Οι … “μικροί” και οι “αδύναμοι” στην εποχή της πανδημίας

 Στα δύσκολα – λένε – φαίνονται οι ‘φίλοι’  και οι  ικανοί ηγέτες, θα λέγαμε, επίσης …

Ή πολλές φορές αποκαλύπτεται η βαθύτερη ουσία των ανθρώπων και των κοινωνιών …

   Μετά τις  εικόνες αποκάλυψης που όλοι έχουμε εισπράξει  από την Ιταλία, την Ισπανία, τώρα τη Γαλλία αλλά και από άλλα μέρη του κόσμου και την παντελή  απουσία οποιασδήποτε αίσθησης αλληλεγγύης από την περίφημη Ευρώπη και ειδικότερα την Ευρωπαϊκή Ένωση   - ναι, ναι αυτή που αποτελούσε μια όαση στο σύγχρονο κόσμο και η οποία εγγυόνταν τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα (!) -  ήρθε και η τελευταία είδηση …

 Μέσα από ένα tweet του προέδρου του Eurogroup, Μάριο Σεντένο, μάθαμε ότι:

  

"Μετά από 16 ώρες συζητήσεων, φτάσαμε κοντά σε συμφωνία, αλλά δεν καταλήξαμε. H συνεδρίαση του Eurogroup, θα συνεχιστεί αύριο. Στόχος μου παραμένει για ένα ισχυρό δίχτυ ασφαλείας για τις επιπτώσεις του covid-19 (για να προστατεύσουμε εργαζόμενους, επιχειρήσεις και χώρες) αλλά και για ένα σημαντικό σχέδιο ανάκαμψης".

  Τι έκπληξη, αλήθεια …

Δεν κατέληξαν σε συμφωνία!

 Για μια ακόμη φορά αυτή η ‘Ευρώπη’ δείχνει  πόσο καχεκτική  κι αδύναμη είναι … Πότε, όμως;

   Όταν πραγματικά  θα πρέπει να αποφασίσει γενναίες ή τολμηρές τομές που θα  στηρίζουν  τους λαούς, τα κοινωνικά τους δικαιώματα – και τώρα πια το ύψιστο δικαίωμα στην υγεία και τη ζωή – εκεί φαίνεται ότι χάνει το μπούσουλα …

 Καινούργιο;

Όχι και τόσο …

Αφού μάλλον στο  DNA αυτής της Ένωσης είναι εγγεγραμμένη εξυπηρέτηση  άλλων συμφερόντων – εκείνων των τραπεζιτών, των μεγάλων πολυεθνικών … Άντε και των πιο ισχυρών κρατών της Ένωσης …

Μικροί, πολύ μικροί, λοιπόν …

Και στα σπουδαία ακόμη πιο μικροί!

Και  στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, τι γίνεται;

Εκεί στην πιο ισχυρή οικονομία του κόσμου και στην ηγέτιδα  υπερδύναμη του παγκόσμιου καπιταλισμού;

Μετά από μια … τρικυμία  στο μυαλό του Προέδρου και της διοίκησης Τραμπ, ανακοινώθηκε ένα κολοσσιαίο (;) πρόγραμμα ύψους τρισεκατομμυρίων δολαρίων για την αντιμετώπιση  των συνεπειών από την επέλαση του κορονοϊού …

Ναι, αλλά πού κατευθύνεται αυτό;

Μάλλον, όχι  σ’ εκείνους που το έχουν περισσότερη ανάγκη …   

Αφού, λίγες μέρες πριν ανακοινώθηκε ότι κατά την τελευταία βδομάδα προστέθηκαν  στις στρατιές των ανέργων άλλοι … 6.6 εκατομμύρια άνθρωποι!

Ενώ τις τελευταίες δύο βδομάδες  ο αριθμός ανέρχεται στα 10 εκατομμύρια!

Η ταχύτητα και η κλίμακα των απωλειών θέσεων εργασίας αυτή την περίοδο δεν έχει προηγούμενο, αφού μέχρι τον περασμένο μήνα, η χειρότερη εβδομάδα για τις αιτήσεις ανεργίας ήταν 695.000 το 1982!

"Αυτό που συνήθως απαιτεί μήνες ή κάποια τρίμηνα για να συμβεί σε μια ύφεση, συμβαίνει τώραμέσα σε λίγες εβδομάδες", δήλωσε η Michelle Meyer, επικεφαλής οικονομολόγος για την Bank of America Merrill Lynch.

Για φανταστείτε …

  Τη στιγμή που πριν από ένα μήνα, οι περισσότεροι προέβλεπαν (;) ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να αποφύγουν μια ύφεση. Σήμερα, με τις επιχειρήσεις να κλείνουν λόγω και της πανδημίας και τις εξαναγκαστικές – κολοσσιαίες - απολύσεις, πολλοί οικονομολόγοι αναμένουν μείωση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος σε τέτοιο βαθμό  που θ’ ανταγωνίζεται τις χειρότερες περιόδους της Μεγάλης Ύφεσης.

Μάλιστα …

  Και μέσα σ’ αυτή την υγειονομική και ανθρωπιστική κρίση οι “ισχυροί” κοιτούν πώς θα επιβιώσουν και θα γίνουν ακόμη ισχυρότεροι.

   Επιδιώκοντας  να κατακτήσουν πλεονεκτικότερες θέσεις  στον παγκόσμιο ανταγωνισμό  και στη νέα δομή ισχύος  που θα παρουσιαστεί την επαύριο της πανδημίας.

   Εξασφαλίζοντας πχ ηγεμονική θέση  στις  δικές τους φαρμακευτικές βιομηχανίες  στο ράλι  πωλήσεων  φαρμάκων, εμβολίων και άλλων προϊόντων  …

  Σημασία, βέβαια, έχει και  πού θα βρεθούν  οι θεωρητικά και πρακτικά “αδύναμοι”   - οι άνθρωποι που πλήττονται  άμεσα από τις συνέπειες της πρωτοφανούς κρίσης  και θα καλεστούν και στη συνέχεια να ζήσουν σε  απίστευτα σκληρές συνθήκες.

