Έχουν ελπίδα οι Έλληνες;

 Την ώρα που οι πολιτικές διεργασίες για το σχηματισμό κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους, ποια είναι τα συναισθήματα που βιώνουν οι Έλληνες πολίτες;

Υπάρχουν ελάχιστα ίχνη ελπίδας;

Όλα δείχνουν – παρά τις κατευθυνόμενες δημοσκοπήσεις – ότι ελάχιστοι πιστεύουν ότι θα προκύψει κάτι θετικό.

Πόσο μάλλον όταν οι άνεργοι πλησιάζουν το ένα εκατομμύριο.

Η αγορά έχει περάσει από πολλού το όριο ασφυξίας.

Όταν οι νέοι πνίγονται από τη ζοφερή πραγματικότητα.

Και στην καλύτερη περίπτωση επενδύουν τα όνειρά τους στη μετανάστευση.

Ιδιαίτερα μάλιστα αυτοί που διαθέτουν τις περισσότερες ικανότητες και γνώσεις.

Και φυσικά δεν μπορεί να εκφραστούν πλήρως ακόμη τα αισθήματα από την εθνική ταπείνωση και από τις εκπτώσεις στη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών.

Αυτό αντανακλούν και δημοσιεύματα και ανταποκρίσεις στο ξένο τύπο και τα κανάλια.

Αντίστοιχα συναισθήματα έχουν, όμως, και άνθρωποι, ειδικά νέοι, και σε άλλες χώρες. Όπως για παράδειγμα οι Ισπανοί, που βιώνουν μια παρατεταμένη κρίση με δυσθεώρατα ποσοστά ανεργίας και σκληρή λιτότητα. 

Προς κυβέρνηση συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με τον... εαυτό του Ξορκίζουν τις εκλογές επειδή δεν ξέρουν το αποτέλεσμά τους!..

Στη γραμμή της «εθνικής συνεννόησης» και ο Παπούλιας

Αναδημοσιεύουμε χωρίς άλλα σχόλια σημερινό δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας

Η επίσκεψη του πρωθυπουργού στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σηματοδοτεί την έναρξη των διαδικασιών για τη συγκρότηση κυβέρνησης «ευρύτερης αποδοχής», σύμφωνα και με το (παράδοξο) νόημα που είχε η ψήφος εμπιστοσύνης 153 βουλευτών προς την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου.
Το «μαγειρείο», λοιπόν, ξεκίνησε. Μόνο που ούτε το «φαγητό» είναι γνωστό ούτε τα «υλικά» ούτε η «δοσολογία»... Και τούτο διότι η επιχείρηση για τη συγκρότηση κυβερνητικής «συμμαχίας των προθύμων» παρουσιάζει –ήδη- έλλειμμα... προθυμίας.

Κατ’ αρχήν, η συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας, που θα ήθελαν εγχώριοι και διεθνείς, θεσμικοί και εξωθεσμικοί παράγοντες, τόσο πολύ (ώστε κάποιοι από αυτούς να τη θέτουν ως αναγκαία προϋπόθεση), φαντάζει δύσκολη έως αδύνατη. Η δήλωση του Αντ. Σαμαρά, ότι «οι μάσκες έπεσαν» και ότι οι εκλογές είναι πλέον «η μόνη λύση», συνοδεύτηκε από διευκρινίσεις συνεργατών του, σύμφωνα με τις οποίες η Ν.Δ. «θα ψηφίσει τη δανειακή σύμβαση, μόνο αν πάει στην Βουλή χωρίς μέτρα και νέα μνημόνια». Ο ίδιος, το απόγευμα του Σαββάτου, αφού ανήγγειλε ότι πρόκειται να επισκεφθεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την Κυριακή, καθησύχασε τους Ευρωπαίους εταίρους, λέγοντας ότι η Ν.Δ. δέχεται και το «κούρεμα» και τους «στόχους της σύγκλισης» και τις «διαρθρωτικές αλλαγές». Ξεκαθάρισε πάντως ότι δεν δίνει «λευκή επιταγή», ψηφίζοντας και «νέα μέτρα, που ακόμα δεν τα ξέρουν ούτε οι ίδιοι».

Οι 5 της Ν.Δ. και η νέα δανειακή σύμβαση

Πάντως το εσωτερικό μέτωπο της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν εμφανίζεται απολύτως αρραγές. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, στα ηγετικά κλιμάκια της Ν.Δ. εκφράζεται έντονη δυσαρέσκεια για τη στάση των 5 βουλευτών που συζητούσαν τη δυνατότητα κοινής πρωτοβουλίας με βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας των δύο μεγάλων κομμάτων, με τη συμμετοχή και όσων μικρότερων το επιθυμούσαν. Στη Συγγρού ακούγονταν σχόλια όχι και τόσο κολακευτικά, για τους Άρη Σπηλιωτόπουλο, Κυριάκο Μητσοτάκη, Κ. Χατζηδάκη, Μιλτ. Βαρβιτσιώτη και Ε. Αντώναρο. Η συμμετοχή, μάλιστα, του τελευταίου στην κίνηση αυτή, προκάλεσε απορίες και για τον ρόλο του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, αφού –ως γνωστόν- ο Αντώναρος ήταν και είναι στενότατος συνεργάτης του.

Η στάση των βουλευτών αυτών ίσως αποδειχθεί καθοριστική ως προς την έκβαση της ψηφοφορίας για την κύρωση της δανειακής σύμβασης, αφού ο Ε. Βενιζέλος διακήρυξε ότι θα απαιτηθούν 180 ψήφοι. Και ο αριθμός αυτός δεν συμπληρώνεται ακόμη κι αν σπεύσουν να την υπερψηφίσουν (εκτός φυσικά από τους 153 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ) οι 16 βουλευτές του ΛΑΟΣ, οι 4 της Δημοκρατικής Συμμαχίας, η Μιλένα Αποστολάκη και η Έλσα Παπαδημητρίου.

