Ανακούφιση (:) στην Ευρώπη μετά τη νίκη φαν ντερ Μπέλεν

O 72χρονος Αλεξάντερ φαν ντερ Μπέλεν θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της Αυστρίας. Οι επίσημες εκτιμήσεις που μετέδωσε η αυστριακή τηλεόραση με καταμετρημένο σχεδόν το 70% των ψήφων είναι σαφείς. 53,3% για τον «πράσινο» φαν ντερ Μπέλεν και 46,7% για τον 46χρονο Νόρμπερτ Χόφερ από το Κόμμα των Ελευθέρων (FPÖ). Αναμένεται ότι η σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο υποψηφίων δεν απειλείται πλέον από τις σχεδόν 700.000 επιστολικές ψήφους, των οποίων η καταμέτρηση ξεκινά αύριο. Το εκλογικό αποτέλεσμα κρίνεται από πολλούς αναλυτές ως ήττα των ακροδεξιών λαϊκιστών στην Ευρώπη.

Λίγο μετά την ανακοίνωση των πρώτων επίσημων εκτιμήσεων ο Νόρμπερτ Χόφερ παραδέχθηκε την ήττα του στο Facebook σημειώνοντας: «Είμαι λυπημένος που δεν τα καταφέραμε. Θα ήθελα τόσο να αναλάβω ευθύνη για την Αυστρίας μας». Ας σημειωθεί ότι το Κόμμα των Ελευθέρων κατέστησε σαφές ότι δεν θα προσβάλλει το εκλογικό αποτέλεσμα, όπως έκανε τον περασμένο Μάιο, με αποτέλεσμα την ακύρωση των εκλογών από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας.

Σημαντική ήττα (;) των λαϊκιστικών δυνάμεων στην ΕΕ

Απογοήτευση στο Κόμμα των Ελευθέρων μετά την ήττα Χόφερ

Εμφανώς ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα των αυστριακών προεδρικών εκλογών ο γερμανός αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ έγραψε στο Twitter ότι η νίκη του φαν ντερ Μπέλεν «ανακουφίζει ολόκληρη την Ευρώπη». Σε μια πρώτη αντίδραση οι γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες σημειώνουν μέσω του γενικού γραμματέα Πέτερ Τάουμπερ ότι ο νικητής των εκλογών αναλαμβάνει το έργο «να γεφυρώσει το χάσμα που προκάλεσε στην αυστριακή κοινωνία ο μακρύς και σκληρός προεκλογικός αγώνας». Από την πλευρά της η πρόεδρος του γαλλικού Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λεπέν έγραψε μέσω Twitter ότι ο Νόρμπερτ Χόφερ έδωσε σκληρή μάχη στις εκλογές. Λίγες ώρες νωρίτερα η ανιψιά της Μαρίν Λεπέν, Μαριόν είχε ευχηθεί καλή επιτυχία στον υποψήφιο Νόρμπερτ Χόφερ γράφοντας: «Έχεις τη στήριξη όλων των πατριωτών του κόσμου!».

Το εντυπωσιακό στις αντιδράσεις των Ευρωπαίων πολιτικών είναι η έκπληξή τους για την ήττα του ακροδεξιού Νόρμπερτ Χόφερ. Προφανώς πολλοί άρχισαν θεωρούσαν πλέον αναπόφευκτη μια συνεχή ενίσχυση του λαϊκισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Την ίδια ώρα η ΕΕ μοιάζει εγκλωβισμένη σε ένα κλίμα ανασφάλειας και κρίσεων, με πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα το βρετανικό δημοψήφισμα υπέρ του Brexit.

Η καθαρή νίκη του φαν ντερ Μπέλεν στην Αυστρία θεωρείται θετικό μήνυμα πως η πορεία του λαϊκισμού μπορεί να ανακοπεί. Χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι λύθηκαν τα προβλήματα στην ΕΕ. Έτσι οι Ευρωπαίοι στρέφουν τώρα την προσοχή τους στην Ιταλία και αγωνιούν για την έκβαση του δημοψηφίσματος για την συνταγματική μεταρρύθμιση. Την ίδια στιγμή πολλές ανησυχίες προκαλεί και το 2017 που θα είναι χρονιά εκλογών, στη Γαλλία, την Ολλανδία, αλλά και την Γερμανία.

Αυτά και άλλα πολλά μεταδίδουν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία.

Βέβαια, η επικράτηση του φαν ντερ Μπέλεν δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι ο εκπρόσωπος της ακροδεξιάς και δηλωμένος ναζιστής συγκέντρωσε το 46%!

Είναι σαφές ότι το τέρας του ναζισμού και του φασισμού είναι εδώ και προβάλλει απειλητικά σε όλη την Ευρώπη.

Και αυτό μπορεί να ενισχύεται ακόμη περισσότερο στο βαθμό που οι βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, η λιτότητα και οι ασύδοτες δυνάμεις της αγοράς σαρώνουν τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα σε όλη την Ευρώπη.

Στο βαθμό επίσης που η όποια Αριστερά δεν μπορεί να προβάλλει πειστική εναλλακτική λύση.

Στο πολιτικό κενό  που δημιουργείται επιχειρούν με ανησυχητική  αυξανόμενη τάση να διεισδύσουν και να εκφράσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια οι πιο σκοταδιστικές και αντιδραστικές δυνάμεις.

Χρειάζεται εγρήγορση και επαγρύπνηση, μια ουσιαστική αφύπνιση όλων των ριζοσπαστικών, δημοκρατικών δυνάμεων και των κινημάτων σε όλη την Ευρώπη για να ενταφιαστεί εκ νέου  το ναζιστικό έκτρωμα.

Guardian: Θλίψη και αποτροπιασμός -Η Χρυσή Αυγή ήρθε για να μείνει

Η Χρυσή Αυγή, ένα από τα πιο βίαια ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, αναδείχθηκε ως ένας από τους μεγάλους νικητές των εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα.



Η Χρυσή Αυγή, ένα από τα πιο βίαια ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, αναδείχθηκε ως ένας από τους μεγάλους νικητές των εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου. Εδραίωσε την παρουσία της στη Βουλή και τη δύναμή της στους δρόμους. 

Σε αυτό το αυταπόδεικτο συμπέρασμα καταλήγει ο βρετανικός Guardian που στρέφει την προσοχή του στο φαινόμενο της Χρυσής Αυγής και στο πώς αυτή η οργάνωση που πριν από λίγα χρόνια κινούνταν στο περιθώριο, πλέον αναδεικνύεται σε τρίτη πολιτική δύναμη. 

