Τελεσίγραφο vs δημοψηφίσματος – σημειώσατε 1. Πώς η τραγικά ανεύθυνη στάση του Παπανδρέου οδήγησε σε μια ακόμη εθνική ταπείνωση

Το ιταμό τελεσίγραφο της Μέρκελ – Σαρκοζί – Λαγκάρντ που με ειρωνικό και απολύτως ηγεμονικό τρόπο έθεσαν στον «πρωθυπουργό» της χώρας και ευρύτερα στους Έλληνες εκβιαστικά διλήμματα – «ή δέχεστε τη συμφωνία και μένετε στην ευρωζώνη ή είστε εκτός» -  οδήγησε σε ραγδαίες εξελίξεις.

Στην ουσία της διάλυσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας, σε κρίση της πολιτικής ηγεσίας και σε αγωνιώδεις προσπάθειες πολλών να διασώσουν τις πολιτικές τους καρέκλες και ευρύτερα το σάπιο οικοδόμημα του αλυσοδέματος της χώρας στις επιλογές του Μνημονίου, του «κουρέματος» και στις ανεξέλεγκτες διαθέσεις των αγορών και της τρόικα.

Πριν να έρθουμε στην εσωτερική πτυχή του προβλήματος, θα θέλαμε να τονίσουμε και την ευρωπαϊκή της διάσταση.

Είναι αλήθεια ότι κινδύνευε η ευρωζώνη από τη στάση της Ελλάδας;

Ο καθηγητής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Κλέμενς Φουστ, ο οποίος είναι και σύμβουλος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, ανέφερε:

«Ναι, είναι ριψοκίνδυνη η απόφαση του κ. Παπανδρέου και αυτό γιατί είναι πιθανό ο ελληνικός λαός να πει «όχι» στο πακέτο διάσωσης και το ερώτημα που τίθεται είναι τι θα γίνει στην περίπτωση αυτή».

Δύο δυνατότητες διακρίνει ο οικονομολόγος: «Η πρώτη είναι να επιστρέψουν οι Ευρωπαίοι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, κάτι που θεωρώ δύσκολο να γίνει, κυρίως στη Γερμανία που θα αισθάνεται ότι εκβιάζεται και η άλλη να σταματήσει η χορήγηση βοήθειας. Αυτό θα σήμαινε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θα είχε πόρους. Οι τράπεζες δεν θα ενισχύονταν πλέον από την ΕΚΤ και θα ακολουθούσε μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, την οποία όλοι φοβούνται. Στην περίπτωση αυτή η ελληνική κυβέρνηση θα υιοθετούσε ένα δικό της νόμισμα προκειμένου να αποτρέψει το οικονομικό χάος και αυτό θα ήταν η απαρχή της κατάρρευσης της ευρωζώνης. Εύλογες λοιπόν οι ανησυχίες».

Μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας θα σήμαινε κατ` αρχήν τη διαγραφή των απαιτήσεων των δανειστών της. Και όχι μόνο, όπως εξηγεί ο καθηγητής Φουστ. «Θα μπορούσε κανείς να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυτό με δεδομένο ότι η Ελλάδα δεν έχει μεγάλο βάρος στην ευρωζώνη. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι -για παράδειγμα στις χώρες όπως η Πορτογαλία- ότι θα μπορούσαν οι άνθρωποι να μπουν σε σκέψεις για την έκβαση του δικού τους προβλήματος. Θα είχαμε τότε ένα Bank-Run, δηλαδή οι πολίτες δεν θα εμπιστεύονται τις τράπεζες και θα τρέξουν πιθανότατα να βγάλουν τα χρήματά τους. Και η Πορτογαλία θα μπορούσε να εγκαταλείψει το ευρώ και ίσως η Ισπανία και η Ιταλία. Αυτές οι αλυσιδωτές αντιδράσεις είναι επικίνδυνες», λέει ο οικονομολόγος.

Αυτή είναι η μισή αλήθεια.

Γιατί η άλλη όψη βρίσκεται στο γεγονός ότι το οικοδόμημα της ευρωζώνης τρίζει επικίνδυνα από τις επιλογές και την μυωπική πολιτική που εφαρμόζουν οι ανίκανες πολιτικές ηγεσίες  της ΕΕ εδώ και πολλά χρόνια.

Σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές άγριας λιτότητας που πλήττουν τους πολίτες της Ευρώπης και υποθηκεύουν το μέλλον τους.

Οι όποιοι ατελείς πολιτικοί θεσμοί της ΕΕ έχουν υποκατασταθεί από τον άξονα Βερολίνου – Παρισιού και από ένα εσμό αξιωματούχων και υπαλληλίσκων που στην ουσία είναι έμμισθοι υπαλληλίσκοι των τραπεζών και των αγορών.

Δεν είναι δυνατόν αυτοί – όσο και οικονομική ή πολιτική ισχύ κι αν διαθέτουν – να λοιδορούν ολόκληρους λαούς, να προσβάλλουν την εθνική τους αξιοπρέπεια, να τους θέτουν ωμούς εκβιασμούς. Να εξαπολύουν το δικό τους ultimatum.

Αυτή η ωμή συμπεριφορά θα οδηγήσει σε οξύτατη κρίση σε όλη την Ευρώπη γιατί αυτό που στενά προσδιορίζεται ως «ελληνικό πρόβλημα» σύντομα θα εκραγεί και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης.

Από την άλλη, η απίστευτη στάση εθνικής μειοδοσίας του ανεκδιήγητου  Παπανδρέου, που ανεχόταν να προπηλακίζεται από τους ξένους «ηγέτες», να του υπαγορεύουν όρους και τελεσίγραφα.

Τόλμησε να εμφανιστεί όταν τέλειωσε η συνάντηση στις Κάνες και αφού είχε υποστεί  το «φτύσιμο» που όμοιο του δεν έχει δεχτεί Έλληνας πολιτικός ηγέτης και να ψελλίσει κάποια λόγια – και αυτό σημειολογικά στα αγγλικά -   όχι βέβαια απευθυνόμενος προς τον ελληνικό λαό, αλλά στους ξένους πάτρωνές του.

Οι ραγδαίες εξελίξεις που ακολούθησαν καταγράφουν την αχαρακτήριστη ανευθυνότητα του Παπανδρέου και του κύκλου του, όπως και ολόκληρης της κυβέρνησης.

Έτσι, έχουμε τις παλινωδίες της ύστατης στιγμής προκειμένου να γαντζωθεί μέχρι τέλους στην εξουσία.

Υπήρξε η δήλωση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού οικονομικών, κ. Βενιζέλου, που στην ουσία οδηγούσε στην ανατροπή του Παπανδρέου και του δημοψηφίσματος.

Υπήρξαν οι πολλαπλές δηλώσεις στελεχών του ΠΑΣΟΚ που ζητούσαν μέχρι και αντικατάσταση του πρωθυπουργού.

Ορισμένες είχαν και κάποια «γραφικότητα» - όπως, της κ. Διαμαντοπούλου που είπε ότι «δυσαρεστήθηκε» από το ύφος του Σαρκοζί και της Μέρκελ, αλλά πρέπει πάση θυσία να εφαρμοστεί η συμφωνία της 27^ης Οκτώβρη.

Του Λοβέρδου που έντεχνα έθεσε το δίλημμα ότι πρέπει να αποδεχτούμε τη θέση μας στην ευρωζώνη.

Μέχρι και του ανεκδιήγητου Ρέππα, που τόλμησε να μιλήσει και για την «προσφορά» του Γιώργου Παπανδρέου και άλλα πολλά.