Ντόρα και Καρατζαφέρης   

Πρόθυμη να συμμετάσχει σε κυβερνητικό σχήμα ευρύτερης αποδοχής είναι η Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά η προϋπόθεση που έθεσε, για  συμμετοχή και της Ν.Δ., δεν φαίνεται να ικανοποιείται. «Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας χωρίς τη συμμετοχή της αξιωματικής αντιπολίτεσης, δεν έχει νόημα» δήλωσε η πρόεδρος της Δημ. Συμμαχίας, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η συμμετοχή της εξαρτάται ευθέως από το «ναι» ή το «όχι» του Αντ. Σαμαρά.

Κάτι τέτοιο θα επιθυμούσε και ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ  Γ. Καρατζαφέρης, προσκαλώντας μάλιστα, το μεσημέρι του Σαββάτου, τον πρόεδρο της Ν.Δ., να κάνουν μαζί το επόμενο βήμα. Ο Αντ. Σαμαράς πάντως, κάθε άλλο παρά ελκυστική βρίσκει την ιδέα της συμπόρευσης «χέρι χέρι με τον Καρατζαφέρη»... Αλλά και ο ίδιος ο αρχηγός του ΛΑΟΣ δεν προβάλλει την προϋπόθεση που έθεσε η Ντόρα («κυβέρνηση συνεργασίας γίνεται και χωρίς τη Ν.Δ.», δηλώνουν στελέχη του), εστιάζοντας περισσότερο στα πρόσωπα που θα αποτελούν τη νέα κυβέρνηση και κυρίως στον επικεφαλής της.

Το σκάκι Παπανδρέου...

Αλλά και στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος, η παρτίδα μεταξύ Γ. Παπανδρέου και Ε. Βενιζέλου συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον και αμφίρροπη έκβαση. Στην παρούσα φάση πάντως, το τακτικό πλεονέκτημα φαίνεται πως το έχει αυτός που ήδη είναι «χαλίφης» κι όχι αυτός που θα ήθελε «να γίνει χαλίφης στη θέση του».

Μπορεί η «χαοτική» επιλογή Παπανδρέου για δημοψήφισμα (επιλογή την οποία επέμεινε να διαφημίζει ακόμη και κατά την ομιλία του στη Βουλή, παρά το ότι είχε καταστεί σαφές πως οδεύει για το «χρονοντούλαπο της ιστορίας») να προκάλεσε γενικευμένη ταραχή (από το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ μέχρι τις ηγεσίες της Ε.Ε. και τις διεθνείς χρηματαγορές)...

Μπορεί πολλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να τον απειλούσαν ως το παρά 5’ ότι δεν θα του έδιναν ψήφο εμπιστοσύνης, αν δεν δεσμευόταν ότι η παρούσα κυβέρνηση θα παρέδιδε τη σκυτάλη σε μια άλλη «εθνικής σωτηρίας», ακόμη και χωρίς την παρουσία του ιδίου...

Μπορεί κι ο ίδιος να έδειξε πρόθυμος να «ευλογήσει» τυχόν αντικατάστασή του από τον Ε. Βενιζέλο, ως επικεφαλής μιας νέας «συναινετικής» κυβέρνησης...

...ουδέποτε όμως ανέλαβε τη δέσμευση ότι θα καταθέσει την εντολή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ούτε του ζητήθηκε –άλλωστε- κάτι τέτοιο, από οποιονδήποτε υποψήφιο «αντάρτη».

Έτσι, σήμερα είναι πάλι ο Γ. Παπανδρέου αυτός που κρατά το τιμόνι των εξελίξεων, έχοντας την απόλυτη ευχέρεια να χρεώσει στους αντιπάλους του το ενδεχόμενο (και πλέον, διαφαινόμενο) ναυάγιο των προσπαθειών για κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας». Και στο βαθμό που έχει δεχθεί να μείνει ο ίδιος, εκτός αυτού του κυβερνητικού σχήματος, να μην μπορεί καμία Βάσω, καμία Εύα, κανείς Ανδρουλάκης και κανείς Λοβέρδος να τον κατηγορήσει για «υποκλοπή» της ψήφου της Βουλής...

Για φαντάσου – λέμε εμείς …

...και το σλάλομ Βενιζέλου

Από την άλλη, ο Ε. Βενιζέλος έχει μόνο μία ελπίδα: Να συμφωνήσουν Ντόρα και Καρατζαφέρης σε συμμαχικό κυβερνητικό σχήμα και μάλιστα υπό την προεδρία του. Χλωμό... Και πάντως πολύ χλωμότερο από το άλλο σενάριο που τον θέλει να παραμένει με το «φορτίο» του υπουργού Οικονομικών, «υπεύθυνου για τη διαχείριση και προστασία της εθνικής οικονομίας», και με την ανάμνηση ενός ακόμη προσωπικού του επιτεύγματος, ίσως του πιο θεαματικού:  Ενός σλάλομ –αλά Μαραντόνα– που:

-ξεκίνησε τη Δευτέρα το πρωί, με τα ερωτήματα «αν η δέσμη αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου ετίθετο πράγματι σε δημοψήφισμα, ποια απόφαση θα ήταν συμφέρουσα για το Λαό και το Έθνος;» και «ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις μίας αρνητικής απόφασης;»

-συνεχίστηκε το ίδιο βράδυ με τη βαρύγδουπη διαβεβαίωση πως «η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, η προσφυγή στην άμεση βούληση του ελληνικού λαού, είναι η λύτρωση από το δράμα που βιώνει η χώρα»

-πέρασε, μέσω κύκλων, την επομένη, από τη «διευκρίνιση» ότι ο υπουργός «είχε ενημερωθεί για την πρόταση εμπιστοσύνης αλλά όχι και για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος»

-έφθασε, την Τετάρτη, μέσω νοσοκομείου, στις Κάννες (και τους G20), όπου βγήκαν οι κάννες των ευρωπαϊκών υπερόπλων, απέναντι στα ελληνικά νεροπίστολα

-και κατέληξε, την Πέμπτη, πρώτα στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ και μετά στην ολομέλεια της Βουλής, στον εξορκισμό του «κακού» δημοψηφίσματος, με τη δέσμευση ότι «δεν προχωράμε σε διοργάνωση και διεξαγωγή του» αφού προέχει «να επιβεβαιώσουμε προς τους θεσμικούς μας εταίρους» ότι η Ελλάδα «θα κάνει αμέσως χωρίς καθυστέρηση και χωρίς περισπάσεις, όλα όσα πρέπει να γίνουν για την εφαρμογή της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου, που την θεωρούμε απόφαση ιστορικής σημασίας»...

