Οι τελευταίες ώρες της πιο ανίκανης και επικίνδυνης κυβέρνησης της Μεταπολίτευσης – Πολίτες της Ελλάδας είναι καιρός να πάρετε την τύχη σας στα δικά σας χέρια

Ο Γιώργος Παπανδρέου προχώρησε και σ’ αυτό.

Στην απελπισμένη προσπάθεια να κρατηθεί αυτός και η ομάδα που τον περιστοιχίζει στην εξουσία, ο στενός πυρήνας του ΠΑΣΟΚ που έχει διαποτιστεί με βαθιά καθεστωτική νοοτροπία, επιχείρησε για μια έσχατη φορά να εκβιάσει και να τρομοκρατήσει τον ελληνικό λαό.

Μια κυβέρνηση που έχει επισωρεύσει πάνω στην Ελλάδα και στους Έλληνες απίστευτα  οικονομικά και κοινωνικά δεινά, η οποία έχει αλυσοδέσει με σειρά έκνομων και στην ουσία αντισυνταγματικών συμφωνιών τη χώρα και την κοινωνία, επιχειρεί και πάλι να υφαρπάξει μια δήθεν «έγκριση» της πολιτικής της, μέσω του εκπρόθεσμου και στην ουσία αντιδημοκρατικού δημοψηφίσματος.

Μόνο που ο Γιώργος Παπανδρέου θα αποτελέσει ο ίδιος «θύμα» του δικού του εκβιαστικού διλήμματος.

Καταρχάς, με βάση και τις αντιδράσεις των διεθνών κύκλων, της ΕΕ, της Μέρκελ, του Σαρκοζί, τη βουτιά των χρηματιστηρίων σε όλο τον κόσμο, εκείνο που αναδεικνύεται με έμφαση είναι ότι αν είχε νόημα το δημοψήφισμα, αυτό θα ήταν να είχε τεθεί πριν το Μάιο του 2010 και την ψήφιση του Μνημονίου.

Αν η «μικρή» Ελλάδα μπορεί – με βάση τα δημοσιεύματα του ξένου τύπου και τις αντιδράσεις διεθνών και ευρωπαϊκών παραγόντων – να προκαλέσει τέτοια αναταραχή στις διεθνείς χρηματαγορές, να προκαλέσει τριγμούς μέχρι και κατάρρευση της ευρωζώνης, τότε ο «εκβιασμός» έπρεπε να είχε τεθεί από την υπεύθυνη ελληνική κυβέρνηση προς αυτούς τους κύκλους  και την ώρα που έπρεπε.

Κι όχι, αφού έχει ακολουθηθεί η γνωστή καταστροφική πολιτική, να προσπαθεί ο Γιώργος Παπανδρέου να εκβιάσει τους Έλληνες πολίτες.

Οι αντιδράσεις και οι τριγμοί που υπάρχουν μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα και στην ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ δείχνουν ότι το κόμμα αυτό έχει χάσει στην ουσία και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, τη «δεδηλωμένη» υποστήριξη της Βουλής.

Αυτή θα επιχειρήσει να υποκλέψει ο Παπανδρέου και η ομάδα που τον περιβάλει με την ψηφοφορία στη Βουλή μεθαύριο.

Αμφίβολο.

Ήδη άλλοι βουλευτές του δήλωσαν ότι ανεξαρτητοποιούνται.

Άλλοι ζητούν   στην ουσία την αποπομπή του πρωθυπουργού και το σχηματισμό κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας».

Ενώ σύσσωμη η αντιπολίτευση ζητά εκλογές και απορρίπτει το δημοψήφισμα.

Πάνω απ’ όλα, όμως, η κυβέρνηση έχει αντιμέτωπη τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Τη «δεδηλωμένη» άρνηση των Ελλήνων πολιτών να «αυτοκτονήσουν» κοινωνικά και οικονομικά και να  υποταχτούν στην ολέθρια πολιτική του Παπανδρέου και των ομοίων του.

Η κατάσταση αυτή στο βαθμό που παρατείνεται θα εντείνει την οικονομική και την κοινωνική κρίση.

Ήδη κάθε ώρα που περνά μεγεθύνει το πολιτικό πρόβλημα. Δημιουργεί μια οξύτατη πολιτική κρίση με απρόβλεπτες συνέπειες.

Είναι κρίση κυβερνητική, κρίση αντιπροσώπευσης στο κορυφαίο επίπεδο της κυβέρνησης, κρίση αμφισβήτησης του ίδιου του πρωθυπουργού και των πολιτικών του επιλογών.

Η ίδια η κυβέρνηση και η κυβερνητική πλειοψηφία αποτελεί  «σεσηπός» πτώμα.

Μέσα από την παράταση αυτής της σαθρής κατάστασης αναδεικνύεται βαθμιαία και θέμα για την πολιτειακή ηγεσία της χώρας. Από τη στιγμή που ο κ. Παπούλιας με τη στάση του καλύπτει πλήρως τις πολιτικές επιλογές του Παπανδρέου και της κυβέρνησής του, τίθεται μείζον ζήτημα για τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.

Ερωτηματικά σ’ όλο αυτό το πλαίσιο δημιουργεί η εσπευσμένη αλλαγή όλης της στρατιωτικής ηγεσίας. Το ερώτημα είναι γιατί και γιατί αυτή την ώρα;

Με λίγα λόγια:

Οι Έλληνες πολίτες πρέπει να είναι σε εγρήγορση.

Να πάρουν την τύχη στα δικά τους χέρια.

Να μην παγιδευτούν στους εκβιασμούς της κυβέρνησης. Το βροντερό ΟΧΙ που φώναξαν επιβάλλεται να δυναμώσει ακόμη περισσότερο.

Ούτε πάλι να παγιδευτούν σε λύσεις τύπου κυβερνήσεων «εθνικής σωτηρίας» που στην ουσία θα   επιδιώξουν τη  διατήρηση του ίδιου καθεστώτος.

Ούτε πάλι και σε λύσεις από τα κόμματα που υποστηρίζουν με διάφορους τρόπους επιλογές τύπου Μνημονίου, όπως είναι η ΝΔ, το ΛΑΟΣ, Η Δημοκρατική Συμμαχία και άλλα συναφή.

Οι δυνάμεις της Αριστεράς και άλλες εναλλακτικές δυνάμεις πρέπει να ενισχυθούν. Δεν παύουν να είναι, όμως, πίσω από τις ανάγκες των καιρών. Η ηγεσία του ΚΚΕ μόλις σήμερα μίλησε για την άμεση διεξαγωγή των εκλογών. Πολύ καθυστερημένα. Η προοπτική μιας αριστερής λύσης μέσα από την ενότητα της ευρύτερης Αριστεράς δεν έχει προωθηθεί. Και σ’ αυτό ευθύνες φέρουν οι κομματικές ηγεσίες παρά τις φωνές που ακούγονταν και παρά την απαίτηση μεγάλου μέρους της κοινωνικής βάσης της Αριστεράς.

Οπότε η αναγκαιότητα ενδυνάμωσης των αγώνων των πολιτών, της πολιτικής και αγωνιστικής τους ετοιμότητας είναι περισσότερο από ποτέ προφανής. Η ένταση των κινητοποιήσεων, της αυτοοργάνωσης, της πρωτοβουλίας, της ευρύτερης αυτοσυνείδησης και πολιτικής τους χειραφέτησης μπορεί να αποβεί ένας αποφασιστικός παράγοντας των πολιτικών εξελίξεων.

