Σε περιόδους κρίσης πώς οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι - η άλλη όψη της οικονομικής κρίσης και της διαφθοράς

Φαίνεται – και επιβεβαιώνεται διαρκώς – ότι και στις περιόδους της πιο βαριάς κρίσης ορισμένοι γίνονται ακόμη πλουσιότεροι.

Με άλλα λόγια ο παγκόσμιος συγκεντρώνεται στα χέρια όλο και λιγότερων, τόσο προσώπων όσο και κρατών.

 Οι ΗΠΑ έχει το μεγαλύτερο πληθυσμό των ούλτρα υπερ – πλουσίων, αλλά δεν είναι η μόνη χώρα με τεράστια ποσά πλούτου.

Υπάρχουν περίπου 200.000 άνθρωποι, με περισσότερα από 30 εκατομμύρια δολάρια σε περιουσιακά στοιχεία, διάσπαρτοι σε όλο τον κόσμο και πολλοί από αυτούς είναι συγκεντρωμένοι σε πέντε χώρες, σύμφωνα με το Wealth-X, μια εταιρεία με έδρα τη Σιγκαπούρη που παρακολουθεί παγκοσμίωςτον παγκόσμιο πληθυσμό των υπερ - πλουσίων.

 Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι υπερ-πλούσιοι κατέχουν 27, 7 τρισεκατομμύρια δολάρια (!) σε περιουσιακά στοιχεία, με ένα εντυπωσιακό 83% του συνολικού ποσοστού να συγκεντρώνεται στις ΗΠΑ, τη Γερμανία και την Ιαπωνία.

Αλλά οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι σχεδόν παντού, σε χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία θα μπορούσαν μια ημέρα να προσπεράσουν την κυριαρχία σε πλούτο της Αμερικής.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες ...

Ο αριθμός των ούλτρα – πλούσιων το 2013: 65.505 Αύξηση σε σχέση με 2012: 8,7%.  Συνολικός πλούτος:  9 τρισεκατομμύρια δολάρια

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν, μακράν, το μεγαλύτερο αριθμό των ούλτρα πλούσιων.

Σ’ αυτό τον αριθμό περιλαμβάνονται και επιχειρηματίες, όπως ο Bill Gates και ο Warren Buffett, που έχουν χτίσει τις επιχειρήσεις από το μηδέν και δρέπουν τεράστια κέρδη.

Συνολικά, η τεχνολογία και οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, και ιδιαίτερα τα hedge funds, οδηγούν ένα μεγάλο μέρος του πλούτου της χώρας, αλλά οι πρώτοι στον πλούτο της χώρας διαφέρουν ανάλογα με την τοποθεσία.

Για παράδειγμα, ο πλουσιότερος τεξανός κατέχει πλούσια κοιτάσματα σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, ενώ οι πλούσιοι Καλιφορνέζοι σημείωσαν μεγάλα κέρδη  σε μέσα μαζικής ενημέρωσης και ψυχαγωγίας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο αριθμός των ούλτρα πλουσίων της Αμερικής θα συνεχίσει να αυξάνεται,  εν μέρει λόγω της διαφοροποιημένης οικονομίας της και της ικανότητάς της να προσελκύσει μερικά από τα φωτεινότερα και πιο φιλόδοξα μυαλά του κόσμου.

 Η ικανότητα να φέρει την υψηλή πνευματική πρωτοπορία από όλο τον κόσμο στις ΗΠΑ είναι ένας βασικός παράγοντας για την συνεχιζόμενη επιτυχία της χώρας.

Μεταξύ των πλουσιότερων: ο επενδυτής Buffett, διευθύνων σύμβουλος της Berkshire Hathaway έχει 58.5 δις. δολάρια, σύμφωνα με το περιοδικό Forbes.

Στη Γερμανία ...

Ο αριθμός των υπερ – πλούσιων το 2013: 58.065 Αύξηση σε σχέση με το 2012: 13% Σύνολο πλούτου: 7.6 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Οι περισσότερες χώρες της ευρωζώνης αγωνίζονται ενάντια στην οικονομική ύφεση κατά τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά όχι η Γερμανία (!).

Μεγάλο μέρος του πλούτου στη Γερμανία προέρχεται από τους τομείς των εξαγωγών, δήλωσε ο Sigrid Seibold, διευθύνοντα συμβούλου της Accenture, εταιρείας διαχείρισης κεφαλαίων. Είναι επί του παρόντος η τρίτη μεγαλύτερη εξαγωγέας στον κόσμο και μερικές εκθέσεις δείχνουν ότι θα μπορούσε σύντομα να γίνει ο δεύτερος μεγαλύτερος πωλητής αγαθών παγκοσμίως.

Οι Γερμανοί είναι επίσης «καλύτεροι» αποταμιευτές από εκείνους σε άλλες χώρες. Το ποσοστό προσωπικής αποταμίευσης της χώρας είναι 10%, σε σύγκριση με 3,9% για τους Αμερικανούς και 5,4% για όσους ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η μεταποιητική βιομηχανία είναι ο τομέας όπου το μεγαλύτερο μέρος αυτού του πλούτου έχει δημιουργηθεί.

Μεταξύ των πλουσιότερων: Susanne Klatten, κατέχει 14,3 δισ. δολάρια, εν μέρει, λόγω της συμμετοχής της στην αυτοκινητοβιομηχανία της BMW, σύμφωνα με το Forbes.

Στην Ιαπωνία ...

Αριθμός υπερ – πλουσίων  το 2013: 14,270. Αύξηση πάνω από το  2012: 3,8%  Σύνολο πλούτου: 6.6 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Παρά τις δύο δεκαετίες σχεδόν χωρίς οικονομική ανάπτυξη, η Ιαπωνία εξακολουθεί να είναι η έδρα  για τον τρίτο μεγαλύτερο αριθμό υπερ - πλουσίων.

Σε αντίθεση με άλλες χώρες, όπου οι αποδόσεις του χρηματιστηρίου έχουν παίξει μεγάλο ρόλο στην δημιουργία πλούτου, οι πλουσιότεροι της Ιαπωνίας έχουν αυξηθεί από την παραμονή τους μακριά από τις μετοχές, δήλωσε ο κ. David Wilson, ειδικός σε θέματα διαχείρισης πλούτου με την Capgemini, μια εταιρεία συμβούλων με έδρα το Παρίσι.