Το «ελάττωμα» των εκλογών

Πάντως, στο ΠΑΣΟΚ όλες οι παρτίδες που έχουν παιχτεί, διέπονται από ένα βασικό κανόνα: Ο χαμένος... δεν φεύγει. Παραμένει και διαπραγματεύεται τον όποιο ρόλο του. Έτσι, με αυτές τις εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό, η πλέον πιθανή κυβερνητική συνεργασία φαίνεται ότι θα είναι αυτή του Παπανδρέου με τον Βενιζέλο. Δηλαδή, του ΠΑΣΟΚ με... τον εαυτό του! Και με αντίπαλο, το μέτωπο των... εκλογών.

«Οι ελεύθερες εκλογές έχουν ένα ελάττωμα: Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το αποτέλεσμά τους». Η φράση αυτή αποδίδεται στον Λεονίντ Μπρέζνιεφ, αν και το πιθανότερο είναι πως πρόκειται για μια ακόμη επινόηση της (συνήθως ευρηματικής) αντικομμουνιστικής προπαγάνδας. Εδώ και λίγες μέρες ωστόσο, το πνεύμα της υιοθετήθηκε από το ντουέτο των μεγάλων (κυβερνητικών) επιτυχιών Παπανδρέου – Βενιζέλου.

Ο μεν αντιπρόεδρος, την Παρασκευή το βράδυ, αναφερόμενος στον Αλέξη Τσίπρα, του απηύθυνε την εξής ...σοβαρότατη κατηγορία: «Ζητάει εκλογές προκειμένου να προκύψει επίσης μια άλλη κυβέρνηση, που δεν ξέρουμε ποια είναι»!

Ο δε πρωθυπουργός, το πρωί της επομένης, επανέλαβε: «Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να μην πάμε σε εκλογές αυτή τη στιγμή, κάτι που θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία, για το βιός των Ελλήνων πολιτών»!

Η τελευταία αυτή δήλωση προσλαμβάνει ιδιαίτερη σημασία, επειδή έγινε (από τον Γ. Παπανδρέου) ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας Κ.Παπούλια. Ο δε ανώτατος άρχων έσπευσε –ως μη όφειλε– να πάρει θέση υπέρ της «συννενόησης», εμμέσως δε και κατά των εκλογών! Διότι η φράση του «δεν βλέπω παρά ένας και μοναδικός δρόμος να υπάρχει: ο δρόμος της συνεννόησης», δεν επιδέχεται διαφορετικής ερμηνείας.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, ένα είναι βέβαιο: Ότι τα «μαγειρεία» έχουν ανάψει και οι «σεφ», ντόπιοι και ξένοι, εργάζονται πυρετωδώς. Ουδείς όμως εγγυάται ότι το φαγητό που ετοιμάζουν (και που κάποια στιγμή θα σερβιριστεί) δεν θα είναι το ίδιο με το χθεσινό, ξαναζεσταμένο (και από μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, πλέον, φτυσμένο)... 

Μένει η κυβέρνηση που … φεύγει και έρχεται η κυβέρνηση που … θα φύγει κακήν κακώς. Ή μήπως όχι;

Το είδαμε κι αυτό …

Ο Γιώργος που δεν είναι … γαντζωμένος στην εξουσία (είναι και αντιεξουσιαστής) να διεκδικεί με περισσό πάθος αλλά και θρασύτητα  τη δικαίωση της πολιτικής του …

Ο Μπένυ δίκην αρχηγού να κλείνει τη συζήτηση (ας περιμένει κι αυτός …)

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που έκραζαν τον αρχηγό τους και τις ολέθριες επιλογές του, του έδωσαν την ψήφο εμπιστοσύνης ενώ τον χειροκρότησαν με φανατισμό (και ανακούφιση αφού διασώζουν για κάποιο διάστημα τις καρέκλες τους).

Η αξιωματική αντιπολίτευση να απέχει από τη διαδικασία και να εμφανίζεται στην αίθουσα της Βουλής μόνο για να ψηφίσει, χωρίς ο αρχηγός της να αρθρώσει ούτε μια κουβέντα – άλλη παγκόσμια πρωτοτυπία. Για να δηλώσει λίγο αργότερα στους δημοσιογράφους – κι όχι από το υπεύθυνο βήμα της Βουλής – ότι δεν δέχεται μετά την τοποθέτηση του Παπανδρέου «ενωτικό» κυβερνητικό σχήμα. Ο κ. Σαμαράς δήλωσε μάλιστα ότι «οι μάσκες έπεσαν …»

Λάθος, κ. Σαμαρά. Οι μάσκες τώρα ξεσκονίζονται για να φορεθούν …

Με νέα ταυτότητα – την κυβέρνηση της δήθεν «εθνικής ενότητας» και «σωτηρίας».

Ο αρχηγός του ΛΑΟΣ, αφού απέρριψε την πρόταση για σχηματισμό κυβέρνησης υπηρεσιακών παραγόντων και τεχνοκρατών, ζήτησε το σχηματισμό «ισχυρής κυβέρνησης» με πολιτικά στελέχη. Στην ουσία, λοιπόν, είπε: βρείτε μια θέση για το ΛΑΟΣ και για μένα …

Η κ. Μπακογιάννη και ο κ. Κουβέλης ζητούν εκλογές αλλά από την άλλη κρατούν την πόρτα ανοιχτή σε οποιοδήποτε ενδεχόμενο. Εδώ και καιρό άλλωστε ανήκουν στην ευρεία ομάδα των «προθύμων» να προσφέρουν χείρα βοήθειας ώστε να σωθεί η πατρίδα …

Ήταν μια νύχτα απίστευτης ιλαροτραγωδίας. Ένα κακόγουστο θέατρο σκιών. Μια ακόμη συρρίκνωση των όποιων κοινοβουλευτικών, δημοκρατικών και συνταγματικών κανόνων μπορούν να υπάρχουν ακόμη.

