Σάλος από δημοσίευμα της Sun που δείχνει την βασίλισσα Ελισάβετ να χαιρετά ναζιστικά!

Τα ανάκτορα επικρίνουν την εφημερίδα Sun επειδή δημοσίευσε εικόνα της μελλοντικής βασίλισσας Ελισάβετ να χαιρετά ναζιστικά σε ηλικία επτά ετών

Τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ επέκριναν σήμερα την ταμπλόιντ Sun, την εφημερίδα με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία στη Βρετανία, επειδή δημοσιοποίησε μια έως τώρα άγνωστη ερασιτεχνική ταινία του 1933, στην οποία η βασίλισσα της Βρετανίας Ελισάβετ εμφανίζεται σε ηλικία περίπου επτά ετών να χαιρετά με τον ναζιστικό τρόπο.

Η μαυρόασπρη αυτή ταινία, η οποία γυρίστηκε τη χρονιά που ο Αδόλφος Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία, εικονίζει τον μελλοντικό βασιλιά Εδουάρδο 8ο να μαθαίνει στις ανιψιές του, την περίπου 7χρονη τότε νυν βασίλισσα Ελισάβετ, και την τρίχρονη αδελφή της, την πριγκίπισσα Μαργαρίτα, πώς να αποδίδουν τον ναζιστικό χαιρετισμό.

Χορεύοντας και χαμογελώντας και χωρίς να δείχνουν ότι κατανοούν τη σημασία του χαιρετισμού, τα δύο μικρά κορίτσια ενθαρρύνονται από τον Εδουάρδο στους κήπους του Μπάλμοραλ, ενός βασιλικού πύργου στη Σκωτία, να χαιρετίσουν με τον ναζιστικό τρόπο.

Η Sun δημοσιεύει σήμερα στην πρώτη σελίδα της την εικόνα της μελλοντικής βασίλισσας με υψωμένο το δεξί χέρι της. Η μητέρα της, η εκλιπούσα βασιλομήτωρ Ελισάβετ, και ο Εδουάρδος κάνουν το ίδιο. Η εφημερίδα τιτλοφορεί το δημοσίευμα "Their Royal Heilness", ένα λογοπαίγνιο με τη λέξη "Highness", που σημαίνει "Υψηλότης", και τον ναζιστικό χαιρετισμό "Heil Hitler". Στον ιστότοπό της, η Sun έχει αναρτήσει την ταινία, που διαρκεί 17 δευτερόλεπτα.

"Είναι απογοητευτικό το γεγονός ότι η ταινία αυτή, που τραβηχτηκε πριν από οκτώ δεκαετίες και φαίνεται πως προέρχεται από το προσωπικό οικογενειακό αρχείο της Αυτής Μεγαλειότητας, αποκτήθηκε και χρησιμοποιήθηκε κατ' αυτό τον τρόπο", ανέφερε σε ανακοίνωση που εξέδωσε ένας εκπρόσωπος των ανακτόρων του Μπάκιγχαμ.

Ο Εδουάρδος 8ος παραιτήθηκε το 1936, έπειτα από 11 μήνες στο θρόνο, για να παντρευτεί την Ουόλις Σίμσον, μια δύο φορές διαζευγμένη κοσμική Αμερικανίδα. Τον διαδέχθηκε στο θρόνο ο νεώτερος αδελφός του, ο Γεώργιος 6ος, ο πατέρας της βασίλισσας Ελισάβετ.

Η ακριβής φύση των σχέσεων του Εδουάρδου 8ου με τους ναζί εξακολουθεί να αποτελεί θέμα συζήτησης στη Βρετανία. Ο Εδουάρδος συνάντησε τον Χίτλερ στη Γερμανία το 1937, ένα χρόνο αφότου είχε παραιτηθεί για να παντρευτεί την Σίμσον.

Η 89χρονη σήμερα Ελισάβετ είναι πολύ δημοφιλής και τον Σεπτέμβριο θα γίνει η μονάρχης που θα έχει βασιλέψει περισσότερο στη Βρετανία, καθώς η βασιλεία της θα ξεπεράσει σε διάρκεια εκείνη της βασίλισσας Βικτωρίας.