Περίπου το ήμισυ των περιουσιακών στοιχείων της Ιαπωνίας σε κεφάλαια και καθαρή αξία πραγματοποιήθηκε σε μετρητά, έτσι ώστε δεν έχουν ως εκτεθεί στις ασταθείς αγορές της χώρας.

Μεταξύ των πλουσιότερων:  ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της παγκόσμιας αλυσίδα ενδυμάτων κάζουαλ, Uniqlo, Tadashi Yanai, κατέχει 15,5 δις δολάρια, σύμφωνα με το Forbes.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο ...

Αριθμός υπερ – πλουσίων το 2013: 10.910 Αύξηση πάνω από το  2012: 3,8%  Σύνολο πλούτου: 1.3 τρισεκατομμύρια δολάρια.

 Οι πλούσιοι  έχουν συγκεντρώσει καραβιές μετρητών στο Ηνωμένο Βασίλειο εδώ και αιώνες. Πάνω απ’ όλα, ήταν ένα από τα μέρη όπου η φεουδαρχία - το παλιό οικονομικό σύστημα όπου οι πλούσιοι άρχοντες κυβερνούσε αγρότες - άνθισε.

Αν και κανείς δεν έχει υπολογίσει ακριβώς πόσα χρήματα έχουν περάσει από γενιά σε γενιά σε σχέση με τα χρήματα που δημιουργήθηκαν  πιο πρόσφατα αναλυτές αναφέρουν ότι  υπάρχουν σίγουρα περισσότερο λεγόμενα παλαιά χρήματα στο Ηνωμένο Βασίλειο από ό, τι στις ΗΠΑ.

Ο πιο πρόσφατος πλούτος έχει αναπτυχθεί, επίσης, στον τραπεζικό και το χρηματοοικονομικό τομέα, γεγονός που αντανακλάται στο Λονδίνο, την πόλη με το μεγαλύτερο αριθμό υπερ – πλουσίων σε όλη την Ευρώπη.

Μεταξύ των πλουσιότερων: Richard Branson, ιδρυτής της Virgin Group, κατέχει  4,6 δις δολάρια, σύμφωνα με το Forbes.

Στην Κίνα ...

Ο αριθμός των υπερ - πλουσίων το 2013: 10.675 Αλλαγή πάνω από το 2012: -5,1% Σύνολο πλούτου: 1.5 τρισεκατομμύρια δολάρια

Με την πρώτη ματιά, φαίνεται σαν ο πληθυσμός των υπερ – πλουσίων της Κίνας να μειώνεται. Ενώ  οι πλούσιοι της χώρας ένιωσαν πίεση από την κακή απόδοση των χρηματιστηριακών αγορών το περασμένο έτος, οι μακροπρόθεσμες τάσεις δείχνουν ότι θα μπορούσε να γίνει το δεύτερο ή τρίτο πλουσιότερο έθνος στον κόσμο σε μόλις δύο χρόνια.

Η συντριπτική πλειοψηφία των πλουσίων της Κίνας είναι αυτοδημιούργητοι πολυεκατομμυριούχοι. Πολλοί κινούνται στους τομείς της μεταποίησης και των εξαγωγικών  βιομηχανιών, αλλά αυτοί που κινούνται στις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες και στις βιομηχανίες τεχνολογίας κερδίζουν έδαφος.

Για το μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας δεκαετίας, το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της χώρας αυξήθηκε σε διψήφιο αριθμό. Ενώ η αύξηση ήταν ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο ο αριθμός των υπερ – πλουσίων ανθρώπων έχει πολλαπλασιαστεί, ένας άλλος παράγοντας που έχει εκτοξευθεί στα ύψη είναι οι τιμές των ακινήτων.

Μεταξύ του 2000 και του 2010, η τιμή ανά τετραγωνικό σ’ ένα σπίτι στο Πεκίνο έχει ανέβει κατά 180%, σύμφωνα με την οικονομική εταιρεία ερευνών BBVA Research. Άλλα μεγάλα κινεζικά κέντρα έχουν γνωρίσει παρόμοιες αυξήσεις.

Μεγάλο μέρος του πλούτου συγκεντρώνεται, επίσης, στις επιχειρήσεις που έχουν σχέσεις με την κυβέρνηση. Εκείνοι που μπορούν να υλοποιούν τα μεγάλα κρατικά συμβόλαια, ίσως, αναδειχτούν ως οι πλουσιότεροι.

Με το ΑΕΠ της Κίνας να εξακολουθεί να αυξάνεται πολύ πιο γρήγορα από ό, τι στις αναπτυγμένες οικονομίες, η πρόβλεψη είναι ότι θα υπάρξουν περισσότεροι υπερ - πλούσιοι στην Κίνα από όλη την Ευρώπη μέχρι το 2017 και ότι η χώρα μπορεί να ξεπεράσει τις ΗΠΑ μέχρι το 2025.

Μεταξύ των πλουσιότερων: ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Baidu, Robin Li, κατέχει 11.1 δις. δολάρια, σύμφωνα με το Forbes.

Ο κύκλος της πάντοτε παρούσας διαφθοράς –Ουκρανία, Ελλάδα, Τουρκία … και ακόμη παραπέρα

Φαίνεται ότι η διαφθορά καλά κρατεί στις κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές ελίτ σε πολλές χώρες (για να μην πούμε στη συντριπτική πλειοψηφία).

 Είναι χαρακτηριστική στην ευρύτερη … γειτονιά μας.

Ας δούμε πχ τα γεγονότα στην Ουκρανία –

Όπου ο εξαφανισμένος πρόεδρος Γιανουκόβιτς – φιλορωσικού προσανατολισμού – επιχείρησε να στήσει τη δική του προσωπική οικογενειακή οικονομική αυτοκρατορία εκτοπίζοντας άλλους ολιγάρχες. Καθιστώντας το κράτος «οικογενειακή» μπίζνες …

 Για να ανατραπεί και να αναδειχτεί εκ νέου η Τιμοσένκο … η οποία αντιπροσωπεύει μια άλλα επιθετική και διεφθαρμένη ομάδα που αναδείχτηκε μέσα από την κατάρρευση της παλιάς Σοβιετικής Ένωσης με την οικειοποίηση μεγάλων βιομηχανιών και επιχειρήσεων.