Μια ψήφος εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση που σήμερα πιθανόν να μην υπάρχει …

Για να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα εξοντωτικών μέτρων ερήμην του ελληνικού λαού …

Ο Παπανδρέου μίλησε για «βυζαντινισμούς» την ώρα που οργιάζει το παρασκήνιο. Όπου η Βουλή, η εθνική αντιπροσωπεία έχει μετατραπεί σε  ακροατήριο χειροκροτητών και κομπάρσων.

Όταν οι παρασκηνιακές συναλλαγές δίνουν και παίρνουν ανάμεσα σε βουλευτές και στελέχη των δύο κομμάτων, τους αρχηγικούς αυλικούς και πολλά εξωθεσμικά κέντρα. Υπό την ψιλή εποπτεία της τρόικα και των ευρωπαϊκών «ανακτοβουλίων».

Και οι ηγέτες, όμως, της Αριστεράς φάνηκαν – μάλλον – κατώτεροι των περιστάσεων. Σωστά καταγγέλλουν τις μεθοδεύσεις, το χαρακτήρα που θα έχει η υπό εκκόλαψη κυβέρνηση και η πολιτικής. Σωστά ζητούν εκλογές εδώ και τώρα.

Η κοινωνία και οι πολίτες, η κοινωνική βάση της Αριστεράς χρειάζεται και κάποια βήματα πιο μπροστά. Πώς μπορεί να αναπτυχθεί πιο ουσιαστικά και ενιαία ο αγώνας για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

Γιατί όχι και μια κυβερνητική πρόταση της Αριστεράς και των εναλλακτικών δυνάμεων.

Μια υπέρβαση των σημερινών δεδομένων προκειμένου να δυναμώσει  ο ρόλος και η παρέμβαση αυτών των δυνάμεων στη ροή των πολιτικών εξελίξεων, για την ουσιαστική υπεράσπιση των κοινωνικών, πολιτικών, εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων όπως και της εθνικής μας αξιοπρέπειας.

Σήμερα στις 12 ο πρωθυπουργός προσέρχεται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ώστε να ξεκινήσουν οι συζητήσεις για το σχηματισμό κυβέρνησης «εθνικής ενότητας».

Σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία.

Γιατί αυτή τη λύση την έχουν ήδη τελεσιγραφικά επιβάλλει οι ισχυροί της Ευρώπης, Μέρκελ και Σαρκοζί. Γιατί ήδη το Βερολίνο και το Παρίσι, καθώς και άλλοι ηγετικοί παράγοντες της ΕΕ,  έχουν διαμηνύσει ότι πρέπει να σχηματιστεί κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», αλλιώς μην περιμένετε την 6^η δόση, την 7^η δόση … μην περιμένετε την υλοποίηση της δανειακής σύμβασης. Αλλιώς, θα φύγετε από την ευρωζώνη, θα φύγετε από την ΕΕ.

Είναι η πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά ξένες δυνάμεις επιβάλλουν απολύτως τη μορφή της κυβέρνησης που θα σχηματιστεί.

Το επόμενο βήμα είναι – αφού μας καταλογίζουν πλήρη ανικανότητα – είναι να μας πουν ότι δεν χρειαζόμαστε καν κυβέρνηση και ότι θα μας κυβερνούν απευθείας από τις πρωτεύουσές τους.

Αυτό είναι το ένα βάθρο πάνω στο οποίο «στηρίζεται» αυτή η περίφημη προσπάθεια «εθνικής συνεννόησης»

Το άλλο είναι οι επιδιώξεις και οι σκοπιμότητες της εγχώριας ολιγαρχίας. Είναι χαρακτηριστικό από αυτή την άποψη σημερινό δημοσίευμα του βρετανικού Guardian με τίτλο “ Greek business community eager for government of national unity”, όπου παρουσιάζονται απόψεις οικονομικών παραγόντων για το θέμα του σχηματισμού μιας τέτοιου είδους κυβέρνησης.

Όπως επισημαίνεται σ’ αυτό: «για την ελληνική βιομηχανία και το εμπόριο, όσο πιο γρήγορα ο Γιώργος Παπανδρέου παραιτηθεί από πρωθυπουργός τόσο το καλύτερο. Για χάρη της  οικονομίας που βρίσκεται  σε ελεύθερη πτώση  τα δύο τελευταία χρόνια,  θα ήθελαν να δουν μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή σωτηρίας που θα διευθύνεται από ένα μη πολιτικό πρόσωπο».

"Αυτό θα ήταν ένα πολύ θετικό αποτέλεσμα," δήλωσε.«Είμαι σίγουρος ότι ολόκληρη η επιχειρηματική κοινότητα θα έβλεπε πολύ θετικά το σχηματισμό μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας."

Ποιος;

Μα ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος, πρόεδρος του ΣΕΒ,  που «απογοητευμένος» περιέγραψε πρόσφατα τις εξελίξεις ως «την κάθοδο στην σύγχρονη εκδοχή της κόλασης» - αφού η οικονομία θα συρρικνωθεί κατά 5,5 % ετησίως εν μέσω μιας  οικονομικής στρατηγικής που υιοθετήθηκε μετά και τον Ιούλιο, ενώ εντείνεται η κοινωνική αναταραχή.

