Η Ελληνική κρίση απειλή για την Ευρώπη; Επόμενος στόχος των κερδοσκόπων οι χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου

   Είναι χαρακτηριστικός ο τίτλος  στη σημερινή έκδοση  της γαλλικής  Liberation “Ελλάδα – η κρίση απειλή για την Ευρώπη”  παρουσιάζει εύγλωττα την εντύπωση που προκαλεί στον ευρωπαϊκό και διεθνή τύπο η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας με τις διεθνείς της επιπτώσεις. Ένα  βήμα πιο μπροστά οι υπερατλαντικοί New York Times κάνουν λόγο για  “κρίση της Ευρώπης”.

  Όλα αυτά ενώ οι εξελίξεις τρέχουν με ασύλληπτη ταχύτητα, ενώ οι Ευρωπαίοι και Έλληνες πολιτικοί ηγέτες προσπαθούν  αγκομαχώντας να τις αντιμετωπίσουν.

 Μια μέρα μετά τη “Μαύρη Τρίτη”  του ελληνικού χρηματιστήριου, αλλά και πολλών ακόμη ευρωπαϊκών και διεθνών χρηματιστηρίων. Σκηνές πανικού διαδραματίστηκαν μετά το διπλό κερδοσκοπικό και … τρομοκρατικό κτύπημα της Standard & Poor's, η οποία υπποβάθμισε την μακροπρόθεσμη και βραχυπρόθεσμη πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας υποβάθμισε ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor's σε ΒΒ+ και Β αντίστοιχα  από BBB+ και Α-2. αντίστοιχα ο οίκος αξιολόγησης μείωσε κατά δύο επίπεδα και την πιστοληπτική ικανότητα της Πορτογαλίας καθιστώντας την έτσι εμφανή στόχο των νέων κερδοσκοπικών παιχνιδιών.

  Ως συνέπεια είχαμε την πτώση του Χρηματιστήριου Αθηνών κατά 6%, τη μεγαλύτερη από τον Οκτώβριο. Αντίστοιχα της Λισαβόνας  σημείωσε πτώση κατά 5,36%, της Μαδρίτης κατά 4,19%, στη Μαδρίτη, τις Βρυξέλλες και το Μιλάνο κατά 3,34% και 3,28%. Στη  Φρανκφούρτη  έκλεισε  με μείωση 2,73%, ενώ το Λονδίνο έχασε 2,61%. Το ωστικό κύμα, κτύπησε της Νέας Υόρκης , όπου ο Dow Jones έχασε 1,12%, το μεσημέρι, και ο Nasdaq 1,40%. Αντίστοιχες μειώσεις  κατέγραψαν και τα χρηματιστήρια της Ασίας.

  Ο ελληνικός … “ιός” προκαλεί λοιπόν νευρικότητα  σε παγκόσμιο επίπεδο. Χαρακτηριστικοί είναι οι τίτλοι σε δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου – “ Μαύρη Τρίτη για την Ελλάδα, ζοφερό μέλλον για την Ευρώπη”, “Ελλάδα και Πορτογαλία φοβίζουν τις αγορές” , “Μια κατάρρευση που αποσταθεροποιεί την Ευρώπη”, “ Οι  Είκοσι επτά είναι υποχρεωμένοι να δράσουν για να αποφεύγεται το φαινόμενο του ντόμινο” – είναι μερικοί από αυτούς.

  Ο φόβος για την ένταση των κερδοσκοπικών επιθέσεων και τη μετάδοση της κρίσης και στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, με πρώτες την Πορτογαλία και την Ισπανία,  είναι διάχυτος. Αντίστοιχα προβλήματα βεβαίως αντιμετωπίζουν και η Ιταλία, η Ιρλανδία, ενώ άνετα δεν νιώθουν ούτε οι οικονομίες της Βρετανίας και της Γαλλίας. Μια κρίση λοιπόν που απειλεί σε τελική ανάλυση όλη την Ευρωζώνη θέτοντας σε αμφισβήτηση τη συνοχή της και την ίδια την υπόσταση του ευρώ, ενώ απειλεί και τις παγκόσμιες αγορές.

  Θυμίζουμε και τις χώρες που είχαν χαρακτηριστεί ως PIGS – καθόλου ρατσιστικά βέβαια – Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ισπανία, οι οποίες βρίσκονται στο  στόχαστρο λόγω των δημοσιονομικών και οικονομικών τους προβλημάτων και οι οποίες τώρα απειλούνται να βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα.           

 Ειδικότερα η  Πορτογαλία παρουσιάζεται ως ο δεύτερος πιο αδύναμος κρίκος της ευρωζώνης μετά την Ελλάδα. Τη Δευτέρα, ο υπουργός Εξωτερικών της Πορτογαλίας, Λουίς Αμάντο , προσπάθησε ν ‘ αμυνθεί για τη χώρα του τονίζοντας ότι ακόμα δεν βρίσκεται  στην ίδια κρίσιμη κατάσταση με την Ελλάδα. Ο Πορτογάλος υπουργός Οικονομικών Fernando Teixeira dos Santos, δήλωσε χθες ότι η χώρα του πρέπει να αντιδράσει στις "επιθέσεις από τις αγορές."

  Ωστόσο, τα πορτογαλικά σπρεντ αναρριχήθηκαν στα υψηλότερα επίπεδα από το 1997 και έφτασαν τις 264 μονάδες, σημειώνοντας και αυτά νέο ρεκόρ. Σημαντική ήταν η αύξηση και στα επιτόκια των συμβολαίων των πορτογαλικών ομολόγων, τα οποία ανέβηκαν κατά 38 μονάδες στις 349 μονάδες βάσης μετά την υποβάθμιση από την S&P.

 

  Ο  οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί έκανε λόγο για εξάπλωση του κερδοσκοπικού παιχνιδιού, δηλώνοντας ότι «οι κερδοσκόποι της αγοράς ομολόγων έχουν ήδη βάλει στόχο την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία και την Ισλανδία, ωθώντας τις αποδόσεις ομολόγων υψηλότερα. Στο τέλος μπορεί να στοχεύσουν και άλλες χώρες- ακόμη και τις Ιαπωνία και ΗΠΑ- στις οποίες η δημοσιονομική πολιτική βρίσκεται σε μη βιώσιμο μονοπάτι». 

 Ο Ρουμπινί επίσης τονίζει ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε χειρότερη θέση από εκείνη που είχε βρεθεί η Αργεντινή στην κρίση του 2001. Υποστηρίζει  επίσης ότι ακόμη χειρότερη είναι η κατάσταση της Ισπανίας. Η ύπαρξη μιας  στεγαστικής “φούσκας”, ο  τραπεζικός τομέας που βρίσκεται σε πολύ ασθενέστερη θέση από ό, τι στην Ελλάδα, ενώ  η έκταση της ανεργίας είναι εκρηκτική, ξεπερνά το 20%, ιδίως στους νέους κάτω από 30 χρονών, και είναι πολύ χειρότερη από ό, τι στην Ελλάδα. Και  το κόστος οποιουδήποτε πακέτου στήριξης στην Ισπανία θα ήταν πολύ πιο μεγάλο από το κόστος του αντίστοιχου ελληνικού ώστε να είναι σχεδόν αδιανόητο!

  Σήμερα μόλις, ο οίκος Standard & Poor's υποβάθμισε κατά μία βαθμίδα την πιστοληπτική ικανότητα της Ισπανίας, από ΑΑ+ σε ΑΑ. 

 Οι New York Times σημειώνουν “ με την Ελλάδα να φτάνει πιο κοντά στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης, ο φόβος, ότι η κρίση του χρέους θα εξαπλωθεί, τραντάζει τις παγκόσμιες αγορές για δεύτερη μέρα, την Τετάρτη. Οι μετοχές υποχώρησαν 1 έως 2% στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και της Ασίας, ενώ και το ευρώ έπεσε σε σχέση με το δολάριο στο χαμηλότερο επίπεδο εδώ και ένα χρόνο.”

Χαρακτηριστικό των κερδοσκοπικών παιχνιδιών είναι και το γεγονός ότι σύμφωνα με δημοσίευση της “Ναυτεμπορικής”: “Μεγάλη πτώση σημειώνει το spread των ελληνικών 10ετών ομολόγων έναντι των αντίστοιχων γερμανικών μετά τις δηλώσεις Γερμανού βουλευτή ότι το τριετές πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα ενδεχομένως να φτάσει στα 100-120 δισ. ευρώ.