 Οπότε, τα μεγάλα λόγια  περί “ατομικής ευθύνης”  και “αλληλεγγύης”, ίσως, αποκτήσουν  ένα άλλο νόημα  στον κόσμο που θα αναδυθεί – ή  και που τώρα αναδύεται – μέσα από  τις εφιαλτικές εικόνες  που καθημερινά βιώνουμε …

 Όπου, η αλληλεγγύη  πρέπει να είναι ισχυρή  και αποτελεσματική …

Η αλληλεγγύη ΜΑΣ … όλων εκείνων  που μοιράζονται και  στηρίζουν  τον ανθρώπινο πόνο ..

Και πάνω απ’ όλα την αξία της ίδιας της ζωής …

Απέναντι ΤΟΥΣ …  

Απέναντι σ’ όλους εκείνους  που ιδιοποιούνται ή εμπορεύονται τον ανθρώπινο πόνο, θεωρώντας ότι η  ζωή … η ζωή μας, τους ανήκει κατ’ αποκλειστικότητα …

Η ελληνική διαχείριση της προσφυγικής κρίσης: ένα «διαρκές δια παραλείψεως τελούμενο έγκλημα»

της Αναστασίας Τσουκαλά

Τον Σεπτέμβριο και Οκτώβριο 2015, η Σερβία, η Σλοβενία και η Κροατία ζήτησαν την ενεργοποίηση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας για να καλύψουν τις ανάγκες των προσφύγων που διέρχονται από το έδαφός τους. Στις 27 Οκτωβρίου, όταν ερωτήθηκε γιατί η Ελλάδα δεν έχει υποβάλει αντίστοιχο αίτημα, ο γεν. γραμματέας του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, κ. Παπαδόπουλος, απάντησε : «το ζήτημα έχει ήδη εξεταστεί […] κάνουμε  διερευνητικές επαφές». Στις 6 Νοεμβρίου, η Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου, κ. Καλογήρου, δήλωσε ότι «η γραφειοκρατία των Βρυξελλών δεν μπορεί να στέκεται άλλο εμπόδιο» στη χρηματοδότηση της Ελλάδας για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης.

Αυτές οι παράδοξες δηλώσεις αποκρύπτουν μια μελανή πτυχή της διαχείρισης του προσφυγικού ζητήματος από την κυβέρνηση : την ουσιαστική απουσία του κρατικού μηχανισμού από το ανθρωπιστικό σκέλος της διαχείρισης σε συνδυασμό με τη μακρόχρονη άρνηση υποβολής αιτήματος για χρηματοδότηση από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
 
Από το αυτονόητο στο ακατανόητο
 
Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, είναι αυτονόητη η ενεργοποίηση του κρατικού μηχανισμού για τη διάσωση ανθρώπων στη θάλασσα. Ορθώς, βέβαια, επαινείται το Λιμενικό Σώμα για την καθοριστική συμβολή του στη διάσωση δεκάδων χιλιάδων προσφύγων τους τελευταίους μήνες, αλλά είναι αδιανόητο να θεωρεί η κυβέρνηση ότι ο διαχειριστικός ρόλος της εξαντλείται σ’ αυτό το στάδιο. Σε περίπτωση αδυναμίας διαχείρισης μιας ανθρωπιστικής κρίσης, η κυβέρνηση οφείλει να προσφύγει στο στρατό, ο οποίος, όπως έχει αποδείξει σε παλαιότερες περιπτώσεις, έχει τον απαιτούμενο υλικοτεχνικό εξοπλισμό για να καλύψει τις ανάγκες πληθυσμών που πλήττονται από καταστροφές. Εν προκειμένω, ο στρατός έλαμψε δια της απουσίας του. Χωρίς να δοθεί ποτέ κάποια εξήγηση από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ή από τον κ. Τσίπρα. Ως να ήταν αυτονόητο.

Εξίσου αδρανής παρέμεινε η κυβέρνηση ως προς την αναζήτηση ευρωπαϊκών πηγών κάλυψης των αναγκών των προσφύγων που έφταναν στη χώρα. Η κάλυψη των αναγκών αυτών εναποτέθηκε de facto στα ανθρωπιστικά ανακλαστικά ενός οικονομικά και ψυχολογικά εξαντλημένου λαού, και στις όποιες διαχειριστικές δεξιότητες διαφόρων ελληνικών και ξένων ΜΚΟ. Ως να ήταν αυτονόητο. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση αποποιήθηκε τις ευθύνες της μετακυλώντας τες στην ιδιωτική σφαίρα, επιβάλλοντας αυθαίρετα ένα δυσβάσταχτο ρόλο τόσο στους κατοίκους των νησιών του Αιγαίου όσο και στους εθελοντές και αλληλέγγυους, γνωρίζοντας παράλληλα ότι οι φιλότιμες και συγκινητικές προσπάθειες τους δεν θα μπορούσαν ποτέ να εξασφαλίσουν αξιοπρεπείς συνθήκες υποδοχής των προσφύγων.

Παρά τη χρόνια πίεση των προσφυγικών ροών, και παρά την οξύτητα της τωρινής ανθρωπιστικής κρίσης, η οποία ήταν απολύτως προβλεπόμενη από τις αρχές του έτους, η κυβέρνηση δεν έκρινε σκόπιμο να υποβάλει εγκαίρως αίτημα στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης. Η σύσταση της προαπαιτούμενης Αρχής Διαχείρισης Ευρωπαϊκών Κονδυλίων δρομολογήθηκε στα τέλη της θητείας της κ. Χριστοδουλοπούλου και ολοκληρώθηκε στα μέσα Σεπτεμβρίου. Το πρώτο αίτημα της Ελλάδας για επιπλέον χρηματοδότηση έκτακτης ανάγκης, ύψους 2,5 εκατ. ευρώ, υπεβλήθη στις 7 Σεπτεμβρίου.

Ελλείψει άλλης εύλογης ερμηνείας, θα μπορούσε να υποτεθεί ότι η παρατεταμένη αυτή αδράνεια υποδηλώνει ένα, κυνικό έστω, πολιτικό σχέδιο βίαιης διεθνοποίησης του προσφυγικού για να μη παγιωθεί η μετατροπή της Ελλάδας σε «αποθήκη ανθρώπων» εντός της Ευρώπης. Εάν ευσταθεί αυτή η υπόθεση, είναι προφανές ότι αυτό το πολιτικό σχέδιο χαρακτηριζόταν από πασίδηλη άγνοια της δυναμικής των προσφυγικών μετακινήσεων. Μόνο κλειστές δομές, ιδιότυπα κέντρα κράτησης, θα μπορούσαν να εμποδίσουν τους πρόσφυγες να φτάσουν στον τελικό προορισμό τους στη δυτική ή βόρεια Ευρώπη. Οι μαζικές προσφυγικές μετακινήσεις εντός της Ευρώπης, που προκάλεσαν ένα πρώτο ρήγμα στη διαχείριση του προσφυγικού από την ΕΕ ακριβώς λόγω του όγκου τους και της εγγενούς δυναμικής τους, δεν αναχαιτίζονται από προσωρινές δομές φιλοξενίας.

