Ένταση σε συγκέντρωση φοιτητών και μαθητών έξω από το Υπουργείο Παιδείας -

Σε αναβρασμό εξακολουθεί να βρίσκεται η πανεπιστημιακή κοινότητα εξαιτίας της πρότασης του πανεπιστημίου Αθηνών να λαμβάνονται με ηλεκτρονική ψηφοφορία οι αποφάσεις για καταλήψεις, αποχές από τα μαθήματα.

Σε μια προσπάθεια «εκτόνωσης» της κατάστασης ο πρόεδρος του ιδρύματος, Θόδωρος Φορτσάκης, επανέλαβε σήμερα ότι δεν στοχεύει στην κατάργηση των φοιτητικών συλλόγων, ενώ πρότεινε να αποφασίσουν οι ίδιοι οι σύλλογοι για το ζήτημα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας.

«Δεν είπαμε ότι θέλουμε να καταργήσουμε τους φοιτητικούς συλλόγους. Αντίθετα, θέλουμε να ενισχυθούν. Οι σύλλογοι θα κρίνουν αν θέλουν ή όχι την ηλεκτρονική ψηφοφορία» ανέφερε ο πρύτανης του ΕΚΠΑ, μιλώντας στο Mega, ενώ σημείωσε ότι οι καταλήψεις «δεν είναι ο καλύτερος τρόπος να προβάλλονται τα αιτήματα, αυτό πρέπει να γίνεται θεσμικά, να επιλέγεται ο διάλογος».

Ο κ. Φορτσάκης αναφέρθηκε και στο θέμα των μετεγγραφών, διευκρινίζοντας ότι οι εγγραφές θα πραγματοποιηθούν κανονικά. «Δεν είπαμε ότι δεν θα εγγράψουμε τους φοιτητές, γιατί αυτό λέει ο νόμος, αλλά οι νόμοι πρέπει να εκδίδονται με βάση την πραγματικότητα. Πώς θα πάρουν πτυχία αυτά τα παιδιά; Θα τους εγγράψουμε, αλλά δεν μπορούμε να τους διδάξουμε. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά η πολιτεία θα πρέπει να μας βοηθήσει» τόνισε.

Με απλά λόγια ο πρύτανης που – από όσα δείχνουν όλες του οι μέχρι τώρα ενέργειες – έλκεται πολύ από αντιδημοκρατικές, για να μην πούμε χουντικές, πρακτικές, αναγκάζεται να πει το αυτονόητο: ότι οι ίδιοι οι φοιτητές, οι φοιτητικοί σύλλογοι και το φοιτητικό κίνημα και αυτοί μόνο μπορούν να αποφασίζουν για τη ορφή και τον τρόπο λήψης των αποφάσεων τους.

Κάθε άλλη παρέμβαση αποτελεί ακραία μορφή αυταρχισμού και στοχευμένη προσπάθεια ακύρωσης των φοιτητικών αγώνων.

Στο μεταξύ, υπό κατάληψη τελούν η Νομική Σχολή και το Μαθηματικό Τμήμα και η κοσμητεία Επιστημών Υγείας του ΕΚΠΑ, η Γεωπονική, ενώ σήμερα αναμένεται να λήξει η κατάληψη στο κτίριο διοίκησης του ΕΜΠ.

Οι τραυματίες από την άγρια καταστολή των ΜΑΤ μιλούν στο VICE

από το Μ ...

Αστυνομική βία, άγρια καταστολή, ξύλο από τα ΜΑΤ, χειροβομβίδες κρότου λάμψης, χημικά και «γκλομπιές» στα κεφάλια φοιτητών και φωτορεπόρτερ ήταν το σκηνικό μίας αρκετά μεγάλης μέρας που ξεκίνησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών και κατέληξε στο Πολυτεχνείο.

Περίπου στις 4.30 τα ξημερώματα της Πέμπτης, περνώντας τυχαία έξω από τη Νομική Σχολή, μου έκανε εντύπωση η έντονη παρουσία αστυνομικών δυνάμεων στο μπροστινό και πλάγιο μέρος του κτιρίου. Λίγες ώρες αργότερα, οι φοιτητές θα έφταναν στο Πανεπιστήμιο προκειμένου είτε να παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους είτε να πάρουν μέρος στην προγραμματισμένη συνέλευση που θα έκρινε τη συνέχιση των κινητοποιήσεων και καταλήψεων ενόψει της επετείου του Πολυτεχνείου. Αυτό που αντίκρισαν όμως οι φοιτητές ήταν το λουκέτο και μια αλυσίδα στα κάγκελα της εισόδου της Νομικής -εξωτερικά διμοιρίες ΜΑΤ είχαν περικυκλώσει το κτίριο, με τις πρυτανικές αρχές του ΕΚΠΑ να επικαλούνται λόγους ασφαλείας στην ​​ανακοίνωσή τους.

Μετά από τις αντιδράσεις για την παρουσία των αστυνομικών δυνάμεων στο Πανεπιστήμιο, τα ΜΑΤ «ψέκασαν» τους φοιτητές και τους απώθησαν προς την Ακαδημίας. «Ξέρεις τι είναι να ξυπνάς με χημικά; Η εικόνα που είδαμε το πρωί των αστυνομικών έξω από το Πανεπιστήμιο είναι αισχρή. Εμείς θα συνεχίσουμε τις κινητοποιήσεις και καταδικάζουμε το "λοκ άουτ", την ύπαρξη αστυνομικών δυνάμεων στο Πανεπιστήμιο και τα σημερινά γεγονότα που είχαν ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό δύο συμφοιτητών μας», μου λέει ο Λευτέρης πρωτοετής από το φοιτητικό Σύλλογο του Οικονομικού της Νομικής.

Οι δύο φοιτητές της Νομικής τραυματίστηκαν άσχημα εξαιτίας επίθεσης που δέχτηκαν από τα ΜΑΤ. Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν σε νοσοκομείο της Αθήνας, όπου και νοσηλεύτηκαν προληπτικά χθες το βράδυ. Την ώρα που απέναντι από τη Νομική γίνεται συγκέντρωση διαμαρτυρίας, επισκέπτομαι τους δύο φοιτητές στο νοσοκομείο και περιμένω να τελειώσουν τις ιατρικές εξετάσεις ώστε να τους συναντήσω. 

Εκείνη τη στιγμή μιλούσα στο τηλέφωνο έχοντας πλάτη τις δυνάμεις των ΜΑΤ. Η επίθεση μου έγινε από πίσω.