Το 7% που έλαβε στις χθεσινές εκλογές είναι ένα αποτέλεσμα που συναντάει κανείς με αποτροπιασμό και θλίψη. Παρά το γεγονός ότι τα υψηλόβαθμα στελέχη της βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο της Δικαιοσύνης και ο αρχηγός της παραδέχθηκε ότι υπάρχει πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, περίπου 500.000 Έλληνες επέλεξαν να δώσουν τη ψήφο τους στους νεοφασίστες. 

Με 18 βουλευτές στο κοινοβούλιο, η οργάνωση πέτυχε ιδιαίτερα καλές επιδόσεις στην Αττική, αλλά και στη Λέσβο και την Κω όπου τα ποσοστά της διπλασιάστηκαν. Δεν είναι τυχαίο ότι τα συγκεκριμένα νησιά είναι αυτά που δέχθηκαν και συνεχίζουν να δέχονται καθημερινά το κύμα των μεταναστών. 

Ο Guardian σημειώνει πως η ΧΑ δεν είναι απλώς ένα σύμπτωμα της κρίσης, αλλά ήρθε για να μείνει. Είναι προφανές πως η αντιμεταναστευτική στάση της οδήγησε πολύ κόσμο να την υπερψηφίσει. Το κόμμα που αυτοαναγορεύεται ως η μόνη «εθνικιστική επιλογή» έπαιξε σε μεγάλο βαθμό με τους φόβους των Ελλήνων ότι σύντομα θα γίνουν μειονότητα μέσα στη χώρα τους. Επιπλέον, ο έντονα αντιμνημονιακός λόγος της μέτρησε στο τελικό αποτέλεσμα. 

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως υπάρχει ένα ποσοστό 16,6% των ψηφοφόρων της που είναι θύματα των επιπέδων ρεκόρ στην ανεργία – και αυτή είναι μια τραγική παρενέργεια των μαζικών περικοπών σε δημόσιες δαπάνες, σε αθρόες απολύσεις και του τιμήματος που πληρώνει η Ελλάδα με το να ακολουθήσει τα Μνημόνια. 

Ο Αριστείδης Χατζής, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, παραδέχεται πως σε απόλυτους αριθμούς, η ΧΑ είναι το μοναδικό κόμμα που κράτησε τις δυνάμεις του. «Δεν επηρεάστηκε καθόλου από την μεγάλη αποχή. Η απόδοσή της είναι ένας κίνδυνος, αλλά ντροπή για τη δημοκρατία μας». 

Οι αναλυτές έκαναν λάθος όταν σημείωναν πως η δήλωση Μιχαλολιάκου περί «πολιτικής ευθύνης» για τη δολοφονία του Φύσσα, θα πλήξει τη δημοτικότητά του. Οι υπερεθνικιστές, σημειώνει το άρθρο, χρησιμοποιώντας την κρίση στην οικονομία και το μεταναστευτικό και την απόγνωση των Ελλήνων, κερδίζουν έδαφος. Κάτι που αποδεικνύει πως έχουν δίκιο όσοι λένε πως το φαινόμενο «Χρυσή Αυγή» λαμβάνει πλέον ιδιαίτερα ανησυχητικές διαστάσεις. Όλοι συμφωνούν πλέον ότι το συγκεκριμένο κόμμα έχει απλώσει τα πλοκάμια του βαθιά στην ελληνική κοινωνία. 

Ο Δημήτρης Καιρίδης, καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, συμπληρώνει: «Η Χρυσή Αυγή δεν είναι σύμπτωμα της κρίσης, αλλά ένα κόμμα που ήρθε για να μείνει. Τούτο δείχνει ότι η ελληνική ασθένεια δεν είναι επιφανειακή, αλλά πολύ βαθύτερη από ό,τι πιστεύουν πολλοί». 

Άλλο ένα βαρύ σύμπτωμα της σύγχρονης μας παθογένειας που πρέπει να πολεμήσουμε πολύ συγκεκριμένα και συστηματικά για να το εξαλείψουμε ... 

Ο εθνικισμός πληγώνει την Ευρώπη και τους πρόσφυγες. γιατί η Ουγγαρία σφραγίζει τα σύνορα της

Είναι ο άνθρωπος που ελέγχει τα ΜΜΕ της χώρας του, επιβάλλει πρόστιμα σε αντιφρονούντες δημοσιογράφους, άλλαξε τον εκλογικό νόμο στα μέτρα του και πετάει το μπαλάκι για το μεταναστευτικό πρόβλημα σε Ελλάδα και Ευρώπη. Την ίδια ώρα χτίζει φράχτες ανενόχλητος, εντός της "Ένωσης των Λαών" και χαρακτηρίζει τους πρόσφυγες, "εισβολείς".

Φράχτες και στρατός εναντίον προσφύγων που προσπαθούν να σωθούν από την κόλαση της εμπόλεμης ζώνης της Συρίας. Βαλκανική αντιδικία, διπλωματικό αδιέξοδο, ευρωπαϊκή ανικανότητα και το δράμα κορυφώνεται. Πρέπει να πέφτουμε από τα σύννεφα για όλα αυτά, ή μήπως πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας προδιαγεγραμμένης πορείας;

Το παράδειγμα της Ουγγαρίας που βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης είναι ενδεικτικό. Αναμένεται να ακολουθήσουν και άλλοι "δυτικοί". Ας ξεκινήσουμε όμως από τη Βουδαπέστη.

"Τα αποτελέσματα των εκλογών επιβεβαιώνουν ότι οι Ούγγροι επιθυμούν η χώρα να είναι στην ΕΕ, αλλά με μια ισχυρή εθνική κυβέρνηση". Τα παραπάνω είχε δηλώσει ο νυν πρωθυπουργός και ισχυρός άνδρας της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν, στις 7 Απριλίου του 2014, όταν και κέρδιζε τις εκλογές.

Ενάμιση χρόνο πριν "σκάσει" στα χέρια της Ευρώπης το μεταναστευτικό πρόβλημα και πριν ξεκινήσει η ανέγερση του τείχους της ντροπής, το κόμμα του συντηρητικού Όρμπαν κέρδιζε και πάλι, ενώ το ακροδεξιό Jobbik διπλασίαζε τα ποσοστά του.

Πολλοί μιλούσαν τότε για επάνοδο του νεοσυντηρητισμού και του εθνικισμού στην Ευρώπη, σε συνδυασμό με τα πρόσφατα γεγονότα της Ουκρανίας, αλλά και την αξιοσημείωτη ενδυνάμωση πολλών αντιευρωπαϊκών κινημάτων εντός Ε.Ε., σαν το αντίστοιχο του Φάραζ, που ευαγγελίζονταν ένα "πατριωτικό" αγώνα.

