Ω, τι κόσμος … !

Ενώ  ο κόσμος ετοιμάζεται να αποχαιρετίσει το 2010 – μια χρονιά που οι περισσότεροι εδώ στην Ελλάδα θα ήθελαν να ξεχάσουν – πολλά και ακραία γεγονότα συναθροίζονται μέσα σ’ έναν ολοφάνερο παραλογισμό.

Και δεν είναι μόνο η διεθνής οικονομική κρίση που διογκώνει τις κραυγαλέες ανισότητες και  αδικίες, μια κρίση που έχουμε βιώσει κι εμείς πολύ έντονα.

Χωρίς άλλα λόγια:

Βουτιά διαμαρτυρίας και αυτοκτονίας

Την ώρα που στο ρουμανικό κοινοβούλιο θα έμπαιναν σε συζήτηση τα νέα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης με περικοπή και άλλο των μισθών, ένας εργαζόμενος, μάλλον στα δημόσια μέσα ενημέρωσης,   βούτηξε κυριολεκτικά σε ένδειξη διαμαρτυρίας και απόγνωσης για την κυβερνητική πολιτική και το αδιέξοδο που είχε βρεθεί, προκειμένου να εξασφαλίσει τα ελάχιστα για τη διατροφή των παιδιών του.

Δυστυχώς, μέσα σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον αυξάνεται σε πολλές γωνιές του πλανήτη η ένταση, η απειλή του πολέμου ενώ υπάρχουν και γωνιές του πλανήτη όπου οι άνθρωποι ζουν κάτω από το καθεστώς της κρατικής τρομοκρατίας, της καταπάτησης των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων τους.

Σύμφωνα, λοιπόν, με το διεθνή τύπο:

Πολεμική ένταση στην Κορεατική χερσόνησο

Η Βόρεια Κορέα είναι έτοιμη για έναν «ιερό πόλεμο» εναντίον της Νότιας, χρησιμοποιώντας και ως αποτρεπτικό  μέσο την πυρηνική της δύναμη.  Η Κορεατική χερσόνησος βιώνει για μια ακόμη φορά την απειλή μιας πολεμικής σύρραξης.

Ο Κιμ Γιον Τσουνγκ κατηγόρησε τη Νότια Κορέα ότι κάνει προετοιμασίες για πόλεμο πραγματοποιώντας ασκήσεις με αληθινά πυρά κοντά στα σύνορα.

Είναι γεγονός, ότι αυτή την περίοδο η Νότια Κορέα πραγματοποιεί τις μεγαλύτερες στην ιστορία της στρατιωτικές ασκήσεις με τη συμμετοχή τεθωρακισμένων, ελικοπτέρων και μαχητικών αεροπλάνων.

Η ένταση αυτή κλιμακώθηκε μετά το βομβαρδισμό από δυνάμεις της Βόρειας Κορέας  ενός νησιού που ανήκει στη Νότια κατά τον οποίο σκοτώθηκαν 4 πολίτες, οι πρώτοι μετά τον πόλεμο του 1950 -53.

Η Νότια Κορέα απείλησε με άμεση απάντηση. Έτσι, αν και έχει πραγματοποιήσει 47 (!) στρατιωτικά γυμνάσια, αυτά είναι τα μεγαλύτερα με τη χρήση πραγματικών πυρών και πολύ κοντά στη μεθόριο.

Οι αλληλοκατηγορίες και οι απειλές αυξάνουν την ένταση ενώ ξένοι σχολιαστές φοβούνται ότι αυτό το κλίμα εγκυμονεί τον κίνδυνο για ουσιαστική εμπλοκή.

Οι δυνάμεις της Νότιας Κορέας και των ΗΠΑ έχουν πραγματοποιήσει μια σειρά κλιμακούμενων στρατιωτικών γυμνασίων, ιδιαίτερα μετά τον τορπιλισμό ενός νοτιοκορεατικού πολεμικού πλοίου όπου σκοτώθηκαν 46 ναύτες.

Η κατάσταση αυτή εμπλέκεται σε μια γεωστρατηγική αντιπαράθεση καθώς, πέρα από τις ΗΠΑ,  και η Κίνα και η Ρωσία έσπευσαν να δώσουν το παρόν καλώντας τη Νότια Κορέα να μειώσει την ένταση.

Όμως, ΗΠΑ και Νότια Κορέα αρνούνται να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων επικαλούμενες το πρόγραμμα πυρηνικού εξοπλισμού της Βόρειας.

Γάζα: Οκτώ ισραηλινές αεροπορικές επιθέσεις, 2 Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν

Τα ισραηλινά μαχητικά αεροπλάνα κατά τη διάρκεια της νύχτας της Δευτέρας προς Τρίτη,  πραγματοποίησαν οκτώ επιδρομές εναντίον της Λωρίδας της Γάζας  όπου τραυματίστηκαν δύο Παλαιστίνιοι, δήλωσαν παλαιστίνιοι αξιωματούχοι,  ιατρικές πηγές και μάρτυρες.

Τρεις επιδρομές είχαν στόχους στην πόλη Χαν Γιουνίς στο νότιο παλαιστινιακό έδαφος που ελέγχεται από τη Χαμάς. Ισραηλινά μαχητικά αεροπλάνα επιτέθηκαν, επίσης, στο ύψος της πόλης της Ράφα (νότια).

Τέσσερις άλλες επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν στο βόρειο παλαιστινιακό έδαφος, εναντίον του προσφυγικού καταυλισμού Τζαμπαλίγια και στις πόλεις Μπέιτ Λαχίγια, Μπέιτ Χανούν και Zeitoun.

Ένα έγκλημα διαρκείας, πέρα από κάθε έννοια διεθνούς νομιμότητας και ανθρωπισμού, που η «κουρασμένη» διεθνής κοινότητα φαίνεται να το ξεχνάει ή να το θυμάται αραιά και που …

Τα ην ίδια στιγμή τουλάχιστον 100 σπίτια χτίστηκαν χωρίς άδεια από Ισραηλινούς εποίκους στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη μετά το τέλος του μορατόριουμ τον  περασμένο Σεπτέμβριο, δήλωσε η ισραηλινή αντιαποικιακή κίνηση, Ειρήνη Τώρα.

Αφγανιστάν: Περισσότεροι από 700 ξένοι στρατιώτες σκοτώθηκαν το 2010

Ο αριθμός των στρατιωτών του στρατιωτικού συνασπισμού του ΝΑΤΟ που σκοτώθηκαν στο Αφγανιστάν από την 1η Ιανουαρίου 2010, που είναι ήδη η πιο θανατηφόρα χρονιά μετά την αρχή της σύγκρουσης το 2001, ξεπέρασε τους 700.  Σύμφωνα με την καταμέτρηση από το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) που βασίζεται στον ανεξάρτητο ιστότοπο, icasualties.org.

Το έτος 2009, με 521 θανάτους, ήταν μέχρι τώρα μακράν η πιο αιματηρή χρονιά για τις διεθνείς δυνάμεις.

Να σημειώσουμε ότι σ’ αυτόν τον παράλογο πόλεμο μετέχουν και ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις, ενώ για τη συμμετοχή αυτή επιβαρύνεται και ο ελληνικός λαός με έξοδα και δαπάνες.

Και μάλιστα σε μια τέτοια οικονομική περίοδο.