Ήδη είχαμε χαρακτηρίσει την κυβέρνηση «σεσηπός πτώμα» - ένα πτώμα που σαπίζει και με την αποπνικτική του οσμή απειλεί να πνίξει όλη τη χώρα. Ότι αυτή αποτέλεσε την πιο ανίκανη και επικίνδυνη κυβέρνηση στην μεταπολεμική ιστορία της χώρας.

Το ανησυχητικό είναι ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη μια αγωνιώδης προσπάθεια πολλών κύκλων προκειμένου

Να διασώσουν ορισμένοι το «πολιτικό τους τομάρι».

Κυρίως όμως να διασφαλίσουν τη διατήρηση του ίδιου καθεστώτος – της επιβολής πάνω στον ελληνικό λαό της πιο σκληρής και άγριας λιτότητας σύμφωνα με τις τελευταίες δεσμεύσεις.

Το πολιτικό «ένδυμα» που επιχειρείται να δοθεί σ’ αυτή την προοπτική είναι η επονομαζόμενη κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» - στην οποία συγκλίνουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, το ΛΑΟΣ, η Ντόρα Μπακογιάννη και άλλες δυνάμεις.

Η μασκαράτα αυτή δεν έχει καμιά πολιτική και ηθική νομιμοποίηση απέναντι στον ελληνικό λαό.

Η δημοκρατική διέξοδος είναι  προσφυγή στις κάλπες και άμεσες εκλογές ώστε να εκφραστεί με όσο το δυνατόν πιο άμεσο τρόπο ο ελληνικός λαός.

Αυτό διεκδικούν τα κόμματα της Αριστεράς – ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ – καθώς και άλλες πατριωτικές δυνάμεις.

Πέρα από αυτό απαιτείται καθημερινή αγωνιστική ετοιμότητα από τους πολίτες ώστε να αποτρέψουν κάθε είδους επικίνδυνες και βαθιά αντιλαϊκές  μεθοδεύσεις.

Η πρωτοβουλία των εξελίξεων είναι αναγκαίο να περάσει στα χέρια των ίδιων των πολιτών με τη δημιουργία άμεσα και των δικών τους πρωτότυπων μορφών ενότητας και αγώνα. 

Αποχαιρετισμός στο ευρώ – καλωσόρισμα στη δραχμή; Ή κατά τους New York Times: ψίθυροι για επιστροφή στη δραχμή εν μέσω ελληνικής κρίσης;

Ο κ. Σαρκοζί με αυστηρό τρόπο  - σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα του γαλλικού Monde – προσδιόρισε ότι οι Έλληνες πρέπει να επιλέξουν αν επιθυμούν να παραμείνουν στο ευρώ ή όχι.

Η συζήτηση αυτή έχει ξεκινήσει άτυπα αλλά όλο και πιο ηχηρά τόσο σε επίπεδο παραγόντων της ΕΕ, όσο και σε επίπεδο οικονομικών αναλυτών.

Φαίνεται ότι με έντονη προσοχή παρακολουθούν τις εξελίξεις και στην άλλη όχθη του Ατλαντικού.

Έτσι, λοιπόν, σε σημερινό δημοσίευμα των New York Times αναφέρεται: η πολιτική αναταραχή στην Αθήνα θέτει ξαφνικά αυτό που μέχρι τώρα δεν έχει ειπωθεί – τη χρεωκοπία – ως μια διακριτή πιθανότητα.

Τώρα λοιπόν είναι η στιγμή να αναλογιστεί κανείς αυτό που φάνταζε πριν λίγο  αδιανόητο: ότι η Ελλάδα μπορεί να καταλήξει μετά από 10 χρόνια χρήσης του ευρώ  στην επιστροφή στο προηγούμενο νόμισμα, τη δραχμή.

Το άρθρο της εφημερίδας τονίζει ότι μια τέτοια κίνηση παραμένει ακόμα επίσημα «ανάθεμα» - όπως χαρακτηριστικά αναφέρει -  στην Αθήνα. Όμως ένα αυξανόμενο τμήμα οικονομολόγων υποστηρίζει ότι αυτό θα οδηγούσε σε μια καλύτερη πορεία, ανεξάρτητα από τις βραχυπρόθεσμες οικονομικές επιπτώσεις. Και τώρα, μπροστά σ’ ένα δημοψήφισμα για την ευρωπαϊκό σχέδιο «διάσωσης» στο οποίο θα εκφραστούν οι Έλληνες πολίτες, μια ηχηρή μειονότητα που έχει από καιρό ζητήσει την επιστροφή στη δραχμή θα μπορούσε να βρεθεί με ένα αυξανόμενο ακροατήριο.

 Μια επιστροφή στη δραχμή  - κατά την εφημερίδα - είναι απίθανο να προσφέρει μια γρήγορη θεραπεία για τα δεινά της Ελλάδας. Η χρεωκοπία σ’ ένα επίπεδο δημόσιου χρέους  500 δισεκατομμυρίων δολαρίων  θα μπορούσε να  μετατραπεί σε βεβαιότητα, οι καταθέτες θα τραβήξουν τα χρήματά τους από τις εγχώριες τράπεζες και, με μια απότομη υποτίμηση του νέου νομίσματος – της δραχμής -  που θα έφθανε και στα 50%, ο πληθωρισμός θα φούντωνε. Η επιστροφή στις διεθνείς πιστωτικές αγορές θα  μπορούσε να καθυστερήσει για χρόνια.

(Βεβαίως, και με το «κούρεμα» και με το σχέδιο «σωτηρίας» μιλάγαμε για μια δεκαετία και περισσότερο … ).

Αλλά οι υπερασπιστές της δραχμής υποστηρίζουν ότι είναι υπερβολικοί αυτοί οι  φόβοι. Ναι, υποστηρίζουν,  θα υπάρξει αναστάτωση και πανικός αρχικά. Αλλά, λένε, τονίζοντας την περίπτωση της Αργεντινής - που έσπασε την ισοτιμία της με το δολάριο το 2002 και  μεγάλη άνθηση των εξαγωγών εκτοξεύτηκε από ένα φθηνότερο νόμισμα - η ικανότητα της Ελλάδας να ελέγχει τη δραχμή θα μπορούσε ενδεχομένως να λειτουργήσει προς όφελός της.

"Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι λειτουργούμε κάτω από ένα ξένο νόμισμα," υποστηρίζει ο Βασίλης Σεραφημάκης, ανώτερο διευθυντικό στέλεχος στην Avin oil, μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες πετρελαίου και διανομής φυσικού αερίου στην Ελλάδα, σχετικά με το ευρώ. «Αν είχαμε δικό μας νόμισμα, θα μπορούσαμε τουλάχιστον να τυπώσουμε χρήματα," υποστήριξε  ο κ. Σερηφημάκης, αναφερόμενος στη δυνατότητα να υποτιμήσει το κράτος τη δραχμή. «Και ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που θα συμβεί αν το κάνουμε αυτό; Δεν θα πάρω ένα χριστουγεννιάτικο δώρο από έναν από τους τραπεζίτες μου.»

 Σύμφωνα με μια πρόσφατη δημοσκόπηση στην ελληνική εφημερίδα Καθημερινή, το 66% των Ελλήνων πιστεύουν ότι η επιστροφή στην δραχμή θα ήταν κάτι κακό. Αλλά οι υποστηρικτές της εξόδου από το ευρώ τονίζουν  ότι πέρα  από την επιφανειακή προσέγγιση, περισσότεροι Έλληνες αρχίζουν να αμφισβητούν το ευρώ.

