Κρίσιμες εκλογές σε Ιταλία και Αυστρία - προς τα πού πηγαίνει η Ευρώπη;

Από το πρωί στις 7  εκατομμύρια Ιταλοί ψηφοφόροι προσέρχονται στις κάλπες για ένα δημοψήφισμα ιδιαίτερα κρίσιμο όχι μόνο για την Ιταλία αλλά και για την τύχη της "Ενωμένης Ευρώπης" και ειδικά της Ευρωζώνης.

 
Μπορεί τυπικά οι Ιταλοί να ψηφίζουν για τις αρμοδιότητες της Γερουσίας αλλά το διακύβευμα είναι [πολύ ευρύτερο. Αφού αρχικά ο ίδιος ο Ρέντζι έχει δηλώσει ότι θα παραιτηθεί ενώ οι σεισμικές δονήσεις από ένα πιθανό όχι θα αγγίξουν τον σκληρό πυρήνα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.



Πολλοί μιλούν για την άνοδο των "λαϊκιστών" και του "λαϊκισμού" αφού το ΟΧΙ στηρίζουν πρωταρχικά το κίνημα των πέντε αστέρων του Πέπε Γκρίλο αλλά και η ακροδεξιά Λέγκα του Βορρά. Λένε βέβαια τη μισή αλήθεια γιατί επίσης στο ΟΧΙ συντάσσονται κοινωνικά κινήματα και δυνάμεις ειδικά της εξωκοινοβουλευτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Το τι θα συμβεί θα το ξέρουμε αργά σήμερα το βράδυ ... 

 Το ζήτημα είναι ότι οι λαοί της Ευρώπης ψάχνουν απεγνωσμένα να στείλουν ένα μήνυμα ενάντια στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, στις ασφυκτικές πολιτικές της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού όπως και στη γερμανική επικυριαρχία. 

 Μόνο που αυτό - με δεδομένη την απουσία εναλλακτικών πολιτικών προτάσεων από την Αριστερά - σπεύδουν να το οικειοποιηθούν και να το αξιοποιήσουν οι δτυνάμεις της Ακροδεξιάς και ό,τι πιο σκοτεινού έχει παρουσιάσει αυτή η ήπειρος. 

 Ίσως πιο χαρακτηριστικό είναι αυτό το φαινόμενο στην Αυστρία όπου για πρώτη φορά μετά ΄το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο υπάρχει ο κίνδυνος να αναδειχτεί στην ηγεσία μιας χώρας εκπρόσωπος των ναζιστών - γιατί στην ουσία τέτοιος είναι ο Νόμπερτ Χόφερ, υποψήφιος του "Κόμματος της Ελευθερίας" (πώς οι λέξεις χάνουν τη σημασία τους, αλήθεια ...!). 

 Ο οποίος αξιοποιώντας το ξενοφοβικό κλίμα αλλά και τα όποια οικονομικά προβλήματα προβάλλει το αποκρουστικό πρόσωπο της ακροδεξιάς και νεοναζιστικής δημαγωγίας, ενώ μιλά και για τον παγγερμανισμό (!) και άλλα θέματα που μας φέρνουν ανατριχίλα!


 Αυτή είναι η επιτυχία (!) της Ενωμένης Ευρώπης - των τραπεζών, των πολυεθνικών, του νεοφιλευθερισμού και της λιτότητας - που μετά από 60 χρόνια περίπου φέρνει στο προσκήνιο τους βρικόλακες της ιστορίας!

 

Αλλά όπως είπαμε για ασφαλέστερα και γενικότερα συμπεράσματα, ας περιμένουμε τα ίδια τα αποτελέσματα

Για όσους προσπαθούν να διαφύγουν τη φτώχειας και τον πόλεμο, οι Πόρτες Γερμανίας είναι κλειστές - ένα άρθρο στο Foreign Policy

Ενώ η εισροή στη Γερμανία των αιτούντων άσυλο από τη Συρία και το Ιράκ διογκώνεται, ένα κύμα μεταναστών από τα Βαλκάνια έχει προκύψει, επίσης,  προκαλώντας "έκπληξη" στο Βερολίνο.

Την εικόνα αυτή παρουσιάζει για το Foreign Policy η δημοσιογράφος SUMI SOMASKANDA.

