Αριστερή στροφή στην Ισπανία

Σημαντικές αλλαγές του πολιτικού σκηνικού με κύριο χαρακτηριστικό τη μετατόπιση προς τα αριστερά επέφεραν οι προχθεσινές περιφερειακές και δημοτικές εκλογές στην Ισπανία. Πρώτη δύναμη παραμένει το PP, αλλά με απώλειες.

Έξι μήνες πριν τις βουλευτικές εκλογές το Λαϊκό Κόμμα (ΡΡ) του ισπανού πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι υπέστη ισχυρό πλήγμα. Στις προχθεσινές περιφερειακές και δημοτικές εκλογές στην Ισπανία το κυβερνών κόμμα σημείωσε σημαντικές απώλειες. Μπορεί το ΡΡ να παραμένει ισχυρότερη πολιτική δύναμη στη χώρα, με μόλις 27 % που έλαβε, ωστόσο έχασε σχεδόν 11 % ή 2,5 εκατομμύρια ψήφους σε σύγκριση με τις τελευταίες τοπικές εκλογές του 2011.

Σε αρκετές περιφέρειες και δημοτικά συμβούλια της χώρας οι συντηρητικοί κινδυνεύουν να χάσουν τώρα την εξουσία από πιθανές συνεργασίες αριστερών κομμάτων. Το νέο αριστερό κόμμα Podemos (Μπορούμε) σημείωσε σημαντικές επιτυχίες τόσο στην πρωτεύουσα, τη Μαδρίτη, όσο και στη Βαρκελώνη. Σύμφωνα με τα προσωρινά αποτελέσματα, στην καταλανική μητρόπολη επικράτησε μια συμμαχία αριστερών κομμάτων την οποία υποστηρίζει το Podemos.

Στα χέρια αριστερής συμμαχίας η Μαδρίτη;

Η υποψήφια του ΡΡ για το δήμο της Μαδρίτης Εσπεράνθα Αγκίρε

Στη Μαδρίτη το λαϊκό κόμμα μπορεί να αναδείχθηκε πρώτη δύναμη, κατάφερε να εξασφαλίσει όμως μόλις μια έδρα παραπάνω από την αριστερή συμμαχία της οποίας ηγείται το Podemos. Πιθανότερο σενάριο είναι να αναλάβει η υποψήφια της αριστερής συμμαχίας τα ηνία του δήμου, σε περίπτωση που εξασφαλίσει - όπως αναμένεται - τη στήριξη των Σοσιαλιστών. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να χάσει το Λαϊκό Κόμμα το συμβολικά ιδιαίτερα σημαντικό αυτό πόστο στην πρωτεύουσα, για πρώτη φορά από το 1991.

Οι χθεσινές τοπικές εκλογές θεωρούνται πρόκριμα για τις εθνικές εκλογές στα τέλη του χρόνου. Οι Σοσιαλιστές (PSOE) συγκέντρωσαν 25 % και 2,8 ποσοστιαίες μονάδες λιγότερες σε σχέση με το 2011. Τα μηνύματα της κάλπης είναι όμως αρκετά ενθαρρυντικά για τους Σοσιαλιστές: αφενός βρίσκονται πλέον σε απόσταση αναπνοής από τους κυβερνώντες συντηρητικούς, ενώ σε αρκετές περιφέρειες και δήμους εκτιμάται ότι θα «εκδιώξουν», σε συνεργασία με αριστερές συμμαχίες, τους υποψηφίους των συντηρητικών.

Τρίτο κόμμα οι Πολίτες

Ο επικεφαλής του Ciudadanos Άλμπερτ Ριβέρα

Τρίτη δύναμη αναδείχθηκε το ανερχόμενο φιλελεύθερο Ciudadanos (Πολίτες), λαμβάνοντας το 6,6 % των ψήφων. Το Podemos του Πάμπλο Ιγκλέσιας δεν κατέβασε υποψηφίους σε όλη τη χώρα παρά μόνον σε ορισμένες περιφέρειες και δήμους και αυτό στο πλαίσιο ενός ευρύτερου συνασπισμού κινημάτων και κομμάτων.

Στις κάλπες κλήθηκαν χθες Κυριακή οι πολίτες σε 13 από τις 17 ισπανικές περιφέρειες προκειμένου να αναδείξουν τα νέα περιφερειακά κοινοβούλια ενώ σε όλη τη χώρα εκλέχτηκαν τα νέα δημοτικά συμβούλια και οι εκπρόσωποι των κοινοτήτων. Η πολιτική λιτότητας αλλά και μια σειρά σκανδάλων στοίχισαν τελικά ακριβά στο Λαϊκό Κόμμα. Ο Μαριάνο Ραχόι ήλπιζε ότι τα σημάδια ανάκαμψης της ισπανικής οικονομίας, που έκαναν τους τελευταίους μήνες την εμφάνισή τους, θα ωφελούσαν το κόμμα του. Οι αριστερές συμμαχίες ωστόσο έκλεψαν την παράσταση.

Το τέλος του δικομματισμού, η άνοδος των Podemos

Ισπανικά ΜΜΕ

Η επόμενη ημέρα μετά τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές βρίσκει την Ισπανία να ζει σε ρυθμούς Podemos και Ciudadanos, με τις εφημερίδες της χώρας να μιλούν για «βαθιά αλλαγή» και «βαριά ήττα του Λαϊκού Κόμματος αλλά και των Σοσιαλιστών»

Η κεντροδεξιά εφημερίδα El Mundo γράφει στο πρωτοσέλιδό της: «Πολιτική αλλαγή σε βάρος του PP». Ο συντάκτης του άρθρου κάνει λόγο για «δυναμική εισβολή του αριστερού Podemos (σ.σ. Μπορούμε) αλλά και την «αξιοσημείωτη άνοδο του κεντροδεξιού Ciudadanos (σ.σ. Πολίτες).

«Οι 'αγανακτισμένοι', το κίνημα που γεννήθηκε από την αγανάκτηση του κόσμου λόγω της κρίσης, το οποίο υποστηρίζεται από το Podemos, είναι σε θέση να κερδίσουν τα δημαρχεία της Μαδρίτης και της Βαρκελώνης με την υποστήριξη άλλων κομμάτων της αριστεράς, σε μια ιστορική αλλαγή έπειτα από 24 χρόνια που οι συντηρητικοί του Λαϊκού Κόμματος βρίσκονται στην εξουσία στην ισπανική πρωτεύουσα», σημειώνει - μεταξύ άλλων - η El Mundo.