  Ο αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων Γιούργκεν Τρίτιν επικαλέστηκε δηλώσεις του επικεφαλής του  ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος-Καν, ο οποίος συναντήθηκε σήμερα με Γερμανούς βουλευτές.

  Στις 17:20 (ώρα Ελλάδος), το πριμ που ζητούσαν οι επενδυτές για διακράτηση των ελληνικών 10ετών ομολόγων έναντι των γερμανικών Bunds διαμορφωνόταν στις 599,5 μονάδες από 690 μονάδες βάσης που έκλεισε την Τρίτη.

  Νωρίτερα σήμερα ξεπέρασε τις 1.000 μονάδες βάσης, για πρώτη φορά στην ιστορία, στον απόηχο της χθεσινής υποβάθμισης της Ελλάδας από την Standard & Poor’s.”

Πηγή: New York Times

  Απέναντι σ’ αυτές τις εξελίξεις οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες αντιδρούν καθυστερημένα και βραχυκλωματικά. Ιδιαίτερη κριτική ασκείται στις παλινωδίες της Γερμανίας οι οποίες επέτρεψαν την όξυνση των κερδοσκοπικών πιέσεων. Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, δήλωσε ότι η Γερμανία «θα συνεισφέρει» στον μηχανισμό οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα, μόνο αν η ελληνική κυβέρνηση συμφωνήσει να λάβει νέα μέτρα λιτότητας τις επόμενες μέρες. Ενώ σύμφωνα με τον γενικό διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν, το ποσό των 120 δισ. ευρώ σε διάστημα τριών ετών μπορεί να φτάσει συνολικά το «πακέτο» στήριξης της ελληνικής οικονομίας.

Ωστόσο, όλα δείχνουν ότι οι χώρες της περιφέρειας της Ευρώπης μπαίνουν σε ένα φαύλο κύκλο, που απειλεί και την ευρωζώνη, αλλά και τις παγκόσμιες οικονομικές εξελίξεις, με κύριο αποδέκτη της κρίσης βεβαίως τους εργαζόμενους και τα κοινωνικά δικαιώματα. Οπότε και οι λύσεις σε ριζικά διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν που διαμορφώνουν οι κερδοσκοπικοί μηχανισμοί και οι κυβερνήσεις που σύρονται από αυτούς, μπορεί να προκύψει από τους κοινωνικούς αγώνες αλλά και από τη διαμόρφωση εναλλακτικών συσχετισμών δύναμης τόσο στη χώρα μας όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Οι αντιδράσεις στην προσφυγή στο ΔΝΤ, οι Θέσεις των κομμάτων και οι πρώτες δημοσκοπήσεις

Η απόφαση της κυβέρνησης για προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης και στο ΔΝΤ έχει προκαλέσει πολλαπλές αντιδράσεις, πυροδοτεί την κοινωνική και πολιτική αντιπαράθεση στη χώρα μας και οπωσδήποτε θα επηρεάσει καθοριστικά τη ζωή των Ελλήνων όχι μόνο τα τρία επόμενα χρόνια αλλά και για τις επόμενες δεκαετίες.

 Οι οικονομικές και κοινωνικές συγκρούσεις, η οδυνηρή πραγματικότητα που διαγράφεται εντείνουν τους προβληματισμούς και για πολιτικές ανακατατάξεις.

 Καταγράφουμε τις αντιδράσεις των πολιτικών δυνάμεων στις τελευταίες εξελίξεις.

  Σε  ομιλία του ο Πρόεδρος της, Αντώνης Σαμαράς, στη συνδιάσκεψη Υγείας στην Καλαμάτα, μίλησε για “συνολική αποτυχία του πολιτικού συστήματος της χώρας”, επέρριψε όμως τις κύριες ευθύνες στο ΠΑΣΟΚ, “ το οποίο καταχρέωσε τη χώρα στη δεκαετία του ’80” και ότι  “ παρέλαβε τη χώρα με χρέος 29% του ΑΕΠ και την παρέδωσε με χρέος 110% του ΑΕΠ μέσα σε οκτώ χρόνια…”, του καταλόγισε την έξαρση του  λαϊκισμού,και ότι τελικά  λέει “ ψέματα το ΠΑΣΟΚ όταν υποστηρίζει ότι «αναγκάστηκε» να προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.” Κατά τον κ. Σαμαρά, το ΠΑΣΟΚ επέλεξε και  κατέστησε αναπόφευκτη την προσφυγή στο ΔΝΤ. Ο  κ. Σαμαράς μίλησε και για ευθύνες της κυβέρνησης της ΝΔ ζητώντας “συγγνώμη”  από τους οπαδούς της, από τους ψηφοφόρους της, από τον Ελληνικό λαό. Παρουσίασε τέλος  ένα «τρίπτυχο» με  Μέτρα τόνωσης της Οικονομίας, άμεσα, ώστε να μείνει ζωντανή η οικονομία μας σήμερα. Μέτρα διαρθρωτικά, ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητάς μας άμεσα, ώστε να μείνει ζωντανή η Οικονομία μας και αύριο. Κι άμεσα μέτρα αξιοποίησης της περιουσίας του Δημοσίου, για να βγούμε από την κρίση υπερδανεισμού μεσοπρόθεσμα και να απαλλαγούμε από την ασφυκτική εποπτεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Ώστε να απαλλαγούμε από τις «υπηρεσίες» του μιαν ώρα αρχύτερα.” 

 Για να κλείσει την ομιλία του με ένα έντονα αρχηγικό τρόπο, μιλώντας σε πρώτο πρόσωπο, μάλλον προσπάθησε να προβάλλει το προφίλ ενός “αποφασισμένου ηγέτη”.

Τώρα, αν όλα αυτά μπορεί να ηχούν πειστικά στους Έλληνες πολίτες, όταν μόλις πριν λίγους μήνες η ΝΔ ασκούσε τη διακυβέρνηση της χώρας με τα γνωστά αποτελέσματα, είναι απορίας άξιον.

Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ δήλωσε για το θέμα:  “«Ας ελπίσουμε ότι δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να μετατραπεί η σημερινή ημέρα εθνικής ντροπής σε ημέρα εθνικής τραγωδίας. Ας παραμερίσουμε τα ουρλιαχτά και τις ανόητες υπερβολές και ας καθίσουμε όλοι γύρω από ένα τραπέζι να δούμε πως θα αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες με το μικρότερο δυνατό κόστος.  Καλώ τα δύο κόμματα, τα οποία φέρουν την ευθύνη της καταστροφής  της Οικονομίας, με λάθη, ολιγωρίες και αδυναμίες όπως και την Αριστερά -με την διαχρονικά αμετροεπή στάση- να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων».

Μια δήλωση αρκετά υποτονική που έρχεται και ως συνέχεια της ιδιότυπης σχέσης που έχει αναπτύξει το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη με την κυβέρνηση.

 

 Από τη δική του πλευρά το ΚΚΕ παρουσίασε την πρότασή του για τη διέξοδο από την κρίση, τονίζοντας “ Δική μας στρατηγική είναι να εμποδιστούν όσο γίνεται στις σημερινές συνθήκες τα βάρβαρα  μέτρα, να μη νομιμοποιηθούν στη συνείδηση του λαού, να διαχωρίσουν οι εργαζόμενοι τις ευθύνες τους από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ και της πολιτικής τους, να γίνει ανασύνταξη του κινήματος και να ξεκινήσει η πορεία αντεπίθεσης για ανατροπή του σημερινού συσχετισμού δύναμης, για λαϊκή εξουσία. Δεν είμαστε αδιάφοροι και ουδέτεροι παρατηρητές, αλλά από την στιγμή που ο πολιτικός συσχετισμός δεν επιτρέπει να έχουμε αποτελεσματική παρέμβαση υπέρ του λαού, δίνουμε την βάση στο κίνημα, έξω από την βουλή.