Η τύχη μας να περάσει στα δικά μας χέρια.

Όχι σ’ εκείνους που πρόδωσαν τη λαϊκή εντολή.

Ούτε σ’ εκείνους που αδιέξοδα δημαγωγούν για να εφαρμόσουν την ίδια πολιτική ή κάποια παραλλαγή της.

Ούτε στους «εξ επαγγέλματος» εκπροσώπους των εργαζομένων.

Να ενισχυθούν οι δυνάμεις που αγωνίζονται για να βγούμε από τα δεσμά του Μνημονίου, του Μεσοπρόθεσμου, του «κουρέματος» - όχι του χρέους – αλλά των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Με τη δική  μας αγωνιστική ετοιμότητα, παρουσία και πρωτοβουλία σε πρώτη γραμμή. 

«Το Όχι ανήκει στους ελεύθερους και ανεξάρτητους Έλληνες» - Μια σημαντική παρέμβαση του Μίκη Θεοδωράκη

Την παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, για «να σταματήσει η ουσιαστικά πραξικοπηματική δράση της παρούσης κυβέρνησης», ή ακόμη και την παραίτησή του ζητεί ο Μίκης Θεοδωράκης.

Με δήλωσή του στην «Ελευθεροτυπία», με αφορμή την επέτειο του ΟΧΙ, αναφέρει τα σημαντικά ΟΧΙ «στην προσβολή του ελληνικού λαού». Ολόκληρη η δήλωση έχει ως εξής:

Το Όχι του 1940 είναι μία από τις ιερότερες παρακαταθήκες του ελληνικού έθνους. Ένα ιδεώδες που θα πρέπει να το σεβόμαστε, όχι μόνο με γιορτές και παράτες, αλλά με την καθημερινή μας στάση και συμπεριφορά και που κυρίως θα πρέπει να το σέβεται και να το τιμά με τη στάση της και κάθε της πράξη η εξουσία. Το Όχι είναι κανόνας ζωής για τους κοινούς θνητούς και μέτρο αξίας και εντιμότητας για τους αξιωματούχους. Κυρίως όταν πρόκειται για θέματα και περιπτώσεις που αφορούν την τιμή και τα συμφέροντα του λαού.

Όχι στην εξαπάτηση του λαού.

Όχι στο ψέμα και στη διαφθορά.

Όχι στην ατιμωρησία υπουργών και άλλων ισχυρών.

Όχι στην παραβίαση του Συντάγματος.

Όχι στην εθελοντική παράδοση μέρους της εθνικής μας ακεραιότητας σε ξένους.

Όχι στην εξόντωση των εργαζομένων.

Όχι στην ερήμωση της χώρας.

Όχι στο πρόσφατο «Ναι σε όλα», που καθιστά τη χώρα υποτελή, αναγκασμένη να ξεπουλήσει τον εθνικό μας πλούτο.

Και τέλος,

Όχι στην προσβολή ενός ολόκληρου λαού. Γιατί προσβολή είναι το να τολμούν να του λένε «σε πήραμε από το 120% του ΑΕΠ και αφού σου αλλάξαμε τα φώτα, σε ρεζιλέψαμε στους ξένους, σε φτωχύναμε, σε διαλύσαμε και σε εξοντώσαμε ολοκληρωτικά, μετά είπαμε το Ναι στη Μέρκελ, γιατί υποτίθεται ότι θα μας βοηθήσει να σε οδηγήσουμε στο σημείο απ' όπου σε παραλάβαμε, δηλ. στο 120% του ΑΕΠ».

Δηλαδή σε βασανίζουμε δώδεκα ολόκληρα χρόνια (κι αν τελικά θα είναι δώδεκα), χωρίς κανένα λόγο. Εκτός φυσικά κι αν μέσα σ' αυτό το διάστημα καταφέρουν να μας ξεπουλήσουν και πάλι ολοκληρωτικά και να μας μεταβάλουν στο υπ' αριθμόν 1 προτεκτοράτο του Δ' Ράιχ. Μας τύλιξαν μέσα σε ένα «Μηδενικό», για ποιο λόγο; Ασφαλώς αυτοί και τα αφεντικά τους θα γνωρίζουν το λόγο, όμως δεν μας τον λένε, με την ελπίδα ότι έως τότε θα μας έχουν μεταβάλει σε φυτά...

Όχι, κύριε Πρόεδρε, να ανέχεστε να μας κυβερνά και να δεσμεύει το μέλλον της χώρας μια ομολογουμένως κυβερνητική μειοψηφία. Και εάν ακόμα το Σύνταγμα, μετά την αναθεώρησή του από τον Ανδρέα Παπανδρέου δεν σας δίνει το δικαίωμα να διαλύσετε τη Βουλή και να προκηρύξετε εκλογές, εν τούτοις έχετε το ηθικό - προσωπικό σας ανάστημα και λόγω του ανωτάτου αξιώματος που κατέχετε και λόγω της προσωπικής σας ιστορίας, να παρέμβετε για να σταματήσει η ουσιαστικά πραξικοπηματική δράση της παρούσας κυβέρνησης. Και στο κάτω κάτω, ως έσχατη λύση, υπάρχει πάντα ο έντιμος δρόμος της παραίτησης, που θα ήταν ένα ηχηρότατο ράπισμα στο πρόσωπο όλων αυτών που καταστρατηγούν το Σύνταγμα οδηγώντας τη χώρα στην καταστροφή της.

Πώς είναι δυνατόν να ζητούν οι σημερινοί κυβερνώντες να τους σεβαστεί ένας λαός που περιμένει το παράδειγμά τους, όταν όλοι ανεξαιρέτως οι υπεύθυνοι για την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος και του κράτους αρνούνται να εφαρμόσουν και να επιβάλουν το ζωτικό Όχι σε θέματα που έχουν να κάνουν με τη ζωή και την τιμή του λαού και του έθνους; Όταν τον εμπαίζουν έχοντας καταντήσει αυτό το μεγάλο Όχι μια τυπική φιέστα, όταν η καθημερινή τους συμπεριφορά βρίσκεται σε μια συνεχή διάσταση μαζί του;

Σέβομαι τους θεσμούς, όταν και εκείνοι σέβονται τα ιερά και τα όσια του λαού αναγνωρίζοντάς τον -με πράξεις και όχι μόνο με λόγια- ως υπέρτατη αξία ανώτερη κι από τον ανώτατο αξιωματούχο. Και ο λαός θέλει ειδικά οι κυβερνήτες του να είναι πιστοί θεματοφύλακες της εθνικής τιμής και ακεραιότητας και όχι φορείς τού Ναι και της υποταγής που μας επιβάλλεται εδώ και δύο χρόνια. Όσοι δεν κατάλαβαν ακόμα ότι αυτοί είναι οι λόγοι που μας κατεβάζουν στους δρόμους, θα είναι άξιοι της τύχης τους.

Η οργή του λαού οφείλεται στο γεγονός ότι η στάση τους απέναντι στα συμφέροντα του λαού και του έθνους βρίσκεται σε ριζική αντίθεση με το νόημα τού Όχι.

