Εργατική Πρωτομαγιά ή Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών :Χρονικό της Πρωτομαγιάς

H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δευτέρας Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του Μακελειού του Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διαμαρτύρονταν υπέρ της διεκδίκησης της οκτάωρης εργασίας και καλύτερων εργασιακών συνθηκών. Ωθούμενοι από τις πετυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συντρόφων τους, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886. Βασικό τους αίτημα αποτελούσε το οκτάωρο, καθώς την περίοδο εκείνη δεν υφίστατο στις ΗΠΑ κανονιστικό εργασιακό πλαίσιο και οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές. Στη δυναμική πορεία του Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι, ενώ περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.

  Οι βίαιες συμπλοκές έλαβαν χώρα τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών, στην οποία συμμετείχαν ενεργά μέλη του αναρχικού κινήματος. Παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία έλαβε την εντολή να διαλύσει με τη βία την κινητοποίηση. Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, άγνωστος από το πλήθος πέταξε προς τις αστυνομικές δυνάμεις μία χειροβομβίδα, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες. Σε απάντηση, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις διαδηλωτές και σημαντικός αριθμός τους να τραυματιστεί. Στη συμπλοκή έχασαν τη ζωή τους και άλλοι έξι αστυνομικοί από πυρά, χωρίς να εξακριβωθεί η προέλευσή τους. Την προηγούμενη μόλις ημέρα, επιπλέον 4 διαδηλωτές είχαν σκοτωθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις. Οκτώ συνδικαλιστές καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό για τη βομβιστική επίθεση που προκάλεσε το θάνατο του αστυνομικού. Μοναδικό επιχείρημα του εισαγγελέα, Τζούλιους Γκρίνελ, εναντίον τους ήταν η ενθάρρυνση του άγνωστου βομβιστή από τους λόγους που εκφώνησαν. Ως εκ τούτου, κρίθηκαν ένοχοι για συνωμοσία και θανατώθηκαν.

Η Πρωτομαγιά ανά τον κόσμο

Την επίσημη καθιέρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς από το ιδρυτικό συνέδριο της Δευτέρας Διεθνούς ακολούθησε η πρόταση του Ρέιμοντ Λαβίν, η οποία καλούσε σε διεθνή κινητοποίηση την ημέρα της επετείου των γεγονότων του Σικάγο το 1890. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη, με αποτέλεσμα οι διαδηλώσεις της 1ης Μαΐου να λάβουν έκτοτε ετήσιο χαρακτήρα. Ως γιορτή αφιερωμένη στους αγώνες των εργατών και στο σοσιαλιστικό κίνημα, η Πρωτομαγιά αποτελεί μία τεράστιας σημασίας επίσημη γιορτή για χώρες όπως η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, η Κούβα και τα πρώην Σοβιετικά κράτη. Οι εορτασμοί περιλαμβάνουν συνήθως μεγαλειώδεις λαϊκές και στρατιωτικές παρελάσεις.

Η σοβιετική Πρωτομαγιά σημαδευόταν από τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στο κέντρο της Μόσχας, η οποία διέσχιζε και την Κόκκινη Πλατεία, όπου βρίσκονταν ο εκάστοτε γενικός γραμματέας, η κυβέρνηση και όλο το Ανώτατο Σοβιέτ και παρακολουθούσαν μια αληθινή επίδειξη δύναμης.

Στη Βραζιλία, η μέρα των εργατών είναι επίσημη γιορτή που γιορτάζεται από τα συνδικάτα με ολοήμερες εκδηλώσεις.

Στην Ιαπωνία, παρά το γεγονός ότι η Πρωτομαγιά δεν έχει οριστεί επίσημα ως εθνική αργία από την κυβέρνηση, επειδή ημερολογιακά συμπίπτει με τη λεγόμενη χρυσή εβδομάδα των αργιών, είτε δίνεται από του εργοδότες ως αργία είτε λαμβάνεται ως άδεια άνευ αποδοχών από την πλειονότητα των Ιαπώνων. Σκοπός δεν είναι η συμμετοχή σε μαζικές διαδηλώσεις για τον εορτασμό της ημέρας, αλλά συνήθως, η προσωπική ξεκούραση. Συνήθως, ανήμερα της Πρωτομαγιάς, τα μεγαλύτερα εργατικά συνδικάτα διοργανώνουν πορείες και κινητοποιήσεις στο Τόκιο.

Στο Νεπάλ, η Πρωτομαγιά αναγνωρίστηκε ως εθνική αργία το 2007, παρότι γιορτάζεται στη χώρα από το 1963.

Η γερμανική Πρωτομαγιά αποτελεί μία σημαντική ημέρα, όπου παραδοσιακά τονίζεται η πολιτική σημασία την ημέρας στις περισσότερες περιοχές της και αναφέρεται συνήθως ως «Ημέρα των Εργατών». Μαζικές ετήσιες διαδηλώσεις λαμβάνουν χώρα στο Βερολίνο, οι μεγαλύτερες από τις οποίες διοργανώνονται από εργατικά συνδικάτα και πολιτικά κόμματα.

Οι ΗΠΑ και ο Καναδάς είναι οι μοναδικές χώρες στις οποίες ως Ημέρα της Εργασίας δεν εορτάζεται η Πρωτομαγιά, αλλά η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου. Το 1894, ο εορτασμός της Ημέρας της Εργασίας έγινε νόμος του κράτους των ΗΠΑ, με απόφαση του Κογκρέσου και νόμος του Καναδά με απόφαση του Kοινοβουλίου της χώρας. Στόχος ήταν η αποφυγή της ταύτισης των εργατικών κινημάτων με την αριστερά της χώρας στην οποία είχαν συμβεί τα γεγονότα του Σικάγου.

Η Πρωτομαγιά όπως καθιερώθηκε στην Ελλάδα

  Η πρώτη ελληνική κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε το 1893 από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη. Περίπου 2.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και διαδήλωσαν υπέρ της οκτάωρης εργασίας, της καθιέρωσης της Κυριακής ως αργίας και της κρατικής ασφάλισης για θύματα εργατικών ατυχημάτων. Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα, το οποίο επέδωσαν στον Πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Η κωλυσιεργία του προέδρου της Βουλής να το εκφωνήσει προκάλεσε τη μεγαλόφωνη αντίδραση του Καλλέργη, με αποτέλεσμα να συλληφθεί, με εντολή του προέδρου, για διατάραξη της συνεδρίασης. Ο Καλλέργης ξυλοκοπήθηκε και μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε για δύο μέρες. Λίγες μέρες αργότερα, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών.

Χρειάστηκε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια, ως το 1911 που γιορτάστηκε και πάλι η εργατική Πρωτομαγιά. Στο διάστημα αυτό ξέσπασαν μεγάλες απεργίες σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας και σε πολλούς κλάδους, ενώ πολλά σωματεία και δευτεροβάθμιες οργανώσεις δημιουργήθηκαν. Το 1911, η Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης αναλαμβάνει τη διοργάνωση της εργατικής Πρωτομαγιάς στη Θεσσαλονίκη. Οι αστυνομικές δυνάμεις επεμβαίνουν και συλλαμβάνουν τους πρωτεργάτες, ανάμεσα σ´ αυτούς τον Μπεναρόγια, που εξορίζεται στη Σερβία. Tην ίδια χρονιά, στην Αθήνα, αποφασίζεται να γιορταστεί εκ νέου η Πρωτομαγιά με πρωτοβουλία του Ν.Γιαννιού στο Μετς, με κεντρικό σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο». Η Αστυνομία οδήγησε τους Γιαννιό, Αποστολίδη και Παπαγιάννη στα γραφεία της γιατί «δεν είχαν άδειαν», όπου τελικά αφέθηκαν ελεύθεροι.

Η πρωτομαγιά γιορτάζεται ξανά το 1919 σε 12 πόλεις πανελλαδικά, ένα χρόνο μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ. Στο μεταξύ, ψηφίστηκε ο Ν.281/1914 «περί Σωματείων» με τον οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και τα σωματεία αρχίζουν να αποκτούν καθαρά εργατικό χαρακτήρα.