«Η άποψη ότι η Ελλάδα θα πρέπει να βγεί από το ευρώ είναι πιο διαδεδομένη από ό, τι θα πίστευε κανείς», είπε ο Κώστας Lapavitsas, ένας Έλληνας οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, ο οποίος ασκεί μεγάλη πίεση για την επιστροφή στη δραχμή. «Είναι ακριβές ότι η αντίθετη άποψη είναι  κυρίαρχη."

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα των New York Times: μέχρι τώρα, πολλοί Έλληνες ήταν προσκολλημένοι στην ιδέα μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας  που θα σφυρηλατούνταν  στην αγκαλιά του ευρώ και στον πλούτο που θα προέκυπτε από  αυτό.  Η συζήτηση  για την επιστροφή στη δραχμή είχε κυρίως παρουσιαστεί ως αποκαλυπτικό όραμα και όχι ως μια βιώσιμη επιλογή πολιτικής.

Αλλά για έναν αυξανόμενο αριθμό Ελλήνων, η κατάρρευση της οικονομίας της χώρας τους αποτελεί ήδη  μια αποκάλυψη.

Ο Πρωθυπουργός Γιώργος Α. Παπανδρέου «έριξε το γάντι» στον ελληνικό λαό τη Δευτέρα, όταν εξέπληξε τον κόσμο, ανακοινώνοντας ένα δημοψήφισμα για το τελευταίο σχέδιο διάσωσης. Αλλά ήταν ο υπουργός Οικονομικών του, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος την ίδια μέρα έθεσε ένα λεπτότερο σημείο σχετικά με το θέμα.

«Είμαστε με την Ευρώπη, με τη ζώνη του ευρώ και το ευρώ;" ρώτησε. Ή, συνέχισε, η Ελλάδα θα επιστρέψει στη δραχμή;»

Σύμφωνα με το τελευταίο «σχέδιο διάσωσης» από την Ευρώπη, το ελληνικό χρέος που διακρατείται από ιδιωτικούς φορείς θα «κουρευτεί» κατά 50%. Σε αντάλλαγμα, όσο η Ελλάδα έμενε προσκολλημένη στη τροχιά εκτέλεσης επώδυνων μέτρων λιτότητας μέχρι το 2015, η Αθήνα θα συνέχιζε να λαμβάνει περισσότερα χρήματα για τη χρηματοδότηση του υπόλοιπου χρέους της.

Έξω από τη χώρα, ωστόσο, εν τω μεταξύ, πολλοί έχουν υποστηρίξει για περισσότερο από ένα χρόνο ότι είναι αδύνατο για την Ελλάδα να ανακτήσει την ανταγωνιστικότητά ενώ είναι προσκολλημένη στο ευρώ. Περιλαμβάνονται εξέχοντες οικονομολόγοι όπως ο Nouriel Roubini, ο Kenneth S. Rogoff και ο Martin Feldstein, καθώς και ο επενδυτής George Soros.

Τώρα, μια μικρή αλλά αυξανόμενη ομάδα Ελλήνων οικονομολόγων έχει αρχίσει να θέτει τον ίδιο προβληματισμό: δηλαδή, αν τα πλεονεκτήματα που θα έχει ένα φτηνό νόμισμα κάτω από ελληνικό έλεγχο θα υπερκαλύπτουν το κόστος της αθέτησης του χρέους  και την εγκατάλειψη το ευρώ.

Σε μια πρόσφατη δημοσίευση, ο  Στέργιος Skaperdas, ένας Έλληνας οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Irvine, υποστήριξε ότι μια φτηνότερη δραχμή θα ενίσχυε τις εξαγωγές και, κυρίως, θα δώσει στην Ελλάδα τη δυνατότητα να ελέγχει τη δική της νομισματική πολιτική και έτσι να πετύχει την άμβλυνση των επιπτώσεων της δημοσιονομικής περιχαράκωσης.

Ο κ. Skaperdas παραδέχθηκε ότι όλο αυτό παραμένει κάτι εξαιρετικά  δύσκολο, αφού πολλοί Έλληνες θεωρούν ανησυχητικό να δεχτούν ότι το «όνειρό» τους για το  ευρώ μπορεί να τερματιστεί.

"Για τους περισσότερους Έλληνες, συμπεριλαμβανομένων των οικονομολόγων, που υιοθετούν το ευρώ ήταν σαν να είχαν παντρευτεί μια σύζυγο «όνειρο» -. Όμορφη, έξυπνη, τρυφερή, ακόμα και πλούσια», είπε. «Και τώρα, μάλλον ξαφνικά, ο γάμος μετατράπηκε σε εφιάλτη"

Ένα διαζύγιο με το ευρώ θα έχει σημαντικό κόστος, που προφανώς πιο άμεσα θα υποστούν και οι ελληνικές τράπεζες. Αυτός είναι ο λόγος, που οι  mainstream οικονομολόγοι στην Ελλάδα,  επιμένουν ότι δεν είναι δυνατόν να οδηγηθεί η χώρα σε τέτοια αποτελέσματα.

"Δεν υπάρχει κανένας τρόπος  η Ελλάδα να αφήσει το ευρώ. - Αυτό θα μας πήγαινε πίσω πολλά χρόνια», δήλωσε ο Γιάννης Στουρνάρας.

Αλλά σε μια πρόσφατη μελέτη, ο Θεόδωρος Μαριόλης, οικονομολόγος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στην Αθήνα, υποστήριξε ότι το νο 1 πρόβλημα για την Ελλάδα στο πλαίσιο του ισχύοντος συστήματος – ενώπιον της βιωσιμότητας του χρέους, της ανεργίας και των προβλημάτων της κακοδιαχείρισης του δημόσιου τομέα - είναι η διεθνής ανταγωνιστικότητά της χώρας, που όπως είπε έχει μειωθεί 30% από τότε που η Ελλάδα εντάχθηκε χώρα στο ευρώ.

Ο κ. Μαριόλης υπολογίζει ότι μια  υποτίμηση  κατά 50% της νέας δραχμής θα σβήσει σύντομα αυτό το χάσμα ανταγωνιστικότητας.

Οι απόψεις του κ. Μαριόλη και του κ. Skaperdas έχουν παραμείνει στο στενό πλαίσιο της ακαδημαϊκής κοινότητας. Άλλοι οικονομολόγοι, όπως ο Θεόδωρος Κατσανέβας, έχουν υιοθετήσει μια πιο επιθετική προσέγγιση, προωθώντας τη λύση της δραχμής σε εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση.

«Ένα δωμάτιο ελληνικού ξενοδοχείου είναι δύο φορές πιο ακριβό, από ένα αντίστοιχο στην Τουρκία», είπε, ενώ θεώρησε γελοία  την άποψη  ότι η απότομη μείωση μισθών, οι απολύσεις στο δημόσιο τομέα που απαιτούνται από την Ευρώπη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα μπορούσε να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα. «Είμαστε σχεδόν νεκροί τώρα.  Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια ανάσταση" είπε χαρακτηριστικά.

Το σίγουρο είναι ότι η συζήτηση αυτή έχει ανοίξει για τα καλά.

Καθόλου τυχαίο δεν είναι το ενδιαφέρον και των αμερικανικών κύκλων για το θέμα αυτό.

Εντύπωση μας κάνει η εμπλοκή στελεχών της Avin – γνωστής ιδιοκτησίας – στη συζήτηση με θέσεις για επιστροφή στη δραχμή.

