Τύμπανα πολέμου για "οριστική λύση" στη Συρία

Σε ένα σκληρό μπρα-ντε-φερ μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας εξελίσσεται η συριακή κρίση, η οποία πέντε χρόνια μετά την έναρξη του εμφυλίου απειλεί να ανατρέψει τις εύθραυστες ισορροπίες στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. 

Το γεωπολιτικό θρίλερ με αιχμή του δόρατος την Συρία ξεκίνησε να εκτυλίσσεται με γρήγορους ρυθμούς μετά τη συμφωνία του Μονάχου για την παύση των εχθροπραξιών στη Συρία. Η συμφωνία θεωρήθηκε ως ένα καλό πρώτο βήμα χωρίς να δεσμεύει κανέναν από τους βασικούς παίκτες στα «καυτά» θέματα του συριακού. 

Για την Μόσχα οποιαδήποτε χερσαία επιχείρηση ξένων δυνάμεων σε συριακό έδαφος αποτελεί «casus belli» και βλέπει απειλητικά τις ενέργειες της Ουάσινγκτον και του ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη και την Μέση Ανατολή. 

Το ΝΑΤΟ επίσημα αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να εμπλακεί σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία κατά των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους. Οι ΗΠΑ πριν από μερικές ημέρες ζήτησαν και πέτυχαν ακόμη και την ανάπτυξη των αναγνωριστικών αεροσκαφών AWACS (ιπτάμενα ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης) του ΝΑΤΟ. Τα αεροσκάφη θα πετάξουν πάνω από αμερικανικό έδαφος προκειμένου να απελευθερωθούν τα αεροσκάφη των ΗΠΑ για την μάχη κατά των τζιχαντιστών στη Συρία και το Ιράκ.

Η συγκεκριμένη μονάδα, η οποία αποτελείται από 20 αεροσκάφη και δημιουργήθηκε από το ΝΑΤΟ την δεκαετία του 1980 για την αντιμετώπιση της «Σοβιετικής απειλής», έχει την δυνατότητα να παρακολουθεί όλες τις κινήσεις σε αέρα και ξηρά. Κάθε αεροσκάφος καλύπτει μία περιοχή σε απόσταση 400 χλμ., είναι σε θέση να προειδοποιήσει για ενδεχόμενες απειλές και να οργανώσει απάντηση.

Σύμφωνα με στρατιωτικούς αναλυτές, οι τελευταίες ενέργειες του ΝΑΤΟ ερμηνεύονται ως ένα ηχηρό μήνυμα στη Μόσχα. Η Ουάσινγκτον βλέπει με επιφυλακτικότητα και ανησυχία τις νίκες του συριακού στρατού, ο οποίος με την βοήθεια των αεροπορικών βομβαρδισμών των ρωσικών μαχητικών, έχει καταφέρει να στριμώξει τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες. 

Αυτή η εξέλιξη ενισχύει και τον εκνευρισμό της Άγκυρας. Στις 3 Φεβρουαρίου ο συριακός στρατός κατάφερε ένα αποφασιστικό χτύπημα στο «χέρι» της Τουρκίας μέσα στη Συρία. Κατάφερε να αποκόψει τον δρόμο ανεφοδιασμού στα σύνορα μεταξύ του Χαλεπίου και του Μπαμπ αλ Σαλαμεχ. Η συγκεκριμένη διαδρομή ήταν εξαιρετικά σημαντική για την πολιτική του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος ζητούσε επίμονα την παραίτηση του προέδρου της Συρίας, και την ενίσχυση των ανταρτών έναντι του Μπασάρ αλ Άσαντ. 

Η Άγκυρα ήλπιζε ότι η επέκταση των Κούρδων ανταρτών, τους οποίους κατηγορεί ως τρομοκράτες του ΡΚΚ, θα σταματούσε, η συριακή αντιπολίτευση θα κέρδιζε πλήρως το Χαλέπι και το καθεστώς του Άσαντ θα αποδυναμωνόταν. 

Η Τουρκία στράφηκε στην Σαουδική Αραβία και ο Τούρκος πρωθυπουργός, Αχμέτ Νταβούτογλου επισκέφθηκε στα τέλη του Ιανουαρίου το Ριάντ για συνάντηση με τον βασιλιά Σαλμάν. Λίγο αργότερα «διέρρευσε» ότι οι δύο χώρες θα πραγματοποιήσουν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και θα συνεργάζονται στενότερα. 

Ταυτόχρονα ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας, Αστον Κάρτερ αρνήθηκε να αποκλείσει το ενδεχόμενο χερσαίας στρατιωτικής επιχείρησης της Σαουδικής Αραβίας σε συριακό έδαφος. Δεν έκρυψε ότι οι ΗΠΑ θα ήθελαν να δουν μεγαλύτερη ανάμειξη των δυνάμεων της περιοχής και χαιρέτησε την απόφαση του Ριάντ και των άλλων κρατών του Κόλπου. 

Η επιλογή για το Ριάντ σε αυτή τη φάση φαίνεται να είναι η αποστολή χερσαίων στρατευμάτων μέσω Τουρκίας στη Συρία, τα οποία θα μπορούν να επέμβουν σε ευρύτερη κλίμακα και να δημιουργήσουν έναν ασφαλή διάδρομο για τους πρόσφυγες και τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες. Παρόλα αυτά στα κεντρικά του ΝΑΤΟ επικρατεί σκεπτικισμός και αμφιβολίες για τις υποσχέσεις της Σαουδικής Αραβίας, καθώς το Ριάντ έχει στρατιωτική επέμβαση στην Υεμένη και κατά το παρελθόν έχει κάνει πίσω σε δεσμεύσεις του απέναντι στη διεθνή κοινότητα. 

Για την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο με πρόσχημα την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης

Ιδιαίτερα ανησυχητικές είναι οι τελευταίες εξελίξεις  με την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο για τη - δήθεν - αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης.

Σημειώνουμε ότι για μια κόμη φορά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σύρεται σε μια συμφωνία που υποθηκεύει ζωτικά συμφέροντα της χώρας με πλήρως αδιαφανείς διαδικασίες.

Μια συμφωνία που χαρακτηρίστηκε "απόρρητη" χτες από τον Πάνο Καμμένο στη Βουλή (άραγε γιατί;).

Και στην οποία η Ελλάδα σύρθηκε αφού πρώτα τα είχαν βρει η Μέρκελ με τον Ερντογάν.

Και έπειτα από τέσσερα τηλεφωνήματα (!) όπως αποκαλύπτει σήμερα η εφημερίδα "Αγορά".

Κατά την άποψη μας η εξέλιξη αυτή έχει πολλές κρυφές παραμέτρους και εντάσσεται μέσα στο ευρύτερο γεωστρατηγικό παιχνίδι που αναπτύσσεται αυτή την περίοδο στην περιοχή.

Αλήθεια, αν το πρόσχημα είναι ο "έλεγχος και η ανάσχεση των προσφυγικών ροών" και κυρίως η πάταξη των συμμοριών των δουλεμπόρων, γιατί - όπως υπαγορεύει η κοινή λογική - αυτό δεν γίνεται στο έδαφος της Τουρκίας όπου υπάρχουν συγκεντρωμένοι  και οι πρόσφυγες αλλά και δρουν ανεξέλεγκτα τα δουλεμπορικά κυκλώματα;

Θεωρούμε πως η ανάπτυξη των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην περιοχή εντάσσεται μέσα στο πλέγμα των εξελίξεων στη Συρία και της παρουσίας εκεί και ρωσικών δυνάμεων. 

Με την προσχηματική ομπρέλα του ΝΑΤΟ αναβαθμίζεται και ο ρόλος της Γερμανίας στην περιοχή.

Αλήθεια, για πρώτη φορά από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο έχουμε την παρουσία Γερμανού "διοικητή" στο Αιγαίο.

Ενώ και η Τουρκία βρίσκει το έδαφος για να διεισδύσει και να προωθήσει τις διεκδικήσεις της στο ζωτικό χώρο του Αιγαίου.

Κατά τα άλλα, τι ακόμα θα δούμε από αυτή τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ αφού είναι και αυτή που ξεπουλάει το ένα μετά το άλλο καίρια θέματα της εθνικής μας κυριαρχίας;

Θυμίζουμε επίσης ότι είναι ο Πάνος Καμένος - υπουργός Άμυνας αυτής της συγκυβέρνησης (ναι, της "πρώτη φορά Αριστερά" - κι αλήθεια πότε θα μάθουμε ποιος τελικά επέβαλε και αυτόν και αυτού του είδους τη συνεργασία;) που από την αρχή και σε ανύποπτο χρόνο μίλησε για τη δημιουργία αμερικανικής και νατοϊκής βάσης στην Κάρπαθο (!)  όπως και το να "αξιοποιηθούν" τα πετρέλαια του Αιγαίου μαζί με τους Αμερικανούς!