ΒΕΡΟΛΙΝΟ - "Δεν υπάρχει τίποτε πιο ζοφερό από τη Γερμανία το χειμώνα, αν πιστέψουμε διάφορες εικόνες. Οδήγηση υπό βροχή, κρύα γεύματα μέσα σε  σακούλες, βλοσυροί αστυνομικοί φορτώνουν ανθρώπους και τσάντες σε λεωφορεία. Αυτή είναι η μοίρα που αντιμετωπίζουν οι επίδοξοι αιτούντες άσυλο από όλα τα  Δυτικά Βαλκάνια, σύμφωνα με ένα βίντεο που δημιουργήθηκε από τη γερμανική κυβέρνηση για να προβληθεί στη Σερβία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και την Αλβανία.

"Παρακαλώ πάρτε τις πληροφορίες αυτές πολύ σοβαρά», προειδοποιεί μια ανδρική φωνή, μπροστά στη  κάμερα. "Πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν ήδη επιχειρήσει το δύσκολο και δαπανηρό αυτό ταξίδι που κατέληξε σε άμεση, αναγκαστική απέλαση .... Μην καταστρέψετε τον εαυτό σας και την οικογένειά σας, οικονομικά. "

Το τεσσάρων λεπτών διάρκειας κλιπ είναι μέρος της  συνεχιζόμενης εκστρατείας του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Εσωτερικών για να ανακόψει τη ροή των μεταναστών που φτάνουν κατά κύματα από τα Δυτικά Βαλκάνια. Υπήρξαν δημοσιεύσεις στο Facebook και διαφημίσεις σε εφημερίδες, στα αλβανικά, σερβικά, και σε άλλες βαλκανικές γλώσσες.

Hauptherkunftsländer im Juli 2015:

Zum Vergleich:		Mai 2015	Juni 2015	Juli 2015
1.	Syrien	5.100	7.562	9.413
2.	Albanien	4.922	5.932	7.633
3.	Serbien	1.990	2.240	2.377
4.	Afghanistan	1.188	2.083	2.139
5.	Irak	1.471	2.083	2.086
6.	Mazedonien	996	1.514	1.961
7.	Kosovo	1.947	1.581	1.395
8.	Eritrea	620	1.071	1.219
9.	Bosnien-Herzegowina	542	609	786
10.	Ungeklärt	497	570	705

Die Erst- und Folgeanträge bei den Hauptherkunftsländern imJuli 2015:

	Asylanträge	Erstanträge	Folgeanträge
Gesamt	37.531	34.384	3.147
davon:
Syrien	9.413	9.138	275
Albanien	7.633	7.547	86
Serbien	2.377	1.449	928
Afghanistan	2.139	2.104	35
Irak	2.086	1.987	99
Mazedonien	1.961	1.285	676
Kosovo	1.395	1.205	190
Eritrea	1.219	1.209	10
Bosnien-Herzegowina	786	498	288
Ungeklärt	705	672	33

Η Γερμανία δεν είναι μόνη: η Ελβετία, η Δανία και η Ουγγαρία έχουν προγραμματίσει παρόμοιες εκστρατείες. Αλλά το Βερολίνο απασχολεί μια άνευ προηγουμένου εισροή  ανθρώπων που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον πόλεμο και τις διώξεις στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, ενώ το ερώτημα του τι πρέπει να κάνει με αυτούς που θεωρούνται "οικονομικοί πρόσφυγες" - ανθρώπους που επιχειρούν να εγκαταλείψουν τη φτώχεια και την ανεργία - έχει οδηγήσει σε τέλμα τις γερμανικές αρχές ενώ τροφοδοτήθηκαν εκ νέου ξενοφοβικά αισθήματα.

Η Γερμανία έχει δεχτεί σχεδόν 220.000 αιτήσεις ασύλου κατά τους πρώτους έξι μήνες του έτους. Και στις 19 Αυγούστου, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι αναμένει ότι ο αριθμός θα ανέβει στις 800.000 μέχρι το τέλος του έτους - τις πιο πολλές στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με μεγάλη διαφορά. Λίγα θέματα έχουν "γοητεύσει" τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης και τις δημόσιες συζητήσεις όπως αυτό το πρόβλημα. Δεν είναι μόνο το άσχημο ξέσπασμα της βίας εναντίον των αιτούντων άσυλο, ή τα διεθνή πρωτοσέλιδα που έχει δημιουργήσει. Τα δεινά των προσφύγων που προσπαθούν να διαφύγουν από τη φρίκη στη Συρία και τη Σομαλία έχει προκαλέσει ένα πολύ μεγαλύτερο ξέσπασμα αλληλεγγύης  τις τελευταίες εβδομάδες. Αυτό εκδηλώθηκε με πορείες, δωρεές, και μεγάλης κλίμακας εθελοντικές προσπάθειες.