Όπως μου λέει ο Γιάννης που έχει χτυπηθεί σε πολλά σημεία του σώματός του με πιο φανερό το σημάδι στο μάτι: «Ο κ. Φορτσάκης επέλεξε για ακόμα μια φορά να κάνει λοκ αουτ στη σχολή φέρνοντας τις δυνάμεις των ΜΑΤ για να περικυκλώσουν τα κτίρια της Πρυτανείας και το κτίριο της Νομικής Αθηνών. Οι φοιτητικοί σύλλογοι βρέθηκαν εκεί ώστε να πουν το πιο απλό και κατανοητό πράγμα. Ότι στις σχολές θα έπρεπε να υπάρχουν φοιτητές και όχι Ματατζήδες. Δίπλα από το κτίριο της Πρυτανείας οι φοιτητές δέχτηκαν επίθεση από τα ΜΑΤ, η οποία κατέληξε σε αυτό που βλέπετε μπροστά σας, στο να προπηλακίζονται φοιτητές μερικές μέρες πριν το Πολυτεχνείο. Εγώ βρισκόμουν σε ένα σημείο λίγο πιο κάτω από τη συγκέντρωση, δίπλα από το κτίριο της Πρυτανείας. Εκείνη τη στιγμή μιλούσα στο τηλέφωνο έχοντας πλάτη τις δυνάμεις των ΜΑΤ. Η επίθεση μου έγινε από πίσω. Στην αρχή δέχτηκα γρονθοκοπήματα και κλωτσιές και στη συνέχεια αφού έπεσα κάτω δέχτηκα και επίθεση με γκλομπ στο πρόσωπο, με αποτέλεσμα να μου κάνουν τρία ράμματα και τώρα περιμένω να μεταφερθώ και στο οφθαλμολογικό. Για τον κ. Φορτσάκη είναι πιο εύκολο να κάνει αντιπαράθεση στην τηλεόραση, γιατί με τους φοιτητές ο διάλογος για εκείνον σημαίνει ΜΑΤ». 

Το πρωί εντελώς τυχαία δεν είχαμε θύματα. Εμείς απλά έτυχε να είμαστε τα θύματα της σημερινής επίθεσης των ΜΑΤ. Κάποια άλλη στιγμή μπορεί να είναι κάποιος άλλος.

Ο Κώστας δέχτηκε επίθεση με γκλομπ που του άνοιξε το κεφάλι. Όπως μου λέει: «Το θέμα είναι ότι τα ΜΑΤ επέλεξαν να επιτεθούν αναίτια και απρόκλητα. Σήμερα το πρωί εντελώς τυχαία δεν είχαμε θύματα. Τα ΜΑΤ επιτέθηκαν σε φοιτητές, με γροθιές και μπουνιές, άρα το ότι σάπισαν τον κόσμο στο ξύλο δεν είναι τυχαίο. Όταν ξεκίνησε το περιστατικό, εγώ βρισκόμουν αρκετά πιο πάνω. Ακούσαμε φωνές και κινηθήκαμε προς αυτό το μέρος. Όταν συνειδητοποίησα ότι είναι οι συμφοιτητές μου, προσπάθησα με κάθε τρόπο να τους πάρω από εκεί, γιατί είδα ότι δύο διμοιρίες των ΜΑΤ είχαν κάτω δύο ανθρώπους από το φοιτητικό σύλλογο του Οικονομικού και τους χτύπαγαν. Τα υπόλοιπα τα βλέπετε κι εσείς. Όμως, σίγουρα ούτε οι φοιτητές, ούτε οι μαθητές τρομοκρατούνται. Εμείς απλά έτυχε να είμαστε τα θύματα της σημερινής επίθεσης των ΜΑΤ. Κάποια άλλη στιγμή μπορεί να είναι κάποιος άλλος. Το μήνυμα που έχουμε να δώσουμε είναι "Όλοι στο δρόμο"».

Ενώ βρίσκομαι στο νοσοκομείο με τους τραυματίες, οι φοιτητικοί σύλλογοι ανακοινώνουν ότι έχουν δώσει ραντεβού στις 17.00 στα Προπύλαια για πορεία. Επιστρέφω στο σημείο συνάντησης και παρά το γεγονός ότι το κάλεσμα έγινε τελευταία στιγμή, βλέπω ότι η ανταπόκριση είναι μεγάλη και η πορεία έχει μαζική συμμετοχή κι έντονο παλμό. Τα μπλοκ των φοιτητών ξεκινούν από την Πανεπιστημίου πηγαίνοντας μέσω Σταδίου στο Σύνταγμα κι έπειτα κατευθύνονται προς το Πολυτεχνείο, περνώντας μπροστά από το κτίριο της Νομικής Σχολής. 

Εκεί, δημιουργείται μία μικρή ένταση αφού υπάρχει έντονη παρουσία αστυνομικών δυνάμεων, κλούβες και διμοιρίες ΜΑΤ, προκειμένου να αποφευχθεί η είσοδος των φοιτητών στη Σχολή, ενώ πετιούνται οι πρώτες χειροβομβίδες κρότου λάμψης. 

Οι φοιτητές μετά τη Νομική συνεχίζουν την πορεία τους και κατευθύνονται στο Πολυτεχνείο με σκοπό να πραγματοποιήσουν συντονιστικό για τη συνέχιση των δράσεών τους. Ενώ στέκονταν επί της οδού Στουρνάρη, εντελώς απρόκλητα μέσα σε λίγα λεπτά δέχονται βίαια επίθεση από τα ΜΑΤ, που χτυπούν αδιακρίτως και ρίχνουν δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου λάμψης. Οι φοιτητές ψάχνουν εξόδους διαφυγής, ακούγονται ουρλιαχτά, τα ΜΑΤ συνεχίζουν να χτυπούν όσους βρίσκονται απ' έξω, ψεκάζουν προς την πύλη του Πολυτεχνείου, στα "διαλείμματα" βρίζουν- κάποιοι φοιτητές παραμένουν έξω από το κτίριο κι αποχωρούν αργότερα μαζικά σε πορεία, ενώ άλλοι έχοντας καταφέρει να σπάσουν την κλειδωμένη πύλη μπήκαν μέσα και πέρασαν για αρκετή ώρα αποκλεισμένοι στο εσωτερικό του Πολυτεχνείου.
​

Video από  ​makeleio.gr

Ήμουν εκεί και φωτογράφιζα. Ξαφνικά έρχεται ένας από τα ΜΑΤ και μου δίνει μία γκλομπιά στο κεφάλι. Είναι απαράδεκτο να χτυπάνε φωτορεπόρτερ τη στιγμή που καταγράφει την είδηση

Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων, πέρα από τον τραυματισμό μεγάλου αριθμού φοιτητών, τα ΜΑΤ χτύπησαν με γκλομπ στο κεφάλι τον φωτορεπόρτερ του intimenews.gr, Γιάννη Λιάκο ο οποίος πήγε στο νοσοκομείο και σήμερα θα κάνει επίσημη καταγγελία. Όπως μου λέει ο ίδιος: «Είχαν στριμώξει σε ένα σημείο 200-300 άτομα και τα έδερναν. Τα παιδιά δεν είχαν σημείο διαφυγής και μαζί με τα χημικά που έριχναν εκείνη την ώρα ήταν ανυπόφορη η κατάσταση. Κάποιοι έπεσαν κάτω στο παρτέρι, οπότε υπήρχε κίνδυνος να τσαλαπατηθούν τα παιδιά και τους έδερναν παρόλο που ήταν κάτω. Ήμουν εκεί και φωτογράφιζα. Ξαφνικά έρχεται ένας από τα ΜΑΤ και μου δίνει μία γκλομπιά στο κεφάλι. Είναι απαράδεκτο να χτυπάνε φωτορεπόρτερ τη στιγμή που καταγράφει την είδηση».

