Ο φαύλος κύκλος της πολιτικής ζωής συνεχίζεται

Η οικονομία μπορεί να βουλιάζει.

Η κοινωνική δυσαρέσκεια να διογκώνεται.

Αλλά η πολιτική ζωή της χώρας να τραβά … «αμέριμνη» στο δρόμο της.

Με άλλα λόγια στο γνωστό δρόμο της αποτυχίας, της ανακύκλωσης της πολιτικής παθολογίας και της γνωστής παχυδερμίας.

Ο πρωθυπουργός του « … λεφτά υπάρχουν» και της  κυβέρνησης του Μνημονίου προσπαθεί να κάνει ενέσεις αισιοδοξίας – «μπορεί να βγούμε ενισχυμένοι από την κρίση …» υποστήριξε στη μακρινή Νέα Υόρκη.

Συγκεντρώνει τα εύσημα διεθνών εταίρων  - του αμερικανού αντιπροέδρου, του κ. Μπάιντεν, των υπερκυβερνητών της χώρας του, εκπροσώπων της τρόικας και άλλων.

Την ίδια ώρα που τα αισθήματα της απαισιοδοξίας βαραίνουν τη ζωή και τις προσδοκίες εκατομμυρίων Ελλήνων και ιδιαίτερα των νέων.

Όταν  επίσημα καταγράφονται  τον Αύγουστο 570.000  άνεργοι.

Και  η  χώρα έχει βυθιστεί σε μια βαθιά ύφεση.

Στην κυβέρνηση την οποία ο αντιπρόεδρός της δηλώνει με κυνισμό ότι τα δημόσια ταμεία άδειαζαν  γιατί τα «φάγαμε μαζί αφού σας διορίζαμε …».

Συγκεκριμένα ανέφερε: ««Η απάντηση σε όλους αυτούς που μας ρωτάνε, πού τα φάγατε τα λεφτά, είναι μία: Σας διορίζαμε για χρόνια, τα φάγαμε μαζί, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος».

Και υπήρξε μερίδα του τύπου που έσπευσε να του αποδώσει και τα εύσημα.

Έτσι μάλιστα.

Όλοι μαζί στο ίδιο τσουβάλι.

Μόνο που δεν είναι όλοι ακριβώς έτσι. Ας μην ξεχνάμε αυτό που γίνονταν για δεκαετίες. Την προώθηση των «πράσινων» και «γαλάζιων» παιδιών. Την ισοπέδωση κάθε έννοιας αξιοκρατίας και ισονομίας.

Γιατί όλη η Ελλάδα και όλοι οι Έλληνες δεν είναι έτσι.

Υπάρχουν έντιμοι, αξιοπρεπείς και άξιοι Έλληνες.

Μόνο που δεν έχουν τύχη σ’ αυτή την χώρα στο βαθμό που δεν είναι ενταγμένοι σ’ ένα κύκλωμα πατρωνίας, ευνοιοκρατίας και κομματικής κηδεμονίας.

Δεν τα «φάγαμε» λοιπόν όλοι μαζί.

Κάποιοι έφαγαν» και κάποιοι καλούνται να πληρώσουν το βαρύ τίμημα.

Κι εκείνοι που «έφαγαν»  συνεχίζουν να απολαμβάνουν τα προνόμιά τους.

Έχουν εξασφαλίσει την ασυλία και την ατιμωρησία τους.

Συγκέντρωσαν σημαντικές περιουσίες σε βάρος των συμφερόντων των Ελλήνων πολιτών και του Ελληνικού δημοσίου.

Συνεχίζουν να προωθούν τους ευνοούμενούς τους.

Και να διοικούν αυτή την χώρα υποθηκεύοντας την τύχη και των επόμενων γενιών.

Είναι τα πολιτικά παχύδερμα που γνωρίζουν να επιβιώνουν σ’ όλες τις καταστάσεις και να έχουν το θράσος να μας δίνουν και συμβουλές ή και να μας επιτιμούν και να μας τοποθετούν στη θέση της συνευθύνης για να κρύψουν τις δικές τους τεράστιες και πρωταρχικές ευθύνες.

Γιατί σ’ αυτή την χώρα η έννοια της πολιτικής ευθύνης είναι μάλλον άγνωστη.

Πόσο μάλλον η πολιτική παραίτηση όσων αποδεδειγμένα έχουν συντελέσει στα όσα τραγικά έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια.