Δεν μιλάμε φυσικά για τα αριστερά σχήματα που ζητούν την έξοδο από την ευρωζώνη, αλλά για τις εθνικιστικές ομάδες και κόμματα που με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια των Ευρωπαίων συμπατριωτών τους, πατώντας πάνω στη συγκυρία.

Έτσι, το Fidesz του Όρμπαν, φόρεσε "φιλοευρωπαϊκό" μανδύα και παρά τα σκάνδαλα διαφθοράς στα οποία είχε αναμειχθεί κατά την προεκλογική περίοδο, κατάφερε να φτάσει στο 44%.

Η κυριαρχία του Όρμπαν

Η πρώτη πρωθυπουργία Όρμπαν άρχισε το Μάιο του 1998, έπειτα από τη νίκη του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές της 10ης Μαΐου και της 24ης Μαΐου. Παρότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουγγαρίας κέρδισε τις πιο πολλές ψήφους, το κόμμα Fidesz κέρδισε τις περισσότερες έδρες. Ως αποτέλεσμα, το Fidesz σχημάτισε κεντροδεξιά κυβέρνηση συνασπισμού με το Κόμμα των Ανεξάρτητων με Μικρά Ποσοστά και το Ουγγρικό Δημοκρατικό Φόρουμ. Η κυβέρνηση παρέμεινε ως το 2002, οπότε αποχώρησε από την πρωθυπουργία ο Όρμπαν.

Στις 11 και στις 25 Απριλίου 2010 κέρδισε ξανά τις βουλευτικές εκλογές, με αποτέλεσμα να επανέλθει στην πρωθυπουργία.

Στον πρώτο γύρο των εκλογών το Fidesz κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών. Στον δεύτερο γύρο οι υποψήφιοι του Fidesz-Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος του Λαού (KDNP) και κέρδισαν τις εκλογές, με αποτέλεσμα να τροποποιήσουν σημαντικούς νόμους και να αναθεωρήσουν το Σύνταγμα της χώρας, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2012. Την ίδια ημέρα τέθηκε σε ισχύ και ο νέος Εκλογικός Νόμος.

Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 6 Απριλίου 2014 και το Fidesz κέρδισε και πάλι, με τον Όρμπαν να παραμένει πρωθυπουργός.

Για πρώτη φορά από την μετάβαση της Ουγγαρίας στη δημοκρατία, οι εκλογές είχαν μόνον έναν γύρο. Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν 199 βουλευτές αντί των 386 προηγούμενων βουλευτών.

Ο Όρμπαν κατάφερε να συνδυάσει εθνικισμό και λαϊκισμό, χτίζοντας το προφίλ ενός ηγέτη που τα βάζει με τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και εγγυάται για τα εδάφη και τη δύναμη της Ουγγαρίας.

Από όταν κέρδισε τις εκλογές, μείωσε αυτομάτως τους λογαριασμούς ενέργειας και στο χαρτί που λαμβάνει ο καταναλωτής, υπάρχει ένα "κουτάκι", όπου αναγράφεται το ποσό που "γλιτώνει". Κουτάκι σε χρώμα πορτοκαλί, στα χρώματα του κόμματος δηλαδή.

Ο Όρμπαν κατάφερε να σταθεροποιήσει την οικονομία, επέβαλε ειδικές εισφορές στις τράπεζες, εθνικοποίησε τα ιδιωτικά Ταμεία συνταξιοδότησης και μείωσε ελαφρώς την ανεργία, κυρίως με ένα πρόγραμμα προσλήψεων στο δημόσιο.

Ωστόσο, ο ΦΠΑ παραμένει στο 27%, οι περικοπές σε υγεία και παιδεία έγιναν και το επίδομα ανεργίας ισχύει για λίγους μήνες. Παράλληλα, οι άνεργοι υποχρεούνται να εργάζονται εθελοντικά και έχει απαγορευθεί η παρουσία αστέγων στις μεγάλες πόλεις.

"Η κυβέρνηση προσπαθεί να πουλήσει ότι βρήκε έναν άλλο δρόμο για να αντιμετωπίσει την κρίση στην ΕΕ. Μπορεί να τα βάλεις με τις πολυεθνικές, αλλά αυτό έχει άμεση συνέπεια στην ανάπτυξη, καθώς αποθαρρύνει τις νέες επενδύσεις. Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής γίνονται ορατά σε ορισμένα χρόνια", έγραφε πριν λίγους μήνες ο οικονομολόγος Ζόλταν Πογκάστα στην Ισπανική El Pais.

Τη συμπάθεια τους για το κόμμα του Όρμπαν έσπευσαν βέβαια να εκφράσουν οι συντηρητικοί χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ από το 2012. Μια στήριξη που είχε επίπτωση στην κοινή γνώμη της Ουγγαρίας.

"Δεν είναι σωστά όλα όσα λέει, αλλά θα ήταν λάθος να του επιτεθούμε χρησιμοποιώντας γενικευμένες προκαταλήψεις", έχει δηλώσει ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας Χορστ Ζέεχοφερ και μέλος του CSU, σχολιάζοντας ακραίες τοποθετήσεις του Όρμπαν.

"Η Ουγγαρία προσπαθεί τουλάχιστον να καταγράψει τους πρόσφυγες. Οι περισσότεροι προέρχονται από την Ελλάδα, δηλαδή μια ασφαλή χώρα της ΕΕ. Εκεί δεν υπερασπίζονται τα σύνορα της ΕΕ", έχει πει από τη δική της μεριά η επικεφαλής των ευρωβουλευτών του CSU, Αγγέλικα Νίμπλερ.

"Η προστασία και η φύλαξη των συνόρων ανήκει στις θέσεις του ΕΛΚ", δήλωσε άλλωστε ο επικεφαλής της πολιτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Μάνφρεντ Βέμπερ. Στο ΕΛΚ εντάσσεται το κόμμα της Μέρκελ αλλά και η ΝΔ από την Ελλάδα.

Όταν αποφάσισε να σηκώσει φράχτη ο Όρμπαν, καταπατώντας τη συνθήκη του Σένγκεν, προφασιζόμενος την ασφάλεια των πολιτών του, το ΕΛΚ σχολίαζε: "Τα μέτρα για την προστασία των συνόρων που έλαβε η Ουγγαρία δέχονται επικρίσεις. Το γεγονός ότι υπάρχουν φράχτες στους θύλακες της Ισπανίας στη Μελίγια και τη Θέουτα στα σύνορα με τη Βόρεια Αφρική δεν ενοχλεί κανέναν", Βέβαια δεν είπε τίποτα για την Παλαιστίνη και την Κύπρο.