Σήμερα, βάσει νόμου, οι αργίες διακρίνονται σε αυτές που έχουν καθοριστεί ως ημέρες υποχρεωτικής αργίας, κατά τις οποίες απαγορεύεται κάθε βιομηχανική, βιοτεχνική, εμπορική εργασία και κάθε επαγγελματική εν γένει δραστηριότητα, καθώς βέβαια και η απασχόληση των μισθωτών, και ως ημέρες προαιρετικής αργίας, στις οποίες επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του εργοδότη η λειτουργία της επιχείρησης και η απασχόληση ή μη των μισθωτών που απασχολούνται από αυτόν. Η 1η Μαΐου, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Α.Ν. 380/68, αποτελεί υποχρεωτική αργία, όταν κηρύσσεται ως τέτοια με απόφαση του υπουργού Απασχόλησης, διαφορετικά εντάσσεται στις προαιρετικές αργίες.

ΠΗΓΗ κειμένου: http://tvxs.gr

 

  Είδαμε παραπάνω το χρονικό της 1ης Μαΐου, πως και γιατί ξεκίνησε και διαμορφώθηκε ως μέρα αργίας, ή ορθότερα απεργίας. ΑΝΘΡΩΠΟΙ-ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ έχασαν την ζωή τους προσφέροντας την στον βωμό των εργασιακών δικαιωμάτων, που αφορούν ανθρώπους όχι δούλους της σύγχρονης ιστορίας, πληρώνοντας φόρο αίματος προκειμένου να υλοποιηθεί αυτό.

  Και όμως στην Ελλάδα του 2014, οι εργαζόμενοι οι ίδιοι λησμόνησαν τις διεκδικήσεις που κέρδισε το εργατικό προλεταριάτο, γαντζώθηκαν στα κόμματα ή κρύφτηκαν πίσω από τον συνδικαλισμό. Σταμάτησαν να διεκδικούν, να γεμίζουν με πορείες τις πλατείες και τους δρόμους, ξεχνώντας την ιστορία του εργατικού κινήματος στην ίδια τους την χώρα, τους νεκρούς και την ιστορία τους. Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα, είχε γράψει κάποτε ο Ανδρέας Πανταζής.

  Φυσικά δεν υπεραπλουστεύουμε ούτε βάζουμε στο ίδιο σακί όλους τους εργαζομένους αυτής της χώρας και τις πορείες της, σεβόμενοι πάνω απ' όλα την ιστορία αυτού του τόπου, έχοντας δώσει κάλυψη πολλές φορές απ' αυτό το blog σ' ότι διαδραματίζεται στις πορείες, χωρίς κομματικές αγκυλώσεις. Όμως περιγράφεται μια κατάσταση χειραφέτησης της μοίρας μας σε κόμματα, συνδικαλισμό κ.α , χωρίς εν τέλει να είμαστε οι ίδιοι κύριοι του εαυτού μας, για την οποία κατάσταση την ευθύνη την έχουμε όλοι μας.

  Εμείς οι πολίτες δεν είμαστε αυτοί που καθιερώσαμε το έθιμο των εκδρομών την ημέρα της Πρωτομαγιάς, την επίσκεψη στο εξοχικό, το ψήσιμο, την οικογενειακή απόλαυση και ξεκούραση, αφήνοντας άλλους να διαδηλώνουν στους δρόμους για εμάς; Την ώρα που η ανεργία βρίσκεται στο 27% και αποτελεί τον καθημερινό εφιάλτη δύο εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι άνεργοι ανήλθαν σε 1.382.062 άτομα, σημειώνοντας αύξηση κατά 78.041 άτομα σε σχέση με το Νοέμβριο του 2012 (+6,0%) και κατά 5.698 άτομα σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2013 (+0,4%). Οι απασχολούμενοι, από την άλλη, εκτιμάται ότι ανήλθαν σε 3.550.679 άτομα, μειωμένοι κατά 112.752 άτομα σε σχέση με το Νοέμβριο του 2012 (-3,1%) και κατά 35.726 άτομα σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2013 (-1,0%).Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας παρατηρούνται στους νέους ηλικίας 15-24 ετών, όπου το ποσοστό σκαρφάλωσε στο 61,4% από 61% που ήταν το Νοέμβριο του 2012.

  Για τα παραπάνω λοιπόν είναι που πρέπει να αντιδράσουμε, να πάρουμε στα χέρια μας αυτό που μας ανήκει από μια κυβέρνηση δοσίλογων και εθνικών προδοτών, την ίδια μας τη ζωή και τα κεκτημένα εργασιακά δικαιώματα, τα οποία καταστρατηγούν οδηγώντας τον λαό στους δρόμους της ανέχειας και της φτώχειας, σε μισθούς πείνας ή διαθεσιμότητα, φθάνοντας το τελευταίο σκαλί του βάθρου του αίσχους, τις απολύσεις. Να μην αφήνουμε άλλους στη θέση μας, γιατί αύριο δεν θα απολυθεί μονάχα ο διπλανός μας, αλλά εμείς οι ίδιοι. Το βάρος πέφτει κυρίως στη νεολαία η οποία στελεχώνει την κοινωνία του αύριο, δίχως να έχει θέση στην αγορά εργασίας, βαδίζοντας μέρα με την μέρα όλο και πιο κοντά στον καιάδα της κοινωνικής εξαθλίωσης. Το βάρος πέφτει εκεί γιατί οι γονείς έχουν ήδη απολυθεί και οι ίδιοι δεν μπορούν να συντηρήσουν τους εαυτούς τους επειδή βρίσκουν κλειστές τις πόρτες εργασίας ή επειδή οι ίδιοι δεν ψάχνουν.

  Συνοψίζοντας, κρίνουμε πως επιβάλλεται η πνευματική εγρήγορση των πολιτών και η διεκδίκηση των εργασιακών κεκτημένων από τον θίασο των καταδοτών στο θέατρο του παραλόγου της κυβέρνησης. Η πορεία για την Πρωτομαγιά είχε 7.000 διαδηλωτές όπως έδωσαν τα ΜΜΕ(εξημέρωσης), από μια χώρα 11 εκατομμυρίων με τα 10 να μην εκπροσωπούν παρά τα δικά τους συμφέροντα...

- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το 'πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Το παραπάνω κείμενο μας το έστειλε ο φίλος και συνεργάτης, Μ...

Μπορεί να φαίνεται κάπως ετεροχρονισμένο, αφού βρισκόμαστε την επαύριο των εκλογών, αλλά στην ουσία δεν είναι.

 Από δυο πλευρές: 

Είναι πάγια θέση μας ότι δεν αρκούν μόνο ή κυρίως οι εκλογές για να προκύψουν θετικές εξελίξεις για τη χώρα και την κοινωνία μας.

 Απαιτείται η συνειδητοποίηση και η ενεργή στράτευση της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Και από την άλλη, ως Νέος Μέτοικος - αργά αλλά σταθερά - θα φιλοξενούμε άρθρα και κείμενα που αφορούν ιστορικά θέματα - τόσο του εργατικού και λαϊκού κινήματος όσο και ευρύτερα.

«Μαυρίζει» η Ευρώπη;

Ισχυρό πολιτικό σοκ προκαλούν τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών με την άνοδο της ακροδεξιάς και των ευρωσκεπτικιστών σε μια σειρά χώρες.

 Στην Ευρώπη της μαζικής ανεργίας, ειδικά της ανεργίας των νέων, των σκληρών πολιτικών λιτότητας και της αυξανόμενης φτώχειας, της βαριάς οικονομικής κρίσης που πλήττει σαφώς περισσότερο τον ευρωπαϊκό Νότο, της έντασης των κοινωνικών και  περιφερειακών ανισοτήτων, της έξαρσης της ξενοφοβίας και των προβλημάτων της μετανάστευσης, των μεγάλων δημοκρατικών ελλειμμάτων -  παρατηρήθηκε η εμφατική άνοδο σε πολλές χώρες ακροδεξιών πολιτικών σχημάτων, σε ορισμένες περιπτώσεις και νεοναζιστικών.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της Μαρί Λεπέν στη Γαλλία που συγκεντρώνει το 25% των ψήφων (!) και θέτει ζήτημα διάλυσης της βουλής.

Ηττημένο παρουσιάζεται και με σοβαρά μειωμένες τις έδρες του εμφανίζεται το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα με 214 έδρες και 28,30%, το κόμμα της Μέρκελ και του Σαμαρά. Οπότε τίθεται σοβαρό ζήτημα για την υποψηφιότητα του Ζαν Κλοντ Γιουνγκέρ.

Οι Σοσιαλιστές παρουσίασαν μικρή άνοδο, κυρίως λόγω της σχετικής επιτυχίας του Μάρτιν Σουλτς στη Γερμανία, εκλέγουν 189 έδρες με 25,17% των ψήφων.