Αποτελώντας μια αντανάκλαση των φαινομένων σε όλες τις χώρες που προέκυψαν σ’ αυτόν τον γεωπολιτικό χώρο.

Κραταιό παράδειγμα η ίδια η Ρωσία όπου οι νέοι οικονομικοί μεγιστάνες και ολιγάρχες – πολλοί πρώην μεσαία στελέχη του σοβιετικού καθεστώτος – άρπαξαν και ιδιοποιήθηκαν τον παλαιό κρατικό πλούτο και ιδιαίτερα τις μεγάλες επιχειρήσεις μεταλλουργίας, τη στρατιωτική βιομηχανία και πάνω απ’ όλα τις πλουτοπαραγωγικές πηγές σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Σε στενή σχέση με τη πανίσχυρη ρωσική μαφία.

 Και βεβαίως σε πλήρη εναγκαλισμό – σε ορισμένες περιπτώσεις αποδείχτηκε και θανάσιμος – με τη νέα πολιτική εξουσία. Έτσι οικοδομήθηκε η νέα Ρωσία που την τελευταία δεκαετία κινείται στον αστερισμό του Πούτιν.

Η Τουρκία και τα «λεφτά» στο σπίτι

Κατεβαίνοντας λίγο παρακάτω θα συναντήσουμε μια «παραδοσιακά» προσανατολισμένη στην ανατολικού τύπου διαφθορά χώρα, την Τουρκία – που παρά τοις προσπάθειες για ένα εκσυγχρονισμένο προφίλ – μάλλον καλά κρατεί τις «παραδόσεις».

 Έτσι ήλθε στο φως το νέο σκάνδαλο που εμπλέκεται ο Ερντογάν και το άμεσο οικογενειακό του περιβάλλον.

  Στην κασέτα, λοιπόν, που δόθηκε στη δημοσιότητα τις τελευταίες ημέρες ακούγεται η φωνή του τούρκου πρωθυπουργού να λέει στο γιό του, Μπιλάλ, να διώξει τα «λεφτά από το σπίτι» - μιλώντας για ένα ποσό πάνω από 30 εκατομμύρια ευρώ (!).

 Η συνομιλία φέρεται να έχει γίνει στις 17 Δεκεμβρίου και ο τούρκος πρωθυπουργός το μόνο που είπε είναι ότι αποτελεί προϊόν μοντάζ – χωρίς να αμφισβητήσει την πιστότητα των φωνών που ακούγονται.

 Φαίνεται ότι στη γειτονική χώρα οι πολιτικοί ηγέτες κρατούν κάποιες «οικονομίες» στο σπίτι τους για μια … ώρα ανάγκης.

Η ελληνική «πρωτοπορία»

 Φυσικά αυτά μπορεί να ακούγονται μάλλον απλές υποθέσεις σε σχέση με όσα συμβαίνουν στη χώρα μας.

Η οποία εδώ και καιρό βρίσκεται στην «πρωτοπορία» της παγκόσμιας κατάταξης στα φαινόμενα διαφθοράς.

Συζητάμε, λοιπόν, τον τελευταίο καιρό για τα σκάνδαλα στις ΜΚΟ – που, βεβαίως, καμία σχέση δεν έχουν με το περιβάλλον του τέως πρωθυπουργού, του Γιωργάκη Παπανδρέου (!).

Που ήρθαν στο φως λίγο μετά το σκάνδαλο στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και με τα θαλασσοδάνεια …

Που ήρθαν στην επικαιρότητα λίγο μετά από μια «ολίγη» από τα σκάνδαλα που συνδέονται με τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς …

Που ακολούθησαν τα σκάνδαλα …

Αλήθεια ποια απ’ όλα;

Εκείνων των δομημένων ομολόγων;

Του Βατοπεδίου;

Του Χρηματιστηρίου;

Ή εκείνο το καθημερινό και διαρκές σκάνδαλο και έγκλημα της καταλήστευσης του ελληνικού λαού μέσα από το δόλια μεθοδευμένο καθεστώς του μνημονίου;

Εκείνο που πρέπει να αναγνωρίσουμε, όμως, στην ελληνική άρχουσα οικονομική και πολιτική ολιγαρχία είναι ότι έχει την ικανότητα - παρά την οσμή των σκανδάλων και τη λαϊκή δυσαρέσκεια – να αναπαράγεται και να διατηρείται – μέχρι στιγμής – στην εξουσία.

Σε σημείο που μας κάνει να έχουμε την υπόνοια ότι η ανάδυση πολλών από αυτά τα σκάνδαλα και η εντεινόμενη σκανδαλολογία στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης εξυπηρετούν την ανάγκη σταθεροποίησης του συστήματος και της εκτόνωσης των πιέσεων που έρχονται από την αγανάκτηση λόγω της οικονομικής και κοινωνικής και οικονομικής κρίσης και της ολοφάνερης αποτυχίας του πολιτικού συστήματος.  

Και αυτοί που μας κάνουν το δάκτυλο;

Αυτοί που μας καταγγέλλουν σαν «υπανάπτυχτους» και «διεφθαρμένους», ποιοι είναι;

Οι δανειστές – τοκογλύφοι, οι οικονομικοί δολοφόνοι του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και άλλων τέτοιων οργανισμών με «αξιοπρόσεκτο» οικονομικό και κοινωνικό έργο;

Ή μήπως αυτή η ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Κομισιόν, που έχουν μετατραπεί σε άντρο των πιο φανατικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών με εκπροσώπους  - όργανα των μεγάλων συμφερόντων;

 Ή  μήπως οι «φίλοι» μας Γερμανοί που εκπροσωπούν την πιο αδιάλλακτη άποψη περί «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και υποτίθεται – ακούμε και αυτές τις ανοησίες από ορισμένα θεωρητικά παπαγαλάκια και εδώ στην Ελλάδα – εκφράζουν τις άκαμπτες αρχές της «προτεσταντικής ηθικής»;

Φαίνεται ότι δεν είναι οι δικές του εταιρείες, οι δικές τους τράπεζες που ενέχονται σε σωρεία σκανδάλων, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Δεν είναι οι διάφορες Siemens, Forrestal κα που έχουν ήδη καταδικαστεί τόσο στη Γερμανία, αλλά και στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και αλλού με εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια ή ευρώ για διάφορες υποθέσεις διαφθοράς;

Μάλλον, η διαφθορά φαίνεται να είναι εγγεγραμμένη στο συστημικό κώδικα  του καπιταλισμού – που τη γεννά, αλλά δυστυχώς, μέχρι στιγμής αναγεννιέται και μέσα από αυτήν.