Ο Κωνσταντίνος Μίχαλος, Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Αθηνών, δήλωσε στο ραδιόφωνο του BBC: «Νομίζω ότι σύντομα εντός των επόμενων 10 ημερών θα έχουμε αυτή τη μεταβατική κυβέρνηση εθνικής ενότητας που θα πρέπει να διασφαλίσει τα συμφέροντα της ελληνικής οικονομίας και της ευρωπαϊκής οικονομίας . "

Η «Ελληνική βιομηχανία» - παρουσιάζεται στο δημοσίευμα - ως απελπισμένη για το αν η χώρα θα παραμένει μέλος του ευρώ και θα χαιρέτιζε το διορισμό του, ας πούμε, του Λουκά Παπαδήμου, πρώην αντιπρόεδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ως προσωρινού επικεφαλής μιας κυβέρνησης τεχνοκρατών.

Εκφράζεται η ελπίδα, πάνω απ 'όλα, ότι  έτσι, αυτό που το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) ονομάζεΙ "εξαιρετικά κρίσιμη" κατάσταση της οικονομίας, μπορεί να αρχίσει να αντιμετωπίζεται με ένα «πιο συστηματικό πρόγραμμα  ιδιωτικοποιήσεων και  απελευθέρωσης των υπηρεσιών». Στα δύο χρόνια από τις εκλογές του 2009 δεν έχει πραγματοποιηθεί (σύμφωνα με αυτούς τους κύκλους) ούτε  μία ιδιωτικοποίηση - εκτός από το ξεπούλημα των υπόλοιπων μετοχών της κρατκής συμμετοχής στον ΟΤΕ στην Deutsche Telekom. Η  στρατηγική του Βενιζέλου για το διάστημα 2011 - 2015, ζητεί, ωστόσο, € 50 δισ. από τις κρατικές μεταβιβάσεις.

Ο Δασκαλόπουλος κατήγγειλε, επίσης, την επέκταση του δημόσιου τομέα καθώς και τη δημόσια και εθνική "σπατάλη" με διάφορους τρόπους. Αλλά, υποστηρίζει, επίσης ότι η τρόικα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΕΚΤ και ΔΝΤ) "υποτιμά σοβαρά το βάθος και τη διάρκεια της ύφεσης".

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Guardian φαίνονται καθαρά και οι επιδιώξεις των κύκλων της εγχώριας οικονομικής ολιγαρχίας.

Αυτή τη στιγμή όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά.

Για το αν σχηματιστεί αυτή η απίθανη κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» και «εθνικής σωτηρίας».

Για τη σύνθεσή της – αν θα είναι κυβέρνηση με τεχνοκράτες ή και με πολιτικά στελέχη.

Για τον επικεφαλής της  - αν θα είναι ο Παπαδήμος, άλλος τεχνοκράτης.

Μήπως θα είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος όπως περίμεναν κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Ή μήπως, τελικά, ο «αντιεξουσιαστής» Γιωργάκης παραμείνει όσο περισσότερο  μπορεί στο πρωθυπουργικό θώκο;

Ή όλα αυτά τελικά, αυτοί οι σχεδιασμοί και οι μηχανορραφίες, καταρρεύσουν σα χάρτινος πύργος, κάτω από την πίεση ενός και μόνο παράγοντα.

Την ασίγαστη ενότητα και πάλη του λαού μας, την αποφασιστικότητα και ωριμότητά του.

Ιδού η Ρόδος, λοιπόν …….

Το ιστορικό ανέκδοτο του Γιώργου Παπανδρέου, οι προσδοκίες του Μπένυ, ο νέος – δοτός – πρωθυπουργός και η κυβέρνηση εθνικής υποταγής

Τις τελευταίες ώρες γινόμαστε μάρτυρες δραματικών εξελίξεων που αφορούν την τύχη της Ελλάδας, ενώ βιώνουμε ταπεινωτικές παρεμβάσεις των Ευρωπαίων «εταίρων» οι οποίοι απαιτούν να καθορίσουν ερήμην των Ελλήνων πολιτών τη μορφή και την πορεία των γεγονότων θέτοντας διαρκώς τελεσιγραφικούς όρους.

Αν δεν είχαν ένα τραγικό χαρακτήρα όλα αυτά θα λέγαμε ότι θα ήταν μια απίστευτη φαρσοκωμωδία.

Παραθέτουμε ορισμένα βίντεο τα οποία πλέον αποτελούν ντοκουμέντα της ιστορίας μας, της Δημόσιας Ιστορίας μας (Public History) και τα οποία θα συζητούν για πολλά χρόνια οι Έλληνες και όχι μόνο.

Το πρώτο που έχει και το χαρακτήρα ιστορικού ανέκδοτου είναι η δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου «Δεν είμαι γαντζωμένος σε καμία καρέκλα …» και ότι «… φορτώνομαι το πολιτικό κόστος που εγώ προσωπικά δεν δημιούργησα …». Αντίθετα τον ενδιαφέρει πώς θα «σώσει την πατρίδα».

Ας αρχίσουν, λοιπόν, οι … χοροί της συζήτησης για τη δημιουργία ενός «εθνικού σχήματος» μαζί με τη ΝΔ, το οποίο θα σώσει τη χώρα, αφού βεβαίως ψηφίσει και υλοποιήσει στο ακέραιο τις εξοντωτικές απαιτήσεις της νέας δανειακής σύμβασης. Αυτό το ονόμασε «ομαλή πορεία»  της χώρας και μετά βεβαίως ας πάμε και στις εκλογές …

Οποιοδήποτε σχόλιο χάνει τη σημασία του μπροστά σε τέτοια αναισθησία.

Ο πλήρης κυνισμός και αμοραλισμός από τον τραγικό απόγονο της παπανδρεϊκής δυναστείας που συνεχίζει μετά τον απίστευτο κατήφορό του να εκβιάζει σταθερά και συστηματικά τον ελληνικό λαό.

 Ο πρωθυπουργεύων Ευάγγελος (Μπένυ) Βενιζέλος αφού διαχώρισε τη θέση του για το δημοψήφισμα, εμφανίζεται ως ο αρχιτέκτονας της νέας «λύσης» - σύμφωνα με δημοσίευμα του Reuters – προσδοκώντας να γίνει στο άμεσο μέλλον ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, και ίσως μελλοντικός πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Η φωτογραφία που ακολουθεί είναι χαρακτηριστική.