Κάπως έτσι φτάσαμε στην κρίση του Σεπτεμβρίου του 2015 με την Ουγγαρία να κλείνει τα σύνορα της.

"Μιλάμε για ανθρώπους που αρνούνται να συνεργαστούν με τις ουγγρικές αρχές. Κάποιοι επιτίθενται στους αστυνομικούς και τους ρίχνουν αντικείμενα. Λαμβάνοντας υπόψη ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια εξέγερση παράνομων μεταναστών, η αστυνομία έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Δεν έχει χρησιμοποιήσει υπερβολική βία. Από τις 15 Σεπτεμβρίου, οι ουγγρικές αρχές δεν θα ανέχονται όποιον προσπαθεί να εισβάλει στη χώρα μας", δήλωσε ο Ούγγρος πρωθυπουργός που αρνείται τις ποσοστώσεις.

Μην ξεχνάμε βέβαια πως ο ίδιος έχει ρίξει το "μπαλάκι" και στην Ελλάδα. "Οι Έλληνες είναι υπεύθυνοι για τα δεινά στα σύνορα Ουγγαρίας-Σερβίας" είπε, αγνοώντας τις οδηγίες της Ε.Ε. αλλά και τα Δίκαιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Ο Όρμπαν επικρίνει άλλωστε έντονα την "αποτυχημένη" πολιτική της Ε.Ε. για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής κρίσης, έχει υποστηρίξει ότι η μαζική έλευση μεταναστών απειλεί τις "χριστιανικές ρίζες της Ευρώπης" καθώς και ότι το πρόβλημα της υποδοχής των μεταναστών και των προσφύγων "δεν είναι ευρωπαϊκό, αλλά γερμανικό".

Υιοθετώντας την ατζέντα του Jobbik

"Πιστεύω ότι το θέμα της θανατική ποινής θα πρέπει να παραμείνει στην ατζέντα. Πρέπει να το διαχειριστούμε και να κάνουμε ξεκάθαρο στους εγκληματίες ότι η Ουγγαρία θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να προστατέψει τους πολίτες της" δήλωνε ο Βίκτορ Όρμπαν, ένα χρόνο πριν, με αφορμή τη δολοφονία  μιας πωλήτριας σε κατάστημα καπνού.

Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται ως μία ακόμα απόπειρα του Ούγγρου Πρωθυπουργού να υιοθετήσει τμήμα της ρητορικής του ακροδεξιού νεοναζιστικού κόμματος Jobbik ώστε να ανακόψει την ανοδική του πορεία.

Ενδεικτικό της πρόθεσής του να ενσωματώσει τμήματα της ρητορικής του Jobbik είναι και η πρόσφατη απόφασή του να δρομολογήσει ένας είδος "εθνικής συνεννόησης" ώστε να προωθήσει την κυβερνητική εκστρατεία κατά των οικονομικών μεταναστών οι οποίοι "παραβιάζουν τους ευρωπαϊκούς κανόνες ασύλου" όπως χαρακτηριστικά αναφέρει.

(Αυτή η "εθνική συνεννόηση κάτι μας θυμίζει ...)

Να σημειώσουμε ότι ουδέποτε έχει προχωρήσει σε διάκριση οικονομικών μεταναστών και προσφύγων, καθώς όλοι τους αναφέρονται ως "εισβολείς" που απειλούν την ταυτότητα του κράτους.

Η δυναμική του Όρμπαν βέβαια, "πατάει" πάνω στον έλεγχο των ΜΜΕ, καθώς το κόμμα του έχει τον κύριο λόγο στα τρία δημόσια κανάλια της χώρας.

Στα τέλη του 2010 η κυβέρνηση του Όρμπαν, με σχετικό νόμο, ίδρυσε την Κρατική Αρχή Μέσων Ενημέρωσης, μια αρχή που ελέγχεται πλήρως από το Fidesz και με τη σειρά της ελέγχει όλα τα μέσα ενημέρωσης.

Γιατί όμως έφτασε η Ουγγαρία σε αυτό το σημείο; Όπως επισημαίνουν διεθνείς αναλυτές, η εγκαθίδρυση της δεξιάς και της ακροδεξιάς έχει να κάνει με την ταύτιση της αριστεράς με το Σοβιετικό καθεστώς του παρελθόντος. Ο Όρμπαν, ίδρυσε άλλωστε το Fidesz το 1988, λίγο πριν την πτώση της ΕΣΣΔ, και έδινε "μάχη" για μια "ευρωπαϊκή" πολιτική.

Από την άλλη, η κετροαριστερά της Ουγγαρίας έχει υποστεί πολλαπλές διασπάσεις, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να διεκδικήσει με αξιώσεις την κυβέρνηση με προοπτική κοινοβουλευτικής σταθερότητας.

Σε αντιδιαστολή με όλα τα παραπάνω, αναβιώνει η εικόνα της "Μεγάλης Ουγγαρίας". Μιλάμε για χάρτες της Αυστρο-Ουγγρικής Αυτοκρατορίας με τη σημερινή Σλοβακία, τμήματα της Κροατίας, της Ρουμανίας και της Σερβίας. Και το δόγμα του Όρμπαν, είναι ένα: "Αν έρθεις στην Ουγγαρία, δεν μπορείς να πάρεις τη δουλειά ενός Ούγγρου πολίτη".

Και κάπως έτσι ο εθνικισμός, η μισαλλοδοξία και το μένος προς τον "ξένο" θεριεύει και πάλι, στα σπλάχνα της Ένωσης.

Αγκαλιά με το νεοναζισμό, το ρατσισμό και ό,τι πιο αντιδραστικό έχει εκθρέψει ιστορικά αυτή η ήπειρος ...

Η Βουδαπέστη υψώνει νέο φράκτη στα σύνορα με την Κροατία

Ο ισχυρός άνδρας της χώρας ανακοίνωσε άλλωστε την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, την έναρξη κατασκευής φράκτη στα σύνορα της χώρας του με την Κροατία για να εμποδίσει την είσοδο των χιλιάδων προσφύγων που αρχίζουν να εγκλωβίζονται στο κροατικό έδαφος. Οι φράχτες χτίζονται και από φυλακισμένους, πρακτική που αναβιώνει ναζιστικές μνήμες (!)