173 άτομα σκοτώθηκαν και 471 συνελήφθησαν μεταξύ 16 και 21 Δεκεμβρίου στην Ακτή Ελεφαντοστού

Ενώ η χώρα της Δυτικής Αφρικής  είναι σε πολλούς γνωστή για τους ποδοσφαιριστές της, η ίδια βιώνει μια πολιτική και κοινωνική κρίση και μια απεριόριστη βία …

"Αυτή η κατάσταση χαρακτηρίζεται από τη χρήση υπέρμετρης βίας από τους υποστηρικτές του Laurent Gbagbo, " δήλωσε ο Αναπληρωτής Ύπατος Αρμοστής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ, Kang Kyung-wha . Μια προηγούμενη έκθεση του ΟΗΕ, η οποία δημοσιεύθηκε την Κυριακή, ανέφερε περισσότερους από πενήντα νεκρούς και δύο εκατοντάδες τραυματίες. Ο ΟΗΕ δηλώνει "θορυβημένος από τη βία που προκαλείται" μετά από τις πρόσφατες  προεδρικές εκλογές στη χώρα.

Απομάκρυνση των παράνομων μεταναστών στο Μεξικό:  η κυβέρνηση αρνείται την απαγωγή τους

Η μεξικάνικη κυβέρνηση έχει αρνηθεί επισήμως την Τρίτη 21η Δεκεμβρίου, την ανακοίνωση της κυβέρνησης του Ελ Σαλβαδόρ η οποία υποστηρίζει ότι πραγματοποιήθηκε  απαγωγή δεκάδων παράνομων μεταναστών από χώρες της Κεντρικής Αμερικής την περασμένη εβδομάδα από μια ένοπλη συμμορία στο  νοτιο-ανατολικό Μεξικό.

Λίγες ώρες νωρίτερα, το Υπουργείο Εξωτερικών του Ελ Σαλβαδόρ, δήλωσε ότι  πενήντα μετανάστες διαφόρων εθνικοτήτων απήχθησαν την Πέμπτη από μια ένοπλη ομάδα. Οι απαγωγές μεταναστών είναι κάτι το κοινότυπο σ’ αυτή την περιοχή.

Ο πατήρ  Heyman Vasquez , διευθυντής ενός κέντρου όπου λαθρομετανάστες αναζητούν καταφύγιο, υποστήριξε ότι ο αριθμός των απαχθέντων μπορεί να είναι και υψηλότερος.

Τον περασμένο Αύγουστο, 72 λαθρομετανάστες, ως επί το πλείστον από την Κεντρική Αμερική, είχαν σφαγιασθεί στο βόρειο-ανατολικό Μεξικό, στις χειρότερες δολοφονίες στην πρόσφατη ιστορία της χώρας.

Σύμφωνα με έκθεση της Εθνικής Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, 20.000 παράνομοι μετανάστες έχουν απαχθεί από συμμορίες στο Μεξικό μεταξύ του 2008 και 2009, παρέχοντας λύτρα συνολικού ύψους 50 εκατομμυρίων δολαρίων. Μισό εκατομμύριο μετανάστες περνούν ετησίως σε όλο το Μεξικό από το νότο στο βορρά για να εισέλθουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

… ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι ατελείωτος.

Την ίδια στιγμή που οι μεγάλοι και οι ισχυροί αδιαφορούν  για όλα αυτά επιδιώκοντας ακόμη περισσότερο πλούτο και δύναμη.

Το 2010 σύντομα φεύγει.

Το 2011 έρχεται μέσα σ’ ένα κλίμα αβεβαιότητας όπου πολλά απειλητικά σύννεφα φαίνονται να συσσωρεύονται.

Επειδή, λοιπόν, από τους «ηγέτες» αυτού του κόσμου δεν περιμένουμε και πολλά, η μόνη ελπίδα μπορεί να προκύψει από τη μεγάλη κοινωνία των πολιτών, από την εγρήγορση και κινητοποίηση των πολιτών σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Κι όμως, η πλατεία ήταν γεμάτη ...

Παρά τις αντίθετες επιθυμίες της κυβέρνησης η συμμετοχή στην γενική απεργία και τις συγκεντρώσεις ήταν μαζική.

Ίσως, όχι όσο ήταν στις 5 του Μάη.

Όμως υπήρχε πολύς κόσμος και στις δύο συγκεντρώσεις και πορείες στην Αθήνα.

Τόσο σ’ εκείνη του ΠΑΜΕ.

Όσο και στην άλλη.

Διέκρινες στα πρόσωπα την οργή, την αγανάκτηση, την απαίτηση να ανατραπεί η απάνθρωπη και βάρβαρη πολιτική του μνημονίου.

Τα συνθήματα πολλά, εύστοχα  και καυστικά.


Πρώτη έφτασε στο Σύνταγμα η πορεία του ΠΑΜΕ, μαζική και μαχητική. Περνούσε για πολλή ώρα από την πλατεία.






Δεν προχώρησε, όμως, μπροστά στη βουλή. Έστριψε δεξιά και συνέχισε.

Στην πλατεία μπροστά στη Βουλή υπήρχε αρκετός κόσμος. Με οργισμένη διάθεση απέναντι σε κυβέρνηση κι ευρύτερα στους πολιτικούς. Κάποιοι κινήθηκαν με άγριες διαθέσεις προς ένα βουλευτή – μάλιστα από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι πιο ψύχραιμοι προσπάθησαν να τους συγκρατήσουν.



Στη συνέχεια, έφτασε στην πλατεία Συντάγματος και η άλλη πορεία. Με διάσπαρτα πανό. Κυρίως στην αρχή από τον «αντιεξουσιαστικό χώρο» αλλά και άλλες ομάδες και κινήσεις.

Έκαναν την εμφάνιση τους και τα ΜΑΤ στο κάτω μέρος της πλατείας.

Έφτασε  και ο κύριος όγκος της πορείας. Το πανό της ΟΛΜΕ με πολλούς καθηγητές.

Και τότε άρχισαν επεισόδια μπροστά στη «Μεγάλη Βρετάνια».

Και πολλά δακρυγόνα να πέφτουν αδιακρίτως σ’ όλους τους διαδηλωτές.

Οι περισσότεροι άρχισαν να υποχωρούν σε διάφορες κατευθύνσεις.

Όμως ακολουθούσε και πολύς ακόμα κόσμος.

Που δέχονταν τα δακρυγόνα αναίτια και βίαια.






Η οργή σε πολλούς ξεχείλισε. Κάποιοι στην Ερμού γιουχάρισαν έντονα αστυνομικούς.


Γενικότερα υπήρχε μεγάλη αγανάκτηση.

Όχι μόνο για τα έτσι και αλλιώς άδικα και εξοντωτικά οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης.

Αλλά και για τη συνεχιζόμενη βίαια καταστολή των κινητοποιήσεων και της αδιάκριτης επίθεσης στους διαδηλωτές.



Είναι προφανές ότι ορισμένοι δεν ήθελαν συγκέντρωση και την παρουσία του κόσμου μπροστά στη Βουλή. Για μια ακόμη φορά δεν επιτράπηκε η ελεύθερη έκφραση των διαθέσεων των εργαζομένων μπροστά στο «ναό τη δημοκρατίας».

Μιας δημοκρατίας που καταπατιέται καθημερινά από την πολιτική αλλά και την κοινοβουλευτική πρακτική της κυβέρνησης.



Και για την οποία  οργισμένα πολλοί διαδηλωτές εξέφρασαν την αγανάκτησή τους.






Γιατί  παρά τα όποια κατασταλτικά μέτρα, παρά την όποια πλύση εγκεφάλου, σε πολλούς ανθρώπους έχει συσσωρευτεί η οργή κι η αγανάκτηση.

Ένα εκρηκτικό μίγμα οργής, απελπισίας, αίσθησης αδικίας, διαψευσμένων ελπίδων, απέχθειας για το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κόσμου, έχει ήδη διαμορφωθεί και στη συνέχεια θα διογκώνεται ακόμη περισσότερο, απειλώντας με απροσδόκητα αποτελέσματα.