Απίστευτης γελοιότητας είναι οι δηλώσεις και οι παρεμβάσεις των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ.

Οι οποίοι από ένθερμοι χειροκροτητές του Παπανδρέου – και τούμπαλιν – εμφανίζονται ως άτεγκτοι υπερασπιστές της  λύσης μιας κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας», λειτουργώντας ως φερέφωνα εντολών εγχώριων και ξένων κέντρων εξουσίας. Και φυσικά πάνω απ’ όλα αγωνιώντας να διασώσουν την «προνομιούχα» θεσούλα τους.

Θαυμάστε και το σχετικό βίντεο.

Η κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» βρίσκεται προ των πυλών.

Μια κυβέρνηση στηριγμένη στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ, τα δύο κατεξοχήν καθεστωτικά κόμματα, με συζήτηση για τη σύνθεσή της – αν έχει και πολιτικά στελέχη ή μόνο εξωκοινοβουλευτικά κοινής αποδοχής.

Με επικεφαλής, όπως τονίζουν και ξένες πηγές, μια προσωπικότητα  με «διεθνές κύρος». Σε πρώτη γραμμή βρίσκεται το όνομα του Λουκά Παπαδήμου, όπως ανέφεραν δημοσιεύματα του Reuters, του CNN και άλλων. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές η ίδια η Μέρκελ ανέφερε το όνομα του πρωθυπουργού που θα ήταν ανεκτός από τη γερμανική κυβέρνηση.

Στην ουσία, λοιπόν, μιλάμε για «δοτό» πρωθυπουργό και κυβέρνηση ανδρεικέλων που θα αναλάβουν να ικανοποιήσουν μέχρι τελευταίας γραμμής τις απαιτήσεις των ξένων αρπακτικών και δανειστών υλοποιώντας  τα πιο σκληρά μέτρα που έχει γνωρίσει ο ελληνικός λαός στη νεότερη πολιτική του ιστορία.

Στην ουσία, πλέον, δεν μιλάμε για απλή υποτέλεια. Αλλά για πλήρη υποταγή στα κελεύσματα και τα τελεσίγραφα των αγορών, των τραπεζιτών, των νεοαποικιοκρατικής νοοτροπίας Ευρωπαίων και των εγχώριων συνεργατών τους, της εγχώριας οικονομικής και πολιτικής  ολιγαρχίας.

Είναι αδιανόητο και απίστευτα λυπηρό το γεγονός ότι ούτε ένας μέχρι στιγμής από τους βουλευτές και τα στελέχη των κομμάτων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ,  δεν έχει το πολιτικό και ηθικό ανάστημα να πει τα πράγματα με το όνομά τους.

Περιχαρακώνονται πίσω από το  μανδύα της κυβέρνησης "εθνικής σωτηρίας", "εθνικής συνεννόησης", μιλούν για την ανάγκη να δείξουμε καλό πρόσωπο στους ξένους και τους δανειστές, χωρίς να αναφερθούν ούτε κατ’ ελάχιστον στα δεινά που υφίσταται ο ελληνικός λαός.

Οι εξελίξεις αυτές αποτελούν σαφή αντιδημοκρατική εκτροπή και έναν ξεκάθαρο βιασμό της βούλησης του ελληνικού λαού.

Το ισχυρό ΟΧΙ που εξέπεμψε ο ελληνικός λαός και στις τελευταίες παρελάσεις στην 28^η Οκτωβρίου ήταν ΟΧΙ στις πολιτικές του Μνημονίου, στις ληστρικές συμβάσεις που υπόγραψε η κυβέρνηση και τώρα υιοθετεί και η ΝΔ.

Με κανέναν τρόπο δεν αξίωναν τη συνέχιση της ίδιας βάρβαρης πολιτικής. Έστω και μασκαρεμένης.

Είναι αναγκαίο οι Έλληνες πολίτες να οργανώσουν την αντίσταση και τον αγώνα τους.

Ώρες ευθύνης είναι, όμως, και για τις ηγεσίες της Αριστεράς.

Που πρέπει να αναλάβουν το ιστορικό τους χρέος. Υιοθετώντας όχι μόνο συνθήματα ή τις συνηθισμένες μορφές πάλης, αναπαράγοντας περιχαρακώσεις, κλισέ και κομματικά στερεότυπα.

 Αλλά πρωτοστατώντας σε ένα παλλαϊκό αγώνα για την ανατροπή αυτής της πολιτικής. 

Το θέατρο του παραλόγου σε πλήρη εξέλιξη: φεύγει ή όχι ο Παπανδρέου και αν ναι, πώς; Ετοιμάζεται κυβέρνηση «εθνικού εμπαιγμού» κι όχι «σωτηρίας»

Η κυβέρνηση που φεύγει δεν φεύγει.

Ο Παπανδρέου που παραιτείται αλλά δεν παραιτείται …

Η κοινοβουλευτική ομάδα που θα καθαιρούσε τον αποτυχημένο πρωθυπουργό αλλά – τουλάχιστον κατά ένα μεγάλο μέρος της – τον χειροκροτεί …

Οι δελφίνοι του ΠΑΣΟΚ που εμφανίζονται δειλά – δειλά αλλά για να συνεχίσουν την ίδια πολιτική …

Που τολμούν – μαζί με τον ανεκδιήγητο πρωθυπουργό -  να θριαμβολογούν για τη σύναψη της επαίσχυντης συμφωνίας της 27^ης Οκτωβρίου, «μαλώνοντας» πάλι τους Έλληνες που τόλμησαν να εκφράσουν την καθολική τους αντίθεση …

Ο Σαμαράς και η ΝΔ που «συναινούν» για να «σώσουν» τη χώρα ώστε να υλοποιηθεί η συμφωνία – θηλιά για την Ελλάδα και τους Έλληνες, συμφωνία που είχαν καταγγείλει …

Από κοντά και άλλοι επίδοξοι σωτήρες και «υπεύθυνοι» ηγέτες, τύπου Ντόρας Μπακογιάννη, που σπεύδουν να δηλώσουν την ετοιμότητά τους για συμμετοχή σε «εθνικά» σχήματα.