Φυσικά καταποντίστηκαν στη Γαλλία του ανεκδιήγητου Ολάντ με 13,98%.

Ως Τρίτη σε δύναμη ομάδα εμφανίζεται εκείνη των Φιλελευθέρων με 66 έδρες και 8,79% και τέταρτη εκείνη των Πράσινων με 52 έδρες και 6,92% των ψήφων.

Οι Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές (περισσότερο ευρωσκεπτικιστές) συγκεντρώνουν 46 έδρες και 6,13%.

Η Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά/ Βόρεια Πράσινη Αριστερά (όπου συμμετέχει και ο ΣΥΡΙΖΑ) συγκεντρώνει το 5,59% και 42 έδρες. Φυσικά σ’ αυτήν κορυφαίο – ίσως και μοναδικό σε τέτοια έκταση είναι το αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ.

 Αρκετά καλό από αυτή την άποψη ήταν και το αποτέλεσμα στην ισπανική Αριστερά με 8% περίπου των ψήφων.

 Όπως και στη Γερμανία με 7,40%.

Οι μη εγγεγραμμένοι – Βουλευτές, δηλαδή, που δεν συγγενεύουν με καμία πολιτική ομάδα αποτελούνται από 41 Ευρωβουλευτές (ένα αποτέλεσμα σε ποσοστό: 5.46 %). Σ’ αυτήν, ωστόσο, την κατά τα άλλα ετερόκλητη ομάδα συγκαταλέγονται ακόμη και ακροδεξιοί βουλευτές.

 Το κόμμα «Ευρώπη ελευθερίας και δημοκρατίας» - οι κατεξοχήν ευρωσκεπτικιστές - εκλέγει 38 Ευρωβουλευτές με ποσοστό 5.06 %.

 Σ’ αυτό, βεβαίως, ανήκει – είναι ο βασικός πυλώνας - και το κόμμα UKIP (Κόμμα της Ανεξαρτησίας) του Νάιτζελ Φάρατζ.

  Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα το κόμμα του Φάρατζ αναμένεται να συγκεντρώσει τα μεγαλύτερα ποσοστά των ακροδεξιών στην Ευρώπη, καθώς καταλαμβάνει ποσοστό στο 27,9% μέχρι στιγμής αυξάνοντας κατά 10% τις ψήφους του.

  Μεγάλη είναι η ήττα για το κόμμα το Ντέιβιντ Κάμερον το οποίο καταγράφει ποσοστό 23,93%, ενώ οι Εργατικοί φθάνουν στο 25,4 %.

  Ακολουθούν οι Φιλελεύθεροι με 6,87% και οι Πράσινοι με 7,87%.

Νεοεκλεγέντες που δεν ανήκουν σε πολιτική ομάδα του απερχόμενου Κοινοβουλίου ανέρχονται σε 63 ή 8,39%.

Είναι έντονη η παρουσία, λοιπόν, των ακροδεξιών στοιχείων στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης.

Η Γαλλία με τη Λεπέν.

Η Βρετανία με το Φάρατζ.

Στη Γερμανία οι ευρωσκεπτικιστές (AfD) σημειώνουν σημαντικότατη άνοδο και κατοχυρώνονται ως διακριτή πολιτική δύναμη.

Ενώ εκλέγεται  και νεοναζιστής βουλευτής με το  NPD.

 Στην Ουγγαρία το κόμμα JOBBIK – ένα ακραία εθνικιστικό, λαϊκιστικό, ακροδεξιό και φιλοναζιστικό προσανατολισμό κόμμα – έφτασε στο   14.68% και εκλέγει 3 έδρες.

Και στη Φιλανδία, επίσης, το εθνικιστικό κόμμα «Καθαροί Φιλανδοί» (PS ) κατέγραψε ένα 12.90% με 2 έδρες.

Είναι, λοιπόν, εξαιρετικά ανησυχητικά τα αποτελέσματα και καταδεικνύουν την πλήρη αποτυχία της ΕΕ να ανταποκριθεί στις ανάγκες των πολιτών της.

Οι εξελίξεις αυτές καταγράφονται κάπως βραχυκλωματικά στα δημοσιεύματα του ευρωπαϊκού τύπου.

Ο ευρωπαϊκός Τύπος τελεί, λοιπόν, σήμερα υπό το σοκ του "πολιτικού σεισμού" που αποτελούν οι επιδόσεις των ευρωφοβικών κομμάτων στις ευρωεκλογές...

Αυτό που έχει προκαλέσει τη μεγαλύτερη ανησυχία η επίδοση του Εθνικού Μετώπου (FN), το οποίο πλέον είναι το πρώτο κόμμα της Γαλλίας.

"Πολιτικός σεισμός" είναι ο τίτλος της Frakfurter Allgemeine Zeitung που αφιερώνει την πρώτη της σελίδα, όπως και το σύνολο σχεδόν των γερμανικών μέσων ενημέρωσης, στον θρίαμβο του Εθνικού Μετώπου. "Αυτό θα έχει σοβαρές συνέπειες. Το σύνθημα "περισσότερη Ευρώπη" πρέπει να αντιμετωπισθεί σοβαρά", σχολιάζει η εφημερίδα.

Η λαϊκή Bild κάνει από την πλευρά της λόγο για "εκλογικό σοκ στη Γαλλία". "Για τον πρόεδρο Ολάντ, πρόκειται για πανωλεθρία αναφέρει η Die Welt, η οποία κάνει επίσης λόγο για πολιτικό σεισμό. "Εξαιτίας αυτής της εκλογικής καταστροφής, ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ηττημένος, είναι όλο και περισσότερο αποδυναμωμένος. Θα είναι ακόμη πιο δύσκολο γι΄ αυτόν να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις", σχολιάζει η εφημερίδα.

"Σεισμός στη Γαλλία", είναι ο πρωτοσέλιδος τίτλος της La Repubblica, "Σοκ στη Γαλλία", γράφει η Corriere della Sera.

"Η νίκη του Εθνικού Μετώπου αποτελεί ένα σοκ που θα συγκλονίσει τη Γαλλία και ολόκληρη την Ευρώπη", γράφει η Liberation. "Το ωστικό κύμα που δημιουργεί το κόμμα της Μαρίν Λε Πεν ξεπερνά σαφώς τα εθνικά σύνορα. Πρόκειται για μία πραγματική απειλή για την ευρωπαϊκή ιδέα", γράφει η γαλλική εφημερίδα.

"Το FN επιβάλλεται ως πρώτο κόμμα της Γαλλίας", γράφει η Le Figaro. "Για τη Μαρίν Λε Πεν αποτελεί μία προσωπική νίκη, διότι πέτυχε, ενσαρκώνοντας ένα νέο στυλ, να καταρρίψει το πρώτο εμπόδιο για την άνοδο του Εθνικού Μετώπου, την δαιμονοποίησή του", σχολιάζει η εφημερίδα.

"Η άκρα δεξιά προελαύνει στη Γαλλία", γράφει η ισπανική El Mundo.

"Η κ. Λε Πεν ηγείται της προέλασης της άκρας δεξιάς στην Ευρώπη", είναι ο τίτλος της βρετανικής Daily Mail, ενώ οι Financial Times αναφέρονται στο Εθνικό Μέτωπο επικεφαλής ενός λαϊκιστικού σεισμού".

Οι βρετανικοί Times αναφέρονται στον θρίαμβο του βρετανικού ευρωφοβικού και λαϊκιστικού Ukip, του Κόμματος για την Ανεξαρτησία του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο έχει διατηρήσει αποστάσεις από το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο.

"Το Ukip πανηγυρίζει, ενώ η Ευρώπη στρέφεται προς τα δεξιά", είναι ο τίτλος της εφημερίδας που κάνει λόγο για "ταπείνωση" του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον.

Για "ισχυρή τιμωρία" των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων κάνει λόγο στον πρωτοσέλιδο τίτλο της η ισπανική El Pais, ενώ η El Mundo επισημαίνει την πανωλεθρία των δύο μεγάλων ισπανικών πολιτικών κομμάτων, του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος και του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Η αυστριακή εφημερίδα Kurier σημειώνει ωστόσο ότι η δεξιά στροφή στην Ευρώπη ήταν λιγότερο θεαματική από όσο αναμενόταν. Η εφημερίδα τονίζει τις αρνητικές επιδόσεις του κόμματος SNS της γειτονικής Σλοβακίας, που δεν εξασφαλίζει έδρα στο ευρωκοινοβούλιο. Το SNS ήταν ένα από τα κόμματα στα οποία υπολόγιζε η ευρωπαϊκή άκρα δεξιά για να συγκροτήσει ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο.

