιά θα κείτονται στους δρόμους. Πρόκειται για μια από τις χειρότερες επιθέσεις με χημικά όπλα στην ιστορία του συριακού εμφυλίου. Ο πρόεδρος Ομπάμα θα δηλώσει συγκλονισμένος, ότι "η Συρία πέρασε την ‘κόκκινη γραμμή’", θα σπεύσει να κατηγορήσει το συριακό καθεστώς και θα ανακοινώσει στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ για να διώξει τον 'Ασαντ από την εξουσία. Δυο μέρες όμως πριν την επίθεση, θα αλλάξει γνώμη δηλώνοντας ότι δεν μπορεί να προχωρήσει στην στρατιωτική επέμβαση χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου.

Τι συνέβη λοιπόν και ξαφνικά ο Ομπάμα ζητούσε τη νομιμοποίηση μέσω του αμερικανικού Κογκρέσου; Την απάντηση θα δώσει ο βραβευμένος με Πούλιτζερ δημοσιογράφος Seymour Hersh ο οποίος θα αποκαλύψει ότι το μέτωπο Al Nusrah είχε προμηθευτεί χημικά όπλα και συγκεκριμένα αέριο Σαρίν, με τη διαμεσολάβηση Τούρκων και Σαουδάραβων, με σκοπό να πραγματοποιήσουν επίθεση μεγάλης έκτασης στη Συρία . Λίγους μήνες πριν την επίθεση, η τουρκική αστυνομία είχε συλλάβει αντάρτες του μετώπου Al Nusrah για κατοχή αερίου Σαρίν αλλά παρόλο που είχαν προταθεί βαριές ποινές μέχρι και 25 ετών, λίγο καιρό μετά αφέθηκαν ελεύθεροι. Ήταν η εποχή που ο Άσαντ με τη στήριξη των Ρώσων κέρδιζε σημαντικό έδαφος στη Συρία, κάτι που μάλλον ανησυχούσε τόσο τις ΗΠΑ, και την ΕΕ όσο και την Τουρκία και την Σαουδική Αραβία, για διαφορετικούς λόγους την κάθε μία. Χρειαζόταν μια κίνηση αντιπερισπασμού ώστε η κοινή γνώμη να στραφεί πάλι κατά του Άσαντ και να δικαιολογηθεί μια στρατιωτική επέμβαση στην περιοχή. Αν και η επέμβαση αυτή δεν έγινε, η αντίστροφη μέτρηση για το συριακό καθεστώς ξεκινάει. Τα όπλα του Καντάφι και τα άφθονα πετροδολάρια των Σαουδαράβων εξοπλίζουν και διασπούν τις ανομοιογενείς ομάδες ανταρτών, που πλέον υπολογίζονται σε χίλιες μέσα στο έδαφος της Συρίας.

Ένα χρόνο μετά την επίθεση στη Ghouta το Ισλαμικό Κράτος θα κάνει την εμφάνισή του, σκορπώντας τον τρόμο και τον θάνατο.

Το αποτέλεσμα των πολιτικών αυτών οδήγησε σε περίπου τέσσερα εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες στις γύρω χώρες, χιλιάδες νεκρούς, και πάνω από 250,000 να προσπαθούν μέσα στο 2015 να περάσουν στην Ευρώπη. Τα πνιγμένα σώματα των προσφύγων τάραξαν τις συνειδήσεις αλλά δεν άλλαξαν τις πολιτικές. Η Ευρώπη από τη μια δίνει άσυλο και από την άλλη σχεδιάζει μυστικές πολεμικές επιχειρήσεις στη Λιβύη με τη δικαιολογία ότι θα χτυπήσει τα κυκλώματα διακινητών .

Το ποιος τελικά θα είναι η ‘παράπλευρη απώλεια’ μένει να το δούμε... Ωστόσο με βάση το παραπάνω ιστορικό των επιχειρήσεων και των συγκαλύψεων μάλλον ενδέχεται να παρακολουθήσουμε και άλλες φρικιαστικές εικόνες πνιγμένων παιδιών στα παράλια της Τουρκίας, κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και ένα κοινωνικό σύνολο που απαιτείται να ευαισθητοποιηθεί...

Ενδοευρωπαϊκές αντιθέσεις - FT: Το comeback της Γαλλίας αποκαλύπτει ρήξη στον πυρήνα της ευρωζώνης - «Εκστρατεία» Ρέντσι στα ΜΜΕ υπέρ της Ελλάδας

Το Παρίσι έκανε ένα comeback-έκπληξη στην ευρωπαϊκή σκηνή αυτήν την εβδομάδα. Καθώς η κρίση σε ότι αφορά την Ελλάδα πλησιάζει σε μια αποφασιστική στιγμή, ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ εμφανίστηκε ως πιθανός γεφυροποιός μεταξύ της Αθήνας και των πιστωτών της. 

Οι αξιωματούχοι του επίσης φέρονται να βοήθησαν στην συγγραφή της επίσης πρότασης που έστειλε στους πιστωτές αργά το βράδυ της Πέμπτης ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, γράφει στους Financial Times η Daniela Schwarzer, διευθύντρια του Ευρωπαϊκού Προγράμματος του Γερμανικού Ταμείου Μάρσαλ.

Αυτές οι κινήσεις ήταν αξιοσημείωτες. Μέχρι τώρα το Παρίσι σε μεγάλο βαθμό –αν και απρόθυμα- ακολουθούσε σιωπηλά την πολιτική του Βερολίνου για την ευρωζώνη σε ότι αφορά την παροχή βοήθειας, όμως την ίδια ώρα πίεζε σκληρά για μεταρρυθμίσεις στη διακυβέρνηση της ευρωζώνης οι οποίες ακολουθούν το γερμανικό οικονομικό σκεπτικό. 

Τώρα, αντιτιθέμενο στην θέση του Βερολίνου ως προς το πώς να αντιμετωπιστεί το ελληνικό ζήτημα, το Παρίσι έχει φέρει στην επιφάνεια ένα βαθύ ρήγμα στην ευρωζώνη που αφορά την ίδια τη φύση της νομισματικής ένωσης.