Αυτό το πιθανολογούμενο πολιτικό σχέδιο χαρακτηριζόταν επίσης από μια άστοχη αξιολόγηση των αντιστάσεων των άλλων ευρωπαϊκών κρατών στην προοπτική μαζικών μετεγκαταστάσεων προσφύγων στο έδαφός τους. Πέρα από την κλιμακούμενη ξενοφοβία, και τη συνεπακόλουθη άνοδο της Ακροδεξιάς, η συγκυρία της οικονομικής ύφεσης καθιστά ιδιαίτερα προβληματική την αύξηση των δαπανών για μαζική υποδοχή και ένταξη προσφύγων. Σε ένα τόσο αντίξοο περιβάλλον, θα ήταν αφελές να είχε θεωρηθεί ότι οι αντιστάσεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων θα κάμπτονταν μόνιμα από την ενδεχομένως τεχνητά διογκωμένη πίεση ενός αιφνιδιαστικού προσφυγικού κύματος στα ενδότερα της Ευρώπης. Αυτό επιβεβαιώθηκε στις 25 Οκτωβρίου, στη μίνι Σύνοδο των Βρυξελλών, όπου συνομολογήθηκε ότι η Ελλάδα θα δημιουργήσει άμεσα 30.000 θέσεις προσωρινής φιλοξενίας και άλλες 20.000 θέσεις σε επιδοτούμενα ενοικιαζόμενα καταλύματα. Είναι οφθαλμοφανές ότι ο συνολικός αριθμός των 50.000 προσφύγων βρίσκεται σε απόλυτη δυσαρμονία με τον αριθμό προσφύγων που θα δεχτούν τα υπόλοιπα κράτη μέλη της ΕΕ. Η ευρωπαϊκή πολιτική διαχείρισης της κρίσης βασίζεται προς το παρόν στην καθυστέρηση και το φιλτράρισμα των ροών επί του ελληνικού εδάφους.

Η εικαζόμενη βίαιη διεθνοποίηση του προσφυγικού δεν μπορεί όμως να εξηγήσει πειστικά την άρνηση της κυβέρνησης να υποβάλει αίτημα ενεργοποίησης του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας. Αυτός ο Μηχανισμός ταχείας διαχείρισης κρίσεων προβλέπει ρητά την ενεργοποίησή του σε περιπτώσεις παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας. Η βοήθεια παρέχεται σε είδος: τρόφιμα, νερό, φάρμακα, κουβέρτες, αντίσκηνα, κλπ. Ακόμα και αν δεν κάλυπτε πλήρως τις ανάγκες των προσφύγων, η βοήθεια αυτή θα ανακούφιζε αισθητά τους πρόσφυγες και τον αλληλέγγυο ελληνικό λαό. Ακόμα και αν η κυβέρνηση ήθελε να τους ωθήσει να μετακινηθούν προς τη δυτική και βόρεια Ευρώπη, οι πρόσφυγες χρειάζονταν να καλύψουν στοιχειωδώς τις βιοτικές τους ανάγκες πριν συνεχίσουν την πορεία τους. Πώς είναι δυνατόν να θεωρήθηκε ότι η κάλυψη των προσωρινών αναγκών τους θα συνέβαλε στη μετατροπή της Ελλάδας σε «αποθήκη ανθρώπων»; Πώς είναι δυνατόν να θεωρήθηκε ότι η φυγή τους προς την Ευρώπη θα εξαρτάτο, έστω και στο ελάχιστο, από τις ανέσεις των δομών προσωρινής φιλοξενίας στα νησιά; Ακόμα και αν αυτός ο ανεδαφικός φόβος καθόρισε την κυβερνητική πολιτική στις αρχές του καλοκαιριού, πώς είναι δυνατόν να μην έγινε αντιληπτό ότι ο όγκος των καθημερινών αφίξεων, σε συνδυασμό με τη μικρή έκταση των νησιών, καθιστούσε εξ ορισμού ανεπαρκείς τις οποιεσδήποτε δομές προσωρινής φιλοξενίας στα νησιά και ότι οι πρόσφυγες θα συνέχιζαν, ούτως ή άλλως, την πορεία τους;
 
Ο θανατηφόρος μύθος του φράκτη
 
Όταν το 2011 η Ελλάδα αποφάσισε την ανέγερση του φράκτη στον Έβρο, προσέκρουσε στην εχθρική στάση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει το έργο θεωρώντας ότι «η ενέργεια αυτή δεν συνιστά από μόνη της λύση στο πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης στην περιοχή», και δηλώνοντας ταυτόχρονα έτοιμη να συγχρηματοδοτήσει «άλλα αποτελεσματικότερα μέτρα».