Για θριαμβευτική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα κάνει λόγο η βρετανική εφημερίδα Financial Times, σηματοδοτώντας την πρώτη εθνική νίκη της Αριστεράς στη χώρα.

Παράλληλα όμως, το νεοναζιστικό κόμμα Χρυσή Αυγή, ο ηγέτης του οποίου είναι στη φυλακή με την κατηγορία της συγκρότησης εγκληματικής οργάνωσης, κατέλαβε την τρίτη θέση, εκτοπίζοντας το ΠΑΣΟΚ.

Όπως αναφέρει η FT, η εκρηκτική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ κι άλλων αντιδραστικών κομμάτων, αντικατοπτρίζει το θυμό των ψηφοφόρων για τα συνεχόμενα προγράμματα λιτότητας και την απογοήτευση ότι αυτά εφαρμόζονται από την ίδια πολιτική ελίτ που οδήγησε τη χώρα στην οικονομική κατάρρευση.

Εκλογές με πολλαπλά μηνύματα !

Και οι εκλογές εγένοντο!

Με σημαντική πτώση της  ΝΔ και του μασκαρεμένου – δίκην «Ελιάς» ΠΑΣΟΚ.

Και τα δύο κόμματα της μνημονιακής συγκυβέρνησης χάνουν σχεδόν πάνω από 12% των ποσοστών τους.

Είναι φανερό ότι η κυβερνητική  οριακή πλειοψηφία δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά με τη συγκεκριμένη καταστροφική πολιτική και ότι βρίσκεται σε βαθιά αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση.

 Πολύ περισσότερο αν δει κανείς ότι ο παλιότερος κυβερνητικός εταίρος – η ΔΗΜΑΡ – καταποντίστηκε λαμβάνοντας ποσοστό 1,21% που την οδηγεί στην πολιτική εξαφάνιση!

Ως νικητής των ευρωεκλογών προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Γεγονός που ενισχύεται από την κατάκτηση της πλειοψηφίας στην περιφέρεια Αττικής από το συνδυασμό της κ. Δούρου στις χθεσινές επαναληπτικές εκλογές.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης λαμβάνει ποσοστό 26.58% - περισσότερο κατά 3,84% περίπου από τη δεύτερη πλέον ΝΔ.

Αναδεικνύεται έτσι ως καθοριστικός παράγοντας στις επικείμενες πολιτικές εξελίξεις.

Χωρίς να αγγίξει, βεβαίως, τη συνθηματολογική του ρητορεία – για «εδώ και τώρα ανατροπή» και ότι «στις 25 ψηφίζουμε στις 26 φεύγουν» - είναι σε πλεονεκτική θέση για να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες και να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία σε πρόωρες εκλογές.

Ωστόσο, και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να είναι απόλυτα ικανοποιημένος.

Καταρχάς, το εκλογικό του ποσοστό αλλά και σε απόλυτο αριθμό οι ψήφοι του, είναι ελαφρά μειωμένα και υπολείπονται από το άθροισμα των ποσοστών των κομμάτων του κυβερνητικού μπλοκ.

Σε μια περίεργη (!) ισορροπία οι πολίτες έστειλαν ένα πολύ ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση των απάνθρωπων μνημονίων.

Από την άλλη δεν «φούσκωσαν» και τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ ενώ δεν επιδοκίμασαν σε σειρά περιπτώσεων τις αυτοδιοικητικές του επιλογές.

Οι ασάφειες και οι αντιφάσεις στον κεντρικό του πολιτικό λόγο και η υπαναχώρηση από σειρά θέσεών του, ειδικότερα στο οικονομικό του πρόγραμμα, σίγουρα έπαιξαν ρόλο σ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Είναι προφανές ότι χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ πολλαπλή προσπάθεια αποσαφήνισης και  αποκρυστάλλωσης των πολιτικών του θέσεων.

Από την άλλη είναι καθαρό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ με τα συγκεκριμένα εκλογικά ποσοστά δεν θα συγκέντρωνε πάνω από 130 έδρες σε μια νέα Βουλή.

Συνεπώς, δημιουργείται το ερώτημα με ποιες δυνάμεις και με ποιους συσχετισμούς θα δημιουργούνταν μια νέα κυβερνητική πλειοψηφία.

Ίσως, γι’ αυτό ο Αλέξης Τσίπρας έκανε λόγο για εντολή επίσπευσης της συγκρότησης μιας «πλατιάς δημοκρατικής, προοδευτικής και πατριωτικής συμμαχίας» και ότι «ο σεβασμός στη Δημοκρατία επιβάλει την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, το συντομότερο δυνατό, ώστε να αποκατασταθεί η πολιτική ομαλότητα», ενώ σήμερα θα επισκεφτεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Είναι σίγουρο, λοιπόν, ότι βρισκόμαστε μπροστά σε θερμές πολιτικές εξελίξεις.

Μπορεί άμεσα να έχουμε μια προσπάθεια λίφτινγκ στο κυβενητικό συνασπισμό με κάποια μορφή ανασχηματισμού.

Ταυτόχρονα θα υπάρξουν έντονες διεργασίες τόσο στο χώρο της κεντροδεξιάς όσο και εκείνο της κεντροαριστεράς. Αφού σε στελέχη και οπαδούς και των δύο χώρων έντονη είναι η δυσαρέσκεια για τα πρόσωπα αλλά και τις επιλογές του Σαμαρά όσο και του Βενιζέλου.  

Διεργασίες ανακατατάξεων θα υπάρξουν και στο χώρο των δυνάμεων που αυτοπροσδιορίστηκαν  «αντιμνημονιακές» όσο και ευρύτερα αριστερές, με την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να ηγεμονεύσει σ’ αυτές.

Έτσι, οι διαλυτικές τάσεις τόσο στη ΔΗΜΑΡ όσο και στους «Ανεξάρτητους Έλληνες» που σημείωσαν ένα απογοητευτικό ποσοστό (3,45%)  είναι πολύ πιθανό να τροφοδοτήσουν  τα δύο αντίπαλα μπλοκ δυνάμεων.

Το ΚΚΕ εμφάνισε μια τάση μικρής ενίσχυσης των δυνάμεων του – «μικρό βήμα» άλλωστε το χαρακτήρισε και ο γενικός του γραμματέας, κ. Κουτσούμπας – λαμβάνοντας 6,07% (μεγαλύτερο κατά 1,59% σε σχέση με τις εκλογές του 2012).

Καταγράφοντας, επίσης, θετικά ποσοστά στην Περιφέρεια Αττικής και κερδίζοντας, επίσης, τους δήμους της Πάτρας, της Πετρούπολης, του Χαϊδαρίου και Ικαρίας.

Από την άλλη δεν μπορεί να ξεφύγει από έναν οριοθετημένο ρόλο – ειδικά σ’ αυτές τις συνθήκες της βαθιάς οικονομικής κρίσης και των δυσβάστακτων οικονομικών και κοινωνικών μέτρων.

 Συνέπεια και της απόρριψης μιας διαφορετικής στρατηγικής από την ηγεσία του κόμματος και της προώθησης ευρύτερων τακτικών συνεργασιών στους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους.

Ο καινούργιος πολιτικός σχηματισμός, το «Ποτάμι», συγκέντρωσε τελικά 6,61% - πολύ πίσω από τις αρχικές δημοσκοπήσεις που το έδειχναν πάνω από 10% αλλά «ικανοποιητικό» όπως χαρακτηρίστηκε από τα στελέχη του.

Ένας πολιτικός σχηματισμός που είχε την εύνοια των μεγάλων καναλιών και εκδοτικών συγκροτημάτων, με απροσδιόριστες πολιτικές θέσεις.

«Έτοιμο» και «πρόθυμο» να συνεργαστεί με «όλους». Να αποτελέσει, δηλαδή, το συγκολλητικό υλικό για μελλοντικές συγκυβερνήσεις και σχηματισμούς.

Ίδωμεν …

Εντύπωση στις εκλογές αυτές προκάλεσε και ο πλήθος των πολιτικών σχηματισμών που διεκδίκησαν τις ψήφους των πολιτών και οι οποίοι  - παρόλο που δεν μπόρεσαν να εκλέξουν αντιπροσώπους στο ευρωκοινοβούλιο – συγκέντρωσαν ένα ποσοστό 16% (σε σχέση με το 6% των προηγούμενων εκλογών).