Αναφορικά με την ήττα του Λαϊκού Κόμματος, η εφημερίδα αναφέρει ότι επείγει η διοργάνωση ενός έκτακτου συνεδρίου και σημειώνει: «Το κόμμα διακινδυνεύει να μην επιβιώσει αν εγκλωβιστεί στο απαρχαιωμένο επιχείρημα της οικονομικής αναγέννησης. Αν και παραμένει πρώτη δύναμη στη χώρα, το πισωγύρισμα που υπέστη οφείλεται στην έλλειψη συναίσθησης και κοινωνικής ευαισθησίας, μαζί με τον υπερσυντηρητισμό με τον οποίο το κόμμα αυτό ανταποκρίθηκε στην δυσαρέσκεια του κόσμου απέναντι στην λειτουργία των θεσμών και στα σκάνδαλα της διαφθοράς».

Παράλληλα, η εφημερίδα κρίνει ότι το PSOE παρουσιάζει «μία μεγάλη υποχώρηση στις μεγάλες πόλεις, αλλά θα μπορούσε να αναλάβει την διοίκηση σε επιπλέον έξι περιοχές αν καταλήξει σε συμφωνίες με το Podemos», το κόμμα που επιβεβαίωσε στις εκλογές αυτές «την δυναμική του εισβολή» στην πολιτική σκηνή της χώρας.

«Η πτώση του PP προκαλεί μια ανατροπή υπέρ της αριστεράς», επισημαίνει παράλληλα η κεντροδεξιά El Pais.

Τα αποτελέσματα δείχνουν μια «βαθιά αλλαγή», υπογραμμίζει εξάλλου η εφημερίδα σε κύριο άρθρο της, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος και η La Vanguardia αναφέρεται σε «ριζική αλλαγή».

«Θα ήταν απατηλό να ερμηνεύουμε αυτό που συνέβη ως μια επανάσταση που είχε αναγγελθεί από ορισμένους, αλλά θα ήταν επίσης σφάλμα να μείνουμε απαθείς απέναντι στο ισχυρό μήνυμα αλλαγής που δίνουν αυτά τα αποτελέσματα», συμπληρώνει η El Pais.

Για την εφημερίδα πρόκειται για «ένα σημαντικό αποτέλεσμα του πολιτικού σεισμού που άρχισε να εκδηλώνεται στις ευρωεκλογές του 2014», στις οποίες το Podemos κέρδισε πέντε έδρες ξεπερνώντας κάθε προσδοκία.

Τέλος, για τις οικονομικές εφημερίδες, τα κόμματα στην Ισπανία είναι πλέον «καταδικασμένα σε συμμαχίες», όπως άλλωστε τιτλοφορείται και η Cinco Dias, ενώ στο ίδιο πνεύμα η Expansion υπογραμμίζει στο πρωτοσέλιδό της: «Η Ισπανία αξιώνει συμμαχίες».

Η δήμαρχος των Podemos στη Βαρκελώνη οραματίζεται τη δημοκρατία και την αλλαγή

Η μεγάλη νικήτρια των τοπικών εκλογών στην Ισπανία, η νέα δήμαρχος της Βαρκελώνης Άντα Κολάου του συνδυασμού «Barcelona en Comu» που υποστηρίζεται από τους Podemos, μίλησε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων για τη νέα εποχή που σηματοδοτεί η επιτυχία της αλλά και για τον ΣΥΡΙΖΑ. «Θέλουμε μια πόλη δίκαιη και δημοκρατική», δήλωσε.

Η θριαμβεύτρια των εκλογών, μίλησε στον Γιώργη-Βύρωνα Δάβο και εξήγησε τη σημασία της νίκης και το ποιες εξελίξεις αυτή μπορεί να έχει τόσο για την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στην Ισπανία, όσο και πιθανώς στις διακρατικές σχέσεις μεταξύ των κρατών του Ευρωπαϊκού Νότου. «Η κινητοποίηση του ελληνικού λαού και ιδίως η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ προσέφερε μια ανάσα ελπίδας στους αγωνιζόμενους λαούς της Ευρώπης», τόνισε.

Υπενθυμίζεται ότι ο συνδυασμός «Barcelona en Comu» με επικεφαλής τη γνωστή ακτιβίστρια κατά των εξώσεων Άντα Κολάου και την υποστήριξη των Podemos, κατετάγη πρώτος με 11 έδρες, έναντι 10 εδρών που έλαβε το συντηρητικό κόμμα, σπάζοντας ένα κατεστημένο άνω των 35 ετών και αναλαμβάνοντας τα ηνία της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Ισπανίας, της Βαρκελώνης.

 

Ασκήσεις αυτοκριτικής και συσπείρωσης στη γαλλική Αριστερά

Τα αριστερά κόμματα, οι μεγάλοι χαμένοι των νομαρχιακών εκλογών, αναλύουν το αποτέλεσμα με το βλέμμα στραμμένο στις επόμενες εθνικές εκλογές. Η αριστερή πτέρυγα του κυβερνώντων σοσιαλιστών ζητά χαλάρωση της λιτότητας.

 Όλα αυτά στη σκιά  της επικράτησης του Νικολά Σαρκοζί ο οποίος παρουσιάζεται ως ο μεγάλος κερδισμένος των πρώτου και δεύτερου γύρου των περιφερειακών και νομαρχιακών εκλογών και  αναδεικνύεται με αυτό τον τρόπο και ως πρώτο φαβορί για την κούρσα των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία το 2017. 

Μετά τον εκλογικό κόλαφο της περασμένης Κυριακές στις νομαρχιακές τα αριστερά κόμματα της Γαλλίας αναλώνονται στην αναζήτηση των αιτίων και το κάνουν με διαφορετικό τρόπο το καθένα. Η αριστερή πτέρυγα του κυβερνώντος σοσιαλιστικού στρέφεται προς την κοινή γνώμη με μια προειδοποιητική επιστολή, οι Πράσινοι αναδιαμορφώνουν την πορεία τους για τα επόμενα δύο χρόνια.

Ζητούν αλλαγή πολιτικής ρότας

To σοσιαλιστικό κόμμα θέλει να επαναπατρίσει τους ψηφοφόρους του

«Πρόκειται για μια καθαρή ήττα», παραδέχεται ο Ζερόμ Γκουεντγί από την αριστερή πτέρυγα του Σοσιαλιστικού κόμματος. Όπως και άλλοι σύντροφοί του παρατηρούσε με δέος το βράδυ της Κυριακής την εκλογική του περιφέρεια, που είναι η ίδια με εκείνη του πρωθυπουργού Βαλς, να καταρρέει. «Δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε τους αριστερούς ψηφοφόρους. Όταν για δύο συνεχόμενες Κυριακές μένουν στο σπίτι και δεν ψηφίζουν κι αυτό επί μήνες, πρέπει να αναζητήσουμε το διάλογο».