Εκείνοι τότε είπαν Όχι αψηφώντας τις θυσίες και το θάνατο. Αυτοί σήμερα υποτάσσονται με δειλία και ανικανότητα στο Ναι. Επομένως δεν έχουν σχέση με το Όχι του λαού των γενναίων αλλά εκφράζουν το Ναι των δειλών και των συμβιβασμένων.

Εκείνοι αρνήθηκαν να δώσουν έστω και ένα τετραγωνικό εκατοστό ελληνικής γης. Αυτοί τους προσφέρουν το σύνολο της εθνικής επικράτειας.

Ανήκουν στο Ναι και όχι στο Όχι.

Το Όχι ανήκει στους ελεύθερους και ανεξάρτητους Έλληνες.

Αθήνα, 29.10.2011

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Δυτικές εταιρείες ετοιμάζονται να «εισβάλλουν» στην Λιβύη – οι νέες οικονομικές και στρατηγικές παράμετροι στη χώρα

 Τα  όπλα στη Λιβύη έχουν μόλις ησυχάσει, και η στρατιωτική βοήθεια του ΝΑΤΟ προς την εξέγερση που ανέτρεψε τον συνταγματάρχη Μουαμάρ ελ Καντάφι δεν θα λήξει επίσημα μέχρι τη Δευτέρα. Αλλά μια νέα δύναμη εισβολής προετοιμάζει «συνωμοτικά» ήδη τη  δική της  προσγείωσή  στις ακτές της Τρίπολης.

Δυτικές εταιρείες ασφάλειας,  κατασκευών και υποδομών που βλέπουν τις  κερδοσκοπικές ευκαιρίες τους να  υποχωρούν  στο Ιράκ και το Αφγανιστάν έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους προς τη Λιβύη, που τώρα είναι απαλλαγμένη από  τη δικτατορία που κρατούσε την εξουσία για τέσσερις δεκαετίες. Οι επιχειρηματίες  γνωρίζουν   το επιχειρηματικό δυναμικό της  χώρας που βρίσκεται αντιμέτωπη  με τεράστιες ανάγκες ενώ διαθέτει και το πετρέλαιο για να πληρώσει γι 'αυτές. Ενώ σπεύδουν να αξιοποιήσουν και το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της Λιβύης, την «ευγνωμοσύνη»  προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους εταίρους του  ΝΑΤΟ.

Μια εβδομάδα πριν από το θάνατό συνταγματάρχη Καντάφι στις  20 Οκτωβρίου, μία αντιπροσωπεία από 80 γαλλικές εταιρείες έφτασε στην Τρίπολη για να συναντήσει αξιωματούχους από το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο, την  προσωρινή κυβέρνηση. Την περασμένη εβδομάδα, ο νέος Βρετανός υπουργός Άμυνας, Philip Hammond, προέτρεψε βρετανικές εταιρίες να "ετοιμάσουν τις  βαλίτσες τους" και να κατευθυνθούν  στην  Τρίπολη.

Όταν το σώμα συνταγματάρχη Καντάφι βρισκόταν  ακόμα σε δημόσια προβολή, μια βρετανική επιχείρηση ειδικευμένη σε επενδύσεις υψηλού ρίσκου,  η Trango Special Projects, πρόσφερε  υπηρεσίες υποστήριξης  προς τις επιχειρήσεις που επιθυμούσαν να επενδύσουν στη Λιβύη.  "Ενώ η κερδοσκοπία συνεχίζεται αμείωτη όσον αφορά τη θανάτωση Καντάφι, η  Trango, έγραφε στην ιστοσελίδα της, «είσαστε  εσείς και η επιχείρηση σας έτοιμοι να επιστρέψετε στη Λιβύη; "

Η εταιρεία προσέφερε δωμάτια σε μια βίλα στην  Τρίπολη και τη μεταφορά  "με τη μικτή, αποτελούμενη από Βρετανούς και Λίβυους, ομάδα ασφάλειας μας." Η υπηρεσία αυτή είχε σημαντικό κόστος. Η τιμή για τη διαδρομή 10 λεπτών με το αυτοκίνητο από το αεροδρόμιο, για την οποία το σύνηθες κόμιστρο των ταξί είναι περίπου $ 5, προσφερόταν με αντίτιμο  500 βρετανικές λίρες, ή περίπου $ 800.

«Υπάρχει μια χρυσοφόρα βιασύνη  για όσα συντελούνται στη χώρα αυτή τη στιγμή», δήλωσε ο David Hamod, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Εθνικού  αμερικανικού -αραβικού Επιμελητήριου. "Και οι Ευρωπαίοι και οι Ασιάτες είναι πολύ μπροστά από εμάς. Παίρνω κλήσεις καθημερινά από τα μέλη της επιχειρηματικής κοινότητας στη Λιβύη. Λένε, «Γύρνα πίσω, δεν θέλουμε οι Αμερικανοί να χάσουν»."

Ωστόσο, υπάρχει διστακτικότητα και  από τις δύο πλευρές, και μέχρι στιγμής η συζήτηση ξεπερνά κατά πολύ τη δράση. Το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο, προσπαθώντας να αποφευχθεί οποιοσδήποτε απόηχος διαφθοράς αντίστοιχος της εποχής του Καντάφι, έχει  δηλώσει ότι  καμιά μακροπρόθεσμη σύμβαση δεν  θα υπογραφεί μέχρι  να αναλάβει μια εκλεγμένη κυβέρνηση. Και με τις πόλεις ακόμα να κυριαρχούνται από ένοπλες ομάδες και να είναι γεμάτες  άνεργους νέους άνδρες, η Λιβύη δεν προσφέρει τίποτα ως  ένα ασφαλές επιχειρηματικό περιβάλλον - εξ ου και οι «προσφορές»  από τους φορείς παροχής ασφάλειας.

Όπως η Γαλλία και η Βρετανία, έτσι και  οι Ηνωμένες Πολιτείες – επισημαίνουν οι New  York Times - μπορούν να “επωφεληθούν από την εκτίμηση των λιβυκών αρχών  για τη κρίσιμη αεροπορική υποστήριξη του ΝΑΤΟ προς την επανάσταση”. Όποια και αν είναι η αυστηρότητα των νέων κανόνων που θα διέπουν τις συμβάσεις, οι  δυτικές εταιρείες ελπίζουν να έχουν κάποιο πλεονέκτημα σε σχέση με, ας πούμε, την Κίνα, η οποία προσφέρθηκε να πωλήσει όπλα στο συνταγματάρχη Καντάφι, μέχρι πρόσφατα, τον Ιούλιο.

"Η εκδίκηση μπορεί να είναι μια πολύ ισχυρή λέξη», δήλωσε ο Phil Dwyer, διευθυντής  της SCN Resources  Group, μιας εταιρείας που εδρεύει στη Βιρτζίνια, η οποία άνοιξε ένα γραφείο στην Τρίπολη πριν από δύο εβδομάδες για να προσφέρει  υπηρεσίες και συμβουλές  «διαχείρισης κινδύνου» σε μια επιχείρηση που ακόμα δεν κατονομάζεται. «Αλλά η αίσθησή μου είναι ότι εκείνοι που τάσσονται υπέρ του προσωρινού συμβουλίου πρόκειται να έχουν κάποια εύνοια από επιχειρηματική άποψη."