Το δημοσίευμα της εφημερίδας εμπλέκει και το Γιώργο Κουρή με το συγκρότημά του στην προσπάθεια επιστροφής στη δραχμή, προκειμένου να γλιτώσει και από τα υπέρογκα χρέη του σε ευρώ. Κάτι που ο ίδιος έχει αρνηθεί.

Σοβαρά ερωτηματικά μας δημιουργεί και η εμπλοκή του γερακιού των χρηματαγορών και μετρ των οικονομικών συνομωσιών, Τζορτζ Σόρος, με τη συχνή του παρουσία στην Ελλάδα.

Είναι σίγουρο ότι όλα αυτά δημιουργούν ένα εκρηκτικό κουβάρι εξελίξεων.

Πολλά πρέπει να απαντηθούν και να έρθουν στο φως. Και για τις ευθύνες αυτής της κυβέρνησης και προσωπικά του Γιώργου Παπανδρέου.

Ο ελληνικός λαός πρέπει να βρίσκεται σε διαρκή ετοιμότητα.

Να αγνοήσει τους ωμούς εκβιασμούς που καθημερινά με εντεινόμενο βαθμό μπαίνουν μπροστά του.

Και να στείλει τη δική του ηχηρή και αποφασιστική απάντηση.

Τα «ζόμπι» των αγορών φωνάζουν: αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό!

«Χάος», «κραχ» και άλλα παρόμοια ηχηρά εμφανίστηκαν στα πρωτοσέλιδα του παγκόσμιου τύπου με αφορμή τα γεγονότα στην Ελλάδα.

Μάλιστα στις γαλλικές «Liberation» και «Tribune» τοποθέτησαν αυτούς τους τίτλους με ελληνικούς χαρακτήρες!

Βουτιά, επίσης, στα διεθνή χρηματιστήρια με πτώση σε όλες τις βασικές χρηματιστηριακές αγορές.

Πανικός!

Και οργή απέναντι στους Έλληνες και στον ανεκδιήγητο Παπανδρέου.

Αυτό, λοιπόν, δεν είναι απαραίτητα κακό.

Δείχνει ότι το χρέος  αυτής της μικρής και ανυπόληπτης Ελλάδας αποτελεί ένα πρόβλημα που δεν είναι στενά «ελληνικό». Ότι αυτή η παλιά αλλά και τόσο γνωστή θεωρία του ντόμινο δεν απέχει πολύ από τα γνωρίσει την εφαρμογή της και στις άμεσες εξελίξεις.

Πανικός, λοιπόν, στις χρηματαγορές από τη Γουόλ Στριτ μέχρι το Τόκυο.

Πανικός και στο Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο.

Τρίζει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και η συνοχή της ευρωζώνης.

Το σημείωσε και ο εκλεκτός οίκος Fitch: «ένα όχι των Ελλήνων στο δημοψήφισμα θα έχει σοβαρές συνέπειες για την οικονομική σταθερότητα και τη βιωσιμότητα της ζώνης του ευρώ».

Απειλείται η Γαλλία που μπορεί να χάσει το χαρακτηρισμό της σε ΑΑΑ+, αφού οι τράπεζές της είναι πιο εκτεθειμένες σε ελληνικά ομόλογα.

Μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ιταλία που αποτελεί την 7^η οικονομία στον κόσμο …

Και έπονται και άλλα …

Αν, λοιπόν, το «ελληνικό πρόβλημα» μπορεί να δημιουργήσει αυτές ή και χειρότερες παρενέργειες, τότε γιατί οι ευρωπαίοι «ηγέτες» δεν έδειξαν μια διαφορετική αντιμετώπιση απέναντι στον ελληνικό λαό;

Οι λεονταρισμοί και «αγανακτισμένες» φωνές τους θα έπρεπε να στραφούν πρώτα απ’ όλα προς τους τραπεζίτες, τα αρπακτικά των αγορών, τους ποικιλώνυμους οίκους αξιολόγησης, που «παίζουν» στα δάκτυλά τους τις τύχες της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομίας.

Γιατί αυτή η μυωπική και  καθυστερημένη πολιτική ηγεσία της ΕΕ δεν κατανοεί ότι εκείνο που κρίνεται δεν είναι η τύχη της ταλαιπωρημένης Ελλάδας μόνο, αλλά και η τύχη του σαθρού οικοδομήματος που έχουν στήσει. Δεν έχουν κατανοήσει ότι γίνονται και αυτοί παίγνια στις διαθέσεις αυτών των αρπακτικών και επίδοξοι looser στον σκληρό οικονομικό πόλεμο που διεξάγεται.

Οπότε η απάντηση στο δίλημμα που – δήθεν οργισμένος – έθεσε ο Σαρκοζί προς τον ελληνικό λαό (και το οποίο, μάλλον, θα επιχειρήσει να αναπαράγει και η κυβέρνηση), ότι το ερώτημα που πρέπει να τεθεί στους Έλληνες είναι αν θα θέλουν να μείνουν στη ζώνη του ευρώ ή όχι, μπορεί να είναι:

Με την πολιτική σας σε λίγο μπορεί να μην υφίσταται η ζώνη του ευρώ. Οπότε δεν θα υπάρξει ανάγκη να απαντήσουν σ’ αυτό το θέμα μόνο οι Έλληνες.

Ο πανικός και η πτώση των χρηματιστηρίων δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι ορισμένοι κερδοσκοπούν αισχρά και σ’ αυτή τη συγκυρία.

Από την άλλη, δείχνει ότι η μικρή Ελλάδα μπορεί να έχει κάποια διαπραγματευτική δύναμη.

Παρά τις επιπλήξεις και τις απολυταρχικές διακηρύξεις της Μέρκελ και του Σαρκοζί ότι το «σχέδιο διάσωσης» της Ελλάδας που συμφωνήθηκε στις 27 Οκτωβρίου  «δεν είναι διαπραγματεύσιμο».

Ότι η πραγματική της ισχύς βρίσκεται στην αγωνιστική ανάταση του λαού της.

Που ορθώνοντας το ανάστημά του θα στείλει το βροντερό του ΟΧΙ

Στα εκβιαστικά διλήμματα

Στους ξένους δανειστές και τοκογλύφους

Στους τοπικούς εκπροσώπους και μικροπράκτορές τους: στον Παπανδρέου και την παρέα του

Στην αλαζονική και αυταρχική ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία

Στα «ζόμπι» των παγκόσμιων αγορών που αλαλάζουν  προκειμένου να εκφοβίσουν το ελληνικό λαό – και όχι μόνο – προκειμένου να διασφαλίσουν τα ασύδοτα υπερκέρδη τους.

ΥΓ1 – Το σκίτσο με τα «Ζόμπι» των χρηματιστηρίων είναι του Caesar Perez, από το αμερικανικό αριστερό και εναλλακτικό περιοδικό  IN THESE TIMES. Δημοσιεύτηκε στις 12 Οκτωβρίου 2011, σε ένα άρθρο με τον τίτλο “Zombie Lobbyists Occupy Washington” και με υπότιτλο «σμήνη πεινασμένων για χρήμα εταιρικών ζόμπι πετούν πάνω από τους εγκεφάλους των  εκλεγμένων ηγετών στην πρωτεύουσα του έθνους» (μιλά για τις ΗΠΑ- τι να πούμε κι εμείς;).