Και που εξυπηρετεί πάντοτε – αλλά ειδικότερα σε περιόδους κρίσης – την ακόμη μεγαλύτερη ιδιοποίηση του πλούτου, τη διεύρυνση της εκμετάλλευσης των αδύναμων κοινωνικών ομάδων και την εκρηκτική διεύρυνση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων.

Αλλά γι’ αυτά θα επανέλθουμε.  

Σε δίκη παραπέμπονται 21 μαθητές για καταλήψεις του 2011 και 2012 - Με την κατηγορία «παρεμπόδισης-διακοπής ομαλής λειτουργίας δημοσίου σχολείου»

  Η πρόσφατη ανάκριση μαθητών στο Κερατσίνι για την κατάληψη που έκαναν το φθινόπωρο του 2013 δεν αποτελεί μεμονωμένο κρούσμα, όπως προκύπτει από τις κλήσεις που εστάλησαν σε μαθητές λυκείων στη Ν. Ιωνία Βόλου και το Λουτράκι.

  Όπως έγινε γνωστό, τουλάχιστον 21 μαθητές των δύο λυκείων θα βρεθούν στο εδώλιο στις 10 και 14 Απριλίου, αντίστοιχα, για τις καταλήψεις που πραγματοποιήθηκαν το 2011 και 2012.

  Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Η Αυγή», οι μαθητές των δύο λυκείων -μέλη των 15μελών συμβουλίων των σχολείων - κατηγορούνται βάσει νόμου του 2000 που προβλέπει την ποινική δίωξη «όποιου παρεμποδίζει ή διακόπτει την ομαλή λειτουργία των δημόσιων σχολείων».

  Ειδικότερα, σε δίκη παραπέμπονται οκτώ (8) μαθητές του 1ου Γενικού Λυκείου Ν. Ιωνίας Βόλου και 13 μαθητές του ΕΠΑΛ Λουτρακίου.

  Σύμφωνα με την εφημερίδα, στην περίπτωση του Βόλου η κατάληψη είχε πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο του 2012 και είχε διαρκέσει πολλές ημέρες. Κατηγορούμενα είναι εκείνα τα μέλη του 15μελούς που ψήφιζαν υπέρ της κατάληψης -στην πλειονότητά τους σήμερα είναι απόφοιτοι. Ως μάρτυρες έχουν κληθεί να καταθέσουν η διευθύντρια της σχολικής μονάδας, εκπρόσωπος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων και τρεις μαθητές.

  Στο πλευρό των μαθητών έχει ταχθεί η ΕΛΜΕ Μαγνησίας: «Έχουμε τονίσει και στο παρελθόν ότι οι καταλήψεις αποτελούν πρόβλημα της σχολικής κοινότητας, που μπορεί να λυθεί χωρίς τη διαμεσολάβηση τρίτων. Σεβόμαστε το ρόλο των εισαγγελέων και αστυνομικών αρχών, είμαστε όμως αντίθετοι στη δίωξη μαθητών, που έχουν το ελαφρυντικό του νεανικού αυθορμητισμού».

  Κατά τις ίδιες πληροφορίες, αντιμέτωποι με ποινή φυλάκισης έως έξι (6) μηνών θα βρεθούν και 13 μαθητές που κατηγορούνται για την κατάληψη στο ΕΠΑΛ Λουτρακίου τον Δεκέμβριο του 2011. Ένας εξ αυτών, με δηλώσεις του στην «Αυγή», θύμισε ότι η κατάληψη έγινε την εποχή που στα λύκεια της χώρας υπήρχαν μόνο φωτοτυπίες αντί βιβλίων και χιλιάδες μαθητές σε όλη τη χώρα αντιδρούσαν για τις σημαντικές ελλείψεις.

  «Το σχολείο ήταν υπό διάλυση και αποφασίσαμε να αντιδράσουμε, διεκδικώντας το αυτονόητο» δηλώνει ο 20χρονος.

  Αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας, στο κατηγορητήριο δεν γίνεται αναφορά σε φθορές που τυχόν προκάλεσαν οι καταληψίες μαθητές στο κτίριο του σχολείου και γίνεται ξεκάθαρο ότι διώκονται μόνο για το κλείσιμο του σχολείου.

Το ότι ενεργοποιούνται αυτοί οι αυταρχικής - για να μην πούμε χουντικής -  έμπνευσης νόμοι αυτή την περίοδο μόνο τυχαίο δεν είναι.

Συνδέεται και με άλλες πράξεις αυταρχισμού – όπως για παράδειγμα εναντίον των κατοίκων των Μεγάρων και άλλων περιοχών που αγωνίζονται ενάντια στα εξοντωτικά διόδια που τους καθιστούν αποκλεισμένους στους δικούς τους δήμους.

Σε μια εποχή που ετοιμάζονται νέα μέτρα, για να υπογραφεί και νέο μνημόνιο με τους τροϊκανούς.

Ενώ οι δημοσκοπικές μετρήσεις δεν είναι οι ευνοϊκότερες για την κυβέρνηση.

Και φυσικά έχοντας ως στόχο πρώτα απ’ όλα τους νέους που πρέπει να είναι τρομοκρατημένοι και πειθήνιοι, υποταγμένοι στη μοίρα τους.

(ΥΓ – Αν όλη η ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Μαγνησίας κινείται σ’ αυτό το πνεύμα του συγκεκριμένου αποσπάσματος, τότε είναι πολύ «χλιαρή» και υποτονική, πολύ πίσω από τις απαιτήσεις καταγγελίας και αντίστασης στον κατήφορο του αυταρχισμού.

 Ας μην ξεχνούν και οι εκπρόσωποι των καθηγητών ότι και οι δικές τους κινητοποιήσεις αλλά και άλλες απλές δράσεις ποινικοποιούνται από την κυβέρνηση των υποτελών του μνημονίου). 