Αλλά το μαζικό κύμα κύμα μετανάστευσης - όχι από τη Συρία ή το Ιράκ - αλλά λίγο πιο πέρα ​​από τα σύνορα της ΕΕ φαίνεται να έχει προκαλέσει έκπληξη στους περισσότερους.

Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μετανάστευσης και Προσφύγων άρχισε να εντοπίζει μια αύξηση του όγκου των αιτήσεων ασύλου από τα Βαλκάνια το 2012, αφότου το ανώτατο δικαστήριο της Γερμανίας αποφάνθηκε υπέρ της αύξησης των βασικών προσφορών για τους αιτούντες άσυλο αμέσως. Αλλά οι αριθμοί εκτοξεύθηκαν σε νέα επίπεδα το τρέχον έτος: η Γερμανία έχει δεχτεί σχεδόν 63.000 αιτήσεις από το Κοσσυφοπέδιο και την Αλβανία μόνο από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο, σε σύγκριση με λίγο πάνω από 7.500 κατά την ίδια περίοδο το προηγούμενο έτος!. Κατά τους πρώτους έξι μήνες του έτους, το 40% του συνόλου των αιτήσεων για άσυλο προέρχονταν από το Κοσσυφοπέδιο, την Αλβανία, τη Σερβία, την ΠΓΔΜ και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Αυτή η  εισροή έχει προκαλέσει  μια νέα προσοχή, σε μια εποχή που τεράστιοι αριθμοί ανθρώπων που εγκαταλείπουν μια ολοένα και πιο ασταθή Μέση Ανατολή επίσης αναζητούν καταφύγιο και ασφάλεια στη Γερμανία.

* * *

Περίπου το 99% των ατόμων που ζητούν άσυλο από τα Βαλκάνια πρόκειται να  απορριφθούν. Η Γερμανία αναγνωρίζει την ιδιότητα του πρόσφυγα σε όσους προσπαθούν να διαφύγουν από πολιτικές διώξεις ή πόλεμο. Εφαρμόστηκε  αυτή η νομοθεσία  σε Σύριους οι οποίοι έχουν βρει το δρόμο τους στο γερμανικό έδαφος, για παράδειγμα, όπου οι αιτήσεις τους έχουν γίνει αποδεκτές στη συντριπτική πλειοψηφία (πάνω από το 85 % κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους). Αλλά η φτώχεια ή η έλλειψη ευκαιριών δεν θεωρούνται λόγοι χορήγησης ασύλου.

Το βίντεο του υπουργείου Εσωτερικών μπορεί να είναι ψυχρό, αλλά είναι επίσης ακριβές: Όσοι ζητούν άσυλο για οικονομικούς λόγους, θα πρέπει να σταλούν πίσω  στην πατρίδα τους.

«Η οικονομική κατάσταση [των Δυτικών Βαλκανίων] είναι κακή, έτσι είναι κατανοητό ότι οι άνθρωποι αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον κάπου αλλού. Αλλά αυτό δεν είναι λόγος για να χορηγηθεί άσυλο », ανέφερε ο Τόμας ντε Μεζιέρ, υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας, σε μια συνέντευξη στην εφημερίδα Bild - πού αλλού θα λέγαμε εμείς -  την περασμένη Κυριακή. "Χρειαζόμαστε αυτή τη  δυνατότητα για εκείνους που πραγματικά χρήζουν προστασίας.»

Ανεξάρτητα από τη χώρα προέλευσης, οι αρχές εξετάζουν κάθε περίπτωση χωριστά.Αλλά η Aydan Özoguz, ο ομοσπονδιακός επίτροπος για τη μετανάστευση, τους πρόσφυγες και την ενσωμάτωση, αναφέρει ότι το γραφείο της πιέζεται ασφυκτικά από την καθυστέρηση περίπου του ενός τετάρτου ενός εκατομμυρίου περιπτώσεων. Αυτό πυροδότησε προσπάθειες για να επιταχυνθεί η επεξεργασία και η απέλαση οποιουδήποτε  θεωρείται ως οικονομικός πρόσφυγας.Αλλά  όπως και να γίνει, είναι μια αμφιλεγόμενη κατάσταση.