Μάλλον τυχαία όλα αυτά, δεν νομίζετε;

Όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ οι εξελίξεις που δρομολογούνται είναι περίπου οι εξής:

"Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη άμεση συνδρομή ενός διεθνούς οργανισμού στην περιοχή του Αιγαίο με στόχο την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης.  Από την άλλη πλευρά ειδικοί αναλυτές εκτιμούσαν πως μια τέτοια προσπάθεια δεν θα αποφέρει απτά αποτελέσματα, ενώ εκφράστηκαν φόβοι ότι θα χαθεί χρόνος. Μάλιστα αυτό θα συμβεί σε μια περίοδο που οι μάχες σε περιοχές της Συρίας μένοντας και ως εκ τούτου νέες προσφυγικές ροές είναι πιθανόν να αναπτυχθούν ξανά. 

Συγκεκριμένα η εταιρία ανάλυσης πολιτικού ρίσκου Teneo Intelligence, υπογραμμίζει πως η σημαντικότερη συνεισφορά που θα επιφέρει η εφαρμογή μιας τέτοιας απόφασης θα είναι ο περιορισμός των ακόμα δυσμενέστερων συνεπειών, οι οποίες μπορεί να προκύψουν από την συνέχιση των εχθροπραξιών στην Συρία. 

Οπως ανακοίνωσε χθες ο γγ της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας Γενς Στόλτενμπεργκ το ΝΑΤΟ ξεκινά άμεσα περιπολίες στο Αιγαίο με στόχο "την καλύτερη αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης".  

«Δεν είναι στόχος μας να απωθούμε ή να σταματάμε τις βάρκες με τους μετανάστες αλλά η παρακολούθηση των δικτύων παράνομης διακίνησης ανθρώπων» διευκρίνισε ο κ. Στόλτενμπεργκλ. 

Η δύναμη του ΝΑΤΟ (SNMG2 2), η οποία θα αποτελείται από 5 πλοία, θα αναπτύσσεται  ανάμεσα στα νησιά Λέσβος, Χίος, Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι και τις τουρκικές ακτές. Τα σκάφη και τα φουσκωτά που θα αναχαιτίζονται στη θάλασσα, θα επαναπροωθούνται με τη βοήθεια της Frontex στα παράλια της Τουρκίας.

Η δύναμη  θα είναι υπό γερμανική διοίκηση και διοιηκητής της θα είναι ο υποναύαρχος Jorg Klein. Τον στολίσκο θα αποτελούν το γερμανικό πολεμικό πλοίο FGS Bonn, το καναδικό HMCS Fredericton, το τουρκικό TCG Barbaros, το ιταλικό ITS Libeccio και την ελληνική φρεγάτα Σαλαμίς.   

Το γερμανικό FGS Bonn

Το καναδικό HMCS Fredericton

Το τουρκικό TCG Barbaros

Το ιταλικό ITS Libeccio

Η ελληνική φρεγάτα Σαλαμίς

Νέες τουρκικές επιθέσεις σε στρατόπεδα Κούρδων ανταρτών στο Ιράκ

του Μ ...

Νέες αεροπορικές επιθέσεις σε στρατόπεδα των Κούρδων ανταρτών στο Ιράκ πραγματοποίησε για δεύτερη νύχτα ο τουρκικές στρατός σε μία εκστρατεία που θα μπορούσε να βάλει τέλος στην ειρηνευτική διαδικασία με το PKK

Σύμφωνα με την Άγκυρα, που ζήτησε την έκτακτη σύνοδο του ΝΑΤΟ την Τρίτη, δύο στρατιώτες σκοτώθηκαν και τέσσερις τραυματίστηκαν σε επίθεση που εξαπέλυσαν τα ξημερώματα της Κυριακής μαχητές του PKK.

Για πολύ καιρό απρόθυμος εταίρος ενός συνασπισμού υπό τις ΗΠΑ εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, η Τουρκία έκανε μία μεγάλη αλλαγή πορείας την προηγούμενη εβδομάδα δίνοντας στον συνασπισμό πρόσβαση στις αεροπορικές της βάσεις και εξαπολύοντας αεροπορικές επιδρομές εναντίον τόσο του τζιχαντιστικού κινήματος όσο και του PKK.

«Δεν έχουμε σχέδια να στείλουμε χερσαία στρατεύματα στη Συρία και τα αεροπορικά πλήγματα έχουν σκοπό να υποστηρίξουν τους μετριοπαθείς Σύρους αντάρτες που πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος» δήλωσε στην εφημερίδα Hurriyet, ο Νταβούτογλου.

Ανέφερε ακόμη πως το κόμμα των Κούρδων της Συρίας PYD, που συνδέεται με το PKK, θα μπορούσε «να έχει μία θέση στη νέα Συρία» αν δεν ενοχλεί την Τουρκία, αν διακόψει όλες τις σχέσεις με τη διοίκηση του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ και αν συνεργαστεί με τις δυνάμεις της.

Τέσσερα τουρκικά μαχητικά F-16 απογειώθηκαν από την αεροπορική βάση του Ντιγιάρμπακιρ στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας που κατοικείται κυρίως από Κούρδους για να πλήξουν στόχους του PKK στη Χακούρκ στο βόρειο Ιράκ, δήλωσαν πηγές στο πρακτορείο Reuters.

Η επιδρομή πραγματοποιήθηκε αφού ένα αυτοκίνητο παγιδευμένο με εκρηκτικά και αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί έπληξαν ένα διερχόμενο στρατιωτικό όχημα κοντά στο Ντιγιάρμπακιρ κατά τη διάρκεια της νύχτας του Σαββάτου, ανέφερε ο στρατός. Κούρδοι μαχητές άνοιξαν στη συνέχεια πυρ εναντίον του οχήματος με τουφέκια, ανέφερε. Δύο στρατιώτες σκοτώθηκαν και τέσσερις τραυματίστηκαν.

Τουλάχιστον έξι άνθρωποι έχουν συλληφθεί για την επίθεση, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Dogan.

Η αναζωπύρωση της σύγκρουσης προκάλεσε διαδηλώσεις σε διάφορα σημεία της Κωνσταντινούπολης, καθώς κα στα νοτιοανατολικά. Ένας αστυνομικός σκοτώθηκε σε συγκρούσεις στην περιοχή Γκαζί την Κυριακή, κατά την τρίτη ημέρα βίας εκεί, η οποία ακολούθησε τον θάνατο ενός αριστερού ακτιβιστή σε αστυνομικές επιδρομές εναντίον φερόμενων ως μαχητών.
 

Ο Νταβούτογλου, που έχει πει πως οι επιχειρήσεις θα συνεχιστούν όσο η Τουρκία αντιμετωπίζει απειλή, συζήτησε θέματα ασφαλείας με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Γκι-μουν σε μία τηλεφωνική συνομιλία που είχαν κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε ότι οι μόνιμοι αντιπρόσωποι θα συναντηθούν την Τρίτη για να συζητήσουν την ασφάλεια μετά από αίτημα της Τουρκίας.

Ουκρανία: Σφοδρές μάχες με πυρά πυροβολικού στο Ντονέτσκ

                                                                                                         του Μ …

Σφοδρές μάχες με πυρά πυροβολικού ξέσπασαν τη χθεσινή νύχτα στο Ντονέτσκ, προπύργιο των φιλορώσων αυτονομιστών στην ανατολική Ουκρανία, όπου σημαντικές ενισχύσεις έφτασαν προς τις δυνάμεις των ανταρτών, σύμφωνα με τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).

Τα πυρά, πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης, άρχισαν να γίνονται πυκνά γύρω στις 02.00 το πρωί και συνεχίστηκαν με την ίδια ένταση δύο ώρες αργότερα, σύμφωνα με δημοσιογράφους του Γαλλικού Πρακτορείου που βρίσκονται στην περιοχή. Δεν κατέστη δυνατό να εκτιμηθούν άμεσα οι συνέπειες των βομβαρδισμών αυτών, λόγω της απαγόρευσης της κυκλοφορίας που έχουν επιβάλει στο Ντονέτσκ οι αυτονομιστικές αρχές από τις 23.00 έως τις 06.00 τοπική ώρα. 

Νέα ένδειξη ότι η εκεχειρία που υπογράφηκε στις 5 Σεπτεμβρίου μεταξύ του Κιέβου και των αυτονομιστών αργοπεθαίνει μετά τη διεξαγωγή την περασμένη Κυριακή εκλογών στις περιοχές που τελούν υπό τον έλεγχο των ανταρτών, η πρωτοφανής αυτή στρατιωτική δραστηριότητα καταγράφεται την ώρα που παρατηρητές από τον ΟΑΣΕ δήλωσαν χθες ότι είδαν να καταφθάνουν στο Ντονέτσκ μεγάλες ενισχύσεις προς το στρατόπεδο των ανταρτών, δηλαδή περισσότερα από 40 άρματα μάχης και περί τα 20 φορτηγά, ρωσικής κατασκευής και χωρίς αριθμό κυκλοφορίας, που μετέφεραν πυροβόλα 122 χιλιοστών. 

Την Παρασκευή, οι ουκρανικές αρχές είχαν καταγγείλει την είσοδο από τη Ρωσία, η οποία δεν έχει επιβεβαιωθεί ούτε από τις ΗΠΑ ούτε από το ΝΑΤΟ, δεκάδων αρμάτων μάχης, στρατιωτών και άλλου στρατιωτικού εξοπλισμού. 

