Μέρα Μνήμης και όχι μόνο – Συγκεντρώσεις σε Αθήνα και άλλες πόλεις ενάντια στην κρατική καταστολή

 Μέρα μνήμης η σημερινή  … για τον αδικοχαμένο Αλέξη …

Που το οπλισμένο δολοφονικό χέρι ενός αστυνομικού οργάνου, ενός κάποιου Κορκονέα εκτέλεσε εν ψυχρώ …

Η σημερινή ημέρα και οι διαδηλώσεις που θα ακολουθήσουν είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Αλέξη.

Όχι, όμως, μόνο ή κυρίως «επετειακά» …

Ούτε μόνο από κάποιους «μπαχαλάκηδες» που σκοπό έχουν να διαταράξουν την περίφημη «έννομη τάξη».

Είναι μέρες που η απάντηση του λαού και ειδικά της νεολαίας οφείλει να είναι άμεση και δυναμική.

Όταν το κράτος αυτό συνεχίζει τη σκληρή και ανάλγητη πορεία του, κατακρεουργώντας καθημερινά κάθε έννοια κοινωνικών, πολιτικών αλλά και στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Όταν επιχειρείται η διαιώνιση του μνημονιακού καθεστώτος με κάθε τίμημα και κάθε μέσο …

Όταν «δολοφονούνται» καθημερινά – μεταφορικά ή και κυριολεκτικά – τα όνειρα, οι προσδοκίες απλών ανθρώπων

 Πιο πολύ όμως των νέων  - τους οποίους το Κράτος ως σύγχρονο Κρόνος κατασπαράζει καθημερινά …

Και δε διστάζει – επιδεικνύοντας τη δήθεν αυστηρότητα του στο όνομα της «δικαιοσύνης» - να εξωθεί ένα νέο άνθρωπο, όπως το Νίκο Ρωμανό, στο θάνατο …

Τυχαία όλα αυτά;

Φυσικά και όχι …

Και το Κράτος στην Ελλάδα, το κράτος που τα τελευταία χρόνια στην κορυφή του έχει την ακροδεξιά παρέα του Αντώνη Σαμαρά, το κράτος που σε νευραλγικούς του θύλακες «φιλοξενεί» τα νεοναζιστικά και νεοφασιστικά κατακάθια του χρυσαυγητισμού, που «αποθεώνει» τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και στοχοποιεί κάθε διαφορετική φωνή, κάθε μορφή αντίστασης και τη χαρακτηρίζει ως απειλή για το «Νόμο» και την «Τάξη» εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ολιγαρχίας, των ξένων δανειστών, οδηγώντας καθημερινά στον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Και δεν είναι μοναδικό σ’ αυτή την πορεία …

Τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει αναδυθεί με ένταση το πιο αποκρουστικό, το πιο μαύρο πρόσωπο του διεθνούς καπιταλισμού …

Χωρίς στην ουσία «αντίπαλο δέος» μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ο «θριαμβευτής καπιταλισμός» άφησε ασύδοτες τις πιο επιθετικές δυνάμεις των διεθνών αγορών, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, τα διεθνή κερδοσκοπικά funds, τους τοκογλύφους και δανειστές.

Απαραίτητο συμπλήρωμα αυτής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας ήταν η κρατική βία, η αστυνομοκρατία, η ιδεολογική και ψυχολογική τρομοκρατία, η δαιμονοποίηση κάθε αντίθετης άποψης και φωνής – συλλογικής ή ατομικής.

  Σε τέτοιες συνθήκες βρήκαν εύφορο έδαφος – αξιοποιώντας και τις συνέπειες της βαθιάς οικονομικής κρίσης – να αναπτυχθούν οι πιο μαύρες εκφάνσεις του συστήματος. Έτσι προέκυψε τα τελευταία χρόνια η ραγδαία άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη αλλά και στην Αμερική, τα νεοναζιστικά και νεοφασιστικά πολιτικά μορφώματα, η ακροδεξιά ρατσιστική ρητορεία και τρομοκρατία.

Την ίδια ώρα που τα καπιταλιστικά κράτη της Δύσης χύνουν  κροκοδείλια δάκρυα για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» στις χώρες που παραβιάζονται ή κάνουν λόγο για την «τρομοκρατία», τον ισλαμικό φονταμενταλισμό και εξτρεμισμό, στο εσωτερικό χρησιμοποιούν κάθε μορφή καταστολής και κατατρομοκράτησης των πολιτών.

Σε τέτοιες συνθήκες αυτονομούνται ή σπεύδουν να επιδείξουν περίσσια βία και επίδειξη ισχύος όργανα του κράτους, ειδικότερα οι εντεταλμένοι για την εφαρμογή του «Νόμου» και της «Τάξης, οι αστυνομικές δυνάμεις και ευρύτερα όλες οι κατασταλτικές και άλλες υπηρεσίες «ασφάλειας» των σύγχρονων κρατών.

Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα τους τελευταίους μήνες στις ίδιες τις ΗΠΑ, τη μητρόπολη του σύγχρονου πολιτισμού, τη χώρα που ηγείται στη σταυροφορία για τα «ανθρώπινα δικαιώματα»  και την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Η αστυνομική βία έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και δημοκρατική νομιμότητα, οξύνοντας τα ρατσιστικά, φυλετικά γνωρίσματα της καταστολής.

Όπου η ανθρώπινη ζωή του «άλλου», του διαφορετικού, του μαύρου, του μετανάστη, κάθε ανθρώπου που αντιδρά, ακόμη και αθώων παιδιών,  έχει μικρή ως ασήμαντη αξία.