Η απορριπτική απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής βασιζόταν σε ένα κοινό τόπο για τη διεθνή πανεπιστημιακή κοινότητα: οπουδήποτε ανεγέρθηκαν συνοριακοί φράκτες, προκάλεσαν απλώς μια γεωγραφική μετατόπιση των μεταναστευτικών διαδρομών προς άλλα σημεία εισόδου στην εκάστοτε χώρα. Όπως ακριβώς οι κάμερες επιτήρησης σε μια περιοχή δεν μειώνουν την εγκληματικότητα αλλά απλώς τη μετατοπίζουν σε άλλες περιοχές, μη επιτηρούμενες, έτσι και οι συνοριακοί φράκτες δεν αναχαιτίζουν τις μεταναστευτικές ροές, απλώς τις μετατοπίζουν. Η εγγενής αναποτελεσματικότητα αυτού του μέτρου, που έχει καταδειχθεί από πολλές έρευνες για τον φράκτη που έχει ανεγερθεί στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό, συνδυάζεται με την εξίσου εγγενή επικινδυνότητά του. Δεδομένου ότι συνοριακοί φράκτες εγείρονται στα πλέον προσβάσιμα και, κατ’ επέκταση, ασφαλέστερα σημεία εισόδου σε μια χώρα, η ανέγερσή τους αναγκάζει τους μετακινούμενους πληθυσμούς να επιλέξουν πιο επικίνδυνα σημεία εισόδου, διακινδυνεύοντας πλέον τη ζωή τους. Παρόλο που είναι μεθοδολογικά αδύνατον να αποδοθεί ακριβής αριθμός θανάτων σε ένα συνοριακό φράκτη, η κατακόρυφη άνοδος θανάτων μετά την ανέγερση ενός φράκτη αναδεικνύει αμείλικτα το θανατηφόρο ρόλο του. Στην Ελλάδα, αυτό γίνεται επώδυνα ορατό με τους ακατάπαυστους πνιγμούς προσφύγων στο Αιγαίο. Στις ΗΠΑ, μετριούνται σε εκατοντάδες οι μετανάστες που πεθαίνουν κάθε χρόνο στις ερήμους ένθεν κακείθεν των συνόρων.

Η ουσιαστική αναποτελεσματικότητα του μέτρου, με καθαρά επιχειρησιακούς όρους, αποκρύπτεται επιμελώς από την κοινή γνώμη. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σε πρόσφατη δήλωσή του, ο κ. Μουζάλας ανέφερε ότι το αίτημα να πέσει ο φράκτης στον Έβρο κινείται σε «σωστή ιδεολογική βάση, αλλά…»[5] , ως να επρόκειτο για ένα ανεδαφικό ιδεολόγημα το οποίο πρέπει να υποχωρήσει μπροστά στις αναγκαιότητες χάραξης μιας σοβαρής κυβερνητικής πολιτικής.

Στην πραγματικότητα όμως, ο φράκτης είναι το ιδεολόγημα και όχι το αίτημα κατάργησής του. Η ανέγερση ενός συνοριακού φράκτη είναι μια κατ’ εξοχήν έκφραση εθνικής κυριαρχίας. Ένα κράτος είναι εθνικά κυρίαρχο όταν ελέγχει τα εξωτερικά σύνορά του, και η ισχύς της κυριαρχίας του επιτείνεται όταν ο έλεγχος των συνόρων του στρατιωτικοποιείται. Η στρατιωτικοποιημένη φύλαξη των συνόρων, σε συνδυασμό με την επιδεικτική χρήση υψηλής τεχνολογίας, ανάγονται σε σύμβολα ισχύος της εκάστοτε κυβέρνησης του «έθνους», με άμεση συνέπεια την α-κομματική αποδοχή τους ως φυσιολογικά εμβλήματα εξουσίας. Στην περίπτωση του Έβρου, η αρχική ανέγερση του φράκτη συνιστούσε ένα μήνυμα εθνικής κυριαρχίας που απευθυνόταν πρωτίστως στον ελληνικό λαό. Εντελώς φυσιολογικά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αρνήθηκε τη χρηματοδότησή του. Σήμερα όμως, που η προσφυγική κρίση θέτει με οξύτητα το ζήτημα των «ανοχύρωτων» εξωτερικών ευρωπαϊκών συνόρων, ο φράκτης ανάγεται σε σύμβολο κυριαρχίας της ΕΕ επί της επικράτειάς της. Το πέσιμό του, ή ακόμα και η de facto αναίρεσή του με το άνοιγμα των υπαρχόντων συνοριακών φυλακίων στον Έβρο για να δημιουργηθούν ασφαλείς χερσαίες δίοδοι για τους πρόσφυγες, θεωρούνται επομένως από τις ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ ενοχλητικά, αν όχι ανεπιθύμητα, μέτρα αντιμετώπισης της προσφυγικής κρίσης.   

Αυτή η μετάλλαξη του κατακριτέου «ελληνικού» φράκτη σε εγκεκριμένο «ευρωπαϊκό» συνοριακό ανάχωμα εξηγεί τη φαινομενικά παράδοξη στάση του κ. Τσίπρα, όταν κατακρίνει άλλους ευρωπαϊκούς συνοριακούς φράκτες προσφεύγοντας σε έωλα επιχειρήματα για να δικαιολογήσει τη διατήρηση του φράκτη στον Έβρο. Οι άλλοι φράκτες είναι διπλά κατακριτέοι: ως σύμβολα εθνικής και όχι ευρωπαϊκής κυριαρχίας, και ως εργαλεία υπονόμευσης μιας υπό επεξεργασία ενιαίας ευρωπαϊκής πολιτικής, βασισμένης στην αναχαίτιση, καθυστέρηση, και διαβαθμισμένη συλλογική απορρόφηση των προσφυγικών ροών. Αντιθέτως, ο φράκτης στον Έβρο, που εντάσσεται πλήρως στις ανάγκες της σημερινής ευρωπαϊκής πολιτικής, είναι πλέον απολύτως αποδεκτός σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός ότι, στους πρώτους δέκα μήνες του έτους, 454 πρόσφυγες και μετανάστες έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διασχίσουν το Αιγαίο.

από τον Μ ...

Μισός αιώνας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης διακυβεύεται στη Σύνοδο Κορυφής για την Ελλάδα - του Matthew Campbell από το Bloomberg

To ελληνικό ζήτημα παραμένει στην κορυφή του παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Έτσι συνεχίζουμε την παρουσίαση αρθρογραφίας σχετικά με τη σημασία που θα έχει η τελική αντιμετώπισή του. 

 Έτσι παρουσιάζουμε και το παρακάτω άρθρο του Matthew Campbell

"Για τους ευρωπαίους ηγέτες που συναντώνται στις Βρυξέλλες την Κυριακή για να βρουν έναν τρόπο για να κρατήσουν την Ελλάδα στη ζώνη του ευρώ, η αξιοπιστία μισού αιώνα της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης βρίσκεται στην πρώτη γραμμή.

Η αποτυχία να βρεθεί μια λύση για την κρίση χρέους στην Ελλάδα επί πέντε χρόνια θα είναι αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο πλήγμα στην ιστορία  αυτού που οι υποστηρικτές αποκαλούν "το ευρωπαϊκό σχέδιο." Η Ολοκλήρωση της Ευρώπης, που γεννήθηκε μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, σχεδιάστηκε για να είναι μόνιμη και αμετάκλητη, έτσι ώστε να καταστήσει αδύνατη μια μελλοντική σύγκρουση.