Ο ΟΑΣΕ εξέφρασε χθες την "έντονη ανησυχία" του για την παρουσία αυτών των αυτοκινητοπομπών στην περιοχή του Ντονέτσκ και στη γειτονική πόλη Μακίιβκα, η οποία επίσης τελεί υπό τον έλεγχο των φιλορώσων αυτονομιστών. 

Ισχυροί βομβαρδισμοί συνεχίστηκαν χθες στην περιοχή του αεροδρομίου, βόρεια του Ντονέτσκ, επίκεντρο των μαχών μεταξύ των ανταρτών και των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων επί μήνες. 

Ο ουκρανικός στρατός που δήλωσε ότι θέσεις του, κυρίως σημεία ελέγχου, δέχθηκαν πυρά πυροβολικού, θρηνεί το θάνατο οκτώ στρατιωτών του, οι περισσότεροι στο αεροδρόμιο του Ντονέτσκ και στα περίχωρα της πόλης αυτής. Περίπου 20 είναι οι τραυματίες, ανάμεσά τους άμαχοι.

Χθες βράδυ ισχυρές εκρήξεις ακούστηκαν στο κέντρο του Ντονέτσκ. Οι αντάρτες είχαν αρχίσει να σκάβουν χαρακώματα κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό στην περιοχή του αεροδρομίου, η οποία αποτελεί ένα από τα θερμότερα σημεία της σύγκρουσης. 

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, περισσότεροι από 4.000 άνθρωποι, άμαχοι στην πλειονότητά τους, έχουν χάσει τη ζωή τους από την έναρξη της σύγκρουσης τον Απρίλιο. 

Η ελεύθερη αγορά δεν έριξε το Τείχος του Βερολίνου – ένα ενδιαφέρον άρθρο του Melvyn P. Leffler στο Foreign Policy.

“ Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν παρερμηνεύσει το τέλος του κομμουνισμού για ένα τέταρτο του αιώνα. Ήρθε η ώρα να  δούμε τα πράγματα καθαρά.”

Συνεχίζοντας τα δημοσιεύματα του Νέου Μέτοικου για τα 25 χρόνια από την Πτώση του Τείχους του Βερολίνου παρουσιάζουμε το άρθρο του Melvyn P. Leffler στο Foreign Policy.

Ο Leffler παρουσιάζει ορισμένες κριτικές απόψεις για την καυχησιολογία, τον κομπασμό του αμερικανικού πολιτικού κατεστημένου – που τη χαρακτηρίζει ως ύβρη – και για την άκριτη αποδοχή των νεοφιλελεύθερων δογμάτων.

 Βέβαια, ο ίδιος είναι υποστηρικτής της “κοινωνικής αγοράς” και ενός ρυθμισμένου καπιταλισμού με την παρέμβαση του κράτους και των κυβερνήσεων.

 Έχουν σημασία, ωστόσο, οι απόψεις του για να κατανοήσουμε και τους προβληματισμούς ή και τη πολιτικο- ιδεολογική αντιπαράθεση που αναπτύσσεται αυτή την περίοδο στις ΗΠΑ αλλά και σε άλλες δυτικές χώρες.

 Στο τέλος αναγνωρίζει και ο ίδιος ότι φυσικά δεν έχουμε γνωρίσει το «τέλος της ιστορίας» που αυτάρεσκα διακήρυξαν οι πολιτικοί και ιδεολογικοί εκπρόσωποι των νικητών του Ψυχρού πολέμου αφού – όπως χαρακτηριστικά αναφέρει: “η αναταραχή, οι συγκρούσεις και ο πόνος στην πραγματικότητα ποτέ δεν τελειώνει.”        

Στις 9 Νοεμβρίου, 1989, ο Gunter Schabowski, εκπρόσωπος του καθεστώτος της Ανατολικής Γερμανίας,  μέσα από μια συνέντευξη Τύπου και έναν αδέξιο χειρισμό άλλαξε την ιστορία.

Αν και ο Schabowski ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου, ο ίδιος δεν είχε παρακολουθήσει τη συνεδρίαση του νωρίτερα μέσα στην ίδια ημέρα, όταν η επιτροπή αποφάσισε για τις νέες ταξιδιωτικές ρυθμίσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος. Εκείνος δεν τις είχε διαβάσει ακόμα, όταν στάθηκε σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο δημοσιογράφους.

Για μήνες, οι Ανατολικογερμανοί έφευγαν προς τη Δυτική Γερμανία, μέσω της Ουγγαρίας και της Τσεχοσλοβακίας. Το καθεστώς βρισκόταν σε βαθιά αμηχανία, και κλονίστηκε ακόμη περισσότερο από την αυξανόμενη αναταραχή στις πόλεις της Ανατολικής Γερμανίας. Οι διαδηλωτές πραγματοποίησαν ειρηνικές συγκεντρώσεις στη Λειψία, κάθε βδομάδα για αρκετούς μήνες, προσελκύοντας ολοένα και μεγαλύτερα πλήθη. Παρακινούμενοι από εκκλησιαστικές ομάδες, οικολόγους και μη-κυβερνητικές οργανώσεις που αγωνίζονταν για την ειρήνη και τον αφοπλισμό, οι ανατολικογερμανοί διαδήλωναν στους δρόμους, φωνάζοντας συνθήματα για αλλαγή, αλλά και φοβούμενοι την καταστολή.

Στο νέο της βιβλίο “Η κατάρρευση”, η ιστορικός Μαρία Sarotte παρουσιάζει λεπτομερώς το ρόλο των απλών ιδιωτών και τα τυχαία περιστατικά που οδήγησαν στην πτώση του Τείχους του Βερολίνου: οι ηγέτες του Κόμματος γνώριζαν ότι έπρεπε να διαμορφώσουν νέους ταξιδιωτικούς κανόνες ώστε να εκτονώσουν την κρίση και να αποτρέψουν την αυξανόμενη πίεση από τους συντρόφους τους στην Πράγα, τη Βουδαπέστη και τη Μόσχα. Αλλά δεν ήθελαν να ανοίξουν διάπλατα τα σύνορα. Δεν είχαν την πρόθεση να επιτρέψουν στους ανατολικογερμανούς να φύγουν χωρίς να ζητήσουν άδεια.

Για το μεγαλύτερο μέρος, οι δημοσιογράφοι κάθονταν βαριεστημένοι στη διάρκεια μιας ώρας συνέντευξης τύπου. Ο Schabowski έδωσε συγκεχυμένες απαντήσεις σε μια σειρά από ερωτήματα. Καθώς πλησίαζε επτά το απόγευμα, ρωτήθηκε σχετικά με τους νέους ταξιδιωτικούς κανόνες. Ανακάτεψε τα χαρτιά του, και πάλι μίλησε άσκοπα, στη συνέχεια είπε ότι "απ’ όσο ξέρω ... θα είναι δυνατό για κάθε πολίτη να μεταναστεύσει." Οι δημοσιογράφοι του έκαναν καυστικές ερωτήσεις, αλλά αυτός δεν μπορούσε να αποσαφηνίσει τους νέους κανονισμούς. Έκπληκτος  από την αναταραχή που είχαν προκαλέσει οι δηλώσεις του, θέλοντας να φύγει γρήγορα, και προφανώς έχοντας κακή πληροφόρηση και ο ίδιος, πρόσθεσε ότι οι νέοι κανόνες θα τεθούν σε ισχύ «αμέσως» - ακόμη και στο Βερολίνο.

Οι δημοσιογράφοι των τηλεοπτικών καναλιών  ανέφεραν αμέσως ότι τα σύνορα είχαν ανοίξει. Οι ανατολικοβερολινέζοι συνέρρεαν στα σημεία ελέγχου κατά μήκος του τείχους που χώριζε την πόλη τους από το 1961. Αντιμετωπίζοντας το χάος, οι φρουροί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Θα έπρεπε να πυροβολήσουν; Θα έπρεπε να προσπαθήσουν να εξηγήσουν ότι οι ταξιδιωτικοί περιορισμοί δεν είχαν, στην πραγματικότητα, χαλαρώσει;

Το πλήθος συνέχισε να αυξάνεται. Φοβούμενοι τη βία και μην ξέροντας τι να κάνουν, οι φρουροί άνοιξαν τις πύλες. Χαρούμενοι πολίτες πέρασαν το Τείχος και στη συνέχεια το έριξαν.

Αυτό το Σαββατοκύριακο συμπληρώνεται  ένα τέταρτο αιώνα από την πτώση του Τείχους. Οι Γερμανοί θα τιμήσουν την επέτειο στην Πύλη του Βρανδεμβούργου με μια πανηγυρική ομιλία από την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, μια συναυλία του Peter Gabriel, και με μια επίδειξη  8.000 λαμπερών φανών. Οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο θα κάνουν δηλώσεις μνήμης και σεβασμού. Αλλά τι ακριβώς πρέπει ο κόσμος να γιορτάζει; Πώς θα πρέπει οι μελλοντικές γενιές να σκέφτονται αυτό το γεγονός; Ποια διδάγματα μπορούν να αντληθούν από αυτό;

Εμείς οι Αμερικανοί θέλουμε  να πιστεύουμε ότι η διάλυση του Τείχους επιβεβαίωσε το λυτρωτικό ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών, την ορθότητα της πολιτικής της ανάσχεσης, την αποτελεσματικότητα της συσσώρευσης όπλων που ξεκίνησε από τον Πρόεδρο Ρόναλντ Ρήγκαν, καθώς και την παγκόσμια διακήρυξη της ελευθερίας. Η Πτώση του Τείχους ενίσχυσε την άποψη των Αμερικανών για τον εξαιρετικό ρόλο του εαυτού τους. Αυτή η θριαμβολογία υιοθετήθηκε από μια τόσο ετερόκλητη ομάδα προσώπων, όπως ο Τζορτζ Μπους, οι Κλίντον, οι Ντόναλντ Ράμσφελντ και Ντικ Τσένι, ο Πολ Γούλφοβιτς και ο Ντάγκλας Φέιθ.