Φοιτήτρια του ΤΕΙ Αθηνών, που δέχτηκε επίθεση το βράδυ της Πέμπτης από τα ΜΑΤ με γκλοπ, οδηγήθηκε στον Ευαγγελισμό με κάταγμα στο χέρι και σήμερα (Παρασκευή) βρίσκεται στο Πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στα Προπύλαια. 

Όπως λέει η ίδια: «Τα ΜΑΤ μας επιτέθηκαν στην οδό Στουρνάρη. Εγώ βρισκόμουν μαζί με άλλους φοιτητές και προσπαθούσαμε να βρούμε έξοδο διαφυγής. Δέχθηκα επιθεση από πάνοπλους αστυνομικούς που με χτύπησαν στην πλάτη και το χερι με το γκλοπ. Οι φοιτητές καταδικάζουμε την αστυνομική βία, δεν πτοούμαστε από την καταστολή και θα κλιμακώσουμε τις κινητοποιήσεις μας μέχρι τέλους με κόμβο το τριήμερο του Πολυτεχνείου και την πανεργατική απεργία στις 27 Νοέμβρη».

Οι φοιτητές συνεχίζουν και σήμερα τις κινητοποιήσεις τους, έχοντας κάνει κάλεσμα για πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 12.00 στα Προπύλαια. Οι "εορτασμοί" για την επέτειο του Πολυτεχνείου φέτος ξεκίνησαν νωρίτερα...

Γράφει η Μελπομένη Μαραγκίδου, Φωτογραφίες: Θανάσης Καμβύσης

Συγχαρητήρια του Σαμαρά στον πρύτανη Φορτσάκη …για το «face control» στο Πανεπιστήμιο

του Μ…

Τηλεφωνική επικοινωνία είχε ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς με τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεόδωρο Φορτσάκη, προκειμένου να του δώσει τα συγχαρητήριά του «για την ομαλή συνεδρίαση της Συγκλήτου» και να εκφράσει την ικανοποίησή του «για την επαναφορά στη νομιμότητα».

Τώρα εάν αυτή η «επαναφορά εις την νομιμότητα»… έγινε με πρωτοφανή απολυταρχικό τρόπο για τα χρονικά των Πανεπιστημίων που θυμίζει απευθείας δικτατορία… μάλλον είναι κάτι που ικανοποιεί τόσο τον Πρωθυπουργό όσο και τον πρύτανη …που μάλιστα νιώθει και υπερήφανος, καθώς νωρίτερα δήλωσε στο ΑΠΕ, ότι «η συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε σε απολύτως ήρεμο κλίμα και, έπειτα από πολλά χρόνια, με απολύτως νόμιμο τρόπο».

Περήφανος ο πιο ακροδεξιός πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης που το επιτελείο του εφαρμόζει αυταρχικά μέτρα στο όνομα της διάσωσης των πανεπιστημίων και βαδίζει προς την ''νομιμότητα'' με ακρίβεια face control που θα ακολουθηθεί από το delete 180.000 ''ανενεργών'' φοιτητών..

Παρόλα αυτά η φοιτητική κοινότητα επιζητεί έναν ανοικτό χώρο ζύμωσης, έναν χώρο δημοκρατικό χωρίς ελιτίστικα μέτρα και κανονισμούς, δίχως αφορισμούς και αναθεματισμούς.. Απαιτεί να πάρει το μέλλον της στα χέρια της και να διεκδικήσει ό,τι της αναλογεί.

Αυτό το μέλλον δεν περιέχει υπολειτουργία και ιδιωτικοποιήσεις, δεν συμβαδίζει με συγχωνεύσεις και κλείσιμο σχολών, είτε διαγραφές φοιτητών, δεν χρειάζεται φύλαξη από εταιρείες security ή κιόσκι μπάτσων... Αντίθετα χρειάζεται ανοικτόμυαλους φοιτητές που οι καταστάσεις απαιτούν την εγρήγορσή τους.

25 χρόνια από τα γεγονότα στην πλατεία Τιεν Αν Μεν – Μνήμες και Ερμηνείες

4 Ιουνίου του 1989, Κίνα.

25 χρόνια πέρασαν από τα γεγονότα της πλατείας Τιεν Αν Μεν στο Πεκίνο.

 Σύμφωνα με τις εικόνες που μετέδωσαν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης αλλά και μέσα από τις αφηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων ο στρατός με τανκς στους δρόμους της κινεζικής πρωτεύουσας, ανοίγει πυρ σε συγκεντρωμένους φοιτητές στην Πλατεία Τιεν Αν Μεν.

Οι διαδηλωτές φοιτητές είχαν καταλάβει την πλατεία αρκετές εβδομάδες πριν, με αίτημα μια δημοκρατική μεταρρύθμιση του καθεστώτος.

Το αποτέλεσμα  - σύμφωνα πάντα με τις ίδιες μαρτυρίες – πολλοί σκοτώθηκαν κατά τη «σφαγή της Τιανανμέν», όπως έχει πλέον μείνει στη συλλογική μνήμη, ενώ ο ακριβής αριθμός παραμένει άγνωστος.

Οι διαδηλώσεις στην Πλατεία Τιεν Αν Μεν έχουν χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη πρόκληση κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος της Κίνας από την επανάσταση του 1949.

Είχαν περάσει έξι εβδομάδες από την πρώτη μέρα που οι φοιτητές είχαν καταλάβει την Τιενανμέν.

Επηρεασμένοι από τις εξελίξεις σε άλλες χώρες του τότε «υπαρκτού σοσιαλισμού» , από τα αιτήματα για «περεστρόικα» και περισσότερα δημοκρατικά δικαιώματα αλλά και λόγω των αλλαγών που δρομολογούνταν στο κινεζικό κομμουνιστικό καθεστώς μετά το θάνατο του «μεγάλου τιμονιέρη» του Μάο Τσε Τουνγκ, χιλιάδες φοιτητές συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία του Πεκίνου από τα μέσα Απριλίου.