Τον περασμένο Νοέμβριο, η κυβέρνηση πέρασε νέα νομοθεσία θεωρώντας τη Βοσνία, τη Σερβία και τη  FYROM  «ασφαλή κράτη προέλευσης.« Είναι δεδομένο ότι οι αιτούντες άσυλο από τις χώρες αυτές δεν βρίσκονται σε κίνδυνο από πολιτικές διώξεις, εφόσον σταλούν πίσω. Η αλλαγή αυτή στην κατάταξη και αξιολόγηση από το  Βερολίνο οδήγησε στην ταχεία απέλασή τους.

Τώρα υπάρχουν αυξανόμενες εκκλήσεις - ιδιαίτερα μεταξύ των μελών του κόμματος της Καγκελαρίου Angela Merkel - να επεκταθεί το καθεστώς «ασφαλούς χώρας» στο Κοσσυφοπέδιο, την Αλβανία και το Μαυροβούνιο, επίσης. Οι αντιπολιτευόμενοι Πράσινοι όπως και οι Σοσιαλδημοκράτες υποστηρίζουν ότι υπάρχουν ελάχιστες αποδείξεις ότι η επέκταση του καταλόγου των ασφαλών χωρών θα σταματήσει στην πραγματικότητα τους μετανάστες να έρχονται.

Και οι οργανώσεις των προσφύγων προειδοποιούν ότι το μέτρο αυτό θα δημιουργήσει ένα επικίνδυνο προηγούμενο. «Υπάρχουν σίγουρα παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε αυτές τις χώρες που είναι σημαντικές για το άσυλο», υποστήριξε η Marei Pelzer  από την οργάνωση για τους πρόσφυγες Pro Asyl που εδρεύει στη Φραγκφούρτη. "το να λες ότι δεν θα αντιμετωπίζεις το πρόβλημα πλέον σε επίπεδο ατομικών περιπτώσεων έρχεται σε αντίθεση με τα δικαιώματα των προσφύγων."

Η ατομική εξέταση είναι ακόμη εξασφαλισμένη. Αλλά με σχεδόν 33.000 αιτούντες άσυλο να φθάνουν από το Κοσσυφοπέδιο το πρώτο εξάμηνο του έτους, οι πιέσεις για αλλαγή στο καθεστώς των προσφύγων αυξάνονται.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πολλοί Γερμανοί συμφωνούν. Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα από το δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό σταθμό ZDF, περίπου το 75 % των ερωτηθέντων πιστεύουν ότι θα πρέπει να υπάρχει μια σαφής γραμμή διαχωρισμού μεταξύ των οικονομικών προσφύγων και όσων δραπετεύουν από τον πόλεμο και τις διώξεις.

  Ατομικά οι αιτούντες άσυλο λαμβάνουν  140 ευρώ  το μήνα  από την κυβέρνηση, για τα  βασικά είδη διατροφής, υγιεινής και τις ιατρικές ανάγκες (τα παντρεμένα ζευγάρια και οι οικογένειες λαμβάνουν λιγότερα ανά άτομο) για τρεις μήνες. Μετά από αυτό το διάστημα, τα γεύματα δεν είναι πλέον εγγυημένα - αλλά το αρχικό επίδομα συμπληρώνεται με λίγο περισσότερα από  200 ευρώ για τα τρόφιμα και τις βασικές ανάγκες.

Αμήνε

Ο Ντε Μεζιέρ πυροδότησε έντονη  αντιπαράθεση όταν πρότεινε ότι οι παροχές ενδέχεται να χρειαστεί να επανεξεταστούν. Σε μια συνέντευξη στο ZDF στις 13 Αυγούστου, είπε ότι οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί  του τον είχαν προειδοποιήσει ότι οι παροχές της Γερμανίας είναι υπερβολικά γενναιόδωρες, ενθαρρύνοντας έτσι τους οικονομικούς πρόσφυγες να ζητήσουν άσυλο στη χώρα, ακόμη και αν οι πιθανότητες αποδοχής είναι ελάχιστες.

 Ο υπερσυντηρητικός επικεφαλής της Βαυαρίας, Horst Seehofer, έχει δεχτεί πυρά αφού κατηγόρησε τους οικονομικούς πρόσφυγες πως κάνουν κατάχρηση του συστήματος ώστε να επωφεληθούν από τα οφέλη της Γερμανίας.

«Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί όταν μιλάμε για κακή χρήση του συστήματος με αυτόν τον τρόπο επειδή ο καθένας έχει το δικαίωμα να ζητήσει άσυλο εδώ," είπε ο Jochen Oltmer, καθηγητής της σύγχρονης ιστορίας και ένας εμπειρογνώμονας της μετανάστευσης στο Πανεπιστήμιο του Osnabrück στη βορειοδυτική Γερμανία."Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει την κατάχρηση του συστήματος."