Αλλά η θριαμβολογία δεν αναπτύχθηκε άμεσα. Όταν ο Πρόεδρος Μπους άκουσε τις πρώτες ειδήσεις  από τις  εξελίξεις στο Βερολίνο, ήταν επιφυλακτικός. Καλωσόρισε την αυξανόμενη ελευθερία της Ανατολής Γερμανούς, αλλά ήταν αποφασισμένος να αποφευχθεί η ρητορική που ενδεχομένως επέσπευδε τη Σοβιετική καταστολή. "Κάποιοι ήθελαν να σκαρφαλώσουν στην κορυφή του Τείχους του Βερολίνου," αυτός είπε στους δημοσιογράφους εκείνες τις στιγμές. "Λοιπόν, ποτέ δεν άκουσα μια τόσο ηλίθια ιδέα." Ο πρόεδρος θυμήθηκε τα γεγονότα στη Βουδαπέστη το 1956 και στην Πράγα το 1968, και δεν μπορούσε να αγνοήσει την πρόσφατη βίαιη καταστολή από το κινεζικό κομμουνιστικό καθεστώς στην πλατεία Τιενανμέν.

  Ωστόσο, μετά την επανένωση της Γερμανίας και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε και ο πρόεδρος δεν μπορούσε πλέον να αντισταθεί στο να λάβει τα εύσημα για τα γεγονότα: «Οδηγήσαμε στην πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος και στο θάνατο του αυτοκρατορικού κομμουνισμού," είπε σε μια συγκέντρωση  υποστηρικτών του στο Οχάιο το Μάιο του 1992. Λίγους μήνες αργότερα, η επίσημη προεκλογική πλατφόρμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος προχώρησε ακόμη περισσότερο: "Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου σηματοδοτεί μια κοσμοϊστορική αλλαγή στον τρόπο που οι άνθρωποι ζουν .... Εμείς οι Ρεπουμπλικάνοι είδαμε καθαρά τους κινδύνους του κολεκτιβισμού, όχι μόνο τη στρατιωτική απειλή, αλλά τη βαθύτερη απειλή για την ψυχή των ανθρώπων που υποδουλώνονται στην εξάρτηση του. " Εμφανιζόμενος στην συνέλευση των Ρεπουμπλικάνων για την τελευταία δημόσια ομιλία του το 1992 πριν κτυπηθεί από τη νόσο Αλτσχάιμερ, ο Ρήγκαν διαβεβαίωσε τους ακροατές του ότι αυτό ήταν αλήθεια: «Εμείς οι Αμερικανοί δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ήμασταν η ηθική δύναμη που νίκησε τον κομμουνισμό."

 Οι Δημοκρατικοί, επίσης, παρερμήνευσαν την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Συμφώνησαν ότι η κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη και τη Σοβιετική Ένωση απαξίωνε το ρόλο της κυβέρνησης και καταδείκνυε την ανωτερότητα των ελεύθερων αγορών. Αγκάλιασαν  το ανοικτό εμπόριο και την παγκοσμιοποίηση, την Πράξη για τη Βορειοαμερικανική Ζώνη Ελευθέρων Συναλλαγών και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.

  Κατάργησαν το τείχος προστασίας ανάμεσα στην περιοχή της Ύφεσης και της εμπορικής και επενδυτικής τραπεζικής δράσης και απέτυχαν να ρυθμίσουν τους αναπτυσσόμενους τομείς της χρηματοπιστωτικής οικονομίας, όπως τις συναλλαγές σε παράγωγα και την τιτλοποίηση των στεγαστικών δανείων. Ανάγκασαν και τις άλλες κυβερνήσεις για την απελευθέρωση των δημοσιονομικών ελέγχων ως προϋπόθεση συμφώνων ελεύθερων συναλλαγών ή για την εξασφάλιση οικονομικής βοήθειας κατά τη διάρκεια της ασιατικής οικονομικής κρίσης. "Η τάση προς τη δημοκρατία και τις ελεύθερες αγορές σε ολόκληρο τον κόσμο," είπε ο Μπιλ Κλίντον, "προωθεί τα αμερικανικά συμφέροντα." Το τέλος του Τείχους, η κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας, καθώς και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ολοκλήρωσε τον εναγκαλισμό των νεοφιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών και από τις δύο πλευρές της αμερικανικής πολιτικής.

Μετά την 11^η Σεπτεμβρίου, οι μνήμες του Τείχους του Βερολίνου συνέχισαν να διασκεδάζουν και να εμπνέουν τους κυβερνητικούς αξιωματούχους των ΗΠΑ. Στις 9 Νοεμβρίου 2001, ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους κήρυξε την "Παγκόσμια Ημέρα για την Ελευθερία." Είπε, "Όπως και στη πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την ήττα του ολοκληρωτισμού στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, η ελευθερία θα θριαμβεύσει σε αυτόν τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας."

Αυτός ο τρόπος σκέψης διαμόρφωσε τη γλώσσα – στην πραγματικότητα την ύβρι - που διατυπώθηκε στην Δήλωση Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας του 2002: «Οι μεγάλοι αγώνες του 20ου αιώνα μεταξύ ελευθερίας και ολοκληρωτισμού τελείωσαν με μια αποφασιστική νίκη για τις δυνάμεις της ελευθερίας και με ένα ενιαίο βιώσιμο μοντέλο εθνικής επιτυχίας: με ελευθερία, δημοκρατία, και ελεύθερη επιχείρηση». Δεν είναι δύσκολο να χαράξουμε μια διαχωριστική γραμμή από την μετά τον Ψυχρό Πόλεμο θριαμβολογία και την εισβολή στο Ιράκ το 2003: Παρατηρώντας βίντεο από την ανατροπή του αγάλματος του Σαντάμ, ο Υπουργός Άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ είπε σκεπτικά σε συνέντευξη Τύπου στο Πεντάγωνο: "Παρακολουθώντας [τους Ιρακινούς] ... δεν μπορεί κανείς να βοηθήσει, αλλά σκεφτείτε την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την κατάρρευση του Σιδηρού Παραπετάσματος».

Αυτές οι αντιπαραβολές δεν είναι απλά λανθασμένες, είναι τελείως λάθος. Με ό, τι γνωρίζουμε τώρα για την ιστορία της Πτώσης του Τείχους  - τη συμπτωματικότητα του γεγονότος και τον τρόπο αντίδρασης των απλών ανθρώπων - θα πρέπει να αντλήσουμε διαφορετικά μαθήματα, αυτά που δεν σχετίζονται με την οικουμενική έκκληση της ελευθερίας ή τη γενναιοδωρία των ελεύθερων αγορών ή την αποτελεσματικότητα της δύναμης, της εξουσίας και της αποτροπής.

Πρέπει, πρώτα, να αναγνωρίσουμε το ρόλο της επανάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και το ρόλο των μη κυβερνητικών οργανώσεων (ΜΚΟ), όπως του Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι, της Επιτροπή Υπεράσπισης των Εργατών (KOR), στην Πολωνία, και της Χάρτας 77 στην Τσεχοσλοβακία, και πολλών άλλων. Αυτές οι ομάδες, αν και διαφορετικές στην ιδεολογία και την τακτική, όλες διεκδικούσαν την αλλαγή, τη διαφάνεια, την ελεύθερη έκφραση, την ατομική ευκαιρία, τη θρησκευτική ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Οι ιστορικοί έρχονται τώρα να εκτιμήσουν τη δράση  και τη συνεισφορά αυτών των ΜΚΟ για την πτώση του κομμουνισμού. Αυτές οι ομάδες που υπερασπίστηκαν τις συμφωνίες του Ελσίνκι του 1975, τις συμφωνίες που υπογράφηκαν από 35 χώρες της Ευρώπης - κομμουνιστικές, μη-κομμουνιστικές και ουδέτερες, καθώς και τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά - οι οποίες παρουσίασαν τις αρχές που θα κατεύθυναν τις σχέσεις Ανατολής-Δύσης, συμπεριλαμβανομένων της οικονομικής, επιστημονικής, πολιτιστικής και της τεχνολογικής συνεργασίας. Χάραξαν την υποχρέωση όλων των συμβαλλομένων να σεβαστούν τα θεμελιώδη δικαιώματα όπως την ελευθερία της σκέψης, της θρησκείας και της συνείδησης.