ΥΓ2 – Κάποιοι αποκάλεσαν το Γιώργο Παπανδρέου ως «άρχοντα του χάους».

Λέτε ο Γιωργάκης να αποδειχτεί και ο πρώτος … μπαχαλάκιας;

Οι τελευταίες ώρες της πιο ανίκανης και επικίνδυνης κυβέρνησης της Μεταπολίτευσης – Πολίτες της Ελλάδας είναι καιρός να πάρετε την τύχη σας στα δικά σας χέρια

Ο Γιώργος Παπανδρέου προχώρησε και σ’ αυτό.

Στην απελπισμένη προσπάθεια να κρατηθεί αυτός και η ομάδα που τον περιστοιχίζει στην εξουσία, ο στενός πυρήνας του ΠΑΣΟΚ που έχει διαποτιστεί με βαθιά καθεστωτική νοοτροπία, επιχείρησε για μια έσχατη φορά να εκβιάσει και να τρομοκρατήσει τον ελληνικό λαό.

Μια κυβέρνηση που έχει επισωρεύσει πάνω στην Ελλάδα και στους Έλληνες απίστευτα  οικονομικά και κοινωνικά δεινά, η οποία έχει αλυσοδέσει με σειρά έκνομων και στην ουσία αντισυνταγματικών συμφωνιών τη χώρα και την κοινωνία, επιχειρεί και πάλι να υφαρπάξει μια δήθεν «έγκριση» της πολιτικής της, μέσω του εκπρόθεσμου και στην ουσία αντιδημοκρατικού δημοψηφίσματος.

Μόνο που ο Γιώργος Παπανδρέου θα αποτελέσει ο ίδιος «θύμα» του δικού του εκβιαστικού διλήμματος.

Καταρχάς, με βάση και τις αντιδράσεις των διεθνών κύκλων, της ΕΕ, της Μέρκελ, του Σαρκοζί, τη βουτιά των χρηματιστηρίων σε όλο τον κόσμο, εκείνο που αναδεικνύεται με έμφαση είναι ότι αν είχε νόημα το δημοψήφισμα, αυτό θα ήταν να είχε τεθεί πριν το Μάιο του 2010 και την ψήφιση του Μνημονίου.

Αν η «μικρή» Ελλάδα μπορεί – με βάση τα δημοσιεύματα του ξένου τύπου και τις αντιδράσεις διεθνών και ευρωπαϊκών παραγόντων – να προκαλέσει τέτοια αναταραχή στις διεθνείς χρηματαγορές, να προκαλέσει τριγμούς μέχρι και κατάρρευση της ευρωζώνης, τότε ο «εκβιασμός» έπρεπε να είχε τεθεί από την υπεύθυνη ελληνική κυβέρνηση προς αυτούς τους κύκλους  και την ώρα που έπρεπε.

Κι όχι, αφού έχει ακολουθηθεί η γνωστή καταστροφική πολιτική, να προσπαθεί ο Γιώργος Παπανδρέου να εκβιάσει τους Έλληνες πολίτες.

Οι αντιδράσεις και οι τριγμοί που υπάρχουν μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα και στην ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ δείχνουν ότι το κόμμα αυτό έχει χάσει στην ουσία και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, τη «δεδηλωμένη» υποστήριξη της Βουλής.

Αυτή θα επιχειρήσει να υποκλέψει ο Παπανδρέου και η ομάδα που τον περιβάλει με την ψηφοφορία στη Βουλή μεθαύριο.

Αμφίβολο.

Ήδη άλλοι βουλευτές του δήλωσαν ότι ανεξαρτητοποιούνται.

Άλλοι ζητούν   στην ουσία την αποπομπή του πρωθυπουργού και το σχηματισμό κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας».

Ενώ σύσσωμη η αντιπολίτευση ζητά εκλογές και απορρίπτει το δημοψήφισμα.

Πάνω απ’ όλα, όμως, η κυβέρνηση έχει αντιμέτωπη τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Τη «δεδηλωμένη» άρνηση των Ελλήνων πολιτών να «αυτοκτονήσουν» κοινωνικά και οικονομικά και να  υποταχτούν στην ολέθρια πολιτική του Παπανδρέου και των ομοίων του.

Η κατάσταση αυτή στο βαθμό που παρατείνεται θα εντείνει την οικονομική και την κοινωνική κρίση.

Ήδη κάθε ώρα που περνά μεγεθύνει το πολιτικό πρόβλημα. Δημιουργεί μια οξύτατη πολιτική κρίση με απρόβλεπτες συνέπειες.

Είναι κρίση κυβερνητική, κρίση αντιπροσώπευσης στο κορυφαίο επίπεδο της κυβέρνησης, κρίση αμφισβήτησης του ίδιου του πρωθυπουργού και των πολιτικών του επιλογών.

Η ίδια η κυβέρνηση και η κυβερνητική πλειοψηφία αποτελεί  «σεσηπός» πτώμα.

Μέσα από την παράταση αυτής της σαθρής κατάστασης αναδεικνύεται βαθμιαία και θέμα για την πολιτειακή ηγεσία της χώρας. Από τη στιγμή που ο κ. Παπούλιας με τη στάση του καλύπτει πλήρως τις πολιτικές επιλογές του Παπανδρέου και της κυβέρνησής του, τίθεται μείζον ζήτημα για τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.

Ερωτηματικά σ’ όλο αυτό το πλαίσιο δημιουργεί η εσπευσμένη αλλαγή όλης της στρατιωτικής ηγεσίας. Το ερώτημα είναι γιατί και γιατί αυτή την ώρα;

Με λίγα λόγια:

Οι Έλληνες πολίτες πρέπει να είναι σε εγρήγορση.

Να πάρουν την τύχη στα δικά τους χέρια.

Να μην παγιδευτούν στους εκβιασμούς της κυβέρνησης. Το βροντερό ΟΧΙ που φώναξαν επιβάλλεται να δυναμώσει ακόμη περισσότερο.

Ούτε πάλι να παγιδευτούν σε λύσεις τύπου κυβερνήσεων «εθνικής σωτηρίας» που στην ουσία θα   επιδιώξουν τη  διατήρηση του ίδιου καθεστώτος.

Ούτε πάλι και σε λύσεις από τα κόμματα που υποστηρίζουν με διάφορους τρόπους επιλογές τύπου Μνημονίου, όπως είναι η ΝΔ, το ΛΑΟΣ, Η Δημοκρατική Συμμαχία και άλλα συναφή.

Οι δυνάμεις της Αριστεράς και άλλες εναλλακτικές δυνάμεις πρέπει να ενισχυθούν. Δεν παύουν να είναι, όμως, πίσω από τις ανάγκες των καιρών. Η ηγεσία του ΚΚΕ μόλις σήμερα μίλησε για την άμεση διεξαγωγή των εκλογών. Πολύ καθυστερημένα. Η προοπτική μιας αριστερής λύσης μέσα από την ενότητα της ευρύτερης Αριστεράς δεν έχει προωθηθεί. Και σ’ αυτό ευθύνες φέρουν οι κομματικές ηγεσίες παρά τις φωνές που ακούγονταν και παρά την απαίτηση μεγάλου μέρους της κοινωνικής βάσης της Αριστεράς.

Οπότε η αναγκαιότητα ενδυνάμωσης των αγώνων των πολιτών, της πολιτικής και αγωνιστικής τους ετοιμότητας είναι περισσότερο από ποτέ προφανής. Η ένταση των κινητοποιήσεων, της αυτοοργάνωσης, της πρωτοβουλίας, της ευρύτερης αυτοσυνείδησης και πολιτικής τους χειραφέτησης μπορεί να αποβεί ένας αποφασιστικός παράγοντας των πολιτικών εξελίξεων.