Δείγμα και αυτό εν μέρει της αναζήτησης  ενός σημαντικού ποσοστού της κοινωνίας διαφορετικών πολιτικών λύσεων και τρόπου έκφρασης.

Μόνο που αυτό είναι πολύ θολό ενώ κρύβει και  κινδύνους.

Από την άποψη αυτή δεν μπορούμε να μη σχολιάσουμε φαινόμενα όπως τα εκλογής Μώραλη – Μαρινάκη στον Πειραιά, Μπέου στο Βόλο, Ψινάκη στο Μαραθώνα.

Η οικονομική και κοινωνική κρίση, οι αδυναμίες και ανεπάρκειες του πολιτικού και αυτοδιοικητικού προσωπικού ν’ αντιμετωπίσουν τα προβλήματα, έδωσαν την ευκαιρία σε σχήματα επιχειρηματικών συμφερόντων, ποδοσφαιρικών οπαδικών  εκπροσώπων αλλά και σε διάφορες τηλεπερσόνες να διεκδικήσουν και τελικά να κατακτήσουν ορισμένους βασικούς δήμους.

Θα φανεί αν αυτό το φαινόμενο ήταν κάτι περιπτωσιακό και μεμονωμένο σχετική ή να τελικά επεκταθεί στην ευρύτερη πολιτική ζωή.

Καθόλου τυχαία δεν είναι – στο φως αυτών των εξελίξεων – και η παρουσία της Γιάννας Αγγελοπούλου (!) στον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA όπου δεν απέκλεισε, αν της ζητηθεί, να προσφέρει τις «υπηρεσίες» της  στον τόπο ακόμη και να διεκδικήσει την προεδρία της Δημοκρατίας !!!

Ωστόσο το πιο ανησυχητικό και σκοτεινό φαινόμενο των εκλογών ήταν η σημαντική άνοδος της «Χρυσής Αυγής», του νεοναζιστικού τερατώδους μορφώματος που συγκέντρωσε 9,38% του εκλογικού σώματος, συγκεντρώνοντας πάνω από 10% στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Ενδεικτικά αναφέρουμε τα ποσοστά της στην Α΄ Αθηνών 10.36%, στη Β΄ Αθηνών 8,35%, στην Α΄ Πειραιά 10,60%, στη Β΄ Πειραιά (των εργατικών  και λαϊκών αγώνων και της αριστερής παράδοσης ) 11,32%, στην Αττική 12, 21% (!), στην Α΄ Θεσσαλονίκης 10,20%, στη Β΄ Θεσσαλονίκης  12, 40% (!).

 Ενώ πολύ ποσοστά σημείωσε και σε μια σειρά εκλογικές περιφέρειες  - Αργολίδα, Αιτωλοακαρνανία,  Βοιωτία, Ημαθία, Έβρο, Καρδίτσα, Καστοριά, Κιλκίς, Λακωνίας (15,51%!), Μεσσηνία, Πέλλα, Σέρρες, Φθιώτιδα.

 Αυτά, αν τα αθροίσει κανείς στα ποσοστά που πήρε ο δημοτικός συνδυασμός στην Αθήνα αλλά και ο αντίστοιχος στην περιφέρεια Αττικής δημιουργούν ένα εφιαλτικό τοπίο.

Ταυτόχρονα καταδεικνύουν την αποτυχία του πολιτικού συστήματος να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της «Χρυσής Αυγής», ειδικότερα σε περιοχές με έντονα τα προβλήματα της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Ενώ, όπως πολλές φορές έχουμε επισημάνει, η κατανίκηση του νεοναζιστικού φαινομένου απαιτεί ριζικές αλλαγές πολιτικής προς όφελος των πληττόμενων από την κρίση κοινωνικών στρωμάτων.

Και όχι μόνο αυτό.

Απαιτεί τη συγκρότηση ενός ευρύτατου δημοκρατικού, αντιφασιστικού μπλοκ πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δυνάμεων.

Με τη συγκρότηση δικτύων αλληλεγγύης και παρέμβασης σε κάθε γειτονιά σε κάθε χώρο που δοκιμάζεται από την κρίση.

Αλλά και παρεμβάσεις στην παιδεία, τον πολιτισμό, στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων.

Η άνοδος των ακροδεξιών πολιτικών σχημάτων σε όλη – σχεδόν – την Ευρώπη καταδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο και σε τι είδους αδιέξοδα οδηγούν οι πολιτικές της λιτότητας και της κοινωνικής καταστροφής που εφαρμόζουν οι ευρωπαϊκές οικονομικές και πολιτικές ελίτ.

Η ρευστότητα των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα, η σχετική αβεβαιότητα, η αδυναμία του κυβερνητικού μπλοκ, η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε δύναμη διεκδίκησης της εξουσίας – αλλά όχι με την ορμή που οι περιστάσεις επιβάλλουν και οι οπαδοί του θα ήθελαν.

 Η  ρευστοποίηση σειράς πολιτικών δυνάμεων και η αναζήτηση άλλων πολιτικών σχημάτων – με απροσδιόριστο ή και επικίνδυνο χαρακτήρα – η διαρκής περιχαράκωση του ΚΚΕ.

Και  πάνω απ’ όλα το απειλητικό και μαύρο μέτωπο - που δεν προβάλλει απλά, αλλά βρίσκεται καθημερινά στη ζωή μας …

Όλα αυτά απαιτούν – όπως ήδη είχαμε επισημάνει – τη διαρκή εγρήγορση και συνειδητοποίηση των πολιτών, την ενεργή στράτευσή τους για αν αποτρέψουν τις όποιες αντιδραστικές μεθοδεύσεις και προκλήσεις και να ανοίξουν το δρόμο για προοδευτικές και ουσιαστικές αλλαγές.

Είμαι Στριμωγμένος, Φίλε - Πέτρος Κουμπλής

«Είμαι στριμωγμένος, φίλε.» μου είπε , με φωνή απελπισμένη.

«Φοβάμαι για τα παιδιά μου. τι θ’ απογίνουν; Πες μου. Τι θ’ απογίνει η γυναίκα μου; Ο γέρος πατέρας μου; Πες μου, σε παρακαλώ. Πες μου, έχω εγκλωβιστεί. δεν αντέχω άλλο».

Δεν ήξερα ακριβώς τι έλεγε. Πώς περίμενε να του απαντήσω; Τι να του πω; Έμοιαζε πάντως πολύ περίεργο, να τα λέει όλα αυτά σε κάποιον όπως η αφεντιά μου. Πόσο εγκλωβισμένος θα μπορούσε να είναι δηλαδή; Πόσο πιο πολύ από μένα;

Είμαι ένας σκύλος, ένας μπασταρδάκος που σίγουρα αν με βλέπατε θα λέγατε πως μοιάζω με εκατομμύρια άλλους τριχωτούς κοπρίτες αυτού του κόσμου. Όμως όλη μου τη ζωή την έχω περάσει εδώ. Δεμένος. Κυριολεκτικά όλη μου τη ζωή. Ήταν μόνο λίγος καιρός από τότε που γεννήθηκα, όταν τ’ άγρια όρθια ζώα που καμιά φορά με χτυπάνε ή μου φωνάζουν «Σκάσε», αποφάσισαν πως οι παιδικές μου αταξίες θα μπορούσαν να τους χαλάσουν τον κήπο. Από τότε με έδεσαν εδώ. Και δε με άφησαν ποτέ ξανά ελεύθερο. Φτάνω όπου φτάνει η αλυσίδα μου.

Στην πραγματικότητα δεν ήμουν ποτέ ένας μικρός γλυκούλης σκύλος. Δεν υπάρχεις ως κουτάβι, αν δεν βρεθούν παιδιά να σ’ αγαπήσουν. Δεν καταλαβαίνεις ζωή, αν δε βρεθεί κάποιος να τον αγαπήσεις κι εσύ. Και δεν βρήκα κανέναν. Δεν υπήρχε ποτέ κανένας. Μόνο κάτι σκιές τα βράδια. Αυτές τις σκιές άκουσα να τις αποκαλούν «κλέφτες». Δεν ξέρω τι είν’ αυτό. Κι αφού δεν μπορούσα να αγκαλιάσω σκιές με τις πατούσες μου, αποφάσισα να τους γαβγίζω. Θα υπερασπιζόμουν αυτό το ελάχιστο που μου αναλογούσε.