Το λεγόμενο Grexit θα υπονόμευε δραματικά τις αρχές αυτές. Ακόμη και τώρα που μια προτεινόμενη συμφωνία έχει λάβει  σχήμα και μορφή, η συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκεται κάτω από επίθεση σε πολλαπλά μέτωπα.

«Η κρίση αυτή, κατά τη γνώμη μου, θέτει υπό αμφισβήτηση την επιτυχία όλου του ευρωπαϊκού σχεδίου", δήλωσε ο Giles Merritt, γενικός γραμματέας του ερευνητικού Ινστιτούτου των Βρυξελλών,  Friends of Europe. Η ελληνική κρίση "μας έδειξε πραγματικά που εντοπίζονται όλες οι αδυναμίες», είπε.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον έχει υποσχεθεί ένα δημοψήφισμα ως απάντηση στην αμείλικτη κριτική της ΕΕ από τα μέλη του δικού του Συντηρητικού Κόμματος και μεγάλου μέρους των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Στη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, τα λαϊκιστικά κόμματα που είναι εχθρικά προς την ένταξη αποκτούν αυξανόμενη υποστήριξη, ορισμένοι από αυτά αμφισβητούν το ενιαίο νόμισμα, καθώς και την φιλο-ευρωπαϊκή συναίνεση που κυριάρχησε στην πολιτική τους για δεκαετίες.

Η  Προθεσμία για το "Πρόγραμμα Διάσωσης"

Οι ηγέτες των 28 κρατών της ΕΕ θα επιχειρήσουν  να αποφασίσουν αυτό το Σαββατοκύριακο για το αν θα χορηγήσουν στην  πιο χρεωμένη χώρα της Ευρώπης ένα νέο πακέτο διάσωσης σε αντάλλαγμα για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις και τις περικοπές δαπανών. Η Γαλλία προσπαθεί να επιτύχει ένα συμβιβασμό μεταξύ της "αριστερής" κυβέρνησης του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα και των πιο επιθετικών κρατών, όπως της Γερμανίας και της Ολλανδίας.

 Οι αγορές σηματοδότησαν την αισιοδοξία ότι μια συμφωνία θα μπορούσε να επιτευχθεί, καθώς οι μετοχές κινήθηκαν ανά τον κόσμο. Τα κρατικά ομόλογα υποχώρησαν, τα δεκαετούς διάρκειας ομόλογα επανήλθαν μετά τη  μεγαλύτερη πτώση της Πέμπτης μέσα σε δύο μήνες. Το ευρώ αναρριχήθηκε στο ανώτερο σημείο έναντι του γιεν τα τελευταία  δύο χρόνια.

Οι επενδυτές επιδοκίμασαν τη δυνατότητα να αποφευχθεί η κατάρρευση της πιο θεμελιώδους αρχής του ευρωπαϊκού εγχειρήματος: τη μη αναστρεψιμότητα της. Στην πρώτη πρόταση της συνθήκης της Ρώμης, το 1957 στην ιδρυτική συνθήκη αυτού που είναι τώρα η ΕΕ, περιγράφεται η πρόθεση του να «θέσουν τις βάσεις μιας διαρκώς στενότερης ένωσης των λαών της Ευρώπης».

Καθώς η ΕΕ μεγάλωσε για να γίνει το μεγαλύτερο στον κόσμο εμπορικό μπλοκ και παρείχε στους πολίτες το δικαίωμα να εργάζονται σε κάθε κράτος μέλος, οι ηγέτες διαφοροποιούνταν σημαντικά σχετικά με το πόσο μακριά και γρήγορα η ολοκλήρωση πρέπει να προχωρήσει. Το πιο δύσκολο ερώτημα: αν θα πρέπει η ΕΕ να επικεντρωθεί στην πολιτική ένωση ή κατά κύριο λόγο στο εμπόριο και την οικονομία.

Η Διαχείριση της Χρεοκοπίας

 Το Grexit θα ήταν μια σοβαρή ρήξη με τις δύο φιλοσοφίες, αντιπροσωπεύοντας μια πολιτική αποτυχία στη διαπραγμάτευση μιας  λύσης ενώ  μια μεσαίου μεγέθους χώρα οδηγούνταν στην αποχώρηση από το πιο σημαντικό συστατικό στοιχείο της οικονομικής ολοκλήρωσης.

"Εάν η ΕΕ δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί την χρεοκοπία μιας χώρας  11 εκατομμυρίων ανθρώπων, η οποία είναι μόλις τέσσερις φορές το μέγεθος του Βερολίνου, είναι κάτι θέτει ορισμένα σημαντικά ερωτήματα σχετικά με εμάς", δήλωσε η Daniela Schwarzer, μια πρώην σύμβουλος της γαλλικής κυβέρνησης που εργάζεται τώρα στο το Γερμανικό Ταμείο Marshall.

Η κρίση στην Ελλάδα έχει έρθει σε μια δύσκολη στιγμή για την ευρύτερη υπόθεση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με λαϊκιστικά κόμματα που εκφράζουν απόψεις και διαθέσεις εναντίον της ΕΕ κερδίζουν την λαϊκή υποστήριξη σε αρκετά μεγάλα κράτη μέλη.

Η Marine Le Pen του Εθνικού Μετώπου, η οποία προηγείται σε ορισμένες γαλλικές δημοσκοπήσεις, υποστηρίζει ρητά την έξοδο από την ΕΕ στην τρέχουσα μορφή της και βρίσκεται μπροστά στις προβλέψεις μια ισχυρή εμφάνιση στις προεδρικές εκλογές του 2017. Το Κίνημα των Πέντε Αστέρων στην Ιταλία, το οποίο κέρδισε ένα τέταρτο των ψήφων στις τελευταίες εθνικές εκλογές, υποστηρίζει ένα δημοψήφισμα για το ευρώ και επέκρινε δριμύτατα την ΕΕ.