Ραγδαίες οι εξελίξεις στην Ουκρανία – κίνδυνοι για διχοτόμηση της χώρας;

Στα δύο φαίνεται πως «κόβεται» η Ουκρανία με τις εξελίξεις στη χώρα να είναι ραγδαίες. Η υπηρεσιακή κυβέρνηση της χώρας εξέδωσε ένταλμα σύλληψης σε βάρος του Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ο οποίος είναι άφαντος μετά την απομάκρυνσή του λόγω των αιματηρών επεισοδίων στους δρόμους του Κιέβου.

Την ίδια ώρα, η Μόσχα, βασικός σύμμαχος του Γιανουκόβιτς, εκφράζει αμφιβολίες σχετικά με τη νομιμότητα του νέου πολιτικού σκηνικού στην Ουκρανία και ανακάλεσε τον πρεσβευτή της στο Κίεβο την Κυριακή. Μάλιστα, διατύπωσε στο ΝΑΤΟ τις ανησυχίες της σχετικά με την ασφάλεια των Ρώσων που ζουν στη χώρα.

Η Ρωσία έχει εντείνει τη ρητορική της κατά της νέας δυτικόφιλης ηγεσίας της Ουκρανίας καθώς οι εντάσεις αυξάνονται μετά την εκδίωξη του προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς.

Ο Ρώσος πρωθυπουργός, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, δήλωσε ότι οι μεταβατικές αρχές στο Κίεβο έχουν προέλθει μια «ένοπλη ανταρσία».

 Ενώ  το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι οι  διαφωνούντες στις ρωσόφωνες περιοχές αντιμετωπίζουν την καταστολή.

Σε μια έντονα διατυπωμένη δήλωση   ανέφερε ότι η «αναγκαστική αλλαγή της εξουσίας» που λαμβάνει χώρα στην Ουκρανία και κατηγόρησε τους νέους προσωρινούς  ηγέτες ότι προχωρούν στη ψήφιση νέων νόμων "με στόχο την παραβίαση των ανθρωπιστικών δικαιωμάτων των Ρώσων και των άλλων εθνοτικών μειονοτήτων».

Στο Κίεβο βρίσκεται η επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Κάθριν Άστον, προκειμένου να συζητήσει με τις αρχές για την οικονομία της χώρας. Το υπουργείο Οικονομικών άλλωστε ανακοίνωσε ότι η Ουκρανία έχει άμεση ανάγκη από οικονομική βοήθεια, προκειμένου να αποφύγει τη χρεοκοπία.

Αξιωματούχοι της ΕΕ έχουν επικοινωνίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιαπωνία, την Κίνα, τον Καναδά αλλά και την Τουρκία, προκειμένου να υπάρξει μία συντονισμένη προσπάθεια για την ενίσχυση της Ουκρανίας.

Ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς αναχώρησε από το Κίεβο με ελικόπτερο την Παρασκευή, κρυβόταν το Σαββατοκύριακο στην Κριμαία, σύμφωνα με όσα ανέφερε ο Αρσέν Αβάκοφ, υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών της Ουκρανίας.

Η νέα ηγεσία της Ουκρανίας έχει αναγνωριστεί μέχρι στιγμής από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τα Ηνωμένα Έθνη, όπως ανέφερε νωρίτερα ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός Αλεξάντερ Τουρτσίνοφ.

Ωστόσο, διεθνείς αναλυτές εκφράζουν την ανησυχία για τον κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας όπως και για πιθανό διαμελισμό της.

Ειδική αναφορά γίνεται για την κατάσταση στην Κριμαία.

Σημειώνεται ότι ο πρώην πρόεδρος, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, επέλεξε να πετάξει στο νότιο-ανατολικό τμήμα της χώρας, στην Κριμαία.

Δημοσιεύματα ΜΜΕ αναφέρουν ότι μπορεί να έχει προετοιμάσει ένα γιοτ για να διαφύγει από τη θάλασσα στη Ρωσία - ίσως με τη βοήθεια του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας, ο οποίος έχει μια ναυτική βάση στη στρατηγικά τοποθετημένη χερσόνησο.

Αυτό τροφοδότησε τους φόβους ότι η πλειοψηφία των εθνοτικά ρώσων της  Κριμαίας, η οποία διαθέτει αυτονομία στην Ουκρανία, θα μπορούσε να γίνει το επόμενο σημείο ανάφλεξης στη συνεχιζόμενη πολιτική κρίση.

Η τοπική κυβέρνηση με επικεφαλής τον πρωθυπουργό έχει διοριστεί από το κοινοβούλιο της Ουκρανίας.

Οι εντάσεις έχουν αυξηθεί στη χερσόνησο τις τελευταίες ημέρες, με τους πολιτικούς και ακτιβιστές που τάσσονται υπέρ της Μόσχας να προχωρούν  στην οργάνωση συλλαλητηρίων και προτρέποντας τη Ρωσία να βοηθήσει στην υπεράσπιση του εδάφους της Κριμαίας από την προώθηση των «φασιστών» από τα υπόλοιπα τμήματα της Ουκρανίας.

Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, ένα πλήθος γκρέμισε την ουκρανική εθνική σημαία στο Κερτς, πόλη της  ανατολικής Κριμαίας, αντικαθιστώντας την με τη ρωσική τρίχρωμη σημαία.

 Ορισμένοι εκφράζουν ανησυχίες ότι η τρέχουσα αναταραχή θα μπορούσε να προσφέρει στο Κρεμλίνο μια τέλεια ευκαιρία για να προβάλει διεκδικήσεις για την Κριμαία, μια περιοχή που πολλοί Ρώσοι πιστεύουν ότι είναι δική τους ούτως ή άλλως και περιήλθε μόνο στο Κίεβο από ένα περίεργο παιχνίδι της μοίρας.

Η Κριμαία μεταφέρθηκε διοικητικά από τη Ρωσία προς την Ουκρανία το 1954 από τον τότε Σοβιετικό ηγέτη Νικήτα Χρουστσόφ, ο οποίος ήταν και ο ίδιος Ουκρανός.

Πριν από την σοβιετική εποχή, ήταν γνωστό ως ο «τόπος αναψυχής των Ρώσων τσάρων» λόγω του θερμού κλίματος και τη θάλασσα.

Είναι αλήθεια ότι το Κρεμλίνο μπορεί να υπολογίζει στα φιλο-ρωσικά αισθήματα στην Κριμαία όπως και στο ρωσικό στόλο της Μαύρης Θάλασσας με τη βάση του στη Σεβαστούπολη - την «πόλη της ρωσικής δόξας», όπως σημειώνεται  από πολλούς Ρώσους, δεδομένου του Κριμαϊκού πολέμου κατά τον 19ο αιώνα.

Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι οι Ρώσοι εξακολουθούν να είναι η πλειοψηφία στην περιοχή (58,5%), υπάρχουν επίσης σημαντικές μειονότητες Ουκρανών (24,4%) και Τατάρων της Κριμαίας (12,1%).

Και είναι οι δύο τελευταίοι που έχουν σχηματίσει μια αναπάντεχη συμμαχία, αντιτιθέμενοι σε οποιεσδήποτε αποσχιστικές προσπάθειες.

Έχουν διαφορετικούς λόγους τους να μην θέλουν μια τέτοια εξέλιξη και τη στροφή προς τη Μόσχα.

Πολλές εθνικιστικές Ουκρανοί έχουν φυσικά πίστη στο Κίεβο και είναι ευχαριστημένοι με το στάτους κβο της περιοχής.

Εν τω μεταξύ, οι μουσουλμάνοι Τάταροι θυμούνται της μαζική απέλαση από τον Στάλιν το 1944, που έγινε με το επιχείρημα της συνεργασίας με τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.

Είναι γεγονός, ότι πολλοί ταταρικής εθνοτικής προέλευσης είχαν ταχθεί με τις ναζιστικές δυνάμεις στη διάρκεια των οδυνηρών χρόνων του πολέμου.

Και σήμερα ο εθνικός ηγέτης των Τατάρων, ΜουσταφάΤζεμίλεβ, έχει προειδοποιήσει ότι θα αντισταθούν σε κάθε προσπάθεια για την προσάρτηση της Κριμαίας στη Μόσχα.

Τα πράγματα είναι εξαιρετικά περίπλοκα και δεν μπορεί κανείς να τα περιγράψει με μια αποστροφή.

Κατά τα άλλα η Γιούλια Τιμοσένκο βρίσκεται σε ανοικτή γραμμή, κυρίως με τις ΗΑ και τη Γερμανία, για τις μελλοντικές εξελίξεις και τη διενέργεια εκλογών.

Μιας Τιμοσένκο που η προσωπική της περιουσία εκτιμιέται πάνω από 16 δις. ευρώ (!), η οποία και αυτή στο άμεσο παρελθόν είχε κατηγορηθεί για διαφθορά …

Έγινε  πλούσια στη δεκαετία του 1990 ως επικεφαλής του μιας εταιρείας παραγωγής ενέργειας και στράφηκε γρήγορα στην πολιτική.

 Είχε  εκπαιδευτεί ως μηχανικός και οικονομολόγος στα ανατολικά και, όταν η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε, προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τις επιχειρηματικές ευκαιρίες που προέκυψαν.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, σχημάτισε την United Energy Systems της Ουκρανίας, η οποία έπαιξε βασικό ρόλο στην παροχή φυσικού αερίου στην τεράστια βιομηχανική βάση της Ουκρανίας.

Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, έγινε ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Ουκρανία. Το παρατσούκλι της ήταν η «πριγκίπισσα του φυσικού αερίου».

Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην «Πορτοκαλί Επανάσταση» του 2004. Μαζί με το σύμμαχο της, Viktor Yushchenko, οργάνωσε διαδηλώσεις της Ουκρανίας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις  εκλογές νοθείας – όπως τις χαρακτήρισαν -  που τις κέρδισε ο. Γιανουκόβιτς.

Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε υπέρ τους, και η πορτοκαλί συμμαχία ανέλαβε την εξουσία ακολουθώντας  σταθερά μια φιλοδυτική, αντι-ρωσική πολιτική πλατφόρμα.

Σήμερα, δεν φαίνεται ότι διαθέτει την ίδια επιρροή ακόμη και στους κύκλους της αντιπολίτευσης.

Ωστόσο, μάλλον είναι το «χαϊδεμένο» παιδί των δυτικών και των μέσων ενημέρωσής τους.

Και πάει λέγοντας …

Οι εξελίξεις, λοιπόν, διαγράφονται εξαιρετικά ρευστές και επικίνδυνες … 

Η πολιτιστική πρόταση της Κυριακής – μικρό αφιέρωμα στον Πάνο Τζαβέλα

Η σημερινή «πολιτιστική» μας πρόταση αφορά – λόγω και της επετείου ίδρυσης της ΕΠΟΝ – ένα μικρό αφιέρωμα σε ένα καλλιτέχνη που είχε σημαδέψει τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης – μεταφέροντας τους παλμούς που ένωναν τη γενιά της αντίστασης με τη νεολαία που αγωνίστηκε κατά της επτάχρονης δικτατορίας.

Τον Πάνο Τζαβέλα και τ’ αντάρτικο λημέρι του.

Ο Πάνος έφυγε από τη ζωή το 2009.

Πέρα από τη δική του προσωπική ερμηνεία στ’ αντάρτικα και αντιστασιακά τραγούδια, έγραψε και δικά του σημαντικά τραγούδια.

Όπως το αξέχαστο – και τόσο επίκαιρο – «Έντιμε άνθρωπε, κυρ Παντελή» …

Που τον  ερμήνευσαν με το δικό τους τρόπο οι Magic De Spell τα τελευταία χρόνια …

Δεν έχει τέλος το μαρτύριο της Ουκρανίας.

Δεν έχει τέλος το μαρτύριο της Ουκρανίας.

Η ένταση συνεχίζεται και υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για διαμελισμό της χώρας.

Τη στιγμή που Ουκρανός αξιωματούχος δήλωσε ότι πιθανόν από την Τρίτη να υπάρχει νέα κυβέρνηση. 

Το Σάββατο το κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της αποπομπής του προέδρου Γιανουκόβιτς και να προκηρύξει προεδρικές εκλογές στις 25 Μαΐου.

Η κοινοβουλευτική ψηφοφορία πραγματοποιήθηκε όταν η αστυνομία σταμάτησε τη φύλαξη των προεδρικών κτηρίων, επιτρέποντας στους διαδηλωτές να μπουν στην προεδρική εξοχική κατοικία έξω από το Κίεβο.

Ο κ. Γιανουκόβιτς δήλωσε, ωστόσο, ότι οι διαδηλώσεις στο Κίεβο ήταν ένα «πραξικόπημα» και ορκίστηκε να μην παραιτηθεί.