Τ’ άγρια όρθια ζώα δεν τ’ αγάπησα αληθινά ποτέ μου, αλλά νιώθω ευγνωμοσύνη και κουνάω την ουρά μου, όταν μου αφήνουν φαγητό τα μεσημέρια. Από εκείνους εξαρτάται η ζωή μου. Αν δεν έρθει η δόση του φαγητού θα πεθάνω. Εκείνοι αποφασίζουν για την κάθε μέρα μου. Που είναι φρικτά ίδια με την προηγούμενη. Και την επόμενη.

«Είμαι στριμωγμένος, φίλε.», μου ξανάπε. Ήταν αυτός ο άγνωστος, με το σκαμμένο πρόσωπο, που τον τελευταίο καιρό ερχόταν στα μέρη μου, χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο. Καθόταν ακριβώς απέναντί μου, πάνω στον μικρό βράχο που δημιουργούσε ένα άνετο κάθισμα κάτω από το δέντρο. Σκεφτόταν. Και μετά άρχιζε να μου μιλάει.

«Είναι άδικος ο κόσμος. Μπορεί να γεννηθείς και να σαι ένα άκακο πτηνό μέσα σε ορνιθοτροφείο. Να σε στριμώχνουν βάρβαρα σ’ ένα κελί, να σε παχαίνουν γρήγορα για να σε κρεμάσουν μετά γδαρμένο στο τσιγκέλι. Άδικη ζωή, αλλά κανείς δεν ξέρει τι είπες με τα κακαρίσματά σου λίγο πριν φύγεις. Δεν την ξέρουν τη γλώσσα σου.

Μπορεί να γεννηθείς σαν κι εσένα, ένας σκύλος που θα ζήσει στριμωγμένος σε μια μικρή αυλή, δεμένος για πάντα. Ποιος θα πει την ιστορία σου; Πάντοτε θα υπάρχουν άλλες, πιο δύσκολες ιστορίες. Σ είχα δει κι εγώ μικρό σκύλο, πριν καιρό. Είσαι τριών χρόνων το ξέρεις; Δεν το ξέρεις. Στενοχωρήθηκα που σου ‘χαν φερθεί έτσι τότε. Θα μπορούσα ίσως να σ’ είχα σώσει. Αλλά δεν έκανα κάτι. Δεν πήγα να τους μιλήσω.  Δεν ήθελα να μπλέξω. Ήδη είχα τα δικά μου. Γιατί ξέρεις. είναι δύσκολο να είσαι άνθρωπος.

Ναι, μπορεί να γεννηθείς άνθρωπος. Να σαι στριμωγμένος σ’ ένα τετράγωνο τσιμεντένιο κουτί κι από πάνω να πέφτουν βόμβες. Να σαι στριμωγμένος σ’ ένα δουλεμπορικό. Και να πνιγείς πριν σε δεις να μεγαλώνεις. Μπορεί να σαι κάπου μακριά. Υπάρχει μια χώρα που τη λένε Ζάμπια. Την ξέρεις τη Ζάμπια; Τι σου λέω.. δεν ξέρεις ούτε τη δίπλα γειτονιά. Είναι όλα τόσο μακριά για σένα. Εκεί λοιπόν, σ αυτή την χώρα, οι άνθρωποι προσπαθούν να κολλήσουν AIDS. Θέλουν επίτηδες ν’ αρρωστήσουν, γιατί έτσι έχουν περισσότερες ελπίδες να τους δώσουν ένα πιάτο φαί οι γιατροί. Κι όσο αντέξουν με την ασθένεια., όσο αντέξουν θα το παλέψουν. Αλλά χωρίς αυτήν, είναι δύσκολο να βρουν κάτι να φάνε αύριο. Το καταλαβαίνεις; Καταλαβαίνεις τι συμβαίνει; Καταλαβαίνεις ;;;

Αλλά κι εδώ δίπλα, δυο χιλιόμετρα απ’ το σπίτι σου, μικρέ μου σκυλάκο. Αν μπορούσες ν’ ανέβεις στο δέντρο θα ‘βλεπες το νοσοκομείο. Εκεί που πηγαίνουν οι άστεγοι και παρακαλούν , ικετεύουν τους γιατρούς να τους κάνουν εισαγωγή, για να μπορέσουν να χουν τροφή το βράδυ.

Τα δικά μου τα ξέρεις. Τα χεις ακούσει με το ζόρι. Πώς θα βρω να πληρώσω; Πώς; Σε τι έφταιξα; Σε τι έφταιξαν τα παιδιά μου; Τα μικρά μου τα παιδάκια. η ζωή μου όλη.

Αυτά δε μπορώ να τα πω σε κανέναν πια. Σε κανέναν. Οι άνθρωποι δεν ακούνε. Ποτέ δεν ακούνε. Γι’ αυτό τους φοβάμαι. Γι’ αυτό τα λέω σε σένα. Που δε μπορείς να με δαγκώσεις. Δε φτάνεις να με δαγκώσεις».

Ρωτάτε αν θα τον δάγκωνα; Το μοναδικό που ξέρεις να κάνεις όταν δεν είσαι ελεύθερος, είναι να προκαλείς πόνο.

«Είμαι στριμωγμένος, φίλε.» ,μου ξανάπε. « Κι είσαι ο τελευταίος που μπορώ να το πω και ίσως με καταλάβει».

Όχι, δεν καταλάβαινα. Όλους αυτούς που έλεγε δεν τους είχα γνωρίσει, δε μιλούσα τη γλώσσα τους, δεν είχα ταξιδέψει μέχρι την πατρίδα τους. Η αλυσίδα ξέρετε. δεν θα μ άφηνε ποτέ να ταξιδέψω. Στα όνειρα μου έβλεπα κάποτε πράσινα λιβάδια, εκεί έτρεχα σαν να ‘ταν η τελευταία μέρα της ζωή μου. Μετά ξέχασα τι είναι τα λιβάδια. Ονειρευόμουν να τρέξω στον απέναντι κήπο. Αυτόν που κοιτούσα κάθε μέρα – και νύχτα, περιμένοντας τους κλέφτες – αλλά η αλυσίδα μου δε μ’ άφηνε. Μετά ονειρευόμουν το απέναντι δέντρο. Ας κατάφερνα να βρεθώ έστω εκεί. Να σηκώσω το ποδάρι μου και να μαρκάρω τον κορμό του για πάντα. Αλλά ούτε εκεί μπορούσα. Με το που πήγαινα να τρέξω η αλυσίδα απότομα μ’ επέστρεφε στην πραγματικότητά μου. Πολλές φορές μου κοβόταν η ανάσα, όταν αποφάσιζα να πάρω μεγάλη φόρα και να πετάξω απέναντι. Για ώρα ξερνούσα μετά, τρίχες, αμάσητες τροφές και σάλια.

«Είναι αργά πια. Είμαι στριμωγμένος, φίλε» μου είπε για τελευταία φορά. Και χάθηκε στους άγνωστους για μένα τόπους.

Πέρασε ο καιρός. 24 δόσεις μετά (μετράω τη ζωή μου με τις δόσεις από κόκαλα και αποφάγια που μου πετούν. Δεν ξέρω άλλη μονάδα μέτρησης). Ο ήλιος βρισκόταν ακριβώς από πάνω μου. Μόνο μια μικρή γωνιά είχε σκιά. Ζαλισμένος από τη ζέστη δεν είχα καταλάβει πως εκείνο το άγνωστο πλάσμα με τα δυο πόδια και τις πνιχτές εξομολογητικές κουβέντες βρισκόταν σχεδόν δίπλα μου. Μα τι κάνει; Τι κάνει εκεί;;;

Α! Ναι! Ναι, το τόλμησε να με πλησιάσει. Όση ώρα εγώ είχα κλειστά τα μάτια μου , εκείνος τραβούσε την αλυσίδα μου με όλη του τη δύναμη , μέχρι να την σπάσει. Για πρώτη φορά ένιωθε το σώμα του ν’ ακολουθεί την σκέψη , για πρώτη φορά ήθελε να κάνει πράξη όσα μου ψιθύριζε. Είχε πάρει την απόφασή του. Θα μ’ ελευθέρωνε.

Γύρισα απότομα το κεφάλι μου προς το μέρος του. Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν. Τον ξέρω αυτόν το τρόμο. Τον βλέπω να καθρεφτίζεται στο μικρό λάκκο, όταν κοιτάζω φοβισμένος πως μου τελειώνει το νερό.