Ειδικότερα, μετά το θάνατο, στις 15 Απρίλη του 1989, του Χου Γιαομπανγκ, πρώην Γενικού Γραμματέα του ΚΚΚ , ενός πολιτικού που είχε τη φήμη του πολιτικά φιλελεύθερου, άρχισαν διαδηλώσεις στο Πεκίνο που αμέσως επεκτάθηκαν σε 11 ακόμα πόλεις.

Ήδη από την αρχή της χρονιάς με αφορμή την πολιτική και οικονομική κρίση στα πανεπιστήμια του Πεκίνου είχαν αρχίσει να γίνονται συγκεντρώσεις φοιτητών, οι οποίοι ζητούσαν περισσότερη δημοκρατία.

Η Κίνα, λοιπόν, δεν θα μπορούσε να απέχει από αυτή την πραγματικότητα της δεκαετίας του ’80. Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις φάνταζαν επιτακτικές και ο Ζάο Ζιγιάνγκ πρωθυπουργός και Γενικός Γραμματέας του ΚΚΚ ήταν το πρόσωπο που ταυτίζεται με τον εκσυγχρονισμό (αργότερα θα απομακρυνθεί από την ηγεσία κατηγορούμενος για ανεκτική στάση απέναντι στους φοιτητές).

Στο πλευρό του τάσσεται όλο το κομουνιστικό κόμμα με την προϋπόθεση να μην υπάρξει αλλαγή του πολιτικού καθεστώτος. Η προσπάθεια εγκαθίδρυσης μιας καπιταλιστικής οικονομικής δομής έχει δημιουργήσει μεγάλες οικονομικές αντιθέσεις και ανέχεια στο κινεζικό λαό. Αυτό όμως δεν αποτελεί το βασικό πρόβλημα. Ο λαός και κυρίως ο ασυμβίβαστος φοιτητικός κόσμος ασφυκτιούσε από την έλλειψη δημοκρατικών θεσμών και την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτά κατέβηκαν να διεκδικήσουν οι φοιτητές έναν Απρίλη, πριν από 20 χρόνια, και ήταν αποφασισμένοι να τα αποκτήσουν

Στις 17 Απρίλη, μερικές εκατοντάδες φοιτητές πήραν την πρωτοβουλία να συγκεντρωθούν στην πλατεία Τιενανμέν. Την επόμενη μέρα έγιναν χιλιάδες και στις 20 Απρίλη εκατοντάδες χιλιάδες. Οι διαδηλωτές απαιτούσαν το ελευθερία έκφρασης, το δικαίωμα για ίδρυση ανεξάρτητων συνδικάτων, το κτύπημα των προνομίων και της διαφθοράς. Ένα από τα συνθήματα των φοιτητών έλεγε: «Αυτοί που έπρεπε να έχουν πεθάνει, ζουν. Αυτοί που ζουν, έπρεπε να έχουν πεθάνει».

Το γραφειοκρατικό "κομουνιστικό" καθεστώς επέδειξε καταρχάς μια πρωτόγνωρη, για τα δεδομένα του, ανοχή. Πλέον οι φοιτητές δεν έχουν απέναντι τους έναν μεταρρυθμιστή, αλλά ένα σκληρό καθεστώς που αβάσιμα χαρακτηρίζει την εξέγερση τους ως "αντεπαναστατική αναταραχή".

Το απόγευμα της 3ης Ιουνίου, βγαίνει ανακοίνωση που ζητάει από τους πολίτες να παραμείνουν στα σπίτια τους και τους ενημερώνει πως μια ομάδα αντεπαναστατών έχει εξεγερθεί στο κέντρο του Πεκίνου. Το βράδυ, στρατιώτες και άρματα κάνουν την εμφάνιση τους.

Τα μεσάνυχτα, 4 Ιουνίου του 1989, δίνεται η διαταγή για επέμβαση. Οι φοιτητές πιασμένοι σε αλυσίδες τραγουδούν τον ύμνο της "Τρίτης Διεθνούς" μπροστά από φλεγόμενα λεωφορεία και αυτοκίνητα που έχουν στηθεί για οδοφράγματα.

Ο δημοσιογράφος Richard Roth του CBS βρίσκεται στον αέρα "Ακούτε τους πυροβολισμούς! Πρέπει να φύγουμε από εδώ! Επιτίθενται και σε μας!". "Θα φύγω, θα φύγω!" Φώναξε σε έναν στρατιώτη. Οι ριπές διέκοψαν την σύνδεση. Η επέμβαση μόλις είχε αρχίσει. Οι σκηνές φρίκης που θα ακολουθήσουν θα στιγματίσουν για πάντα το καθεστώς της Κίνας και θα συγκλονίσουν την ανθρωπότητα.

Ο στρατός ρίχνει προς όλες τις κατευθύνσεις προκαλώντας το χάος. Κάποιοι διαδηλωτές οπλισμένοι με ό,τι βρίσκουν μπροστά τους πέτρες, ξύλα, σίδερα προσπαθούν να απαντήσουν, άλλοι τρέχουν να σωθούν και οι υπόλοιποι με αυτοσχέδια φορεία μαζεύουν τα πρώτα θύματα της τραγωδίας.

Χιλιάδες θα συλληφθούν, ενώ άγνωστος παραμένει ο αριθμός των νεκρών. Ο Ερυθρός Σταυρός της Κίνας κάνει λόγο για 2.400 νεκρούς, ενώ οι επίσημες αρχές αναφέρουν 241.

Εκείνο το βράδυ το καθεστώς έβαζε τέλος στα όνειρα των φοιτητών για εκδημοκρατισμό και αποκαθήλωση της νομεκλατούρας. Πάρα πολλοί διαδηλωτές καταδικάστηκαν σε βαρύτατες ποινές φυλάκισης. Μεταξύ αυτών και ο Ουάνγκ Γιουν Τάο, που καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλακή.

Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, κάποιες λίγες δεκάδες διαδηλωτών της Τιεν Αν Μεν εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να κρατούνται στις κινέζικες φυλακές.

 Η σφαγή του 1989 προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών στη Δύση, όμως πολύ γρήγορα οι θιασώτες της ελεύθερης αγοράς ανακάλυψαν στο πρόσωπο της Κίνας έναν προνομιακό εμπορικό εταίρο. Σήμερα, τα κινέζικα ΜΜΕ δεν κάνουν καμία αναφορά στη σφαγή του '89.

Η Κίνα, υπό την καθοδήγηση του κυρίαρχου Κομμουνιστικού Κόμματος, έχει οικοδομήσει έκτοτε έναν ιδιόμορφο «κρατικό καπιταλισμό», με ζώνες ελεύθερου εμπορίου, με πλήρη ανυπαρξία εργασιακών δικαιωμάτων,  καταγράφοντας ταυτόχρονα ιλιγγιώδεις ρυθμούς ανάπτυξης.