Ακροδεξιές ομάδες, ιδίως έχουν επικεντρωθεί στους οικονομικούς  πρόσφυγες ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι έχει πάει στραβά με το σύστημα της μετανάστευσης στη Γερμανία. Το νεοναζιστικό NPD, ή Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας, ζήτησε από την κυβέρνηση να πετάξει τους οικονομικούς πρόσφυγες από τα Βαλκάνια. Και η κατάσταση αυτή έδωσε έτοιμη "τροφή"  για την ανάπτυξη της  ξενοφοβικής καμπάνιας του.

"Το συμπέρασμα που καταλήγουν αυτοί είναι ότι όλοι οι πρόσφυγες είναι κακοί για τη Γερμανία», δήλωσε ο Robert Lüdecke από τον  Ίδρυμα AntonioAmadeu στο Βερολίνο, μια ΜΚΟ που παρακολουθεί και καταπολεμά τον δεξιό εξτρεμισμό."Αυτό συνεχώς χρησιμοποιείται από τη Δεξιά ώστε να θέσει όλο το σύστημα ασύλου σε αμφιβολία».

Οι αρχές έχουν αντιμετωπίσει μια απότομη άνοδο της δεξιάς βίας, ιδιαίτερα εμπρηστικές επιθέσεις σε κέντρα για τους αιτούντες άσυλο σε όλη τη χώρα. Υπήρξαν περισσότερα περιστατικά κατά το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους από το σύνολο των τελευταίων χρόνων. Και η βία έχει κλιμακωθεί. Το περασμένο Σαββατοκύριακο, οι εντάσεις βρέθηκαν εκτός ελέγχου όταν η αστυνομία και νεοναζί διαδηλωτές συγκρούστηκαν στην πόλη Heidenau στη Σαξονία, όπου ένα καταφύγιο αιτούντων άσυλο άνοιξε πρόσφατα.

Δεκάδες αστυνομικοί τραυματίστηκαν. Το γερμανικό κοινοβούλιο καταδίκασε τους διαδηλωτές ως «ριζοσπαστικό όχλο» και το πιο «αντι - γερμανούς" από όλους τους Γερμανούς. Η καγκελάριος Μέρκελ, η οποία έχει δεχτεί επανειλημμένα πυρά  για τη σιωπή της σχετικά με τη βία κατά των προσφύγων, στο τέλος, μίλησε αυτή την εβδομάδα. Επισκέφθηκε την πόλη και τους πρόσφυγες στον καταυλισμό τους, την Τετάρτη. Εκεί αποδοκιμάστηκε από μια ομάδα ακροδεξιών διαδηλωτών που την αποκάλεσαν «προδότη».

Η βία δεν έγινε αποδεκτή  από τις εκατοντάδες χιλιάδες που κινήθηκαν να βοηθήσουν τους πρόσφυγες. Σε όλη τη χώρα, τοπικοί εθελοντές προσέφεραν μαθήματα Γερμανικών, δώριζαν ρούχα, βοηθούσαν στο  διαδίκτυο για την αντιμετώπιση  της γραφειοκρατίας  - ανεξάρτητα από το πού προέρχονταν οι αιτούντες άσυλο.

Αλλά ο Oltmer λέει ότι το ξέσπασμα αυτό της προθυμία για βοήθεια θα μπορούσε να αρχίσει να αλλάζει αν η εισροή δεν σταματήσει - ειδικά αν η  πανίσχυρη γερμανική οικονομία αρχίζει να κλονίζεται. "Η Μετανάστευση έρχεται πάντα μαζί με τη σύγκρουση. Όσοι μεταναστεύουν θεωρούνται ανταγωνιστικοί για τους λιγοστούς πόρους - γίνονται αντιληπτοί ως ανταγωνιστές για τις θέσεις εργασίας, καθώς και για πολιτική επιρροή », είπε. 

Προς το παρόν, η Μέρκελ εντείνει τις πιέσεις στις ομολόγους της από τα Δυτικά Βαλκάνια. Έχουν συνάντηση σε σύνοδο κορυφής στη Βιέννη αυτή την εβδομάδα για να συζητήσουν τις εκατοντάδες χιλιάδες των προσφύγων που έρχονται από τα Βαλκάνια στην πορεία τους προς τις πλουσιότερες χώρες της Ευρώπης. Αλλά η Μέρκελ και οι άλλοι Ευρωπαίοι ομόλογοι της, επίσης, επιθυμούν οι Βαλκάνιοι ηγέτες να κάνουν το "καθήκον" τους  δίνοντας στους νέους,  στην απογοητευμένη νεολαία έναν λόγο να μείνουν στις πατρίδες τους.