Η τύχη μας να περάσει στα δικά μας χέρια.

Όχι σ’ εκείνους που πρόδωσαν τη λαϊκή εντολή.

Ούτε σ’ εκείνους που αδιέξοδα δημαγωγούν για να εφαρμόσουν την ίδια πολιτική ή κάποια παραλλαγή της.

Ούτε στους «εξ επαγγέλματος» εκπροσώπους των εργαζομένων.

Να ενισχυθούν οι δυνάμεις που αγωνίζονται για να βγούμε από τα δεσμά του Μνημονίου, του Μεσοπρόθεσμου, του «κουρέματος» - όχι του χρέους – αλλά των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Με τη δική  μας αγωνιστική ετοιμότητα, παρουσία και πρωτοβουλία σε πρώτη γραμμή. 

«Το Όχι ανήκει στους ελεύθερους και ανεξάρτητους Έλληνες» - Μια σημαντική παρέμβαση του Μίκη Θεοδωράκη

Την παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, για «να σταματήσει η ουσιαστικά πραξικοπηματική δράση της παρούσης κυβέρνησης», ή ακόμη και την παραίτησή του ζητεί ο Μίκης Θεοδωράκης.

Με δήλωσή του στην «Ελευθεροτυπία», με αφορμή την επέτειο του ΟΧΙ, αναφέρει τα σημαντικά ΟΧΙ «στην προσβολή του ελληνικού λαού». Ολόκληρη η δήλωση έχει ως εξής:

Το Όχι του 1940 είναι μία από τις ιερότερες παρακαταθήκες του ελληνικού έθνους. Ένα ιδεώδες που θα πρέπει να το σεβόμαστε, όχι μόνο με γιορτές και παράτες, αλλά με την καθημερινή μας στάση και συμπεριφορά και που κυρίως θα πρέπει να το σέβεται και να το τιμά με τη στάση της και κάθε της πράξη η εξουσία. Το Όχι είναι κανόνας ζωής για τους κοινούς θνητούς και μέτρο αξίας και εντιμότητας για τους αξιωματούχους. Κυρίως όταν πρόκειται για θέματα και περιπτώσεις που αφορούν την τιμή και τα συμφέροντα του λαού.

Όχι στην εξαπάτηση του λαού.

Όχι στο ψέμα και στη διαφθορά.

Όχι στην ατιμωρησία υπουργών και άλλων ισχυρών.

Όχι στην παραβίαση του Συντάγματος.

Όχι στην εθελοντική παράδοση μέρους της εθνικής μας ακεραιότητας σε ξένους.

Όχι στην εξόντωση των εργαζομένων.

Όχι στην ερήμωση της χώρας.

Όχι στο πρόσφατο «Ναι σε όλα», που καθιστά τη χώρα υποτελή, αναγκασμένη να ξεπουλήσει τον εθνικό μας πλούτο.

Και τέλος,

Όχι στην προσβολή ενός ολόκληρου λαού. Γιατί προσβολή είναι το να τολμούν να του λένε «σε πήραμε από το 120% του ΑΕΠ και αφού σου αλλάξαμε τα φώτα, σε ρεζιλέψαμε στους ξένους, σε φτωχύναμε, σε διαλύσαμε και σε εξοντώσαμε ολοκληρωτικά, μετά είπαμε το Ναι στη Μέρκελ, γιατί υποτίθεται ότι θα μας βοηθήσει να σε οδηγήσουμε στο σημείο απ' όπου σε παραλάβαμε, δηλ. στο 120% του ΑΕΠ».

Δηλαδή σε βασανίζουμε δώδεκα ολόκληρα χρόνια (κι αν τελικά θα είναι δώδεκα), χωρίς κανένα λόγο. Εκτός φυσικά κι αν μέσα σ' αυτό το διάστημα καταφέρουν να μας ξεπουλήσουν και πάλι ολοκληρωτικά και να μας μεταβάλουν στο υπ' αριθμόν 1 προτεκτοράτο του Δ' Ράιχ. Μας τύλιξαν μέσα σε ένα «Μηδενικό», για ποιο λόγο; Ασφαλώς αυτοί και τα αφεντικά τους θα γνωρίζουν το λόγο, όμως δεν μας τον λένε, με την ελπίδα ότι έως τότε θα μας έχουν μεταβάλει σε φυτά...

Όχι, κύριε Πρόεδρε, να ανέχεστε να μας κυβερνά και να δεσμεύει το μέλλον της χώρας μια ομολογουμένως κυβερνητική μειοψηφία. Και εάν ακόμα το Σύνταγμα, μετά την αναθεώρησή του από τον Ανδρέα Παπανδρέου δεν σας δίνει το δικαίωμα να διαλύσετε τη Βουλή και να προκηρύξετε εκλογές, εν τούτοις έχετε το ηθικό - προσωπικό σας ανάστημα και λόγω του ανωτάτου αξιώματος που κατέχετε και λόγω της προσωπικής σας ιστορίας, να παρέμβετε για να σταματήσει η ουσιαστικά πραξικοπηματική δράση της παρούσας κυβέρνησης. Και στο κάτω κάτω, ως έσχατη λύση, υπάρχει πάντα ο έντιμος δρόμος της παραίτησης, που θα ήταν ένα ηχηρότατο ράπισμα στο πρόσωπο όλων αυτών που καταστρατηγούν το Σύνταγμα οδηγώντας τη χώρα στην καταστροφή της.

Πώς είναι δυνατόν να ζητούν οι σημερινοί κυβερνώντες να τους σεβαστεί ένας λαός που περιμένει το παράδειγμά τους, όταν όλοι ανεξαιρέτως οι υπεύθυνοι για την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος και του κράτους αρνούνται να εφαρμόσουν και να επιβάλουν το ζωτικό Όχι σε θέματα που έχουν να κάνουν με τη ζωή και την τιμή του λαού και του έθνους; Όταν τον εμπαίζουν έχοντας καταντήσει αυτό το μεγάλο Όχι μια τυπική φιέστα, όταν η καθημερινή τους συμπεριφορά βρίσκεται σε μια συνεχή διάσταση μαζί του;

Σέβομαι τους θεσμούς, όταν και εκείνοι σέβονται τα ιερά και τα όσια του λαού αναγνωρίζοντάς τον -με πράξεις και όχι μόνο με λόγια- ως υπέρτατη αξία ανώτερη κι από τον ανώτατο αξιωματούχο. Και ο λαός θέλει ειδικά οι κυβερνήτες του να είναι πιστοί θεματοφύλακες της εθνικής τιμής και ακεραιότητας και όχι φορείς τού Ναι και της υποταγής που μας επιβάλλεται εδώ και δύο χρόνια. Όσοι δεν κατάλαβαν ακόμα ότι αυτοί είναι οι λόγοι που μας κατεβάζουν στους δρόμους, θα είναι άξιοι της τύχης τους.

Η οργή του λαού οφείλεται στο γεγονός ότι η στάση τους απέναντι στα συμφέροντα του λαού και του έθνους βρίσκεται σε ριζική αντίθεση με το νόημα τού Όχι.

Εκείνοι τότε είπαν Όχι αψηφώντας τις θυσίες και το θάνατο. Αυτοί σήμερα υποτάσσονται με δειλία και ανικανότητα στο Ναι. Επομένως δεν έχουν σχέση με το Όχι του λαού των γενναίων αλλά εκφράζουν το Ναι των δειλών και των συμβιβασμένων.