 Σήμερα είναι η ανερχόμενη υπερδύναμη του 21^ου αιώνα αλλά και εμπορικός εταίρος των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών και δυνάμεων – ΗΠΑ, ΕΕ – που θυμούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα κατά το δοκούν και όποτε συμφέρει τα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα.

Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για τα γεγονότα στην πλατεία Τιεν ΑΝ Μεν έχει παρουσιάσει η Τσαοχουα Ουανγκ η οποία ήταν, την άνοιξη του 1989, ηγετικό στέλεχος της επιτροπής του Αυτόνομου Συλλόγου Φοιτητών Πεκίνου.

Μετά την καταστολή της εξέγερσης των φοιτητών στην πλατεία Τιεν Αν Μεν, στις 4 Ιουνίου, η κινεζική κυβέρνηση τη συμπεριέλαβε στον κατάλογο των πλέον καταζητούμενων ατόμων. Έζησε ένα εξάμηνο στην παρανομία και στη συνέχεια διέφυγε στις ΗΠΑ. Είναι συνεργάτρια του London Review of Books, του New Left Review και το 2003 επιμελήθηκε τη συλλογή δοκιμίων One China, Many Path (εκδ. Verso).

  Δυο αντίθετες ερμηνείες για το κίνημα της Τιεν Αν Μεν έχουν επικρατήσει τα τελευταία χρόνια, κυρίως στη Δύση, αλλά και στην Κίνα, έως ένα βαθμό.

Η πρώτη είναι κοινωνικοοικονομική.

  Στις αρχές του 1988, η κυβέρνηση άσκησε ισχυρή πίεση για την απελευθέρωση των τιμών, αλλά οι έντονες αντιδράσεις που προξένησε σε όλη τη χώρα η επακόλουθη άνοδος του πληθωρισμού την ανάγκασαν να επαναφέρει, τον Ιανουάριο του 1989,  τα δελτία τροφίμων  στις μεγάλες πόλεις. Μερικοί αμερικανοί μελετητές  υποστηρίζουν ότι αυτός υπήρξε ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν στη μαζική κοινωνική αναταραχή, η οποία εκδηλώθηκε την άνοιξη του 1989. Στην ίδια την Κίνα, στοχαστές της Νέας Αριστεράς έχουν προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, θεωρώντας ότι η στρατιωτική καταστολή της 4ης Ιουνίου άνοιξε  ουσιαστικά τον δρόμο στην  ελεύθερη αγορά, τσακίζοντας την αντίσταση στην άρση των ελέγχων στις τιμές (που καταργήθηκαν ξανά, επιτυχώς τούτη τη φορά, στις αρχές της δεκαετίας του 1990). Σύμφωνα με την εν λόγω άποψη,  η κινητήρια δύναμη, ακόμα και η έμπνευση αυτού του μαζικού κινήματος, ήταν η άρνηση των μεταρρυθμίσεων που θα στερούσαν από τον πληθυσμό τα κεκτημένα του συλλογικού πλούτου. Οι πυροβολισμοί στο Πεκίνο συνέτριψαν τις τελευταίες ελπίδες για το "σιδερένιο μπoλ με ρύζι" του σοσιαλισμού,1 ανοίγοντας τον δρόμο για την πλήρη ανάπτυξη του καπιταλισμού στην Κίνα.

  Μια άλλη σχολή σκέψης αντιστρέφει το προηγούμενο επιχείρημα. Όπως υποστηρίζει, η κινητοποίηση των μαζών, κάθε άλλο παρά γαντζωμένη στο σοσιαλιστικό παρελθόν, προσέβλεπε σαφώς σε ένα φιλελεύθερο μέλλον.

  Ο αυξανόμενος αριθμός πανό στα αγγλικά, καθώς και το   άγαλμα της "Θεάς της Δημοκρατίας", που φτιάχτηκε από πλαστικό, με πρότυπο το Άγαλμα της Ελευθερίας, και στήθηκε στην Τιεν Αν Μεν τις τελευταίες μέρες του Μαΐου,  δείχνουν ότι το πραγματικό όνειρο που ενέπνεε τους διαδηλωτές ήταν η Αμερική: όχι το "σιδερένιο μπολ με ρύζι", αλλά η αγορά και η κάλπη.

  Είναι αλήθεια ότι η κοινωνικοοικονομική δυσαρέσκεια, που διογκώθηκε ταχύτατα το καλοκαίρι του 1988, συνέβαλε σημαντικά στην ευρεία υποστήριξη προς τις φοιτητικές διαμαρτυρίες του επόμενου έτους. Ωστόσο, στο πλαίσιο του κινήματος του 1989, η οικονομική δυσπραγία μετασχηματίστηκε αδιαμφισβήτητα σε πολιτική διαμαρτυρία.

  Όσον αφορά την ιδεολογία του κινήματος, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτή η τεράστια κοινωνική αναταραχή ξέσπασε πολύ γρήγορα. Όταν η κυβέρνηση, στα μέσα Μαΐου, αισθάνθηκε πιεσμένη από μια απεργία πείνας των φοιτητών, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένης και της Λαϊκής Ημερησίας, απόλαυσαν μια εβδομάδα ελευθερίας του Τύπου πρωτοφανή στην ιστορία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.

 Στους δρόμους, άνθρωποι με την πιο διαφορετική κοινωνική προέλευση ήταν ξαφνικά σε θέση να εκφράσουν δημόσια τις ιδέες τους και να αντιπαρατεθούν μεταξύ τους. Στο πανδαιμόνιο που ακολούθησε, ήταν εύκολο να υπερεκτιμήσει κανείς ορισμένα μεμονωμένα σύμβολα.  Οι δημοφιλείς εικόνες της Αμερικής είναι ένα παράδειγμα. Μια εξαιρετικά αφηρημένη εικόνα των ΗΠΑ, βασισμένη σε ελάχιστη γνώση, αποτέλεσε ένα μέσον --ή ένα κέλυφος, αν προτιμάτε-- στο οποίο επενδύθηκε η έκρηξη της φαντασίας των ανθρώπων.  Αυτό το κέλυφος, όμως, ήταν γεμάτο με  παραστάσεις --και κριτικές-- που αντλούνταν από τη ζωή στη σοσιαλιστική ή ημι-σοσιαλιστική κοινωνία των προηγούμενων δεκαετιών.