Το ερώτημα που παραμένει είναι γιατί να υπάρχουν οι ξεχωριστές πορείες, οι ξεχωριστές διαδρομές;

Γιατί να μην αθροίζονται οι δυνάμεις ώστε να πολλαπλασιαστεί η αντίσταση στο μνημόνιο και τελικά να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την ανατροπή του;

Και ένα τελευταίο ερώτημα  - που δεν είναι ρητορικό.

Γιατί  οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ δεν διακόπτουν την απεργία για τις ώρες των κινητοποιήσεων και των πραγματικών γεγονότων, ώστε να μην έρχεται «κατεψυγμένη» η εικόνα και η είδηση από τις κινητοποιήσεις;

Και θα προβάλλουν τις πραγματικές διαθέσεις και συμπεριφορά της συντριπτικής πλειοψηφίας των διαδηλωτών ή μόνο τις στιγμές των επεισοδίων, έτσι όπως βολεύει κάποιους;

Οι Βρετανοί φοιτητές σε έκρηξη διαμαρτυρίας

Οι νέοι της Βρετανίας βρίσκονται στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν στον τριπλασιασμό των διδάκτρων στα βρετανικά πανεπιστήμια.

Στη Βρετανία, όπως και στις περισσότερες δυτικές κοινωνίες, οι φοιτητές πληρώνουν τα δίδακτρά τους λαμβάνοντας δάνεια από τράπεζες, τα οποία αποπληρώνουν μετά την αποφοίτησή τους.

Ο τριπλασιασμός των διδάκτρων σημαίνει αυτόματα και αύξηση του ποσού των δανείων. Όμως το επίμαχο νομοσχέδιο προβλέπει και αύξηση του επιτοκίου από 1,5% που είναι σήμερα στο 3%, το οποίο θα αναπροσαρμόζεται κάθε χρόνο βάση του πληθωρισμού.

Το Βρετανικό Ινστιτούτο Οικονομικών Μελετών (IFS) υπολόγισε ότι πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι Βρετανοί που θα εισαχθούν στα πανεπιστήμια από το 2011 και θα λάβουν δάνεια θα χρειαστούν 15-26 χρόνια για να τα αποπληρώσουν. Το 10% αυτών θα πληρώσουν μάλιστα στις τράπεζες περισσότερα χρήματα από αυτά που δανείστηκαν αρχικά. Μια χρεωμένη γενιά πριν ακόμη μπει στην παραγωγική φάση.

Μια άλλη σημαντική παράμετρος του θέματος είναι οι ξένοι φοιτητές.

Στα βρετανικά πανεπιστήμια φοιτούν κάθε χρόνο χιλιάδες φοιτητές από χώρες της Ε.Ε., την Ασία και την Αυστραλία, οι οποίοι καλύπτουν το 29% των εσόδων των πανεπιστημίων. Το διάστημα 2008-2009 το ποσό αυτό ξεπέρασε τα 26 δισ. λίρες όταν η κρατική επιχορήγηση είναι μόνο κατά 6% περισσότερη.

Η αύξηση των διδάκτρων από 3 σε 9 χιλιάδες λίρες το χρόνο δεν θα μειώσει σημαντικά μόνο την εισαγωγή βρετανών φοιτητών από χαμηλές και μεσαίες κοινωνικές τάξεις αλλά και την προσέλευση ξένων φοιτητών. Μια σημαντική πηγή εισόδων αν αναλογιστεί κανείς ότι οι περικοπές που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον σκοπεύουν στη συγκέντρωση 71 δισ. λιρών.

Χρήματα που ίσως ενισχύσουν τα πανεπιστήμια στη Σκωτία, την Ουαλία και τη Βόρεια Ιρλανδία, τα τοπικά κοινοβούλια των οποίων δεν έχουν ανακοινώσει, ακόμη τουλάχιστον, παρόμοια μέτρα με αυτά της Αγγλίας.

Η αντιμετώπιση από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας και των κρατικών αρχών, η … γνωστή.

Επιθέσεις από την αστυνομία.

Και λοιδορία από τον πρωθυπουργό της κυβέρνησης των Τόρις.

Μεταξύ των συλληφθέντων νέων ήταν και ο γιος του Dave Gilmour, κιθαρίστα των Pink Floyd, Τσάρλι, ηλικίας 21 ετών, που κατηγορείται για συμμετοχή στα βίαια επεισόδια. Ενώ περίπου 176 νέοι άνθρωποι έχουν συλληφθεί στις τελευταίες συγκεντρώσεις.

Οι επιχειρησιακές συμβάσεις και η κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος

Η επιβολή των επιχειρησιακών συμβάσεων με τις συνοπτικές – και βαθύτατα αντιδημοκρατικές διαδικασίες – μπήκε στην τελική φάση εφαρμογής.

Δημιουργείται έτσι το πλαίσιο για την οριστική ανατροπή του εργασιακού και κοινωνικού χάρτη στη χώρα μας.

Η ριζική αυτή ανατροπή στηρίχτηκε  αρχικά στον ιδεολογικό, πολιτικό και ψυχολογικό εκβιασμό της κυβέρνησης και των υποστηρικτών αυτών των μέτρων, και με πλήρη ενορχήστρωση των κυρίαρχων ΜΜΕ, για την «καταστροφή» της χώρας στο βαθμό που δεν εφαρμοζόταν το μνημόνιο.

Στο ιδεολόγημα, επίσης,  και στη στοχοποίηση σε πρώτη φάση των δημοσίων υπαλλήλων. Όσοι «χάρηκαν» τότε για τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις των δημοσίων έβλεπαν αρκετά κοντόφθαλμα.

Φυσικά δεν θα έμενε απέξω κι ο ιδιωτικός τομέας.

Άλλωστε κάτι τέτοιο το επιδίωκαν επίμονα εδώ και 25 χρόνια – άλλοτε με τη μορφή των «νέων εργασιακών σχέσεων», της «ευελιξίας», της «απασχολησιμότητας» και άλλων ευφυολογημάτων που πάντα στόχο είχαν την αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων προς όφελος των ολίγων του χρήματος.

Ο τρίτος «πυλώνας» της ανατροπής ήταν η μεθόδευση σε συμπαιγνία της κυβέρνησης, των εκπροσώπων της εργοδοσίας (ΣΕΒ και άλλων) και φυσικά της συνδικαλιστικής ηγεσίας.

Σε αντίθεση με την περικοπή των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, η μεθόδευση για τις επιχειρησιακές συμβάσεις, στηρίχτηκε στην προσπάθεια να εμφανιστεί ως αποτέλεσμα διεργασιών μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων»

Εκείνο που πρέπει να τονιστεί, βεβαίως, είναι  ότι η κυβέρνηση δεν κάνει το χατίρι  στην τρόικα. Εξυπηρετεί παρά πολύ καλά και εκείνα τα συμφέροντα – της μεγαλοεργοδοσίας, του ΣΕΒ, των μεγάλων εκδοτικών συμφερόντων που τη στήριξαν φανατικά και ώθησαν  σ’ αυτές τις κατευθύνσεις.  Δεν είναι μόνο οι διάφοροι «Ντομινίκ», Όλι Ρεν, Μπαρόζο, Μέρκελ, Τρισέ και άλλοι κερδοσκόποι, μεγαλοδανειστές, που έχουν την ευθύνη γι’ αυτές τις εξελίξεις.

Είναι και οι εγχώριοι «συνεργάτες» και εταίροι τους.

Η υπογραφή και η ευθύνη είναι της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, της κατά τα άλλα «σοσιαλιστικής» και της κυβέρνησης που ακόμη δεν «κοκκινίζει» όταν μιλά για «κοινωνική δικαιοσύνη.»