   Tώρα ήλθε η στιγμή να πάρει σάρκα και οστά, να διαμορφωθεί διακριτά ένα κοινωνικο-λαϊκό μέτωπο πολιτικής και μαζικής δράσης από τις ριζοσπαστικές δυνάμεις που είναι υπαρκτές και πρέπει να πολλαπλασιαστούν, δηλαδή τις ριζοσπαστικές δυνάμεις των εργατοϋπαλλήλων ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, των φτωχών αυτοαπασχολούμενων μικρών επιχειρηματιών, της φτωχής αγροτιάς, με ενδυνάμωση της συμμετοχής νέων ηλικιών, παιδιών της εργατικής, λαϊκής οικογένειας, ιδιαίτερα αυτών που σπουδάζουν και δουλεύουν, που είναι στην κατάρτιση, γυναικών και μεταναστών, αγωνιστών στο χώρο της επιστήμης, της τέχνης και του πολιτισμού.

Γι’  αυτό χρειάζεται συσστράτευση με το ΚΚΕ ανεξάρτητα αν οι εργαζόμενοι συμφωνούν μαζί του σε όλα, αν έχουν ερωτήματα και διαφορετικές απόψεις για το σοσιαλισμό.

Υπάρχουν σήμερα φύτρα αυτού του μετώπου, όπως είναι το ΠΑΜΕ, Η ΠΑΣΥ, Η ΠΑΣΕΒΕ, ΤΟ ΜΑΣ, και άλλες μορφές συσπείρωσης που οι εργαζόμενοι διαμορφώνουν, άλλες που θα προκύψουν στην πορεία, αλλά και μορφές συσπείρωσης σε μαζικά κινήματα κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου, για τις ατομικές και συλλογικές δημοκρατικές, συνδικαλιστικές ελευθερίες, συσπείρωσης που δρουν στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης.”

   Και λίγο παρακάτω αναφέρει “Αυτό το μέτωπο μια επιλογή έχει, δημιουργική και ρεαλιστική. Να δώσει δύναμη στην εναλλακτική πρόταση της λαϊκής εξουσίας, οικονομίας με κεντρικό σύνθημα την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, την διαμόρφωση του λαϊκού συνεταιρισμού εκεί που δεν είναι δυνατόν να γίνει κοινωνικοποίηση, του πανεθνικού σχεδιασμού με εργατικό λαϊκό έλεγχο από τα κάτω προς τα επάνω. Να αποδείξει και να αναδείξει τις πραγματικές αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας καθώς τις διαθέτει ακόμα και δεν πρέπει να χαθεί χρόνος για την παραπέρα υπονόμευση και καταστροφή τους.”

 

 Με άλλα λόγια το ΚΚΕ κάνοντας την εκτίμηση ότι εφόσον οι πολιτικοί συσχετισμοί δεν είναι ευνοϊκοί, ρίχνει το βάρος του στο κοινωνικό μέτωπο, επιδιώκοντας την “ανασύνταξη του λαϊκού κινήματος” στην προοπτική κατάκτησης της λαϊκής εξουσίας.

  Από τη δική του πλαυρά ο Συνασπισμός με δηλώσεις του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ,  Αλ. Τσίπρα τόνισε ότι “Ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του δεν έχουν απολύτως καμία δημοκρατική νομιμοποίηση να προχωρήσουν σε τέτοιες επιλογές. Άλλα είπαν στον ελληνικό λαό για να εκλεγούν και άλλα κάνουν. Και τώρα  ούτε καν τολμούν για μια τόσο κρίσιμη απόφαση να πάρουν την έγκριση του Κοινοβουλίου, την έγκριση της δικής τους κοινοβουλευτικής ομάδας.

Όσο μακριά όμως και να πάει ο Πρωθυπουργός δεν πρόκειται να αποφύγει τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας είναι αντίθετη μ΄ αυτές τις επιλογές. Και με το λαό απέναντι κανείς δεν μπορεί να πάει μακριά.

Και ο λαός πρέπει να ερωτηθεί για το αν επικυρώνει αυτή τη βίαιη μεταπολίτευση, για το αν αποδέχεται τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής και την εκχώρηση μέρους της κυριαρχίας του σε υπερεθνικούς οργανισμούς.

  Και στην ομιλία του στην ΚΠΕ του Συνασπισμού ο κ. Τσίπρας εισηγήθηκε “Και αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει ερήμην του ελληνικού λαού. Να προχωρά η κυβέρνηση  σε τόσο σημαντικές επιλογές με μια πλαστή εντολή που υφάρπαξε σε άλλες συνθήκες και με άλλο πρόγραμμα τον περασμένο Οκτώβρη.

Και ο λαός πρέπει να ερωτηθεί για το αν επικυρώνει ή όχι αυτή τη βίαιη μεταπολίτευση. Πρέπει να ερωτηθεί για το αν αποδέχεται ή όχι τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής και την εκχώρηση μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας σε υπερεθνικούς οργανισμούς.

 Δεν μπορεί να δοκιμάζεται η Δημοκρατία με τέτοιο τρόπο, ερήμην του ελληνικού λαού. 

Είναι τεράστιο πρόβλημα δημοκρατίας, να απαλλοτριώνουν έτσι τα δικαιώματα, το μέλλον και την αξιοπρέπειά μας. ΝΑ υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας και να καταδικάζουν κάθε προοπτική εξόδου από την κρίση.

Σήμερα, λοιπόν, η διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την άμεση έξοδο από τον μηχανισμό του ΔΝΤ αποτελεί τη μοναδική δημοκρατική διέξοδο για τον τόπο.”

  Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει ως άμεση απάντηση τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για την απεμπλοκή από την προσφυγή στο ΔΝΤ.

  Αναφέραμε αναλυτικά τις προτάσεις και αντιδράσεις  των κομμάτων στην επιλογή της κυβέρνησης γιατί θεωρούμε ότι σήμερα αναπτύσσεται ένα “θερμό” πεδίο οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών ανακατατάξεων. Πέρα από τις καθαρά οικονομικές εξελίξεις, είναι προφανές ότι θα έχουμε ένταση των κοινωνικών συγκρούσεων. Ήδη κλιμακώνονται οι κινητοποιήσεις από το συνδικαλιστικό κίνημα τις επόμενες ημέρες.

  Ταυτόχρονα οι πολιτικές δυνάμεις σπεύδουν να επανακαθορίσουν τις θέσεις και την τακτική τους προσδοκώντας πιθανά οφέλη και ανατροπή του πολιτικού σκηνικού.

  Όμως, καμιά φορά η πραγματικότητα μπορεί να είναι πολύ πιο πλούσια από τους κομματικούς σχεδιασμούς. Ή  η ένταση των προβλημάτων μπορεί να οδηγήσει σε ταχύτατες και πρωτόγνωρες  αλλαγές.   

 Οι θέσεις, οι απόψεις, η στάση και η τακτική όλων κρίνονται καθημερινά από τους Έλληνες πολίτες, ενώ τα πολιτικά πράγματα δεν μπορούμε να τα αντιλαμβανόμαστε στατικά ή με βάση τις επιθυμίες.

  Η αρθρογραφία ορισμένων εφημερίδων καταγράφει και κινήσεις ορισμένων κύκλων και δυνάμεων – χαρακτηριζόμενων ως “αστικών” – οι οποίες συζητούν την παρέμβασή τους στις πολιτικές εξελίξεις.

  Από την άλλη οι δυνάμεις της Αριστεράς, επιλέγουν η καθεμιά τη δική της στρατηγική.

  Ως Νέος Μέτοικος, σεβόμαστε κάθε άποψη ή στάση που αντιτάσσεται στη σημερινή κατάσταση πραγμάτων.

  Ταυτόχρονα θέλουμε να συμβάλουμε κριτικά στην εύρεση των απαντήσεων που μπορούν να οδηγήσουν στην υπέρβαση των σημερινών αδιεξόδων. Με μια απλή παρατήρηση: αν από τη μια οι δυνάμεις που ωθούν τα πράγματα σε ένα χωρίς προηγούμενο αντικοινωνικό και αντιλαϊκό κατήφορο, δυνάμεις και εγχώριες αλλά και διεθνείς – ίσως, για την αντιμετώπιση και υπέρβασή τους απαιτούνταν η μέγιστη συστράτευση δυνάμεων κοινωνικών και πολιτικών γύρω από ένα νέο ριζοσπαστικό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση.