Στο μυαλό των ανθρώπων, ο σοσιαλιστικός λόγος ανακατευόταν με κάποιες διάσπαρτες εικόνες  μιας εξιδανικευμένης Αμερικής. Αυτό μπορεί να απογοητεύει τους σημερινούς διανοούμενους, οι οποίοι έχουν πολύ πιο σαφείς ιδεολογικές θέσεις, φιλελεύθερες ή αριστερές. Ωστόσο, κάτω από τ άγαλμα της "Θεάς της Δημοκρατίας", τα περιβραχιόνια στη γραμμή της περιφρούρησης ήταν κόκκινα. Η ιστορική σπουδαιότητα της αναταραχής του 1989 στο Πεκίνο, δεν έγκειται στο ένα ή το άλλο πολιτικό παράδειγμα, που εξέφρασαν ο ένας ή ο άλλος εκπρόσωπος ή ηγέτης· έγκειται  στον χώρο  ανάπτυξης της δημιουργικής φαντασίας που εξασφάλισε το κίνημα, καθώς και στις ευκαιρίες πειραματισμού που προσέφερε.  Στο επίκεντρο βρισκόταν πάντα το δικαίωμα των πολιτών να συμμετέχουν στη δημόσια ζωή της χώρας και οι τρόποι  με τους οποίους θα μπορούσαν να το κάνουν.

  Σήμερα μπορεί να βρει κανείς στο ίντερνετ πολλά βίντεο, τα οποία αναφέρονται στα γεγονότα του 1989 στην Κίνα. Το πιο εντυπωσιακό, σε όλα, είναι η έκφραση στα πρόσωπα  -- έξαψη, αγωνία, ελπίδα, αποφασιστικότητα, συμπόνια και αλληλεγγύη--, σε όλες τις ομάδες και γενιές. Αυτό το οποίο ενδιέφερε τους διαδηλωτές ήταν η δημοκρατία, όχι η ανατροπή της κυβέρνησης. Μονάχα αν το αντιληφθούμε, θα μπορέσουμε να καταλάβουμε πώς, κατά τη διάρκεια τόσων εβδομάδων με εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, όσοι κινητοποιήθηκαν επέδειξαν τέτοια αυτοπειθαρχία. Και η αυτοπειθαρχία αυτή δεν πήγαζε από τον φόβο της κυβερνητικής αντεκδίκησης, αλλά από ένα ισχυρό αίσθημα υπερηφάνειας για την ικανότητά τους να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους -- μια φανερή κληρονομιά της Κινέζικης Επανάστασης και του σοσιαλιστικού παρελθόντος.

 Τα ποσοστά της εγκληματικότητας στο Πεκίνο έπεσαν απότομα, ενώ δεν αναφέρθηκε ούτε ένα περιστατικό πλιάτσικου ή βανδαλισμού. Στο Πεκίνο και το Τσενγκτού, τουλάχιστον,  ακόμα και οι κλέφτες κατέβηκαν σε απεργία, διαμαρτυρόμενοι εναντίον της κυβέρνησης.  Αυθορμήτως, η τάξη επικράτησε παντού. Στις 17 Μαΐου, μέσα σε ατμόσφαιρα κρίσης, διεξήχθη μια τηλεοπτική συζήτηση ανάμεσα στον πρωθυπουργό Λι Πενγκ και μερικούς από τους ηγέτες των φοιτητών, σχετικά με την "αναρχία" του κινήματος. Άρχισαν να συζητάνε ποιος είναι υπεύθυνος για όσα συμβαίνουν στην πλατεία, διακόπτοντας ένα από τα πατερναλιστικά λογύδρια του Λι: θυμάμαι το πρόσωπό του να γίνεται κατακόκκινο και μετά άσπρο σαν πανί, καθώς έσφιγγε τα μπράτσα της καρέκλας και με τα δυο του χέρια. Όταν ήρθε η σειρά μου να μιλήσω, επέμεινα ότι οι φοιτητές διεκδικούν δικαιώματα που εγγυάται το Σύνταγμα της Κίνας και ότι αυτό που χαρακτήριζε το κίνημα ήταν το αντίθετο της αναρχίας: ηρεμία, τάξη, αυτοπεποίθηση και αυτοσυγκράτηση. Φυσικά, αυτό ακριβώς ήταν που φόβιζε την κυβέρνηση.

 Τρεις μέρες μετά κηρύχθηκε ο στρατιωτικός νόμος και τα τανκς εμφανίστηκαν στις παρυφές της πόλης. Για δυο βδομάδες, ο κόσμος ανακόπτει την προέλασή τους. Όποιος  βρέθηκε εκεί, δεν θα ξεχάσει ποτέ το πνεύμα που είχε συνεπάρει και εμψύχωνε τον λαό του Πεκίνου, κάνοντάς τον να αντιπαρατεθεί στον στρατό και τα τεθωρακισμένα.

 Όταν έφτασε η στιγμή της καταστολής, τη νύχτα της 3ης προς την 4η Ιουνίου, τα περισσότερα θύματα δεν ήταν φοιτητές, αλλά απλοί πολίτες. Άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους  βοηθούσαν ο ένας τον άλλο χωρίς περιττές ερωτήσεις, και μερικοί βρήκαν τον θάνατο  καθώς προσπαθούσαν να σώσουν κάποιους  άλλους.

Όλη η υφήλιος θυμάται την εικόνα ενός άντρα που στάθηκε ολομόναχος μπροστά σε μια φάλαγγα τανκς που προχωρούσε. Η πόλη ήταν γεμάτη από τέτοιους θαρραλέους ανθρώπους, εκείνο το βράδυ. Ο λόγος που μνημονεύουμε την 4η Ιουνίου, κάθε χρόνο, δεν είναι απλώς για να μη λησμονούμε την τραγωδία των ανθρώπινων ζωών που χάθηκαν, αλλά και για να ξαναζήσουμε εκείνο το συγκλονιστικό πνεύμα του κινήματος, κάτι σπάνιο στην κινεζική ιστορία των τελευταίων αιώνων.

Ο συνεχιζόμενος φόβος της κινέζικης κυβέρνησης απέναντι στο κίνημα του 1989 δείχνει ότι αυτό ήταν το αληθινό νόημά του.

·         Αν το κίνημα είχε πηγάσει κυρίως από οικονομικές διεκδικήσεις, τότε θα είχε  μικρή απήχηση στη σημερινή Κίνα, όπου το επίπεδο ζωής στις πόλεις είναι πολύ υψηλότερο από  τότε.

·         Αν το κίνητρο των διαδηλωτών ήταν η επιθυμία για τα αμερικάνικα αγαθά, και πάλι έχει ικανοποιηθεί με το παραπάνω: φαστ φουντ, χολυγουντιανές ταινίες και τηλεπαιχνίδια υπάρχουν παντού, ενώ οι αρχές της ελεύθερης αγοράς εφαρμόζονται  σε όλους τους τομείς της διοίκησης με μεγαλύτερη αυστηρότητα ακόμα και από τις ΗΠΑ.