Η Βουδαπέστη έχει υψώσει συρμάτινο φράκτη κατά μήκος της μεθορίου με την Σερβία σφραγίζοντας τα σύνορά της και αναγκάζοντας τους χιλιάδες των προσφύγων που κατευθύνονται προς τη βόρεια Ευρώπη να στραφούν προς την Κροατία.

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός διευκρίνισε στο ραδιόφωνο ότι ο φράκτης θα κατασκευασθεί γρήγορα και θα έχει μήκος 41 χιλιομέτρων για να καλύψει τα τμήματα της μεθορίου που δεν ορίζονται από ποταμό.

"Οφείλουμε να εφαρμόσουμε τα ίδια μέτρα, όπως και στα ουγγρο-σερβικά σύνορα", είπε ο Όρμπαν προσθέτοντας ότι 600 στρατιώτες εργάζονται και αυτοί για την κατασκευή του νέου φράκτη, άλλοι 500 θα προστεθούν σήμερα στο έργο και 700 ακόμη το σαββατοκύριακο.

Να χαίρεται η Μέρκελ και η Γερμανία τους συμμάχους και ομοϊδεάτες της ...

Δυστυχώς, όμως, η ιστορία επαναλαμβάνεται όχι μόνο ως φάρσα αλλά και ως τραγωδία ...

Για μια ακόμη φορά ... 

Στο μεταξύ τα πλήθη των προσφύγων εξακολουθούν να συρρέουν στην Κροατία, προερχόμενοι από τη Σερβία, περπατώντας μέσα από τα χωράφια γύρω από το ένα από τα επτά συνοριακά περάσματα που οι αρχές του Ζάγκρεμπ έκλεισαν τη νύκτα.

Η Κροατία ανακοίνωσε ότι έκλεισε τα περισσότερα από τα συνοριακά περάσματα στα σύνορα με τη Σερβία, ανακοινώνοντας ότι δεν θα υποδεχθεί άλλους πρόσφυγες στο έδαφός της.

Όμως η ροή συνεχίζεται σήμερα το πρωί καθώς οι πρόσφυγες φθάνουν με λεωφορεία στην σερβική συνοριακή πόλη Σιντ και, περνώντας μέσα από τα χωράφια, ενώνονται με το τεράστιο πλήθος που έχει συγκεντρωθεί στα σύνορα υπό την επίβλεψη των κροατικών αστυνομικών δυνάμεων.

25 χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου - σε τι κόσμο ζούμε σήμερα;

Συμπληρώθηκαν 25 χρόνια από την πτώση του Τείχους στο Βερολίνο.

Ενός συμβόλου της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου.

Χρονολογία στροφή στην παγκόσμια ιστορία, το 1989, με κολοσσιαίες συνέπειες στην εξέλιξη των σύγχρονων κοινωνιών.

Σήμαινε το τέλος του συστήματος  του Υπαρκτού Σοσιαλισμού αφού σε λιγότερο από δύο χρόνια θα κατέρρεε και η άλλοτε κραταιά Σοβιετική Ένωση.

Ένας κυρίαρχος καπιταλισμός αναδύθηκε μέσα από αυτά τα γεγονότα  με το πιο επιθετικό νεοφιλελεύθερο πρόσωπό του.

Κάποιοι έσπευσαν να μιλήσουν για το «Τέλος της Ιστορίας».

Μόνο που σε πείσμα των καιρών και των ιδεολογικών εκπροσώπων του νεοφιλελεύθερου δόγματος, η Ιστορία δεν σταμάτησε εκεί …

Τα χρόνια που ακολούθησαν σημαδεύτηκαν από πολέμους στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και αλλού.

Στο όνομα της παγκοσμιοποίησης και των προσταγμάτων της αγοράς εφαρμόζονται στο σύγχρονο κόσμο οι πιο άγριες μορφές εκμετάλλευσης, η καταβαράθρωση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Επέστρεψε η ανθρωπότητα στο σύγχρονο Μεσαίωνα της «Νέας Τάξης Πραγμάτων».

Νέες απειλητικές δυνάμεις πρόβαλαν  - φανατικοί ισλαμιστές και τζιχαντιστές, φονταμενταλιστές κάθε λογής, νεοναζιστές – κάθε λογής φαινόμενα μισαλλοδοξίας, ρατσισμού, ακραίου δογματισμού.

Στις ίδιες τις χώρες της Δύσης – με πρώτη τις ίδιες τις ΗΠΑ, τη μητρόπολη του σύγχρονου καπιταλισμού – που τόσους πολέμους και εκστρατείες εξαπέλυσαν για την «υπεράσπιση» των ανθρώπινων δικαιωμάτων, συστηματικά παραβιάζονται και καταπατιούνται στοιχειώδη δικαιώματα.

Ενώ ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος φαίνεται να ανατέλλει στη σύγχρονη διεθνή πραγματικότητα, μεταξύ Δύσης και Ρωσίας ή και ευρύτερα της Ανατολής.

Ο μονοπολικός κόσμος που ανέτειλε μετά το 1989 τείνει να θρυμματιστεί  σε μια πολυ - πολικότητα με ανεξέλεγκτο και επικίνδυνο τρόπο, ενώ νέες αναδυόμενες δυνάμεις διεκδικούν παγκόσμιο ή και περιφερειακό ρόλο και κυριαρχία.

25 χρόνια δεν φαίνεται να «τέλειωσαν» την Ιστορία.

Η μεταμοντέρνα αυτή διακήρυξη κατέρρευσε, όπως και το Τείχος του Βερολίνου, ο συμβολικός της αντίποδας.

 Η παγκόσμια Αριστερά, από την άλλη, οι εναλλακτικές, ριζοσπαστικές και επαναστατικές δυνάμεις και κινήσεις έχουν πολύ δρόμο ακόμη να διανύσουν μέχρι να αποκτήσουν μια ισχυρή παρουσία στην παγκόσμια σκηνή, ικανή ν’ αποτρέψουν – ή καλύτερα ν’ ανατρέψουν – τη σύγχρονη βαρβαρότητα και να ανοίξουν το δρόμο για μια νέα κοινωνία.

 Ωστόσο, δεν υπάρχει και άλλη επιλογή …

Όψεις παλαιού και νέου φασισμού

Ζήσαμε τις τελευταίες μέρες το θλιβερό συμβάν με τον μέχρι πρόσφατα υφυπουργό Παιδείας, Γιώργου Στύλιου, και της βουλευτίνας του ΚΚΕ, Λιάνας Κανέλλη.

«Θέλετε Κασιδιάρη, θέλετε να με κάνετε Κασιδιάρη, αλλά δεν θα γίνω Κασιδιάρης. Ο Στύλιος δεν θα γίνει Κασιδιάρης», είπε προς την κ. Κανέλλη ο αμίμητος υφυπουργός.