Ποιες είναι οι εξελίξεις, όμως, και σε τι θέτει την υπογραφή της αυτή η κυβέρνηση;

Στην πλήρη αποδιάρθρωση των κοινωνικών κεκτημένων και των εργασιακών δικαιωμάτων, ανατρέποντας το εργασιακό στάτους περίπου ενός αιώνα.

Στο εξής οι Έλληνες εργαζόμενοι δεν «δικαιούνται» να προσδοκούν ισότιμη και ανθρώπινη εργασία. Ιδιαίτερα οι νέοι είναι η φτηνή και αναλώσιμη εργασιακή ύλη που θα τροφοδοτεί τη βουλιμία των οικονομικά ισχυρών. Στο όνομα και υπό την απειλή της χρεωκοπίας οι επιχειρήσεις θα αλέθουν μισθούς, εργασιακές σχέσεις, ωράριο, την ίδια την ανθρώπινη προσωπικότητα.

Μέσα σε μια υστερία κερδοσκοπίας, ασυδοσίας, σάρωσης των στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων καλούνται οι σημερινοί και οι μελλοντικοί εργαζόμενοι να αγωνιστούν για την επιβίωση και την αξιοπρέπειά τους. Σε εξαιρετικά δυσχερή, όμως, θέση και χωρίς στήριξη από την πολιτεία αλλά και από τους φορείς που όφειλαν να τους εκπροσωπούν, τα ίδια τα συνδικάτα.

Το «αναπτυξιακό» όραμα της κυβέρνησης και των εταίρων της είναι η επιστροφή, αν όχι στον εργασιακό μεσαίωνα, τουλάχιστον στις συνθήκες του 19^ου αιώνα (και αυτό όχι μεταφορικά, αλλά στην κυριολεξία).

Εργαζόμενοι με περιστασιακή ή μερική απασχόληση, κακοπληρωμένοι, στο έλεος των επιχειρήσεων, εκτεθειμένοι στον κίνδυνο της απόλυσης καθημερινά, με υποτυπώδη ή και αμφισβητήσιμα εργασιακά δικαιώματα, αυτό είναι το «νέο», αλλά στην ουσία παμπάλαιο μοντέλο για τις εργασιακές σχέσεις. Οι «επιχειρησιακές συμβάσεις» είναι στην ουσία «μη συμβάσεις». Είναι η επιβολή του νόμου των ισχυρών πάνω στους εργασιακά και κοινωνικά αδύναμους. Αν θυμηθούμε και τη φρασεολογία του κ. Παπανδρέου, «τα περίστροφα βγήκαν» και οι κάνες σημαδεύουν τους Έλληνες εργαζομένους.

Από ιστορική άποψη είναι η μεγαλύτερη και περισσότερο γενικευμένη εργασιακή και κοινωνική οπισθοδρόμηση στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας.

Το δεύτερο ζήτημα που θέλουμε να θίξουμε είναι οι ευθύνες του συνδικαλιστικού κινήματος.

Που ούτε στο ελάχιστο δεν μπόρεσε να αποτρέψει αυτές τις εξελίξεις.

Βουτηγμένο μέσα στις χρόνιες παθογένειές του.

Σίγουρα την πρώτη ευθύνη έχει η φιλοκυβερνητική παράταξη με τους απίστευτους εκπροσώπους της.

Για τη ΔΑΚΕ, την παράταξη της ΝΔ, ισχύουν ακριβώς τα ίδια.

Σημασία έχει, βεβαίως, να μιλήσουμε για τη στάση των συνδικαλιστικών παρατάξεων της Αριστεράς.

Η καθυστερημένη αποχώρηση των εκπροσώπων της παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ από τις τελευταίες διαδικασίες δεν σώζει τα προσχήματα.

Ως «Νέος Μέτοικος» από τις 18/7 είχαμε επισημάνει – με αφορμή πανηγυρισμούς της ηγεσίας της ΓΣΕΕ για αυξήσεις 0%, στο όνομα σωτηρίας της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης – ότι: « … στο νέο εργασιακό σκηνικό θεωρείται βέβαιο ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις είναι αυτές που θα διαδραματίσουν τον κυρίαρχο ρόλο ενσωματώνοντας ρυθμίσεις για τη μείωση του χρόνου ή των ημερών εργασίας, όπως έχει ήδη εκδηλωθεί σε αρκετές μεγάλες μονάδες».

Και προχωρήσαμε στην εκτίμηση:

«Τώρα, αν αυτό αποτελεί μια στρατηγική ήττα του εργατικού κινήματος στη χώρα μας, αυτό μένει να το αποτυπώσει η ιστορική και πολιτική πραγματικότητα.

Το σίγουρο είναι ότι οι ηγεσίες των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων είναι πολύ πίσω και πολύ πέρα από τις ανάγκες και την κρισιμότητα των καιρών.

Ότι το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα – με τις δομές, τη λειτουργία, του, τις μικροπαραταξιακές αντιθέσεις, τον κατακερματισμό του, και όλες τις άλλες χρόνιες αδυναμίες του – δεν μπόρεσε να αποτρέψει την επιβολή των πιο σκληρών αντιλαϊκών μέτρων της τελευταίας 50ετίας.

Ζητούμενο δεν είναι επίσης αν και κατά πόσο αρκεί η καταγραφή κάποιων οριακά ενισχυμένων ποσοστών ειδικά των αριστερών δυνάμεων, όποτε γίνουν εκλογές.

Η τακτική των χωριστών συγκεντρώσεων και χωριστών κινητοποιήσεων σε τι οδηγεί στο βαθμό που τα μέτρα τα οποία επιδιώκει η κυβέρνηση και η τρόικα περνούν στο ακέραιο;

Οι δηλώσεις των εκπροσώπων της «Αυτόνομης Παρέμβασης» κατά της συμφωνίας δεν αρκούν, βεβαίως, για να διασώσουν τα προσχήματα. Στο βαθμό που συμμετέχουν και στο προεδρείο της ΓΣΕΕ και στις διαπραγματεύσεις.

Εν ολίγοις, τόσο το συνδικαλιστικό κίνημα όσο και οι πολιτικές δυνάμεις που εναντιώνονται στο μνημόνιο δεν μπόρεσαν μέχρι στιγμής να συγκροτήσουν μια ουσιαστική αντίσταση ώστε να αναχαιτίσουν τις επιλογές και τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης, των μεγάλων συμφερόντων και της τρόικας»(Νέος Μέτοικος – 18/7/2010).

Η Αυτόνομη Παρέμβαση άργησε εξαιρετικά να προχωρήσει σε κάποια ουσιαστική διαφοροποίηση. Σε σημείο μάλιστα που είναι αμφίβολο αν και πόσο έχει νόημα η στάση της.

Από την άλλη είναι «δικαιωμένη» η στάση της ηγεσίας του ΠΑΜΕ;

Η στρατηγική της άρνησης συνεργασίας με άλλες αριστερές και μαχητικές δυνάμεις του συνδικαλιστικού και πολιτικού κινήματος επιβραβεύεται απλώς και μόνο με την καταγραφή ορισμένων ενισχυμένων ποσοστών σε κάποιες εκλογικές διαδικασίες;

Την ίδια στιγμή που με ιστορικούς όρους συντελείται μια στρατηγική ήττα του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος, και πολύ περισσότερο η συντριβή των εργασιακών δικαιωμάτων των τελευταίων 50-70 χρόνων;

Τι σημασία έχουν κάποια εκλογικά ποσοστά αν αυτά δεν συνοδεύονται με πραγματικά βήματα ενίσχυσης του κοινωνικού κινήματος και με διεύρυνση των δικαιωμάτων και κατακτήσεων των εργαζομένων;

Η ηγέτης του ΚΚΕ ανέφερε ότι: «Είμαστε σε πόλεμο, εναντίον των εργαζομένων, στην Ελλάδα και στην  Ευρώπη και πρέπει να προετοιμασθούμε ο πόλεμος να λήξει με νικητή τον λαό,  τους λαούς»

Μόνο που ο πόλεμος αυτή τη στιγμή καταγράφει πολλά θύματα – εκατομμύρια εργαζομένους στην Ελλάδα και όχι μόνο. Βλέπει τους ισχυρούς να γίνονται ακόμα πιο ισχυροί – έστω και μέσα από κλυδωνισμούς.