Ο διευθυντής της Sun Στιγκ Έιμπελ δήλωσε πως το δημοσίευμα είναι προς το δημόσιο συμφέρον και πως το οκτασέλιδο ρεπορτάζ της ταμπλόιντ τοποθετεί το θέμα στο κατάλληλο ιστορικό πλαίσιο.

Δεν έκανε πάντως γνωστό πώς η ταινία περιήλθε στην κατοχή της εφημερίδας, η οποία ανήκει στον εκδοτικό όμιλο του Ρούπερτ Μέρντοχ.

"Ουδέποτε θελήσαμε να φέρουμε σε δύσκολη θέση τη βασίλισσα ούτε τα ανάκτορα", δήλωσε ο Έιμπελ στο Sky News.

"Δεν υπάρχει εφημερίδα που να υποστηρίζει τη βασιλική οικογένεια περισσότερο απ' ό,τι η Sun, όμως δεν υπάρχει και εφημερίδα που να επιδιώκει να δημοσιεύει ιστορίες που εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον περισσότερο απ' ό,τι η Sun", πρόσθεσε.

(Πληροφορίες: ΑΜΠΕ)

Ισχυρό τμήμα από τις άρχουσες ελίτ της εποχής εκείνης  υπήρξαν θαυμαστές του Χίτλερ.

Φαίνεται, όμως, ότι και σήμερα οι άρχουσες οικονομικές και πολιτικές ελίτ της Ευρώπης θαυμάζουν τον Χίτλερ - μόνο πιο συγκαλυμμένα.

 Αλλά  φροντίζουν ορισμένες μεθόδους του να τις εφαρμόζουν κυρίως στο οικονομικό τους πρόγραμμα - άσχετα που φροντίζουν να το κρύβουν επιμελώς.

Παρουσίαση Γλέζου σε δημοσίευμα της αυστριακής εφημερίδας «Βίνερ Τσάιτουνγκ»

Τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ο αντίπαλος του Χίτλερ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο» έχει εκτενές αφιέρωμα στον Μανώλη Γλέζο, στο χθεσινό φύλλο της αυστριακής εφημερίδας «Βίνερ Τσάιτουνγκ», στον υπότιτλο του οποίου σημειώνεται πως «με τα 91 χρόνια του ο Μανώλης Γλέζος θα εκπροσωπήσει και πάλι την Ελλάδα στο Ευρωκοινοβούλιο».

Στην αρχή του αφιερώματος αναφέρεται πως ο πρώτος αντίπαλός του ήταν ο Χίτλερ ο οποίος φέρεται να τον καταδίκασε ο ίδιος σε θάνατο, αλλά ο Μανώλης Γλέζος επέζησε και σήμερα, παρά τα 91 χρόνια του, συνεχίζει τον αγώνα του, όπως τότε, για μια καλύτερη Ευρώπη.

Στο αφιέρωμα γίνεται ιστορική αναδρομή στην ενεργό δράση του Μανώλη Γλέζου στην αντίσταση στην πατρίδα του κατά των ναζιστών πριν από 73 χρόνια, όταν το Μάιο του 1941, σε ηλικία 18 χρονών, είχε ανέβει στην Ακρόπολη και είχε κατεβάσει τη ναζιστική σημαία, σύμβολο της εξόντωσης δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων, ενώ αργότερα αγωνίστηκε κατά της στρατιωτικής δικτατορίας, μένοντας για χρόνια έγκλειστος στις φυλακές για να απελευθερωθεί μόνον έπειτα από διεθνείς παρεμβάσεις διανοούμενων και καλλιτεχνών.

Από τότε είναι στρατευμένος στην πολιτική και τώρα βρίσκεται και πάλι στο Ευρωκοινοβούλιο ως ο μεγαλύτερος σε ηλικία ευρωβουλευτής, ζητώντας, μαζί με τους συναδέλφους του αριστερού κόμματος ΣΥΡΙΖΑ, από την Ευρωπαϊκή Ένωση την εγκατάλειψη της πολιτικής λιτότητας, ενώ μάχεται με πάθος για τις αποζημιώσεις από τη Γερμανία στα θύματα των ναζιστών στην Ελλάδα, λέγοντας πως τότε η Ελλάδα υπέφερε και έως σήμερα δεν έχει υπάρξει δικαιοσύνη.