Μείναμε ακίνητοι. Τελείως ακίνητοι.

Λίγες στιγμές. Ελάχιστες.

Και τότε τα δόντια μου όρμησαν για τον λαιμό του.

( Το κείμενο δημοσιεύει στο Νέο Μέτοικο ο Μ … )

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΘΥΜΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

   Στις 17 Σεπτεμβρίου 1982 πέθανε ο Μάνος Λοΐζος, ο συνθέτης που στράφηκε ενάντια στον φασισμό μέσα από τα τραγούδια του και κυρίως μέσα από την ''γνωστή'' του στάμπα, ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ. 31 χρόνια μετά, ο Παύλος Φύσσας έπεσε θύμα του φασισμού που αποδεικνύεται ότι  ''πέρασε''.

   Ένας φασισμός  ριζωμένος στην ελληνική κοινωνία, σε παρακρατικές οργανώσεις τις οποίες οπλίζει η βία, που δολοφονεί συμπολίτες μας για την ιδεολογία τους και το κράτος ''δικαίου'' αφήνει ατιμώρητες επιδεικνύοντας φανφάρες και κροκοδείλια δάκρυα.  Ο φασισμός αυτός στρέφεται ενάντια σε μετανάστες και σε αριστερούς μέχρι τώρα, μπορεί να μην σε απασχολεί αν δεν ανήκεις σ ' αυτές τις κατηγορίες αλλά αναλογίσου πως  είσαι ο επόμενος στον οποίο το παρακράτος θα χτυπήσει την πόρτα, απλέ πολίτη.

  Οι επιλογές σου στην κάλπη έστειλαν στην βουλή δολοφόνους, μεσσίες που θα σε απαλλάξουν από την μιζέρια της ύφεσης που οι ίδιοι έχουν προκαλέσει και περιμένεις από μηχανής θεούς για να σε σώσουν. Μην γελιέσαι μόνο εσύ μπορείς να σώσεις τον εαυτό σου, εσύ έχεις την δύναμη να αλλάξεις την φασιστική κοινωνία σου και να την μετατρέψεις σ' εκείνο που επιθυμείς, όντας ενεργό μέλος της. Αποδεικνύεται περίτρανα το ρητό του Hegel : το μόνο πράγμα που μαθαίνουμε από την ιστορία είναι ότι δεν μαθαίνουμε από την ιστορία.  Έφτασε λοιπόν η ώρα να γίνουν αλλαγές, τις οποίες εσύ ο ίδιος πρέπει να κάνεις και όχι να επιτρέπεις σε άλλους να αυθαιρετούν και να καταδυναστεύου την ζωή σου.

  Έκανες λάθη, είναι ανθρώπινο. Δεν εκτίμησες σωστά το ''δημοκρατικό δώρο'' που σου δόθηκε, την ψήφο. Δεν ήσουν ενεργός πολίτης στο πολίτευμα που προϋποθέτει ενεργούς πολίτες και όχι με εντολοδόχους, όπως η εκάστοτε κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Εσύ έδωσες εντολή να σε εκπροσωπούν και αυτοί αμαυρώνουν τη ζωή σου και σε καθιστούν υπεύθυνο για τα δικά τους σφάλματα, κάτι που δεν σε εκφράζει. Οι λάθος επιλογές σου συγχωρούνται και μπορούν να διορθωθούν. Όμως στις τελευταίες εκλογές έστειλες στο κοινοβούλιο να σε εκπροσωπήσει ένα κόμμα, του οποίου η ιδεολογία όπλισε το χέρι ενός δολοφόνου.

  Σ 'αυτό το τραγικό συμβάν είναι όλοι συμμέτοχοι:  το κόμμα και η ''ιδεολογία'' τρομοκρατίας του, ο δηλωμένος σ' αυτό το κόμμα δολοφόνος, οι ψηφοφόροι και... ΕΣΥ! Ναι, εσύ που ως ψηφοφόρος έχεις στα χέρια σου το αίμα του αδικοχαμένου Παύλου. Ενδεχομένως να μην είσαι εσύ ο ψηφοφόρος, και θεωρείς πως νίπτεις τας χείρας σου από το αθώο αίμα. ΛΑΘΟΣ!! Έχεις εξίσου την ίδια ευθύνη με τους άλλους συμμέτοχους γιατί με την απάθεια, με τον ωχαδερφισμό, με την απραξία σου, όντας μέρος ενός τέτοιου κοινωνικού συνόλου επέτρεψες να γίνει αυτή η δολοφονία και σιωπάς απέναντι στην επόμενη με την παθητική σου στάση.

  Προκειμένου να αποφευχθούν ανάλογες πράξεις πρέπει να αντιδράσουμε στον φασισμό, να κινητοποιηθούμε και να τον ανατρέψουμε. Στον φασισμό της κυβέρνησης και των οργάνων της, στο φασισμό ''ιδεολογιών'' που επιτρέπουν δολοφονίες και επικροτούν την βία όταν είναι σε βάρος αντιφρονούντων. Επιβάλλεται να εναντιωθούμε στον φασισμό που παράγουμε σαν κοινωνία. Χθες ήταν ο Παύλος, αύριο θα είναι κάποιος άλλος μέχρι να έρθει η δική σου σειρά. Εκτός και αν το ανατρέψεις μαζί μας.

  Καλούμε τον καθένα σας σε έναν αγώνα ενάντια στο φασισμό πολεμώντας τον με ''όπλα'' τις πορείες, την ενημέρωση και την διαρκή δραστηριοποίηση ενάντια στους φασιστικούς θεσμούς. Τα όρια των εκάστοτε τυράννων καθορίζονται από την ανοχή αυτών που καταπιέζουν σύμφωνα με τον Frederick Douglass. Εμείς δεν έχουμε πλέον άλλη ανοχή και αυτοί δεν θα σταματήσουν μέχρι να επιβάλλουν έναν νέο ολοκληρωτισμό. Αυτό θα γίνει όσο σκύβεις το κεφάλι, όσο φοβάσαι και υποκύπτεις... Ο μόνος τρόπος να το αντιμετωπίσεις είναι να πας ενάντια σ' αυτούς μέχρι να τους ανατρέψεις.

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ' την αμέσως.

Δεν έχεις περιθώρια.

Γίνε μουγκός.

Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου

ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,

γιατί νομίζω πως θα' ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω

και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω

και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,

με έναν ψίθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ!....

Αζίζ Νεσίν - απόσπασμα από το ποίημα, Σώπα μην μιλάς

Ο φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον

καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει

τι κρύβει μεσ’ τα δόντια του το ξέρω

καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν

και χάνονται βαθιά στα περασμένα

οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν

μα όχι και το μίσος του για μένα.

Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον

δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον!

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος

που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι!

το κουρασμένο βήμα του το ξέρω

και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.

Μα πάλι θε ν’ απλώσει σαν χολέρα

πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου

και δίπλα σου φτάσει κάποια μέρα

αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Berthold Brecht- Ο Φασισμός

( Το κείμενο δημοσιεύει στο Νέο Μέτοικο ο Μ … )

Νέος κύκλος απολύσεων των διοικητικών υπαλλήλων στις 24 Μαΐου: στήριξη στον αγώνα των απεργών διοικητικών υπαλλήλων

  Σε νέο κύκλο απολύσεων μπαίνουν οι διοικητικοί υπάλληλοι των ΑΕΙ αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση των διαπιστωτικών πράξεων, που περιλαμβάνουν τις λίστες των υπαλλήλων που περνούν σε διαθεσιμότητα, αντιστεκόμενοι με απεργίες στις απολύσεις που έρχονται στις 24 Μαΐου, με θύματα αυτή την φορά τους υπαλλήλους του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Με μοναδικό όπλο τις απεργίες οι εργαζόμενοι απέχουν από τις πανεπιστημιακές ασχολίες τους και διαμαρτύρονται για το αυτονόητο μια θέση στην αγορά εργασίας, την οποία κέρδισαν επάξια, συμβάλλοντας στην φήμη που έχουν αποκτήσει τα  προαναφερθέντα πανεπιστήμια στις αξιολογήσεις των πανεπιστημίων στο εξωτερικό. Στις απεργίες της 13ης και 14ης Μάη, οφείλουν να συμμετάσχουν όλοι όσοι σχετίζονται με το πανεπιστήμιο, ιδίως οι φοιτητές, όχι ως ανδρείκελα των παρατάξεων, αλλά ως αγωνιζόμενοι φοιτητές οι οποίοι επιθυμούν ένα ανοικτό πανεπιστήμιο. Αναγκαία κρίνεται επίσης η διεξαγωγή νέων γύρων συνελεύσεων, έχοντας ως στόχο τη συγκρότηση μετώπου απέναντι στο καθεστώς των διαθεσιμοτήτων.