Ένα γαϊτανάκι υποκρισίας, μηχανορραφιών παρασκηνίων, πολιτικών δοσοληψιών, όπου στο όνομα της σωτηρίας της χώρας, εγγράφονται προσωπικές στρατηγικές, οι επιδιώξεις διατήρησης με μια ορισμένη αναδιάταξη και «μασκάρεμα» του πολιτικού προσωπικού.

Και πάνω απ’ όλα η διασφάλιση εφαρμογής της ιταμής πολιτικής, των συμφωνιών υποτέλειας και υποδούλωσης του ελληνικού λαού, και της διατήρησης των θεμελιακών συμφερόντων των ντόπιων και ξένων ολιγαρχών και κερδοσκόπων.

Με ένταση των εκβιαστικών διλημμάτων και της προσπάθειας παγίδευσης των Ελλήνων πολιτών.

Το πολιτικό  σύστημα σε σήψη.

Που στην προσπάθειά του να διασωθεί είναι σίγουρο ότι θα οδηγήσει τη χώρα σε μεγαλύτερες περιπέτειες και θα υποθηκεύσει το μέλλον των Ελλήνων για πολλές γενιές.

Μοναδική λύση ο λαός, οι Έλληνες πέρα από πολιτικές διαφορές να πάρουν την τύχη στα χέριά τους.

Να επαγρυπνούν και να μην αφεθούν να παγιδευτούν στα νέα διλήμματα και εκβιασμούς.

Μέχρι αυτή «σκουριά» και σαπίλα να μας αδειάσει τον τόπο και να ανοίξει  προοπτική για μια διαφορετική πορεία της Ελλάδας.

Παρουσιάζουμε συμβολικά ορισμένες σημερινές εικόνες έξω από τη Βουλή την ώρα που μέσα προχωρούσε η συζήτηση για την «ψήφο εμπιστοσύνης».

Πόση ακόμη υποκρισία, ταπείνωση και αθλιότητα μπορεί να κλείνει μέσα της;

Σήμερα λίγοι σχετικά ήταν οι συγκεντρωμένοι έξω από αυτήν.

Οι μέρες όμως για νέο παλλαϊκό ξεσηκωμό βρίσκονται πολύ κοντά. 

Τελεσίγραφο vs δημοψηφίσματος – σημειώσατε 1. Πώς η τραγικά ανεύθυνη στάση του Παπανδρέου οδήγησε σε μια ακόμη εθνική ταπείνωση

Το ιταμό τελεσίγραφο της Μέρκελ – Σαρκοζί – Λαγκάρντ που με ειρωνικό και απολύτως ηγεμονικό τρόπο έθεσαν στον «πρωθυπουργό» της χώρας και ευρύτερα στους Έλληνες εκβιαστικά διλήμματα – «ή δέχεστε τη συμφωνία και μένετε στην ευρωζώνη ή είστε εκτός» -  οδήγησε σε ραγδαίες εξελίξεις.

Στην ουσία της διάλυσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας, σε κρίση της πολιτικής ηγεσίας και σε αγωνιώδεις προσπάθειες πολλών να διασώσουν τις πολιτικές τους καρέκλες και ευρύτερα το σάπιο οικοδόμημα του αλυσοδέματος της χώρας στις επιλογές του Μνημονίου, του «κουρέματος» και στις ανεξέλεγκτες διαθέσεις των αγορών και της τρόικα.

Πριν να έρθουμε στην εσωτερική πτυχή του προβλήματος, θα θέλαμε να τονίσουμε και την ευρωπαϊκή της διάσταση.

Είναι αλήθεια ότι κινδύνευε η ευρωζώνη από τη στάση της Ελλάδας;

Ο καθηγητής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Κλέμενς Φουστ, ο οποίος είναι και σύμβουλος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, ανέφερε:

«Ναι, είναι ριψοκίνδυνη η απόφαση του κ. Παπανδρέου και αυτό γιατί είναι πιθανό ο ελληνικός λαός να πει «όχι» στο πακέτο διάσωσης και το ερώτημα που τίθεται είναι τι θα γίνει στην περίπτωση αυτή».

Δύο δυνατότητες διακρίνει ο οικονομολόγος: «Η πρώτη είναι να επιστρέψουν οι Ευρωπαίοι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, κάτι που θεωρώ δύσκολο να γίνει, κυρίως στη Γερμανία που θα αισθάνεται ότι εκβιάζεται και η άλλη να σταματήσει η χορήγηση βοήθειας. Αυτό θα σήμαινε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θα είχε πόρους. Οι τράπεζες δεν θα ενισχύονταν πλέον από την ΕΚΤ και θα ακολουθούσε μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, την οποία όλοι φοβούνται. Στην περίπτωση αυτή η ελληνική κυβέρνηση θα υιοθετούσε ένα δικό της νόμισμα προκειμένου να αποτρέψει το οικονομικό χάος και αυτό θα ήταν η απαρχή της κατάρρευσης της ευρωζώνης. Εύλογες λοιπόν οι ανησυχίες».

Μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας θα σήμαινε κατ` αρχήν τη διαγραφή των απαιτήσεων των δανειστών της. Και όχι μόνο, όπως εξηγεί ο καθηγητής Φουστ. «Θα μπορούσε κανείς να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυτό με δεδομένο ότι η Ελλάδα δεν έχει μεγάλο βάρος στην ευρωζώνη. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι -για παράδειγμα στις χώρες όπως η Πορτογαλία- ότι θα μπορούσαν οι άνθρωποι να μπουν σε σκέψεις για την έκβαση του δικού τους προβλήματος. Θα είχαμε τότε ένα Bank-Run, δηλαδή οι πολίτες δεν θα εμπιστεύονται τις τράπεζες και θα τρέξουν πιθανότατα να βγάλουν τα χρήματά τους. Και η Πορτογαλία θα μπορούσε να εγκαταλείψει το ευρώ και ίσως η Ισπανία και η Ιταλία. Αυτές οι αλυσιδωτές αντιδράσεις είναι επικίνδυνες», λέει ο οικονομολόγος.