Εκείνοι αρνήθηκαν να δώσουν έστω και ένα τετραγωνικό εκατοστό ελληνικής γης. Αυτοί τους προσφέρουν το σύνολο της εθνικής επικράτειας.

Ανήκουν στο Ναι και όχι στο Όχι.

Το Όχι ανήκει στους ελεύθερους και ανεξάρτητους Έλληνες.

Αθήνα, 29.10.2011

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Δυτικές εταιρείες ετοιμάζονται να «εισβάλλουν» στην Λιβύη – οι νέες οικονομικές και στρατηγικές παράμετροι στη χώρα

 Τα  όπλα στη Λιβύη έχουν μόλις ησυχάσει, και η στρατιωτική βοήθεια του ΝΑΤΟ προς την εξέγερση που ανέτρεψε τον συνταγματάρχη Μουαμάρ ελ Καντάφι δεν θα λήξει επίσημα μέχρι τη Δευτέρα. Αλλά μια νέα δύναμη εισβολής προετοιμάζει «συνωμοτικά» ήδη τη  δική της  προσγείωσή  στις ακτές της Τρίπολης.

Δυτικές εταιρείες ασφάλειας,  κατασκευών και υποδομών που βλέπουν τις  κερδοσκοπικές ευκαιρίες τους να  υποχωρούν  στο Ιράκ και το Αφγανιστάν έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους προς τη Λιβύη, που τώρα είναι απαλλαγμένη από  τη δικτατορία που κρατούσε την εξουσία για τέσσερις δεκαετίες. Οι επιχειρηματίες  γνωρίζουν   το επιχειρηματικό δυναμικό της  χώρας που βρίσκεται αντιμέτωπη  με τεράστιες ανάγκες ενώ διαθέτει και το πετρέλαιο για να πληρώσει γι 'αυτές. Ενώ σπεύδουν να αξιοποιήσουν και το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της Λιβύης, την «ευγνωμοσύνη»  προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους εταίρους του  ΝΑΤΟ.

Μια εβδομάδα πριν από το θάνατό συνταγματάρχη Καντάφι στις  20 Οκτωβρίου, μία αντιπροσωπεία από 80 γαλλικές εταιρείες έφτασε στην Τρίπολη για να συναντήσει αξιωματούχους από το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο, την  προσωρινή κυβέρνηση. Την περασμένη εβδομάδα, ο νέος Βρετανός υπουργός Άμυνας, Philip Hammond, προέτρεψε βρετανικές εταιρίες να "ετοιμάσουν τις  βαλίτσες τους" και να κατευθυνθούν  στην  Τρίπολη.

Όταν το σώμα συνταγματάρχη Καντάφι βρισκόταν  ακόμα σε δημόσια προβολή, μια βρετανική επιχείρηση ειδικευμένη σε επενδύσεις υψηλού ρίσκου,  η Trango Special Projects, πρόσφερε  υπηρεσίες υποστήριξης  προς τις επιχειρήσεις που επιθυμούσαν να επενδύσουν στη Λιβύη.  "Ενώ η κερδοσκοπία συνεχίζεται αμείωτη όσον αφορά τη θανάτωση Καντάφι, η  Trango, έγραφε στην ιστοσελίδα της, «είσαστε  εσείς και η επιχείρηση σας έτοιμοι να επιστρέψετε στη Λιβύη; "

Η εταιρεία προσέφερε δωμάτια σε μια βίλα στην  Τρίπολη και τη μεταφορά  "με τη μικτή, αποτελούμενη από Βρετανούς και Λίβυους, ομάδα ασφάλειας μας." Η υπηρεσία αυτή είχε σημαντικό κόστος. Η τιμή για τη διαδρομή 10 λεπτών με το αυτοκίνητο από το αεροδρόμιο, για την οποία το σύνηθες κόμιστρο των ταξί είναι περίπου $ 5, προσφερόταν με αντίτιμο  500 βρετανικές λίρες, ή περίπου $ 800.

«Υπάρχει μια χρυσοφόρα βιασύνη  για όσα συντελούνται στη χώρα αυτή τη στιγμή», δήλωσε ο David Hamod, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Εθνικού  αμερικανικού -αραβικού Επιμελητήριου. "Και οι Ευρωπαίοι και οι Ασιάτες είναι πολύ μπροστά από εμάς. Παίρνω κλήσεις καθημερινά από τα μέλη της επιχειρηματικής κοινότητας στη Λιβύη. Λένε, «Γύρνα πίσω, δεν θέλουμε οι Αμερικανοί να χάσουν»."

Ωστόσο, υπάρχει διστακτικότητα και  από τις δύο πλευρές, και μέχρι στιγμής η συζήτηση ξεπερνά κατά πολύ τη δράση. Το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο, προσπαθώντας να αποφευχθεί οποιοσδήποτε απόηχος διαφθοράς αντίστοιχος της εποχής του Καντάφι, έχει  δηλώσει ότι  καμιά μακροπρόθεσμη σύμβαση δεν  θα υπογραφεί μέχρι  να αναλάβει μια εκλεγμένη κυβέρνηση. Και με τις πόλεις ακόμα να κυριαρχούνται από ένοπλες ομάδες και να είναι γεμάτες  άνεργους νέους άνδρες, η Λιβύη δεν προσφέρει τίποτα ως  ένα ασφαλές επιχειρηματικό περιβάλλον - εξ ου και οι «προσφορές»  από τους φορείς παροχής ασφάλειας.

Όπως η Γαλλία και η Βρετανία, έτσι και  οι Ηνωμένες Πολιτείες – επισημαίνουν οι New  York Times - μπορούν να “επωφεληθούν από την εκτίμηση των λιβυκών αρχών  για τη κρίσιμη αεροπορική υποστήριξη του ΝΑΤΟ προς την επανάσταση”. Όποια και αν είναι η αυστηρότητα των νέων κανόνων που θα διέπουν τις συμβάσεις, οι  δυτικές εταιρείες ελπίζουν να έχουν κάποιο πλεονέκτημα σε σχέση με, ας πούμε, την Κίνα, η οποία προσφέρθηκε να πωλήσει όπλα στο συνταγματάρχη Καντάφι, μέχρι πρόσφατα, τον Ιούλιο.

"Η εκδίκηση μπορεί να είναι μια πολύ ισχυρή λέξη», δήλωσε ο Phil Dwyer, διευθυντής  της SCN Resources  Group, μιας εταιρείας που εδρεύει στη Βιρτζίνια, η οποία άνοιξε ένα γραφείο στην Τρίπολη πριν από δύο εβδομάδες για να προσφέρει  υπηρεσίες και συμβουλές  «διαχείρισης κινδύνου» σε μια επιχείρηση που ακόμα δεν κατονομάζεται. «Αλλά η αίσθησή μου είναι ότι εκείνοι που τάσσονται υπέρ του προσωρινού συμβουλίου πρόκειται να έχουν κάποια εύνοια από επιχειρηματική άποψη."

Το Security Contracting Network, μία υπηρεσία που εκτελείται από την εταιρεία του κ. Dwyer, δημοσίευσε στο blog  του μόλις  δύο ημέρες μετά το θάνατο του συνταγματάρχη Καντάφι, ότι θα είχε πολλή δουλειά ανοίγοντας  στη Λιβύη.