  Ένα πρώτο δείγμα της καταγραφής της διαμορφωνόμενης κοινωνικής και πολιτικής δυναμικής είναι τα αποτελέσματα των πρώτων δημοσκοπήσεων που δημοσιεύτηκαν.

 Ο Κώστας Καραμανλής επέλεξε τη φυγή επειδή γνώριζε την αλήθεια για την οικονομία, πιστεύει η συντριπτική πλειοψηφία (84,8%), όσων μετείχαν σε δημοσκόπηση της Alco για λογαριασμό του «Πρώτου Θέματος». Περισσότεροι όμως από το 65% των ερωτηθέντων πιστεύουν ότι και ο Γιώργος Παπανδρέου γνώριζε και επέλεξε να μην πει την αλήθεια, ενώ αντίστοιχο είναι το ποσοστό όσων ζητούν να αρνηθεί η κυβέρνηση τις προτάσεις για μείωση μισθών και συντάξεων, καθώς και για την απελευθέρωση των απολύσεων.

  Η δυσφορία των ερωτηθέντων απέναντι στα δύο κόμματα εξουσίας έχει ως αποτέλεσμα, οι μισοί να αποδίδουν την ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση τόσο στην κυβέρνηση Καραμανλή όσο και στην κυβέρνηση Παπανδρέου. Το 35,4% επιρρίπτει τις ευθύνες αποκλειστικά στον Κ. Καραμανλή και το 9,3% στον Γ. Παπανδρέου. Όσον αφορά στους κυβερνητικούς χειρισμούς, το 37,3% εκτιμά ότι υπήρξε αργοπορία και το 28,2% ότι έγιναν λάθη.

Το 35% θα μετακόμιζε στο εξωτερικό, αν είχε τη δυνατότητα και το 31,3% θα έστελνε τις καταθέσεις του εκτός Ελλάδος.

Ανάλογα είναι τα ευρήματα δημοσκόπησης της Rass για το "Παρόν της Κυριακής". Το 66,7% δηλώνει ότι δεν είναι διατεθειμένο για επιπλέον προσωπικές θυσίες, ενώ το 80,3% θεωρεί πιθανή την κοινωνική έκρηξη. Η έρευνα περιλαμβάνει και ερώτημα για την πρόθεση ψήφου. Το ΠΑΣΟΚ προηγείται με 8,7 μονάδες της Ν.Δ. και συγκεντρώνει το 31,4%. Η Ν.Δ. συγκεντρώνει το 22,7% και ακολουθούν ΚΚΕ με 7,9%, ΛΑΟΣ με 4,7%, ΣΥΡΙΖΑ με 4,5% και Οικολόγοι Πράσινοι με 3,3%. Στο 19,4% οι αδιευκρίνιστοι ψήφοι.

( αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία – 25/4 )

Στην πρέσα των περικοπών και η Παιδεία

Στις “απελπισμένες” και σπασμωδικές προσπάθειες να υλοποιήσει το Πρόγραμμα Σταθερότητας και να εξοικονομήσει χρήματα η κυβέρνηση εντάσσει και τα νέα μέτρα για την Παιδεία έτσι όπως παρουσιάστηκαν πρόσφατα στο πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας με τον τίτλο «Αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού …» κλπ κλπ. Χαρακτηρίζουμε αποσπασματικά και σπασμωδικά αυτά τα μέτρα γιατί καμία ευρύτερη προοπτική δεν διαθέτουν ενώ με πρόχειρο τρόπο προσπαθούν να απαντήσουν σε συσσωρευμένα προβλήματα της Παιδείας.

Εξαντλούνται σε μια “λογιστική” περιοριστική προσέγγιση ενώ μάλλον θα οξύνουν την κατάσταση σ’ αυτόν τον ευαίσθητο χώρο.

Σταχυολογούμε ορισμένες από αυτές τις ρυθμίσεις, έτσι όπως παρουσιάστηκαν από τις σελίδες του τύπου.

 “ ΣΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ εκπαίδευση μόνο τα επόμενα δύο χρόνια θα προσληφθούν περίπου 30.000 λιγότεροι μόνιμοι, αναπληρωτές και ωρομίσθιοι (ή με τη νέα ονομασία αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου). Μόνο το νέο σχολικό έτος, οι προσλήψεις εκπαιδευτικών θα είναι μειωμένες κατά 17.000! ”

  Αυτό σε συνδυασμό με το ότι “ … το υπουργείο Παιδείας μελετά τη μετάθεση του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ κατά έναν χρόνο” σημαίνει πρακτικά ότι τα σχολεία τη νέα χρονιά θα αντιμετωπίσουν σοβαρά κενά στη λειτουργία τους, στην κάλυψη των αναγκών τους.

  Οι συγκεκριμένες αυτές επιλογές που γίνονται σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της Ε.Ε. και του ΔΝΤ για περιορισμό του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, οδηγούν στα όρια του το εκπαιδευτικό σύστημα. Ταυτόχρονα διογκώνουν το πρόβλημα της ανεργίας ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους εκείνους που η επιστημονική τους κατάρτιση σχετίζεται με την εκπαίδευση.

  “ Πώς σκοπεύει το υπουργείο Παιδείας να καλύψει τα κενά που θα δημιουργηθούν λόγω της μεγάλης μείωσης μόνιμων αλλά ιδιαίτερα αναπληρωτών και ωρομίσθιων εκπαιδευτικών; Το υπουργείο Παιδείας θα χρησιμοποιήσει τρεις βασικούς τρόπους με τους οποίους πιστεύει ότι θα ελαχιστοποιήσει τα κενά:

Πρώτον δείχνει τον δρόμο της επιστροφής στα σχολεία σε πάνω από 5.000 εκπαιδευτικούς που μέχρι πέρσι τους χρησιμοποιούσε για να καλύπτει πραγματικές ή πλασματικές ανάγκες σε διάφορους φορείς του υπουργείου, όπως την Κεντρική Υπηρεσία, τις Διευθύνσεις και τα Γραφεία Εκπαίδευσης, τον ΟΕΕΚ, την Ακαδημία Αθηνών, τις βιβλιοθήκες, τα πανεπιστήμια, κ.λπ.”

  Με τις αποσπάσεις εκπαιδευτικών είναι αλήθεια υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Ωστόσο δημιουργείται ένα νέο ζήτημα πώς θα καλυφθούν οι ανάγκες στο μηχανισμό του Υπουργείου, με την πρόσληψη ή μετάταξη – πιθανόν – ατόμων με υποδεέστερα προσόντα σε τομείς ιδιαίτερα κρίσιμους και σημαντικούς;

  “Εξοικονόμηση εκπαιδευτικών θα υπάρχει και με τη συγχώνευση του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου με το Κέντρο Εκπαιδευτικής Ερευνας και τον Οργανισμό Επιμόρφωσης (ΟΕΠΕΚ)”.

 Φαίνεται ότι έχουμε καλύψει τις ανάγκες σε εκπαιδευτική έρευνα και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και μπορούμε να τις συμπιέσουμε και να τις συρρικνώσουμε.

 “ Ο δεύτερος τρόπος είναι η συγκρότηση τμημάτων με πάνω από 25 μαθητές στην τάξη. Η πλειονότητα των σχολείων σήμερα λειτουργεί με τμήματα που έχουν 22-25 μαθητές, οπότε είναι σίγουρο ότι με τη νέα διάταξη σε κάποια σχολεία θα γίνει συγχώνευση τμημάτων, με συνέπεια την εξοικονόμηση εκπαιδευτικών. Η προοπτική των πληθωρικών τάξεων έχει ανησυχήσει τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι επισημαίνουν ότι θα δυσκολέψει η εκπαιδευτική διαδικασία.”

 Αυτή η επιλογή δεν χρειάζεται πολλά σχόλια. Ολοταχώς προς τα πίσω, λοιπόν, αδιαφορώντας για την ποιότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας με εκπαιδευτικούς και μαθητές να στοιβάζονται σωρηδόν στις τάξεις. Κατά τα άλλα οι διακηρύξεις για διαδραστικούς πίνακες μας μαράνανε.