Το Security Contracting Network, μία υπηρεσία που εκτελείται από την εταιρεία του κ. Dwyer, δημοσίευσε στο blog  του μόλις  δύο ημέρες μετά το θάνατο του συνταγματάρχη Καντάφι, ότι θα είχε πολλή δουλειά ανοίγοντας  στη Λιβύη.

"Θα υπάρξουν ευκαιρίες  για την άνοδο της δραστηριότητας καθώς ξένες πετρελαϊκές εταιρείες θα αγωνίζονται για να επιστρέψουν  πίσω στη Λιβύη», δήλωσε η εταιρεία, μαζί με την ανάγκη για τη διοικητική μέριμνα και την ασφάλεια του προσωπικού, αφού το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και οι μη κερδοσκοπικές οργανώσεις  θα προχωρήσουν στην επέκταση των δραστηριοτήτων τους. «Κοιτάτε για το ποιος θα κερδίσει τις σχετικές συμβάσεις, ακολουθήστε τα χρήματα (follow the money), και θα βρείτε την  επόμενη δουλειά σας»,  συνιστά το δημοσίευμα.

Επιχειρηματικές ευκαιρίες για τις δυτικές εταιρείες άρχισαν με το  «άνοιγμα» της Λιβύης το 2004, όταν ο συνταγματάρχης Καντάφι αποφάσισε να παραιτηθεί  από το πυρηνικό του πρόγραμμα και έτσι πέτυχε να λήξει   το καθεστώς παρία  για τη χώρα του. Ο κ. Hamod οδήγησε τέσσερις αμερικανικές επιχειρηματικές αποστολές στη Λιβύη μεταξύ 2004 και 2010 και παρακολούθησε «μια σταδιακή αναθέρμανση των εμπορικών σχέσεων».

Το σύνολο των άμεσων ξένων επενδύσεων στη Λιβύη είχε αυξηθεί σε 3,8 δις  δολάρια το 2010, από περίπου 145 εκατομμύρια δολάρια το 2002, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα. Αλλά πολλές συμφωνίες ήταν στρεβλωμένες  από τις ξεδιάντροπες  απαιτήσεις από τους γιους του  συνταγματάρχη Καντάφι για συμμετοχή στα κέρδη, ενώ η  κατάσταση της χώρας ήταν ζοφερή μετά από πολλά χρόνια  οικονομικών κυρώσεων και παραμέλησης.

Η Λιβύη "χρειάζονται τα πάντα," τονίζει ο κ. Hamod: τραπεζικές και χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, νοσοκομεία και ιατρικές κλινικές, δρόμους και γέφυρες, καθώς και υποδομές για την ενέργεια και για την πετρελαϊκή βιομηχανία .

Τώρα, μετά από μήνες συγκρούσεων, και με την κατάσταση της ασφάλειας να εξακολουθεί να είναι εύθραυστη, υπάρχουν τεράστιες νέες απαιτήσεις, στην ανακατασκευή συγκροτημάτων διαμερισμάτων που έχουν  μεταβληθεί σε ερείπια από τους  βομβαρδισμούς, τη φύλαξη εγκαταστάσεων πετρελαίου καθώς  αναμένεται η επαναφορά ή και η επέκταση της παραγωγής, καθώς και στην εκπαίδευση και τον εξοπλισμό νέων ενόπλων δυνάμεων.

 Στη συνάντηση του Group των 8, στη Μασσαλία της Γαλλίας, τον Σεπτέμβριο, οι υπουργοί οικονομικών υποσχέθηκαν 38 δις. δολάρια για  νέα χρηματοδότηση, σε δάνεια σε μεγάλο βαθμό, προς τις αραβικές χώρες μεταξύ 2011 και 2013. Αν και η Λιβύη αντλεί σήμερα  λιγότερο από το ένα τρίτο της προπολεμικής παραγωγής πετρελαίου,  περίπου  1,7 εκατ. βαρέλια την ημέρα, ωστόσο έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου της Αφρικής,  γεγονός που  οδηγεί σε  μια σταθερή παροχή μετρητών.

Αυτά διαβάσαμε στους New York Times στις 28 Οκτωβρίου 2011. Είναι διατυπωμένα με προσεκτικό και «ευγενή» τρόπο.  Δείχνουν, όμως, ανάγλυφα τις προθέσεις των Δυτικών, το μεγάλο «πάρτι» που ετοιμάζονται να στήσουν στη Λιβύη για την υπερεκμετάλλευση της πολύπαθης χώρας και των πλούσιων πηγών της, όπως και τον αυξανόμενο ανταγωνισμό των «εταίρων» του ΝΑΤΟ, τόσο μεταξύ τους όσο και με τη νέα υπερδύναμη, την Κίνα.

Σύμφωνα πάλι με το Stratfor Institute, τη στιγμή που βρισκόταν στην αιχμή της η ευρωπαϊκή κρίση, βρήκε την ευκαιρία ο Λευκός Οίκος να μιλήσει για το «τέλος των πολέμων».  Έτσι μετά το θάνατο του συνταγματάρχη Καντάφι, που σηματοδοτεί το τέλος του πολέμου στη Λιβύη, αναγγέλθηκε και η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ.

Οι ΗΠΑ προχωρούν σε μια στρατηγική αναδιάταξη των στρατιωτικών τους δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή, όσο και σ’ ένα αναπροσανατολισμό των οικονομικών και επιχειρηματικών τους δράσεων και συμφερόντων.

Το ινστιτούτο Stratfor επισημαίνει, ωστόσο, την αδυναμία σχηματισμού αξιόπιστης και σταθερής κυβέρνησης στη Λιβύη, αλλά και την ύπαρξη – παρά το θάνατό του – φανατικών υποστηρικτών του Καντάφι, όπως και δυνάμεων ι οποίες μπορούν να λειτουργούν αποσταθεροποιητικά. Όπως συνέβη και με την κατάκτηση της Βαγδάτης το 2003 – γεγονός που δεν είχε υπολογιστεί -  μια σειρά ομάδων μπορεί να αντισταθεί στους νέους ηγέτες ή και να προχωρήσει σε μορφές ανταρτοπόλεμου. Η παρουσία, επίσης, δυνάμεων του ΝΑΤΟ μπορεί να εξοργίσει το λιβυκό λαό και να προκαλέσει εντάσεις και συγκρούσεις.

Σύμφωνα με την έκθεση του Stratfor, « η Λιβύη δεν είναι μια στρατηγική χώρα». Είναι, βέβαια, πλούσια σε πετρέλαιο, όπως επισημαίνουν πολλοί, αλλά το πετρέλαιο δεν είναι σίγουρο ότι οδηγεί στη σταθερότητα. Αν κοιτάξει κανείς την εμπειρία του Ιράκ, μια πλούσιας σε πετρέλαιο χώρας, θα διαπιστώσει ότι το πετρέλαιο αναδείχθηκε σ’ ένα επίμαχο ζήτημα ανάμεσα σ’ ένα γαλαξία επίμαχων προβλημάτων.

Η έκθεση κλείνει με τη δυσοίωνη διαπίστωση: «τα καθολικά συγχαρητήρια για το θάνατο του Μουαμάρ Καντάφι είναι τόσο δυσοίωνα καθώς και  όλα τα επινίκια, γιατί αγνοούν το κρίσιμο ερώτημα: Τώρα τι;»

Οπότε και στη Λιβύη αναδεικνύεται ένα περίπλοκο πρόβλημα με πολλές και αντιτιθέμενες δυνάμεις.