Στη μακρινή Ισλανδία παραπέμπονται στο ειδικό δικαστήριο  ο τέως πρωθυπουργός και υπουργοί του για «αμέλεια» στην αντιμετώπιση  της οικονομικής  κρίσης.

Στη χώρα μας  οι πολιτικοί «κατηγορούνται»  μέχρι να απαλλαγούν.

Η κλήτευση του κ. Καραμανλή ως μάρτυρα στην επιτροπή για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου  δεν αναιρεί την προηγούμενη διαπίστωση.

Η οσμή της σήψης του πολιτικού συστήματος είναι αρκετά βαριά που δεν την καλύπτουν προσχηματικές κινήσεις ή κινήσεις εύκολου εντυπωσιασμού και  μικροκομματικής αντιπαράθεσης.

Το πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει κρίση και προσπαθεί απεγνωσμένα να διασωθεί πετώντας κάποια «ψίχουλα» για διαφάνεια και ανανέωση.

Ανέξοδες διακηρύξεις και  ατελείωτες «επιτροπές» της Βουλής που δεν καταλήγουν πουθενά συνήθως.

Η κρίση είναι βαθιά.

Μόνο που δεν είναι δεδομένη και η υπέρβασή της – τουλάχιστον σε μια ριζικά διαφορετική προοπτική.

Απαιτούνται  σημαντικές αλλαγές στους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς.

Και κυρίως οι ίδιοι οι πολίτες να συνειδητοποιήσουν ότι απαιτείται να πάρουν τις τύχες τους στα χέριά τους.

Μια άλλη πολιτική συνείδηση από τον κάθε πολίτη  είναι αναγκαία που να μην επιτρέπει να γίνεται «αγοραίο» θύμα των κατεστημένων πολιτικών και κομμάτων. Ούτε να τσουβαλιάζεται σε μια άμορφη μάζα παθητικών ακροατών των πολιτικών και κομματικών μονόλογων, να αθροίζεται στην πλήρη απαξίωση και στη συνενοχή της αποτυχίας.

Μπορούμε να ελπίζουμε;

Θα δούμε …

Νέα σχολική χρονιά – παλιά και εντεινόμενα προβλήματα;

Ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά.

Για τους μαθητές, τους νέους ανθρώπους με ελπίδες και προσδοκίες.

Μέσα σε μια ιδιαίτερα όμως δύσκολη πραγματικότητα.

Με την εκπαιδευτική κοινότητα να είναι σοβαρά προβληματισμένη αλλά και «θιγμένη» από τα εξοντωτικά οικονομικά και κοινωνικά μέτρα της κυβέρνησης. Αλλά και όλο το εκπαιδευτικό σύστημα να μπαίνει στη λογική του Προκρούστη και των αδυσώπητων περικοπών.

Στην εποχή του Μνημονίου συρρικνώνονται οι ελπίδες και ακρωτηριάζονται ζωογόνοι τομείς της κοινωνίας μας.

Όπως είναι η Παιδεία.

Που όλοι – πολιτική ηγεσία, πολιτικοί και  κοινωνικοί φορείς, υποψήφιοι – έχουμε βλέπετε και εκλογές αυτοδιοικητικές το Νοέμβριο -  έβγαλαν ανακοινώσεις για την πρώτη σχολική μέρα.

Αρκετοί παρέλασαν και από τα σχολεία με δηλώσεις  στερεότυπες και αρκετά κλισέ.

Το ζήτημα είναι όταν αρχίσει να «τρέχει» το σχολικό έτος μέσα στην καθημερινότητα του εκπαιδευτικού συστήματος που νοσεί βαριά και χρειάζεται ουσιαστικές παρεμβάσεις και αλλαγές πού θα βρίσκονται όλοι αυτοί.