Στο δημοσίευμα της «Βίνερ Τσάιτουνγκ» γίνεται εκτενής αναφορά στην πρόσφατη συνομιλία του Μανώλη Γλέζου με δημοσιογράφους στο Στρασβούργο, που ανατρίχιασαν ακούγοντας από τον ίδιο ότι ο λόγος που δεν εγκαταλείπει την πολιτική είναι το κάλεσμα των συντρόφων του που έχασαν τη ζωή τους στον αγώνα και σε διαδηλώσεις, όπως επίσης εκείνων που εκτελέστηκαν και με τους οποίους είχε υπάρξει η υπόσχεση πως ο ένας δεν θα ξεχάσει τον άλλο.

Στη συνάντησή του με τους εκπροσώπους του Τύπου ο Μανώλης Γλέζος προειδοποίησε πως «στην Ελλάδα αποδομείται το κοινωνικό κράτος, απειλείται η δημοκρατική ελευθερία» και πως τα προωθούμενα από τη Γερμανία μέτρα λιτότητας όπως επίσης η αυξανόμενη επιρροή της κυβέρνησης του Βερολίνου βλάπτουν την ενότητα των ευρωπαϊκών κρατών, προσθέτοντας ότι «δεν θέλουμε μια γερμανική ούτε μια βρετανική Ευρώπη και οπωσδήποτε όχι μια υπερατλαντική», καθώς, όπως πρόσθεσε, η Ευρώπη δεν απελευθερώθηκε για αυτό τον σκοπό.

Στο αφιέρωμα σημειώνεται, μεταξύ άλλων, πως στη δεκαετία του 1980, από τον συνειδητοποιημένο κομμουνιστή Μανώλη Γλέζο, που μετά τον Πόλεμο είχε τιμηθεί στη Μόσχα με το Βραβείο Λένιν, προέκυψε ένας πολιτικός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που το 1984 εξελέγη με την Αριστερά ευρωβουλευτής.

Τονίζεται επίσης πως τις πεποιθήσεις του ο Μανώλης Γλέζος τις εκφράζει και στο δρόμο, όπου, το 2010 σε διαδήλωση δέχθηκε επίθεση με δακρυγόνα στο πρόσωπο από αστυνομικούς και εκείνες οι εικόνες του τραυματισμένου πολιτικού προκάλεσαν ευρεία αγανάκτηση αλλά και μια επιπλέον απόδειξη για τις ακλόνητες πεποιθήσεις του που δεν εγκαταλείπει ποτέ.

Προστίθεται ακόμη ότι ο 91χρονος πολιτικός ζητάει να γίνει η Ευρώπη πιο «πλουραλιστική» και να μπορεί να προσφέρει σε όλους, ενώ θεωρεί ότι η Ελλάδα προσφέρεται ως έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και θα μπορούσε να γίνει μία από τις τρεις έδρες του.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η απόδειξη ενός εγκλήματος ή το κοινό πρόσωπο του νεοναζισμού

Σε άμεση σχέση με το προηγούμενο δημοσίευμα παρουσιάζουμε ένα φωτορεπορτάζ που δημιούργησε η New Cruelty, νεοϋρκέζικη δημιουργική ομάδα, σχετικά με ένα πρότζεκτ που θα παρουσιάζει εικόνες της πραγματικής ζωής οι οποίες θα χρησιμοποιηθούν σε μια μεγάλη νέα σειρά ντοκιμαντέρ που θα αφορά αληθινά εγκλήματα  και η οποία έχει προγραμματιστεί να βγει στον αέρα στις αρχές του 2015.

Η συλλογή που παρουσιάζουμε σήμερα διαθέτει μια επιλογή από φωτογραφίες από το επεισόδιο της πρεμιέρας της σειράς αυτής  στο οποίο αναφέρεται λεπτομερώς ο τραγικός θάνατος ενός αστυνομικού (!) στα χέρια μιας εξαιρετικά βίαιης νεοναζιστικής σέκτας.

Οι εικόνες αποτελούν μερικά μόνο από τα αποδεικτικά στοιχεία που βρέθηκαν στην κατοχή των δολοφόνων.

Δείτε κι εσείς κατά πόσο υπάρχουν ομοιότητες στο οπλοστάσιο των Αμερικανών νεοναζί με τα εγχώρια εκτρωματικά ομοιώματα τους. 