Οι δυτικές εταιρείες θα θελήσουν να βάλλουν χέρι στις πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Όμως, ο ανταγωνισμός μεταξύ τους θα είναι σκληρός.

Ενώ άγνωστος παράγοντας παραμένει η αντίδραση των πολλών και αντίρροπων, κοινωνικών, φυλετικών, θρησκευτικών και πολιτικών ομάδων της λιβυκής κοινωνίας. 

Οι "προστάτες του έθνους", οι αντιδράσεις των πολιτών και η υπεράσπιση του Συντάγματος.

Σταχυολογούμε ορισμένες δηλώσεις αυτών που «θορυβήθηκαν» από τις χθεσινές αντιδράσεις των πολιτών στις παρελάσεις σε όλη την Ελλάδα. Αυτών που αυτοσυστήνονται «σωτήρες» και «προστάτες» της πατρίδας και των θεσμών.

«Λυπάμαι πολύ, αλλά είναι ορισμένοι που θέλουν να ματαιωθεί αυτή η εκδήλωση. Θεωρώ ότι η τελευταία απόφαση της Ε.Ε. έχει χρήσιμα στοιχεία τα οποία πρέπει να εκμεταλλευθούμε. Να συστρατευθούμε για να ξεπεράσουμε την κρίση, έτσι ώστε να οικοδομήσουμε μια Ελλάδα απαλλαγμένη από δουλείες και επιταγές τρίτων και να καθαρίσουμε το σπίτι μας και να παραδώσουμε, το σπίτι μας, στα παιδιά μας καθαρό και αλώβητο. Λυπάμαι για τους υβριστές. Εμείς πολεμήσαμε για την Ελλάδα. Δεκαπέντε χρονών και πολεμούσα το ναζισμό και τους Γερμανούς, μη μου λένε τώρα «Παπούλια προδότη». Ποιος είναι προδότης; Να ντρέπονται!»

Πού αλήθεια ζει ο κ. Παπούλιας;

Για την επιτήρηση που επιβάλλει στη χώρα μας η νέα συμφωνία δεκαετούς και βάλε διάρκειας, την de facto εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας, δεν έχει ακούσει τίποτε;

Λίγο αργότερα η Προεδρία της Δημοκρατίας εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:

«Όσα συνέβησαν σήμερα στη Θεσσαλονίκη αποτελούν ευκαιρία να σταθούμε λίγο και να συλλογιστούμε: Πατριώτες είναι εκείνοι που αμαυρώνουν μια εθνική επέτειο; Αγωνιστές είναι όσοι προσβάλλουν; Δίκιο έχει όποιος φωνάζει περισσότερο; Είναι δημοκράτες όσοι αντιμετωπίζουν το δημόσιο χώρο ως ιδιοκτησία τους; Και πώς μετριέται η πλειοψηφία; Με τη συμμετοχή σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ή με τις εκλογές που, με βάση το Σύνταγμα, γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια;  Υπάρχει το δικαίωμα και η κατάχρησή του, υπάρχει η δίκαιη οργή και ο εκφυλισμός της, υπάρχει καθαρό όριο ανάμεσα σε μια ευνομούμενη πολιτεία και σε μια κοινωνική οργάνωση χωρίς κανόνες, χωρίς δημοκρατικό υπόβαθρο. Κάνω τις επισημάνσεις αυτές πιστεύοντας ότι η έξοδος της πατρίδας μας από την κρίση δεν είναι μόνο ζήτημα αριθμών αλλά υπόθεση βαθιά πολιτική, βαθύτερα πολιτισμική».

Με μια ακόμη προκλητική δήλωση ο κ. Παπούλιας στέκεται αντιμέτωπος με τον αγωνιζόμενο και δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό.

«Την ημέρα μνήμης και σεβασμού των ηρώων που έπεσαν για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία, ορισμένοι, ελάχιστοι, με μειωμένη κοινωνική και πολιτική υπευθυνότητα, επέλεξαν να οργανώσουν τη δράση και τις πράξεις τους επιχειρώντας την ταπείνωση των θεσμών, του Έθνους και του λαού. Φασίζουσες μειοψηφίες επέλεξαν τη σημερινή μέρα του ΟΧΙ στο φασισμό, να επιβάλλουν με τη βία την παρουσία τους. Επέλεξαν να σπείρουν το διχασμό σε μια εποχή που χρειάζεται όσο ποτέ η ενότητα του λαού. Επέλεξαν να προσβάλλουν τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας , κορυφαίο θεσμό του πολιτεύματος. Τον Κάρολο Παπούλια, μία προσωπικότητα, που σε ολόκληρη τη ζωή του ταυτίστηκε πάντοτε με τους αγώνες του λαού για ελευθερία, δημοκρατία, εθνική αξιοπρέπεια και κοινωνική δικαιοσύνη. Και, κάποιοι εξ αυτών τελικά, εξέφρασαν την απογοήτευσή τους γιατί απεφεύχθη η γενικευμένη σύγκρουση και το αιματοκύλισμα από την ψύχραιμη στάση των αστυνομικών δυνάμεων. Όσοι καλλιεργούν και καλύπτουν πολιτικά αυτά τα φαινόμενα, έχουν βαρύτατες ευθύνες. Το αυγό του φιδιού επωάζεται στα χέρια τους»,  αναφέρει στη δήλωσή του ο πολιτικός προϊσταμένος των δυνάμεων βίας και καταστολής.

Ο υπουργός καταστολής και αντιδημοκρατικής εκτροπής τολμά να μιλά για «αυγό του φιδιού»!

Ας ψάξει καλύτερα στις υπηρεσίες στις οποίες προΐσταται για να εντοπίσει τα φαινόμενα που επισημαίνει.

Ή καλύτερα στην ουσία και τις μεθόδους της πολιτικής της κυβέρνησης στην οποία μετέχει …

«Αυταρχισμός είναι η προσπάθεια κάποιων να επιβάλλουν τις απόψεις τους διακόπτοντας παρελάσεις», δήλωσε ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, από το συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, που διεξάγεται στον Άγιο Νικόλαο, στο Λασίθι. Παράλληλα, υποστήριξε πως «το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας καταδικάζει τέτοιου είδους συμπεριφορές».  Επιπλέον, ο Γιώργος Παπανδρέου επιτέθηκε και κατηγόρησε «αυτούς, που διαιρούν τον Ελληνικό λαό» λέγοντας ότι «τραυματίζουν τη Δημοκρατία και τις δημοκρατικές παραδόσεις του λαού μας»

Εδώ οι λέξεις χάνουν τελείως τη σημασία τους, οπότε είναι ανάξια σχολιασμού τα παραπάνω …

Εκτός εάν ο κ. Παπανδρέου κάνοντας αυτή τη δήλωση κοιτούσε σε καθρέπτη … και μπερδεύτηκε κάπως …

 «Η κυβέρνηση παρακολουθεί αμήχανα τις κοινωνικές εκρήξεις, που η ίδια η πολιτική της πυροδότησε», δήλωσε ο πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς, με αφορμή τα γεγονότα στη Θεσσαλονίκη. Ο κ. Σαμαράς επέκρινε ωστόσο και όσους «τραυμάτισαν την εθνική μας γιορτή», όπως αναφέρει, σημειώνοντας «οι ίδιοι πλήγωσαν την εθνική μας υπερηφάνεια, οι ίδιοι αμαύρωσαν την εικόνα όλων των Ελλήνων, οι ίδιοι πρόσβαλαν τη μνήμη των ηρώων μας». «Σε μια στιγμή που η χώρα μετράει τις πληγές της και προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της, δεν θα έπρεπε να μπερδεύουν τα εθνικά μας σύμβολα και την ελληνική ιστορία με μια καταστροφική κυβέρνηση. Είναι ένας ολέθριος τρόπος αντίδρασης σε μια ολέθρια πολιτική. Μόνον οι εχθροί μας θα μας ήθελαν σήμερα διχασμένους», τόνισε ο πρόεδρος της ΝΔ

Όποιος  πατά σε δυο βάρκες, συνήθως επιτυγχάνει πολύ συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Η «μασκαράτα» της ΝΔ, δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια … ότι η ηγεσία της φοβάται έντονα το λαϊκό ξεσηκωμό γιατί πολύ σύντομα θα βρεθεί κι αυτή απέναντί του.