«Η Ευρώπη λέει, « Κοίτα έχουμε εργαστεί σκληρά για τη σταθεροποίηση των Βαλκανίων, τα πράγματα δεν είναι τέλεια, αλλά σίγουρα πιστεύουμε ότι είναι πολύ καλύτερα από ό, τι με την κατάσταση στη Μέση Ανατολή ή τμήματα της Αφρικής, » αναφέρει ο James Ker-Lindsay, ένας  ειδικός για τα Βαλκάνια και Senior Research Fellow στο London School of Economics.

Αλλά οικονομικά, η κατάσταση είναι, για πολλούς, εξαιρετικά ζοφερή, πρόσθεσε.Στο Κοσσυφοπέδιο, ιδίως, η ευφορία μετά την ανεξαρτησία του πριν από επτά χρόνια έχει δώσει τη θέση στη διαφθορά, την ανεργία και την απελπισία".

* * *

Να, λοιπόν, που πέρα από τα κατεστραμμένα κράτη της Συρίας, του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Λιβύης  και τόσα άλλα και στα ίδια τα πολύπαθα Βαλκάνια  δυναμώνουν οι μεταναστευτικές ροές. 

Και από πού;

Από περιοχές που η  ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων εταίρων τους τους έδωσε την "ελευθερία" τους - όπως το Κοσσυφοπέδιο. 

Ως μια ιδιότροπη Νέμεσις  επιστρέφει στους αλαζόνες Γερμανούς και άλλους Ευρωπαίους το πρόβλημα με τη μορφή των οικονομικών προσφύγων και μεταναστών.

Οδηγώντας και στην αναβίωση της φρίκης του νεοναζισμού και της ξενοφοβικής ακροδεξιάς.

Δείγματα και αυτά της 'πολιτισμένης" και "ανθρωπιστικής" Ευρώπης ... 

Και με τους 388.447 νεοναζί τι θα γίνει

του Μ ...

Mε τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων των πρόσφατων εκλογών, όσο κι αν επισκιάστηκε σε κάποιο βαθμό από άλλες αγωνίες, το ερώτημα επανήλθε: Και με τους 388.447 νεοναζί τι θα γίνει; Ποιοι είναι αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που, μετά από όλα όσα συνέβησαν, ψηφίζουν Χρυσή Αυγή; Πώς είναι δυνατόν;

Η επικρατέστερη –και δικαίως οργισμένη– αντίδραση ήταν πως όλοι τους είναι λοιπόν νεοναζί. Διότι πώς γίνεται, αφότου έχεις μάθει όλα όσα έχεις μάθει για τις ναζιστικές πεποιθήσεις και τις τελετές, τα όπλα και τα τάγματα εφόδου, τα μαχαιρώματα και το φόνο του Παύλου Φύσσα, να ψηφίζεις μια συμμορία τραμπούκων; Πώς γίνεται, μετά τις συλλήψεις, μετά τις κατηγορίες, μετά τις συνομιλίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, μετά τις φωτογραφίες, να ψηφίζεις κάποιους που κατηγορούνται ως εγκληματική οργάνωση; Για να τους ψηφίζεις, επομένως, συντάσσεσαι με τις πεποιθήσεις τους και με τις πράξεις τους – άρα είσαι κι εσύ νεοναζί, είστε όλοι νεοναζί, και οι 388.447.

Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει αυτό. Δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει πως 388.447 ψηφοφόροι είναι νεοναζί. Σημαίνει, άραγε, πως έχουν διαβάσει τον Αγώνα μου και τον θεωρούν μια ορθή ανάλυση του κόσμου; Σημαίνει πως έχουν οργανωθεί πίσω από το ιδανικό του πρωτείου του αρχηγού – με αρχηγό τον Μιχαλολιάκο; Σημαίνει πως θεωρούν πως η «μάχη των πεζοδρομίων» είναι η μέθοδος για να «ξεβρωμίσει ο τόπος»; Σημαίνει ότι εγκρίνουν κι επιχαίρουν για τα μαχαιρώματα και τους φόνους; Δεν ξέρω, αλλά αμφιβάλλω.