Οι διαφωνίες μεταξύ των δυο βασικών ευρωπαϊκών δυνάμεων – του θρυλικού γαλλογερμανικού άξονα- δεν είναι κάτι καινούριο. Τις τελευταίες έξι δεκαετίες, η ευρωπαϊκή ενοποίηση συχνά επιτυγχάνονταν μέσω μιας διαδικασίας στην οποία επιλύονταν μέσω σκληρών συμβιβασμών οι διαφορές μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας, συμβιβασμοί που σε μεγάλο βαθμό ήταν αποτελεσματικοί διότι θεωρούνταν ως δίκαιη συμφωνία και γίνονταν αποδεκτοί από άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ.

Σε ότι αφορά το ευρώ, εξακολουθούν να υπάρχουν άλυτες εντάσεις σε ότι αφορά το όραμα που έχουν οι δυο χώρες για το ενιαίο νόμισμα και την αλληλεπίδραση της πολιτικής και των οικονομικών.

Το Παρίσι φοβάται πως μαζί με τις γεωπολιτικές συνέπειες μιας εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, υπάρχει ισχυρή πιθανότητα πως η ευρωζώνη θα καταλήξει πιο «γερμανική». Αν η ευρωζώνη αφήσει μια χώρα να φύγει, μόνο μια πολύ ισχυρή επίδειξη πολιτικής βούλησης θα μπορούσε να διατηρήσει ενωμένες τις υπόλοιπες χώρες στη νομισματική ένωση, σημειώνει η Daniela Schwarzer.

Το Βερολίνο θα ηγούνταν αυτής της πρωτοβουλίας και τελικά θα μπορούσε να εμφανίσει τα σχέδια για περαιτέρω μεταρρυθμίσεις στην διακυβέρνηση της ευρωζώνης που βρίσκονται έτοιμα στο συρτάρι του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών. Από την άποψη της Γαλλίας, το να στηρίξει την Ελλάδα μπορεί να είναι η τελευταία ευκαιρία που θα έχει για να αποτρέψει να βγουν από το συρτάρι τα σχέδια αυτά.

Μετά από ένα Grexit, η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο υπουργός Οικονομικών της Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θα είχαν νέους συμμάχους –πέραν των παραδοσιακών όπως η Ολλανδία και η Αυστρία- για να στηρίξουν τις μεταρρυθμίσεις. Τα μέλη της ευρωζώνης από την κεντρική Ευρώπη και τη Βαλτική, καθώς και χώρες του Νότου όπως η Πορτογαλία και η Ισπανία που έχουν εφαρμόσει προγράμματα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, πιθανότατα θα τάσσονταν στο πλευρό του Βερολίνου.

Η αντιμνημονιακή κυβέρνηση της Αθήνας πέτυχε μια αποφασιστική νίκη καθώς οι ψηφοφόροι στήριξαν το αίτημά της για απόρριψη ενός συμβιβασμού με τους διεθνείς πιστωτές, εγείροντας σοβαρές αμφιβολίες αναφορικά με την ικανότητα της χώρας να παραμείνει εντός της ευρωζώνης.

Έτσι, οι Γάλλοι φοβούνται πως ο συντονισμός πολιτικής με γερμανικούς κανόνες θα ενισχύονταν, καθιερώνοντας μια ορθόδοξη οικονομική προσέγγιση. Αν συμβεί αυτό, η Γερμανία ίσως είναι πρόθυμη να παραχωρήσει περισσότερες εξουσίες σε υπερεθνικούς θεσμούς που θα είχαν λόγο επί των εθνικών προϋπολογισμών, ή για να αφαιρεί την εθνική κυριαρχία όταν παραβιάζονται οι κανόνες.

Αυτό δεν είναι ένα μοντέλο στο οποίο θα συμφωνούσε το Παρίσι. ως μια οικονομία που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην εγχώρια κατανάλωση ως οδηγό για την ανάπτυξη, η Γαλλία έχει μια πολύ ισχυρότερη τάση να ευνοεί πολιτικές που στηρίζουν την καταναλωτική ζήτηση.
 
Αν και κανένας λογικός πολιτικός στο Παρίσι δεν αρνείται ότι είναι απαραίτητο να υπάρχουν μεταρρυθμίσεις από την πλευρά της προσφοράς, ωστόσο η βασική υπόθεση εξακολουθεί να είναι ότι μια ισχυρή ανάπτυξη και ένα επενδυτικό περιβάλλον είναι προαπαιτούμενα τόσο για την προσαρμογή του προϋπολογισμού όσο και για τις μεταρρυθμίσεις.

Επιπλέον, αν και γερμανικό μοντέλο, που βασίζεται στους κανόνες, επιχειρεί να αποπολιτικοποιήσει την λήψη αποφάσεων, η γαλλική προσέγγιση έχει στην καρδιά της την πολιτική: το Παρίσι έχει προασπίσει της συνόδους των ηγετών της ευρωζώνης από τότε που συστάθηκε η νομισματική ένωση.

Ακόμα και εντός της νομισματικής ένωσης, οι Γάλλοι θέλουν να μπορούν να κάνουν πολιτικές επιλογές και να διεξάγουν διακριτική οικονομική πολιτική.

Τέλος, οι ιδέες για την ανάπτυξη ενός προϋπολογισμού της ευρωζώνης που θα περιέχει εργαλεία για την αυτόματη εξομάλυνση των επιχειρηματικών κύκλων και που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να στηρίξει τις μεταρρυθμιστικές διαδικασίες, είναι πολύ πιο έντονες στους γαλλικούς κύκλους παρά στους γερμανικούς.
 
Υπάρχει μια διαφορετική κατανόηση της αλληλεγγύης στο Παρίσι, ακόμα και αν αυτό έχει οικονομικό τίμημα για τον δεύτερη μεγαλύτερο δανειστή των προβληματικών χωρών της ευρωζώνης.