  “ Ο τρίτος τρόπος είναι η αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών, οι μετακινήσεις από τη Δευτεροβάθμια στην Πρωτοβάθμια (π.χ. καθηγητές ειδικοτήτων) και η καθιέρωση δεύτερης ειδικότητας του εκπαιδευτικού (π.χ. ένας κοινωνιολόγος που έχει και πτυχίο Φιλολογίας να παίρνει ως δεύτερη ανάθεση φιλολογικά μαθήματα)..”

 Την εποχή που οι γνώσεις αλλάζουν καθημερινά το υπουργείο προωθεί τη λύση καθηγητών – “πασπαρτού”, εργαλείων για πολλές δουλειές, προκειμένου να καλύπτουν τρύπες και όχι να προωθήσει την ποιοτική αναβάθμιση του περιεχομένου όσο και της μορφής των μαθημάτων.

  Όσον αφορά τον τρόπο διορισμού “για να συμμετέχει υποψήφιος εκπαιδευτικός σε πανελλήνιο διαγωνισμό για την είσοδό του στην εκπαίδευση θα πρέπει να διαθέτει πιστοποιητικό παιδαγωγικής κατάρτισης. Είναι φανερό ότι με αυτό τον τρόπο καθιερώνεται η αποσύνδεση του πτυχίου από το επάγγελμα, καθώς όσοι πλέον θα ολοκληρώνουν π.χ. τη Φιλολογία ή το Μαθηματικό ή το Φυσικό κ.λπ. δεν θα έχουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν θέση στη σχολική εκπαίδευση εάν δεν παρακολουθήσουν έξτρα και ένα πρόγραμμα 8-10 μαθημάτων Παιδαγωγικών και Διδακτικής. Το νέο σύστημα προσλήψεων και διορισμών βασίζεται στον κανόνα ότι όλοι οι εκπαιδευτικοί που θα προσλαμβάνονται σε όλα τα σχολεία και τις δομές εκπαίδευσης οφείλουν να έχουν συγκεντρώσει τη βαθμολογική βάση σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ.”

  Οι ρυθμίσεις αυτές υψώνουν νέα φράγματα στους αποφοίτους των καθαρά “καθηγητικών” σχολών ενώ ωθούν στα όρια της απόγνωσης χιλιάδες καθηγητές από τους πίνακες των αναπληρωτών και ωρομισθίων.

  Εμείς θα θέλαμε να σχολιάσουμε και την κατάργηση της βαθμολογικής βάσης του 10. Δηλαδή από τα πολύ σημαντικά προβλήματα και από την ανάγκη της ριζικής αλλαγής του εξεταστικού συστήματος και του τρόπου πρόσβασης στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, αυτό μπόρεσε να “δει” και να προκρίνει η κυβέρνηση;

  Θεωρούμε ότι η συγκεκριμένη επιλογή εντάσσεται στη λογική ενός “εκπαιδευτικού λαϊκισμού”, προκειμένου να επιδειχθεί μια διάθεση διευκόλυνσης πολλών νέων να εισαχθούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σε σχολές όμως, ειδικά κάποιων ΤΕΙ, που έτσι κι αλλιώς φυτοζωούν, που είναι αμφίβολο κατά πόσο εξυπηρετούν εκπαιδευτικές και αναπτυξιακές ανάγκες, που έχουν δημιουργηθεί με κύριο κριτήριο κάποιες πελατειακές σχέσεις, για να “αναζωογονηθούν” δήθεν τοπικές κοινωνίες. Σχολές που συνήθως ασύνδετες είναι και με την αγορά εργασίας προσφέροντας ένα τελείως αβέβαιο επαγγελματικό μέλλον στους αποφοίτους τους και παρά την είσοδο κάποιων σπουδαστών, πάλι μένουν χωρίς παρακολούθηση από τη μεγάλη πλειοψηφία τους. Εκεί δεν υπάρχει ζήτημα σπατάλης του δημόσιου χρήματος και ανάγκη εξοικονόμησης πόρων;

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση υιοθετεί τη λογική του Προκρούστη και για το χώρο της Παιδείας σε αντίθεση με τις προεκλογικές της εξαγγελίες.

  Προφανώς υπάρχει ανάγκη και δυνατότητα και για εξορθολογισμό της διοίκησης της εκπαίδευσης, για αποτελεσματικότερη αξιοποίηση του εκπαιδευτικού δυναμικού, άρα και για εξοικονόμηση χρημάτων και πόρων. Όμως, οι παρεμβάσεις στο χώρο της Παιδείας έπρεπε να αγγίξουν επιτέλους και τα ζωτικά της θέματα και προβλήματα, από αυτά που κατά καιρούς εξαγγέλλονται με τη μορφή “εθνικών διαλόγων’ αλλά που ποτέ δεν καταλήγουν πουθενά.

 Εκείνο επίσης που θέλουμε να τονίσουμε είναι ότι η Παιδεία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο σαν μια άλλη δημόσια γραφειοκρατική υπηρεσία. Πέρα από δημόσιο αγαθό, συνταγματικό δικαίωμα και αξία καθαυτή, η ανάπτυξη της Παιδείας και οι αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα θα έπρεπε να είναι σοβαρή παραγωγική δύναμη και εφεδρεία της χώρας και στην ουσία να γίνει βασικός μηχανισμός για την οικονομική αναδιάρθρωση, άρα και την υπέρβαση της οικονομικής κρίσης.

  Αυτό, βεβαίως, απαιτεί μια άλλη λογική και προσέγγιση και αυξημένες επενδύσεις στο χώρο της Παιδείας.

  Ορισμένοι βεβαίως μπορεί να αδιαφορούν για την κατάσταση της Δημόσιας Παιδείας. Άλλωστε υπάρχουν και τα κολλέγια και τα ακριβά ιδιωτικά σχολεία που μπορούν να φιλοξενήσουν τα παιδιά εκείνων των κοινωνικών ομάδων που βρίσκονται σε πλεονεκτική οικονομική θέση.

Με τα άλλα, όμως, παιδιά τι γίνεται; Μήπως αυτού του είδους τα μέτρα οδηγούν σε μια πιο αυστηρά “ταξική” και οριοθετημένη εκπαιδευτική πραγματικότητα;

  Κλείνουμε αυτή την παρέμβαση κάνοντας μια σύγκριση ανάμεσα στα θέματα της εκπαιδευτικής επικαιρότητας σε Ελλάδα και Γαλλία. Αξιοποιούμε ένα χθεσινό δημοσίευμα της Liberation, σύμφωνα με το οποίο ασκείται κριτική στο Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί, επειδή προωθεί την περικοπή των οικογενειακών επιδομάτων σ’ εκείνες τις οικογένειες που τα παιδιά τους απουσιάζουν συστηματικά από το σχολείο.

   Εκπρόσωποι εκπαιδευτικών και γονέων αναφέρουν ότι οι απουσίες στο σχολείο οφείλονται σε ευρύτερα αίτια, θα πρέπει να αναζητηθούν και στην παθολογία του εκπαιδευτικού συστήματος, ενώ το μέτρο αυτό θα πλήξει τους οικονομικ΄ασθενέστερους.

    Ας σημειωθεί ότι στη Γαλλία τα οικογενειακά επιδόματα καταβάλλονται αυτόματα σε οικογένειες με δύο παιδιά. Στα τέλη του 2009, υπήρχαν 4,7 εκατομμύρια δικαιούχοι. Το ύψος αυτών των παροχών διαφέρει από το ένα έτος στο άλλο. Για το 2010, οι γονείς δύο παιδιών λαμβάνουν € 123.92 ανά μήνα, 282,70 για 3 παιδιά. € 441.48 για τέσσερα παιδιά. Συνολικά, 12 δισεκατομμύρια καταβάλλονται κάθε χρόνο.

   Άλλες κοινωνίες, βέβαια, άλλες παραδόσεις, άλλες εκπαιδευτικές πραγματικότητες. Κοινή επιδίωξη, ίσως, η περικοπή κοινωνικών δαπανών. Εν πάσει περιπτώσει, όμως, και έτσι υπάρχουν αβυσσαλέες διαφορές.

  Εμείς παρουσιάζουμε τη φωτογραφία μιας σύγχρονης τάξης σε γαλλικό σχολείο …

Και την εικόνα από το προσεχές  … μέλλον μιας τάξης του ελληνικού σχολείου σύμφωνα με τις προϋποθέσεις και προτεραιότητες που θέτει η κυβέρνηση

Απάντηση στο ΔΝΤ και στην πολιτική της κυβέρνησης οι κινητοποιήσεις

  Εντείνονται οι  κινητοποιήσεις των εργαζομένων  απέναντι στα μέτρα της κυβέρνησης αλλά και στην άμεση ανάμιξη του ΔΝΤ που προοιωνίζεται και νέα πιο επώδυνα μέτρα.