Όσοι προκρίνουν αυτή την ερμηνεία της εκλογικής επίδοσης της Χρυσής Αυγής φοβάμαι ότι, εκτός του να απλουστεύουν, κάνουν και το λάθος να ενστερνίζονται –έστω και ακούσια– ένα αφήγημα που θέλει τη νεοναζιστική οργάνωση να είναι ένα λίγο πολύ αυτόνομο φαινόμενο. Και δεν εννοώ εδώ πως παραλείπουν τις συνήθεις ποιοτικές/πολιτισμικές συνδέσεις με την «κουλτούρα» του νεοέλληνα, διότι από δαύτες έχουμε χορτάσει· εννοώ πως δέχονται, έστω κι αν η θέση τους είναι αυτή της απέχθειας απέναντι στο ναζισμό, πως εδώ είμαστε αντιμέτωποι με μιαν αυτοτέλεια: η Χρυσή Αυγή έκανε αυτά κι αυτά, διώκεται, θα αποδειχτούν, θα πάει στη φυλακή, και σε κάθε περίπτωση είναι ένας σωρός από νεοναζιστές. Όποιες ευθύνες έχουν να αποδώσουν στο πολιτικό σύστημα και στον (προνομιακό) δημόσιο λόγο μέσα στα οποία σημειώθηκε η μετεωρική εκτίναξη της Χρυσής Αυγής είναι παρεμπίπτουσες, ή εν πάση περιπτώσει παράλληλες, δεν προβληματοποιούν την αυτοτέλεια του φαινομένου.

Προτείνω να το δούμε διαφορετικά: Ως την κρίσιμη στιγμή του 2009-2010, η Χρυσή Αυγή είναι μια αμελητέα οργάνωση, αστυνομικού ενδιαφέροντος, με εγκληματική δράση διαπιστωμένη, γνωστή στις υπηρεσίες, που δεν απειλεί παρά μόνον τους λίγους άτυχους που διασταυρώνονται με τους τραμπούκους της. Εκείνη τη στιγμή, όμως, η οποία συμπίπτει με την ένταση της οικονομικής κρίσης, η πορεία της αλλάζει: στήνει τις «αυθόρμητες» διαμαρτυρίες κατοίκων, όπου λιγοστοί κάτοικοι κραδαίνουν ελληνικά σημαιάκια, περιστοιχισμένοι από μπράβους, σε κεντρικές πλατείες της Αθήνας. Οι βιαιοπραγίες κατά μεταναστών εντείνονται. Η βία της Χρυσής Αυγής είναι γενικευμένη και εξόχως ορατή. Η πορεία αυτή την οδηγεί ως το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων, όπου ο εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος Νίκος Μιχαλολιάκος χαιρετά ναζιστικά.

Ταυτόχρονα, οι πολιτικοί του «μεσαίου χώρου» εντάσσουν πλήρως την ακροδεξιά ατζέντα στο κέντρο του δημοκρατικού δημόσιου λόγου: στα δύο επόμενα χρόνια, εμφανίζονται φράχτες, στρατόπεδα συγκέντρωσης, διαπόμπευση οροθετικών γυναικών, επιχειρήσεις- «σκούπα», ρατσιστική αστυνομική βία – όλα με πολιτικούς προϊ- στάμενους τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, και αργότερα και τη ΔΗΜΑΡ. Η επιλογή αυτή γίνεται, στο κοινοβούλιο και στα ΜΜΕ, πολιτικός λόγος κατά της Αριστεράς, η οποία κατηγορείται ως η πραγματικά απειλητική αυτουργός βίας στην κοινωνία, μέσω της δαιμονοποίησης των διαδηλώσεων και των διαμαρτυριών και της ταύτισης των κυβερνητικών δυνάμεων με την «ασφάλεια» απέναντι σε δύο εχθρούς που η Αριστερά υποθάλπει: τον «μπαχαλάκια» και τον «λαθρομετανάστη». Η «μετριοπαθής», «κεντρώα», «δημοκρατική» άποψη όχι μόνο δεν στοχεύει τους νεοναζί, αλλά στρέφεται σε μια επίθεση κατά της υποστήριξης της Αριστεράς προς τους «λαθρομετανάστες» – θυμηθείτε υποθέσεις όπως το σκισμένο Κοράνι ή οι απεργοί πείνας της Νομικής/Υπατίας. Και τόσο η δικαιοσύνη όσο και οι διωκτικές αρχές παίρνουν την ίδια κατεύθυνση: αμείλικτες απέναντι σε διαδηλωτές, ελαστικές απέναντι στους νεοναζί.