Την ίδια εμπειρία είχαν κι άλλα στελέχη των Σοσιαλιστών. Οι περιφέρειές τους πέρασαν στα χέρια των συντηρητικών, κάτι που προκάλεσε την οργή της κομματικής βάσης.Τμήμα του κόμματος, που εδώ και κάποιο διάστημα θέτει σε αμφιβολία τη μεταρρυθμιστική πολιτική του διδύμου Βαλς-Ολάντ, πέρασε στην αντεπίθεση ήδη από το βράδυ της Κυριακής και με σύνθημα το «Ζήτω η Αριστερά», ζήτησαν αλλαγή πολιτικής ρότας. Περισσότερες επενδύσεις για θέσεις εργασίας, λιγότερη δημοσιονομική λιτότητα. Βέβαια ο γάλλος πρωθυπουργός γνώριζε ότι η έκκληση για αλλαγή πολιτικής θα έρχονταν μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και φρόντισε να επαναδιατυπώσει την ορθότητα της πολιτικής των μεταρρυθμίσεων.

Οι Πράσινοι σχεδιάζουν το μέλλον

Ακάθεκτος προς το προεδρικό μέγαλο ο Σαρκοζί

Από την πλευρά τους οι Πράσινοι, που διαθέτουν τώρα λιγότερα νομαρχιακά συμβούλια από ότι το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο προσπαθούν να ξανακερδίσουν την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων τους προχωρώντας σε επαναπροσδιορισμό της πολιτικής τους. «Θα πρέπει να εξετάσουμε τον οδικό χάρτη για τα επόμενα δύο χρόνια», δήλωσε ο Φρανσουά ντε Ρυζί, πρόεδρος τη κοινοβουλευτικής ομάδας. «Ο Ολάντ απέχει λίγο από το στόχο και θα πρέπει τώρα να ανοίξουμε διάλογο για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις και τα αποτελέσματα που θα πρέπει να αποφέρουν αυτά τα δυο χρόνια».

Ίδια εικόνα απογοήτευσης στο Αριστερό Μέτωπο του Ζαν Λυκ Μελανσόν και στους κομμουνιστές, ενώ ο νικητής Νικολά Σαρκοζί ετοιμάζεται να χτυπήσει και πάλι την πόρτα του προεδρικού μεγάρου. Το Εθνικό Μέτωπο δεν κατάφερε να κερδίσει μια ολόκληρη νομαρχία, αλλά 50 εκλογικές περιφέρειες και στο εξής δεν θα εκπροσωπείται μόνο στα δημαρχεία, τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση και τη Γερουσία, αλλά και στις νομαρχίες. «Μια βάση για τις μελλοντικές νίκες», προέβλεψε η πρόεδρος Μαρίν ΛεΠεν.

  Στο μεταξύ πυκνώνουν οι φήμες για κυβερνητικό ανασχηματισμό στη Γαλλία καθώς δεν μετέβη στο Βερολίνο για να λάβει μέρος στις γερμανογαλλικές διαβουλεύσεις ο πρωθυπουργός Μ. Βαλς  μετά την νέα ήττα των σοσιαλιστών στις νομαρχιακές.

Μετά την ιστορική ήττα της αριστεράς στο δεύτερο γύρο των νομαρχιακών εκλογών την περασμένη Κυριακή ο Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς, επέκρινε επανειλημμένα το γεγονός ότι η αριστερά κατέβηκε κατέβηκε διασπασμένη στην εκλογική διαδικασία. Την ίδια στιγμή απευθύνει ισχυρό κάλεσμα στις αριστερές δυνάμεις για νέα συσπείρωση, ενόψει και των επικείμενων περιφερειακών εκλογών τέλη του έτους.

Οι οικολόγοι Πράσινοι, οι οποίοι συνειδητοποίησαν προφανώς ότι δεν έχουν και πολλά να κερδίσουν βαδίζοντας μόνοι τους, αποτελούν για την κυβέρνηση την πρώτη δυνατότητα συνεργασίας. Σε χθεσινή συνάντησή τους με τον γενικό γραμματέα του σοσιαλιστικού κόμματος Ζαν Κριστόφ Καμπαντέλη, οι οικολόγοι διερεύνησαν τις δυνατότητες συμμαχίας, αφήνοντας πίσω τους τις διαφορές που προέκυψαν με την παραίτηση της πρώην υπουργού Σεσίλ Ντυφλό, η οποία «συμπαρασύρει» μέρος οικολόγων που αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση.

Γαλλία: Ευρεία νίκη της Δεξιάς

       του Μ ...

Η κεντροδεξιά συμμαχία UMP/UDI ήταν η μεγάλη νικήτρια στον δεύτερο γύρο των περιφερειακών εκλογών της Γαλλίας, όπως δείχνουν τα πρώτα exit polls μετά το κλείσιμο της κάλπης.

Το δεξιό κόμμα Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (UMP) του Νικολά Σαρκοζί και οι σύμμαχοί του φαίνεται να κερδίζουν από 66 έως 70 περιφέρειες (από 41 στις προηγούμενες εκλογές), τη στιγμή που οι κυβερνώντες Σοσιαλιστές (PS) αναμένεται να εξασφαλίσουν 27-31 περιφέρειες, βλέποντας τη δύναμή τους να μειώνεται περίπου στο μισό, σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές.

Το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο (FN) της Μαρί Λεπέν φαίνεται να κερδίζει μία με δύο από τις συνολικά 101 περιφέρειες.

Ο πρωθυπουργός της Γαλλίας Μανουέλ Βαλς σημείωσε ότι τα κέρδη που κατέγραψε το FN στις τοπικές και νομαρχιακές εκλογές αποτελούν μια ένδειξη της συνεχιζόμενης αναταραχής στο γαλλικό πολιτικό σκηνικό.

Ο Βαλς παραδέχθηκε τη νίκη του UMP και των κεντρώων συμμάχων του καθώς και ότι το PS έχασε πολύ έδαφος.

Ο ίδιος υποσχέθηκε ότι η κυβέρνηση θα λάβει νέα μέτρα για την τόνωση των δημοσίων και των ιδιωτικών επενδύσεων τις επόμενες ημέρες.

Η «εγκαταλελειμμένη» γαλλική εργατική τάξη είναι έτοιμη να τιμωρήσει την παραμέληση της από την Αριστερά ψηφίζοντας την Ακροδεξιά - ένα άρθρο του Guardian

Οι αναλυτές λένε ότι οι φόβοι για της μετανάστευση από τους ψηφοφόρους με τα “μπλε κολάρα” - αγνοήθηκαν από το Σοσιαλιστικό Κόμμα

Σε μια προεκλογική συγκέντρωση μόλις λίγες ημέρες πριν από τις περιφερειακές εκλογές της Γαλλίας, ένας Ιάπωνας δημοσιογράφος ρώτησε τη Marine Le Pen: γιατί το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο προβλέπεται να πάει τόσο καλά;

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η ψήφος στο FN θα φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα, έως και 30% των ψήφων, ακριβώς μπροστά από την αντιπολιτευόμενη Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (UMP)  και  από το κυβερνών Σοσιαλιστικό κόμμα που υστερεί.