 

  Σήμερα απεργούν οι δημόσιοι υπάλληλοι, με την ΑΔΕΔΥ, καθηγητές και δάσκαλοι, δημοτικοί υπάλληλοι με την ΠΟΕ ΟΤΑ, και άλλοι κλάδοι.

 

  Ολοκληρώνεται σήμερα και η διήμερη απεργία του ΠΑΜΕ.

 

 Συγκεντρώσεις πραγματοποιούνται από την ΑΔΕΔΥ στην πλατεία Κλαυθμώνος στις 11 π.μ. και από το ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα  στις 12.

 

  Φαίνεται ότι υπάρχει μια πιο αυξημένη συμμετοχή σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις. Γνωρίζουμε βέβαια ότι σ’ ένα σημαντικό τμήμα των εργαζομένων υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις και αμφιβολίες για την κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος, για την αξιοπιστία των ηγεσιών του, για την δυνατότητα επιτυχίας των στόχων του ή και για το κατά πόσο υπάρχει μια επεξεργασμένη στρατηγική απέναντι στις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης.

 

 Θα θέλαμε να πούμε ότι οι ενστάσεις αυτές έχουν ισχυρή βάση. Ωστόσο σε μια κατάσταση όπου διαμορφώνονται οι συνθήκες για μια στρατηγική ήττα του συνδικαλιστικού κινήματος, όπου προβάλλει απειλητικά η εξάρθρωση βασικών εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων των τελευταίων πενήντα χρόνων, είναι αναγκαία η μέγιστη συμμετοχή εργαζομένων και πολιτών στις κινητοποιήσεις.

 

  Και για να ανατραπούν πολιτικές και μεθοδεύσεις όπως αντίστοιχα είχε συμβεί με το ασφαλιστικό Γιαννίτση.

 

  Αλλά επιπλέον για να αλλάξουν καταστάσεις και στο ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα, στη δομή και λειτουργία του, να αναιρεθούν διαχωριστικές γραμμές που θέτουν μικροπαραταξιακά συμφέροντα.

  Κι αυτό μπορεί να συμβεί κυρίως με τη συμμετοχή, την πρωτοβουλία και την ενεργητική παρέμβαση των ίδιων των εργαζομένων.

Ποια Νέα Μεταπολίτευση ;

In memoriam … και όχι μόνο

Κλείνουν σήμερα 43 χρόνια από την 21 Απριλίου 1967 όπου επιβλήθηκε στη χώρα μας η επτάχρονη δικτατορία των συνταγματαρχών.

Σήμερα 43 χρόνια μετά η Ελλάδα σύρεται στο ΔΝΤ και σε μια ιδιότυπη οικονομική και πολιτική ομηρία.

Η πτώση της δικτατορίας άνοιξε τον κύκλο της Μεταπολίτευσης, μια εποχή – θα λέγαμε – υψηλών προσδοκιών, με οράματα, ιδέες, κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις. Στη διάρκειά της υπήρξαν και πολιτικές μεταβολές οι οποίες οδήγησαν στην παγίωση ενός δικομματικού συστήματος με ορισμένες παραλλαγές. Θα λέγαμε ότι την τελευταία δεκαετία έχει παγιωθεί το δικομματικό σύστημα με μία λίγο πολύ σταθερή σύνθεση μιας πεντακομματικής βουλής και ένα πολιτικό παιχνίδι που κινείται σ’ αυτό το πλαίσιο.

Όλα δείχνουν ότι αυτό το πολιτικό και οικονομικό μοντέλο αγκομαχάει και είναι αναντίστοιχο με τις αναγκαιότητες της εποχής ενώ τα περισσότερα κόμματα μιλούν για την ανάγκη μιας νέας Μεταπολίτευσης.

Νέα Μεταπολίτευση, ωστόσο, με ποια υλικά, με ποιον και για ποιον;

Θεωρούμε ότι, πριν προσδιορίσουμε τα χαρακτηριστικά αυτής της νέας πολιτικής εποχής, είναι σκόπιμο να θυμηθούμε ορισμένα από τα στοιχεία που οδήγησαν σ’ αυτή την κατάσταση.

Το οικονομικό μοντέλο που υιοθετήθηκε οδήγησε σε πλήρη αποτυχία. Η Ελλάδα κινδυνεύει να ξεκινήσει τον 21ο αιώνα όπως τελείωσε … τον 19^ο. με μια οικονομική χρεοκοπία και με μια εθνική ταπείνωση.

Η χώρα μας διήνυσε μια περίοδο με ηχηρές υποσχέσεις και εξαγγελίες. Ένταξη στην Ευραπαϊκή Ένωση, ο πακτωλός (;) των ευρωπαϊκών κονδυλίων και επιχορηγήσεων, στη συνέχεια συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ. Νέες “Μεγάλες Ιδέες” όπως αυτή της Ολυμπιάδας του 2004.

Ποια ήταν, όμως, η διαχείριση σε όλα αυτά και ποια τα αποτελέσματά τους;

Για να φθάσει η Ελλάδα στο 2010 και να παρομοιάζεται από κύκλους του ΔΝΤ με την Αργεντινή και την … Τζαμάικα, ενώ αντιμετωπίζει την προοπτική που ήδη έχουν βιώσει χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού – Ουγγαρία, Ρουμανία, Λετονία και άλλες, οι οποίες είχαν τη γνωστή ιστορική διαδρομή και τελικά γνώρισαν έντονη οικονομική και κοινωνική κρίση και λόγω των πολιτικών που τους επιβλήθηκαν από το … κοινωφελές αυτό ίδρυμα;

Ήθελε πολύ μεγάλη ικανότητα και … έμπνευση από τις πολιτικές ηγεσίες του τόπου μας για να οδηγηθούμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Και ποιοι πληρώνουν όλα αυτά τα χρόνια το “λογαριασμό” από αυτές τις πολιτικές επιλογές και τη διαχείρισή τους;

Μα φυσικά οι γνωστοί “ένοχοι” μισθωτοί, συνταξιούχοι, νέοι, μικρομεσαίοι επαγγελματίες και άλλοι οι οποίοι, κατά κανόνα, με συνέπεια εκπληρώνουν μεταξύ των άλλων και τις φορολογικές τους υποχρεώσεις απέναντι στο κράτος. Γιατί “οι άλλοι” οι ημέτεροι, οι τακτοποιημένοι, οι βολεμένοι στα πολύμορφα δίκτυα των πελατειακών σχέσεων, οι μονίμως φοροδιαφεύγοντες, όσοι είναι καλά δικτυωμένοι μέσα στο κρατικό και κομματικό σύστημα, συνήθως βρίσκουν την άκρη.

Να θυμίσουμε ότι από το 1985, με υπουργό τότε Εθνικής Οικονομίας τον Σημίτη, εξαγγέλθηκε ένα διετές πρόγραμμα σταθερότητας και τελικά παρατεταμένης λιτότητας για τους εργαζομένους. 25 χρόνια μετά, ποια είναι τα αποτελέσματά αυτών των πολιτικών;

Γιατί με μικρά διαλείμματα η οικονομική πολιτική των περισσότερων κυβερνήσεων αυτής της περιόδου κινούνταν σ’ αυτή την κατεύθυνση. Έτσι, μετά τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ με την ηγεσία του Ανδρέα Παπανδρέου, είχαμε την βραχύβια, αντιφατική και αναποτελεσματική Οικουμενική, την κυβέρνηση Μητσοτάκη όπου υιοθετήθηκαν καίριες νεοφιλελεύθερες επιλογές, τη νέα διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα την οκταετία Σημίτη, όπου το “εκσυγχρονιστικό” εγχείρημα διανθίστηκε με έντονες σοσιαλφιλελεύθερες πολιτικές. Για να φθάσουμε στην επταετία της ΝΔ κατά τη διάρκεια της οποίας εκτοξεύθηκε το Δημόσιο Χρέος και να καταλήξουμε στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου που δεν “γνώριζε”, δεν “είδε”, δεν “κατάλαβε” αυτές τις εξελίξεις και οδηγεί τώρα τη χώρα δέσμια προς το ΔΝΤ και σε ένα πλαίσιο σκληρότατων οικονομικών και κοινωνικών μέτρων.