Ασχέτως το πώς θα εξελιχθεί η κρίση αναφορικά με την Ελλάδα, υπάρχει κίνδυνος η εύθραυστη ισορροπία μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας για το ευρώ θα μπορούσε να διαταραχθεί ακόμη περισσότερο. 

Έχει ήδη πιεστεί λόγω της κυρίαρχης θέσης της Γερμανίας από τότε που ξέσπασε η κρίση το 2010. Αν το Παρίσι και το Βερολίνο δεν μπορύν να καταλήξουν σε έναν ισχυρό συμβιβασμό για την μελλοντική διακυβέρνηση του ευρώ, που θα είναι αποδεκτός από τα εθνικά κοινοβούλια και από τα εκλογικά σώματα, υπάρχει κίνδυνος πολιτικών επιπτώσεων.

Η Γαλλία δεν είναι η μόνη χώρα που πιθανόν να αμφισβητήσει μια νομισματική ένωση που δεν θέλει. Οι μεταβαλλόμενες πολιτικές πλειοψηφίες στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία και άλλων χωρών, μπορεί να επαναστατήσουν αν έρθουν αντιμέτωπες με ένα ενιαίο νόμισμα που περιορίζει υπέρμετρα την δυνατότητα της Δημοκρατίας για αυτό-διόρθωση.

Για μια ακόμα φορά, φαίνεται πως αυτό που θα χρειαστεί η Ευρώπη για να περάσει την ελληνική κρίση, θα είναι ένας συμβιβασμός μεταξύ των Γερμανικών και Γαλλικών θέσεων. Αυτό που δεν είναι ξεκάθαρο είναι αν μπορούν να βρουν μια συμφωνία που είναι αρκετά ευέλικτη για το Παρίσι, αλλά ταυτόχρονα αρκετά αυστηρή για το Βερολίνο.

ΠΗΓΗ: euro2day.gr

Ξεκίνησε από τον ιταλικό Τύπο και συνέχισε με τα διεθνή Μέσα ο Ιταλός πρωθυπουργός, που διατυπώνει τις απόψεις του για την αναγκαιότητα να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη.

Ο Ματέο Ρέντσι αποδεικνύεται, μέσα από τις δηλώσεις του, ως ο ισχυρότερος σύμμαχος της Ελλάδας ή έστω της παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη. Η ιταλική εφημερίδα «Il Sole 24 Ore»μετέδιδε τη θέση του Ιταλού πρωθυπουργού την οποία είχε σκοπό να διαμηνύσει στη Γερμανίδα καγκελάριο κατά τη Σύνοδο Κορυφής: «Ο Mατέο Ρέντσι διαμηνύει στην Άνγκελα Μέρκελ: Σταματήστε να ταπεινώνετε την Ελλάδα», φέρεται να υποστηρίζει ο Ρέντσι, ενώ η κυβέρνηση της Ρώμης συνεχίζει να τάσσεται υπέρ μιας άμεσης λύσης.

Ακολούθως, σύμφωνα με τον Il Messaggero, ο πρωθυπουργός της Ιταλίας φέρεται να δήλωσε: «Τώρα πρέπει να υπερισχύσει η κοινή λογική και να συναφθεί μια συμφωνία. Η Ιταλία δεν θέλει η Ελλάδα να βγει από το ευρώ και λέω προς τη Γερμανία: αρκετά» και προσέθεσε σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα: «Τώρα που ο (Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης) Τσίπρας υπέβαλε προτάσεις που συνάδουν με τα ευρωπαϊκά αιτήματα, πρέπει οπωσδήποτε να υπογράψουμε μια συμφωνία. Είναι αδιανόητο να ταπεινώνουμε έναν ευρωπαίο εταίρο, αφού η Ελλάδα έχει υποχωρήσει σχεδόν στα πάντα».

Στη συνέχεια, το τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera μετέδωσε δήλωση του Ματέο Ρέντσι, σύμφωνα με την οποία φέρεται να είπε: «Δεν μπορώ να φανταστώ μια Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα, θα ήταν μια Ευρώπη χωρίς ιδιαίτερα σημαντικές αξίες και χωρίς τον τρόπο ζωής της» για να υπογραμμίσει: «Το πρόβλημα δεν είναι το ελληνικό χρέος, αλλά η οργάνωση της ελληνικής οικονομίας».

Όπως προσέθεσε ο Ρέντσι σύμφωνα με το Al Jazeera: «Θεωρώ πάντως ότι ωθήσαμε την ελληνική κυβέρνηση προς τη σωστή κατεύθυνση διότι δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ένας διαφορετικός κανόνας για τους Έλληνες και ένας άλλος για τους Ιταλούς, τους Γάλλους και τους Ισπανούς».
 
Παράλληλα, ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Ρώμης κατέστησε σαφές ότι «Ευρώπη δεν μπορεί να είναι μόνον γραφειοκρατία, λιτότητα και χρηματιοικονομική παράμετρος. Πρέπει να αποτελείται από αξίες και ιδέες».

Ο Ιταλός πρωθυπουργός δήλωσε και στο Al Jazeera πεπεισμένος ότι μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία για την Ελλάδα, ώστε να στηριχθεί η χώρα για τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια και να προχωρήσει, παράλληλα, σε δομικές μεταρρυθμίσεις, «επενδύοντας στο μέλλον και την οργάνωση της ελληνικής οικονομίας». Η συγκεκριμένη συνέντευξη παραχωρήθηκε πριν από τη χθεσινοβραδινή συνεδρίαση του Eurogroup.

Ασκήσεις αυτοκριτικής και συσπείρωσης στη γαλλική Αριστερά

Τα αριστερά κόμματα, οι μεγάλοι χαμένοι των νομαρχιακών εκλογών, αναλύουν το αποτέλεσμα με το βλέμμα στραμμένο στις επόμενες εθνικές εκλογές. Η αριστερή πτέρυγα του κυβερνώντων σοσιαλιστών ζητά χαλάρωση της λιτότητας.

