Δραματικά γεγονότα στην Ουκρανία μετά τις προεδρικές εκλογές και την επικράτηση του Πέτρο Ποροσένκο

Με στραμμένη την προσοχή στις ευρωεκλογές και στις αυτοδιοικητικές εκλογές πέρασαν στα «ψιλά» των εφημερίδων και των καναλιών οι προεδρικές εκλογές και οι τελευταίες εξελίξεις στην Ουκρανία, την πολύπαθη αυτή χώρα.

Ο μεγιστάνας της σοκολάτας, λοιπόν, ο  Πέτρο Ποροσένκο νίκησε στις προεδρικές εκλογές της Κυριακής, ένας δισεκατομμυριούχος με «φιλοευρωπαϊκό» προσανατολισμό που  υποσχέθηκε να επιλύσει μια σύγκρουση που έχει δημιουργήσει τις μεγαλύτερες εντάσεις μεταξύ της Δύσης και της Ρωσίας μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Ο νέος ηγέτης της Ουκρανίας  καταλαμβάνει τη θέση που κατείχε ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ο οποίος εκδιώχθηκε το Φεβρουάριο μετά από τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Αυτό η εξέγερση και οι δραματικές εξελίξεις, που ακολούθησαν, οδήγησαν στην προσάρτηση από τη Ρωσία της χερσονήσου της Κριμαίας μετά από δημοψήφισμα, την άνοδο ενός αποσχιστικού κινήματος στην ανατολική Ουκρανία και ένα χείμαρρο βίας που μοιάζει όλο και περισσότερο σαν ένας εμφύλιος πόλεμος – σε περιορισμένο ακόμη βαθμό. Όλα αυτά  αποτελούν τεράστιες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει ο – κατά τα άλλα -  έμπειρος πολιτικός ο οποίος έχει υποσχεθεί να κινείται μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης.

Τα exit polls  που δόθηκαν στη δημοσιότητα αμέσως μετά τη λήξη της ψηφοφορίας έδειξαν ότι ο  Ποροσένκο λαμβάνει περισσότερο από το 55% των ψήφων. Η  πλησιέστερη αντίπαλος του, η πρώην πρωθυπουργός Γιούλια Τιμοσένκο, συγκέντρωσε το 12 έως 13%.

Οι δύο ακροδεξιοί εθνικιστικές υποψήφιοι φαίνεται να σημειώνουν φτωχά αποτελέσματα. Ο Oleg Tyagnibok του κόμματος Svoboda και ο Ντμίτρι Yarosh του Δεξιού Τομέα  έλαβαν ο καθένας  περίπου το 1% των ψήφων, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις εξόδου.

Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή υπολόγισε την τελική προσέλευση των ψηφοφόρων σε εθνικό επίπεδο σε 60%.

Η προσέλευση στις εκλογές του 2010 - κατά την οποία οι κάτοικοι της ανατολικής Ουκρανίας και της Κριμαίας θα μπορούσαν να ψηφίσουν ελεύθερα - ήταν 67%.

Ωστόσο, τα γεγονότα συνεχίζουν να παραμένουν δραματικά.

Φιλορώσοι αυτονομιστές κατέλαβαν το αεροδρόμιο του Ντόνεσκ στην ανατολική Ουκρανία.

Ενώ οι συγκρούσεις που ακολούθησαν μετά την επέμβαση των ουκρανικών δυνάμεων οδήγησαν σε δεκάδες νεκρούς και τραυματίες.

Ο πρόεδρος της Ρωσίας, Πούτιν κάλεσε την Ουκρανία να τερματίσει την «τιμωρητική» επιχείρηση  εναντίον των ανταρτών οι οποίοι ανέφεραν καταρχάς ότι τουλάχιστον 30 μαχητές έχουν μεταφερθεί στο νοσοκομείο της περιοχής.

Αυτονομιστές στην ανατολική Ουκρανία μιλούσαν, ωστόσο, για δεκάδες απώλειες την Τρίτη, καθώς μετά από άγριες συγκρούσεις με τις κυβερνητικές δυνάμεις της Ουκρανίας.

Οι εκπρόσωποι της αυτοαποκαλούμενης Λαϊκής Δημοκρατίας του  Ντόνετσκ ανέφεραν  ότι έχουν χάσει περίπου 50 μαχητές στις συγκρούσεις της Δευτέρας για τον έλεγχο του αεροδρομίου του Ντόνετσκ, ενώ ο διορισμένος από το Κίεβο δήμαρχος του Ντόνετσκ, Oleksandr Lukyanchenko, είπε ότι υπήρχαν περίπου 40 νεκροί, μεταξύ των οποίων δύο άμαχοι. Ισχυρίστηκε ότι πολλοί από τους νεκρούς ήταν Ρώσοι πολίτες.

Σε ένα κεντρικό νεκροτομείο εκπρόσωπος της αστυνομίας ανέφερε ότι είχε δει μια λίστα με 33 νεκρούς, ενώ οι γιατροί ισχυρίστηκαν υπήρχαν 43 μαχητές νεκροί από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ όπως και ένας πολίτης.

Οι αντάρτες έχουν ακόμα στον έλεγχο τους μια σειρά από κυβερνητικά κτίρια στο Ντόνετσκ και σε άλλες πόλεις της περιοχής, τα οποία έχουν καταληφθεί για περισσότερο από ένα μήνα, και σε μεγάλο μέρος της περιοχής. Ωστόσο, το αεροδρόμιο φαίνεται να αποτελεί την κόκκινη γραμμή για τις ουκρανικές αρχές, και όταν μια ομάδα περίπου 200 μαχητών προσπάθησε να το καταλάβει τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας πρωί συνάντησε σοβαρή αντίσταση, συμπεριλαμβανομένων αεροπορικών επιδρομών.

 Παρά τη βοήθεια που μπορεί να προσφέρει η Ρωσία ανεπίσημα στους αντάρτες στην ανατολική Ουκρανία, ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει καταστήσει σαφές ότι η περιοχή δεν είναι πιθανό να προσαρτηθεί με τον ίδιο τρόπο όπως η Κριμαία. Η Ρωσία δεν αναγνωρίζει τα δημοψηφίσματα ανεξαρτησίας στις περιοχές Ντόνετσκ και Luhansk, σε αντίθεση με το παρόμοιο δημοψήφισμα στην Κριμαία, και έχει αγνοήσει τις επανειλημμένες εκκλήσεις από τους τοπικούς ηγέτες να στείλει στρατό. Πράγματι, υπάρχει μια σταδιακή αλλά συνεχή απόσυρση του τακτικού ρωσικού στρατού από τα σύνορα, όπου έχει συγκεντρωθεί τις τελευταίες εβδομάδες.

Ωστόσο, φαίνεται ότι κατάσταση παραμένει εκρηκτική.

Τα προβλήματα είναι βαθιά και ο νέος ουκρανός  πρόεδρος έχει ν’ αντιμετωπίσει μια κρίση που μόνο να τελειώνει δεν φαίνεται.

Έτσι, ο Πέτρο Ποροσένκο μπορεί να φαίνεται ότι κέρδισε εύκολα τις εκλογές της Ουκρανίας με 54%. Αλλά οι συγκρούσεις στις ανατολικές περιοχές υπενθυμίζουν με τραγικό τρόπο τον κίνδυνο εκτεταμένου εμφυλίου πολέμου και τεμαχισμού της χώρας.

Για την επίτευξη του στόχου μιας ταχείας ειρήνης στα ανατολικά, ο Ποροσένκο μπορεί να χρειαστεί να δώσει στους αυτονομιστές περισσότερη αυτονομία. Πολλοί παρατηρητές θεωρούν ότι το να δώσει το Κίεβο  περισσότερο περιφερειακή αυτονομία είναι κάτι το αναπόφευκτο αφού οι περιοχές Ντόνετσκ και Luhansk ψήφισαν πριν από δύο εβδομάδες για να γίνουν ανεξάρτητες.

"Η Ουκρανία είναι πιθανό να περάσει μέσα από μια ευρεία συνταγματική μεταρρύθμιση, με υψηλή πιθανότητα να οδηγηθεί στην αποκέντρωση και κάποια μορφή ομοσπονδιοποίησης," εκτίμησαν οι αναλυτές  της Bank of America, Vadim Khramov και Βλαντιμίρ Osakovskiy.

Την εκλογή του Ποροσένκο χαιρέτισαν φυσικά οι Δυτικοί, ΗΠΑ και ΕΕ, αφού ο νέος πρόεδρος κινείται βασικά σε φιλοευρωπαϊκό προσανατολισμό.

Ταυτόχρονα, βέβαια, και ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών δήλωσε στο Reuters,  «eείμαστε έτοιμοι για διάλογο με τους εκπροσώπους του Κιέβου, με τον Πέτρο Ποροσένκο" .

Αυτό η δήλωση, ίσως, είναι μια μεταστροφή από τις προηγούμενες ψυχρές σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Ποροσένκο, το παρατσούκλι του  οποίου είναι "βασιλιάς της σοκολάτας", λόγω της εταιρεία γλυκισμάτων Roshen. Η ένθερμη υποστήριξη που έδωσε ο Ποροσένκο στους διαδηλωτές που ανέτρεψαν τον φιλικό προς τη Ρωσία πρώην πρόεδρο, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, τον έκανε στόχο της οργής της Μόσχας. Τον Μάρτιο, οι ρωσικές αρχές προχώρησαν σε  αντίποινα σε βάρος των επιχειρήσεων καραμέλας, κλείνοντας και το εργοστάσιο του σοκολάτας στο Lipetsk στη Ρωσία.