Όλη αυτή την περίοδο οι Έλληνες βίωσαν τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, την εξάρτηση της δημόσιας διοίκησης από τις κομματικές και πελατειακές σχέσεις, την αποδιάρθρωση του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, την κυριαρχία της “μίζας” των κάθε λογής Ζίμενς. Γνώρισαν το σκάνδαλο και τη λεηλασία του Χρηματιστήριου τη διετία 1998 – 2000, την ένταξη στη ζώνη του ευρώ – με “πειραγμένα” τα στοιχεία και με τη βοήθεια της υπόδικης Goldman Sachs - το μεγάλο φαγοπότι της Ολυμπιάδας, της οποίας τον τελικό απολογισμό ακόμα αγνοούμε. Συνάντησαν τα “τοξικά” ομόλογα που διέλυσαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων.

Και τώρα γνωρίζουν το όργιο της διεθνούς κερδοσκοπίας και την αναλγησία των Ευρωπαίων “εταίρων” αλλά και των ελληνικών κυβερνήσεων που τοποθετούν την Ελλάδα στη θέση του “πειραματόζωου’ για επιλογές και μέτρα σε βάρος και άλλων ευρωπαϊκών κοινωνιών, ειδικότερα στον ευρωπαϊκό Νότο.

Για ποια Μεταπολίτευση λοιπόν και με ποια “υλικά” αυτή θα πραγματοποιηθεί;

Με το πολιτικό και κομματικό κατεστημένο “βολεμένο” σ’ ένα πολιτικό παιχνίδι οριοθετημένο, αρκετά “σικέ”, όπου θέση έχουν όσοι ανήκουν στους δυο μεγαλύτερους πολιτικούς σχηματισμούς, αλλά και με αναλογικές “πάσες’ και μερίδιο και στις άλλες εντός της Βουλής πολιτικές δυνάμεις.

Και όσοι βρίσκονται “εκτός των τειχών” – εκτός των δεδομένων κομματικών, πολιτικών και οικονομικών παιγνίων εξουσίας, ή που δεν θέλουν να συρθούν σ’ αυτά, πάνω σε ποιους θα βασιστούν;

Διαμορφώνεται, άραγε, σήμερα στη χώρα μας ένα κενό πολιτικής εκπροσώπησης;

Ίσως, από ορισμένους θα μπορούσε να αντιταχθεί ότι οι κριτικές αυτές επισημάνσεις είναι άδικες για τους πολιτικούς σχηματισμούς της Αριστεράς. Μιας Αριστεράς, ωστόσο, που σε συνθήκες εντονότατης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, είναι δυνατόν να αρκείται σε μεμονωμένες διαδρομές, στην αυταρέσκεια καταγραφής κάποιων επιπλέον ποσοστών στις εκλογικές αναμετρήσεις; Ή να αρκείται στενά στην άρνηση δίχως να αντιπαραθέτει τις δικές τηης καινοτόμες και ριζοσπαστικές προτάσεις και πρωτοβουλίες;

Νέα Μεταπολίτευση μπορεί να υπάρξει με μια κοινωνία σε λήθαργο;

Και μια μιλάμε για επετείους και μνήμες, θέλουμε να αναφερθούμε και στην περίφημη “γενιά του Πολυτεχνείου”, τα στελέχη της οποίας – ευτυχώς όχι όλα – μεταλλάχτηκαν και τακτοποιήθηκαν στους κυρίαρχους σχηματισμούς εξουσίας, ενώ σε κοινωνικό επίπεδο πολλοί πέρασαν από την κοινωνική αμφισβήτηση στον κοινωνικό κομφορμισμό, στο νεοπλουτισμό και στην αποδοχή των συντηρητικών στερεοτύπων. Άνθρωποι αυτής της γενιάς “ηγούνται” σε πολλά επίπεδα της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής, συνεπώς φέρουν και την ευθύνη για πολλές επιλογές που σήμερα διαμορφώνονται.

Μια άλλη γενιά, η νέα γενιά, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις προκλήσεις και τις δυσκολίες της εποχής. Και είναι η πρώτη γενιά – όπως τονίζουν ορισμένοι – όχι μόνο με χαμηλές ή διαψευσμένες προσδοκίες αλλά και σχεδόν με ψαλιδισμένες τις προοπτικές της πριν καλά καλά ξεκινήσει τη ζωή της. Γεγονός που προκαλεί τη συσσώρευση ενός κοινωνικού δυναμισμού και μιας κοινωνικής αγανάκτησης που θα τη δούμε να ξεσπά πολλαπλά. Το ερώτημα είναι με ποιες μορφές.

Τα παρακμιακά πολιτικά φαινόμενα συνδέονται εν πολλοίς και με μια εφησυχασμένη κοινωνία, μια κοινωνία, που έχει αποδεχτεί πολλές από αυτές τις πρακτικές που στα λόγια καταδικάζει. Μια κοινωνία που ανέχεται να χειραγωγείται από τα κυρίαρχα Μέσα Ενημέρωσης, από την τηλεσαβούρα, να υιοθετεί την αισθητική τύπου Τζούλιας και μεσημεριανών εκπομπών.

Δεν θέλουμε να είμαστε μηδενιστές ή απαισιόδοξοι. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν δυνάμεις στην κοινωνία και στην πολιτική που αντιστέκονται στη σήψη, που αναζητούν καινούργιους δρόμους.

Εκείνο που θέλουμε να πούμε είναι ότι για να ανατραπούν τα σημερινά αδιέξοδα απαιτούνται ρήξεις και ανατροπές. Απαιτείται ριζική αλλαγή στους συσχετισμούς σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό αλλά και σε πολιτισμικό και σε αισθητικό επίπεδο.

Για ποια Νέα Μεταπολίτευση, λοιπόν;

http://www.youtube.com/watch?v=qnwxxx2ikmM

http://www.youtube.com/watch?v=bnXEYibD3ZA

Προβάδισμα Ίντερ, νίκη επί της Μπαρτσελόνα με 3-1

Η ηφαιστειακή σκόνη από την Ισλανδία … θόλωσε το παιχνίδι της Μπαρτσελόνα η οποία ηττήθηκε από την Ίντερ 3-1 στο χθεσινοβραδινό παιχνίδι για τα ημιτελικά του Champion League.

Μακριά από τον καλό εαυτό της η Μπαρτσελόνα παγιδεύτηκε από μια ψυχωμένη και αποφασιστική Ίντερ η οποία εφάρμοσε τέλεια τις τακτικές επιλογές του προπονητή της.

Τα ατού της Μπάρτσα δεν έπιασαν τη συνηθισμένη απόδοσή τους σε αντίθεση με εκείνα της Ίντερ που στα κρίσιμα σημεία του παιχνιδιού έδωσαν τις λύσεις.

Συνολικά ήταν και αυτό ένα πολύ ενδιαφέρον και όμορφο παιχνίδι.

Στο παιχνίδι των πάγκων ο Μουρίνιο επικράτησε κατά κράτος του Γκουαρντιόλα, οδηγώντας την ομάδα του ένα βήμα πιο κοντά στο μεγάλο τελικό της Μαδρίτης.

Έτσι, λοιπόν, Μουρίνιο vs Μέσι σημειώσατε 1.

Βέβαια μέσα στο Καμπ Νου όλα μπορούν να αλλάξουν, όμως η ίντερ με βάση το χθεσινό αποτέλεσμα πήρε σημαντικό προβάδισμα.

Τώρα, οτιδήποτε κι αν συμβεί, κάποιοι θα συνεχίσουμε να αγαπάμε τη Μπαρτσελόνα και για το ποδόσφαιρο που παίζει και για όσα αντιπροσωπεύει.

Γιατί … η Μπάρτσα είναι “ Més que un club " (περισσότερο από ένας σύλλογος )

http://www.youtube.com/watch?v=fr4GO8yU6Ic

Σε νέα ιστορικά ρεκόρ το spread

Κι ο χορός καλά κρατεί. 