Μπορεί να δολοφονούνται αθώοι άνθρωποι αλλά οι φυσικοί εκτελεστές να μην παραπέμπονται καν σε δίκη …

Για όλους αυτούς  τους λόγους η σημερινή μέρα δεν είναι επετειακή …

Έχει ιδιαίτερη αξία, λοιπόν, η αντίστασή μας και σε επίπεδο κοινωνικού κινήματος, στο επίπεδο της πολιτικής,  των ιδεών αλλά και της ατομικής στάσης.

Σε δίκη παραπέμπονται 21 μαθητές για καταλήψεις του 2011 και 2012 - Με την κατηγορία «παρεμπόδισης-διακοπής ομαλής λειτουργίας δημοσίου σχολείου»

  Η πρόσφατη ανάκριση μαθητών στο Κερατσίνι για την κατάληψη που έκαναν το φθινόπωρο του 2013 δεν αποτελεί μεμονωμένο κρούσμα, όπως προκύπτει από τις κλήσεις που εστάλησαν σε μαθητές λυκείων στη Ν. Ιωνία Βόλου και το Λουτράκι.

  Όπως έγινε γνωστό, τουλάχιστον 21 μαθητές των δύο λυκείων θα βρεθούν στο εδώλιο στις 10 και 14 Απριλίου, αντίστοιχα, για τις καταλήψεις που πραγματοποιήθηκαν το 2011 και 2012.

  Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Η Αυγή», οι μαθητές των δύο λυκείων -μέλη των 15μελών συμβουλίων των σχολείων - κατηγορούνται βάσει νόμου του 2000 που προβλέπει την ποινική δίωξη «όποιου παρεμποδίζει ή διακόπτει την ομαλή λειτουργία των δημόσιων σχολείων».

  Ειδικότερα, σε δίκη παραπέμπονται οκτώ (8) μαθητές του 1ου Γενικού Λυκείου Ν. Ιωνίας Βόλου και 13 μαθητές του ΕΠΑΛ Λουτρακίου.

  Σύμφωνα με την εφημερίδα, στην περίπτωση του Βόλου η κατάληψη είχε πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο του 2012 και είχε διαρκέσει πολλές ημέρες. Κατηγορούμενα είναι εκείνα τα μέλη του 15μελούς που ψήφιζαν υπέρ της κατάληψης -στην πλειονότητά τους σήμερα είναι απόφοιτοι. Ως μάρτυρες έχουν κληθεί να καταθέσουν η διευθύντρια της σχολικής μονάδας, εκπρόσωπος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων και τρεις μαθητές.

  Στο πλευρό των μαθητών έχει ταχθεί η ΕΛΜΕ Μαγνησίας: «Έχουμε τονίσει και στο παρελθόν ότι οι καταλήψεις αποτελούν πρόβλημα της σχολικής κοινότητας, που μπορεί να λυθεί χωρίς τη διαμεσολάβηση τρίτων. Σεβόμαστε το ρόλο των εισαγγελέων και αστυνομικών αρχών, είμαστε όμως αντίθετοι στη δίωξη μαθητών, που έχουν το ελαφρυντικό του νεανικού αυθορμητισμού».

  Κατά τις ίδιες πληροφορίες, αντιμέτωποι με ποινή φυλάκισης έως έξι (6) μηνών θα βρεθούν και 13 μαθητές που κατηγορούνται για την κατάληψη στο ΕΠΑΛ Λουτρακίου τον Δεκέμβριο του 2011. Ένας εξ αυτών, με δηλώσεις του στην «Αυγή», θύμισε ότι η κατάληψη έγινε την εποχή που στα λύκεια της χώρας υπήρχαν μόνο φωτοτυπίες αντί βιβλίων και χιλιάδες μαθητές σε όλη τη χώρα αντιδρούσαν για τις σημαντικές ελλείψεις.

  «Το σχολείο ήταν υπό διάλυση και αποφασίσαμε να αντιδράσουμε, διεκδικώντας το αυτονόητο» δηλώνει ο 20χρονος.

  Αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας, στο κατηγορητήριο δεν γίνεται αναφορά σε φθορές που τυχόν προκάλεσαν οι καταληψίες μαθητές στο κτίριο του σχολείου και γίνεται ξεκάθαρο ότι διώκονται μόνο για το κλείσιμο του σχολείου.

Το ότι ενεργοποιούνται αυτοί οι αυταρχικής - για να μην πούμε χουντικής -  έμπνευσης νόμοι αυτή την περίοδο μόνο τυχαίο δεν είναι.

Συνδέεται και με άλλες πράξεις αυταρχισμού – όπως για παράδειγμα εναντίον των κατοίκων των Μεγάρων και άλλων περιοχών που αγωνίζονται ενάντια στα εξοντωτικά διόδια που τους καθιστούν αποκλεισμένους στους δικούς τους δήμους.

Σε μια εποχή που ετοιμάζονται νέα μέτρα, για να υπογραφεί και νέο μνημόνιο με τους τροϊκανούς.

Ενώ οι δημοσκοπικές μετρήσεις δεν είναι οι ευνοϊκότερες για την κυβέρνηση.

Και φυσικά έχοντας ως στόχο πρώτα απ’ όλα τους νέους που πρέπει να είναι τρομοκρατημένοι και πειθήνιοι, υποταγμένοι στη μοίρα τους.

(ΥΓ – Αν όλη η ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Μαγνησίας κινείται σ’ αυτό το πνεύμα του συγκεκριμένου αποσπάσματος, τότε είναι πολύ «χλιαρή» και υποτονική, πολύ πίσω από τις απαιτήσεις καταγγελίας και αντίστασης στον κατήφορο του αυταρχισμού.

 Ας μην ξεχνούν και οι εκπρόσωποι των καθηγητών ότι και οι δικές τους κινητοποιήσεις αλλά και άλλες απλές δράσεις ποινικοποιούνται από την κυβέρνηση των υποτελών του μνημονίου).