Ο Tim Ash, επικεφαλής ερευνητής των αναδυόμενων αγορών του Ομίλου Standard Bank, δήλωσε ότι εξακολουθεί να περιμένει από την Ρωσία να κάνει τη ζωή «δύσκολη» στη νέα ουκρανική διοίκηση.

Αν ο Ποροσένκο μπορέσει να κρατήσει τη χώρα ενωμένη και να εξομαλύνει τις σχέσεις με  τη Ρωσία, η επόμενη πρόκληση θα είναι αυτή που προέκυψε από τη βαθιά οικονομική κρίση πριν από έξι μήνες: την κληρονομιά μιας σχεδόν χρεοκοπημένης χώρας. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συμφώνησε να δώσει στην Ουκρανία 17 δισεκατομμύρια δολάρια σε ένα «σχέδιο διάσωσης», αλλά απαιτεί επίσης ότι το Κίεβο θα επιβάλει σκληρά μέτρα λιτότητας, όπως  αύξηση των φόρων και μείωση των επιδοτήσεων του φυσικού αερίου.

Μετά από χρόνια κακοδιαχείρισης και την υποτιθέμενη διαφθορά στο πλαίσιο του καθεστώτος Γιανουκόβιτς, ο Ποροσένκο κληρονομεί άδεια κρατικά ταμεία και μια οικονομία σε δεινή ανάγκη για σημαντικές μεταρρυθμίσεις. Οι παλιότεροι Ουκρανοί ηγέτες αγόρασαν ρωσικό φυσικό αέριο σε υψηλές τιμές και στη συνέχεια πωλούσαν σε επιχειρήσεις και ιδιώτες σε χαμηλότερες επιδοτούμενες τιμές.

Ο Ποροσένκο χρειάζεται, επίσης, η Ρωσία να συμφωνήσει σε μείωση των εκκρεμών χρεών της Ουκρανίας. Ο ενεργειακός γίγαντας Gazprom κατέχει μια καρτέλα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων που η Μόσχα μπορούσε να κραδαίνει πάνω από το κεφάλι του Κιέβου σαν ένα τρόπο άσκησης επιρροής στην ουκρανική κυβέρνηση. Επιπλέον, η ουκρανική κυβέρνηση είναι στριμωγμένη για την πρώτη δόση του δανείου από τη Ρωσία, με τη μορφή  3 δισ. δολαρίων σε κρατικά ομόλογα.

Ποιος είναι, όμως, ο  νέος πρόεδρος, ο επονομαζόμενος και «βασιλιάς της σοκολάτας»;

Ο Ποροσένκο, 48 ετών, είναι ένας «γλυκομίλητος» επιχειρηματία, ο οποίος έχτισε μια αυτοκρατορία καραμέλας από τις στάχτες της μετα-σοβιετικής οικονομίας της Ουκρανίας. Το Forbes υπολογίζει την περιουσία του στα 1,3 δισ. δολάρια.

Το 2000, το «ο βασιλιάς της σοκολάτας», ήταν ένας από τους ιδρυτές του κόμματος που τελικά εξελίχθηκε στο σημερινό Κόμμα των Περιφερειών Έχει εργαστεί και στις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος της χώρας, ως υπουργός Εξωτερικών κατά τη διάρκεια της φιλοδυτικής προεδρίας του Βίκτορ Γιούσενκο το 2009 - 2010 και εν συντομία ως υπουργός οικονομίας στο πλαίσιο του Γιανουκόβιτς. Αλλά ο  Ποροσένκο συμμάχησε με τους διαδηλωτές λίγο μετά την απόρριψη από τον Γιανουκόβιτς μιας συμφωνίας το Νοέμβριο για την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Ποροσένκο είναι ο έβδομος πλουσιότερος άνθρωπος της Ουκρανίας (και ο πλουσιότερος βουλευτής).

Το ενεργητικό του Ποροσένκο δεν περιορίζεται μόνο στην επιχείρηση ζαχαροπλαστικής. Περιλαμβάνει, επίσης, σημαντικό μερίδιο στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αρκετοί παρατηρητές έχουν υποδείξει ότι η δημοτικότητά του έχει ενισχυθεί από την ιδιοκτησία του Channel 5, ενός δημοφιλούς τηλεοπτικού σταθμού που υποστήριζε τις διαδηλώσεις στην πλατεία Ανεξαρτησίας του Κιέβου.

"Ο Ποροσένκο δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι κάτι διαφορετικό από τον Firtash ή τον Αχμέτοφ, για τους οποίους τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι ένα μέσο για την πολιτική πάλη," έγραψε ο δημοσιογράφος Sergii Leshchenko σε μια πρόσφατη στήλη.

Ο Ποροσένκο δήλωσε ότι θα πουλήσει τη  μάρκα σοκολάτας του, τη Roshen, αν γίνει πρόεδρος, αλλά δεν έχει καμία πρόθεση να πωλήσει το Channel 5 (σε απογοήτευση κάποιων παρατηρητών).

Ιδιαίτερα κρίσιμη, λοιπόν, η κατάσταση στην Ουκρανία.

Με έναν εκπρόσωπο των υπερ  - πλουσίων tycoon της Ουκρανίας στην κορυφή του κράτους.

Και με πολλές αβεβαιότητες και ερωτηματικά καθώς και με δραματική ένταση – μέχρι στιγμής – στις ανατολικές περιοχές της χώρας.

Τώρα, κάνοντας ορισμένους συνειρμούς με ορισμένες νέες εξελίξεις και στη δική μας χώρα – ειδικότερα με την εμφάνιση στην πρώτη γραμμή των πολιτικών δράσεων (έστω στο επίπεδο των δήμων) εκπροσώπων των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, θα αναρωτιόμαστε:

Μήπως ήρθε η ώρα να αναλάβουν και – τυπικά – τα πολιτικά ηνία οι φυσικοί εκπρόσωποι της οικονομικής ολιγαρχίας φτιάχνοντας εν ανάγκη και νέα πολιτικά σχήματα;

Ή θα αρκεστούν σε ένα ριμέικ του πολιτικού συστήματος αξιοποιώντας τις όποιες πολιτικές εφεδρείες; Έστω και με κάποια αλλαγή στις πολιτικές δυνάμεις ου διαχειρίζονται την εξουσία χωρίς, όμως, ουσιαστική μεταβολή στις πολιτικές που εφαρμόζονται;

«Χαίρε», υπουργέ – το τελευταίο τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου … αφιερωμένο στους νέους που αγωνίζονται

Ένα τελευταίο τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου  και το σχετικό βίντεο.

Με πολύ επίκαιρο νόημα.

Το αφιερώνουμε φυσικά στους νέους ανθρώπους.

Γιατί φυσικά αποδέκτες του «υπουργούς» και τους ομοίους τους, δεν μπορεί να τους έχει … 

Ξεκινά αύριο ο εξεταστικός μαραθώνιος. Καλή επιτυχία, παιδιά!

Ξεκινάει και φέτος ο μαραθώνιος των Πανελληνίων.

Δεκάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι, μαθητές θα βρεθούν αύριο νωρίς το πρωί  στα σχολεία.

Με πολλή αγωνία και πολλά όνειρα …

Σε μια κατάσταση, βέβαια, ζοφερή και ιδιαίτερα σκληρή για τους νέους.

Πολλοί από τους οποίους βιώνουν τη βαθιά αδικία και αισθάνονται απογοήτευση ή και έχουν τάσεις παραίτησης.

Εμείς, θέλουμε να τους διαβεβαιώσουμε ότι ο αγώνας, που δίνουν, αξίζει.

Είναι δικός τους και σε οποιαδήποτε περίπτωση αυτοί θα είναι οι νικητές.

Και ότι μπορούν – παρ’ όλες τις δυσκολίες – ν’ ανοίξουν νέους δρόμους στη ζωή τους.

Την ίδια στιγμή ετοιμάζονται και οι μαθητές της Α΄ Λυκείου να ξεκινήσουν τη δική τους περιπέτεια με τις εξετάσεις αυτού του «Νέου Λυκείου» μέσω της Τράπεζας Θεμάτων που με απίστευτη προχειρότητα και ανευθυνότητα εφαρμόζει το Υπουργείο Παιδείας.

Ένα «Νέο Λύκειο» που μετατρέπεται σε κέντρο ατελείωτων εξετάσεων με σκληρούς όρους και στην ουσία αυστηρά ταξικά προσδιορισμένο που αποσκοπεί στο να διώξει και να απορρίψει μαθητές, ιδιαίτερα από τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα.

Και αυτά τα παιδιά έχουν ανάγκη τη στήριξη και την αλληλεγγύη μας.

Και οπωσδήποτε ένα καλύτερο σχολείο, ένα διαφορετικό Λύκειο – πιο ανθρώπινο, πιο κοντά στις ανάγκες τους, με ουσιαστικές γνώσεις, δημοκρατικό και ανοικτό που να ανοίγει δρόμους για το μέλλον.

Και όχι ένα Λύκειο – ταφόπλακα στα όνειρα και τις φιλοδοξίες των νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους.