Την παραίτηση του Χρήστου Παπουτσή ζήτησε το ΛΑΟΣ. Η ανακοίνωση του κόμματος του Γ. Καρατζαφέρη κατηγορεί «γνωστούς αριστεριστές» για τα επεισόδια στις παρελάσεις. «Καλείται η κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στο Έθνος. Η διασάλευση του Νόμου και της Τάξης μπορεί να οδηγήσει σε ακόμα χειρότερα αποτελέσματα από αυτά τα οποία απεδέχθη η κυβέρνηση Παπανδρέου στις Βρυξέλλες. Προφανώς, ο κ. Παπουτσής δεν έχει καμία θέση στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη από τη στιγμή που δεν μπόρεσε να προστατεύσει την εύρυθμη διεξαγωγή των παρελάσεων.  Η λοιδορία προς το πρόσωπο του Πρόεδρου της Δημοκρατίας από τους γνωστούς αριστεριστές είναι μέρος του σχεδίου της ανατροπής του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος.  Ο ΛΑ.Ο.Σ. θα προστατεύσει με όλες του τις δυνάμεις τη χώρα από την προσπάθεια κάποιων να τη ρίξουν στο χάος», αναφέρει η ανακοίνωση.

Κι οι αυτόκλητοι  «προστάτες» (ο λαός μας αλλιώς τους χαρακτηρίζει) θα πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους …

Έχουν να μιμηθούν ιστορικά πρότυπα … ο Χίτλερ και τόσοι άλλοι ιστορικοί «κολοσσοί» με παρόμοια νοοτροπία είχαν κινηθεί.

Η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας Ντόρα Μπακογιάννη, έκανε την ακόλουθη δήλωση για τα γεγονότα στις παρελάσεις: «Παραφράζοντας τον Καβάφη, αν δεν μπορείς να τιμήσεις τη χώρα σου, τούτο τουλάχιστον κάνε, μην την ξεφτιλίζεις».

«Είναι δικαιολογημένη η αγανάκτηση των πολιτών και δημοκρατικό δικαίωμα οι διαδηλώσεις κατά της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό, όμως, είναι διαφορετικό από το να εμποδίζεται η παρέλαση, η οποία αναφέρεται στην τιμή και στη μνήμη του αντιφασιστικού αγώνα του ελληνικού λαού.  Είναι ενέργειες που τραυματίζουν τη δημόσια εικόνα της χώρας», αναφέρει η ανακοίνωση της Δημοκρατικής Αριστεράς

Οι γνωστοί «πρόθυμοι» οι οποίοι στο όνομα ενός «πολιτικού καθωσπρεπισμού» προσφέρουν ευγενική υποστήριξη και άλλοθι σε μια σειρά επιλογές της κυβέρνησης.

Σε άλλο μήκος κύματος υπήρξαν οι ανακοινώσεις του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ. Επιλέξαμε, όμως, τη δήλωση του Μανώλη Γλέζου, της εμβληματικής μορφής της Αριστεράς, σχετικά με την ματαίωση της στρατιωτικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη:

"Στη Θεσσαλονίκη, σήμερα, αποκαταστάθηκε το πραγματικό νόημα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Πριν 71 χρόνια, ο ελληνικός λαός, είπε όχι στον εισβολέα. Σήμερα στη Θεσσαλονίκη και όπως μαθαίνω και στην Πάτρα και στο Ηράκλειο και στο Βόλο και στα Τρίκαλα και σ άλλα μέρη, ο λαός, διατρανώνει το ΟΧΙ του στην υποταγή της χώρας στην τρόικα και τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο.

Η κυβέρνηση υποχρέωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αποχωρήσει. Στην ουσία το επίσημο κράτος αποσύρθηκε, αυτοκαταλύθηκε.

Οι πολιτικοί φορείς και οι πολιτικές οργανώσεις παρήλασαν μπροστά στο Λαό.

Δεν θα συμφωνήσω με τους χαρακτηρισμούς προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Πρέπει όμως και ο ίδιος να κατανοήσει ότι είναι ανεπίτρεπτο να καλύπτει με το κύρος του την πολιτική της υποτέλειας που ακολουθεί η κυβέρνηση."

Οι δηλώσεις του κατεστημένου πολιτικού κόσμου, ειδικότερα της κυβέρνησης, δείχνουν ανάγλυφα τον πανικό που τους διακατέχει. Επιπλέον προπαρασκευάζουν το έδαφος για τη λήψη νέων αυταρχικών και αντιδημοκρατικών μέτρων προκειμένου να υλοποιήσει την εξοντωτική πολιτική της.

Ήδη έχουμε περάσει πάνω από ενάμιση χρόνο εφαρμογής του Μνημονίου και όλων των εφιαλτικών μέτρων που ακολούθησαν. Με μια σωρεία αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων και πράξεων που κινούνται στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας ή και την παραβιάζουν.

Η κύρωση της συμφωνίας για την εφαρμογή του Μνημονίου δεν έχει έρθει ποτέ για κύρωση στην ελληνική Βουλή.

Ο υπουργός Οικονομικών – τότε ο αλήστου μνήμης Παπακωνσταντίνου και ο νυν πληθωρικός κ. Βενιζέλος – έχουν αποκτήσει υπερεξουσίες υπογραφής και εφαρμογής μέτρων ερήμην της Βουλής και του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Και το αποκορύφωμα η εφαρμογή της επιτήρησης και της «εποχής Ράιχενμπαχ».

Σε τέτοιες περιόδους όπου συστηματικά παραβιάζονται βασικές αρχές της Δημοκρατίας και της Εθνικής Κυριαρχίας, υπάρχει δημοκρατική διέξοδος.

Υπάρχει, όπως επισημαίνουν και κορυφαίοι συνταγματολόγοι, το άρθρο 120 του Συντάγματος, το οποίο προβλέπει:

'Αρθρο 120: (Ακροτελεύτια διάταξη)

1. Tο Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την E΄ Aναθεωρητική Bουλή των Eλλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Yπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Iουνίου 1975.
2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Eλλήνων.
3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος. 
4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Την τιμή και την αξιοπρέπεια της χώρας αλλά και την επιβίωση των Ελλήνων πολιτών θα την εξασφαλίσουν οι ίδιοι με τον αγώνα τους.