Όσο συμβαίνουν όλα αυτά, το πολιτικό σύστημα υποφέρει από την απονομιμοποίηση που προκαλεί η καταφανής παράδοσή του σε ένα οικονομικό πρόγραμμα βαθιά αντικοινωνικό. Πολύς κόσμος ριζοσπαστικοποιείται – όχι απαραίτητα προς προοδευτική κατεύθυνση. Το πολιτικό σύστημα αντιδρά με βία και καταστολή, αλλά και εντείνοντας την ακροδεξιά του ρητορική – αντιμεταναστευτική και αντιαριστερή. (Κάπου εκεί σκέφτεται και η Νέα Δημοκρατία να συνεργαστεί με τη Χρυσή Αυγή.)

Δολοφονείται ο Παύλος Φύσσας. Κι ύστερα από σχεδόν τέσσερα χρόνια που η Χρυσή Αυγή είναι ο ρυθμιστής ενός ζωτικού μέρους του πολιτικού λόγου, ξαφνικά ο υπουργός Δημόσιας Τάξης –εκπρόσωπος ενός απονομιμοποιημένου πολιτικού συστήματος– θυμάται ότι καμιά τριανταριά δικογραφίες για τη Χρυσή Αυγή, που γυρνάνε γύρω γύρω, μπορεί και να συνδέονται. Και παραγγέλνει σε μια απονομιμοποιημένη δικαιοσύνη να κάνει αυτό που επί τέσσερα χρόνια όφειλε να είχε κάνει – δίχως την παρέμβαση της εκτελεστικής εξουσίας.

Γιατί είναι παράξενο το ότι από όλο το κοινό που συγκρότησε το πολιτικό σύστημα της κρίσης, μεταξύ μνημονίων και ακροδεξιών πρακτικών, κάποιοι είναι τόσο καχύποπτοι που τις αποκαλύψεις για τη Χρυσή Αυγή δεν τις βλέπουν παρά ως μία ακόμη απάτη των πολιτικών; Γιατί είναι παράξενο το ότι κάποιοι τόσο ποτίστηκαν με την Ακροδεξιά, που το «δημοκρατικό» πολιτικό σύστημα νομιμοποίησε και τροφοδότησε, ώστε τη δίωξη δεν την αντιλαμβάνονται παρά ως υπαναχώρηση και σκευωρία;

Μήπως η απάντηση στο πού βρέθηκαν 388.447 νεοναζί δεν είναι απλώς η Χρυσή Αυγή, αλλά οι κυβερνήσεις της Ελλάδας της κρίσης; Και μήπως αυτή η απάντηση αποτελεί και το βασικό κλειδί για να τους αντιμετωπίσουμε;

Ωστόσο πηγαίνοντας τη σκέψη μας ένα βήμα πιο πέρα, από το ότι το πολιτικό σκηνικό εγκατέστησε τη Χρυσή Αυγή από το 0,3% στο 7% και την καθιέρωσε στην τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας πρέπει να σταθούμε και κάπου αλλού. Η πνευματική κρίση και η κοινωνική παθογένεια οδήγησαν στην εδραίωση της Χρυσής Αυγής στο θώκο της οργάνωσης κράτους εν κράτει, όπου η ρατσιστική προπαγάνδα και η έννοια της αυτοδικίας οδήγησαν σε δολοφονίες και ρατσιστικές πράξεις.

Ο αγκυλωτός σταυρός υψώθηκε στη χώρα που βροντοφώναξε έξω ο φασισμός, μέσω της κοινωνικής αναλγησίας  και παθογένειας, στην εποχή των μνημονιακών επιταγών και της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα, όλα συνοδευόμενα από την απάθεια για την πολιτική σκηνή. Η χώρα που έμαθε να μισεί και να στοχοποιεί τον μετανάστη, τον ομοφυλόφιλο, τις ευπαθείς ομάδες, τον αριστερό, τον αναρχικό, εθίστηκε παράλληλα να υποστηρίζει το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής.

Η λύση δεν θα έρθει από μια δίκη ενός σαθρού δικαστικού συστήματος, απλά αποτελεί ένα πρώτο βήμα στο δρόμο της πολιτικής τιμωρίας της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, που αμαύρωσε το κοινοβούλιο, το οποίο λέρωνε η δεξιά οικονομική φράξια όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η ουσιαστική και οριστική λύση βρίσκεται στην αντιμετώπιση της ακροδεξιάς νοοτροπίας που έχουν καταστήσει έρμαιο τη χώρα...