Προς επιτάχυνση των πολιτικών εξελίξεων - εν όψει ανασχηματισμός και αλλαγή του εκλογικού νόμου

Μετά τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών μπαίνουμε σε μια περίοδο με συμπιεσμένο τον πολιτικό χρόνο.

Ήδη ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας επισκέφτηκε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και ζήτησε εκλογές  το συντομότερο δυνατό.

 Ταυτόχρονα, ζήτησε από την κυβέρνηση να μην προχωρήσει μονομερώς στην όποια διαπραγμάτευση του χρέους, στην προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων  - ειδικότερα των παραλιών, στο διορισμό του νέου διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, όπως και στη λήψη νέων δυσβάστακτων μέτρων λιτότητας.

Από την άλλη, η κυβέρνηση κάνει σα … να μην καταλαβαίνει.

Χαρακτηρίζει την επίσκεψη και την απαίτηση του κ. Τσίπρα ως  … συνταγματική εκτροπή!\

(Παρακολουθήστε σε διπλανή στήλη βίντεο με δηλώσεις του Βενιζέλου μετά τις ευρωεκλογές του 2009 για να διαπιστώσετε την απίστευτη υποκρισία και γελοιότητα αυτών που μας κυβερνούν).

Υπό εξέλιξη βρίσκεται ένα γενικευμένο λίφτινγκ του κυβερνητικού σχηματισμού με σαρωτικό ανασχηματισμό.

Ήδη πολλά ονόματα βρίσκονται στον «αέρα» …

Τη στιγμή που γίνεται προσπάθεια «διεύρυνσης» της κυβερνητικής πλειοψηφίας με την επανένταξη … λες και δεν ήταν … περιπτώσεων όπως ο Λοβέρδος, ο Ανδρουλάκης κα.

Ο Βενιζέλος – πανικόβλητος – σπεύδει να συναντήσει και αυτός τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να προτείνει αλλαγή του εκλογικού νόμου και ιδιαίτερα την αφαίρεση ή τροποποίηση του μπόνους των 50 εδρών για το πρώτο κόμμα.

Με άλλα λόγια ΠΑΣΟΚ και ΝΔ χρησιμοποίησαν αυτή τη ληστρική διάταξη για να μας σύρουν στα μνημόνια, να επιβάλλουν τις καταστροφικές πολιτικές λιτότητας και εξόντωσης των Ελλήνων πολιτών και τώρα που αμφισβητείται η πρωτιά του ενός ή του άλλου καταφεύγουν τυχοδιωκτικά σε μια αλλαγή του εκλογικού νόμου.

Βεβαίως, από θέση αρχής ο Νέος Μέτοικος τάσσεται υπέρ της απλής αναλογικής ώστε να εκφράζεται όσο το δυνατόν πιο ανόθευτα η βούληση των πολιτών και να διευκολύνονται οι κυβερνητικές συνεργασίες που θα στηρίζονται σε προγραμματική και διαφανή βάση και όχι σε πλαστούς συσχετισμούς και σε συναλλαγές παρασκηνίων.

Επιχειρείται, ωστόσο, έτσι να τεθεί ένα δίλημμα και στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ …

Οπότε μένει να δούμε και ποια θα είναι η απάντησή της.

Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση θεωρούμε ότι ο πολιτικός χρόνος στενεύει ασφυκτικά για την κυβέρνηση.

Ότι οι πολίτες δεν είναι διατεθειμένοι να υπομείνουν άλλα βάρβαρα και δυσβάστακτα μέτρα.

Οπότε διανύουμε ήδη μια περίοδο που μετρά αντίστροφα με πρώτο σταθμό το φθινόπωρο και βαθύτερη κατάληξη την επόμενη άνοιξη.

Και βλέπουμε … 

Το κίνημα του νεοφασισμού σαρώνει την Ευρώπη: επανάληψη του σκηνικού της δεκαετίας 1930-1940;

του Μ …

Αυτός είναι ο νέος χάρτης της ευρωπαϊκής κοινότητας το 2014, που δεν διαφέρει πολύ από τον αντίστοιχο της δεκαετίας του '30, όταν μετά την αποτυχία της Κοινωνίας Των Εθνών, το φάντασμα του φασισμού άπλωνε το πέπλο του πάνω από την Ευρώπη.

The Map of neo Nazi parties- EU
9.3% Greece
13% Finland
25% France
22% United Kingdom
23% Denmark
The fandom of the 1930's is here

  Η δεκαετία 1930-1940, θεωρείται η πιο κρίσιμη στιγμή της ευρωπαϊκής ηπείρου, καθώς μετά τον τερματισμό του Α Παγκοσμίου Πολέμου, στο επονομαζόμενο διάστημα του Μεσοπολέμου, ανήλθε ο φασισμός και ο ναζισμός, ενώ σε πολλές χώρες υπήρχε κυβέρνηση της (άκρα)δεξιάς. Η Ευρώπη μετά το αιματοκύλισμα της απέναντι στις έννοιες του εθνικισμού και του ιμπεριαλισμού, στον πόλεμο όπου τερματίστηκαν οι τελευταίες μεγάλες αυτοκρατορίες των Αψβούργων και η Οθωμανική, δημιούργησε την ΚΤΕ, έχοντας ως όραμα ένα ευρωπαϊκό δημοκρατικό μέλλον, που επισφραγίστηκε με την Συνθήκη των Βερσαλλιών (28  Ιουνίου 1919). Η ΚΤΕ, σκοπό είχε να αποτελέσει δικλείδα για τη διεθνή ασφάλεια και ειρήνη, καταδικάζοντας τις χώρες με πολεμικές διαθέσεις, δημιουργώντας επίσης μια Ένωση Εθνών, με όρους την εθνική αυτοδιάθεση και την ιδέα ένα κράτος για κάθε έθνος. 

  Ωστόσο, η δημοκρατία στην Ευρώπη είχε βασιστεί μετά το 1918 σ' έναν ασταθή συνασπισμό διεθνών και εγχώριων δυνάμεων, ο οποίος πλέον κατέρρεε, αφήνοντας πίσω όλο και λιγότερους δημοκράτες. Η διεθνής στήριξη της δημοκρατίας μειωνόταν με το πέρασμα του χρόνου. Η κληρονομιά του μεσσιανικού φιλελευθερισμού του Προέδρου των ΗΠΑ Wilson υπονομευόταν από τον αμερικανικό απομονωτισμό, ενώ οι νικητές του Πολέμου στην Ευρώπη - Βρετανία και Γαλλία - ανησυχούσαν περισσότερο για τον κομμουνισμό παρά για τη δικτατορία.

  Επομένως, παρατηρείται η ισχνή υποστήριξη της δημοκρατίας στην Ευρώπη, καθώς και ότι ο φόβος του κομμουνισμού έσπρωξε τους φιλελεύθερους προς πιο αυταρχικές λύσεις. Η ευρωπαϊκή αριστερά είχε εξασθενίσει από τη διάσπαση σοσιαλδημοκρατών και κομμουνιστών, έτσι ώστε να μην μπορέσει να επανέλθει στα επίπεδα του 1918-19. Η δημοκρατία επέζησε εκεί όπου οι σοσιαλδημοκράτες συνέπηξαν συμμαχία με τους αγροτικούς πληθυσμούς. Από την μεριά της συντηρητικής δεξιάς, ευχαρίστως θα επέστρεφαν σε πιο ελιτίστικους ή ακόμα και μοναρχικούς τρόπους διακυβέρνησης.

  Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης παρατηρήθηκε η κούραση του φιλελευθερισμού, η καταρράκωση της Αριστεράς και ο δεσποτισμός της Δεξιάς στην Ιταλία, την Κεντρική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Αναλυτικότερα, υπήρχε ποικιλία καθεστώτων με τη  δικτατορία του Αντονέσκου στη Ρουμανία, τη στρατιωτική κυβέρνηση στην Ισπανία, την Ουγγαρία και την Ελλάδα και τα μονοκομματικά καθεστώτα της Γερμανίας και της Ιταλίας. Οι στρατηγοί Φράνκο και Μεταξάς φοβούμενοι την μαζική πολιτική χρησιμοποίησαν την καθεστηκυία τάξη της μοναρχίας. Η νέα ριζοσπαστική Δεξιά στην Ιταλία και τη Γερμανία ανήλθε στην εξουσία με εκλογές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες.

  Μέσω του κοινοβουλευτικού συστήματος αναπτύχθηκε λοιπόν ο αυστροφασισμός του Ντόλφους, ο φασισμός του Μουσολίνι και ο εθνικοσοσιαλισμός του Χίτλερ. Μετά την άνοδο τους στην εξουσία τα καθεστώτα αυτά (που είχαν ξεκινήσει ως μορφώματα) καταστρατήγησαν τις αξίες του φιλελεύθερου δικαίου, δημιουργώντας νέους νόμους. Για την προστασία της Volksgemeinschaft ο νόμος έπαυε να προστατεύει τα δικαιώματα των Εβραίων και των τσιγγάνων, καθώς και των εκφυλισμένων ομάδων της φυλής των Αρίων: ακοινωνικών, ομοφυλοφίλων, των σωματικά και διανοητικά υστερούντων και φυσικά των αντικαθεστωτικών, έχοντας ως όπλα την αστυνομική καταστολή και την ιατρική βία. Ο Μουσολίνι καθιέρωσε το καθεστώς του με την φαρσοκωμωδία της "πορείας προς την Ρώμη", υιοθετώντας το σύμβολο με τις fasces, που κατείχαν οι Ρωμαίοι δικτάτορες, ενώ το καθεστώς του Φύρερ περιγράφεται εξαίσια κ ρεαλιστικά στην παράσταση του Brecht : Τρόμος και αθλιότητα του Γ' Ράιχ. 