Ανακαλώντας και κορυφαίες αγωνιστικές παραδόσεις και κινητοποιήσεις του λαού μας από παλιότερες εποχές.

Η Ελληνική Άνοιξη ξεκίνησε με το χθεσινό παλλαϊκό ΟΧΙ

Η τελευταία χρονιά σημαδεύτηκε από τις εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες  στις νότιες και ανατολικές ακτές της Μεσογείου, η επονομαζόμενη «αραβική άνοιξη», η οποία οδήγησε στην ανατροπή των απολυταρχικών καθεστώτων σε μια σειρά χώρες της περιοχής, με τελευταία τη Λιβύη.  

Πολλοί είχαν καταλογίσει τότε ευθύνη και στη μυωπική Ευρώπη που στήριζε αυτά τα καθεστώτα.

Μιας Ευρώπης που στην ηγεσία της βρίσκονται δυνάμεις που εκπροσωπούν τις πιο συντηρητικές δυνάμεις, της αγοράς, των τραπεζών, των μεγάλων εταιρειών. Που – χωρίς να το ομολογούν – οραματίζονται και αναβιώνουν πρακτικές της αποικιοκρατίας, του επιθετικού ιμπεριαλισμού, της οικονομικής υπερεκμετάλλευσης των πιο αδύνατων χωρών, της δημιουργίας νέων «ζωνών επιρροής» και κυριαρχίας. Όπως ο κ.       Σαρκοζί που έσπευσε να προχωρήσει πρώτος στο βομβαρδισμό πόλεων της Λιβύης, ο κ. Μπερλουσκόνι συνδαιτυμόνας του Καντάφι και ανεκδιήγητος πολιτικός παλιάτσος. Και πάνω απ’ όλους η κ. Μέρκελ και η παρέα της, που οικοδομεί συστηματικά τη μετατροπή της ευρωζώνης σε «ζωτικό χώρο» για την επέκταση της γερμανικής οικονομίας εκμεταλλευόμενη περιοχές όπως τα Βαλκάνια και την Ελλάδα ειδικότερα, μετατρέποντας τα σε ασιατικού τύπου οικονομικές αποικίες.

Παρά τη φαινομενική παντοδυναμία τους οι «ηγέτες» αυτοί πάσχουν από σοβαρά προβλήματα «όρασης».

Σήμερα, λίγους μήνες μετά, ο άνεμος της ανατροπής ενός εκφυλισμένου πολιτικού συστήματος φαίνεται να διασχίζει τη Μεσόγειο και να φθάνει στην άλλη της πλευρά, σε χώρα που ανήκει στο «στενό πυρήνα» της ΕΕ, την ευρωζώνη.

Και η χώρα αυτή είναι η Ελλάδα.

Μια χώρα που διαθέτει μια πλούσια ιστορία αγώνων και εξεγέρσεων παρόλο που για κάποια χρόνια η δυναμική αυτή βρισκόταν μάλλον «εν υπνώσει».

Που ο λαός της, ωστόσο, σε μια μοναδική συγκυρία και μέσα από ένα ιδιαίτερο συμβολισμό  έστειλε το δικό του μήνυμα, ανατρέποντας στερεότυπα και προκατασκευασμένες τελετές δίχως ουσιαστικό νόημα.

Με τις χθεσινές ειρηνικές αλλά ταυτόχρονα και αποφασιστικές παρεμβάσεις του – στην Θεσσαλονίκη, την Αθήνα, τον Πειραιά, την Πάτρα, την Καλαμάτα, τα Τρίκαλα, το Βόλο, τη Σύρο – και τελικά σ’ όλη την Ελλάδα, διατράνωσε, ότι:

Δεν μπορεί να αντέξει άλλο τα δεινά των πολιτικών και επιλογών του Μνημονίου, του Μεσοπρόθεσμου, του «κουρέματος» του χρέους και όλων των βάρβαρων μέτρων που αυτό συνεπάγονται.

Και ότι είναι αποφασισμένος να πάρει την τύχη του στα δικά του χέρια παραμερίζοντας όλη την παραδοσιακή και ανακόλουθη πολιτική ηγεσία.

Το μήνυμα της χθεσινής ημέρας ήταν τόσο ηχηρό που δεν μπόρεσε να το πνίξει ούτε η παραπληροφόρηση, ούτε τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών «ηγετών», γνωστών πατριδοκάπηλων, τηλεοπτικών φερέφωνων.

Οι αντιδράσεις τους έδειξαν πανικό και τρόμο μπροστά σ’ αυτό που συντελείται.

Και πολύ περισσότερο απέναντι σ’ αυτό που επέρχεται.

Η «Ελληνική Άνοιξη» έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Και μόλις τώρα αρχίζει στην ουσία να αναπτύσσεται.

Αυτά που μέχρι τώρα ζήσαμε – οι συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων, οι πορείες, οι απεργίες και οι διαδηλώσεις, μέχρι και οι τελευταίες – ήταν μόνο η αρχή.

Η αφύπνιση και η αγωνιστική ανάταση των πολιτών, ολόκληρου του λαού, μόλις τώρα συντελείται.

Απέναντι σ’ αυτό το ξέσπασμα στέκονται ο παλιός και ξεπερασμένος πολιτικός κόσμος, οι υποστηρικτές, ανοικτοί και μεταμφιεσμένοι, του Μνημονίου και της υποταγής στην τρόικα. Η συμβιβασμένη, ανούσια, ανίκανη και διαρκώς γονυπετούσα κυβέρνηση, η οποία μέσα στον πανικό της διαρκώς ρέπει σε αντιδημοκρατικές πρακτικές. Η ΝΔ η οποία θέλοντας να εμφανιστεί ως «εναλλακτική λύση» χάνει τα λόγια της και χλομιάζει μπροστά στο λαϊκό ξέσπασμα, ψελλίζοντας κάποια λόγια για πολιτικό καθωσπρεπισμό. Το ΛΑΟΣ, που από τη ψήφιση του Μνημονίου προσπαθεί να μεταβληθεί σε «υπερασπιστή του λαού», αναλαμβάνοντας το ρόλο του «εθνικού ταγού», ενώ στην πράξη λειτουργεί ως λαγός της κυβέρνησης. Ακόμη και η κ. Μπακογιάννη, ή το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς, που «κλείνουν το μάτι» σε μια κυβερνητική συνεργασία.

Είναι όλος ο μηχανισμός της δημοσιογραφικής παραπληροφόρησης, τα σοβαροφανή κανάλια, που βρίσκονται απολύτως στον έλεγχο της οικονομικής ολιγαρχίας και των κυβερνητικών επιτελείων.

Είναι φυσικά και οι «ολιγάρχες» αυτού του τόπου οι οποίοι μέχρι στιγμής βρίσκονται στο απυρόβλητο, συσσωρεύουν και μέσα από την κρίση τεράστια πλούτη, ενώ «πρωτεύουν» στη φοροδιαφυγή και την ασυδοσία.

Απέναντι είναι και οι «πρόθυμοι» που ετοιμάζουν κάθε λογής σχήματα «εθνικής συνεργασίας», «εθνικής συμμαχίας» και άλλα παρόμοια, πάντα για τη «σωτηρία» της πατρίδας. Μα πρώτα απ’ όλα για τη σωτηρία των δικών τους προνομίων.