Για την ένταση των προβλημάτων αναπαράγουμε ορισμένα στοιχεία από ένα δημοσίευμα  στο tvxs.gr

«Ξεκίνησε σήμερα η σχολική χρονιά με 1.300.000 μαθητές να κάθονται στα θρανία. Γονείς, μαθητές και καθηγητές βρίσκονται αντιμέτωποι με τα μεγάλα κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό αλλά και τα διαχρονικά προβλήματα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Το υπουργείο Παιδείας κάνει λόγο για 2.645 κενά στην εκπαίδευση, ωστόσο η ΟΛΜΕ τονίζει ότι οι ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό θα είναι πολύ μεγαλύτερες, ενώ επισημαίνει ότι η κατάσταση στα 15.500 σχολεία επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο λόγω της μείωσης των κονδυλίων για τις λειτουργικές δαπάνες των σχολείων, δηλαδή θέρμανση, καθαριότητα, συντήρηση οι οποίες είναι μειωμένες σε σχέση με πέρυσι περίπου στο 50%.

Η Ομοσπονδία με ανακοίνωσή της ενημερώνει τους γονείς ότι «η φετινή σχολική χρονιά ξεκινάει κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες». Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση «φέτος συνταξιοδοτήθηκαν περίπου 11.500 εκπαιδευτικοί και έγιναν μόλις 2.825 νέοι διορισμοί. Η κυβέρνηση επικαλείται το Μνημόνιο και το Σύμφωνο Σταθερότητας για να δικαιολογήσει τους μειωμένους διορισμούς».

Παράλληλα, η ΟΛΜΕ τονίζει ότι «πρόθεση του υπουργείου είναι η δημιουργία τμημάτων με 28-30 μαθητές, που θα δημιουργήσει τεράστια εμπόδια στο παιδαγωγικό έργο». Σημειώνεται ότι τα τμήματα μέχρι 25 μαθητές αποτελούν κόκκινη γραμμή για την ΟΛΜΕ, που έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει με κινητοποιήσεις αν ο αριθμός των μαθητών είναι μεγαλύτερος.

Καταλήγοντας στην ανακοίνωσή της, η ΟΛΜΕ ζητάει την συμπαράσταση των γονιών, μέσω των συλλόγων τους, ώστε να υπάρξει αντίδραση και να μην καταδικαστεί η Παιδεία σε όλο και μεγαλύτερη υποβάθμιση.

Τους φόβους του για τα μεγάλα κενά των εκπαιδευτικών εκφράζει, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα τα «Νεα», και ο πρόεδρος της Διδασκαλικής Οµοσπονδίας Ελλάδας (ΔΟΕ) Δηµήτρης Μπράτης, τονίζοντας επίσης πως «για άλλη µια χρονιά αρκετοί µαθητές θα κάνουν µάθηµα σε σχολεία µε κτιριακά προβλήµατα. Τα µεγαλύτερα παρουσιάζονται στα νηπιαγωγεία, αφού περίπου 70% στεγάζονται σε ακατάλληλα κτίρια».

Σήμερα πάντως, η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλουαπαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τα προβλήματα της νέας σχολικής χρονιάς, απάντησε ότι καμία από «τις καταστροφές των τελευταίων μηνών δεν συμβαίνει. Υπήρχαν προβλέψεις για 20.000 κενά, για μη λειτουργία των σχολείων. Δε συμβαίνει τίποτα από όλα αυτά. Τα σχολεία λειτουργούν κανονικά σε όλη την Ελλάδα. Τα κενά που υπάρχουν, θα συμπληρωθούν μέσα στην εβδομάδα. Είναι πολύ λίγα σε σχέση με άλλα χρόνια. Τα βιβλία είναι όλα στις τάξεις. Θεωρώ ότι η χρονιά ξεκινάει με πολύ καλούς οιωνούς».

Η κα Διαμαντοπούλου, αναφερόμενη στα εκπαιδευτικά πιο ειδικά, είπε ότι «αυτά είναι πολύ λιγότερα από κάθε άλλη χρονιά και μάλιστα θα συμπληρωθούν εντός της εβδομάδας». «Εύχομαι το σχολείο να δώσει γνώση-που είναι δύναμη ζωής-, αρχές και αξίες που χρειαζόμαστε για μια ισχυρή και δίκαιη Ελλάδα» σημείωσε η κα Διαμαντοπούλου και απηύθυνε έκκληση προς Πολιτεία, εκπαιδευτικούς, στις δυνάμεις της κοινωνίας και στους γονείς «να έχουμε πάνω από όλα τα παιδιά. Να ενώσουμε τις δυνάμεις για να προσφέρουμε στο σχολείο. Όλες οι διαφορές, οι συγκρούσεις, οι επιμέρους απόψεις που υπάρχουν, ας μείνουν μακριά από το σχολείο».