Μικρή σημασία έχει, λοιπόν, η καταγραφή ορισμένων θετικών εκλογικών ποσοστών στο βαθμό που δεν μπορείς να αποτρέψεις αυτές τις εξελίξεις. Η αυταρέσκεια και αυτοϊκανοποίηση δεν χαρακτηρίζουν τις πραγματικά ανατρεπτικές στρατηγικές.

Άλλωστε, στοιχειώδεις αρχές της στρατηγικής απαιτούν στις δυνάμεις του «αντιπάλου» να αντιτάξεις πολλαπλάσιες δυνάμεις – θα λέγαμε όχι μόνο στο ελληνικό αλλά και στο διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Ούτε πάλι οι όποιες αλλαγές και ανατροπές θα προκύψουν μέσα από ένα μεταφυσικό όραμα  - ένα όραμα Έσχατης Κρίσης – όπου όλα θα ανατραπούν και όλα θα «κτιστούν» ως δια μαγείας μέσα σ’ ένα  «παρθένο» τοπίο.

Σημασία έχει αυτές τις στιγμές που κρίνονται πάρα πολλά να υπήρχε αποτελεσματική αντίσταση και κινητοποίηση.

Που για τα ελληνικά δεδομένα δεν υπάρχει.

Να υπήρχε εναλλακτική πρόταση που να ακουμπούσε στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Που κι αυτή δεν υπάρχει.

Δεν μετρά αυτή την περίοδο το πόσο τα κομματικά κάστρα ή φέουδα – του Περισσού ή της Κουμουνδούρου, ή και άλλων συνιστωσών - κρατούν κάποια ποσοστά, καταγράφουν κάποια ψιχία επιτυχιών(;).

Όταν ανατρέπονται θεμελιακές κατακτήσεις και δικαιώματα, όταν αμφισβητείται η ίδια η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η τύχη χιλιάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων, ιδιαίτερα νέων.

Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που τα όρια και τα μέτρα αλλάζουν.

Αυτό που ήταν ικανοποιητικό και ίσχυε μέχρι χτες, είναι ασύλληπτα και αδιανόητα λίγο για σήμερα. Και ίσως δεν έχει καμία σημασία για το μέλλον.

Το σήμερα καταγράφει αυτή την απώλεια και την ιστορική οπισθοδρόμηση. Όπου το συνδικαλιστικό και το πολιτικό κίνημα δεν μπόρεσε να αντιδράσει ολοκληρωμένα.

Οι ευθύνες των συνδικαλιστικών και πολιτικών ηγεσιών θα καταγραφούν από την ίδια την Ιστορία.

Το ερώτημα είναι αν οι ηγεσίες της Αριστεράς – γιατί από τις δυνάμεις του δικομματισμού και των υποστηρικτών του μνημονίου  δεν μπορείς να περιμένεις τίποτε –σταθούν στο ύψος των ιστορικών τους ευθυνών.

Μνήμες του Δεκέμβρη

Μνήμες του Δεκέμβρη

Δυο χρόνια από τότε που δολοφονήθηκε άδικα ο Αλέξης.

Με νωπές τις μνήμες.

Από τον παραλογισμό και τη δολοφονική βία κάποιων αστυνομικών οργάνων.

Και το ξέσπασμα οργής που ακολούθησε.

Που έσπευσαν να το εκμεταλλευτούν.

Η τότε κυβέρνηση και οι «δυνάμεις της τάξης» για να φοβίσουν το μέσο πολίτη, το φιλήσυχο «μικροαστό».

Και οι άλλοι που κάθε φορά παρουσιάζονται ως αυθεντικοί εκφραστές των λαϊκών αγώνων και των ξεσηκωμών. Για να επενδύσουν πολιτικά.

Δυο χρόνια μετά τι γίνεται;

Διαδηλώσεις και πορείες σ’ όλη την Ελλάδα.

Με καταλήψεις στα περισσότερα Λύκεια.

Με συγκρούσεις και συλλήψεις. Με δακρυγόνα και χημικά.

Και αρκετές συλλήψεις.

Το θέμα όμως είναι αν και τι άλλαξε μέσα σ’ αυτά τα δύο χρόνια.

Δυστυχώς μάλλον προς τα χειρότερα μόνο μπορούμε να διαπιστώσουμε τις όποιες αλλαγές.

Με το Μνημόνιο και τις κυβερνητικές επιλογές να πριονίζουν όνειρα και προσδοκίες της νέας γενιάς. Να σαρώνουν τα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Με την αστυνομική νοοτροπία να παραμένει η ίδια. Και να ανακατεύει τις παραμονές των συγκεντρώσεων ολίγη από τρομοκρατία (έτσι για να ξεχνάμε και τις οικονομικές αντιξοότητες).

Με μια εκρηκτική κοινωνική ύλη να συσσωρεύεται.

Και την αριστερή αντιπολίτευση πολυδιασπασμένη, να ικανοποιείται και να μετρά εαυτόν και αλλήλους με την καταγραφή κάποιων εκλογικών ποσοστών.

Για να μην ξεχάσουμε τον Αλέξη και να μην έχουμε κι άλλο τέτοιο περιστατικό, πρέπει να αλλάξουν πολλά.

Που δεν έχουν ακόμη αλλάξει.

Συλλαλητήριο αξιοπρέπειας και τιμής

Διαβάσαμε στην Ελευθεροτυπία:

« Ολοκληρώθηκε το πρώτο στην ιστορία της χώρας Παν-αναπηρικό συλλαλητήριο της «αξιοπρέπειας και της τιμής». Οργανώθηκε στην Πλατεία Συντάγματος από μέλη της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ), με αφορμή τη Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία.

Περισσότερα από 3.000 άτομα με αναπηρία από όλη την Ελλάδα διεκδίκησαν από την Πολιτεία τη θέσπιση ενός εθνικού προγράμματος δημόσιων πολιτικών για την αναπηρία και διαδήλωσαν για την προστασία των δικαιωμάτων τους και μια ζωή επί ίσοις όροις, σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΣΑμεΑ.

Η σημερινή κινητοποίηση έλαβε χώρα για πρώτη φορά στην ιστορία του αναπηρικού κινήματος και ξεκίνησε με 3 ξεχωριστές προσυγκεντρώσεις, από τις 9.30 έως τις 10.00 το πρωί, σε διαφορετικά σημεία του κέντρου της Αθήνας. Πρώτο σημείο η Πλατεία Ομονοίας και οι γύρω δρόμοι Σταδίου, Αιόλου, Βερανζέρου, Σωκράτους, δεύτερο σημείο η Πλατεία Κλαυθμώνος και τρίτο σημείο το Ζάππειο και οι γύρω δρόμοι προς την Πλατεία Συντάγματος.

Οι διαδηλωτές κατευθύνηθηκαν στη συνέχεια στην Πλατεία Συντάγματος, όπου με ευθύνη του Δήμου Αθηναίων στήθηκε εξέδρα από την οποία απηύθυνε κεντρική ομιλία ο Πρόεδρος της ΕΣΑμεΑ,  Ι. Βαρδακαστάνης. Χαιρετισμό απηύθυναν εκπρόσωποι του αναπηρικού κινήματος, ενώ ακολούθησε καλλιτεχνικό πρόγραμμα.