Αυτό που εκφράστηκε χθες σε όλο του το μεγαλείο – αυτό που λίγο αδόκιμα ονομάζουμε «Ελληνική Άνοιξη» - είναι αναγκαίο να περάσει σε νέα ανώτερη φάση.

Στη συνειδητοποίηση, την οργάνωση, την ανάπτυξή του.  

Να αξιοποιήσει νέες μορφές αγώνα, με φαντασία και πρωτοτυπία.

Να αναπτύξει στο έπακρο την ενότητα και την αποφασιστικότητά του.

Ξεπερνώντας κομματικές αγκυλώσεις, ιδεοληψίες και αναχρονισμούς.

Μέχρι την τελική νίκη: την ανατροπή αυτής της πολιτικής και τη δημιουργία των προϋποθέσεων για να αλλάξει η μοίρα αυτού του τόπου.

Αντί για υστερόγραφο, μια προσωπική αφήγηση:

Χθες βρεθήκαμε σε κάποιο δήμο της περιοχής του Πειραιά.

Μαζί με τους μαθητές είμαστε 5-6 εκπαιδευτικοί.

Με τους μαθητές τους «αποκλεισμένους», τους «στιγματισμένους». Αυτούς που - παραφράζοντας λίγο τον Ελύτη – κάποιοι θεωρούσαν «αλήτες» και ανάξιους να παρελάσουν γιατί τόλμησαν να αγωνιστούν. Γιατί ο αγώνας και η διεκδίκηση σ’ αυτή την Πολιτεία πρέπει να τιμωρείται και να λοιδορείται. Ειδικότερα οι νέοι  οφείλουν να είναι υποταγμένοι και πειθήνιοι. Στις διαθέσεις των ανεγκέφαλων «ηγετών». Και έρμαια στην τύχη και στις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή και το μέλλον τους.

Αποφάσισαν οι μαθητές μας σε πείσμα των ανούσιων γραφειοκρατών και επιβητόρων της εξουσίας να παρελάσουν.

Και μπήκαν εμβόλιμα στην παρέλαση, όταν ήταν η σειρά του αποκλεισμένου σχολείου να παρελάσει.

Μαζί τους κι εμείς.

Εκείνο που δεν περιμέναμε, ούτε εμείς, ούτε οι μαθητές μας ήταν η αυθόρμητη αντίδραση των συγκεντρωμένων πολιτών.

Η οποία ήταν μία και ενιαία.

Όλοι – μα όλοι – χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό, επευφημούσαν τους νέους ανθρώπους που με αγωνιστική αξιοπρέπεια και αποφασιστικότητα διατράνωσαν αυτό που πλέον όλοι οι Έλληνες συναισθάνονται και βιώνουν.

Αυτή η αντίδραση κράτησε σ’ όλη τη διάρκεια αυτής της ιδιαίτερης παρέλασης – πορείας.

Πολλοί ενώθηκαν μαζί μας.

Αυτό το μικρό περιστατικό αναδεικνύει ανάγλυφα τις πραγματικές διαθέσεις του λαού και απαντά σ’ όλους εκείνους που μιλούν για «μεμονωμένα περιστατικά», για «περιορισμένες ομάδες» που μάλιστα έχουν και συγκεκριμένη κομματική προέλευση καθώς και άλλα τραγελαφικά.

Και φυσικά σ’ εμάς πρόσφερε μια αξέχαστη εμπειρία, τη μοναδική χαρά και ηθική ικανοποίηση.

Ν’ ανακαλύψουμε ότι μέσα σε μια μαύρη ώρα για το λαό μας, αυτός ξαναβρίσκει το κουράγιο και την αποφασιστικότητά του.

Το μήνυμα εστάλη.

Οφείλουμε όλοι να συμβάλλουμε ώστε να έχει και την ανάλογη συνέχεια. 

Αντί για παρέλαση, διαδήλωση – το σύγχρονο ΟΧΙ των Ελλήνων

Θέλαμε σήμερα να κάνουμε κάποια σχόλια για τις μαθητικές παρελάσεις, ειδικότερα μετά την κατάπτυστη, φασιστικής έμπνευσης, εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας που «απαγόρευε» στα σχολεία και τους μαθητές  που είχαν κάνει κατάληψη, να παρελάσουν προκειμένου να τους  στιγματίσει  και  να τους «ξεχωρίσει» από τους  «καλούς».

Όμως, ήρθαν σα χιονοστιβάδα τα γεγονότα σ’ όλες τις περιοχές της χώρας  με αποκορύφωμα τη  Θεσσαλονίκη.

Μετά την κατάπτυστη συμφωνία της κυβέρνησης για το «κούρεμα» κατά 50% του ελληνικού χρέους  που σημαίνει – πέρα από τους καθαρά οικονομικούς όρους – υποθήκευση και περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, τα γεγονότα αυτά σηματοδοτούν την αρχή μιας αυθόρμητης λαϊκής εξέγερσης.

Ο λαός δεν αντέχει άλλο αυτή την πολιτική.

Και η πολιτική ηγεσία της χώρας, με πρώτη την απίθανη αυτή κυβέρνηση που βλέποντας πως χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδιά της, απώλεσε την (έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτη) ψυχραιμία της ρέποντας όχι απλά στον αυταρχισμό, αλλά στη συστηματικά αντιδημοκρατική εκτροπή, πολύ απέχει από το να καταλαβαίνει το τι συντελείται στους όρους ζωής και στη συνείδηση των πολιτών.

Ευκαιρία βρήκε και ο εσμός των ακροδεξιών εκπροσώπων του ΛΑΟΣ και άλλων φορέων να «παρελάσει» στα κανάλια τύπου MEGA κα.

Την «αγανάκτηση» του εξέφρασε και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Μόνο που ο κ. Παπούλιας πολύ απέχει από το συναισθανθεί τη λαϊκή αγανάκτηση.

Μέχρι τώρα ούτε μια λέξη συμπάθειας  δεν έχει εκφράσει για τους δοκιμαζόμενους Έλληνες πολίτες.

Κι όχι μόνο αυτό.

Προσυπογράφει τις επιλογές και τους νόμους της κυβέρνησης, αποδεχόμενος και ανεχόμενος στην ουσία αντιδημοκρατικές  αποφάσεις και συστηματικές παραβιάσεις του Συντάγματος.

Ως πρώτος πολίτης της χώρας δεν μπορεί να είναι υπεράνω κριτικής.

Άλλωστε, και με την ιδιότητα αυτή, το βάρος το εννοιολογικό και το ουσιαστικό τίθεται στο «πολίτης» και όχι στο «πρώτος».

Και ως πολίτης Έλληνας όφειλε να έχει και φωνή και συνείδηση.

Και ως «πρώτος» όφειλε να επιστρέψει ανυπόγραφο έστω και ένα από τα επίμαχα νομοσχέδια της ανυπόστατης κυβέρνησης.

Αντί για άλλα σχόλια – σ’ αυτά άλλωστε τα θέματα θα επανέλθουμε -  καταθέτουμε ορισμένες εικόνες από τη διαδήλωση – παρέλαση των «αποκλεισμένων» μαθητών σε κάποιον από τους μεγάλους δήμους του Πειραιά.

Αξία έχουν και οι αντιδράσεις του κόσμου που παρακολουθούσε την παρέλαση …