Συνέκρινε τις ενέργειες της αντιπολίτευσης με την άνοδο στην εξουσία των Ναζί το 1930 στη Γερμανία και ισχυρίστηκε ότι βουλευτές του κόμματος του είχαν "κτυπηθεί, τους πέταξαν  πέτρες και έγιναν αντικείμενο εκφοβισμού".

Η αντιπολίτευση είναι πλέον σε θέση να ελέγχει την πρωτεύουσα Κίεβο, μετά τη μετάβαση  του Γιανουκόβιτς στο Χάρκοβο, αργά το βράδυ της Παρασκευής.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα των ΜΜΕ που έχουν ως πηγή Ουκρανούς αξιωματούχους, ο  Γιανουκόβιτς, συνελήφθη από τη συνοριακή αστυνομία όταν προσπάθησε να πετάξει στη Ρωσία μέσα σε ένα ιδιωτικό αεροπλάνο.

Στο μεταξύ, η εκ των ηγετών της αντιπολίτευσης – και ηγέτιδα, επίσης, της «πορτοκαλί επανάστασης»  - Γιούλια Τιμοσένκο, μόλις απελευθερώθηκε από τη φυλάκισή της, κάλεσε τους διαδηλωτές να παραμείνουν στις θέσεις τους στην πλατεία Ανεξαρτησίας «μέχρι να τελειώσουν τη δουλειά».

Η Τιμοσένκο, ενώ χαιρετίστηκε από πολλούς στο ακροατήριο,  δεν συγκεντρώνει την καθολική υποστήριξη στις τάξεις της αντιπολίτευσης, αναφέρει ο Ντέιβιντ Στερν, αναταποκριτής του BBC στο Κίεβο.

 Από τότε που φυλακίστηκε το 2011, τα ποσοστά δημοφιλίας της έπεφταν και πολλοί Ουκρανοί την έχουν κατηγορήσει εν μέρει για το χάος τα χρόνια μετά την Πορτοκαλί Επανάσταση, ή ότι ήταν μέρος των διεφθαρμένων ελίτ της Ουκρανίας.

Καταδικάστηκε σε επτά χρόνια φυλάκιση μετά από μια αμφιλεγόμενη απόφαση σχετικά με τις δράσεις της ως πρωθυπουργού.

Η ψηφοφορία στο κοινοβούλιο την Παρασκευή άνοιξε το δρόμο για την απελευθέρωσή της.

Νωρίτερα το Σάββατο,  έφυγε από το νοσοκομείο στην ανατολική πόλη του Χάρκοβο, όπου είχε μεταφερθεί, και πέταξε στο Κίεβο.

Ενώ δήλωσε στους δημοσιογράφους στο αεροδρόμιο του Κιέβου ότι οι πρωτεργάτες της βίας "πρέπει να τιμωρηθούν», σύμφωνα με ρεπορτάζ  του πρακτορείου Interfax.

Το υπουργείο Υγείας της Ουκρανίας αναφέρει ότι 88 άνθρωποι είναι τώρα γνωστό πως σκοτώθηκαν από τις 18 Φεβρουαρίου.

Τι κρύβεται, όμως, πίσω από  όλο αυτό το δράμα της Ουκρανίας;

Η Ουκρανία είναι σε αναταραχή μετά την πιο αιματηρή εβδομάδα των τελευταίων δεκαετιών.

Για τρεις μήνες, αντικυβερνητικοί διαδηλωτές παρέμεναν σε ένταση με τις αρχές που ταλαντευόταν ανάμεσα στην ηρεμία και τη βία. Στις 18 Φεβρουαρίου, η βία κλιμακώθηκε δραματικά, με αστυνομικούς που πυροβόλησαν, και τα ΜΑΤ να κινούνται για να διαλύσουν την κατασκήνωση διαμαρτυρίας στην Πλατεία Ανεξαρτησίας.

Το διακύβευμα για την Ουκρανία  με τα 45 εκατομμύρια του πληθυσμού της είναι τεράστιο, με τη μοίρα της χώρας να γίνεται  τώρα μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής διαμάχης μεταξύ της Δύσης και της Ρωσίας.

Οι διαδηλώσεις ξέσπασαν μετά την απόφαση της κυβέρνησης του Προέδρου Γιανουκόβιτς να απορρίψει  εκτεταμένη συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Νοέμβριο του 2013, επιλέγοντας ισχυρότερους  δεσμούς με τη Ρωσία. Χιλιάδες άνθρωποι, που προτιμούσαν στενότερες σχέσεις με την Ευρώπη, ξεχύθηκαν στο κέντρο του Κιέβου για ειρηνικές διαμαρτυρίες και κατέλαβαν την Πλατεία Ανεξαρτησίας, που είναι γνωστή ως Μαϊντάν, από τότε.

Για πολλούς, όμως, ήταν εκείνοι που πιστεύουν ότι είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό.

Η Ουκρανία είναι μια χώρα όπου η νίκη για κάθε μία πλευρά είναι αδύνατη. Αλλά τώρα που, για πρώτη φορά από την ανεξαρτησία της πριν από 23 χρόνια, οι ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας συγκρούστηκαν με διαδηλωτές, αφήνοντας αρκετούς νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες και εκατοντάδες κρατουμένων, η Ουκρανία έχει μετατοπιστεί σε μια διαφορετική κατηγορία χώρας - από εκείνη της ειρηνικής και «μισοκοιμισμένης» στην κατηγορία που χαρακτηρίζεται από μια ιδιαίτερα ριζοσπαστικοποίηση και κινητικότητα του πληθυσμού.

Ποια είναι η πηγή αυτού του ριζοσπαστισμού;

 Ξεπήδησε πιθανόν  από την όλο και πιο πικρή συνειδητοποίηση σε πολλούς Ουκρανούς ότι κανένα από τα πολιτικά κόμματα δεν εκπροσωπεί τα συμφέροντά τους. Πολλοί  πιστεύουν ότι ορισμένα και από τα μικρά κόμματα μπορούν να εξαγοραστούν αρκετά «φτηνά» και ότι στην Ουκρανία, η πολιτική και η εξουσία για να γίνουν οι πολιτικοί πλούσιοι και για να εξυπηρετήσουν τους μεγάλους ολιγάρχες.