"Το Εθνικό Μέτωπο είναι μόνο εναντίον όλων. Οι Γάλλοι έχουν συνειδητοποιήσει εδώ και αρκετό καιρό τώρα ότι η ανάλυση του Εθνικού Μετώπου είναι σωστή, και τα άλλα πολιτικά κόμματα έχουν αποτύχει”, απάντησε η Λεπέν. Το FN είχε απομακρυνθεί από το να είναι "ένα κόμμα της αντιπολίτευσης ... σε ένα κίνημα που θα  κυβερνά" με την αντιμετώπιση "της οικονομίας, της μετανάστευσης και του ισλαμικού φονταμενταλισμού», πρόσθεσε.

Από τη Λεπέν, μια χονδροειδή ανάλυση αυτού του τύπου θα μπορούσε να αναμένεται. Αλλά από ένα μέλος της ηγεσίας της αριστεράς; Στο νέο τόμο «η κατάσταση του έθνους», L'Insécurité culturelle, ο αναλυτής Λοράν Μπουβέ, έχει προκαλέσει θύελλα στα σαλόνια του Παρισιού με τον ισχυρισμό ότι η εργατική τάξη της χώρας είναι έτοιμη να ψηφίσει FN μαζικά επειδή έχει εγκαταλειφθεί από την Αριστερά και εξαπατηθεί από τη σοσιαλιστική κυβέρνηση της χώρας.

Ο Μπουβέ κατηγορεί την Αριστερά ότι πυροδότησε μια κρίση ταυτότητας - μια “πολιτιστική ανασφάλεια” - στο βασικό κορμό του εκλογικού σώματος των “μπλε κολάρων”, με τη σχεδόν αποκλειστική της ενασχόληση με τα προβλήματα των μειονοτικών ομάδων, αντί της γαλλικής κοινωνίας στο σύνολό της. Αυτό έχει αφήσει στους εργαζόμενους ένα αίσθημα ότι παραπαίουν και ότι είναι αποξενωμένοι, υποστηρίζει ο αναλυτής.

«Η οικονομική κρίση, η ανεργία, τα κοινωνικά προβλήματα, η παγκοσμιοποίηση κάνει τους ανθρώπους να φοβούνται, αλλά αν ήταν μόνο για την οικονομία θα βλέπαμε αυτούς τους  ανθρώπους να ψηφίζουν τη ριζοσπαστική αριστερά, κάτι που δεν συμβαίνει,"  είπε ο Μπουβέ στον Observer.

Ο Μπουβέ είναι καθηγητής πολιτικής επιστήμης και μέλος του αριστερού thinktank Jean Jaurès Foundation, to οποίo συμβουλεύει το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) και έχει ως στόχο να προωθήσει τη μελέτη των κινημάτων των εργαζομένων και του διεθνούς σοσιαλισμού και να προωθήσει τις δημοκρατικές και ανθρωπιστικές ιδέες». Υποστηρίζει ότι το τελευταίο, αποφασιστικά μη πολιτικά ορθό  μήνυμά του είναι κάτι που η Αριστερά δεν θέλει να ακούσει.

Ο Μπουβέ ισχυρίζεται ότι οι παρωπίδες του PC - Κομμουνιστικού Κόμματος - εμπόδισαν τους Σοσιαλιστές από την αντιμετώπιση των ανησυχιών της εργατικής τάξης για τη μετανάστευση και την άνοδο του Ισλάμ - ακόμη και στη μετριοπαθή μορφή του - σε περιοχές όπου οι λεγόμενοι Français de souche (γεννημένοι-και-φυλετικά Γάλλοι) βρίσκονται να είνια λιγότεροι από εκείνους που έχουν διαφορετική θρησκεία και πολιτιστικές συνήθειες.  Με “ταμπέλες” όπως Les petits blancs (λευκά σκουπίδια), και έχοντας κατηγορηθεί  για ρατσισμό ή συμπαθούντες, εφόσον εκφράζουν τους φόβους τους, έχουν στραφεί μαζικά στο FN, υποστηρίζει.

"Με καμιά πολιτική προσφορά από την Αριστερά, οι Γάλλοι που ανήκουν στην εργατική τάξη αισθάνονται ότι έχουν εγκαταλειφθεί οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά. Το FN έχει προχωρήσει στη ρήξη: λέει σε αυτούς τους ανθρώπους: «είστε οι πιο σημαντικοί και εμείς θα αγωνιστούμε για εσάς».

"Η Αριστερά προσπαθεί να ανορθώσει αυτό που αποκαλεί «πραγματικές μειονότητες», οι οποίες πιστεύει ότι υφίστανται διακρίσεις. Με τον τρόπο αυτό έχει γίνει αδιάφορη, ακόμη και περιφρονητική, απέναντι στην ευρύτερη γαλλική εργατική τάξη. Λένε σ’ αυτούς τους Γάλλους «δεν έχετε καταλάβει, είστε ρατσιστές και σεξιστές», και έτσι αυτοί οι άνθρωποι έχουν πει, ας είναι έτσι. Είναι έτοιμοι να αποδεχτούν την ψήφο στο FN επειδή η Αριστερά τους έχει εγκαταλείψει και το FN ενδιαφέρεται για αυτούς. "

Ο Μπουβέ είναι ιδιαίτερα δηκτικός για το  σοσιαλιστικό "εργαστήριο ιδεών"  Terra Nova, που παρουσιάστηκε πριν από την επιτυχή προεδρική εκλογή του Ολάντ το 2012, και το οποίο πρότεινε ότι οι Σοσιαλιστές θα μπορούσαν να κερδίσουν με τη μίμηση  της κινητοποίησης από τον Μπαράκ Ομπάμα της ψήφου των  Αφροαμερικανών, των Λατίνων και των γυναικών, καθώς και με την εγκατάλειψη της παραδοσιακής συμμαχίας του με τη μεσαία και την εργατική τάξη.

Σε ένα κείμενο με τίτλο “Η Γαλλία του Αύριο”, η Terra Nova έγραφε ότι η χώρα θα είναι «νεότερη, πιο ποικιλόμορφη, πιο γυναικεία», και διακήρυσσε: «Η εργατική τάξη δεν είναι πλέον στο επίκεντρο της αριστερής ψήφου".

Ο François de Closets, 81 ετών, πρώην δημοσιογράφος στο AFP και δοκιμιογράφος  για τη γαλλική κοινωνία, συμφωνεί με την ανάλυση του Μπουβέ ότι η γαλλική «πολιτική ελίτ» έχει αγνοήσει και, ακόμη χειρότερα, περιφρονήσει τα λαϊκά στρώματα.