 Όλα αυτά στη σκιά  της επικράτησης του Νικολά Σαρκοζί ο οποίος παρουσιάζεται ως ο μεγάλος κερδισμένος των πρώτου και δεύτερου γύρου των περιφερειακών και νομαρχιακών εκλογών και  αναδεικνύεται με αυτό τον τρόπο και ως πρώτο φαβορί για την κούρσα των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία το 2017. 

Μετά τον εκλογικό κόλαφο της περασμένης Κυριακές στις νομαρχιακές τα αριστερά κόμματα της Γαλλίας αναλώνονται στην αναζήτηση των αιτίων και το κάνουν με διαφορετικό τρόπο το καθένα. Η αριστερή πτέρυγα του κυβερνώντος σοσιαλιστικού στρέφεται προς την κοινή γνώμη με μια προειδοποιητική επιστολή, οι Πράσινοι αναδιαμορφώνουν την πορεία τους για τα επόμενα δύο χρόνια.

Ζητούν αλλαγή πολιτικής ρότας

To σοσιαλιστικό κόμμα θέλει να επαναπατρίσει τους ψηφοφόρους του

«Πρόκειται για μια καθαρή ήττα», παραδέχεται ο Ζερόμ Γκουεντγί από την αριστερή πτέρυγα του Σοσιαλιστικού κόμματος. Όπως και άλλοι σύντροφοί του παρατηρούσε με δέος το βράδυ της Κυριακής την εκλογική του περιφέρεια, που είναι η ίδια με εκείνη του πρωθυπουργού Βαλς, να καταρρέει. «Δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε τους αριστερούς ψηφοφόρους. Όταν για δύο συνεχόμενες Κυριακές μένουν στο σπίτι και δεν ψηφίζουν κι αυτό επί μήνες, πρέπει να αναζητήσουμε το διάλογο».

Την ίδια εμπειρία είχαν κι άλλα στελέχη των Σοσιαλιστών. Οι περιφέρειές τους πέρασαν στα χέρια των συντηρητικών, κάτι που προκάλεσε την οργή της κομματικής βάσης.Τμήμα του κόμματος, που εδώ και κάποιο διάστημα θέτει σε αμφιβολία τη μεταρρυθμιστική πολιτική του διδύμου Βαλς-Ολάντ, πέρασε στην αντεπίθεση ήδη από το βράδυ της Κυριακής και με σύνθημα το «Ζήτω η Αριστερά», ζήτησαν αλλαγή πολιτικής ρότας. Περισσότερες επενδύσεις για θέσεις εργασίας, λιγότερη δημοσιονομική λιτότητα. Βέβαια ο γάλλος πρωθυπουργός γνώριζε ότι η έκκληση για αλλαγή πολιτικής θα έρχονταν μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και φρόντισε να επαναδιατυπώσει την ορθότητα της πολιτικής των μεταρρυθμίσεων.

Οι Πράσινοι σχεδιάζουν το μέλλον

Ακάθεκτος προς το προεδρικό μέγαλο ο Σαρκοζί

Από την πλευρά τους οι Πράσινοι, που διαθέτουν τώρα λιγότερα νομαρχιακά συμβούλια από ότι το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο προσπαθούν να ξανακερδίσουν την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων τους προχωρώντας σε επαναπροσδιορισμό της πολιτικής τους. «Θα πρέπει να εξετάσουμε τον οδικό χάρτη για τα επόμενα δύο χρόνια», δήλωσε ο Φρανσουά ντε Ρυζί, πρόεδρος τη κοινοβουλευτικής ομάδας. «Ο Ολάντ απέχει λίγο από το στόχο και θα πρέπει τώρα να ανοίξουμε διάλογο για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις και τα αποτελέσματα που θα πρέπει να αποφέρουν αυτά τα δυο χρόνια».

Ίδια εικόνα απογοήτευσης στο Αριστερό Μέτωπο του Ζαν Λυκ Μελανσόν και στους κομμουνιστές, ενώ ο νικητής Νικολά Σαρκοζί ετοιμάζεται να χτυπήσει και πάλι την πόρτα του προεδρικού μεγάρου. Το Εθνικό Μέτωπο δεν κατάφερε να κερδίσει μια ολόκληρη νομαρχία, αλλά 50 εκλογικές περιφέρειες και στο εξής δεν θα εκπροσωπείται μόνο στα δημαρχεία, τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση και τη Γερουσία, αλλά και στις νομαρχίες. «Μια βάση για τις μελλοντικές νίκες», προέβλεψε η πρόεδρος Μαρίν ΛεΠεν.

  Στο μεταξύ πυκνώνουν οι φήμες για κυβερνητικό ανασχηματισμό στη Γαλλία καθώς δεν μετέβη στο Βερολίνο για να λάβει μέρος στις γερμανογαλλικές διαβουλεύσεις ο πρωθυπουργός Μ. Βαλς  μετά την νέα ήττα των σοσιαλιστών στις νομαρχιακές.

Μετά την ιστορική ήττα της αριστεράς στο δεύτερο γύρο των νομαρχιακών εκλογών την περασμένη Κυριακή ο Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς, επέκρινε επανειλημμένα το γεγονός ότι η αριστερά κατέβηκε κατέβηκε διασπασμένη στην εκλογική διαδικασία. Την ίδια στιγμή απευθύνει ισχυρό κάλεσμα στις αριστερές δυνάμεις για νέα συσπείρωση, ενόψει και των επικείμενων περιφερειακών εκλογών τέλη του έτους.