Μετά τη συγκέντρωση στην πλατεία έγινε πορεία προς τη Βουλή, για να επιδοθεί στον Πρόεδρό της το ψήφισμα του συλλαλητηρίου, και στη συνέχεια προς το Μέγαρο Μαξίμου.»

Γιατί σ’ αυτή τη χώρα η αξιοπρέπεια και η τιμή βρίσκεται στα πεζοδρόμια και στα συλλαλητήρια.

Με μεγαλύτερη έμφαση στα συλλαλητήρια εκείνων των ανθρώπων που είναι μαχητές τη ζωής και ξεπερνούν τις διακρίσεις με περηφάνια και περισσή αξιοπρέπεια.

Σε μια χώρα που ακόμη αυτά τα θέματα τα «θάβει» κάτω από το χαλί ή τα «πουλάει» υποκριτικά στα κανάλια.

Σε μια χώρα με «ανάπηρη» στην πραγματικότητα την πολιτική της ηγεσία.

Που γονυκλινής υπακούει πρόθυμα στα κελεύσματα της τρόικα. Που δίνει μαθήματα αβροφροσύνης και υπακοής στους ξένους δανειστές και επικυρίαρχους. Μαζί με κάποιες επιδείξεις «αγγλομάθειας», πολιτικού καθωσπρεπισμού και στιλάτης αναλγησίας.

Που χέρι χέρι με τους ολίγους της ελληνικής παρασιτικής πλουτοκρατίας υποθηκεύει μακροπρόθεσμα την τύχη των Ελλήνων πολιτών κάθε ηλικίας, γενιάς και κοινωνικής τάξης – πέρα από τους ειδικά ευνοημένους και προνομιούχους.

Που δεν διστάζει να καταδικάζει σ’ ένα σύγχρονο Καιάδα όσους πολίτες αντιμετωπίζουν κάποιο σωματικό ή άλλο μειονέκτημα.

Κατά τα άλλα περισσεύουν τα μεγάλα λόγια, η πλήρης διαστροφή της πραγματικότητας, η καυχησιολογία για τα «επιτεύγματα» της οικονομικής και κοινωνικής κατεδάφισης της χώρας.

Όμως η πραγματική αξιοπρέπεια κι ελπίδα βρίσκεται στους δρόμους.

Μαζί με τους ανθρώπους που σέβονται και τιμούν τον εαυτό τους. Την ίδια την ανθρωπιά.

Προς ένα κόσμο των πόλεων;

Πραγματοποιήθηκαν λοιπόν και οι αυτοδιοικητικές εκλογές.

Μέσα στη μίζερη και αποπνικτική πολιτική ατμόσφαιρα που υπάρχει στην Ελλάδα.

Με νικητή μεγάλο την αποχή και τη διαμαρτυρία απέναντι στο πολιτικό σύστημα.

Αλλά και με άλλους «κομματικά» η παραταξιακά κερδισμένους και χαμένους.

Μέσα στη πνιγηρή θηλιά του μνημονίου και της αγωνίας που βιώνουν εκατομμύρια Έλληνες πολίτες.

Εκλέχτηκαν και οι νέες αυτοδιοικητικές αρχές.

Που θα καλεστούν να διαχειριστούν τις πόλεις και τις περιφέρειες σε μια βαθιά κρίσιμη περίοδο.

Με ποιο όραμα, ποιους στόχους, ποιες φιλοδοξίες, ποιες εγγυήσεις προς τους πολίτες;

Γι’ αυτά ελάχιστα ακούσαμε στην εκλογική αντιπαράθεση που πνίγηκε μέσα σε μια αόριστη ή και βολική υπέρ ή κατά του μνημονίου  φρασεολογία.

Για να μη τα ισοπεδώνουμε – υπήρξαν και εξαιρέσεις που είτε ως πρόσωπα είτε ως πολιτικά και αυτοδιοικητικά σχήματα έφερναν μια νότα θετική.

Όμως και στις καλύτερες των περιπτώσεων οι νέες αυτοδιοικητικές αρχές προέκυψαν από ένα 40% των πολιτών που προσήλθαν στις κάλπεις.

Και πέρα απ’ αυτό. Έχουμε την αίσθηση ότι η αντιπαράθεση στην Ελλάδα γίνεται με τα μάτια στραμμένα στο παρελθόν.

Για να κλείσει πληγές του παρελθόντος.

Για να μαζέψει τ’ αμάζευτα.

Τη στιγμή που τα πράγματα στον κόσμο τρέχουν με ασύλληπτες ταχύτητες.

Που ο παγκόσμιος ανταγωνισμός και οι εξελίξεις παίρνουν πρωτόγνωρη μορφή.

Όπου πέρα από τα κράτη οι πόλεις και οι περιφέρεις έχουν το δικό τους δυναμικό ρόλο.

Πώς θα τα αντιμετωπίσουν αυτά τα φαινόμενα οι νέες αρχές;

Εμείς σταχυολογούμε από το τελευταίο Foreign Policy ορισμένα ψήγματα των προσεγγίσεων και αλλαγών που συμβαίνουν στον κόσμο.

Συγκεκριμένα από το "The 2010 Global Cities Issue …"

«  Βρισκόμαστε σ’ ένα κρίσιμο σημείο παγκοσμίως. Ο μισός παγκόσμιος πληθυσμός κατοικεί τώρα σε πόλεις – και οι μισές από τις περισσότερο «παγκόσμιες» πόλεις βρίσκονται στην Ασία. Το 2010, πέντε από αυτές τις «παγκόσμιες» πόλεις είναι στην Ασία και στον Ειρηνικό: Τόκιο, Χονγκ Κονγκ, Σιγκαπούρη, Σύδνεϋ, Σεούλ. Τρεις βρίσκονται στις ΗΠΑ –Νέα Υόρκη, Σικάγο, Λος Άντζελες. Και μόνο δύο –το Λονδίνο και το Παρίσι είναι ευρωπαϊκές.

Αυτό που χαρακτηρίζει μια Παγκόσμια Πόλη δεν είναι μόνο ο πληθυσμός. Αλλά και η συνολική της  σύνδεση, επιρροή και ρόλος στην παγκόσμια οικονομία, την κουλτούρα και τη δυνατότητα να αναπτύσσει σοβαρές καινοτομίες σε πολλούς τομείς.

Τόκυο

Είναι η πιο πολυπληθής πόλη στον κόσμο, όπου κατοικούν περίπου 36,7 εκατομμύρια άνθρωποι !!!

Αλλά σήμερα πάνω από το 1/5 του πληθυσμού είναι πάνω από 65 ετών. Κι αυτό σημαίνει  ότι απαιτούνται  σοβαρές  ενισχύσεις στο ασφαλιστικό σύστημα και στην κοινωνική πρόνοια.

Παρίσι

Μια γυναίκα προχωρά κάτω από τον ήλιο στην Pont des Arts στις 8 Ιουλίου. Το Παρίσι φημίζεται για τις τέχνες και την αρχιτεκτονική του, αλλά το κυκλοφοριακό πρόβλημα και η ατμοσφαιρική ρύπανση απειλούσαν την εικόνα του και την προσοδοφόρα τουριστική βιομηχανία. Τώρα, το Παρίσι  πρόκειται να αναπτύξει το μεγαλύτερο δημόσιο σύστημα παγκοσμίως για ενοικίαση ηλεκτρικών αυτοκινήτων, με την ονομασία Autolib!