  Ο λόγος που η ανάμνηση της 4ης Ιουνίου στοιχειώνει ακόμα την κρατική γραφειοκρατία είναι ότι το κίνημα αφορούσε κάτι που η ταχύρυθμη ανάπτυξη και ο ξέφρενος καταναλωτισμός δεν έχουν μεταβάλει. Γιατί, παρόλα τα οικονομικά της επιτεύγματα, η Κίνα σήμερα δεν πλέει σε μια θάλασσα κοινωνικής γαλήνης.

  Οι ραγδαία αυξανόμενες ανισότητες, η κατάρρευση του συστήματος πρόνοιας,  οι περιβαλλοντικές καταστροφές, η απαλλοτρίωση αγροτικών εκτάσεων, η κακομεταχείριση των μεταναστών, η ανηλεής εκμετάλλευση των εργαζόμενων, οι απαγωγές παιδιών και η καταναγκαστική παιδική εργασία, οι στρατιές των ανέργων και, τέλος  -- κι αυτό, από πολλές απόψεις,  είναι που προξενεί το μεγαλύτερο μίσος-- η ανεξέλεγκτη διαφθορά, όλα τα παραπάνω προκαλούν γενικευμένη δυσαρέσκεια.

 Τα ξεσπάσματα της λαϊκής οργής κατά τόπους  έχουν πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια, ιδίως στην ύπαιθρο και τις μικρότερες πόλεις, όπου οι συνθήκες ζωής  είναι χειρότερες και ο αστυνομικός έλεγχος λιγότερο αυστηρός.      Σ' αυτό το νοσηρό κοινωνικό περιβάλλον, όπου η  αχαλίνωτη κερδοσκοπία των απατεώνων και των κρατικών αξιωματούχων, συνήθως σε αγαστή συνεργασία, αποτελεί καθημερινή πραγματικότητα, η ρίζα  των δεινών είναι ολοφάνερη:  το μονοπώλιο της εξουσίας που διατηρεί το κυβερνών κόμμα.

 Μόνο τα δημοκρατικά δικαιώματα μπορούν να κάνουν τους κατόχους της εξουσίας να λογοδοτούν για τις πράξεις τους  και να απελευθερώσουν τη λαϊκή ενεργητικότητα, που είναι απαραίτητη  για την επίτευξη όλων εκείνων για τα οποία οι πρώτοι είναι ανίκανοι. Γι 'αυτό ακριβώς, ακόμη και σήμερα, όποτε η αγανάκτηση για την αδικία και τη διαφθορά ξεχειλίζει, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η συλλογική μνήμη του 1989, πλανιέται σαν φάντασμα τόσο στη σκέψη των κυβερνώντων όσο και --το πόσο συχνά μπορούμε μόνο να το μαντέψουμε-- στη σκέψη των κυβερνώμενων.

Το άρθρο "Remembering Tiananmen", στην πλήρη του μορφή, δημοσιεύθηκε στο "London Review of Books" στις 5.7.2007.

Περί «αιωνίων» φοιτητών και της «αναβάθμισης» των Πανεπιστημίων

Πολλή συζήτηση έγινε τις τελευταίες ημέρες για την απόφαση του υπουργείου Παιδείας να ενεργοποίηση τη διάταξη  για τη διαγραφή των φοιτητών που παραμένουν στα ΑΕΙ και ΤΕΙ για πολλά χρόνια.

Από την πλευρά της κυβέρνησης αλλά και από τα γνωστά συνοδοιπορούντα και αλαλάζοντα Μέσα Ενημέρωσης – καλύτερα παραπληροφόρησης – αυτή απόφαση συνοδεύτηκε από ισχυρισμούς για την αναβάθμιση της ποιότητας της Ανώτατης Εκπαίδευσης, για αυστηροποίηση των σπουδών, για τους «τεμπέληδες» φοιτητές και με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για όσους αντιδρούν σ’ αυτό το μέτρο, ακόμη και για τους πρυτάνεις των ΑΕΙ.

Πρόκειται σαφώς για έναν ιδιότυπο λαϊκισμό που συμπληρώνει τα νεοφιλελεύθερης επιλογής μέτρα και έχουν έντονα αυταρχικό χαρακτήρα.

Ας αφήσουμε το κοινωνικό πρόβλημα που αφορά άμεσα 180.000 φοιτητές που ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που φοιτούν στην ανώτατη εκπαίδευση πριν το 2006 αλλά και τις οικογένειές τους.

Ας αφήσουμε ακόμη ότι με αυτά τα νομοθετήματα και τα αντίστοιχα μέτρα συνδέονται δύο κατεξοχήν «παιδειοκτόνοι» υπουργοί – η Αννούλα Διαμαντοπούλου, που επί υπουργίας της ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος και ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, ο υπουργός των επιστρατεύσεων των καθηγητών και των ποινικών διώξεων σε βάρος αγωνιζόμενων μαθητών.

Και ας έρθουμε να εξηγήσουμε γιατί να είναι λαϊκιστικό και αυταρχικό μέτρο , κενό ουσιαστικού περιεχομένου και αποσκοπεί στο να δείξει στη κοινή γνώμη ότι «κάτι κάνουμε και στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης».

ü  Καταρχάς, το μέτρο λειτουργεί αιφνιδιαστικά και δεν δίνει ένα εύλογο χρονικό διάστημα στους υπόχρεους φοιτητές ώστε να ταχτοποιήσουν τις εκκρεμότητές τους.

ü  Όπως έχει ήδη διατυπωθεί και από την ίδια την πανεπιστημιακή κοινότητα, τους ίδιους τους πρυτάνεις των κορυφαίων ΑΕΙ αλλά και εκπροσώπους των φοιτητών, στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων, όπου πολλοί φοιτητές αναγκάζονται να εργάζονται για να συμβάλλουν στα πενιχρά οικονομικά των οικογενειών τους ή μένουν μακριά από τις σχολές τους, επειδή δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα έξοδα διαμονής, το μέτρο αυτό λειτουργεί κατεξοχήν κοινωνικά άδικα και εξοντωτικά.