  Αυτές οι επιλογές ξεκίνησαν από την κάλπη και εύλογα αναρωτιόμαστε αν υπάρχουν συσχετισμοί με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών σήμερα. Ο κλυδωνισμός της δημοκρατίας οδήγησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έναν πόλεμο ιδεολογιών απέναντι στον φασισμό και τον ναζισμό και την υποδούλωση ολόκληρης της Ευρώπης σε φασιστικό προτεκτοράτο. Την επομένη των αποτελεσμάτων της κάλπης των ευρωεκλογών   διαφαίνεται εκ νέου το φάντασμα του νεοναζισμού πάνω από την Ευρώπη στο πλαίσιο της νέας κρίσης της δημοκρατίας στην ήπειρο. Επιβάλλεται να αναλογιστούμε από τα λάθη μας, προτού να είναι πολύ αργά, όπως αργή ήταν και η αντίδραση στο φασιστικό θίασο του Χίτλερ. Ο Santayana είχε γράψει: <<ο λαός που δεν μαθαίνει από την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει.>> Απ'  ότι φαίνεται δεν μάθαμε από την ιστορία μας και είμαστε ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

  Η δημοκρατία περισώζεται με ενεργούς πολίτες, όχι αδιάφορους, με πνευματική οξυδέρκεια, όχι με πνευματικό λήθαργο, με αδιάφθορους πολιτικούς και εκλογική τιμωρία των ενόχων, όχι με κυβέρνηση εντολοδόχων και αδιαφορία στα εγκλήματα και τις απειλές των πολιτικών. Η διόρθωση της κακής δημοκρατίας δεν απαιτεί καλό φασισμό ούτε νοείται να στέλνεται στο ευρωκοινοβούλιο ο άνθρωπος που κατέβασε τη φασιστική σημαία, με ανθρωπάρια που σκοπό έχουν να την ανυψώσουν εκ νέου! 

Άνω του 50% των αστυνομικών ψήφισε Χρυσή Αυγή! Να τους χαιρόμαστε …

Πάλι οι αστυνομικοί ψήφισαν μαζικά τη Χρυσή Αυγή, σε ποσοστό που ίσως υπερβαίνει το 50%. Παρ' ότι οι ένστολοι «διασκορπίστηκαν» σε περισσότερα αλλά και διαφορετικά εκλογικά τμήματα από τις βουλευτικές εκλογές του 2012, πάλι εμφανίζονται να «γιγαντώνουν» το ποσοστό του ακροδεξιού κόμματος.

Παρ' ότι μεσολάβησε η δολοφονία του Παύλου Φύσσα όπου η ΕΛ.ΑΣ. ανέλαβε τον ρόλο του ερευνητή της υπόθεσης και παρά τις εσωτερικές έρευνες για «θυλάκους» της οργάνωσης μέσα στην Αστυνομία, οι ένστολοι φαίνεται να ψήφισαν ακόμη πιο δυναμικά τη Χρυσή Αυγή από τις εκλογές του καλοκαιριού του 2012. Δημιουργώντας για άλλη μια φορά, πλήθος ερωτηματικών για όσα συμβαίνει στο εσωτερικό της Αστυνομίας.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτει η εφημερίδα «Το Βήμα» είναι καταλυτικά.

Σύμφωνα λοιπόν με τους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους υπηρεσιών της ΓΑΔΑ συνολικά 2.738 αστυνομικοί ψήφισαν ανά 150-200 άτομα σε κάθε ένα από το 1014 ως το 1029 εκλογικά τμήματα, καθώς και από το 1046 έως το 1048 σε σχολεία της οδού Αμπελακίων και Αχαΐας, κοντά στο αστυνομικό μέγαρο της λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Είναι ενδεικτικό ότι κατά μέσον όρο σε αυτά τα 18 εκλογικά τμήματα (σ.σ. σε κάθε ένα ψήφιζαν περίπου 400-480 άτομα από τα οποία οι 150 έως 200 ήσαν αστυνομικοί) η Χρυσή Αυγή έλαβε από 16,32% ως 22,32% όταν ο μέσος όρος της στην Α' Αθηνών ήταν 7,81%. Είναι ακόμη χαρακτηριστικό ότι σε γειτονικά εκλογικά κέντρα, όπως το 1001 ή το 1030, όπου ψήφιζαν μόνο πολίτες, το ποσοστό του ακροδεξιού κόμματος ήταν 8,8% και 9,% αντιστοίχως. Δηλαδή, πιο απλά, όπου ψήφιζαν οι αστυνομικοί το ποσοστό της Χρυσής Αυγής υπερδιπλασιαζόταν.

Πιο αναλυτικά στο 1047 εκλογικό τμήμα η Χρυσή Αυγή έλαβε 22,32%, στο 1022 πήρε 21,18%, στο 1020 έλαβε 20% ενώ το «χαμηλότερο» ποσοστό το έλαβε στο 1029 τμήμα με... μόλις 16,54%.

Όπως ανέφεραν αναλυτές των αποτελεσμάτων, «το γεγονός ότι σε αυτά τα τμήματα ποσοστό περίπου 30-40% είναι αστυνομικοί σε συνδυασμό με τα δεδομένα των προηγούμενων εκλογών, δείχνει ότι παρά τον θόρυβο που είχε δημιουργηθεί για τις σχέσεις ΕΛ.ΑΣ. - Χρυσής Αυγής, ακόμη περισσότεροι αστυνομικοί ψήφισαν το ακροδεξιό κόμμα».

Σημειώνεται ότι σε εκλογικά τμήματα που ψήφισαν αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. από το αρχηγείο της λεωφόρου Κατεχάκη το ποσοστό της Χρυσής Αυγής ήταν 13-15%.

Οι «φύλακες του νόμου και της τάξης», λοιπόν, ψηφίζουν μαζικά το νεοναζιστικό έκτρωμα.

Μήπως έτσι εξηγούνται οι «ολιγωρίες» στην αντιμετώπιση των φαινομένων της ρατσιστικής και φασιστικής βίας.

Της «αδυναμίας» να εντοπίσουν τους υπευθύνους σωρείας επιθέσεων και βιαιοτήτων.

Ή της απίστευτης σκληρότητας που αντιμετωπίζονται από τα «όργανα της τάξης» των λαϊκών κινητοποιήσεων, των διαδηλωτών, των νέων ανθρώπων, καθενός που εκφράζει τη διαμαρτυρία του για την κοινωνική αδικία.

Ας τους «χαιρόμαστε», λοιπόν …

Φυσικά, η δημοκρατική και συντεταγμένη δεν μπορεί να παρακολουθεί παθητικά και «ουδέτερα» αυτά τα φαινόμενα στα σώματα ασφαλείας.

Άμεσα, απαιτούνται παρεμβάσεις και μέτρα εκδημοκρατισμού αυτών των σωμάτων ώστε να εφαρμόζονται και σ’ αυτό το χώρο το Σύνταγμα και οι νόμοι. 

Εργατική Πρωτομαγιά ή Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών :Χρονικό της Πρωτομαγιάς

H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δευτέρας Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του Μακελειού του Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διαμαρτύρονταν υπέρ της διεκδίκησης της οκτάωρης εργασίας και καλύτερων εργασιακών συνθηκών. Ωθούμενοι από τις πετυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συντρόφων τους, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886. Βασικό τους αίτημα αποτελούσε το οκτάωρο, καθώς την περίοδο εκείνη δεν υφίστατο στις ΗΠΑ κανονιστικό εργασιακό πλαίσιο και οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές. Στη δυναμική πορεία του Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι, ενώ περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.

  Οι βίαιες συμπλοκές έλαβαν χώρα τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών, στην οποία συμμετείχαν ενεργά μέλη του αναρχικού κινήματος. Παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία έλαβε την εντολή να διαλύσει με τη βία την κινητοποίηση. Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, άγνωστος από το πλήθος πέταξε προς τις αστυνομικές δυνάμεις μία χειροβομβίδα, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες. Σε απάντηση, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις διαδηλωτές και σημαντικός αριθμός τους να τραυματιστεί. Στη συμπλοκή έχασαν τη ζωή τους και άλλοι έξι αστυνομικοί από πυρά, χωρίς να εξακριβωθεί η προέλευσή τους. Την προηγούμενη μόλις ημέρα, επιπλέον 4 διαδηλωτές είχαν σκοτωθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις. Οκτώ συνδικαλιστές καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό για τη βομβιστική επίθεση που προκάλεσε το θάνατο του αστυνομικού. Μοναδικό επιχείρημα του εισαγγελέα, Τζούλιους Γκρίνελ, εναντίον τους ήταν η ενθάρρυνση του άγνωστου βομβιστή από τους λόγους που εκφώνησαν. Ως εκ τούτου, κρίθηκαν ένοχοι για συνωμοσία και θανατώθηκαν.