"Για την αριστερά, για τους bobos (bourgeois bohemians - αστούς μποέμ), μόνο οι ομοφυλόφιλοι ή οι εθνοτικές μειονότητες ήταν ενδιαφέροντα θέματα. Είναι συναρπαστικό να σκεφτούμε ότι μια ολόκληρη γενιά ερευνητών των οποίων η δουλειά ήταν να παρατηρεί τη γαλλική κοινωνία μέσα από την  ιδεολογική της τύφλωση  δεν έχει δει αυτό το τμήμα της Γαλλίας που κινδυνεύει να το προσελκύσει η Le Pen, "  δήλωσε de Closets σε πρόσφατη συνέντευξή του .

"Από τη δεκαετία του 1990 έχουμε δει εργαζόμενους να ψηφίζουν το FN", πρόσθεσε."Το κόμμα αυτό είναι ένας χαμαιλέοντας που τρέφεται από το θυμό, τη δυσαρέσκεια και τους φόβους. Το FN είδε τον αυξανόμενο ερεθισμό της εργατικής τάξης που βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μετανάστευση.

«Όταν είσαι σε υψηλή, καλή θέση, με ένα αναγνωρισμένο στάτους, το γεγονός ότι είσαι Γάλλος δεν προσθέτει πολλά και μπορείς, σαν μια ιντελεκτουέλ άσκηση, να θεωρείς τον εαυτό σου μετα-εθνικό ή ευρωπαίο. Η Γαλλία είναι μόνο το σημείο που γεννήθηκες. Αλλά όταν βρίσκεσαι στο κάτω μέρος της κλίμακας, είσαι φτωχούς, σε μια επισφαλή κατάσταση, το μόνο που απομένει είναι η χώρα σου. Η εθνική ταυτότητα δεν έχει την ίδια σημασία για έναν αστό ή για έναν προλετάριο”, πρόσθεσε ο de Closets.

Ο Μπουβέ υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση Ολάντ έχει απογοητεύσει σημαντικά την εργατική τάξη, χάνοντας την ευκαιρία να θεσπίσει μια «μεγάλη συμβολική κοινωνική μεταρρύθμιση», όπως οι παλιότερες Σοσιαλιστικές διοικήσεις έκαναν με την εισαγωγή της συνταξιοδότησης στα 60 το 1980, ένα ελάχιστο μισθό το 1988 και την 35ωρη εργασία την εβδομάδα το 1997.

"Αυτό που περίμεναν ήταν μια μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση, μια αναδιανομή, η οποία είναι αυτό που ο Ολάντ είχε υποσχεθεί. Και συμβολικά, αντί της φορολογικής μεταρρύθμισης, οι φόροι έχουν αυξηθεί από τους Σοσιαλιστές. Αυτό έχει σημασία. Οι άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν πει, κοιτάξτε πώς η Αριστερά κυβερνά,  είναι απογοητευμένοι, εξαπατημένοι.

«Έχω κατηγορηθεί ότι κάνω τη δουλειά του FN, αλλά για μένα η δουλειά μου είναι να λέω τα πράγματα που πρέπει να ειπωθούν. Είναι καλύτερα να θέτεις αυτά τα πράγματα στο τραπέζι από το να τα κρύβεις κάτω από το χαλί. Είναι καλύτερα να βγάζεις στον αέρα αυτά τα πράγματα, προκειμένου να καταπολεμήσεις το FN, το οποίο πιστεύω ότι είναι ένας κίνδυνος για τη δημοκρατία».

Οι πολιτικές αλλαγές στην Ισπανία και το κόμμα - έκπληξη: Podemos (Μπορούμε)

Το πολιτικό τοπίο της Ισπανίας έχει αλλάξει ριζικά ως αποτέλεσμα των ευρωπαϊκών εκλογών.

Αυτό συνέβη γιατί η πλήρης κυριαρχία στη σύγχρονη ισπανική πολιτική, από τα δύο κύρια κόμματα της χώρας - το κυβερνών συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα και τους σοσιαλιστές της αντιπολίτευσης - έχει θρυμματιστεί.

Στις εκλογές του 2009, τα δύο αυτά κόμματα έλαβαν περισσότερο από το 80% των ψήφων. Στις εκλογές της προηγούμενης Κυριακής το συνολικό τους ποσοστό στη ψηφοφορία έπεσε κάτω από το 50% για πρώτη φορά σε εθνικές εκλογές στη σύγχρονη Ισπανία.

Έτσι, ποιοι επωφελήθηκαν;

Η απάντηση είναι τα μικρότερα κόμματα, ιδιαίτερα αυτά των κινημάτων κατά της λιτότητας που κινούνται στα αριστερά.

Ο Συνασπισμός της  Ενωμένης Αριστεράς, που συνδέεται με το πρώην Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας, ήρθε τρίτος, με το 10% των ψήφων.

 Αλλά η νέα πολιτική παρουσία  στην Ισπανία είναι ένα κόμμα που ονομάζεται «Podemos" ("Μπορούμε"). Το κόμμα δημιουργήθηκε μόλις πριν από τρεις μήνες, αλλά ήρθε τέταρτο στις εκλογές, λαμβάνοντας το 8% των ψήφων.

Έτσι, το Podemos, δημιουργημένο μόλις 100 ημέρες πριν, ξεπήδησε από το κίνημα των Αγανακτισμένων (Ιndignados) έχει τώρα πέντε ευρωβουλευτές και φιλοδοξεί ν’ αλλάξει τον πολιτικό χώρο.

 Μέχρι πρόσφατα, φαινόταν ότι το ισπανικό  κίνημα των Αγανακτισμένων είχε «παγώσει». Αλλά το βράδυ της Κυριακής, ένα νεοσύστατο κόμμα που γεννήθηκε από τις στάχτες αυτού του κινήματος  απόδειξε το αντίθετο, κερδίζοντας πέντε έδρες και 1,2 εκατομμύρια ψήφους για τις ευρωπαϊκές εκλογές της Ισπανίας και αναδείχτηκε τρίτη δύναμη σε πολλές περιφέρειες, μεταξύ αυτών και στη Μαδρίτη.

 Οι εκπρόσωποί του υποστηρίζουν ότι δεν είναι αντιευρωπαϊστές, αλλά αντιτίθενται στον τρόπο που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει λειτουργεί και οικοδομείται τα τελευταία χρόνια.

Ο ηγέτης του, ο καθηγητής πανεπιστημίου Pablo Iglesias, ένας 35χρονος με αλογοουρά – όπως αναφέρει ο Guardian -  δήλωσε ότι θα αγωνιστεί για να σταματήσει η Ισπανία να είναι, σύμφωνα με τα λόγια του, μια «γερμανική αποικία ... και μια χώρα που ελέγχεται από την τρόικα».