Οι οικολόγοι Πράσινοι, οι οποίοι συνειδητοποίησαν προφανώς ότι δεν έχουν και πολλά να κερδίσουν βαδίζοντας μόνοι τους, αποτελούν για την κυβέρνηση την πρώτη δυνατότητα συνεργασίας. Σε χθεσινή συνάντησή τους με τον γενικό γραμματέα του σοσιαλιστικού κόμματος Ζαν Κριστόφ Καμπαντέλη, οι οικολόγοι διερεύνησαν τις δυνατότητες συμμαχίας, αφήνοντας πίσω τους τις διαφορές που προέκυψαν με την παραίτηση της πρώην υπουργού Σεσίλ Ντυφλό, η οποία «συμπαρασύρει» μέρος οικολόγων που αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση.

Γαλλία: Ευρεία νίκη της Δεξιάς

       του Μ ...

Η κεντροδεξιά συμμαχία UMP/UDI ήταν η μεγάλη νικήτρια στον δεύτερο γύρο των περιφερειακών εκλογών της Γαλλίας, όπως δείχνουν τα πρώτα exit polls μετά το κλείσιμο της κάλπης.

Το δεξιό κόμμα Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (UMP) του Νικολά Σαρκοζί και οι σύμμαχοί του φαίνεται να κερδίζουν από 66 έως 70 περιφέρειες (από 41 στις προηγούμενες εκλογές), τη στιγμή που οι κυβερνώντες Σοσιαλιστές (PS) αναμένεται να εξασφαλίσουν 27-31 περιφέρειες, βλέποντας τη δύναμή τους να μειώνεται περίπου στο μισό, σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές.

Το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο (FN) της Μαρί Λεπέν φαίνεται να κερδίζει μία με δύο από τις συνολικά 101 περιφέρειες.

Ο πρωθυπουργός της Γαλλίας Μανουέλ Βαλς σημείωσε ότι τα κέρδη που κατέγραψε το FN στις τοπικές και νομαρχιακές εκλογές αποτελούν μια ένδειξη της συνεχιζόμενης αναταραχής στο γαλλικό πολιτικό σκηνικό.

Ο Βαλς παραδέχθηκε τη νίκη του UMP και των κεντρώων συμμάχων του καθώς και ότι το PS έχασε πολύ έδαφος.

Ο ίδιος υποσχέθηκε ότι η κυβέρνηση θα λάβει νέα μέτρα για την τόνωση των δημοσίων και των ιδιωτικών επενδύσεων τις επόμενες ημέρες.

Τα πρώτα exit polls στη Γαλλία: προηγείται η κεντροδεξιά, δεύτεροι οι σοσιαλιστές και τρίτη η Λεπέν!

Σύμφωνα με τα πρώτα exit polls στις περιφερειακές και νομαρχιακές εκλογές στη Γαλλία προηγείται ο συνασπισμός των κεντροδεξιών κομμάτων UMP και l'UDI στον οποίο ηγείται ο Σαρκοζί (!), .

Δεύτερο είναι το Σοσιαλιστικό Κόμμα και οι σύμμαχοί του με ποσοστό ανάμεσα στο 26 με 28% των ψήφων. 

Το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν υπολογίζεται να φτάσει στο 24%.

Ενώ το Μέτωπο της Αριστεράς κινείται ανάμεσα στο 6 με 10%.

Όλα αυτά, βέβαια, από τα exit polls ...

Ας περιμένουμε και τα τελικά αποτελέσματα ...  

Η «εγκαταλελειμμένη» γαλλική εργατική τάξη είναι έτοιμη να τιμωρήσει την παραμέληση της από την Αριστερά ψηφίζοντας την Ακροδεξιά - ένα άρθρο του Guardian

Οι αναλυτές λένε ότι οι φόβοι για της μετανάστευση από τους ψηφοφόρους με τα “μπλε κολάρα” - αγνοήθηκαν από το Σοσιαλιστικό Κόμμα

Σε μια προεκλογική συγκέντρωση μόλις λίγες ημέρες πριν από τις περιφερειακές εκλογές της Γαλλίας, ένας Ιάπωνας δημοσιογράφος ρώτησε τη Marine Le Pen: γιατί το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο προβλέπεται να πάει τόσο καλά;

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η ψήφος στο FN θα φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα, έως και 30% των ψήφων, ακριβώς μπροστά από την αντιπολιτευόμενη Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (UMP)  και  από το κυβερνών Σοσιαλιστικό κόμμα που υστερεί.

"Το Εθνικό Μέτωπο είναι μόνο εναντίον όλων. Οι Γάλλοι έχουν συνειδητοποιήσει εδώ και αρκετό καιρό τώρα ότι η ανάλυση του Εθνικού Μετώπου είναι σωστή, και τα άλλα πολιτικά κόμματα έχουν αποτύχει”, απάντησε η Λεπέν. Το FN είχε απομακρυνθεί από το να είναι "ένα κόμμα της αντιπολίτευσης ... σε ένα κίνημα που θα  κυβερνά" με την αντιμετώπιση "της οικονομίας, της μετανάστευσης και του ισλαμικού φονταμενταλισμού», πρόσθεσε.

Από τη Λεπέν, μια χονδροειδή ανάλυση αυτού του τύπου θα μπορούσε να αναμένεται. Αλλά από ένα μέλος της ηγεσίας της αριστεράς; Στο νέο τόμο «η κατάσταση του έθνους», L'Insécurité culturelle, ο αναλυτής Λοράν Μπουβέ, έχει προκαλέσει θύελλα στα σαλόνια του Παρισιού με τον ισχυρισμό ότι η εργατική τάξη της χώρας είναι έτοιμη να ψηφίσει FN μαζικά επειδή έχει εγκαταλειφθεί από την Αριστερά και εξαπατηθεί από τη σοσιαλιστική κυβέρνηση της χώρας.

Ο Μπουβέ κατηγορεί την Αριστερά ότι πυροδότησε μια κρίση ταυτότητας - μια “πολιτιστική ανασφάλεια” - στο βασικό κορμό του εκλογικού σώματος των “μπλε κολάρων”, με τη σχεδόν αποκλειστική της ενασχόληση με τα προβλήματα των μειονοτικών ομάδων, αντί της γαλλικής κοινωνίας στο σύνολό της. Αυτό έχει αφήσει στους εργαζόμενους ένα αίσθημα ότι παραπαίουν και ότι είναι αποξενωμένοι, υποστηρίζει ο αναλυτής.