Αυτή είναι η μισή αλήθεια.

Γιατί η άλλη όψη βρίσκεται στο γεγονός ότι το οικοδόμημα της ευρωζώνης τρίζει επικίνδυνα από τις επιλογές και την μυωπική πολιτική που εφαρμόζουν οι ανίκανες πολιτικές ηγεσίες  της ΕΕ εδώ και πολλά χρόνια.

Σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές άγριας λιτότητας που πλήττουν τους πολίτες της Ευρώπης και υποθηκεύουν το μέλλον τους.

Οι όποιοι ατελείς πολιτικοί θεσμοί της ΕΕ έχουν υποκατασταθεί από τον άξονα Βερολίνου – Παρισιού και από ένα εσμό αξιωματούχων και υπαλληλίσκων που στην ουσία είναι έμμισθοι υπαλληλίσκοι των τραπεζών και των αγορών.

Δεν είναι δυνατόν αυτοί – όσο και οικονομική ή πολιτική ισχύ κι αν διαθέτουν – να λοιδορούν ολόκληρους λαούς, να προσβάλλουν την εθνική τους αξιοπρέπεια, να τους θέτουν ωμούς εκβιασμούς. Να εξαπολύουν το δικό τους ultimatum.

Αυτή η ωμή συμπεριφορά θα οδηγήσει σε οξύτατη κρίση σε όλη την Ευρώπη γιατί αυτό που στενά προσδιορίζεται ως «ελληνικό πρόβλημα» σύντομα θα εκραγεί και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης.

Από την άλλη, η απίστευτη στάση εθνικής μειοδοσίας του ανεκδιήγητου  Παπανδρέου, που ανεχόταν να προπηλακίζεται από τους ξένους «ηγέτες», να του υπαγορεύουν όρους και τελεσίγραφα.

Τόλμησε να εμφανιστεί όταν τέλειωσε η συνάντηση στις Κάνες και αφού είχε υποστεί  το «φτύσιμο» που όμοιο του δεν έχει δεχτεί Έλληνας πολιτικός ηγέτης και να ψελλίσει κάποια λόγια – και αυτό σημειολογικά στα αγγλικά -   όχι βέβαια απευθυνόμενος προς τον ελληνικό λαό, αλλά στους ξένους πάτρωνές του.

Οι ραγδαίες εξελίξεις που ακολούθησαν καταγράφουν την αχαρακτήριστη ανευθυνότητα του Παπανδρέου και του κύκλου του, όπως και ολόκληρης της κυβέρνησης.

Έτσι, έχουμε τις παλινωδίες της ύστατης στιγμής προκειμένου να γαντζωθεί μέχρι τέλους στην εξουσία.

Υπήρξε η δήλωση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού οικονομικών, κ. Βενιζέλου, που στην ουσία οδηγούσε στην ανατροπή του Παπανδρέου και του δημοψηφίσματος.

Υπήρξαν οι πολλαπλές δηλώσεις στελεχών του ΠΑΣΟΚ που ζητούσαν μέχρι και αντικατάσταση του πρωθυπουργού.

Ορισμένες είχαν και κάποια «γραφικότητα» - όπως, της κ. Διαμαντοπούλου που είπε ότι «δυσαρεστήθηκε» από το ύφος του Σαρκοζί και της Μέρκελ, αλλά πρέπει πάση θυσία να εφαρμοστεί η συμφωνία της 27^ης Οκτώβρη.

Του Λοβέρδου που έντεχνα έθεσε το δίλημμα ότι πρέπει να αποδεχτούμε τη θέση μας στην ευρωζώνη.

Μέχρι και του ανεκδιήγητου Ρέππα, που τόλμησε να μιλήσει και για την «προσφορά» του Γιώργου Παπανδρέου και άλλα πολλά.

Ήδη είχαμε χαρακτηρίσει την κυβέρνηση «σεσηπός πτώμα» - ένα πτώμα που σαπίζει και με την αποπνικτική του οσμή απειλεί να πνίξει όλη τη χώρα. Ότι αυτή αποτέλεσε την πιο ανίκανη και επικίνδυνη κυβέρνηση στην μεταπολεμική ιστορία της χώρας.

Το ανησυχητικό είναι ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη μια αγωνιώδης προσπάθεια πολλών κύκλων προκειμένου

Να διασώσουν ορισμένοι το «πολιτικό τους τομάρι».

Κυρίως όμως να διασφαλίσουν τη διατήρηση του ίδιου καθεστώτος – της επιβολής πάνω στον ελληνικό λαό της πιο σκληρής και άγριας λιτότητας σύμφωνα με τις τελευταίες δεσμεύσεις.

Το πολιτικό «ένδυμα» που επιχειρείται να δοθεί σ’ αυτή την προοπτική είναι η επονομαζόμενη κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» - στην οποία συγκλίνουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, το ΛΑΟΣ, η Ντόρα Μπακογιάννη και άλλες δυνάμεις.

Η μασκαράτα αυτή δεν έχει καμιά πολιτική και ηθική νομιμοποίηση απέναντι στον ελληνικό λαό.

Η δημοκρατική διέξοδος είναι  προσφυγή στις κάλπες και άμεσες εκλογές ώστε να εκφραστεί με όσο το δυνατόν πιο άμεσο τρόπο ο ελληνικός λαός.

Αυτό διεκδικούν τα κόμματα της Αριστεράς – ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ – καθώς και άλλες πατριωτικές δυνάμεις.

Πέρα από αυτό απαιτείται καθημερινή αγωνιστική ετοιμότητα από τους πολίτες ώστε να αποτρέψουν κάθε είδους επικίνδυνες και βαθιά αντιλαϊκές  μεθοδεύσεις.

Η πρωτοβουλία των εξελίξεων είναι αναγκαίο να περάσει στα χέρια των ίδιων των πολιτών με τη δημιουργία άμεσα και των δικών τους πρωτότυπων μορφών ενότητας και αγώνα.