Υπάρχει λοιπόν μια άλλη εικόνα πέρα από την προσπάθεια εξωραϊσμού που καταβάλλει η κυβέρνηση.

• Χαμηλές δαπάνες.

• Περικοπή των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών.

• «Αιμορραγία» του εκπαιδευτικού δυναμικού.

• Προσπάθεια να καλυφθούν τα κενά με αναπληρωτές και ωρομίσθιους, διαιωνίζοντας αδιέξοδες καταστάσεις.

• Μεγιστοποίηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα.

• Μέτρα που θίγουν ασθενέστερες οικονομικές ομάδες – όπως η ουσιαστική κατάργηση του θεσμού της ενισχυτικής διδασκαλίας και της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης, η οποία προβλέπεται σε «απομακρυσμένες» και  «άγονες» περιοχές. Οι συνοικίες π.χ. της Β΄ Πειραιά ή και άλλες ακόμη που αντιμετωπίζουν έντονα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα γιατί να βρίσκονται «αποκλεισμένες» από αυτά τα μέτρα;

Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι μακρύς.

Το σίγουρο είναι ότι  και ο χώρος της εκπαίδευσης θα δοκιμαστεί από τη συσσώρευση των προβλημάτων αλλά και από την ένταση των κοινωνικών αντιδράσεων.

Καλή δύναμη, λοιπόν, σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς για τη συνέχεια.

Κι η ελπίδα για κάτι πιο δημιουργικό και με καινούριες προοπτικές ας μείνει ζωντανή.

Η Αριστερά στο … προσκήνιο μέσα και από τις αντιφάσεις της

Σε δύο σημερινά δημοσιεύματα των «Νέων» παρουσιάζονται δύο πτυχές της παρουσίας και της ιστορίας της Αριστεράς.

Το ένα με τίτλο «ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ - ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ, Από την υιοθεσία στην αποκλήρωση» αναφέρεται στην πρόσφατη ιστορία της  και συγκεκριμένα στην αδυσώπητη αντιπαράθεση μεταξύ Αλέκου Αλαβάνου και Αλέξη Τσίπρα, που απειλεί να τινάξει στον αέρα τον Συνασπισμό και τη συμμαχική έκφραση του ΣΥΡΙΖΑ.

Παρά το ότι δεν παρουσιάζει όλη τη σύνθετη πορεία των σχέσεων μεταξύ των δύο πολιτικών προσώπων, καθώς και το πολιτικό φορτίο που σηματοδοτεί αυτή η σχέση το δημοσίευμα είναι αρκετά ενδιαφέρον.

Το άλλο με τίτλο « Μιλάει ο Νίκος Μπελογιάννης...», ο γιος της Έλλης Παππά  για τον πατέρα του Νίκο και την Αριστερά, παρουσιάζει μια συνέντευξη του για μια από τις πιο δραματικές περιόδους της νεότερης ελληνικής πολιτικής ιστορίας και της Αριστεράς, καθώς και τις προσωπικές του σκέψεις για την Αριστερά.

Έτσι η Αριστερά μέσα από την αντιφατικότητά της, προκαλεί και συγκινεί. Η ιστορία της παρουσιάζει έντονο ενδιαφέρον και πολλαπλές αναγνώσεις και προσεγγίσεις.

Παρουσιάζουμε  και τα δύο αυτά δημοσιεύματα – που αναφέρονται σε διαφορετικές χρονικές συγκυρίες – στη σελίδα μας «Αριστερά και Ιστορία», χωρίς άλλα σχόλια.

Στη συνέχεια θα δημοσιεύσουμε και άλλες απόψεις, σκέψεις και προσεγγίσεις  τόσο για την σύγχρονη όσο και για την παλαιότερη ιστορία της Αριστεράς.

Ανασχηματισμός ήταν και … πάει;

Το είδαμε λοιπόν και αυτό.

Στο «πνεύμα» των πρώτων κυβερνητικών εξαγγελιών.

Για «μικρό» και ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα.

Αντί γι’ αυτό προέκυψε βεβαίως μια κυβέρνηση μαμούθ.

Ένας ανασχηματισμός στην προσπάθεια της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ να βρεθούν νέες ισορροπίες στην κυβερνητική παράταξη.

Να ικανοποιηθούν «νέοι» αλλά και «παλαιότεροι».