Για να ακολουθήσει λίγο αργότερα η – αναγκαστική – συγγνώμη του και στη συνέχεια η – εξαναγκαστική – παραίτησή και η αποπομπή του από τη θέση του υφυπουργού.

Πολλοί έσπευσαν να υποβαθμίσουν το γεγονός  - μιλώντας για μια ¨άτυχη στιγμή» ή για ένα επεισόδιο που συνέβη πάνω στον «εκνευρισμό της στιγμής».

Το πιο θλιβερό είναι ότι βρέθηκαν και τμήματα της κοινωνίας που έσπευσαν να πουν – για μια ακόμη φορά – ότι η «Κανέλλη με τον τρόπο που μιλά σπάει τα νεύρα των συνομιλητών της και μοιραία προκαλεί τις αντιδράσεις τους …» ή ότι «… και εγώ μπορεί να έλεγα τα ίδια …» και άλλα ανατριχιαστικά γιατί αποκαλύπτουν τη χαλάρωση των αντανακλαστικών μεγάλου τμήματος της κοινής γνώμης απέναντι στα κατ’  ουσία νέο- φασιστικά φαινόμενα.

Ανοχή ή και σε ορισμένες επιπτώσεις συνενοχή με τα ακραία συμπτώματα της νεοφασιστικής και νεοναζιστικής μισαλλοδοξίας και του ψευτοτσαμπουκά.

Από την άλλη το γεγονός μόνο απλό και συμπτωματικό δεν μπορεί να θεωρηθεί.

Ο κύριος (;) αυτός δεν ήταν κάποιος περαστικός, δεν ήταν κάποιος θαμώνας σε καφετέρια λαϊκών συνοικιών, ένας … κάγκουρας που έκανε επίδειξη ψευτο – αντρισμού …

Είχε σημαντική κυβερνητική θέση.

Μάλιστα, ήταν υφυπουργός Παιδείας (!)

Μια κρίσιμη θέση σ’ ένα υπουργείο το οποίο μεταξύ άλλων βασικό σκοπό όφειλε να έχει και τη διαπαιδαγώγηση των νέων ανθρώπων στις δημοκρατικές αξίες, στη δημιουργία πολιτών με συνείδηση και αρχές που θα βρίσκονταν στον αντίποδα αυτών των συμπεριφορών.

Τυχαίο;

Δε νομίζουμε …

Έχουμε ξαναμιλήσει για την ακροδεξιά παρέα του Αντώνη Σαμαρά που – εν πολλοίς – έχει αλώσει την ηγετική πυραμίδα της «Νέας Δημοκρατίας» και κατ’ επέκταση της κυβέρνησης.

Οι εκ δεξιών – γιατί «εξ αριστερών» δεν μπορούν να βρεθούν – του κύκλου και του επιτελείου του Αντώνη Σαμαρά είναι αυτοί που έχουν ερωτοτροπήσει με τους τραμπούκους της «Χρυσής Αυγής». Είναι αυτοί που ιδεολογικά διατυμπανίζουν ένα υπερ – αυταρχικό κράτος με ψαλιδισμένες τις δημοκρατικές ελευθερίες.

Είναι το είδος του κράτους και του πολιτικού συστήματος που οικοδομείται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, στην ελεεινή εποχή των Μνημονίων.

Το κράτος του κυβερνητικού και κρατικού «τσαμπουκά», της καταστολής κάθε λαϊκής κινητοποίησης, της φίμωσης των διαφορετικών απόψεων, της περικοπής των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Με πολιτικές και συμπεριφορές που ευνοούν και στρώνουν το χαλί στην ανάπτυξη των νεοναζιστικών, νεοφασιστικών εκτρωμάτων και των αντίστοιχων συμπεριφορών μέσα στην κοινωνία.

Και δεν θα προχωρούσαμε σ’ αυτό τον καυστικό σχολιασμό αν ήταν ένα μεμονωμένο φαινόμενο.

Πρόσφατα ζήσαμε τα γεγονότα στη Σύγκλητο του Καποδιστριακού, του μεγαλύτερου Πανεπιστήμιου της χώρας.

Με τον ανεκδιήγητο πρύτανη, Φορτσάκη …

Που, ενώ έχουν διαλυθεί οι διοικητικές υπηρεσίες, έχουν τεθεί δεκάδες και εκατοντάδες διοικητικοί υπάλληλοι, ενώ σπανίζει πλέον και το επιστημονικό και εκπαιδευτικό προσωπικό, την ίδια στιγμή μπορεί να σπαταλά χιλιάδες ευρώ για να τα δώσει σε  … σεκιουριτάδες και εταιρείες ιδιωτικής ασφάλειας (!).

Και προωθεί στο χώρο, που όφειλε να ανθεί η ακαδημαϊκή ελευθερία, μέτρα και συμπεριφορές που δύσκολα συναντάς ακόμη και σε  … σωφρονιστικά ιδρύματα.

Με το πρόσχημα της διασφάλισης του «Νόμου και της Τάξης» στα ΑΕΙ και της εύρυθμης λειτουργίας τους, απαγορεύει στην ουσία την ελεύθερη πρόσβαση σ’ αυτά όλων των πολιτών και εκπαραθυρώνει τη συμμετοχή και την έκφραση του οργανωμένου φοιτητικού κινήματος για ζωτικά θέματα του Πανεπιστήμιου.

Ένα όραμα ενός υπερ – αυταρχικού Πανεπιστήμιου …

Απόλυτα συναφές με τις διακηρύξεις του ακροδεξιού σαμαρικού συναφιού …

Εισάγοντας και μέτρα που ούτε καλά – καλά η ίδια η χούντα δεν είχε επιβάλει!

για την ποιότητα του "ήθους" του συγκεκριμένου "εκπαιδευτικού" λειτουργού και κουρφαίου παράγοντα του ΕΚΠΑ, παρουσιάζουμε ένα χαρακτηριστικό - και ανατριχιαστικό - απόσπασμα ανακοίνωσης του ...

Σε ανακοίνωση που εκδόθηκε από το ΕΚΠΑ, λοιπόν,  γίνεται λόγος για «φοιτητές-δεσμοφύλακες» καθώς και ότι οι πρυτανικές αρχές «δεσμεύονται να λάβουν όλα τα αναγκαία και προβλεπόμενα εκ του νόμου μέτρα, ώστε να μην επαναληφθούν στο μέλλον οι σημερινές θλιβερές, παράνομες και αντιδημοκρατικές ενέργειες».