M4 Carbine (αντίγραφο)

Remington 870 χράπα-χρούπα κυνηγετικό όπλο (replica)

AK 47 Machine Gun με πτυσσόμενο κοντάκι  (αντίγραφο)  και δεσμίδα με 7,62 × 39 φυσίγγια χιλιοστών

Όπλα αποστάσεων: Flail, μαχαίρι της νεολαίας του Χίτλερ, σιδερογροθιά  και τηλεσκοπικό μπαστούνι

Το κίνημα του νεοφασισμού σαρώνει την Ευρώπη: επανάληψη του σκηνικού της δεκαετίας 1930-1940;

του Μ …

Αυτός είναι ο νέος χάρτης της ευρωπαϊκής κοινότητας το 2014, που δεν διαφέρει πολύ από τον αντίστοιχο της δεκαετίας του '30, όταν μετά την αποτυχία της Κοινωνίας Των Εθνών, το φάντασμα του φασισμού άπλωνε το πέπλο του πάνω από την Ευρώπη.

The Map of neo Nazi parties- EU
9.3% Greece
13% Finland
25% France
22% United Kingdom
23% Denmark
The fandom of the 1930's is here

  Η δεκαετία 1930-1940, θεωρείται η πιο κρίσιμη στιγμή της ευρωπαϊκής ηπείρου, καθώς μετά τον τερματισμό του Α Παγκοσμίου Πολέμου, στο επονομαζόμενο διάστημα του Μεσοπολέμου, ανήλθε ο φασισμός και ο ναζισμός, ενώ σε πολλές χώρες υπήρχε κυβέρνηση της (άκρα)δεξιάς. Η Ευρώπη μετά το αιματοκύλισμα της απέναντι στις έννοιες του εθνικισμού και του ιμπεριαλισμού, στον πόλεμο όπου τερματίστηκαν οι τελευταίες μεγάλες αυτοκρατορίες των Αψβούργων και η Οθωμανική, δημιούργησε την ΚΤΕ, έχοντας ως όραμα ένα ευρωπαϊκό δημοκρατικό μέλλον, που επισφραγίστηκε με την Συνθήκη των Βερσαλλιών (28  Ιουνίου 1919). Η ΚΤΕ, σκοπό είχε να αποτελέσει δικλείδα για τη διεθνή ασφάλεια και ειρήνη, καταδικάζοντας τις χώρες με πολεμικές διαθέσεις, δημιουργώντας επίσης μια Ένωση Εθνών, με όρους την εθνική αυτοδιάθεση και την ιδέα ένα κράτος για κάθε έθνος. 

  Ωστόσο, η δημοκρατία στην Ευρώπη είχε βασιστεί μετά το 1918 σ' έναν ασταθή συνασπισμό διεθνών και εγχώριων δυνάμεων, ο οποίος πλέον κατέρρεε, αφήνοντας πίσω όλο και λιγότερους δημοκράτες. Η διεθνής στήριξη της δημοκρατίας μειωνόταν με το πέρασμα του χρόνου. Η κληρονομιά του μεσσιανικού φιλελευθερισμού του Προέδρου των ΗΠΑ Wilson υπονομευόταν από τον αμερικανικό απομονωτισμό, ενώ οι νικητές του Πολέμου στην Ευρώπη - Βρετανία και Γαλλία - ανησυχούσαν περισσότερο για τον κομμουνισμό παρά για τη δικτατορία.

  Επομένως, παρατηρείται η ισχνή υποστήριξη της δημοκρατίας στην Ευρώπη, καθώς και ότι ο φόβος του κομμουνισμού έσπρωξε τους φιλελεύθερους προς πιο αυταρχικές λύσεις. Η ευρωπαϊκή αριστερά είχε εξασθενίσει από τη διάσπαση σοσιαλδημοκρατών και κομμουνιστών, έτσι ώστε να μην μπορέσει να επανέλθει στα επίπεδα του 1918-19. Η δημοκρατία επέζησε εκεί όπου οι σοσιαλδημοκράτες συνέπηξαν συμμαχία με τους αγροτικούς πληθυσμούς. Από την μεριά της συντηρητικής δεξιάς, ευχαρίστως θα επέστρεφαν σε πιο ελιτίστικους ή ακόμα και μοναρχικούς τρόπους διακυβέρνησης.

  Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης παρατηρήθηκε η κούραση του φιλελευθερισμού, η καταρράκωση της Αριστεράς και ο δεσποτισμός της Δεξιάς στην Ιταλία, την Κεντρική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Αναλυτικότερα, υπήρχε ποικιλία καθεστώτων με τη  δικτατορία του Αντονέσκου στη Ρουμανία, τη στρατιωτική κυβέρνηση στην Ισπανία, την Ουγγαρία και την Ελλάδα και τα μονοκομματικά καθεστώτα της Γερμανίας και της Ιταλίας. Οι στρατηγοί Φράνκο και Μεταξάς φοβούμενοι την μαζική πολιτική χρησιμοποίησαν την καθεστηκυία τάξη της μοναρχίας. Η νέα ριζοσπαστική Δεξιά στην Ιταλία και τη Γερμανία ανήλθε στην εξουσία με εκλογές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες.

  Μέσω του κοινοβουλευτικού συστήματος αναπτύχθηκε λοιπόν ο αυστροφασισμός του Ντόλφους, ο φασισμός του Μουσολίνι και ο εθνικοσοσιαλισμός του Χίτλερ. Μετά την άνοδο τους στην εξουσία τα καθεστώτα αυτά (που είχαν ξεκινήσει ως μορφώματα) καταστρατήγησαν τις αξίες του φιλελεύθερου δικαίου, δημιουργώντας νέους νόμους. Για την προστασία της Volksgemeinschaft ο νόμος έπαυε να προστατεύει τα δικαιώματα των Εβραίων και των τσιγγάνων, καθώς και των εκφυλισμένων ομάδων της φυλής των Αρίων: ακοινωνικών, ομοφυλοφίλων, των σωματικά και διανοητικά υστερούντων και φυσικά των αντικαθεστωτικών, έχοντας ως όπλα την αστυνομική καταστολή και την ιατρική βία. Ο Μουσολίνι καθιέρωσε το καθεστώς του με την φαρσοκωμωδία της "πορείας προς την Ρώμη", υιοθετώντας το σύμβολο με τις fasces, που κατείχαν οι Ρωμαίοι δικτάτορες, ενώ το καθεστώς του Φύρερ περιγράφεται εξαίσια κ ρεαλιστικά στην παράσταση του Brecht : Τρόμος και αθλιότητα του Γ' Ράιχ. 

  Αυτές οι επιλογές ξεκίνησαν από την κάλπη και εύλογα αναρωτιόμαστε αν υπάρχουν συσχετισμοί με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών σήμερα. Ο κλυδωνισμός της δημοκρατίας οδήγησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έναν πόλεμο ιδεολογιών απέναντι στον φασισμό και τον ναζισμό και την υποδούλωση ολόκληρης της Ευρώπης σε φασιστικό προτεκτοράτο. Την επομένη των αποτελεσμάτων της κάλπης των ευρωεκλογών   διαφαίνεται εκ νέου το φάντασμα του νεοναζισμού πάνω από την Ευρώπη στο πλαίσιο της νέας κρίσης της δημοκρατίας στην ήπειρο. Επιβάλλεται να αναλογιστούμε από τα λάθη μας, προτού να είναι πολύ αργά, όπως αργή ήταν και η αντίδραση στο φασιστικό θίασο του Χίτλερ. Ο Santayana είχε γράψει: <<ο λαός που δεν μαθαίνει από την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει.>> Απ'  ότι φαίνεται δεν μάθαμε από την ιστορία μας και είμαστε ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

  Η δημοκρατία περισώζεται με ενεργούς πολίτες, όχι αδιάφορους, με πνευματική οξυδέρκεια, όχι με πνευματικό λήθαργο, με αδιάφθορους πολιτικούς και εκλογική τιμωρία των ενόχων, όχι με κυβέρνηση εντολοδόχων και αδιαφορία στα εγκλήματα και τις απειλές των πολιτικών. Η διόρθωση της κακής δημοκρατίας δεν απαιτεί καλό φασισμό ούτε νοείται να στέλνεται στο ευρωκοινοβούλιο ο άνθρωπος που κατέβασε τη φασιστική σημαία, με ανθρωπάρια που σκοπό έχουν να την ανυψώσουν εκ νέου!