«Η οικονομική κρίση, η ανεργία, τα κοινωνικά προβλήματα, η παγκοσμιοποίηση κάνει τους ανθρώπους να φοβούνται, αλλά αν ήταν μόνο για την οικονομία θα βλέπαμε αυτούς τους  ανθρώπους να ψηφίζουν τη ριζοσπαστική αριστερά, κάτι που δεν συμβαίνει,"  είπε ο Μπουβέ στον Observer.

Ο Μπουβέ είναι καθηγητής πολιτικής επιστήμης και μέλος του αριστερού thinktank Jean Jaurès Foundation, to οποίo συμβουλεύει το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) και έχει ως στόχο να προωθήσει τη μελέτη των κινημάτων των εργαζομένων και του διεθνούς σοσιαλισμού και να προωθήσει τις δημοκρατικές και ανθρωπιστικές ιδέες». Υποστηρίζει ότι το τελευταίο, αποφασιστικά μη πολιτικά ορθό  μήνυμά του είναι κάτι που η Αριστερά δεν θέλει να ακούσει.

Ο Μπουβέ ισχυρίζεται ότι οι παρωπίδες του PC - Κομμουνιστικού Κόμματος - εμπόδισαν τους Σοσιαλιστές από την αντιμετώπιση των ανησυχιών της εργατικής τάξης για τη μετανάστευση και την άνοδο του Ισλάμ - ακόμη και στη μετριοπαθή μορφή του - σε περιοχές όπου οι λεγόμενοι Français de souche (γεννημένοι-και-φυλετικά Γάλλοι) βρίσκονται να είνια λιγότεροι από εκείνους που έχουν διαφορετική θρησκεία και πολιτιστικές συνήθειες.  Με “ταμπέλες” όπως Les petits blancs (λευκά σκουπίδια), και έχοντας κατηγορηθεί  για ρατσισμό ή συμπαθούντες, εφόσον εκφράζουν τους φόβους τους, έχουν στραφεί μαζικά στο FN, υποστηρίζει.

"Με καμιά πολιτική προσφορά από την Αριστερά, οι Γάλλοι που ανήκουν στην εργατική τάξη αισθάνονται ότι έχουν εγκαταλειφθεί οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά. Το FN έχει προχωρήσει στη ρήξη: λέει σε αυτούς τους ανθρώπους: «είστε οι πιο σημαντικοί και εμείς θα αγωνιστούμε για εσάς».

"Η Αριστερά προσπαθεί να ανορθώσει αυτό που αποκαλεί «πραγματικές μειονότητες», οι οποίες πιστεύει ότι υφίστανται διακρίσεις. Με τον τρόπο αυτό έχει γίνει αδιάφορη, ακόμη και περιφρονητική, απέναντι στην ευρύτερη γαλλική εργατική τάξη. Λένε σ’ αυτούς τους Γάλλους «δεν έχετε καταλάβει, είστε ρατσιστές και σεξιστές», και έτσι αυτοί οι άνθρωποι έχουν πει, ας είναι έτσι. Είναι έτοιμοι να αποδεχτούν την ψήφο στο FN επειδή η Αριστερά τους έχει εγκαταλείψει και το FN ενδιαφέρεται για αυτούς. "

Ο Μπουβέ είναι ιδιαίτερα δηκτικός για το  σοσιαλιστικό "εργαστήριο ιδεών"  Terra Nova, που παρουσιάστηκε πριν από την επιτυχή προεδρική εκλογή του Ολάντ το 2012, και το οποίο πρότεινε ότι οι Σοσιαλιστές θα μπορούσαν να κερδίσουν με τη μίμηση  της κινητοποίησης από τον Μπαράκ Ομπάμα της ψήφου των  Αφροαμερικανών, των Λατίνων και των γυναικών, καθώς και με την εγκατάλειψη της παραδοσιακής συμμαχίας του με τη μεσαία και την εργατική τάξη.

Σε ένα κείμενο με τίτλο “Η Γαλλία του Αύριο”, η Terra Nova έγραφε ότι η χώρα θα είναι «νεότερη, πιο ποικιλόμορφη, πιο γυναικεία», και διακήρυσσε: «Η εργατική τάξη δεν είναι πλέον στο επίκεντρο της αριστερής ψήφου".

Ο François de Closets, 81 ετών, πρώην δημοσιογράφος στο AFP και δοκιμιογράφος  για τη γαλλική κοινωνία, συμφωνεί με την ανάλυση του Μπουβέ ότι η γαλλική «πολιτική ελίτ» έχει αγνοήσει και, ακόμη χειρότερα, περιφρονήσει τα λαϊκά στρώματα.

"Για την αριστερά, για τους bobos (bourgeois bohemians - αστούς μποέμ), μόνο οι ομοφυλόφιλοι ή οι εθνοτικές μειονότητες ήταν ενδιαφέροντα θέματα. Είναι συναρπαστικό να σκεφτούμε ότι μια ολόκληρη γενιά ερευνητών των οποίων η δουλειά ήταν να παρατηρεί τη γαλλική κοινωνία μέσα από την  ιδεολογική της τύφλωση  δεν έχει δει αυτό το τμήμα της Γαλλίας που κινδυνεύει να το προσελκύσει η Le Pen, "  δήλωσε de Closets σε πρόσφατη συνέντευξή του .

"Από τη δεκαετία του 1990 έχουμε δει εργαζόμενους να ψηφίζουν το FN", πρόσθεσε."Το κόμμα αυτό είναι ένας χαμαιλέοντας που τρέφεται από το θυμό, τη δυσαρέσκεια και τους φόβους. Το FN είδε τον αυξανόμενο ερεθισμό της εργατικής τάξης που βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μετανάστευση.