ü  Άραγε, οι «αιώνιοι φοιτητές» επιβαρύνουν οικονομικά τις σχολές τους; Μα ήδη με την υπάρχουσα νομοθεσία μετά το πέμπτο έτος δεν τους χορηγείται πάσο για τα μέσα συγκοινωνίας, συγγράμματα και κανονικά δεν μπορούν να μένουν στις φοιτητικές εστίες. Συνεπώς, πώς επιβαρύνονται οικονομικά τα ΑΕΙ και ΤΕΙ από αυτούς τους φοιτητές;

ü  Είναι αστείο να μιλάμε για «αναβάθμιση» της Ανώτατης Παιδείας και για οικονομική ανακούφιση των ΑΕΙ και ΤΕΙ, όταν

-          Η χώρα μας έχει καταντήσει να είναι η τελευταία στην ευρωζώνη από την άποψη των δαπανών για την παιδεία και μια από τις τελευταίες ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ;

-          Πολύ περισσότερο, όταν η έρευνα έχει εξοβελιστεί και στραγγαλιστεί στα ανώτατα και ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

ü  Γιατί  η «εξυγίανση» των ΑΕΙ και ΤΕΙ δεν αρχίζει από τον τρόπο ανάδειξης και προώθησης του διδακτικού προσωπικού – που συνήθως γίνεται μέσα από αδιαφανείς διαδικασίες και μέσα από ένα δίκτυο συναλλαγής όπου εμπλέκεται και η πολιτική εξουσία;

  Καθώς και μέσα από την επανεξέταση του προγράμματος σπουδών το οποίο, συνήθως πάλι, στις περισσότερες σχολές «φορτώνεται» με έναν υπερβολικό όγκο μαθημάτων και ύλης, προκειμένου να «βολευτούν» οι ημέτεροι με αποτέλεσμα να επιβαρύνονται οι φοιτητές  με αμφίβολης χρησιμότητας και σκοπιμότητας μαθήματα, με πολύ χαμηλό επίπεδο και αδιάφορα στην πλειοψηφία τους.

  Αυτό είναι άλλωστε που οδηγεί στο φαινόμενο πολλοί νέοι και αξιόλογοι άνθρωποι που έχουν εισαχθεί ακόμη και σε σχολές με υψηλή ζήτηση να απογοητεύονται, να εκφράζουν διαθέσεις παραίτησης ακόμη και από το πρώτο έτος.

ü  Μα – ισχυρίζονται οι υπέρμαχοι του μέτρου και πολλοί που τους ακολουθούν, όπως μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης – και στα πανεπιστήμια της Ευρώπης υπάρχουν αυστηρά μέτρα και όροι και οι φοιτητές έχουν σαφείς υποχρεώσεις.

    Φυσικά και οι φοιτητές πρέπει να έχουν υποχρεώσεις, ούτε το πανεπιστήμιο να είναι ξέφραγο αμπέλι.

  Μπορούμε, όμως, στα σοβαρά να μιλήσουμε γι’ αυτά τα θέματα, παραγνωρίζοντας:

-          Τις κοινωνικές υποδομές, τα δίκτυα υποστήριξης και τις διευκολύνσεις που παρέχονται στους φοιτητές σε μια σειρά προηγμένες χώρες;

-          Τις υποδομές μέσα στα ίδια τα πανεπιστήμια και τις συνθήκες μέσα στις οποίες αναπτύσσεται το διδακτικό και μορφωτικό έργο;

  Και επειδή – είναι πάγια τακτική των κυβερνώντων και των χειριστών της κοινής γνώμης – να στηρίζονται και να αξιοποιούν την άγνοια ή την ημιμάθεια που διακρίνει μεγάλο μέρος της κοινωνίας, μπορούμε άραγε να αγνοήσουμε ζητήματα, όπως:

-          Τις σαφώς πιο εξελιγμένες και ευέλικτες δομές που υπάρχουν στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα σε μια σειρά χώρες.

-          Τη δυνατότητα που έχουν οι φοιτητές στη διάρκεια των σπουδών τους να αλλάζουν σχολή, περισσότερο από μία φορές, στο βαθμό που η πρώτη τους επιλογή δεν τους ικανοποιεί.

-          Πόσο αυτό μοιάζει με το δικό μας άκαμπτο, συγκεντρωτικό, μονοδιάστατο και εν τέλει αναχρονιστικό θεσμικό πλαίσιο των ΑΕΙ και ΤΕΙ;

-          Για να μην πάμε στην άλλη όχθη του Ατλαντικού – αλλά και σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης – όπου οι φοιτητές έχουν τη δυνατότητα να δομήσουν το βασικό τους πτυχίο αξιοποιώντας μαθήματα και κατευθύνσεις από διαφορετικές σχολές ή αντικείμενα.

  Τι από όλα αυτά – και άλλα πολλά – υπάρχει στο δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα;

Τι εξυπηρετεί, λοιπόν, αυτό το μέτρο;

ü  Τελικά, την επίδειξη του «ότι κάτι κάνουμε» χωρίς στην ουσία να κάνουμε τίποτα στην ουσία;

ü  Την επίδειξη πυγμής, δύναμης, αυταρχισμού σε μια κοινωνία που αρέσκεται σε μεγάλο βαθμό να παρακολουθεί παθητικά σχεδόν μοιρολατρικά ή και να αισθάνεται ως συνένοχη σε όσα σε βάρος της γίνονται;

ü  Μήπως, τελικά, είναι μια άλλη σκληρή ταξική επιλογή που περιορίζει – ειδικά στην εποχή μας – τη δυνατότητα των νέων ανθρώπων να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον με καλύτερες προϋποθέσεις και δυνατότητες. Ενισχύοντας ένα πολύ πιο κλειστό σύστημα ανώτατης εκπαίδευσης που θα ευνοεί εξ αντικειμένου τους οικονομικά πιο ισχυρούς;

ü  Άλλωστε το ζητούμενο στην Ελλάδα – πειραματόζωο, της ζώνης του μνημονίου και της πλήρους υποτέλειας, είναι να έχουμε μια μάζα φτηνού και πρόχειρου εργατικού δυναμικού των 200 – 300 ευρώ που δεν θα μπορεί να διεκδικεί και κάτι καλύτερο. Όπου, ειδικά οι νέοι, θα είναι οι σύγχρονοι δουλοπάροικοι.

  Έτσι κι αλλιώς τα τέκνα της ολιγαρχίας και της μικρής εκείνης μειοψηφίας των οικονομικά ισχυρών μπορούν να απολαμβάνουν τις σπουδές τους στα  κολέγια με τις υψηλές αμοιβές αλλά και στην τελική τα εύκολα – για να μην πούμε, προπληρωμένα πτυχία.

ü  Ας αναζητήσουμε, τέλος, τη διασύνδεση τέτοιων μέτρων με την βαθμιαία ενίσχυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων και κολεγίων στη χώρα μας αλλά και της εμφάνισης – ήδη υπάρχει βέβαια – σε πολύ μεγαλύτερη έκταση μιας φροντιστηριακής παραπαιδείας για τους φοιτητές των ανώτερων και ανώτατων σχολών.

Και όλα αυτά σε μια εποχή που η κοινωνία μας αιμορραγεί από την έξοδο του πιο ζωντανού κομματιού της, των νέων ανθρώπων, σε άλλες χώρες.

 Μήπως τελικά τέτοιου είδους μέτρα ευνοήσουν ακόμη μεγαλύτερες τάσεις φυγής;

Αυτά για αρχή και θα επανέλθουμε …