Η ιδέα πίσω από το κόμμα είναι απλή, ο Ιγκλέσιας δήλωσε στον Guardian την Τρίτη. «Είναι οι πολίτες που κάνουν πολιτική. Αν οι πολίτες δεν εμπλακούν στην πολιτική, άλλοι θα το κάνουν. «Και αυτό ανοίγει την πόρτα σ’ εκείνους που  ληστεύουν τη Δημοκρατία, τα δικαιώματά σας και το πορτοφόλι σας.»

Πιστεύει ότι η Ισπανία θα πρέπει να ανακτήσει μέρος της κυριαρχίας της, και ότι η λιτότητα δεν συνέβαλε στη μείωση του ποσοστού ρεκόρ 26% της ανεργίας.

"Θέλω να σταματήσω νεαροί Ισπανοί, να σερβίρουν τάπας και μπίρες στους πλούσιους στη βόρεια Ευρώπη», είπε.

Ο Ιγκλέσιας, ένα ήρεμος ομιλητής, πρώην μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας μπορεί να προκάλεσε «ζαλάδα» στους πολιτικούς αναλυτές με την επίδοση του κόμματός του, αλλά δεν αυτή ήταν αρκετή για τον ίδιο. Το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα (PP)  - παρά τις σημαντικές απώλειες – πήρε την πρωτιά στις εκλογές, πράγμα που σημαίνει ότι η υψηλή ανεργία θα παραμείνει όπως και θα συνεχιστούν οι εξώσεις από τα σπίτια των οφειλετών στις τράπεζες. «Θέλουμε να οικοδομήσουμε μια πολιτική πλειοψηφία, που να αντανακλά την κοινωνική πλειοψηφία της Ισπανίας» δήλωσε.

Ο κατάλογος των προεκλογικών υποσχέσεων του Podemos περιλαμβάνει την κατάργηση των φορολογικών παραδείσων, τη θέσπιση ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος  και τη μείωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 60 χρόνια. Το κόμμα πραγματοποίησε την εκστρατεία των ευρωπαϊκών εκλογών με έναν ελάχιστο προϋπολογισμό.

Το κόμμα ψηφίστηκε από Ισπανούς κουρασμένους από την επίμονη ανεργία, τα μέτρα λιτότητας και τα σκάνδαλα διαφθοράς. Ο Ιγκλέσιας ανέφερε ότι οι ευρωβουλευτές του Podemos θα ενεργήσουν αναλόγως. Αντί να λαμβάνουν μισθό που φτάνει στα €8.000 μηνιαίως, «κανείς από τους βουλευτές μας δεν θα κερδίζει περισσότερα από €1,930, ένα ποσό που είναι τριπλάσιο του κατώτατου στην Ισπανία». Το υπόλοιπο θα πάει στο κόμμα ή σε επιλεγμένες κοινωνικές δράσεις.

Η πολιτική αβεβαιότητα

Η επιτυχία του Podemos δημιούργησε  πολλά ερωτηματικά στα ισπανικά μέσα ενημέρωσης, σχετικά με τα δύο κυρίαρχα πολιτικά κόμματα της Ισπανίας. Το Λαϊκό Κόμμα (PP) και τους Σοσιαλιστές που και τα δύο μαζί έλαβαν λιγότερα από το 50% των ψήφων, πολύ μακριά από το 81% του 2009. Ο κορυφαίος υποψήφιος του PP, ο Miguel Arias Canete, γιόρτασε τη νίκη του στις εκλογές, αλλά αναγνώρισε ότι τα αποτελέσματα ήταν μια «σοβαρή προειδοποίηση» από τους ψηφοφόρους.

Στην Ισπανία το Λαϊκό Κόμμα παραμένει, βεβαίως, ακόμα το μεγαλύτερο κόμμα, αλλά με πολύ μικρότερη υποστήριξη.

Με σημαντικές απώλειες εμφανίζεται και το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, οι  Σοσιαλιστές. Οι σοσιαλιστές σημαίωσαν ακόμη χειρότερο αποτέλεσμα. Ο ηγέτης τους, Alfredo Pérez Rubalcaba, ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι παραιτείται, προσθέτοντας: «Είναι σαφές ότι δεν κερδίσαμε την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων». Το κόμμα θα συνεδριάσει στα τέλη Ιουλίου για να επιλέξει νέα ηγεσία.

Έτσι, η ισπανική πολιτική σκηνή παρουσιάζεται πιο σύνθετη και λιγότερο βέβαιη.

Κόμματα όπως το Podemos αντιπροσωπεύουν τμήματα του λαού και της ισπανικής κοινωνίας που πλήττονται από τις πολιτικές λιτότητας. Αλλά τώρα είναι αναγκαίο να διατηρηθεί η δυναμική τους στην πορεία προς τις γενικές εκλογές, αν πρόκειται πραγματικά να αλλάξει η ισπανική πολιτική μακροπρόθεσμα.

Το γόνιμο έδαφος για την ταχεία ανάπτυξη του Podemos καλλιεργήθηκε από το κίνημα των Indignados και όχι δεν τους σοσιαλιστές, είπε Iñigo Errejón, ο νέος – 30 μόλις ετών - διευθυντής της εκλογικής του κόμμα. Ενώ το κίνημα ήταν απίστευτα εκτεταμένο  και ήταν αδύνατο να συμπεριληφθεί πλήρως σε ένα πολιτικό κόμμα, είπε, «πολλοί από εμάς ήταν εκεί, στις πλατείες του και στις διαμαρτυρίες, ακούσαμε τι έλεγαν οι άνθρωποι και το κατανοήσαμε. Χωρίς τις αλλαγές που το κίνημα επέφερε στην ισπανική πολιτική σκηνή, το Podemos δεν θα ήταν δυνατό να εμφανιστεί και να επιτύχει.»

Η πρόκληση για το Podemos βρίσκεται τώρα στην εύρεση μιας ισορροπίας μεταξύ ενός λαϊκού κινήματος,  η ημερήσια διάταξη του οποίου εξαρτάται από τις εκατοντάδες των ομάδων εργασίας σε όλη τη χώρα, και της λειτουργίας ενός πολιτικού κόμματος. Δεν υπάρχει ηγεσία, η οποία μπορεί να ενημερώνει για τις καθημερινές αποφάσεις και κανένα σύστημα στη θέση που θα κατέχουν οι ευρωβουλευτές και στο οποίο θα λογοδοτούν. «Είμαστε μια δύναμη του πολίτη, που απαρτίζεται από ανθρώπους που συγκεντρώθηκαν και έτρεξαν μια προεκλογική εκστρατεία σχεδόν χωρίς καθόλου χρήματα,» είπε ο Errejón.