«Όταν είσαι σε υψηλή, καλή θέση, με ένα αναγνωρισμένο στάτους, το γεγονός ότι είσαι Γάλλος δεν προσθέτει πολλά και μπορείς, σαν μια ιντελεκτουέλ άσκηση, να θεωρείς τον εαυτό σου μετα-εθνικό ή ευρωπαίο. Η Γαλλία είναι μόνο το σημείο που γεννήθηκες. Αλλά όταν βρίσκεσαι στο κάτω μέρος της κλίμακας, είσαι φτωχούς, σε μια επισφαλή κατάσταση, το μόνο που απομένει είναι η χώρα σου. Η εθνική ταυτότητα δεν έχει την ίδια σημασία για έναν αστό ή για έναν προλετάριο”, πρόσθεσε ο de Closets.

Ο Μπουβέ υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση Ολάντ έχει απογοητεύσει σημαντικά την εργατική τάξη, χάνοντας την ευκαιρία να θεσπίσει μια «μεγάλη συμβολική κοινωνική μεταρρύθμιση», όπως οι παλιότερες Σοσιαλιστικές διοικήσεις έκαναν με την εισαγωγή της συνταξιοδότησης στα 60 το 1980, ένα ελάχιστο μισθό το 1988 και την 35ωρη εργασία την εβδομάδα το 1997.

"Αυτό που περίμεναν ήταν μια μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση, μια αναδιανομή, η οποία είναι αυτό που ο Ολάντ είχε υποσχεθεί. Και συμβολικά, αντί της φορολογικής μεταρρύθμισης, οι φόροι έχουν αυξηθεί από τους Σοσιαλιστές. Αυτό έχει σημασία. Οι άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν πει, κοιτάξτε πώς η Αριστερά κυβερνά,  είναι απογοητευμένοι, εξαπατημένοι.

«Έχω κατηγορηθεί ότι κάνω τη δουλειά του FN, αλλά για μένα η δουλειά μου είναι να λέω τα πράγματα που πρέπει να ειπωθούν. Είναι καλύτερα να θέτεις αυτά τα πράγματα στο τραπέζι από το να τα κρύβεις κάτω από το χαλί. Είναι καλύτερα να βγάζεις στον αέρα αυτά τα πράγματα, προκειμένου να καταπολεμήσεις το FN, το οποίο πιστεύω ότι είναι ένας κίνδυνος για τη δημοκρατία».

Φάκελος “Περιφερειακές Εκλογές στη Γαλλία και η υπόθεση Λεπέν” - Η αριστερά στην αναζήτηση των χαμένων της ψηφοφόρων - ένα άρθρο της “Liberation”

Κάποτε ο Κάρολος Μαρξ είχε γράψει ότι η  Γαλλία αποτελεί το πολιτικό εργαστήρι για όλη την Ευρώπη.

Και φυσικά δεν είχε άδικο.

Σήμερα στη χώρα αυτή που είχε ένα σημαντικό ρόλο στα ευρωπαϊκά πολιτικά πράγματα και η οποία είναι βυθισμένη σε βαθιά κρίση ενώ τείνει να γίνει δορυφόρος της Γερμανίας, διεξάγονται περιφερειακές και τοπικές εκλογές που έχουν ιδιαίτερη σημασία.

Κυρίως για την επερχόμενη  - όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις - νίκη του FN (Front National) της Μαρί Λεπέν.

Θ απαρακολουθήσουμε τη συζήτηση για το κρίσιμο αυτό θέμα παρουσιάζοντας ορισμένα άρθρα από το γαλλικό και διεθνή τύπο. Ξεκινώντας από ένα άρθρο του Grégoire Biseau στη Liberation.

Να υπενθυμίσουμε, επίσης, ότι στη γαλλική πολιτική σημειολογία και γεωγραφία το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα κατατάσσεται στην “Αριστερά”.

Αίσθηση της προδοσίας, η άνοδος του ατομικισμού, η απώλεια της εμπιστοσύνης ... Αυτά που οδήγησαν στην εκλογή του Ολάντ το 2012 φαίνεται να έχουν εξατμιστεί, γεγονός που “υπόσχεται” μια ήττα την Κυριακή.

«Φυγή». Έτσι περιγράφει ο Bruno Le Roux, επικεφαλής των Σοσιαλιστών βουλευτών, την κατάσταση  των ψηφοφόρων, στις παραμονές των εκλογών για τους νομούς. Πρόκειται για μια τοπική  εκλογική αναμέτρηση, βέβαια, αλλά  θα έχει ένα ισχυρό εθνικό αντίκτυπο. Πρώτον, διότι είναι η πρώτη φορά που τα συμβούλια θα πρέπει να ανανεωθεί για μία φορά. Αλλά κυρίως γιατί με την εκλογή αυτή, η γαλλική πολιτική θα πειραματιστεί για πρώτη φορά, σε πολύ μεγάλη κλίμακα, σ’ ένα νέ τρικομματισμό, με το FN -το Εθνικό Μέτωπο - να βρίσκεται σε θέση να κυριαρχήσει σε σχεδόν τα μισά από τα καντόνια.

Δεν πρέπει να υπάρχει σύγχυση: ένας ψηφοφόρος που φεύγει, που διαρρέει είναι ένας ψεύτικος φίλος. Οι εκλεγμένοι γνωρίζουν ότι συχνά αυτό είναι προάγγελος της καταστροφής. Ο ψηφοφόρος της Αριστεράς "διαρρέει", διότι δεν θέλει να μιλήσει, και αμφισβητεί την ανάγκη να ρίξει ένα ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Δεν έχει πια την επιθυμία, την  εμπιστοσύνη. Ο πολιτικός επιστήμονας μιλά για παρέμβαση, αποπροσανατολισμό, και αισθήματα εγκατάλειψης. Ο ψυχολόγος διαπιστώνει  εύκολα μια μορφή κατάθλιψης. "Νιώθουμε μια πραγματική δυσφορία," επιβεβαιώνει ένα τοπικό στέλεχος των Σοσιαλιστών. Θα χρειαστεί πολλή ενέργεια και  πολιτική συνειδητοποίηση προς τα αριστερά για να πάνε οι ψηφοφόροι να ψηφίσουν.Και όταν πάνε, θα βρεθούν διχασμένοι. Στα περίπου 90% των καντονιών, τουλάχιστον δύο ψηφοδέλτια της Αριστεράς θα διαγωνιστούν. Το καλύτερο διαβατήριο για να περιοριστούν κατά τον πρώτο γύρο, και να πολλαπλασιαστούν την 21η του Απρίλη σε όλη τη χώρα.