Η Πρωτομαγιά ανά τον κόσμο

Την επίσημη καθιέρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς από το ιδρυτικό συνέδριο της Δευτέρας Διεθνούς ακολούθησε η πρόταση του Ρέιμοντ Λαβίν, η οποία καλούσε σε διεθνή κινητοποίηση την ημέρα της επετείου των γεγονότων του Σικάγο το 1890. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη, με αποτέλεσμα οι διαδηλώσεις της 1ης Μαΐου να λάβουν έκτοτε ετήσιο χαρακτήρα. Ως γιορτή αφιερωμένη στους αγώνες των εργατών και στο σοσιαλιστικό κίνημα, η Πρωτομαγιά αποτελεί μία τεράστιας σημασίας επίσημη γιορτή για χώρες όπως η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, η Κούβα και τα πρώην Σοβιετικά κράτη. Οι εορτασμοί περιλαμβάνουν συνήθως μεγαλειώδεις λαϊκές και στρατιωτικές παρελάσεις.

Η σοβιετική Πρωτομαγιά σημαδευόταν από τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στο κέντρο της Μόσχας, η οποία διέσχιζε και την Κόκκινη Πλατεία, όπου βρίσκονταν ο εκάστοτε γενικός γραμματέας, η κυβέρνηση και όλο το Ανώτατο Σοβιέτ και παρακολουθούσαν μια αληθινή επίδειξη δύναμης.

Στη Βραζιλία, η μέρα των εργατών είναι επίσημη γιορτή που γιορτάζεται από τα συνδικάτα με ολοήμερες εκδηλώσεις.

Στην Ιαπωνία, παρά το γεγονός ότι η Πρωτομαγιά δεν έχει οριστεί επίσημα ως εθνική αργία από την κυβέρνηση, επειδή ημερολογιακά συμπίπτει με τη λεγόμενη χρυσή εβδομάδα των αργιών, είτε δίνεται από του εργοδότες ως αργία είτε λαμβάνεται ως άδεια άνευ αποδοχών από την πλειονότητα των Ιαπώνων. Σκοπός δεν είναι η συμμετοχή σε μαζικές διαδηλώσεις για τον εορτασμό της ημέρας, αλλά συνήθως, η προσωπική ξεκούραση. Συνήθως, ανήμερα της Πρωτομαγιάς, τα μεγαλύτερα εργατικά συνδικάτα διοργανώνουν πορείες και κινητοποιήσεις στο Τόκιο.

Στο Νεπάλ, η Πρωτομαγιά αναγνωρίστηκε ως εθνική αργία το 2007, παρότι γιορτάζεται στη χώρα από το 1963.

Η γερμανική Πρωτομαγιά αποτελεί μία σημαντική ημέρα, όπου παραδοσιακά τονίζεται η πολιτική σημασία την ημέρας στις περισσότερες περιοχές της και αναφέρεται συνήθως ως «Ημέρα των Εργατών». Μαζικές ετήσιες διαδηλώσεις λαμβάνουν χώρα στο Βερολίνο, οι μεγαλύτερες από τις οποίες διοργανώνονται από εργατικά συνδικάτα και πολιτικά κόμματα.

Οι ΗΠΑ και ο Καναδάς είναι οι μοναδικές χώρες στις οποίες ως Ημέρα της Εργασίας δεν εορτάζεται η Πρωτομαγιά, αλλά η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου. Το 1894, ο εορτασμός της Ημέρας της Εργασίας έγινε νόμος του κράτους των ΗΠΑ, με απόφαση του Κογκρέσου και νόμος του Καναδά με απόφαση του Kοινοβουλίου της χώρας. Στόχος ήταν η αποφυγή της ταύτισης των εργατικών κινημάτων με την αριστερά της χώρας στην οποία είχαν συμβεί τα γεγονότα του Σικάγου.

Η Πρωτομαγιά όπως καθιερώθηκε στην Ελλάδα

  Η πρώτη ελληνική κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε το 1893 από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη. Περίπου 2.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και διαδήλωσαν υπέρ της οκτάωρης εργασίας, της καθιέρωσης της Κυριακής ως αργίας και της κρατικής ασφάλισης για θύματα εργατικών ατυχημάτων. Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα, το οποίο επέδωσαν στον Πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Η κωλυσιεργία του προέδρου της Βουλής να το εκφωνήσει προκάλεσε τη μεγαλόφωνη αντίδραση του Καλλέργη, με αποτέλεσμα να συλληφθεί, με εντολή του προέδρου, για διατάραξη της συνεδρίασης. Ο Καλλέργης ξυλοκοπήθηκε και μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε για δύο μέρες. Λίγες μέρες αργότερα, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών.

Χρειάστηκε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια, ως το 1911 που γιορτάστηκε και πάλι η εργατική Πρωτομαγιά. Στο διάστημα αυτό ξέσπασαν μεγάλες απεργίες σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας και σε πολλούς κλάδους, ενώ πολλά σωματεία και δευτεροβάθμιες οργανώσεις δημιουργήθηκαν. Το 1911, η Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης αναλαμβάνει τη διοργάνωση της εργατικής Πρωτομαγιάς στη Θεσσαλονίκη. Οι αστυνομικές δυνάμεις επεμβαίνουν και συλλαμβάνουν τους πρωτεργάτες, ανάμεσα σ´ αυτούς τον Μπεναρόγια, που εξορίζεται στη Σερβία. Tην ίδια χρονιά, στην Αθήνα, αποφασίζεται να γιορταστεί εκ νέου η Πρωτομαγιά με πρωτοβουλία του Ν.Γιαννιού στο Μετς, με κεντρικό σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο». Η Αστυνομία οδήγησε τους Γιαννιό, Αποστολίδη και Παπαγιάννη στα γραφεία της γιατί «δεν είχαν άδειαν», όπου τελικά αφέθηκαν ελεύθεροι.

Η πρωτομαγιά γιορτάζεται ξανά το 1919 σε 12 πόλεις πανελλαδικά, ένα χρόνο μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ. Στο μεταξύ, ψηφίστηκε ο Ν.281/1914 «περί Σωματείων» με τον οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και τα σωματεία αρχίζουν να αποκτούν καθαρά εργατικό χαρακτήρα.

Σήμερα, βάσει νόμου, οι αργίες διακρίνονται σε αυτές που έχουν καθοριστεί ως ημέρες υποχρεωτικής αργίας, κατά τις οποίες απαγορεύεται κάθε βιομηχανική, βιοτεχνική, εμπορική εργασία και κάθε επαγγελματική εν γένει δραστηριότητα, καθώς βέβαια και η απασχόληση των μισθωτών, και ως ημέρες προαιρετικής αργίας, στις οποίες επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του εργοδότη η λειτουργία της επιχείρησης και η απασχόληση ή μη των μισθωτών που απασχολούνται από αυτόν. Η 1η Μαΐου, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Α.Ν. 380/68, αποτελεί υποχρεωτική αργία, όταν κηρύσσεται ως τέτοια με απόφαση του υπουργού Απασχόλησης, διαφορετικά εντάσσεται στις προαιρετικές αργίες.

ΠΗΓΗ κειμένου: http://tvxs.gr

 

  Είδαμε παραπάνω το χρονικό της 1ης Μαΐου, πως και γιατί ξεκίνησε και διαμορφώθηκε ως μέρα αργίας, ή ορθότερα απεργίας. ΑΝΘΡΩΠΟΙ-ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ έχασαν την ζωή τους προσφέροντας την στον βωμό των εργασιακών δικαιωμάτων, που αφορούν ανθρώπους όχι δούλους της σύγχρονης ιστορίας, πληρώνοντας φόρο αίματος προκειμένου να υλοποιηθεί αυτό.

  Και όμως στην Ελλάδα του 2014, οι εργαζόμενοι οι ίδιοι λησμόνησαν τις διεκδικήσεις που κέρδισε το εργατικό προλεταριάτο, γαντζώθηκαν στα κόμματα ή κρύφτηκαν πίσω από τον συνδικαλισμό. Σταμάτησαν να διεκδικούν, να γεμίζουν με πορείες τις πλατείες και τους δρόμους, ξεχνώντας την ιστορία του εργατικού κινήματος στην ίδια τους την χώρα, τους νεκρούς και την ιστορία τους. Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα, είχε γράψει κάποτε ο Ανδρέας Πανταζής.

  Φυσικά δεν υπεραπλουστεύουμε ούτε βάζουμε στο ίδιο σακί όλους τους εργαζομένους αυτής της χώρας και τις πορείες της, σεβόμενοι πάνω απ' όλα την ιστορία αυτού του τόπου, έχοντας δώσει κάλυψη πολλές φορές απ' αυτό το blog σ' ότι διαδραματίζεται στις πορείες, χωρίς κομματικές αγκυλώσεις. Όμως περιγράφεται μια κατάσταση χειραφέτησης της μοίρας μας σε κόμματα, συνδικαλισμό κ.α , χωρίς εν τέλει να είμαστε οι ίδιοι κύριοι του εαυτού μας, για την οποία κατάσταση την ευθύνη την έχουμε όλοι μας.