Σικάγο

Περισσότερο από το 1/3 των κατοίκων του Σικάγο μιλά μια άλλη γλώσσα πέρα από τα Αγγλικά στην κατοικία του.

Στη φωτογραφία, επισκέπτες περπατούν στο Ledge, ένα νέο γυάλινο κύβο που βρίσκεται ακριβώς έξω από τον 103^ο όροφο του Willis Tower.

Σιγκαπούρη

1/5 των φορτηγών πλοίων παγκοσμίως περνά από το λιμάνι της Σιγκαπούρης. Αυτό καθιστά τη Σιγκαπούρη ένα στρατηγικό πέρασμα του παγκοσμίου εμπορίου.

Σύδνεϋ

Το 1/3 όλων των κατοίκων  του Σύδνεϋ  είναι μετανάστες στην Αυστραλία. Μετά τους αγγλόφωνους, οι Κινέζοι αποτελούν τη μεγαλύτερη μειονοτική κοινότητα. Στη φωτογραφία, ένα φωτιστικό τέχνημα φωτίζει την Όπερα του Σύδνεϋ.

Τορόντο

Περίπου οι μισοί από τους πολίτες  του Τορόντο είναι αλλοδαπούς προέλευσης. Καθώς η πόλη «γερνά» - περίπου το 1/5 των κατοίκων είναι 60 και πάνω – το Τορόντο πιθανόν θα εξαρτάται περισσότερο από τη μεταναστευτική κοινότητα για να αναζωογονήσει το εργατικό του δυναμικό.

Βερολίνο

Είκοσι χρόνια μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η πόλη έχει μετατρέψει την ιστορία του Ψυχρού Πολέμου σε μια τουριστική ατραξιόν.  Οι τουρίστες μπορούν να ποζάρουν για φωτογραφίες με ένστολους ηθοποιούς και σφραγίζουν τα διαβατήριά τους σαν να πρόκειται να περάσουν από τη μια πλευρά στην άλλη !

Οι φωτογραφίες είναι του JOHANNES EISELE/AFP/Getty Images

Ο νέος κόσμος: ένα δίκτυο πόλεων;

Ο 21^ος αιώνας δεν θα κυριαρχείται από την Αμερική ή την Κίνα, τη Βραζιλία ή την Ινδία, αλλά από τις πόλεις. Σε μια εποχή που διαρκώς  όλο και περισσότερο εμφανίζεται  χωρίς ουσιαστική διεύθυνση και προσανατολισμό, οι πόλεις μάλλον παρά τα κράτη αναδεικνύονται οι νησίδες διακυβέρνησης πάνω στις οποίες μπορεί να κτιστεί  η μελλοντική οργάνωση του κόσμου. Ο νέος κόσμος δεν είναι – και μάλλον δεν θα γίνει – ένα παγκόσμιο χωριό, όσο ένα δίκτυο από διαφορετικές πόλεις και θέσεις.

Ο χρόνος, η τεχνολογία, και η ανάπτυξη του πληθυσμού έχει επιταχύνει την έλευση μιας νέας αστικοποιημένης περιοχής.

Ήδη, περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους του πλανήτη ζουν σε πόλεις, και το ποσοστό αυξάνεται ταχύτατα.

Όμως, περίπου 100 πόλεις συγκεντρώνουν το 30% της παγκόσμιας οικονομίας, και σχεδόν όλες τις καινοτομίες.

Υπάρχουν πολλές παγκόσμιες πρωτεύουσες που έχουν αναπτυχθεί και αλλάξει κατά τους αιώνες κυριαρχίας: Λονδίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη.

Η οικονομία της Νέας Υόρκη μόνο είναι μεγαλύτερη από 46 οικονομίες της υποσαχάριας  Αφρικής μαζί !!!

Το Χονγκ Κονγκ δέχεται περισσότερους τουρίστες ετησίως απ’ ότι ολόκληρη η Ινδία.

Ένας αριθμός πόλεων που συγκεντρώνει τεράστια δύναμη – όχι μόνο οικονομική  - αλλά και που εκφράζει τεράστιες ανισότητες.

Την ίδια στιγμή, μια νέα κατηγορία μεγαπόλεων εμφανίζεται σ’ όλο τον κόσμο, ένα φαινόμενο που δεν υπήρχε ποτέ πριν.  Η μαζική εισροή ανθρώπων έχει όμως εκτοξεύσει τις υπάρχουσες πόλεις, αλλά δημιούργησε και νέες από την αρχή σε μια κλίμακα που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, από τις βιομηχανικές πόλεις στην επαρχία Κβανγκ Ντονγκ της Κίνας ως τις "knowledge cities" που ξεφυτρώνουν στην Αραβική έρημο. Το προσδιορισμένο αυτής της νέας εποχής των πόλεων θα είναι οι μεγαπόλεις των οποίων οι πληθυσμοί θα μετρώνται σε δεκάδες εκατομμύρια.

Τα επόμενα είκοσι χρόνια, ο κόσμος θα δει μια έκρηξη της αστικής επέκτασης με μια ταχύτητα και σε μια κλίμακα που όμοιά της δεν έχει δει ποτέ η ανθρώπινη ιστορία.

Έστω κι αν αυτά φαντάζουν λίγο «μακρινά» για την ελληνική πραγματικότητα, όμως και οι ελληνικές πόλεις και περιφέρειες δέχονται τις πιέσεις από αυτές τις εξελίξεις και θα αναγκαστούν να αντιμετωπίσουν όλα τα φαινόμενα που χαρακτηρίζουν την εποχή μας.

Σε φάση απονομιμοποίησης το πολιτικό σύστημα της χώρας;

Στην  Ελλάδα υπάρχει και αυτό το παράδοξο.

Μετά τις εκλογές όλες οι πολιτικές δυνάμεις – ή σχεδόν όλες – να δηλώνουν ικανοποιημένες και «δικαιωμένες».

Όπως ο πρωθυπουργός που ερμήνευσε το αποτέλεσμα ως εντολή να συνεχίσει τις αλλαγές «για τη σωτηρία της χώρας».

Ή ο κ. Σαμαράς ο οποίος είδε μια «ολική επαναφορά» του κόμματός του.

Το ΚΚΕ  - ίσως είναι το κόμμα με την πιο σημαντική εκλογική ενίσχυση -  σύμφωνα άλλωστε με τη γραμματέα του την κ. Αλέκα Παπαρήγα «το ψηφοδέλτιο που συγκρότησε το ΚΚΕ πήγε πάρα πολύ καλά και σημείωσε ανοδική πορεία». Σ' ό,τι αφορά το δεύτερο γύρο των εκλογών, η Αλέκα Παπαρήγα κάλεσε τους εκλογείς να πάνε και να ψηφίσουν. Τους κάλεσε δε με τις επιλογές που θα κάνουν να καταψηφίσουν τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και τη Ν.Δ. Νωρίτερα ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων Νίκος Σοφιανός, με τη στήριξη του ΚΚΕ, είχε καλέσει τους ψηφοφόρους την επόμενη Κυριακή να καταψηφίσουν τα δύο κόμματα επιλέγοντας «λευκό» ή «άκυρο».

Ευχαριστημένοι  και οι Οικολόγοι, η Δημοκρατική Αριστερά κλπ, κλπ.

Προβλήματα βέβαια και δυσαρέσκεια καταγράφηκαν στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, που φαίνεται να περνά σε μια νέα περίοδο δοκιμασίας.

Ενώ και στο χώρο της Ακροδεξιάς φαίνεται να κυοφορούνται εξελίξεις. Το κόμμα του ΛΑΟΣ παρουσιάζει στασιμότητα, ενώ προβληματισμό δημιουργεί το υψηλό ποσοστό του υποψηφίου της «Χρυσής Αυγής» στο δήμο της Αθήνας.