Οι Εκλογές στην Ισπανία

Και στην Ισπανία, η οποία έχει επίσης υποστεί αυστηρά μέτρα λιτότητας, το κόμμα Podemos αναμένεται να είναι μια σημαντική δύναμη στις εκλογές  που θα διεξαχθούν το τρέχον έτος.  Το Podemos επανέλαβε πολλές από τις επικρίσεις της ΕΕ  που έχουν εκφραστεί και από τον Τσίπρα.

Η Ελλάδα "παρέχει πρόσθετη νερό για τον μύλο των ευρωσκεπτικών κομμάτων", δήλωσε ο Τζούλιαν Rappold, ο οποίος μελετά την ευρωπαϊκή πολιτική στο Γερμανικό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων στο Βερολίνο. Ένα επώδυνο και επονείδιστο Grexit, ή η συνέχιση της κρίσης », θα τους δώσει νέα ώθηση" δήλωσε.

Εν τω μεταξύ, μια ελληνική αποχώρηση θα αποτελέσει ένα ζωντανό παράδειγμα για τις αδυναμίες του ευρωπαϊκού σχεδίου για το βρετανικό κοινό που συνδέει συχνά τα προβλήματα του ενιαίου νομίσματος με εκείνα μιας  ευρύτερης αντίληψης  για την ΕΕ.

Αντίθετα, ακόμη και μια συμφωνία για την παραμονή της Ελλάδας  στην οποία θα περιλαμβάνονταν σημαντικές παραχωρήσεις από τον Τσίπρα θα μπορούσε να ενισχύσει τα βρετανικά αντιευρωπαϊκά  κόμματα. Θα πρέπει να εξαντλήσουν τα περιθώρια ώστε να αναζητήσουν μια καλύτερη διαπραγμάτευση, είπε η Σάρα Hobolt, καθηγήτρια στο Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο του London School of Economics.

Οι Έλληνες έχουν κατά πολύ  να χάσουν περισσότερα - υποστηρίζει ο αρθρογράφος - αν δεν επιτευχθεί μια συμφωνία. Η ΕΕ  συνετέλεσε ώστε η Ελλάδα να βγει από τη φτώχεια μετά την πτώση της δικτατορίας όταν της  επέτρεψε να ενταχθεί το 1981. Ακόμη και όταν οι  Έλληνες ηγέτες δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις προδιαγραφές των βόρειων Ευρωπαίων, για την οικονομική διαχείριση, η ενιαία αγορά για τα αγαθά και υπηρεσίες την οδήγησαν σε δύο δεκαετίες ευημερίας.

(Φυσικά αυτά είναι απόψεις και συμπεράσματα του αρθρογράφου).

 Αυτό κορυφώθηκε με την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ το 2001, δύο χρόνια αφότου  τα 11 ιδρυτικά μέλη έδεσαν τα νομίσματα τους από κοινού. Μια τραυματική έξοδος από το ευρώ και η οικονομική κατάρρευση  - που ορισμένοι νομικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι θα μπορούσε επίσης να απαιτήσει απομάκρυνση, τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα, από την ΕΕ στο σύνολό της - θα μπορούσε να απειλήσει με καταστροφή.

«Το να έχουμε ένα αδύναμο ή ακόμα και αποτυχημένο κράτος στην Ευρωπαϊκή περιφέρεια θα ήταν καταστροφικό αποτέλεσμα», δήλωσε ο Tina Fordham, ο οποίος ηγείται της παγκόσμιας πολιτικής ανάλυσης στη Citigroup Inc στο Λονδίνο. "Για την ΕΕ, το να  εμποδίσει μια τέτοια εξέλιξη είναι μια υπαρξιακή πρόκληση."

Παρουσιάσαμε το άρθρο - παρόλο που φυσικά έχουμε ουσιαστικές διαφωνίες σε πολλά σημεία - γιατί παρουσιάζει προβληματισμούς που εξηγούν γιατί υπάρχουν εκείνοι που φοβούνται μέσα και στους κυρίαρχους κύκλους ένα Grexit.

Προς Grande Finale ¨η τη Final Solution ( Endlösung) - οι τελευταίες μάσκες έπεσαν: τελεσίγραφο μέχρι την Κυριακή για βαρύ Μνημόνιο ή για εκπαραθύρωση από την Ευρωζώνη

Οδεύουμε  τις τελευταίες ημέρες για να δούμε την κορύφωση και την τελική λύση του ελληνικού δράματος.

Αυτού που βιώνουμε την τελευταία πενταετία τουλάχιστον.

Με θύμα το λαό και τους πολίτες αυτής της χώρας.

Και θύτες το διεθνές και ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό κερδοσκοπικό κεφάλαιο, οι δανειστές και οι τοκογλύφοι των αγορών, η ευρωπαϊκή  διευθυντική  ελίτ και οι εγχώριοι συνεργάτες τους, οικονομικοί και πολιτικοί.


Με ηγεμονεύουσα τη γερμανική οικονομική υπερδύναμη (εντός της σημερινής Ευρώπης) η οποία επιβάλλει τους δικούς της σιδερένιους κανόνες, νοοτροπία και πάνω απ' όλα τα δικά της συμφέροντα.

Οι τελευταίες μάσκες έπεσαν - η "Ευρώπη" δείχνει το αληθινό της πρόσωπο, την πραγματική της ουσία.

Μ ένα τελεσίγραφο πέντε ημερών  - κυρίως δια στόματος Μέρκελ η οποία συνεπικουρείται από τους τραγικούς κομπάρσους Γιούνκερ, Τουσκ και τις καρικατούρες των Ολάντ και σία. - προσδιορίζει:

Μέσα σε πέντε ημέρες η ελληνική πλευρά πρέπει - πρώτον, το αργότερο μέχρι την Παρασκευή στις 8.30 πμ να καταθέσει τις προτάσεις της που θα πρέπει να ικανοποιούν τους δανειστές.

 Σε τι κατεύθυνση θα "πρέπει" να είναι αυτές;

Μα σ'αυτές που προσδιόρισε η Μέρκελ (αλήθεια πού πήγε κι εκείνο το "αφήγημα" η "καλή" Μέρκελ και ο "κακός" Σόιμπλε;).

Ότι, δηλαδή, στην ουσία οι προτάσεις πρέπει να περιλαμβάνουν "μεταρρυθμίσεις" και "μέτρα", ένα νέο βαρύτατο Μνημόνιο, σε βάθος χρόνου - από δύο ως και πέντε χρόνια λένε οι πληροφορίες!

Οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης θα συζητηθούν στο Eurogroup το Σάββατο.

Ενώ την Κυριακή θα πραγματοποιηθεί Σύνοδος Κορυφής - σημειώστε: στην οποία θα συμμετέχουν όχι μόνο τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης, αλλά το σύνολο των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο λόγος είναι προφανής.

Εκεί θα ληφθεί και η τελική απόφαση: είτε γίνονται δεκτές οι προτάσεις και το πρόγραμμα που θα προτείνει η ελληνική κυβέρνηση και η Ελλάδα θα μείνει στη ζώνη  του ευρώ (με επαχθέστατους και βαρύτατους όρους) ή θα εκδιωχθεί από την Ευρωζώνη, πιθανότατα και από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Συμπληρώνοντας ο Γιούνκερ ανέφερε - πρώτη φορά τόσο ξεκάθαρα - ότι η Κομισιόν έχει ετοιμαστεί διεξοδικά για το ενδεχόμενο Grexit ενώ είναι έτοιμη να προωθήσει ένα "πρόγραμμα ανθρωπιστικής βοήθειας" στην Ελλάδα.


Η "Τελική Λύση", λοιπόν.
Γερμανικής έμπνευσης και "τεχνοτροπίας".

Όποιος λαός, κράτος ή πολιτική δύναμη ή κίνημα διαφοροποιηθεί, "σηκώσει κεφάλι" ή έστω και λίγο αναζητήσει μια διαφορετική πορεία από εκείνη τη σιδερένια νόρμα που έχει επιβληθεί στην Ευρωπαϊκή "Ένωση" και στην Ευρωζώνη ειδικότερα, θα πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά.

Η  Endlösung (Final Soluton ή Τελική Λύση)  - για να θυμηθούμε και λίγο ιστορία - ήταν το σχέδιο των Ναζιστών για τη συστηματική δολοφονία των Εβραίων, τόσο στη Γερμανία όσο και στις περιοχές που κατακτήθηκαν από αυτή κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το αποτέλεσμα της εφαρμογής του σχεδίου αυτού ήταν το Ολοκαύτωμα, το οποίο στοίχισε στην Εβραϊκή Κοινότητα της Ευρώπης περίπου έξι εκατομμύρια νεκρούς άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Μπορεί ο παραλληλισμός να ακούγεται ιδιαίτερα βαρύς.

Δεν απομακρυνόμαστε, όμως, από την  ιστορική αυτή αναλογία.

Η "τιμωρητική" διάθεση, η στοχοποίηση μιας χώρας, ενός ολόκληρου λαού εξελίσσεται και σήμερα, με σύγχρονους όρους, στη "δημοκρατική" και "αλληλέγγυα" Ένωση. 

Δεν θα μιλήσουμε τώρα για τα τραγικά λάθη και τις ανεπάρκειες της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και της πρωθυπουργίας Τσίπρα.

 Θα έρθει και η ώρα να τα αναλύσουμε και να μιλήσουμε διεξοδικά γι' αυτά.

Άλλωστε έχουμε πει ότι επιφυλασσόμαστε για τα συνολικά σχόλια.

Προέχει, επίσης, να δούμε και την τελική στάση και απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης μέχρι την Κυριακή.

Θεωρούμε, όμως, ότι πολλά ξεκινούν - όχι μόνο από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και από άλλες δυνάμεις μέσα στη χώρα, πολιτικές κι επιστημονικές - από την ελλιπή και  λαθεμένη  ανάλυση του τι είναι σήμερα η "Ευρώπη".

Υπάρχει - και έχει εκφραστεί δημόσια - μια πολύ "αφελής", ρηχή και όχι επιστημονικά τεκμηριωμένη ανάλυση και προσέγγιση  της Ευρωπαϊκής Ένωσης - του τι είναι, σε τι έχει εξελιχτεί και κυρίως σε τι εξελίσσεται αυτή η περίφημη "Ένωση".

Η οποία δεν είναι μόνο η Ευρώπη των μονοπωλίων, του τραπεζικού κεφαλαίου, των αγορών με τα τεράστια δημοκρατικά και θεσμικά ελλείμματα. 

Η ΕΕ από "Ένωση" μετατρέπεται σε μονοκρατορία του Ενός με τη στήριξη κρατών - δορυφόρων.

Σε μια γερμανική ηγεμονία με τη Γερμανία όχι απλά τη βασικότερη οικονομική και πολιτική δύναμη μεταξύ "εταίρων" αλλά τον Ηγεμόνα - Κυρίαρχο που επιβάλλει τους δικούς τους κανόνες, θεσμούς, συμφέροντα και διαμορφώνει τις αποφάσεις.

Οι ευρωπαϊκοί "θεσμοί" υπηρετούν ταυτόχρονα τα συμφέροντα των πιο επιθετικών δυνάμεων του κεφαλαίου και των αγορών με πρώτα εκείνα της Γερμανίας, της γερμανικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ.

Ενώ η "Ένωση" από ένωση κυρίαρχων και ισότιμων κρατών μετατρέπεται σε ένωση με διαφορετικές ταχύτητες με διακριτές γραμμές, διαχωρισμούς και περιορισμούς.

Εδώ και χρόνια ως Νέος Μέτοικος μιλήσαμε γι' αυτή την ιδιότυπη Pax Germanica η οποία έχει επιβληθεί άτυπα μεν αλλά όλο και περισσότερο λαμβάνει και τυπικά χαρακτηριστικά.

Ίσως, η τυπική πράξη για την πλήρη αναγνώρισή της να απαιτεί και το δικό της "σφάγιο", τη δική της θυσία στο βωμό των συμφερόντων του Ισχυρού και των συνοδοιπόρων του, στο όνομα πάντα του "γενικού συμφέροντος και της προστασίας της Ένωσης".

Η Ελλάδα, λοιπόν, και ο λαός της  μπορεί να προσφερθεί ως εξιλαστήριο θύμα σ' αυτόν τον "ιερό σκοπό".

Μόνο που ο ίδιος αυτός λαός είναι εκείνος που καλείται να δώσει τη δική του απάντηση:

Αν θα είναι ο σύγχρονος "αποδιοπομπαίος τράγος", το θύμα των συμφερόντων που όλα αυτά τα χρόνια τον καταδυναστεύουν.