"Θα υπάρξουν ευκαιρίες  για την άνοδο της δραστηριότητας καθώς ξένες πετρελαϊκές εταιρείες θα αγωνίζονται για να επιστρέψουν  πίσω στη Λιβύη», δήλωσε η εταιρεία, μαζί με την ανάγκη για τη διοικητική μέριμνα και την ασφάλεια του προσωπικού, αφού το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και οι μη κερδοσκοπικές οργανώσεις  θα προχωρήσουν στην επέκταση των δραστηριοτήτων τους. «Κοιτάτε για το ποιος θα κερδίσει τις σχετικές συμβάσεις, ακολουθήστε τα χρήματα (follow the money), και θα βρείτε την  επόμενη δουλειά σας»,  συνιστά το δημοσίευμα.

Επιχειρηματικές ευκαιρίες για τις δυτικές εταιρείες άρχισαν με το  «άνοιγμα» της Λιβύης το 2004, όταν ο συνταγματάρχης Καντάφι αποφάσισε να παραιτηθεί  από το πυρηνικό του πρόγραμμα και έτσι πέτυχε να λήξει   το καθεστώς παρία  για τη χώρα του. Ο κ. Hamod οδήγησε τέσσερις αμερικανικές επιχειρηματικές αποστολές στη Λιβύη μεταξύ 2004 και 2010 και παρακολούθησε «μια σταδιακή αναθέρμανση των εμπορικών σχέσεων».

Το σύνολο των άμεσων ξένων επενδύσεων στη Λιβύη είχε αυξηθεί σε 3,8 δις  δολάρια το 2010, από περίπου 145 εκατομμύρια δολάρια το 2002, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα. Αλλά πολλές συμφωνίες ήταν στρεβλωμένες  από τις ξεδιάντροπες  απαιτήσεις από τους γιους του  συνταγματάρχη Καντάφι για συμμετοχή στα κέρδη, ενώ η  κατάσταση της χώρας ήταν ζοφερή μετά από πολλά χρόνια  οικονομικών κυρώσεων και παραμέλησης.

Η Λιβύη "χρειάζονται τα πάντα," τονίζει ο κ. Hamod: τραπεζικές και χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, νοσοκομεία και ιατρικές κλινικές, δρόμους και γέφυρες, καθώς και υποδομές για την ενέργεια και για την πετρελαϊκή βιομηχανία .

Τώρα, μετά από μήνες συγκρούσεων, και με την κατάσταση της ασφάλειας να εξακολουθεί να είναι εύθραυστη, υπάρχουν τεράστιες νέες απαιτήσεις, στην ανακατασκευή συγκροτημάτων διαμερισμάτων που έχουν  μεταβληθεί σε ερείπια από τους  βομβαρδισμούς, τη φύλαξη εγκαταστάσεων πετρελαίου καθώς  αναμένεται η επαναφορά ή και η επέκταση της παραγωγής, καθώς και στην εκπαίδευση και τον εξοπλισμό νέων ενόπλων δυνάμεων.

 Στη συνάντηση του Group των 8, στη Μασσαλία της Γαλλίας, τον Σεπτέμβριο, οι υπουργοί οικονομικών υποσχέθηκαν 38 δις. δολάρια για  νέα χρηματοδότηση, σε δάνεια σε μεγάλο βαθμό, προς τις αραβικές χώρες μεταξύ 2011 και 2013. Αν και η Λιβύη αντλεί σήμερα  λιγότερο από το ένα τρίτο της προπολεμικής παραγωγής πετρελαίου,  περίπου  1,7 εκατ. βαρέλια την ημέρα, ωστόσο έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου της Αφρικής,  γεγονός που  οδηγεί σε  μια σταθερή παροχή μετρητών.

Αυτά διαβάσαμε στους New York Times στις 28 Οκτωβρίου 2011. Είναι διατυπωμένα με προσεκτικό και «ευγενή» τρόπο.  Δείχνουν, όμως, ανάγλυφα τις προθέσεις των Δυτικών, το μεγάλο «πάρτι» που ετοιμάζονται να στήσουν στη Λιβύη για την υπερεκμετάλλευση της πολύπαθης χώρας και των πλούσιων πηγών της, όπως και τον αυξανόμενο ανταγωνισμό των «εταίρων» του ΝΑΤΟ, τόσο μεταξύ τους όσο και με τη νέα υπερδύναμη, την Κίνα.

Σύμφωνα πάλι με το Stratfor Institute, τη στιγμή που βρισκόταν στην αιχμή της η ευρωπαϊκή κρίση, βρήκε την ευκαιρία ο Λευκός Οίκος να μιλήσει για το «τέλος των πολέμων».  Έτσι μετά το θάνατο του συνταγματάρχη Καντάφι, που σηματοδοτεί το τέλος του πολέμου στη Λιβύη, αναγγέλθηκε και η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ.

Οι ΗΠΑ προχωρούν σε μια στρατηγική αναδιάταξη των στρατιωτικών τους δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή, όσο και σ’ ένα αναπροσανατολισμό των οικονομικών και επιχειρηματικών τους δράσεων και συμφερόντων.

Το ινστιτούτο Stratfor επισημαίνει, ωστόσο, την αδυναμία σχηματισμού αξιόπιστης και σταθερής κυβέρνησης στη Λιβύη, αλλά και την ύπαρξη – παρά το θάνατό του – φανατικών υποστηρικτών του Καντάφι, όπως και δυνάμεων ι οποίες μπορούν να λειτουργούν αποσταθεροποιητικά. Όπως συνέβη και με την κατάκτηση της Βαγδάτης το 2003 – γεγονός που δεν είχε υπολογιστεί -  μια σειρά ομάδων μπορεί να αντισταθεί στους νέους ηγέτες ή και να προχωρήσει σε μορφές ανταρτοπόλεμου. Η παρουσία, επίσης, δυνάμεων του ΝΑΤΟ μπορεί να εξοργίσει το λιβυκό λαό και να προκαλέσει εντάσεις και συγκρούσεις.

Σύμφωνα με την έκθεση του Stratfor, « η Λιβύη δεν είναι μια στρατηγική χώρα». Είναι, βέβαια, πλούσια σε πετρέλαιο, όπως επισημαίνουν πολλοί, αλλά το πετρέλαιο δεν είναι σίγουρο ότι οδηγεί στη σταθερότητα. Αν κοιτάξει κανείς την εμπειρία του Ιράκ, μια πλούσιας σε πετρέλαιο χώρας, θα διαπιστώσει ότι το πετρέλαιο αναδείχθηκε σ’ ένα επίμαχο ζήτημα ανάμεσα σ’ ένα γαλαξία επίμαχων προβλημάτων.

Η έκθεση κλείνει με τη δυσοίωνη διαπίστωση: «τα καθολικά συγχαρητήρια για το θάνατο του Μουαμάρ Καντάφι είναι τόσο δυσοίωνα καθώς και  όλα τα επινίκια, γιατί αγνοούν το κρίσιμο ερώτημα: Τώρα τι;»

Οπότε και στη Λιβύη αναδεικνύεται ένα περίπλοκο πρόβλημα με πολλές και αντιτιθέμενες δυνάμεις.

Οι δυτικές εταιρείες θα θελήσουν να βάλλουν χέρι στις πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Όμως, ο ανταγωνισμός μεταξύ τους θα είναι σκληρός.

Ενώ άγνωστος παράγοντας παραμένει η αντίδραση των πολλών και αντίρροπων, κοινωνικών, φυλετικών, θρησκευτικών και πολιτικών ομάδων της λιβυκής κοινωνίας.