Οι ΜΚΟ παρουσιάστηκαν σ 'όλη την Ευρώπη, ανατολική και δυτική, υπερασπίζοντας το δικαίωμα σε ελεύθερη πρόσβαση και ταξίδια, για την προώθηση των πολιτιστικών ανταλλαγών, για να στηρίξουν την οικογενειακή επανένωση, και, πάνω απ' όλα, με στόχο να ελέγχουν τις κυβερνήσεις που θεωρούνταν υπόλογες για τη φυλάκιση αντιφρονούντων, για διακρίσεις σε βάρος των μειονοτήτων, που κατέπνιγαν  την κοινωνία των πολιτών, που συμπίεζαν τα δικαιώματα των εργαζομένωνγια οργάνωση και συνδικαλιστικές ελευθερίες, ή παραβίαζαν την ελευθερία της θρησκείας ή του Τύπου. Αυτές οι ΜΚΟ εργάστηκαν ακούραστα για να καταγγείλουν τους παραβάτες. Προώθησαν διακρατικές επαφές, καθώς και την αμοιβαία υποστήριξη και βιωσιμότητά των διαφωνούντων σε όλη την Ανατολική Ευρώπη και τη Σοβιετική Ένωση. Όσο τίποτα, αυτό οδήγησε στην πτώση των κατασταλτικών κομμουνιστικών καθεστώτων. 

Όταν σκεφτόμαστε την κατάρρευση του κομμουνισμού, θα πρέπει να τονίσουμε και να γιορτάσουμε την ελκυστικότητα μιας κοινωνικής οικονομίας της αγοράς -. Όχι  της ελεύθερης επιχείρησης. Πράγματι, ήταν οι αρχές της κοινωνικής αγοράς, ο ελεγχόμενος ανταγωνισμός και μια δέσμευση για την κοινωνική ισότητα και ένα δίχτυ ασφαλείας, που ενσωματώθηκαν στο νόμο για την ίδρυση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης της Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας. Στο ιδεολογικό ανταγωνισμό μεταξύ ελεύθερης επιχείρησης και του κομμουνισμού, η κοινωνική αγορά κέρδισε τον Ψυχρό Πόλεμο. Παρά την επίθεση Ρέιγκαν-Θάτσερ στην κυβέρνηση και τη ρύθμιση, τα κοινωνικά δίχτυα ασφαλείας δεν διαβρώθηκαν στη δεκαετία του 1980, ούτε ακόμη και στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία. Και σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, η κοινωνικής προστασίας ως ποσοστό του ΑΕΠ έφθασε πράγματι στο αποκορύφωμά της το 1993.

Η ικανότητα να συμβιβάσει την ειρήνη με την ευημερία έκανε τη Δύση τόσο ελκυστική για τους πολίτες πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα. Και από αυτή την άποψη, αν αναλογιστούμε την πτώση του Τείχους, θα πρέπει επίσης να γιορτάσουμε την αποτελεσματικότητα των υπερεθνικών θεσμών και της ευρωπαϊκής οικονομικής ολοκλήρωσης. Το Τείχος του Βερολίνου έπεσε, λόγω της γαλλο-γερμανικής συμφιλίωσης, λόγω της επιτυχίας της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα και της Κοινής Αγοράς, και λόγω των ελπίδων που ενέπνευσε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 από την μελλοντική Ευρωπαϊκή Ένωση. Το Τείχος του Βερολίνου έπεσε, εξαιτίας της ανθεκτικότητας των δυτικών οικονομιών και την ελκυστικότητα του πολιτισμού της μαζικής κατανάλωσης. Όταν οι ανατολικογερμανοί συνέρρεαν στη Δυτική Γερμανία, που δεν πήγαιναν εκεί για να επευφημήσουν την άφιξη των πυραύλων Πέρσινγκ  II.

Παρ 'όλα αυτά, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η οικονομική ανασυγκρότηση και η ολοκλήρωση της Δυτικής Ευρώπης δεν θα είχε συμβεί χωρίς τα αμερικανικά στρατεύματα που στάθμευαν στην Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την ίδρυση του ΝΑΤΟ. Η στρατιωτική δύναμη των ΗΠΑ και οι στρατηγικές δεσμεύσεις ήταν το απαραίτητο φόντο για τη γαλλο-γερμανική συμφιλίωση και τον εκσυγχρονισμό των δυτικοευρωπαϊκών οικονομιών.

Ωστόσο οι σοφοί ηγέτες συνειδητοποίησαν ότι η στρατιωτική δύναμη από μόνη της δεν θα κέρδιζε  τον Ψυχρό Πόλεμο.

Ο Ρήγκαν αντιληφθεί ότι η διαπραγμάτευση από τη θέση ισχύος σήμαινε διαπραγμάτευση, προσέγγιση και κατανόηση του αντιπάλου. Ο Μπους αναγνώρισε ότι η σύνεση και η αυτοσυγκράτηση ήταν κρίσιμης σημασίας. Ήξερε ότι δεν πρέπει να αντιδράσει υπερβολικά, ότι δεν πρέπει να προκαλέσει την καταστολή μέσα από την Ανατολική Γερμανία ή από το Κρεμλίνο. Ο Καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας Χέλμουτ Κολ κατανόησε ότι μια ενωμένη Γερμανία έπρεπε να εντάσσεται στο πλαίσιο υπερεθνικών θεσμικών οργάνων, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. Ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν πιέστηκε για να προχωρήσει η Νομισματική Ένωση το 1992, που θεωρήθηκε προϋπόθεση για εξισορρόπηση της γερμανικής δύναμης καθησυχάζοντας και τους γείτονες της Γερμανίας.

Οι μη κυβερνητικούς θεσμοί, οι νομισματικές ενώσεις, και οι κακότεχνες συνεντεύξεις τύπου πιθανόν δε δημιουργούν τις δραματικές, θριαμβευτικές αφηγήσεις που κάνουν τους Αμερικανούς να αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους και την κυβέρνησή τους. Αλλά πρέπει να απορρίψουμε τις απλές εξηγήσεις των γεγονότων. Μια ιστορία που παραγνωρίζει το τι συνέβη οδηγεί σε ιδεολογική ύβρη και λαθεμένα διδάγματα για το μέλλον, από την καταστροφική οικονομική απορύθμιση στην υπερ-εμπιστοσύνη για την ικανότητα της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος να μετασχηματίσει άλλες κοινωνίες. 

Αλλά ακόμη και αν αναγνωρίζουμε τα όρια και την πολυπλοκότητα, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να συμφωνήσουμε σχετικά με την 25η επέτειο από την Πτώση του Τείχους ότι απομένουν πολλά για να γιορτάσουμε. Σε κύριο άρθρο της στις 11 Νοέμβρη 1989, η εφημερίδα New York Times έθεσε τα γεγονότα στη σωστή τους διάσταση:. «Τα πλήθη των νεαρών Γερμανών χόρεψαν πάνω στο μισητό Τείχος του Βερολίνου το βράδυ της Πέμπτης Χόρευαν για τη χαρά -  χόρευαν για την ιστορία. Χόρευαν επειδή ο. τραγικός κύκλος της καταστροφής που συντάραξε την Ευρώπης πρώτη φορά πριν από 75 χρόνια, αγκάλιασε δύο παγκόσμιους πολέμους, ένα ολοκαύτωμα, και έναν ψυχρό πόλεμο, φάνηκε επιτέλους να πλησιάζει το τέλος. "

Εμείς, επίσης, μπορούμε να εξακολουθούμε να χαιρόμαστε, ακόμη κι αν γνωρίζουμε ότι η αναταραχή, οι συγκρούσεις και ο πόνος στην πραγματικότητα ποτέ δεν τελειώνει.         

* Ο Melvyn P. Leffler είναι καθηγητής Αμερικανικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια

Σενάριο τρόμου η αποσταθεροποίηση της Τουρκίας (;)

Η μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους και η στάση της Τουρκίας κυριαρχούν στα σχόλια του ευρωπαϊκού τύπου. Οι περισσότεροι σχολιαστές εστιάζουν στην παθητική στάση που τηρεί ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν.

Η Badische Zeitung σχολιάζει: «Εν μέρει ο Ερντογάν φέρει ευθύνη για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Ο ίδιος στήριζε το Ισλαμικό Κράτος ελπίζοντας ότι θα ανατρέψει τον Άσαντ. Εντούτοις δεν βοηθά να εστιάζει κανείς συνεχώς σε αυτή την παράμετρο ή να ζητά από την Τουρκία να αποστείλει χερσαίες δυνάμεις. Από τη σκοπιά των δυτικών συμμάχων αυτό μπορεί να φαντάζει βολικό, ωστόσο θα οδηγούσε την Τουρκία στα όριά της».

Την ίδια πτυχή αναδεικνύει και η Tageszeitung: «Οι συνέπειες ενδεχόμενης τουρκικής εισβολής θα ήταν απρόβλεπτες για το ΝΑΤΟ. Γιατί έτσι θα παρενέβαινε για πρώτη φορά με χερσαίες δυνάμεις στον συριακό εμφύλιο. Ωστόσο με ποιους στόχους; Και πώς θα αντιδρούσαν Ρωσία και Ιράν που συνεχίζουν να στηρίζουν τον Άσαντ;».

Η Δύση δεν έχει στρατηγική

Το σύντομο σχόλιο της Kölner Stadt-Anzeiger: «Στη Δύση υπάρχουν πολλοί που δείχνουν την Τουρκία με το δάχτυλο. Αυτό είναι υποκριτικό, δεδομένου ότι η Δύση είναι εκείνη που προσφέρει το Κομπάνι στους Ισλαμιστές καθώς δεν έχει αναπτύξει στρατηγική για τη Συρία».