  Εμείς οι πολίτες δεν είμαστε αυτοί που καθιερώσαμε το έθιμο των εκδρομών την ημέρα της Πρωτομαγιάς, την επίσκεψη στο εξοχικό, το ψήσιμο, την οικογενειακή απόλαυση και ξεκούραση, αφήνοντας άλλους να διαδηλώνουν στους δρόμους για εμάς; Την ώρα που η ανεργία βρίσκεται στο 27% και αποτελεί τον καθημερινό εφιάλτη δύο εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι άνεργοι ανήλθαν σε 1.382.062 άτομα, σημειώνοντας αύξηση κατά 78.041 άτομα σε σχέση με το Νοέμβριο του 2012 (+6,0%) και κατά 5.698 άτομα σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2013 (+0,4%). Οι απασχολούμενοι, από την άλλη, εκτιμάται ότι ανήλθαν σε 3.550.679 άτομα, μειωμένοι κατά 112.752 άτομα σε σχέση με το Νοέμβριο του 2012 (-3,1%) και κατά 35.726 άτομα σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2013 (-1,0%).Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας παρατηρούνται στους νέους ηλικίας 15-24 ετών, όπου το ποσοστό σκαρφάλωσε στο 61,4% από 61% που ήταν το Νοέμβριο του 2012.

  Για τα παραπάνω λοιπόν είναι που πρέπει να αντιδράσουμε, να πάρουμε στα χέρια μας αυτό που μας ανήκει από μια κυβέρνηση δοσίλογων και εθνικών προδοτών, την ίδια μας τη ζωή και τα κεκτημένα εργασιακά δικαιώματα, τα οποία καταστρατηγούν οδηγώντας τον λαό στους δρόμους της ανέχειας και της φτώχειας, σε μισθούς πείνας ή διαθεσιμότητα, φθάνοντας το τελευταίο σκαλί του βάθρου του αίσχους, τις απολύσεις. Να μην αφήνουμε άλλους στη θέση μας, γιατί αύριο δεν θα απολυθεί μονάχα ο διπλανός μας, αλλά εμείς οι ίδιοι. Το βάρος πέφτει κυρίως στη νεολαία η οποία στελεχώνει την κοινωνία του αύριο, δίχως να έχει θέση στην αγορά εργασίας, βαδίζοντας μέρα με την μέρα όλο και πιο κοντά στον καιάδα της κοινωνικής εξαθλίωσης. Το βάρος πέφτει εκεί γιατί οι γονείς έχουν ήδη απολυθεί και οι ίδιοι δεν μπορούν να συντηρήσουν τους εαυτούς τους επειδή βρίσκουν κλειστές τις πόρτες εργασίας ή επειδή οι ίδιοι δεν ψάχνουν.

  Συνοψίζοντας, κρίνουμε πως επιβάλλεται η πνευματική εγρήγορση των πολιτών και η διεκδίκηση των εργασιακών κεκτημένων από τον θίασο των καταδοτών στο θέατρο του παραλόγου της κυβέρνησης. Η πορεία για την Πρωτομαγιά είχε 7.000 διαδηλωτές όπως έδωσαν τα ΜΜΕ(εξημέρωσης), από μια χώρα 11 εκατομμυρίων με τα 10 να μην εκπροσωπούν παρά τα δικά τους συμφέροντα...

- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το 'πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Το παραπάνω κείμενο μας το έστειλε ο φίλος και συνεργάτης, Μ...

Μπορεί να φαίνεται κάπως ετεροχρονισμένο, αφού βρισκόμαστε την επαύριο των εκλογών, αλλά στην ουσία δεν είναι.

 Από δυο πλευρές: 

Είναι πάγια θέση μας ότι δεν αρκούν μόνο ή κυρίως οι εκλογές για να προκύψουν θετικές εξελίξεις για τη χώρα και την κοινωνία μας.

 Απαιτείται η συνειδητοποίηση και η ενεργή στράτευση της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Και από την άλλη, ως Νέος Μέτοικος - αργά αλλά σταθερά - θα φιλοξενούμε άρθρα και κείμενα που αφορούν ιστορικά θέματα - τόσο του εργατικού και λαϊκού κινήματος όσο και ευρύτερα.

«Μαυρίζει» η Ευρώπη;

Ισχυρό πολιτικό σοκ προκαλούν τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών με την άνοδο της ακροδεξιάς και των ευρωσκεπτικιστών σε μια σειρά χώρες.

 Στην Ευρώπη της μαζικής ανεργίας, ειδικά της ανεργίας των νέων, των σκληρών πολιτικών λιτότητας και της αυξανόμενης φτώχειας, της βαριάς οικονομικής κρίσης που πλήττει σαφώς περισσότερο τον ευρωπαϊκό Νότο, της έντασης των κοινωνικών και  περιφερειακών ανισοτήτων, της έξαρσης της ξενοφοβίας και των προβλημάτων της μετανάστευσης, των μεγάλων δημοκρατικών ελλειμμάτων -  παρατηρήθηκε η εμφατική άνοδο σε πολλές χώρες ακροδεξιών πολιτικών σχημάτων, σε ορισμένες περιπτώσεις και νεοναζιστικών.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της Μαρί Λεπέν στη Γαλλία που συγκεντρώνει το 25% των ψήφων (!) και θέτει ζήτημα διάλυσης της βουλής.

Ηττημένο παρουσιάζεται και με σοβαρά μειωμένες τις έδρες του εμφανίζεται το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα με 214 έδρες και 28,30%, το κόμμα της Μέρκελ και του Σαμαρά. Οπότε τίθεται σοβαρό ζήτημα για την υποψηφιότητα του Ζαν Κλοντ Γιουνγκέρ.

Οι Σοσιαλιστές παρουσίασαν μικρή άνοδο, κυρίως λόγω της σχετικής επιτυχίας του Μάρτιν Σουλτς στη Γερμανία, εκλέγουν 189 έδρες με 25,17% των ψήφων.

Φυσικά καταποντίστηκαν στη Γαλλία του ανεκδιήγητου Ολάντ με 13,98%.

Ως Τρίτη σε δύναμη ομάδα εμφανίζεται εκείνη των Φιλελευθέρων με 66 έδρες και 8,79% και τέταρτη εκείνη των Πράσινων με 52 έδρες και 6,92% των ψήφων.

Οι Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές (περισσότερο ευρωσκεπτικιστές) συγκεντρώνουν 46 έδρες και 6,13%.

Η Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά/ Βόρεια Πράσινη Αριστερά (όπου συμμετέχει και ο ΣΥΡΙΖΑ) συγκεντρώνει το 5,59% και 42 έδρες. Φυσικά σ’ αυτήν κορυφαίο – ίσως και μοναδικό σε τέτοια έκταση είναι το αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ.

 Αρκετά καλό από αυτή την άποψη ήταν και το αποτέλεσμα στην ισπανική Αριστερά με 8% περίπου των ψήφων.

 Όπως και στη Γερμανία με 7,40%.

Οι μη εγγεγραμμένοι – Βουλευτές, δηλαδή, που δεν συγγενεύουν με καμία πολιτική ομάδα αποτελούνται από 41 Ευρωβουλευτές (ένα αποτέλεσμα σε ποσοστό: 5.46 %). Σ’ αυτήν, ωστόσο, την κατά τα άλλα ετερόκλητη ομάδα συγκαταλέγονται ακόμη και ακροδεξιοί βουλευτές.

 Το κόμμα «Ευρώπη ελευθερίας και δημοκρατίας» - οι κατεξοχήν ευρωσκεπτικιστές - εκλέγει 38 Ευρωβουλευτές με ποσοστό 5.06 %.

 Σ’ αυτό, βεβαίως, ανήκει – είναι ο βασικός πυλώνας - και το κόμμα UKIP (Κόμμα της Ανεξαρτησίας) του Νάιτζελ Φάρατζ.

  Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα το κόμμα του Φάρατζ αναμένεται να συγκεντρώσει τα μεγαλύτερα ποσοστά των ακροδεξιών στην Ευρώπη, καθώς καταλαμβάνει ποσοστό στο 27,9% μέχρι στιγμής αυξάνοντας κατά 10% τις ψήφους του.

  Μεγάλη είναι η ήττα για το κόμμα το Ντέιβιντ Κάμερον το οποίο καταγράφει ποσοστό 23,93%, ενώ οι Εργατικοί φθάνουν στο 25,4 %.

  Ακολουθούν οι Φιλελεύθεροι με 6,87% και οι Πράσινοι με 7,87%.

Νεοεκλεγέντες που δεν ανήκουν σε πολιτική ομάδα του απερχόμενου Κοινοβουλίου ανέρχονται σε 63 ή 8,39%.

Είναι έντονη η παρουσία, λοιπόν, των ακροδεξιών στοιχείων στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης.

Η Γαλλία με τη Λεπέν.

Η Βρετανία με το Φάρατζ.

Στη Γερμανία οι ευρωσκεπτικιστές (AfD) σημειώνουν σημαντικότατη άνοδο και κατοχυρώνονται ως διακριτή πολιτική δύναμη.

Ενώ εκλέγεται  και νεοναζιστής βουλευτής με το  NPD.

 Στην Ουγγαρία το κόμμα JOBBIK – ένα ακραία εθνικιστικό, λαϊκιστικό, ακροδεξιό και φιλοναζιστικό προσανατολισμό κόμμα – έφτασε στο   14.68% και εκλέγει 3 έδρες.

Και στη Φιλανδία, επίσης, το εθνικιστικό κόμμα «Καθαροί Φιλανδοί» (PS ) κατέγραψε ένα 12.90% με 2 έδρες.

Είναι, λοιπόν, εξαιρετικά ανησυχητικά τα αποτελέσματα και καταδεικνύουν την πλήρη αποτυχία της ΕΕ να ανταποκριθεί στις ανάγκες των πολιτών της.