Για να έρθει και ο υπουργός Παιδείας (;) κ. Λοβέρδος να πετάξει την «έξυπνη βόμβα» … την ιδέα του να πάρει στα σχολεία νέους εκπαιδευτικούς χωρίς αμοιβή με κάποια «κουπόνια» προϋπηρεσίας (!)

Οδηγώντας μας  - όχι στους μεσαιωνικούς δουλοπάροικους, ούτε καν στη δουλοκτητική κοινωνία …

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις οι άνθρωποι έπαιρναν κάποια ελάχιστα υλικά μέσα για την εξασφάλιση – έστω και με τον έσχατο τρόπο – της διαβίωσής τους.

Τώρα στην Ελλάδα του 2014, της ευρωζώνης και άλλων ηχηρών … επιτυχιών, προωθείται η ιδέα των σύγχρονων πληβείων, ειδικότερα νέων ανθρώπων και μάλιστα επιστημόνων, οι οποίοι θα «αμείβονται» με άυλους τίτλους … προνόμιο για  ένα άδηλο και  αβέβαιο μέλλον.

Ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο …

για τη στάση της πολιτικής και δικαστικής εξουσίας για τις μαθητικές καταλήψεις έχουμε ήδη μιλήσει ...

Επειδή, όμως, σε λίγες μέρες θα  έχουμε την επέτειο του Πολυτεχνείου – όπου πάλι θα ακουστούν ρητορικές μεγαλοστομίες και κούφια λόγια – εμείς τους  … αφιερώνουμε ενός «αυθεντικού» εκπροσώπου της φασιστικής ιδεολογίας.

Είναι ο λόγος του δικτατορίσκου, Γεώργιου Παπαδόπουλου, προς τη Σύγκλητο του Πανεπιστήμιου λίγες μέρες μετά τα γεγονότα στη Νομική το 1973 …

Φυσικά … κάθε ομοιότητα είναι … τυχαία (;) …

«Χαρτογραφώντας» την ακροδεξιά στην Ελλάδα - έρευνα Ελλήνων επιστημόνων για τη διασύνδεση του ακροδεξιού φαινομένου με καίριους κρατικούς θεσμούς

Ο προβληματισμός για την ακροδεξιά στην Ελλάδα εντείνεται, στη σκιά των εξελίξεων στο θέμα της Χρυσής Αυγής. Έρευνα Ελλήνων επιστημόνων θεωρεί ότι το φαινόμενο έχει ρίζες και ερείσματα σε καίριους κρατικούς θεσμούς.

«Χαρτογραφώντας θύλακες ακροδεξιού εξτρεμισμού, ρατσισμού και ξενοφοβίας στο ελληνικό κράτος» είναι ο τίτλος της έρευνας αυτής. «Πρόκειται για την πρώτη έρευνα που πραγματοποιείται με στόχευση σε μηχανισμούς που λειτουργούν μέσα στο κράτος, σε σχετική αυτονομία από αυτό και με πρόσχημα έναν ακραίο συντηρητισμό που φτάνει στα όρια του ακροδεξιού λόγου και πρακτικής», ανέφερε στη Deutsche Welle ο αναπληρωτής καθηγητής Θεωρίας του Κράτους και του Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Δημήτρης Χριστόπουλος.

Σε αυτήν συμμετείχαν εκτός από τον Δ. Χριστόπουλο και άλλοι πέντε νέοι ερευνητές, (Δημήτρης Κουσουρής, Δημοσθένης Παπαδάτος-Aναγνωστόπουλος, Κλειώ Παπαπαντολέων και Αλέξανδρος Σακελαρίου), καθένας εκ των οποίων μελέτησε έναν καίριο κρατικό θεσμό, ανιχνεύοντας σε αυτόν στοιχεία ακραίας συντηρητικής ιδεολογίας ή πρακτικών. Μέσα από την καταγραφή περιστατικών, νομολογίας αλλά και δηλώσεων στον Τύπο, η έρευνα φωτίζει πτυχές της ανόδου της ακροδεξιάς, που είχαν αντιμετωπιστεί ως συγκυριακά ή περιθωριακά φαινόμενα, χωρίς να έχουν αποτελέσει αυτοτελές ως τώρα αντικείμενο επιστημονικής μελέτης.

Προβληματισμοί κυρίως για την αστυνομία και τη δικαιοσύνη    

      

 Ο τίτλος της έρευνας στα αγγλικά είναι: «Μapping ultra-right extremism, xenophobia and racism within the greek state apparatus»

Η μελέτη κινείται γύρω από τέσσερις άξονες: αστυνομία, δικαιοσύνη, στρατός, εκκλησία.

Ως πλέον προβληματικός τομέας θεωρείται η αστυνομία, η οποία φέρει «ένα συγκεκριμένο ιστορικό φορτίο, που έχει ως περιεχόμενο την καταστολή (…) με αποτέλεσμα να είναι ο πιο εκτεθειμένος κρατικός μηχανισμός σε αυτού του είδους την ιδεολογία», εκτιμά ο έλληνας καθηγητής.

Η έρευνα αναζητά τις ιστορικές ρίζες των ακροδεξιών τάσεων της αστυνομίας στον εμφύλιο, στις δεκαετίες του 1960 και 1970 αλλά και στη μεταπολίτευση. Έμφαση δίνεται στις τελευταίες δύο δεκαετίες, εστιάζοντας στις σχέσεις ειδικών τμημάτων της αστυνομίας, όπως των ομάδων ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ, ΖΗΤΑ ή των ειδικών φρουρών και συνοριοφυλάκων, με τη Χρυσή Αυγή. Στο επίκεντρο βρίσκονται επίσης αμφιλεγόμενοι χειρισμοί της αστυνομίας σε θέματα μεταναστών, ήδη από τη δεκαετία του 1990, μετά τη μαζική άφιξη αλβανών μεταναστών. Τα περιστατικά που καταγράφει η έρευνα καταδεικνύουν μία «εν λευκώ» εξουσιοδότηση στην αστυνομία να αντιμετωπίζει τους μετανάστες συλλήβδην ως εγκληματίες.