Η Stuttgarter Zeitung παρατηρεί: «Προφανώς ο Ερντογάν προσπαθεί να επιλύσει το γενικότερο πρόβλημά του με τους Κούρδους -και παρά τις ειρηνευτικές συνομιλίες με το PKK- μέσω της αδράνειας: εάν πέσει το Κομπάνι θα αποδυναμωθούν και οι προσπάθειες (των Κούρδων) για αυτονομία. Μπορεί όμως να κάνει λάθος στους υπολογισμούς του. Όσο περισσότεροι Κούρδοι σκοτώνονται στη Συρία, τόσο πιο έντονες θα είναι οι ταραχές στην Τουρκία. Ο Ερτογάν κάθεται πάνω σε μια πυριτιδαποθήκη. Για το ΝΑΤΟ η αποσταθεροποίηση της χώρας του θα ήταν ένα σενάριο τρόμου».

«Ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν κάνει λάθος»

Η ισπανική El Pais σημειώνει: «Ενδεχόμενη κατάληψη του Κομπάνι από το Ισλαμικό Κράτος δεν θα απειλούσε μόνον την ασφάλεια της περιοχής, αλλά θα προκαλούσε και κρίση στις σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία. Η Ουάσιγκτον ζητά από την Άγκυρα πιο ενεργή δραστηριοποίηση στη μάχη κατά του IS, εκλαμβάνοντας την παθητική στάση της Τουρκίας ως έλλειψη εντιμότητας σε μια σύγκρουση αποφασιστικής σημασίας. Η στρατιωτική ισχύς του Ισλαμικού Κράτους και η επιφυλακτικότητα της Τουρκίας διακυβεύουν τη συνοχή της συμμαχίας κατά του τζιχαντισμού. Ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν κάνει λάθος. Ο κίνδυνος ενός απολυταρχικού χαλιφάτου στα σύνορα μιας χώρας που θέλει να ενταχθεί στην ΕΕ θα έπρεπε να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από τους εσωκομματικούς ελιγμούς και τις προσωπικές φιλοδοξίες».

Η αυστριακή Die Presse: «Ο Ερντογάν παίζει με το χρόνο, ωστόσο οι πιέσεις προκειμένου να αναλάβει δράση η Άγκυρα εντείνονται. Στο εσωτερικό από τους Κούρδους και τα κύματα προσφύγων από τη Συρία και στο εξωτερικό από τους νατοϊκούς συμμάχους. Εάν ο Ερντογάν θέλει να αποφύγει μια σκληρή δοκιμασία θα πρέπει να προχωρήσει στη λήψη δυο μέτρων: να ανοίξει τα σύνορα προς τη Συρία για τους κούρδους μαχητές και να διαθέσει τη στρατιωτική βάση του Ινσιρλίκ για επιθέσεις εναντίον του IS. Και στην εσχάτη ανάγκη να δώσει στα στρατεύματά του εντολή επέμβασης».

Εκλογές θανάτου στο Αφγανιστάν

του Μ…

  Με πάνω από 50% συμμετοχή στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στο Αφγανιστάν, έκλεισαν οι κάλπες. Περισσότεροι από επτά εκατομμύρια Αφγανοί, σε σύνολο 12 εκατομμυρίων πολιτών που έχουν δικαίωμα ψήφου, προσήλθαν να ψηφίσουν, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του επικεφαλής της Ανεξάρτητης Εκλογικής Επιτροπής ο Άχμαντ Γιουσούφ Νουριστάνι, λίγες ώρες μετά το κλείσιμο των εκλογικών τμημάτων.

  Οι Αφγανοί καλούνται να επιλέξουν μεταξύ του Αμπντουλά Αμπντουλά, 53 ετών πρώην υπουργού Εξωτερικών της χώρας που προηγούνταν στον πρώτο γύρο με 45%, και του Άσραφ Γάνι, 65 ετών πρώην στελέχους της Παγκόσμιας Τράπεζας. Οι εκλογές αυτές  θα είναι η πρώτη μεταβίβαση εξουσίας μεταξύ δύο δημοκρατικά εκλεγμένων προέδρων, από το προηγούμενο καθεστώς των Ταλιμπάν. Τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ των 50.000 ανδρών θα αποχωρήσουν στο τέλος του χρόνου.

  Συνολικά περίπου 400.000 στρατιώτες και αστυνομικοί έχουν παραταχθεί σε όλη τη χώρα, προκειμένου να διεξαχθούν οι εκλογές δίχως την παρέμβαση των Ταλιμπάν. Εκείνοι, όντας εκ διαμέτρου αντίθετοι με τις εκλογές, καθώς τις θεωρούν καθοδηγούμενες από την Ουάσιγκτον, απειλούν με διαρκείς επιθέσεις.

 Μετεκλογικά θα εξακολουθήσει να είναι μια χώρα με οικονομία πενίας, δίχως κράτος δικαίου ενώ θα συνεχίζονται οι συγκρούσεις των Ταλιμπάν με το ''δημοκρατικό'' κράτος.

  Ωστόσο, δεν στεκόμαστε στο ποιος θα είναι ο εκλογικός νικητής, αλλά σε ένα πολύ σημαντικότερο γεγονός. Και αυτό  διότι, 106 νεκροι, από τους οποίους 60 αντάρτες, έπληξε σήμερα το Αφγανιστάν κατά τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Όπως ανακοινώθηκε στις επιθέσεις των ανταρτών Ταλιμπάν σκοτώθηκαν 11 αστυνομικοί, 15 στρατιώτες, 20 πολίτες αλλά και περίπου 60 αντάρτες.

  Αυτά είναι τα απάνθρωπα exit poll των εκλογών στο Αφγανιστάν. Επομένως ποιο δημοκρατικό πολίτευμα θα καθιερωθεί; Ο Σπαραγμός δεν φαίνεται να έχει τελειωμό με την νίκη είτε του ενός υποψηφίου είτε του άλλου. Και τα όργανα του ΟΗΕ συνεχίζουν τον ύπνο του δικαίου. Μην σκεφτείτε δυνατά, μπορεί να τους ξυπνήσετε... 

15 χρόνια μετά: Κοιτάζοντας πίσω στον «ανθρωπιστικό» βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ ή μήπως στην αρχή του Τέταρτου παγκοσμίου Πολέμου;

Σήμερα έχουμε τη δική μας εθνική επέτειο.

Μόλις χτες όμως συμπληρώθηκαν 15 χρόνια από την «ανθρωπιστική» επίθεση του ΝΑΤΟ στην τότε Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας.

Ήταν μια «δίκαιη» επιχείρηση αποκατάστασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων ή μήπως ένα από τα πρώτα επεισόδια  του Τέταρτου Παγκόσμιου Πολέμου;

Ας παρακολουθήσουμε τη συζήτηση με βάση τα δύο άρθρα που ακολουθούν.

Το πρώτο δημοσιεύτηκε χτες στο Russia Today.

Το δεύτερο είναι του ιταλού δημοσιογράφου, Claudio Gallo.

Χωρίς να εκφράζουν στο σύνολό τους τις απόψεις του Νέου Μέτοικου, ωστόσο, παρουσιάζουν ενδιαφέρον συνδεόμενα με τις τελευταίες εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή μας αλλά και στον κόσμο.

« Ακριβώς 15 χρόνια πριν, στις 24 Μαρτίου, το ΝΑΤΟ άρχισε τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας για 78 μέρες. Η Συμμαχία παρέκαμψε τα Ηνωμένα Έθνη με το πρόσχημα της επέμβασης για «ανθρωπιστικούς» λόγους, προχωρώντας στην επίθεση που στοίχισε τη ζωή εκατοντάδων πολιτών και προκάλεσε μια πολύ μεγαλύτερη καταστροφή από εκείνη που υποτίθεται ότι απέτρεπε.

Χρόνια μετά, η Σερβία εξακολουθεί να φέρει βαθιές πληγές από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ που, όπως το έθεσε η Συμμαχία, στόχευαν στην «πρόληψη της επέκτασης της αστάθειας" στο Κοσσυφοπέδιο. Ερωτηματικά παραμένουν για τη νομιμότητα της επίθεσης, η οποία προκάλεσε απώλειες και μαζική καταστροφή σ’ αυτή τη χώρα.

Με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Allied Force», αυτή ήταν η μεγαλύτερη επίθεση που ανέλαβε ποτέ η Συμμαχία. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που το ΝΑΤΟ χρησιμοποίησε στρατιωτική δύναμη χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και εναντίον ενός κυρίαρχου έθνους που δεν έθετε καμιά πραγματική απειλή για οποιοδήποτε  μέλος της Συμμαχίας.

Το ΝΑΤΟ απέδειξε το 1999 ότι μπορούσε να κάνει ό, τι θέλει με το πρόσχημα της "ανθρωπιστικής επέμβασης," του  «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία,» ή του «προληπτικού πολέμου" - κάτι που ο καθένας μπορούσε να δει τα επόμενα χρόνια σε διάφορα μέρη του πλανήτη.