Ή αν στο ΟΧΙ της περασμένης Κυριακής δώσει ουσιαστικό νόημα, αν θα παλέψει να κατοχυρώσει τα κυριαρχικά, τα οικονομικά και κοινωνικά του δικαιώματα.

Μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.

Εντός ή και εκτός του ευρώ ,,, 

Θα το δούμε, λοιπόν, αυτό και θα είμαστε παρόντες στις εξελίξεις. 

Κατά τα άλλα το ρεπορτάζ έχει ως εξής:

"Η Ελλάδα έχει 5 μέρες να ενορχηστρώσει τη σωτηρία της χωρίς εξωτερική βοήθεια, αποδεικνύοντας ότι σέβεται τους κανόνες της ευρωζώνης, αιτούμενη 3ο πρόγραμμα διάσωσης από τον ESM σήμερα και παρουσιάζοντας στις Βρυξέλλες λεπτομερές πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων ως τις 8:30 το πρωί της Παρασκευής.

Αυτό είναι ο ορισμός του τελεσιγράφου και αφορά την παραμονή και διάσωση της Ελλάδας στην ευρωζώνη ή τον οριστικό και αμετάκλητο τερματισμό των συζητήσεων μεταξύ των ελληνικών αρχών και της Ε.Ε. 

Στο καλό σενάριο οι θεσμοί θα εξετάσουν το ελληνικό αίτημα και το πρόγραμμα μέτρων, δίνοντας μια θετική εισήγηση στο Eurogroup, τη σύνοδο των 19 της ευρωζώνης και των 28 της ΕΕ, ενώ στο κακό σενάριο, μια αρνητική εισήγηση θα μετατρέψει τις δύο συνόδους κορυφής της Κυριακής σε συνόδους διαχείρισης της εξόδου της Ελλάδας από το κοινό νόμισμα.

Η συζήτηση στην χθεσινή σύνοδο της ευρωζώνης ήταν ιδιαίτερα έντονη. Το γεγονός ότι ο νέος υπουργός οικονομικών δεν έφερε προτάσεις δεν βοήθησε ιδιαίτερα το κλίμα, με τη διαφορά ότι το χάος στην κλίμακα ευγένειας και παρουσίας σε σχέση με τον προκάτοχό του άμβλυνε τις εντυπώσεις. 

Ο Γ. Βαρουφάκης μιλούσε υποτιμητικά για τους συναδέρφους τους, κάποιους τους είχε αποκαλέσει ανθρωπάκια και γενικώς “έκανε τον καθηγητή που προσπαθούσε να διδάξει στους αμόρφωτους”, όπως μεταφέρει πηγή της ευρωζώνης στο real.gr. 

Αντιθέτως, αν και μαρξιστής οικονομολόγος, ο Ε. Τσακαλώτος έκανε το πρώτο βήμα στην συμφιλίωση Ελλάδας και Eurogroup, αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη για την μη παρουσίαση προτάσεων. 

Η Κομισιόν δεν πρόκειται να βοηθήσει την Ελλάδα στο γράψιμο των προτάσεων της Παρασκευής, παρά μόνο αν της ζητηθεί από τις ελληνικές αρχές. Ακόμα όμως και τότε θα ξεκαθαρίσει ότι το τελικό κείμενο θα είναι ελληνικής εμπνεύσεως. 

Αν όλα πάνε καλά, τότε η χωρά θα ξεκινήσει τη Δευτέρα επίσημες διαπραγματεύσεις για τρίτο πρόγραμμα, ο ELA θα αυξηθεί στα 100 δισ. και θα ανεβεί η αξία των collaterals των ελληνικών τραπεζών προς την ΕΚΤ. Με αυτόν τον τρόπο θα χαλαρώσουν οι περιορισμοί στη διακίνηση κεφαλαίων. 

Στη συνέχεια το Eurogroup θα σχεδιάσει την εκταμίευση κερδών των κεντρικών τραπεζών ως τις 20 Ιουλίου για την κάλυψη της λήξης του σχετικού ομολόγου της ΕΚΤ. 

Το ΔΝΤ θα πληρωθεί κατά πάσα πιθανότητα από το 3ο πακέτο. Η ενδιάμεση χρηματοδότηση δεν είναι γνωστό ακόμα αν θα αφορά και άλλα ποσά, ούτε όμως και ποια θα είναι η ακριβής της νομική βάση. 

Στο μαύρο σενάριο που οι δύο πλευρές δεν τα βρούνε, την απάντηση την δίνει ο ίδιος ο Γιούνκερ: "η Κομισιόν είναι προετοιμασμένη για όλα. Έχουμε προετοιμάσει λεπτομερώς το σενάριο Grexit. Έχουμε σχέδιο για παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας. Έχουμε σενάριο για να βοηθήσουμε την Ελλάδα να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Εγώ σθεναρά απορρίπτω τις κατηγορίες ότι είμαστε «τρομοκράτες» που δεν σεβόμαστε τον ελληνικό λαό. Είμαι σθεναρά υπέρ της Ελλάδας εντός της Ευρωζώνης, όμως η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να μας πει πού το πάει”.


Ο Γιούνκερ είπε πως κατηγορεί την κυβέρνηση πως απέκρυψε από τον ελληνικό λαό τη λύση για το χρέος που ο πρόεδρος της Κομισιόν είχε βάλει στο τραπέζι. “Ποιοι νομίζουν ότι είμαστε, ποιοι νομίζουν ότι είναι” φώναζε ο Γιούνκερ. 

Όλα δείχνουν ότι αυτή η ευκαιρία είναι πραγματικά η τελευταία. Το δημοψήφισμα δεν έτυχε και τόσο θερμής αποδοχής στο εσωτερικό της συνόδου. 

Πρωθυπουργός χώρας μέλους, είπε στον Α.Τσίπρα “μήπως θέλεις να κάνω και εγώ δημοψήφισμα στην χώρα μου για να δούμε αν θα σας βοηθήσουμε;" 

Κυρίως, όμως, τα πυρά είχαν να κάνουν με την στρατηγική. Ο πρωθυπουργός είχε διαβεβαιώσει πολλές φορές πριν για τις ελληνικές προθέσεις και πάντα εξέπληττε δυσάρεστα τους ομολόγους του. Η μπάλα τώρα είναι στο ελληνικό γήπεδο".