 Πιέζοντας για ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης και στην ουσία άμεση παρέμβαση του ΔΝΤ οι αγορές οδήγησαν το spread σε νέο ιστορικό ρεκόρ έναντι των γερμανικών Bunds – στις 481 μονάδες βάσης. Ας θυμίσουμε ότι την Παρασκευή  είχε διαμορφωθεί στις 443 μονάδες βάσης.

  Αυτή η εξέλιξη καταγράφεται μία μέρα πριν την έκδοση τριμήνων εντόκων γραμματίων  από τον ΟΔΔΗΧ ύψους τουλάχιστον 1,5 δισ. ευρώ, με δεδομένο ότι  οι δανειακές ανάγκες του ελληνικού δημοσίου για τον Μάιο απαιτούνται περί τα 8 δισ. ευρώ.

  Αντίστοιχα, το Χρηματιστήριο  ο γενικός δείκτης τιμών έκλεισε με πτώση 2,56% στις 1.944,11  μονάδες.

  Σύμφωνα με δημοσίευμα της Ναυτεμπορικής  το Φεβρουάριο σε ετήσια βάση,  μειώθηκαν κατά 5,7% οι νέες παραγγελίες στη βιομηχανία. Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο μέσος Γενικός Δείκτης του δωδεκάμηνου Μαρτίου 2009 - Φεβρουαρίου 2010, σε σύγκριση με τον ίδιο Δείκτη του δωδεκάμηνου Μαρτίου 2008 - Φεβρουαρίου 2009, παρουσίασε μείωση 24,2%, έναντι μείωσης 6,3% που σημειώθηκε από τη σύγκριση των αντίστοιχων προηγούμενων δωδεκαμήνων.

  Ταυτόχρονα δημοσίευμα των Financial Times  παρουσιάζει υπολογισμούς στελεχών των αγορών και του ΔΝΤ σχετικά με τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Σύμφωνα με τους FT η πρόσφατη ιστορία παρέχει δύο παραδείγματα που μπορούν να σχετιστούν με την ελληνική κρίση. Ένα “ενθαρρυντικό” και ένα “απαισιόδοξο”.

 Το “ενθαρρυντικό” υπόδειγμα έχει να κάνει με τη Βραζιλία, όπου το πακέτο του ΔΝΤ ύψους 30 δισ. δολαρίων το 2002, βοήθησε – κατ’ αυτούς πάντα – και οδήγησε μέσα από τη δημοσιονομκή αυστηρότητα στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης των αγορών και στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους.

Το αρνητικό παράδειγμα είναι η Αργεντινή που παρά τα εκτεταμένα δάνεια και τις παρεμβάσεις του ΔΝΤ η χώρα οδηγήθηκε σε μια πρωτοφανή κρίση και σε τελικά σε μια εξίσου πρωτοφανή πτώχευση και στην ουσία απώλεια εθνικής κυριαρχίας.

 Κατά τους FT – που απηχούν τις σκέψεις των κύκλων του ΔΝΤ – το πρόβλημα είναι η δύσκολη ισορροπία ανάμεσα σε μια αυστηρή, οικονομική και δημοσιονομική πολιτική, η οποία θα επαναφέρει την εμπιστοσύνη των αγορών και θα μειώσει τα επιτόκια δανεισμού που αφορούν τις ανάγκες εξυπηρέτησης του ελληνικού Δημόσιου Χρέους, χωρίς ταυτόχρονα να οδηγήσουν τη χώρα σε μια τόσο βαθιά ύφεση  που θα μείωνε δραματικά τα φορολογικά έσοδα τα αναγκαία για την εξυπηρέτηση του χρέους.

Ο Σάιμον Τζόνσον, ένας πρώην αξιωματούχος του ΔΝΤ, εκτιμά ότι το σχέδιο διάσωσης έχει μικρή πιθανότητα να λειτουργήσει.  Συγκρίνοντας την ελληνική κρίση με την αντίστοιχη της Αργεντινής αναφέρει ότι “ κατά τη διάρκεια της κρίσης η σχέση του χρέους της Αργεντινής με το ΑΕΠ ήταν 62%, ενώ της Ελλάδας είναι τουλάχιστον υπερδιπλάσιο. Το δημοσιονομικό έλλειμμα της Αργεντινής ήταν  6,4% σε σχέση με το ΑΕΠ, ενώ της Ελλάδας φθάνει στο 12,7%.”

 Ο Τζόνσον υπολογίζει ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί ένα πακέτο διάσωσης  που θα φτάσει στα 200 δισ. ευρώ τα τρία επόμενα χρόνια. Αλλά, αναφέρει ότι πιθανόν και με μικρότερα δάνεια ύψους 40 – 45 δισ. ευρώ, θα μπορούσε η χώρα να οδηγηθεί στη μείωση του πρωτογενούς ελλείμματος από 7,7 σε 6% μέσα σε μια διετία, με την προϋπόθεση βεβαίως ότι θα ασκηθεί μια ασφυκτική οικονομική πολιτική με  δραματική μείωση των μισθών στο δημόσιο τομέα και στη μείωση των δαπανών για τις δημόσιες υπηρεσίες.

 Οι αξιωματούχοι του ΔΝΤ αναφέρουν ότι κάποιες  χώρες είχαν πιεστεί σε υιοθέτηση τόσο δραματικών περικοπών – όπως η Τζαμάικα στις αρχές του 1970 (sic!) – αλλά λίγες σε τόσο βραχυπρόθεσμο διάστημα. Τέτοιες απαιτήσεις – υποστηρίζουν – είναι δύσκολο να εφαρμοστούν σε μια χώρα όπου και πιο “ήπια” μέτρα προκαλούν σοβαρή κοινωνική αναταραχή.  

 Η εναλλακτική λύση για την Ελλάδα θα μπορούσε να είναι η αναδιάρθρωση – και η επαναδιαπραγμάτευση – του χρέους της, πριν οι αγορές την εξωθήσουν σε χρεωκοπία. Αλλά αυτό θα επηρέαζε τους ισχυρούς δικαιούχους του ελληνικού δημόσιου χρέους – και μεταξύ αυτών τις Γερμανικές και Γαλλικές  τράπεζες – οι οποίες θα σημείωναν απώλειες και στα κεφαλαιακά τους αποθέματα.  Γεγονός  που θα προκαλούσε την αντίδραση των κυβερνήσεων των κρατών της ευρωζώνης, τα οποία καλούνται να συγχρηματοδοτήσουν  το σχέδιο διάσωσης.

   Και καταλήγει το άρθρο “… οι ελπίδες του ΔΝΤ είναι ότι θα η περίπτωση της Ελλάδας θα μπορούσε να είναι μια άλλη Βραζιλία.  Αλλά οι φόβοι ότι θα μπορούσε να ξανασυμβεί ό,τι και στην Αργεντινή, ρίχνουν τη βαριά σκιά τους …”.

 Αυτά όλα βεβαίως λέγονται και γράφονται εν όψει και της επίσκεψης των παραγόντων του ΔΝΤ στην Ελλάδα,   της διαμόρφωσης των νέων πιο σκληρών και επώδυνων μέτρων που θα καλεστεί να εφαρμόσει η ελληνική κυβέρνηση στα πλαίσια του “σχεδίου διάσωσης”.

 Προεξοφλούν και επενδύουν στη χρεωκοπία της χώρας πιέζοντας την κυβέρνηση να αποδεχθεί τους πλέον επαχθείς όρους, εκφοβίζοντας την κοινωνία προλαμβάνοντας τις κοινωνικές αντιδράσεις και βεβαίως θέλουν να εξασφαλίσουν το μέγιστο κέρδος για τα συμφέροντα που εξυπηρετούν.

  Το ζήτημα είναι αν η ελληνική κυβέρνηση συνεχίσει να πορεύεται σ’ αυτόν τον ολισθηρό και αδιέξοδο δρόμο, χορεύοντας στο σκοπό που επιβάλλουν αυτοί οι κύκλοι ή θα μπορέσει να αλλάξει την πολιτική της.

 Κι αν αυτή δεν είναι διατεθειμένη να το κάνει, το ερώτημα είναι ποια μπορεί να είναι η αντίδραση των κοινωνικού και συνδικαλιστικού κινήματος και ποια μπορεί να είναι η πολιτική απάντηση σ’ αυτή την κατάσταση.