Αυτή τη στιγμή το μοντέλο τους επικεντρώνεται περισσότερο σε αυτό που δεν θέλουν να είναι. «Πολλά πολιτικά κόμματα κοιτούν πάντα προς τα  μέσα, ποτέ έξω, "είπε χαρακτηριστικά ο Errejón. «Δεν θέλουμε για μας μια  δομή με τον ίδιο κλειστό τρόπο.» Για παράδειγμα, έδειξε τις προκαταρκτικές διαδικασίες για τις ευρωπαϊκές εκλογές, που ήταν ανοιχτές σε όποιον ήθελε να συμμετάσχει και  προσέλκυσαν 33.000 ψηφοφόρων.

Οι  επόμενοι μήνες θα καθορίσουν εάν το Podemos μπορεί να μεταφράσει την επιτυχία του σε μια πραγματική στροφή στο ισπανικό πολιτικό τοπίο, είπε Errejón, και να απαντήσει σε όσους τους αποκαλούν μια λαϊκίστικη κίνηση ή ένα κόμμα που τροφοδοτείται από ψήφους διαμαρτυρίας.

Ο απώτερος στόχος, είπε, είναι μεγαλύτερος από μόνο την κατάκτηση των ευρωβουλευτικών εδρών. "Δεν θέλουμε απλώς να είμαστε μέρος ενός πολιτικού συστήματος που αποσυντίθεται. Η Ισπανία δεν έχει έλλειψη πολιτικών κομμάτων. Αλλά αυτό που λείπει είναι οι πολίτες να ασκούν πολιτική. ««Και θέλουμε να είμαστε ένα εργαλείο για αυτό τον σκοπό.»

Στην Καταλονία, στα βορειοανατολικά, τα κόμματα που τάσσονται υπέρ της ανεξαρτησίας ήταν οι σαφείς νικητές. Η κυβέρνηση της Καταλονίας επιθυμεί, το Νοέμβριο, τη διεξαγωγή ψηφοφορίας για την ανεξαρτησία από την Ισπανία. Η Μαδρίτη, όμως, υποστηρίζει ότι η ψηφοφορία θα ήταν παράνομη.

Συνεπώς, η πολιτική σκηνή της Ισπανίας παρουσιάζει ενδιαφέρον – όχι μόνο για την ίδια τη χώρα και τους πολίτες της αλλά και πανευρωπαϊκά.

Ας σημειωθούν τα ελαχιστότατα ποσοστά – έως μηδαμινά που κατέγραψε η ακροδεξιά στην Ισπανία… 

«Μαυρίζει» η Ευρώπη;

Ισχυρό πολιτικό σοκ προκαλούν τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών με την άνοδο της ακροδεξιάς και των ευρωσκεπτικιστών σε μια σειρά χώρες.

 Στην Ευρώπη της μαζικής ανεργίας, ειδικά της ανεργίας των νέων, των σκληρών πολιτικών λιτότητας και της αυξανόμενης φτώχειας, της βαριάς οικονομικής κρίσης που πλήττει σαφώς περισσότερο τον ευρωπαϊκό Νότο, της έντασης των κοινωνικών και  περιφερειακών ανισοτήτων, της έξαρσης της ξενοφοβίας και των προβλημάτων της μετανάστευσης, των μεγάλων δημοκρατικών ελλειμμάτων -  παρατηρήθηκε η εμφατική άνοδο σε πολλές χώρες ακροδεξιών πολιτικών σχημάτων, σε ορισμένες περιπτώσεις και νεοναζιστικών.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της Μαρί Λεπέν στη Γαλλία που συγκεντρώνει το 25% των ψήφων (!) και θέτει ζήτημα διάλυσης της βουλής.

Ηττημένο παρουσιάζεται και με σοβαρά μειωμένες τις έδρες του εμφανίζεται το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα με 214 έδρες και 28,30%, το κόμμα της Μέρκελ και του Σαμαρά. Οπότε τίθεται σοβαρό ζήτημα για την υποψηφιότητα του Ζαν Κλοντ Γιουνγκέρ.

Οι Σοσιαλιστές παρουσίασαν μικρή άνοδο, κυρίως λόγω της σχετικής επιτυχίας του Μάρτιν Σουλτς στη Γερμανία, εκλέγουν 189 έδρες με 25,17% των ψήφων.

Φυσικά καταποντίστηκαν στη Γαλλία του ανεκδιήγητου Ολάντ με 13,98%.

Ως Τρίτη σε δύναμη ομάδα εμφανίζεται εκείνη των Φιλελευθέρων με 66 έδρες και 8,79% και τέταρτη εκείνη των Πράσινων με 52 έδρες και 6,92% των ψήφων.

Οι Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές (περισσότερο ευρωσκεπτικιστές) συγκεντρώνουν 46 έδρες και 6,13%.

Η Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά/ Βόρεια Πράσινη Αριστερά (όπου συμμετέχει και ο ΣΥΡΙΖΑ) συγκεντρώνει το 5,59% και 42 έδρες. Φυσικά σ’ αυτήν κορυφαίο – ίσως και μοναδικό σε τέτοια έκταση είναι το αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ.

 Αρκετά καλό από αυτή την άποψη ήταν και το αποτέλεσμα στην ισπανική Αριστερά με 8% περίπου των ψήφων.

 Όπως και στη Γερμανία με 7,40%.

Οι μη εγγεγραμμένοι – Βουλευτές, δηλαδή, που δεν συγγενεύουν με καμία πολιτική ομάδα αποτελούνται από 41 Ευρωβουλευτές (ένα αποτέλεσμα σε ποσοστό: 5.46 %). Σ’ αυτήν, ωστόσο, την κατά τα άλλα ετερόκλητη ομάδα συγκαταλέγονται ακόμη και ακροδεξιοί βουλευτές.

 Το κόμμα «Ευρώπη ελευθερίας και δημοκρατίας» - οι κατεξοχήν ευρωσκεπτικιστές - εκλέγει 38 Ευρωβουλευτές με ποσοστό 5.06 %.

 Σ’ αυτό, βεβαίως, ανήκει – είναι ο βασικός πυλώνας - και το κόμμα UKIP (Κόμμα της Ανεξαρτησίας) του Νάιτζελ Φάρατζ.

  Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα το κόμμα του Φάρατζ αναμένεται να συγκεντρώσει τα μεγαλύτερα ποσοστά των ακροδεξιών στην Ευρώπη, καθώς καταλαμβάνει ποσοστό στο 27,9% μέχρι στιγμής αυξάνοντας κατά 10% τις ψήφους του.

  Μεγάλη είναι η ήττα για το κόμμα το Ντέιβιντ Κάμερον το οποίο καταγράφει ποσοστό 23,93%, ενώ οι Εργατικοί φθάνουν στο 25,4 %.

  Ακολουθούν οι Φιλελεύθεροι με 6,87% και οι Πράσινοι με 7,87%.

Νεοεκλεγέντες που δεν ανήκουν σε πολιτική ομάδα του απερχόμενου Κοινοβουλίου ανέρχονται σε 63 ή 8,39%.