Όμως, πέρα από αυτά το κύριο πολιτικό μήνυμα από τις χθεσινές εκλογές είναι το τεράστιο ποσοστό της ΑΠΟΧΗΣ.

Που φθάνει στο 40%  πανελλαδικά.

Και αν συνυπολογιστεί το ποσοστό του λευκού και άκυρου που αγγίζει το 10% περίπου, φαίνεται ότι κοντά ένας στους δύο πολίτες  στρέφει την πλάτη του στο πολιτικό σύστημα της χώρας.

Αυτό βεβαίως δεν είναι κάτι το ενιαίο. Ούτε δικαιούται κανείς να την καρπωθεί, όπως επιχειρούν ορισμένοι.

Ωστόσο καταγράφεται με αυτό τον τρόπο μια εμφατική άρνηση εκατομμυρίων πολιτών – μπορούμε να πούμε και ειδικότερα νέων – να ενταχθούν στα διλήμματα που προβάλλει η κεντρική πολιτική σκηνή, που δεν βλέπουν ικανοποιητικές απαντήσεις στα κρίσιμα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Οι πολίτες αυτοί στρέφουν την πλάτη και στις κυβερνητικές επιλογές, στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και στα άλλα κόμματα, μεταξύ αυτών και στα κόμματα της Αριστεράς.

Υπάρχουν βέβαια και τα επιχειρήματα του τύπου:

« Η αποχή στηρίζει τους υπάρχοντες συσχετισμούς. Άρα και τη λογική του δικομματισμού, του μνημονίου κλπ»

Ή

« Στη Δημοκρατία την κυβερνητική ή τοπική εξουσία  αναδεικνύουν αυτοί που ψηφίζουν και όχι αυτοί που απέχουν».

Παλιά και δοκιμασμένα επιχειρήματα που έχουν κάποια βάση.

Όμως δεν επαρκούν να ερμηνεύσουν τα νέα υπό διαμόρφωση φαινόμενα.

Το ότι η αποχή, το λευκό και άκυρο τείνει να παίρνουν πιο μόνιμα χαρακτηριστικά στη χώρα μας, επιβεβαιώνοντας και συνεχίζοντας το φαινόμενο των ευρωεκλογών.

Ότι στο σώμα αυτό των ψηφοφόρων μετέχουν νέοι άνθρωποι αλλά και άνθρωποι με έντονη κριτική διάθεση απέναντι στο σύστημα.

Ότι υπάρχει γενικευμένη δυσαρέσκεια και απαξίωση του πολιτικού συστήματος, το οποίο ως  διαχρονική λερναία ύδρα αναπαράγει τον εαυτό του και τα αδιέξοδά του.

Ότι αυτά τα φαινόμενα είναι πολύ πιο έντονα στις μεγάλες πόλεις όπου τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα παίρνουν εκρηκτικές διαστάσεις.

Όπως αναφέρει η σημερινή «Ελευθεροτυπία» - « Ισχυρό πολιτικό μήνυμα έδωσαν χθες οι πολίτες σε Αθήνα, Πειραιά και Θεσσαλονίκη, γυρνώντας την πλάτη στις κάλπες και μετατρέποντας το δικαίωμα-υποχρέωση της άσκησης του εκλέγειν σε ηχηρή αρνητική απάντηση συνολικά για το πολιτικό σύστημα.

Με την αποχή να σημειώνει ιστορικό ρεκόρ που στην πρωτεύουσα έφτασε το 58%, στον Πειραιά 57% και στη Θεσσαλονίκη 47%, ένας στους τρεις πολίτες -για πρώτη φορά σε αυτοδιοικητικές εκλογές- επέλεξε να μη συμμετέχει καν στη διαδικασία. Για να έχουμε μια τάξη μεγέθους η αποχή στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006 για το Λεκανοπέδιο ήταν μόλις 30% με υψηλότερο ποσοστό το 42%. Από αυτά τα μεγέθη προκύπτει σαφώς η δυσαρέσκεια προς πάσα κατεύθυνση και υποβόσκει ο θυμός ιδιαίτερα των κατοίκων των αστικών κέντρων που βιώνουν καθημερινά μεγάλα προβλήματα, ενώ η στάση αυτή ερμηνεύεται και ως αρνητική απάντηση στα διλήμματα που τέθηκαν προεκλογικά.

Μεγάλο ήταν το ποσοστό της αποχής κατά μέσο όρο και πανελλαδικά. Στην Πάτρα ανήλθε στο 40% και στο Ηράκλειο της Κρήτης 39%.»

Με άλλα λόγια δημιουργείται μια κοινωνική βάση «απονομιμοποίησης» τόσο της κυβερνητικής πολιτικής όσο και ευρύτερα του πολιτικού συστήματος.

Οι πολιτικές που θα εφαρμόζονται τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από τα αντιπολιτευτικά κόμματα, δεν θα διαθέτουν την ουσιαστική έγκριση των Ελλήνων πολιτών.

Η κοινωνία, με τα έντονα προβλήματα της, απομακρύνεται από το δεινοσαυρικό πολιτικό σύστημα, που μέσα από την επιφανειακή «οξύτητα» των αντιπαραθέσεών του, έχει οδηγηθεί σε μια παραλυτική ισορροπία και στην παραγωγή συσσωρευμένων αδιεξόδων.

Όποια κόμματα, πολιτικές ή ιδεολογικές προσεγγίσεις δεν ερμηνεύσουν αυτά τα φαινόμενα με σοβαρότητα και  πνεύμα αυτοκριτικής, θα συναντήσουν πιθανόν δυσάρεστες εκπλήξεις στο άμεσο μέλλον.

Αυτό αφορά βεβαίως και τα κόμματα της Αριστεράς και τις δυνάμεις που θεωρητικά αμφισβητούν το πολιτικό σύστημα, εντασσόμενες όμως στο ακέραιο μέσα σ’ αυτό και αποδεχόμενες τους  «κανόνες του παιχνιδιού».

Άρα τελικά για ποια αμφισβήτηση και ανατροπή μιλούν;

Το σίγουρο είναι ότι η κοινωνία θα βιώσει οξύτατες συγκρούσεις και εντάσεις, ότι η συσσώρευση προβλημάτων και αδιεξόδων θα προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη δυσαρέσκεια, ότι η απαίτηση να αλλάξουν ριζικά οι πολιτικές δομές στη χώρα μας θα είναι μεγαλύτερη.

Χωρίς, όμως, η κατεύθυνση που θα πάρουν τα πράγματα να είναι δεδομένη.

Είναι ανάγκη, λοιπόν, οι πολιτικές ηγεσίες να «ακούσουν» και αυτές τις «εκκωφαντικά σιωπηλές» φωνές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Και όχι να μένουν στην αυτάρκεια και στην αυτό-ικανοποίηση των κομματικών γραφείων, της καταγραφής μικρότερων ή μεγαλύτερων εκλογικών ποσοστών, και της σχεδόν ολοκληρωτικής αποτυχίας να προτείνουν λύσεις και διεξόδους στα προβλήματα που πραγματικά βιώνει η κοινωνία.

------------------------------------------------------------------------

Υ.Γ. Ως «Νέος Μέτοικος» σιωπήσαμε αυτή την περίοδο σκόπιμα.

Γιατί υπήρχαν πολλά που μας ενόχλησαν σ’ αυτές τις εκλογές και πρόσβαλαν τη νοημοσύνη μας.

Θα πούμε και θα γράψουμε σιγά σιγά ορισμένες σκέψεις από δω και στο εξής.

Προσπαθώντας να συμβάλλουμε σ’ ένα διάλογο – που δεν υπάρχει στην ελληνική κοινωνική και πολιτική αντιπαράθεση.