Πιο σύνθετη είναι η περίπτωση της δικαιοσύνης. Μολονότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι δικαστές διαπνέονται γενικά από δημοκρατικά αισθήματα, εντούτοις ο Δ. Χριστόπουλος εκτιμά ότι κατά καιρούς «έχουν υπάρξει νησίδες μέσα στη δικαιοσύνη -ποινική, αστική και κυρίως διοικητική- όπου αναπαράγονται κρίσεις που παραπέμπουν σε έναν πολύ ακραίο συντηρητισμό». Η έρευνα καταγράφει αμφιλεγόμενες δικαστικές αποφάσεις που επιτρέπουν ρατσιστικές πρακτικές ιδίως έναντι μεταναστών, ανέχονται πρακτικές ευτελισμού της ανθρώπινης προσωπικότητας, αλλά και αποφάσεις που επιτρέπουν την εκφορά αντισημιτικού και νεοναζιστικού λόγου. Ως προς το σημείο αυτό εκτενής είναι η αναφορά στη δικαστική υπόθεση του Κωνσταντίνου Πλεύρη και του βιβλίου του «Εβραίοι. Όλη η αληθεια». Το επίμαχο βιβλίο, παρά το πρόδηλα αντισημιτικό και νεοναζιστικό του περιεχόμενο, θεωρήθηκε από τους δικαστές ως «επιστημονικό και ιστορικό». Η αθωωτική απόφαση του εφετείου (2009) για τον Κ. Πλεύρη στο πλαίσιο προστασίας της ελευθερίας της έκφρασης συγκεντρώνει μέχρι σήμερα έντονες αμφισβητήσεις.

Αναφορικά με το στρατό η μελέτη εκτιμά ότι πρόκειται για έναν θεσμό με μία επίσης φορτισμένη ιστορική κληρονομιά. Τα ερευνητικά πορίσματα δείχνουν όμως ότι, ακριβώς λόγω του ιδιαίτερου παρελθόντος, στο στρατό συναντάμε εν τέλει μία «πιο εδραιωμένη δημοκρατική κουλτούρα», σε αντίθεση με την αστυνομία, ιδίως μετά τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν από τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις για τον εκδημοκρατισμό του και την εκκαθάριση των αυταρχικών καταλοίπων της δικτατορίας. Αυτό βέβαια, σημειώνει ο κ. Χριστόπουλος, δεν σημαίνει πως και στον στρατό δεν ανιχνεύονται «φωλιές ακροδεξιού εξτρεμισμού, ιδίως στους απόστρατους».

Τέλος, εκτενές είναι και το κεφάλαιο για την Εκκλησία. Όπως σχολιάζει ο κ. Χριστόπουλος, σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες η Εκκλησία στην Ελλάδα «συμπεριλαμβάνεται στους κρατικούς μηχανισμούς και (...) λόγω της ιδιαίτερης θέσης που έχει στο ελληνικό πολίτευμα δεν αυτολογοκρίνεται». Για παράδειγμα, ο κ. Χριστόπουλος αναφέρει δηλώσεις του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμου κατά των ομοφυλόφιλων, καθώς και παλαιότερες αναφορές του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ για τους Εβραίους με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο.

Από την πλευρά του ο γ.γ. Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του υπ. Δικαιοσύνης Γιώργος Σούρλας, σχολιάζοντας την έρευνα στην DW, υποστήριξε ότι πρόκειται για πορίσματα που σχετίζονται άμεσα με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θεωρώντας ωστόσο ότι είναι υπερβολή να γίνεται λόγος για «θύλακες ακροδεξιών» στους παραπάνω θεσμούς, χωρίς όμως να αποκλείει τις εξαιρέσεις. «Αυτό το φαινόμενο έχει εκλείψει, χωρίς όμως να μπορώ να αποκλείσω ότι υπήρχαν κάποιες μεμονωμένες, ατομικές περιπτώσεις», σχολίασε χαρακτηριστικά ο Γ. Σούρλας, καταδικάζοντας παράλληλα τις πρακτικές της Χρυσής Αυγής. Ο κ. Σούρλας εκτιμά, ειδικότερα για την αστυνομία, ότι «θα ήταν άδικο να της προσάψουμε την κατηγορία ότι εκεί υπάρχουν τάσεις που δεν υπηρετούν τη συνταγματικότητα και τη νομιμότητα». Αντιστοίχως εκτιμά ότι και «η δικαιοσύνη λειτουργεί εντελώς ανεξάρτητα και κάνει το καθήκον της», ενώ τόνισε ότι δεν υπάρχουν δικαστές με «ολοκληρωτικές» τάσεις.

«Μπορεί να έχουν υπάρξει υπερβολές και παραλείψεις, πιστεύω όμως ότι οι δικαστές με αίσθημα ευθύνης, σεβόμενοι το Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους, προχωρούν και εμείς τους βοηθάμε στην κατεύθυνση αυτή», ανέφερε o Γ. Σούρλας, αποτιμώντας θετικά τις προσπάθειες που καταβάλλονται σε νομοθετικό και δικαστικό επίπεδο στο θέμα της Χρυσής Αυγής και την αντιμετώπιση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

Αναζητώντας τα αίτια για την άνοδο της ακροδεξιάς

 «Οι νέοι συσχετισμοί στο ευρωκοινοβούλιο ευνοούν την πολιτική διαίρεση και τον ανταγωνισμό», εκτιμά ο Δ. Χριστόπουλος

Η έρευνα για την ακροδεξιά στην Ελλάδα καταδεικνύει, σύμφωνα με τον Δ. Χριστόπουλο ότι η διατήρηση ακραία συντηρητικών στοιχείων μέσα στους θεσμούς του κράτους είναι υπαρκτή, αν και δεν αποτελεί «ελληνική πρωτοτυπία». «Το ιστορικό βάθος μαζί με τη συγκυρία, η οποία στην Ελλάδα της κρίσης διαλύει τους μηχανισμούς λογοδοσίας και ωθεί στα άκρα ένα μεγάλο τμήμα του πολιτικού κόσμου και της κοινής γνώμης προκαλούν ανησυχία», εκτιμά ο ίδιος.

Δεν έχουμε υπόψη το σύνολο της έρευνας.

Ωστόσο, σίγουρα παρουσιάζει ενδιαφέρον γιατί θίγει τους ευαίσθητους τομείς του «βαθέος» κράτους οι οποίοι ή διαπλέκονται με το φαινόμενο της ακροδεξιάς και του ανερχόμενου νεοναζισμού στη χώρα μας ή έχουν καίρια ευθύνη για τη μη έγκαιρη αντιμετώπισή του.

Δίνοντας το έναυσμα για να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος για το είδος και το βάθος των παρεμβάσεων που απαιτούνται τόσο σ’ αυτούς τους τομείς – που εν πολλοίς αποτελούν στεγανά σε μια κατά τα άλλα «δημοκρατική» κοινωνία και πολιτεία – όσο και ευρύτερα για την αντιμετώπιση του ακροδεξιού εξτρεμισμού.