  Δεκαεννέα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ συμμετείχαν σε κάποιο βαθμό στην στρατιωτική εκστρατεία κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (Σερβία και Μαυροβούνιο), που διήρκεσε για 11 εβδομάδες μέχρι τις 10 Ιουνίου 1999.

Περισσότερα συντρίμμια, λιγότερα «προβλήματα»

Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, το ΝΑΤΟ εξαπέλυσε 2.300 πυραύλους σε 990 στόχους και έριξε 14.000 βόμβες, συμπεριλαμβανομένων βομβών απεμπλουτισμένου ουρανίου και πυρομαχικών διασποράς (οι βόμβες διασποράς που δεν εξερράγησαν συνέχισαν να αποτελούν σοβαρή απειλή και μετά το τέλος της εκστρατείας). Πάνω από 2.000 άμαχοι σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων 88 παιδιά, και χιλιάδες ακόμη τραυματίστηκαν. Πάνω από 200.000 Σέρβοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, στο Κοσσυφοπέδιο.

Αυτές  που από το ΝΑΤΟ χαρακτηρίστηκαν ως "παράπλευρες απώλειες" από  τις αεροπορικές επιδρομές οδήγησαν σε καταστροφή περισσότερα από 300 σχολεία, βιβλιοθήκες, και πάνω από 20 νοσοκομεία. Τουλάχιστον 40.000 σπίτια ισοπεδώθηκαν ή καταστράφηκαν μερικώς και περίπου 90 ιστορικά και αρχιτεκτονικά μνημεία καταστράφηκαν. Για να μην αναφέρουμε τη μακροπρόθεσμη ζημία που υπέστη η οικολογία της περιοχής και, κατά συνέπεια, η υγεία των ανθρώπων, καθώς και η οικονομική ζημία δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Πριν από την στρατιωτική επίθεση, το καθεστώς Μιλόσεβιτς είχε κατηγορηθεί για "υπερβολική και δυσανάλογη χρήση βίας στο Κοσσυφοπέδιο." Αλλά η ισχύς  που το ΝΑΤΟ χρησιμοποίησε για το βομβαρδισμό του εδάφους ενός  κυρίαρχου κράτους έδαφος ήταν «λογική» και περιορισμένη; Η Διεθνής Αμνηστία κατηγόρησε τις συμμαχικές δυνάμεις για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου.

Η Διεθνής Αμνηστία πιστεύει ότι “οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ υπέπεσαν σε σοβαρές παραβιάσεις των νόμων του πολέμου που οδήγησαν  σε ορισμένες περιπτώσεις, σε παράνομες δολοφονίες αμάχων" αναφέρει το παρατηρητήριο των ανθρώπινων δικαιωμάτων σε μια έκθεση που δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 2000.

Η Συμμαχία διέψευσε τις κατηγορίες, λέγοντας ότι οι υποθέσεις που αφορούν τον θάνατο αμάχων οφείλονται σε τεχνολογικές αδυναμίες ή ήταν απλά «ατυχήματα της σύγκρουσης.»

 «Ποτέ δεν είπαμε ότι θα αποφύγουμε τις απώλειες. Θα ήταν παράτολμο να το ισχυριστούμε, δεδομένου ότι καμία στρατιωτική επιχείρηση στην ιστορία δεν ήταν τέλεια," είπε ο Jamie Shea, επικεφαλής εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ, στον  Guardian.

Το ΝΑΤΟ σταμάτησε την αεροπορική του εκστρατεία με την υπογραφή της Στρατιωτικής Τεχνικής Συμφωνίας στο Κουμανόβο στις 9 Ιουνίου 1999, με την Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση να συμφωνεί να αποσύρει τις δυνάμεις από το Κοσσυφοπέδιο. Στις 10 Ιουνίου 1999, το Συμβούλιο Ασφαλείας ενέκρινε το ψήφισμα 1244 που επέβαλε την αποστολή προσωρινής διοίκησης του ΟΗΕ στο Κοσσυφοπέδιο (UNMIK).

Τον Αύγουστο του 2013, η Διεθνής Αμνηστία κατηγόρησε τη UNMIK για αποτυχία να διερευνήσει σωστά τις απαγωγές και τις δολοφονίες των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου μετά το τέλος του πολέμου του 1998-1999.

 «Πέρασαν χρόνια και η τύχη της πλειοψηφίας των απωλειών και στις δύο πλευρές της σύγκρουσης βρίσκεται  ακόμα σε εκκρεμότητα, με τις οικογένειες να περιμένουν ακόμα την απονομή δικαιοσύνης» δήλωσε η οργάνωση.

Ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ: συμβολικό στάδιο του σύγχρονου παγκόσμιου πολέμου

του Claudio Gallo

Ο Claudio Gallo είναι δημοσιογράφος, εργάζεται ως πολιτιστικός συντάκτης  στη La Stampa, όπου διετέλεσε επίσης ως συντάκτης για εξωτερικά θέματα και ανταποκριτής στο  Λονδίνο. Τα κύρια ενδιαφέροντα του αφορούν την πολιτική στη Μέση Ανατολή.

«Αν για ένα λεπτό σταθούμε έξω από την τρέχουσα ροή των ειδήσεων, θα συνειδητοποιούμε ότι βρισκόμαστε βαθιά μέσα στον Τέταρτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτός ξεκίνησε το 1989 με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου που σήμανε το τέλος του Τρίτου, γνωστού και ως ο Ψυχρού Πολέμου. Το τελευταίο κεφάλαιο του Τέταρτου Παγκοσμίου Πολέμου είναι, προφανώς, η αποτυχημένη προσπάθεια για απομάκρυνση της Ρωσίας από την Κριμαία, αλλά έως τώρα το  πιο συμβολικό επεισόδιο παραμένει ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ που άρχισε στις 24 Μαρτίου 1999, ακριβώς πριν από 15 χρόνια. Ήταν ένας πόλεμος κατά του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, αλλά επίσης ένας πόλεμος για να μετατοπιστεί προς ανατολάς η επιρροή και τα όρια του ΝΑΤΟ.

Η επιχείρηση Allied Force, όπως την ονόμασε το ΝΑΤΟ,  εκτυλίχτηκε στις  78 ημέρες του βομβαρδισμού της Γιουγκοσλαβίας του Μιλόσεβιτς με μια προοδευτικά αυξανόμενη  ένταση, περνώντας από στρατιωτικούς σε στόχους πολιτικών υποδομών. Περίπου  200 Σέρβοι πολίτες έχασαν τη ζωή τους ως παράπλευρες απώλειες (σε αντιστοιχία περίπου 300 που πέθαναν στο Κοσσυφοπέδιο, κυρίως αλβανικής εθνικότητας), ενώ το ΝΑΤΟ δεν είχε σχεδόν απώλειες κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων, μόνο μερικοί  στρατιώτες σκοτώθηκαν σε υποτιθέμενη ατυχήματα.

Ο «Τέλειος» Πόλεμος

Ήταν ο τέλειος πόλεμος. Ο βρετανός στρατιωτικός ιστορικός, John Keegan, απάντησε σχεδόν θεατρικά στην Daily Telegraph για την αρχική παλιά πίστη του στους στρατιώτες πεζικού: «υπάρχουν ορισμένες ημερομηνίες στην ιστορία του πολέμου που σημειώνουν τα πραγματικά σημεία καμπής (...) Τώρα υπάρχει ένα νέο σημείο καμπής στο ημερολόγιο: 3 Ιουνίου του 1999, όταν η συνθηκολόγηση του Προέδρου Milosevic απέδειξε ότι ένας πόλεμος μπορεί να κερδηθεί από τις αεροπορικές δυνάμεις μόνο.»

Ένας πολύ «καθαρός» πόλεμος με πολλές έξυπνες βόμβες ικανές να σκορπιστούν στη Σερβία  και να κτυπήσουν μόνο τα «κακά αγόρια», όπως προτάθηκε από την ηχηρή προπαγάνδα. Η  παρουσίαση στη δυτική κοινή γνώμη της επίθεσης εντός της Ανατολικής Ευρώπης σαν ένα δίκαιο πόλεμο δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση στην αρχή. Αλλά το κρυμμένο Persuaders είχαν στο πλευρό τους την εμπειρία του George H. W. ο Μπους του πολέμου του κόλπου. Αν ο πόλεμος του κόλπου ήταν η πρώτη τηλεοπτική πολέμου, ιδωμένη μέσα από το είδος επιλογή του CNN κάμερες, η Γιουγκοσλαβία ήταν ο πρώτος πόλεμος του Διαδικτύου.

Έπρεπε να βρεθεί μια συμβολική πρόκληση. Αυτή ήταν η σφαγή στο Racak, ένα χωριό του Κοσσυφοπεδίου στην οποία 45 Αλβανοί σκοτώθηκαν από τον σερβικό στρατό σε απάντηση για το θάνατο 4 σέρβων αστυνομικών. Η αφήγηση του ΝΑΤΟ ήταν το ότι οι βομβαρδισμοί ήταν συνέπεια της σερβικής εθνοκάθαρσης, αλλά η αλήθεια ήταν, αντίθετα, ότι ήταν η επέμβαση του ΝΑΤΟ, που προκάλεσε ορισμένες ενέργειες κατά του πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου, στην ένταση  του πολέμου κατά των αυτονομιστών του UCK, που υποστηρίζΟΝΤΑΝ από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία.