  Μόλις λίγους μήνες μετά την πολύμηνη απεργία των διοικητικών υπαλλήλων στο ΕΚΠΑ και ΕΜΠ, η κυβέρνηση πιστή στις επιτάξεις των ιμπεριαλιστών της ΕΕ, συνεχίζει την επίθεση της μέχρι να τσακιστεί κάθε λαϊκή κατάκτηση, βρίσκοντας αυτή την φορά νέα θύματα την ΑΣΟΕΕ και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Στον βωμό της "ανάπτυξης" της κυβέρνησης Σαμαρά, θα βρεθούν στο δρόμο της ανέχειας χιλιάδες εργαζομένων και η τροΐκανή  κυβέρνηση σπαταλώντας κροκοδείλια δάκρυα και κάνοντας αναίσχυντες δηλώσεις μπροστά από τον τηλεοπτικό φακό των Μ.Μ.Ε ( εξημέρωσης) θα υλοποιεί το όραμα των 150.000 απολύσεων στο δημόσιο. Βρισκόμαστε σε μια πρωτοφανή εργασιακή καμπή, καθώς έπειτα από τις απολύσεις θα επέλθουν συγχωνεύσεις σε υπηρεσίες, κατάργηση του δικαιώματος σε μόνιμη και σταθερή εργασία, υλοποιώντας τον εφιάλτη του εργασιακού μεσαίωνα.

  Επομένως, αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πως οι φαμφάρες και οι υποσχέσεις του Υπ. Παιδείας περί ένταξης των απολυμένων σε θέσεις ΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ ή η προσπάθεια περί μείωσης του αριθμού των διαθέσιμων πέφτουν στο κενό, ενώ η αγωνιώδης επιστολή των διοικητικών προς το Υπουργείο πετάχτηκε στο καλάθι των αχρήστων.  Μπροστά λοιπόν στον ολοφάνερο κίνδυνο των απολύσεων ποιοί στέκονται στο πλευρό των υπαλλήλων; Ποία η θέση των Πρυτάνεων και των Συγκλητικών ή ακόμη των συνδικαλιστικών ηγεσιών; Ποία η στάση των φοιτητικών παρατάξεων έξω από τον χώρο του κυλικείου; Φυσικά οι παρίες του συστήματος, της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ, συντελούν στο έργο της κυβέρνησης τους. Όμως, οι αριστερές παρατάξεις μήπως είναι ώρα να βγουν μπροστά σε έναν αγώνα χωρίς ψηφοθηρία, κομματικές αντιθέσεις και αγκυλώσεις; Οι φοιτητές που δεν υπάγονται σε συμφέροντα παρατάξεων και εκδηλώνουν την αντίθεση τους με συνειδητή αποχή, άκυρο ή λευκό είναι ώρα να σταθούν αλληλέγγυοι στο πλευρό των διοικητικών υπαλλήλων.

  Οι απολύσεις των διοικητικών άνοιξαν απλώς τους ασκούς του Αιόλου στην βάρβαρη επίθεση στις σχολές. Η υπολειτουργία των ιδρυμάτων, χωρίς γραμματειακή υποστήριξη θα επιφέρει την εφαρμογή των περίφημων συμβουλίων διοίκησης, την είσοδο εργολαβιών μέσα στα ιδρύματα, εταιρίες security ή ακόμα και αστυνομικό κιόσκι. Θα ακολουθήσουν οι διαγραφές 150.000 φοιτητών τον Ιούνιο, ενώ δεν αποκλείεται να ακολουθήσει η επιβολή διδάκτρων στους φοιτητές. Οι περαιτέρω συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων, το Σχέδιο Αθηνά Νο. 2 θα επιφέρουν την ποιότητα στην Ανώτατη Εκπαίδευση, την οποί ετοιμάζει η κυβέρνηση.

  Αποδεικνύεται λοιπόν πως το φλέγον ζήτημα της Παιδείας μας αφορά όλους, κυρίως τους φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Μνημονίου. Τις απολύσεις του σήμερα, θα ακολουθήσουν οι απολύσεις του αύριο, οι ταξικοί φραγμοί θα επιφέρουν τον εργασιακό μεσαίωνα που επιβάλλουν. Μετά την υλοποίηση του οράματος απολύσεων της κυβέρνησης Σαμαρά, οι υπόλοιποι εργαζόμενοι θα βλέπουν να καταδυναστεύονται τα εργασιακά δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί από το λαό με το αίμα του, ενώ οι ίδιοι θα φοβούνται να σηκώσουν το κεφάλι τους. Αυτή είναι η "ανάπτυξή" τους, αυτό είναι το μέλλον της χώρας που ετοιμάζουν. Ένας λαός χωρίς παιδεία και αντίδραση είναι καταδικασμένος να υποδουλωθεί και να κατακτηθεί από τους εφαρμοστές των μνημονίων και κατ' επέκταση από τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Εκτός αν αντιδράσουμε και τους ανατρέψουμε!

( Το κείμενο δημοσιεύει στο Νέο Μέτοικο ο Μ … )

Σύντομο σχόλιο για τις εκλογές της Κυριακής ...

Εκλογές, λοιπόν.

Ο δεύτερος γύρος των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών.

Ο πρώτος έστειλε τα δικά του «μηνύματα».

Τα οποία – ως συνήθως – ο καθένας τα μετέφρασε με το δικό του τρόπο.

Και – ω, του θαύματος (!) – έμειναν όλοι ευχαριστημένοι …

Και περισσότερο, βεβαίως, έχουμε τις Ευρωεκλογές.

Τις οποίες και αυτές πολλοί τις συνδέουν με ποικιλότροπα μηνύματα.

Να «γυρίσουμε σελίδα».

Να «αλλάξουμε εποχή».

Να «βάλουμε τέλος σε μια εποχή» …

Μέσα σε μια ατελείωτη υποσχεσεολογία και υψηλούς τόνους ρητορικής …

Με πάνω από 700.000 θέσεις εργασίας να έρχονται καλπάζοντας …

Με τη «μαγική» αλλαγή εικόνας από τη στιγμή που θα πρωτεύσει τούτο ή το άλλο κόμμα …

Με μια ισχυρή δόση νεο – μεσσιανικής λογικής … κάποιος σωτήρας που έλθει και ως δια μαγείας θα λύσει τα προβλήματά μας …

Με τους πολίτες, βεβαίως, να είναι παθητικοί τηλεθεατές που μπορούν απλά να πατάνε τα κουμπιά του τηλεκοντρόλ – αλλάζοντας πολιτικές επιλογές σ’ ένα ιδιότυπο μετα - πολιτικό  ζάπινγκ …

Και τις δημοσκοπήσεις που αναδεικνύουν  «νικητές» και «ηττημένους» - παρά την παταγώδη αποτυχία τους την προηγούμενη Κυριακή …

Και όλα αυτά παρά, επίσης, την απειλητική παρουσία των νεοναζιστικών και ακροδεξιών μορφωμάτων σε Ελλάδα και Ευρώπη …

Οι εκλογές, βεβαίως, μπορούν υπό προϋποθέσεις να δρομολογήσουν εξελίξεις και αλλαγές.

Αυτό, όμως, δεν μπορεί να συμβεί – και σίγουρα δεν θα έχει θετικό χαρακτήρα – με τους πολίτες και την κοινωνία παθητικούς και εφησυχασμένους …

Γιατί πέρα από τα μπαλκόνια και τις υποσχέσεις, πέρα από τη μαγική προεκλογική εικόνα …

Υπάρχουν τα προβλήματα που είναι πιεστικά και αγνοούν τις μικροπολιτικές προσεγγίσεις …

Και από τη Δευτέρα η κοινωνία και οι πολίτες καλούνται να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις απέναντι σε μια πολιτική εξουσία που πολύ απέχει από τις ανάγκες και τις προτεραιότητές τους …

Ως  Νέος Μέτοικος – «αλλάζοντας σελίδα» και εμείς – δίνουμε φωνή σε δημοσιεύσεις και κείμενα νέων ανθρώπων ώστε να εκφράσουν τις αγωνίες και τις απόψεις τους …