Διπολισμός. Μετά από σχεδόν τρία χρόνια στην εξουσία, ο Ολάντ έχει προκαλέσει σύγχυση σε πολλούς από τους ψηφοφόρους του, με μια πολιτική που μιλά ελάχιστα προς τα αριστερά και δεν έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητά της. Παρότι είναι σχετικά μικρή, η εκλογική βάση του περιορίζεται ακόμη. Σύμφωνα με έρευνες, οι προθέσεις ψήφου του συνόλου της Αριστεράς μπορούν να εξακολουθούν να είναι περίπου στο 35%. Ένα ποσσοτό που δεν θα αποφύγει το σφυροκόπημα στις νομαρχιακές εκλογές, αλλά θα κρατήσει μια  (μικρή) ελπίδα για το 2017. Υπό την προϋπόθεση ότι ο αρχηγός του κράτους θα εργαστεί γρήγορα για να ξανασυγκεντρώσει την παράταξή του. Γιατί το εκλογικό σώμα της αριστεράς έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό διπολικό. Μπορεί να εκφράζει  από τη μια "πολύ ισχυρή αίσθηση της προδοσίας για τις ανεκπλήρωτες δεσμεύσεις του Φρανσουά Ολάντ," σύμφωνα με τον François Miquet Marty, του ViaVoice, και να υποστηρίζει ταυτόχρονα κατά  57% (και 71% για τους υποστηρικτές  των Σοσιαλιστών) τη δράση του Manuel Valls, σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση - βαρόμετρο του  Ipsos. Μπορεί ταυτόχρονα να καταγγέλλει την πολιτική της λιτότητας και των φιλελεύθερων κοινωνικών πολιτικών της κυβέρνησης, χωρίς να θέλουν να ψηφίσουν τον Μελανσόν. Συμβαίνει επίσης να στηρίζει πολλά από τα σημαντικότερα μέτρα της κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένων των πιο σημαντικών διασπάσεων (σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, μείωση των δημοσίων δαπανών, μέχρι και τη μείωση των ποσών για το  οικογενειακό επίδομα ...), ενώ απορρίπτει την προσφυγή της κυβέρνησης στην παγκοσμιοποίηση.

Τα σημεία δείχνουν ότι η Αριστερά - οι “Αριστερές” θα ήταν καλύτερο να γράψει κανείς  - για πρώτη φορά είναι καταδικασμένη να χάσει. Δεν είναι μόνο κατακερματισμένη μεταξύ πολλών ευαισθησιών όλο και περισσότερο ασυμβίβαστων μεταξύ τους, διασχίζεται, επίσης,  από αντιφατικές προσδοκίες. Θέλει - για παράδειγμα - περισσότερο Κράτος  αλλά λιγότερους φόρους.  Αποδέχεται πρόθυμα τη γοητεία της αυταρχικής πολιτικής και αισθάνεται  βαθιά δυσπιστία προς την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ειδικά, με δεδομένο ότι δεν βλέπουν οι ψηφοφόροι οποιαδήποτε αποτελέσματα στο μέτωπο της απασχόλησης, αρχίζουν να αμφιβάλλουν για τη νομιμοποίηση της ιδεολογικής τους ταυτότητας: την ιδέα της κοινωνικής αναδιανομής. Όλες οι δημοσκοπήσεις λένε: συμπεριλαμβανομένου της αριστεράς, τις αξίες του προοδευτικού ατομικισμού. Στην πραγματικότητα , οι εκλεγμένοι συναντούν όλο και πιο πολλούς αριστερούς ψηφοφόρους, οι οποίοι είναι ανοιχτά εξοργισμένοι για την άσκηση της πολιτικής  ή  αμφισβητούν την αιτιολόγηση της πολιτικής αλληλεγγύης. Γι’ αυτή την αργή διολίσθηση, ο Φρανσουά Ολάντ δεν είναι προφανώς χωρίς ευθύνη. "Έχει καταφέρει να κάνει  αντιλαϊκή και αντιδημοφιλή τη  φορολογική πολιτική, παραδέχονταια κόμα και  πιστοί φίλοι του Προέδρου. Για κάποιον ειδικό στα δημόσια οικονομικά  οι επιλογές του είναι πολύ ατυχείς».

Προς τα δεξιά.  Σ’ αυτή την κρίση του προεδρικού και κυβερνητικού έργου προστίθεται μια κρίση αξιών. Η προς τα δεξιά μετατόπιση της γαλλικής κοινωνίας “μολύνει” επίσης ένα (μικρό) τμήμα της αριστεράς: ο αντιρατσισμός, η εμπιστοσύνη σε μια ανοικτή και πολυπολιτισμική κοινωνία ... έχουν χάσει την ομόφωνη στήριξή τους. Σήμερα μπορεί κανείς να ακούσει στο στόμα ενός ψηφοφόρου του Ολάντ  φράσεις αδιανόητες πριν μερικά χρόνια, όπως: “ακόμη υπάρχουν πάρα πολλοί ξένοι" ή  "δεν γίνεται τίποτε παρά μόνο για αυτούς "... Έτσι, σήμερα, η Αριστερά είναι σιωπηλή. Αν είχε μια επιλογή, ίσως θα πήγαινε σε “καραντίνα”. Αυτή τη χρονική στιγμή, μπορεί να καθήσει να “ρεμβάζει”  και να κάνει τη  βόλτα του χωρίς να περάσει στη δράση.