Οι εξελίξεις αυτές καταγράφονται κάπως βραχυκλωματικά στα δημοσιεύματα του ευρωπαϊκού τύπου.

Ο ευρωπαϊκός Τύπος τελεί, λοιπόν, σήμερα υπό το σοκ του "πολιτικού σεισμού" που αποτελούν οι επιδόσεις των ευρωφοβικών κομμάτων στις ευρωεκλογές...

Αυτό που έχει προκαλέσει τη μεγαλύτερη ανησυχία η επίδοση του Εθνικού Μετώπου (FN), το οποίο πλέον είναι το πρώτο κόμμα της Γαλλίας.

"Πολιτικός σεισμός" είναι ο τίτλος της Frakfurter Allgemeine Zeitung που αφιερώνει την πρώτη της σελίδα, όπως και το σύνολο σχεδόν των γερμανικών μέσων ενημέρωσης, στον θρίαμβο του Εθνικού Μετώπου. "Αυτό θα έχει σοβαρές συνέπειες. Το σύνθημα "περισσότερη Ευρώπη" πρέπει να αντιμετωπισθεί σοβαρά", σχολιάζει η εφημερίδα.

Η λαϊκή Bild κάνει από την πλευρά της λόγο για "εκλογικό σοκ στη Γαλλία". "Για τον πρόεδρο Ολάντ, πρόκειται για πανωλεθρία αναφέρει η Die Welt, η οποία κάνει επίσης λόγο για πολιτικό σεισμό. "Εξαιτίας αυτής της εκλογικής καταστροφής, ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ηττημένος, είναι όλο και περισσότερο αποδυναμωμένος. Θα είναι ακόμη πιο δύσκολο γι΄ αυτόν να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις", σχολιάζει η εφημερίδα.

"Σεισμός στη Γαλλία", είναι ο πρωτοσέλιδος τίτλος της La Repubblica, "Σοκ στη Γαλλία", γράφει η Corriere della Sera.

"Η νίκη του Εθνικού Μετώπου αποτελεί ένα σοκ που θα συγκλονίσει τη Γαλλία και ολόκληρη την Ευρώπη", γράφει η Liberation. "Το ωστικό κύμα που δημιουργεί το κόμμα της Μαρίν Λε Πεν ξεπερνά σαφώς τα εθνικά σύνορα. Πρόκειται για μία πραγματική απειλή για την ευρωπαϊκή ιδέα", γράφει η γαλλική εφημερίδα.

"Το FN επιβάλλεται ως πρώτο κόμμα της Γαλλίας", γράφει η Le Figaro. "Για τη Μαρίν Λε Πεν αποτελεί μία προσωπική νίκη, διότι πέτυχε, ενσαρκώνοντας ένα νέο στυλ, να καταρρίψει το πρώτο εμπόδιο για την άνοδο του Εθνικού Μετώπου, την δαιμονοποίησή του", σχολιάζει η εφημερίδα.

"Η άκρα δεξιά προελαύνει στη Γαλλία", γράφει η ισπανική El Mundo.

"Η κ. Λε Πεν ηγείται της προέλασης της άκρας δεξιάς στην Ευρώπη", είναι ο τίτλος της βρετανικής Daily Mail, ενώ οι Financial Times αναφέρονται στο Εθνικό Μέτωπο επικεφαλής ενός λαϊκιστικού σεισμού".

Οι βρετανικοί Times αναφέρονται στον θρίαμβο του βρετανικού ευρωφοβικού και λαϊκιστικού Ukip, του Κόμματος για την Ανεξαρτησία του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο έχει διατηρήσει αποστάσεις από το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο.

"Το Ukip πανηγυρίζει, ενώ η Ευρώπη στρέφεται προς τα δεξιά", είναι ο τίτλος της εφημερίδας που κάνει λόγο για "ταπείνωση" του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον.

Για "ισχυρή τιμωρία" των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων κάνει λόγο στον πρωτοσέλιδο τίτλο της η ισπανική El Pais, ενώ η El Mundo επισημαίνει την πανωλεθρία των δύο μεγάλων ισπανικών πολιτικών κομμάτων, του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος και του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Η αυστριακή εφημερίδα Kurier σημειώνει ωστόσο ότι η δεξιά στροφή στην Ευρώπη ήταν λιγότερο θεαματική από όσο αναμενόταν. Η εφημερίδα τονίζει τις αρνητικές επιδόσεις του κόμματος SNS της γειτονικής Σλοβακίας, που δεν εξασφαλίζει έδρα στο ευρωκοινοβούλιο. Το SNS ήταν ένα από τα κόμματα στα οποία υπολόγιζε η ευρωπαϊκή άκρα δεξιά για να συγκροτήσει ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο.

Για θριαμβευτική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα κάνει λόγο η βρετανική εφημερίδα Financial Times, σηματοδοτώντας την πρώτη εθνική νίκη της Αριστεράς στη χώρα.

Παράλληλα όμως, το νεοναζιστικό κόμμα Χρυσή Αυγή, ο ηγέτης του οποίου είναι στη φυλακή με την κατηγορία της συγκρότησης εγκληματικής οργάνωσης, κατέλαβε την τρίτη θέση, εκτοπίζοντας το ΠΑΣΟΚ.

Όπως αναφέρει η FT, η εκρηκτική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ κι άλλων αντιδραστικών κομμάτων, αντικατοπτρίζει το θυμό των ψηφοφόρων για τα συνεχόμενα προγράμματα λιτότητας και την απογοήτευση ότι αυτά εφαρμόζονται από την ίδια πολιτική ελίτ που οδήγησε τη χώρα στην οικονομική κατάρρευση.

Εκλογές με πολλαπλά μηνύματα !

Και οι εκλογές εγένοντο!

Με σημαντική πτώση της  ΝΔ και του μασκαρεμένου – δίκην «Ελιάς» ΠΑΣΟΚ.

Και τα δύο κόμματα της μνημονιακής συγκυβέρνησης χάνουν σχεδόν πάνω από 12% των ποσοστών τους.

Είναι φανερό ότι η κυβερνητική  οριακή πλειοψηφία δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά με τη συγκεκριμένη καταστροφική πολιτική και ότι βρίσκεται σε βαθιά αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση.

 Πολύ περισσότερο αν δει κανείς ότι ο παλιότερος κυβερνητικός εταίρος – η ΔΗΜΑΡ – καταποντίστηκε λαμβάνοντας ποσοστό 1,21% που την οδηγεί στην πολιτική εξαφάνιση!

Ως νικητής των ευρωεκλογών προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Γεγονός που ενισχύεται από την κατάκτηση της πλειοψηφίας στην περιφέρεια Αττικής από το συνδυασμό της κ. Δούρου στις χθεσινές επαναληπτικές εκλογές.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης λαμβάνει ποσοστό 26.58% - περισσότερο κατά 3,84% περίπου από τη δεύτερη πλέον ΝΔ.

Αναδεικνύεται έτσι ως καθοριστικός παράγοντας στις επικείμενες πολιτικές εξελίξεις.

Χωρίς να αγγίξει, βεβαίως, τη συνθηματολογική του ρητορεία – για «εδώ και τώρα ανατροπή» και ότι «στις 25 ψηφίζουμε στις 26 φεύγουν» - είναι σε πλεονεκτική θέση για να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες και να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία σε πρόωρες εκλογές.

Ωστόσο, και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να είναι απόλυτα ικανοποιημένος.

Καταρχάς, το εκλογικό του ποσοστό αλλά και σε απόλυτο αριθμό οι ψήφοι του, είναι ελαφρά μειωμένα και υπολείπονται από το άθροισμα των ποσοστών των κομμάτων του κυβερνητικού μπλοκ.

Σε μια περίεργη (!) ισορροπία οι πολίτες έστειλαν ένα πολύ ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση των απάνθρωπων μνημονίων.

Από την άλλη δεν «φούσκωσαν» και τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ ενώ δεν επιδοκίμασαν σε σειρά περιπτώσεων τις αυτοδιοικητικές του επιλογές.

Οι ασάφειες και οι αντιφάσεις στον κεντρικό του πολιτικό λόγο και η υπαναχώρηση από σειρά θέσεών του, ειδικότερα στο οικονομικό του πρόγραμμα, σίγουρα έπαιξαν ρόλο σ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Είναι προφανές ότι χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ πολλαπλή προσπάθεια αποσαφήνισης και  αποκρυστάλλωσης των πολιτικών του θέσεων.

Από την άλλη είναι καθαρό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ με τα συγκεκριμένα εκλογικά ποσοστά δεν θα συγκέντρωνε πάνω από 130 έδρες σε μια νέα Βουλή.

Συνεπώς, δημιουργείται το ερώτημα με ποιες δυνάμεις και με ποιους συσχετισμούς θα δημιουργούνταν μια νέα κυβερνητική πλειοψηφία.

Ίσως, γι’ αυτό ο Αλέξης Τσίπρας έκανε λόγο για εντολή επίσπευσης της συγκρότησης μιας «πλατιάς δημοκρατικής, προοδευτικής και πατριωτικής συμμαχίας» και ότι «ο σεβασμός στη Δημοκρατία επιβάλει την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, το συντομότερο δυνατό, ώστε να αποκατασταθεί η πολιτική ομαλότητα», ενώ σήμερα θα επισκεφτεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Είναι σίγουρο, λοιπόν, ότι βρισκόμαστε μπροστά σε θερμές πολιτικές εξελίξεις.