Ο πρώην ηγέτης των Εργατικών, Τόνι Μπεν (ο οποίος πέθανε πριν από λίγες ημέρες), δήλωσε στο βρετανικό Κοινοβούλιο: "Ανεξάρτητα από τη νομιμότητα ή την ηθική του πολέμου που ξεκίνησε εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, οι βομβαρδισμοί επιδείνωσαν σοβαρά την προσφυγική κρίση."

Ο Richard Gott του  Guardian (υπεράνω κάθε υποψίας) πίστευε ότι "οι απότομες μετατοπίσεις του πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου προκλήθηκαν από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ και με την απόφαση των δυτικών κυβερνήσεων να επιβάλλουν αδύνατους όρους  πάνω στο Σερβικό κυρίαρχο κράτος." Όπως σημειώνεται σε εκείνες τις ημέρες, πάντα από τον Guardian: «Ο UCK έχει ήδη επανεφοδιαστεί με όπλα που μπαίνουν  λαθραία στα σύνορα από την Αλβανία και ανακατέλαβε χωριά που εγκαταλείφθηκαν από τις σερβικές δυνάμεις ασφαλείας.»

Για το Racak επίσης οι (υπεράνω υποψία) Times είχαν κάποιες αμφιβολίες: "Η πραγματικότητα για το τι συνέβη στο Racak εξακολουθεί να τυλίγεται απόαμφισβήτηση. Αυτό που είναι γνωστό είναι ότι οι τέσσερις σέρβοι αστυνομικοί σκοτώθηκαν έξω από το χωριό σε μια ενέδρα του Απελευθερωτικό στρατΟΎ του Κοσσυφοπεδίου (UCK). Στη συνέχεια τουλάχιστον 40 Αλβανικής καταγωγής άνδρες από το χωριό πυροβολήθηκαν σε μια πρωινή επίθεση από τους Σέρβους. Οι Σέρβοι λένε ότι όλοι οι νεκροί ήταν αντάρτες του UCK που σκοτώθηκε στη μάχη. Οι Αλβανοί υποστήριζαν ότι ήταν όλοι πολίτες που σκοτώθηκαν μετά  τη σύλληψη τους».

Αλλά ένα γεγονός ως αφορμή δεν ήταν αρκετό,  για να πεισθούν οι πολίτες χρειάζεται μια ιδεολογία, επειδή - παρά το θάνατο της ιδεολογίας που διακηρύχθηκε από τον θριαμβεύοντα νεοφιλελευθερισμό – η  ιδεολογία είναι πιο ζωντανή από ποτέ. Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ήταν η ιδεολογία αυτή. Ας είμαστε σαφείς: Ποιος είναι κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Αλλά ένα πράγμα είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα, για χάρη των οποίων ο επίσκοπος Juan Gerardi σκοτώθηκε στη  Γουατεμάλα από τάγματα θανάτου το 1998, για παράδειγμα, και ένα άλλο πράγμα είναι η ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που την «υπεράσπιζαν» ο George W. Bush και ο Tony Blair.

Το Πρόσχημα της «Ανθρωπότητας»

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, για να ανοίξει ο δρόμος για αυτήν την επιχείρηση, αξιοποιήθηκε το 1997 το Μανιφέστο των Νέων Εργατικών. Ήταν η δημιουργία μιας «ηθικής εξωτερικής πολιτικής»: "Οι Εργατικοί επιθυμούν η Βρετανία να είναι σεβαστή στον κόσμο για την ακεραιότητα με την οποία διεξάγει τις εξωτερικές της σχέσεις. Θα καταστήσουμε την προστασία και την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως το κεντρικό στοιχείο της εξωτερικής μας πολιτικής. Θα εργαστούμε για τη δημιουργία ενός διαρκούς Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη διερεύνηση των γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας."

 «Όποιος λέει «ανθρωπότητα» θέλει να εξαπατήσει,» έγραψε ο Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, επεσήμανε ο Carl Schmitt. «Όποιος λέει Ανθρωπότητα» είναι επίσης ο τίτλος του βιβλίου που Danilo Zolo, καθηγητή της φιλοσοφίας του δικαίου και της φιλοσοφίας του διεθνούς δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, που έγραψε εκείνες τις ημέρες. «Στις αρχές της δεκαετίας," γράφει ο  Zolo, "η ανθρωπιστική επέμβαση" υπήρξε  βασικό στοιχείο της διεθνούς στρατηγικής των ΗΠΑ. Ο ισχυρισμός τους ότι η "παγκόσμια ασφάλεια" απαιτεί οι μεγάλες δυνάμεις που είναι υπεύθυνες για την παγκόσμια τάξη οδήγησε η Βεστφαλιανή αρχή της μη παρέμβασης στην εσωτερική δικαιοδοσία των εθνικών κρατών να θεωρηθεί ξεπερασμένη. Ο πόλεμος που ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας - ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο το 1999 - τελικά θεμελίωσε την πρακτική του ανθρωπιστικού παρεμβατισμού. Το ανθρωπιστικό κίνητρο αξιοποιήθηκε έτσι ρητά σαν ασφαλής αιτία για έναν επιθετικό πόλεμο. Και οι ΗΠΑ διακήρυξαν ότι η χρήση βίας για ανθρωπιστικούς λόγους ήταν νόμιμη, ακόμη και σε αντίθεση με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, τις αρχές του καταστατικού τους και την απόφαση του Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης, καθώς και με το διεθνές δίκαιο γενικότερα."

Ο Ιταλός φιλόσοφος Costanzo τιτλοφόρησε το βιβλίο σχετικά με τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ «Η Ηθική του Βομβαρδισμού». Ο Preve  δήλωσε: "οι ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει μια τραγική κατάσταση στην οποία η φιλοσοφία των οικουμενικών ανθρώπινων δικαιωμάτων συγκρούεται άμεσα με την διαστρεβλωμένη καρικατούρα, την ιδεολογία της εξαγωγής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την ένοπλη ισχύ. Με την αρχική Ελληνική έννοια, η τραγωδία αναφέρεται σε μια απελπιστική κατάσταση, όπου κάθε απόφαση είναι κακή. Το πρόβλημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σήμερα είναι ίσως το πιο τραγικό της εποχής μας. Από τη μία πλευρά, οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, σίγουρα, πρέπει να εκπαιδευτούν να σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επιπλέον, αυτή η εκπαίδευση θα έπρεπε να είναι φιλοσοφικά εδραιωμένη σε ένα πραγματικό παγκόσμιο διάλογο χωρίς ποταπή προκατάληψη της Δυτικής ανωτερότητας, ιδιαίτερα τις πιο χυδαίας έκδοσης που έρχεται σε μας ως θεία εντολή που εκδίδεται από την πόλη του Ronald Reagan. Από την άλλη πλευρά, η συνολική υποδούλωση των Ηνωμένων Εθνών στις ΗΠΑ και το επαίσχυντο καθεστώς της μαριονέτας, που αυτά έχουν περιέλθει, έχει οδηγήσει σε μια ανεξέλεγκτη κατάσταση διεθνούς παρανομίας.

Κατά ειρωνικό τρόπο, στην Ιταλία ο Μιλόσεβιτς συνέπεσε με τον πρώτο πρωθυπουργό που προέρχονταν από το παλαιό κομμουνιστικό κόμμα, τον Massimo D'Alema. Έγραψε ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Φραντσέσκο Κοσίγκα: «η προσγείωση του  "Κομμουνιστή" D'Alema στο Palazzo Chigi (την έδρα της κυβέρνησης) πραγματοποιήθηκε με την πλήρη υποστήριξη της Ουάσιγκτον, σε αντάλλαγμα για την εγγύηση ότι η Ιταλία δεν θα υπαναχωρήσει στον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου.»

Ακόμη περισσότερο ειρωνικά, οι βομβαρδισμοί ξεκίνησαν την ίδια χρονιά που γεννήθηκε το ευρώ. Με την επίθεση κατά της Γιουγκοσλαβίας η κυβέρνηση Κλίντον πήρε την ευκαιρία να αποδείξει σε όλο τον κόσμο την πολιτική ασυνέπεια της νέας Ευρώπης, που πάντα εξαρτάται από τις ΗΠΑ. Αγωνιζόμενη  για την ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κοσσυφοπέδιο, η Ευρώπη πράγματι αγωνιζόταν  για αυτοκρατορική ημερήσια διάταξη.

Για να παραθέσω τον Ιταλό φιλόσοφο Ντιέγκο Fusaro: "με την κατάρρευση της διπολικής δομής του σύμπαντος, έχει αρχίσει μια νέα φάση, των συγκρούσεων, όλα είναι διαφορετικά, και την ίδια στιγμή όλα βρίσκονται μέσα στο νέο Τέταρτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτός είναι ένας γεωπολιτικός και πολιτισμικός πόλεμος  που διακηρύσσεται  από την Οικουμενική Μοναρχία στον υπόλοιπο κόσμο. Ένας πόλεμος ενάντια σε όλους τους λαούς και τα έθνη που δεν είναι έτοιμοι να υποταχτούν στη δύναμή της, δηλαδή στην πολιτική της παγκόσμιας κυριαρχίας δια μέσου της εμπορευματικής μορφής».