Είναι έντονη η παρουσία, λοιπόν, των ακροδεξιών στοιχείων στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης.

Η Γαλλία με τη Λεπέν.

Η Βρετανία με το Φάρατζ.

Στη Γερμανία οι ευρωσκεπτικιστές (AfD) σημειώνουν σημαντικότατη άνοδο και κατοχυρώνονται ως διακριτή πολιτική δύναμη.

Ενώ εκλέγεται  και νεοναζιστής βουλευτής με το  NPD.

 Στην Ουγγαρία το κόμμα JOBBIK – ένα ακραία εθνικιστικό, λαϊκιστικό, ακροδεξιό και φιλοναζιστικό προσανατολισμό κόμμα – έφτασε στο   14.68% και εκλέγει 3 έδρες.

Και στη Φιλανδία, επίσης, το εθνικιστικό κόμμα «Καθαροί Φιλανδοί» (PS ) κατέγραψε ένα 12.90% με 2 έδρες.

Είναι, λοιπόν, εξαιρετικά ανησυχητικά τα αποτελέσματα και καταδεικνύουν την πλήρη αποτυχία της ΕΕ να ανταποκριθεί στις ανάγκες των πολιτών της.

Οι εξελίξεις αυτές καταγράφονται κάπως βραχυκλωματικά στα δημοσιεύματα του ευρωπαϊκού τύπου.

Ο ευρωπαϊκός Τύπος τελεί, λοιπόν, σήμερα υπό το σοκ του "πολιτικού σεισμού" που αποτελούν οι επιδόσεις των ευρωφοβικών κομμάτων στις ευρωεκλογές...

Αυτό που έχει προκαλέσει τη μεγαλύτερη ανησυχία η επίδοση του Εθνικού Μετώπου (FN), το οποίο πλέον είναι το πρώτο κόμμα της Γαλλίας.

"Πολιτικός σεισμός" είναι ο τίτλος της Frakfurter Allgemeine Zeitung που αφιερώνει την πρώτη της σελίδα, όπως και το σύνολο σχεδόν των γερμανικών μέσων ενημέρωσης, στον θρίαμβο του Εθνικού Μετώπου. "Αυτό θα έχει σοβαρές συνέπειες. Το σύνθημα "περισσότερη Ευρώπη" πρέπει να αντιμετωπισθεί σοβαρά", σχολιάζει η εφημερίδα.

Η λαϊκή Bild κάνει από την πλευρά της λόγο για "εκλογικό σοκ στη Γαλλία". "Για τον πρόεδρο Ολάντ, πρόκειται για πανωλεθρία αναφέρει η Die Welt, η οποία κάνει επίσης λόγο για πολιτικό σεισμό. "Εξαιτίας αυτής της εκλογικής καταστροφής, ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ηττημένος, είναι όλο και περισσότερο αποδυναμωμένος. Θα είναι ακόμη πιο δύσκολο γι΄ αυτόν να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις", σχολιάζει η εφημερίδα.

"Σεισμός στη Γαλλία", είναι ο πρωτοσέλιδος τίτλος της La Repubblica, "Σοκ στη Γαλλία", γράφει η Corriere della Sera.

"Η νίκη του Εθνικού Μετώπου αποτελεί ένα σοκ που θα συγκλονίσει τη Γαλλία και ολόκληρη την Ευρώπη", γράφει η Liberation. "Το ωστικό κύμα που δημιουργεί το κόμμα της Μαρίν Λε Πεν ξεπερνά σαφώς τα εθνικά σύνορα. Πρόκειται για μία πραγματική απειλή για την ευρωπαϊκή ιδέα", γράφει η γαλλική εφημερίδα.

"Το FN επιβάλλεται ως πρώτο κόμμα της Γαλλίας", γράφει η Le Figaro. "Για τη Μαρίν Λε Πεν αποτελεί μία προσωπική νίκη, διότι πέτυχε, ενσαρκώνοντας ένα νέο στυλ, να καταρρίψει το πρώτο εμπόδιο για την άνοδο του Εθνικού Μετώπου, την δαιμονοποίησή του", σχολιάζει η εφημερίδα.

"Η άκρα δεξιά προελαύνει στη Γαλλία", γράφει η ισπανική El Mundo.

"Η κ. Λε Πεν ηγείται της προέλασης της άκρας δεξιάς στην Ευρώπη", είναι ο τίτλος της βρετανικής Daily Mail, ενώ οι Financial Times αναφέρονται στο Εθνικό Μέτωπο επικεφαλής ενός λαϊκιστικού σεισμού".

Οι βρετανικοί Times αναφέρονται στον θρίαμβο του βρετανικού ευρωφοβικού και λαϊκιστικού Ukip, του Κόμματος για την Ανεξαρτησία του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο έχει διατηρήσει αποστάσεις από το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο.

"Το Ukip πανηγυρίζει, ενώ η Ευρώπη στρέφεται προς τα δεξιά", είναι ο τίτλος της εφημερίδας που κάνει λόγο για "ταπείνωση" του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον.

Για "ισχυρή τιμωρία" των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων κάνει λόγο στον πρωτοσέλιδο τίτλο της η ισπανική El Pais, ενώ η El Mundo επισημαίνει την πανωλεθρία των δύο μεγάλων ισπανικών πολιτικών κομμάτων, του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος και του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Η αυστριακή εφημερίδα Kurier σημειώνει ωστόσο ότι η δεξιά στροφή στην Ευρώπη ήταν λιγότερο θεαματική από όσο αναμενόταν. Η εφημερίδα τονίζει τις αρνητικές επιδόσεις του κόμματος SNS της γειτονικής Σλοβακίας, που δεν εξασφαλίζει έδρα στο ευρωκοινοβούλιο. Το SNS ήταν ένα από τα κόμματα στα οποία υπολόγιζε η ευρωπαϊκή άκρα δεξιά για να συγκροτήσει ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο.

Για θριαμβευτική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα κάνει λόγο η βρετανική εφημερίδα Financial Times, σηματοδοτώντας την πρώτη εθνική νίκη της Αριστεράς στη χώρα.

Παράλληλα όμως, το νεοναζιστικό κόμμα Χρυσή Αυγή, ο ηγέτης του οποίου είναι στη φυλακή με την κατηγορία της συγκρότησης εγκληματικής οργάνωσης, κατέλαβε την τρίτη θέση, εκτοπίζοντας το ΠΑΣΟΚ.

Όπως αναφέρει η FT, η εκρηκτική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ κι άλλων αντιδραστικών κομμάτων, αντικατοπτρίζει το θυμό των ψηφοφόρων για τα συνεχόμενα προγράμματα λιτότητας και την απογοήτευση ότι αυτά εφαρμόζονται από την ίδια πολιτική ελίτ που οδήγησε τη χώρα στην οικονομική κατάρρευση.