Μπορεί άμεσα να έχουμε μια προσπάθεια λίφτινγκ στο κυβενητικό συνασπισμό με κάποια μορφή ανασχηματισμού.

Ταυτόχρονα θα υπάρξουν έντονες διεργασίες τόσο στο χώρο της κεντροδεξιάς όσο και εκείνο της κεντροαριστεράς. Αφού σε στελέχη και οπαδούς και των δύο χώρων έντονη είναι η δυσαρέσκεια για τα πρόσωπα αλλά και τις επιλογές του Σαμαρά όσο και του Βενιζέλου.  

Διεργασίες ανακατατάξεων θα υπάρξουν και στο χώρο των δυνάμεων που αυτοπροσδιορίστηκαν  «αντιμνημονιακές» όσο και ευρύτερα αριστερές, με την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να ηγεμονεύσει σ’ αυτές.

Έτσι, οι διαλυτικές τάσεις τόσο στη ΔΗΜΑΡ όσο και στους «Ανεξάρτητους Έλληνες» που σημείωσαν ένα απογοητευτικό ποσοστό (3,45%)  είναι πολύ πιθανό να τροφοδοτήσουν  τα δύο αντίπαλα μπλοκ δυνάμεων.

Το ΚΚΕ εμφάνισε μια τάση μικρής ενίσχυσης των δυνάμεων του – «μικρό βήμα» άλλωστε το χαρακτήρισε και ο γενικός του γραμματέας, κ. Κουτσούμπας – λαμβάνοντας 6,07% (μεγαλύτερο κατά 1,59% σε σχέση με τις εκλογές του 2012).

Καταγράφοντας, επίσης, θετικά ποσοστά στην Περιφέρεια Αττικής και κερδίζοντας, επίσης, τους δήμους της Πάτρας, της Πετρούπολης, του Χαϊδαρίου και Ικαρίας.

Από την άλλη δεν μπορεί να ξεφύγει από έναν οριοθετημένο ρόλο – ειδικά σ’ αυτές τις συνθήκες της βαθιάς οικονομικής κρίσης και των δυσβάστακτων οικονομικών και κοινωνικών μέτρων.

 Συνέπεια και της απόρριψης μιας διαφορετικής στρατηγικής από την ηγεσία του κόμματος και της προώθησης ευρύτερων τακτικών συνεργασιών στους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους.

Ο καινούργιος πολιτικός σχηματισμός, το «Ποτάμι», συγκέντρωσε τελικά 6,61% - πολύ πίσω από τις αρχικές δημοσκοπήσεις που το έδειχναν πάνω από 10% αλλά «ικανοποιητικό» όπως χαρακτηρίστηκε από τα στελέχη του.

Ένας πολιτικός σχηματισμός που είχε την εύνοια των μεγάλων καναλιών και εκδοτικών συγκροτημάτων, με απροσδιόριστες πολιτικές θέσεις.

«Έτοιμο» και «πρόθυμο» να συνεργαστεί με «όλους». Να αποτελέσει, δηλαδή, το συγκολλητικό υλικό για μελλοντικές συγκυβερνήσεις και σχηματισμούς.

Ίδωμεν …

Εντύπωση στις εκλογές αυτές προκάλεσε και ο πλήθος των πολιτικών σχηματισμών που διεκδίκησαν τις ψήφους των πολιτών και οι οποίοι  - παρόλο που δεν μπόρεσαν να εκλέξουν αντιπροσώπους στο ευρωκοινοβούλιο – συγκέντρωσαν ένα ποσοστό 16% (σε σχέση με το 6% των προηγούμενων εκλογών).

Δείγμα και αυτό εν μέρει της αναζήτησης  ενός σημαντικού ποσοστού της κοινωνίας διαφορετικών πολιτικών λύσεων και τρόπου έκφρασης.

Μόνο που αυτό είναι πολύ θολό ενώ κρύβει και  κινδύνους.

Από την άποψη αυτή δεν μπορούμε να μη σχολιάσουμε φαινόμενα όπως τα εκλογής Μώραλη – Μαρινάκη στον Πειραιά, Μπέου στο Βόλο, Ψινάκη στο Μαραθώνα.

Η οικονομική και κοινωνική κρίση, οι αδυναμίες και ανεπάρκειες του πολιτικού και αυτοδιοικητικού προσωπικού ν’ αντιμετωπίσουν τα προβλήματα, έδωσαν την ευκαιρία σε σχήματα επιχειρηματικών συμφερόντων, ποδοσφαιρικών οπαδικών  εκπροσώπων αλλά και σε διάφορες τηλεπερσόνες να διεκδικήσουν και τελικά να κατακτήσουν ορισμένους βασικούς δήμους.

Θα φανεί αν αυτό το φαινόμενο ήταν κάτι περιπτωσιακό και μεμονωμένο σχετική ή να τελικά επεκταθεί στην ευρύτερη πολιτική ζωή.

Καθόλου τυχαία δεν είναι – στο φως αυτών των εξελίξεων – και η παρουσία της Γιάννας Αγγελοπούλου (!) στον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA όπου δεν απέκλεισε, αν της ζητηθεί, να προσφέρει τις «υπηρεσίες» της  στον τόπο ακόμη και να διεκδικήσει την προεδρία της Δημοκρατίας !!!

Ωστόσο το πιο ανησυχητικό και σκοτεινό φαινόμενο των εκλογών ήταν η σημαντική άνοδος της «Χρυσής Αυγής», του νεοναζιστικού τερατώδους μορφώματος που συγκέντρωσε 9,38% του εκλογικού σώματος, συγκεντρώνοντας πάνω από 10% στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Ενδεικτικά αναφέρουμε τα ποσοστά της στην Α΄ Αθηνών 10.36%, στη Β΄ Αθηνών 8,35%, στην Α΄ Πειραιά 10,60%, στη Β΄ Πειραιά (των εργατικών  και λαϊκών αγώνων και της αριστερής παράδοσης ) 11,32%, στην Αττική 12, 21% (!), στην Α΄ Θεσσαλονίκης 10,20%, στη Β΄ Θεσσαλονίκης  12, 40% (!).

 Ενώ πολύ ποσοστά σημείωσε και σε μια σειρά εκλογικές περιφέρειες  - Αργολίδα, Αιτωλοακαρνανία,  Βοιωτία, Ημαθία, Έβρο, Καρδίτσα, Καστοριά, Κιλκίς, Λακωνίας (15,51%!), Μεσσηνία, Πέλλα, Σέρρες, Φθιώτιδα.

 Αυτά, αν τα αθροίσει κανείς στα ποσοστά που πήρε ο δημοτικός συνδυασμός στην Αθήνα αλλά και ο αντίστοιχος στην περιφέρεια Αττικής δημιουργούν ένα εφιαλτικό τοπίο.

Ταυτόχρονα καταδεικνύουν την αποτυχία του πολιτικού συστήματος να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της «Χρυσής Αυγής», ειδικότερα σε περιοχές με έντονα τα προβλήματα της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Ενώ, όπως πολλές φορές έχουμε επισημάνει, η κατανίκηση του νεοναζιστικού φαινομένου απαιτεί ριζικές αλλαγές πολιτικής προς όφελος των πληττόμενων από την κρίση κοινωνικών στρωμάτων.

Και όχι μόνο αυτό.

Απαιτεί τη συγκρότηση ενός ευρύτατου δημοκρατικού, αντιφασιστικού μπλοκ πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δυνάμεων.

Με τη συγκρότηση δικτύων αλληλεγγύης και παρέμβασης σε κάθε γειτονιά σε κάθε χώρο που δοκιμάζεται από την κρίση.

Αλλά και παρεμβάσεις στην παιδεία, τον πολιτισμό, στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων.

Η άνοδος των ακροδεξιών πολιτικών σχημάτων σε όλη – σχεδόν – την Ευρώπη καταδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο και σε τι είδους αδιέξοδα οδηγούν οι πολιτικές της λιτότητας και της κοινωνικής καταστροφής που εφαρμόζουν οι ευρωπαϊκές οικονομικές και πολιτικές ελίτ.

Η ρευστότητα των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα, η σχετική αβεβαιότητα, η αδυναμία του κυβερνητικού μπλοκ, η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε δύναμη διεκδίκησης της εξουσίας – αλλά όχι με την ορμή που οι περιστάσεις επιβάλλουν και οι οπαδοί του θα ήθελαν.

 Η  ρευστοποίηση σειράς πολιτικών δυνάμεων και η αναζήτηση άλλων πολιτικών σχημάτων – με απροσδιόριστο ή και επικίνδυνο χαρακτήρα – η διαρκής περιχαράκωση του ΚΚΕ.

Και  πάνω απ’ όλα το απειλητικό και μαύρο μέτωπο - που δεν προβάλλει απλά, αλλά βρίσκεται καθημερινά στη ζωή μας …

Όλα αυτά απαιτούν – όπως ήδη είχαμε επισημάνει – τη διαρκή εγρήγορση και συνειδητοποίηση των πολιτών, την ενεργή στράτευσή τους για αν αποτρέψουν τις όποιες αντιδραστικές μεθοδεύσεις και προκλήσεις και να ανοίξουν το δρόμο για προοδευτικές και ουσιαστικές αλλαγές.