Τι διακυβεύεται;

Η Ουκρανία φαίνεται επίσης να έχει «εγκλωβιστεί» σε ένα σύγχρονο «μεγάλο παιχνίδι». Ο Βλαντιμίρ Πούτιν θέλει να κάνει τη Ρωσία μια παγκόσμια οικονομική δύναμη, ενώ ανταγωνίζεται την Κίνα, τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Προς τούτο, επιδιώκει τη δημιουργία τελωνειακής ένωσης με άλλες χώρες και θεωρεί την Ουκρανία ως ένα ζωτικό και φυσικό χώρο ότι - κυρίως λόγω των βαθιών  πολιτιστικών και ιστορικών δεσμών των δύο χωρών.

Η ΕΕ πάλι υπολογίζει ότι η ενδεχόμενη ένταξη της Ουκρανίας θα μπορούσε να κοστίζει δισεκατομμύρια ευρώ, για τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας της αλλά και της δίνει πρόσβαση στην ενιαία αγορά. Στη ρητορική της προβάλλει επίσης την ανάγκη να αντιστραφούν αυτά που θεωρεί ως επιζήμιες παραβιάσεις σχετικά με τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ουκρανία.

Πολλοί Ουκρανοί στα ανατολικά, που εργάζονται στη βαριά βιομηχανία που τροφοδοτεί τις ρωσικές αγορές, φοβούνται ότι θα χάσουν τη δουλειά τους, εάν το Κίεβο συνδεθεί πιο πολύ με τις Βρυξέλλες. Αλλά πολλοί στη Δύση θέλουν την «ευημερία» και το «κράτος δικαίου» που πιστεύουν ότι η ΕΕ θα φέρει. Επισημαίνουν ότι ενώ η Ουκρανία είχε μεγαλύτερο ΑΕΠ από την Πολωνία το 1990, η οικονομία της Πολωνίας είναι τώρα σχεδόν τρεις φορές μεγαλύτερη.

Στρατηγικοί παίχτες στην ουκρανική κρίση, λοιπόν, είναι η ΕΕ (αναζητήστε και το ρόλο της Γερμανίας) και η Ρωσία.

 Από κοντά και οι ΗΠΑ αλλά και – όχι τόσο καθαρά – η Κίνα.

Το διακύβευμα ο έλεγχος πρώτα οικονομικός αλλά και ευρύτερα γεωστρατηγικός μιας ιδιαίτερα κρίσιμης περιοχής που σχετίζεται με τους δρόμους του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και ευρύτερα του ανταγωνισμού για παγκόσμια οικονομική και πολιτική κυριαρχία.

Που, βεβαίως, αποτελεί «κόκκινο πανί» για τη Ρωσία αφού είναι στο ζωτικό γι’ αυτή χώρο.

Αλλά και που διεκδικείται από τους δυτικούς.

Εσωτερικοί παίχτες σ’ αυτό το δράμα είναι  η οικονομική ολιγαρχία και η κατεστημένη πολιτική τάξη που διασυνδέεται μαζί τους και είδε τα συμφέροντά της να απειλούνται από μια επίθεση από τον Γιανουκόβιτς και την ομάδα του που πιθανόν οδηγούσε στη μονοπώληση  του πλούτου και της εξουσίας.

Και φυσικά οι απλοί πολίτες της Ουκρανίας – πολλοί από τους οποίους γίνονται, δυστυχώς, έρμαια της πιο ακραίας εκμετάλλευσης.

 Με ιδιαίτερα ανησυχητικό φαινόμενο την αυξανόμενη, ως και  ανεξέλεγκτη δράση ομάδων υπερεθνικιστικών μέχρι και φιλοχιτλερικών απόψεων ανάμεσα στους διαδηλωτές.

Τα γεγονότα αυτά εγγράφονται, επίσης, στα αντίστοιχα που έχουν συμβεί σε ένα μεγάλο τόξο – από τη Συρία, την Τουρκία – και τα οποία σχετίζονται άμεσα με τα μεγάλα θέματα της παγκόσμιας πολιτικής.

Και που – πιστέψτε μας – δεν είναι άσχετα και με τη θέση και τα προβλήματα και της δικής μας χώρας.

Γι’ αυτό θα επιχειρήσουμε και τις επόμενες ημέρες να τα φωτίσουμε με σειρά δημοσιευμάτων. 

Ξημερώματα 23ης του Φλεβάρη … μια επέτειος και όχι μόνο …

Μια μέρα γέρνει να κοιμηθεί.

Μια μέρα που είναι σκέτη νύχτα.

Μ’ ένα σκοτάδι που πασχίζουν να το κάνουνε σα να `ναι αυτό που μας ταιριάζει.

Μια μέρα μπορεί να `ρθει μέσα από τη νύχτα.

Σα να είναι 23 του Φλεβάρη.

Όπως δηλαδή είναι η επέτειος της ίδρυσης της ΕΠΟΝ, της πιο μαζικής, αυθεντικής, αντιστασιακής οργάνωσης της νεολαίας μέσα στα πιο μαύρα χρόνια της Κατοχής.

Μόνο που φαίνεται ότι σ’ αυτή τη γωνιά της γης οι Κατοχές έρχονται ξανά και ξανά. Με  νέα φτιασιδώματα και προσωπεία.

Κι ίσως είναι πιο δύσκολο τώρα από τότε να σηκώσεις το κορμί σου, να δεις τον κατακτητή.

Γιατί αυτός είναι κρυμμένος σε κάθε πτυχή της μίζερης ζωής σου.

 Και είναι ύπουλος.

Και «μοντέρνος» … ενδύεται τον μανδύα του «επιτυχημένου» και του βολεμένου στα πιο ορατά κι αδιόρατα σημεία της καθημερινότητας  - κι όχι μόνο της ανελέητης εξουσίας.

Ωστόσο, είναι και κάποιες μέρες που ξημερώνουν …

Μπορεί να είναι και 23 του Φλεβάρη …

Σα να είναι η επέτειος ίδρυσης της ΕΠΟΝ …

Για φαντάσου …

Μιας οργάνωσης της νεολαίας που αντιστέκεται στον κατακτητή …

Σ’ ένα όχι και τόσο φαντασιακό παρελθόν είχε συμβεί …  

Σ’ ένα όχι και τόσο φαντασιακό μέλλον …

Ποιος ξέρει;