Με σημαντικό, όμως, κόστος από την αναγγελία του.

Έτσι ο «δομικός» ανασχηματισμός προκάλεσε και δομική … σύγχυση.

Σε αρμοδιότητες και ευθύνες.

Αλήθεια οι 7 αναπληρωτές υπουργοί πόσες φορές θα «σκοντάφτουν» πάνω στους αντίστοιχους υπουργούς;

Ένας ανασχηματισμός που αποτελεί έμμεση ομολογία αποτυχίας των πρώτων κυβερνητικών επιλογών..

Υπουργεία που διαλύθηκαν, ενσωματώθηκαν σε άλλα και επαναφέρονται, χωρίς, όμως, οι υπουργοί τους να έχουν αναλάβει ακόμα τις αρμοδιότητές του;!

Ένας ανασχηματισμός με σημαντικό κόστος – πέρα από το πολιτικό – και οικονομικό, αφού απαιτούνται σημαντικές δαπάνες και σε νέους υπαλλήλους και στελεχικό δυναμικό, όσο και για την αναδιοργάνωση και λειτουργία των υπουργείων.

Ένας ανασχηματισμός που δεν μπορεί να κρύψει τον κρυφό ή ανοικτό πόλεμο μεταξύ κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης για ρόλους, αρμοδιότητες και θέσεις.

Που δεν μπορεί να κρύψει τη δυσαρέσκεια σ’ ένα μέρος της κυβερνητικής παράταξης – παρά το γεγονός ότι το 1/3 περίπου της κυβερνητικής πλειοψηφίας  «απασχολείται» σε κυβερνητικές θέσεις.

Η θεσμική σύγχυση που προκαλείται από την υπερσυσσώρευση παράλληλων δομών, χρεώσεων και αρμοδιοτήτων, σύγχυση που προήλθε από τα «ευρήματα» του πρωθυπουργικού, κυρίως, επιτελείου απειλεί να οδηγήσει σε λειτουργικό και πολιτικό μπλακάουτ.

Μια κυβέρνηση που για να «συντονιστεί» θέλει έναν αντιπρόεδρο, έναν υπουργό Εσωτερικών Προεδρίας – Εσωτερικών με διευρυμένες αρμοδιότητες, ένα Γραφείο ενίσχυσης του «έργου» του πρωθυπουργού, έναν υπουργό Επικρατείας που θα «φέρει» ξένες επενδύσεις, και μια στρατιά πρωθυπουργικών συμβούλων – ξένων κατά βάση – με παχυλές απολαβές και άλλα ακόμη για να «πετύχει» (;) το βούλιαγμα της οικονομίας.

Μαζί με την πολιτική της άκριτης υποταγής στη λογική του Μνημονίου, η οποία συσσωρεύει αδιέξοδα, οι ταχυδακτυλολειτουργικές επινοήσεις για την κυβερνητική σύνθεση οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερες εμπλοκές.

Σε λιγότερο από ένα χρόνο η κυβέρνηση εξάντλησε τα πολιτικά της αποθέματα και οδηγείται – μέχρι στιγμής – σε έμμεση αναγνώριση της αποτυχίας της.

Έπονται και άλλα …

Για ένα μακρύ … θερμό φθινόπωρο

Το  φθινόπωρο που έχουν μπροστά τους οι Έλληνες πολίτες είναι ιδιαίτερα βαρύ και … θερμό.

Μετά την καταιγίδα των μέτρων  που έχουν ληφθεί από την κυβέρνηση του Μνημονίου  όλες οι προβλέψεις  είναι ιδιαίτερα  οδυνηρές.

Βέβαια, το φθινόπωρο ξεκίνησε με τις μηχανές της πολιτικής αντιπαράθεσης στο φουλ …

Και ανασχηματισμός – μαμούθ με ένα βαρύ, δύσκαμπτο και αντιφατικό κυβερνητικό σχήμα στην προσπάθεια να διορθώσει (;) τις εντυπώσεις η κυβέρνηση και να κερδίσει κάποιους πολιτικούς πόντους.

Και με τη διαμόρφωση του σκηνικού για τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές που είναι η πιο σημαντική πολιτική μάχη του φθινοπώρου.

Αλλά πάνω απ’ όλα με τους πολίτες αντιμέτωπους με μια πολύ σκληρή πραγματικότητα.

• Την ακρίβεια και τον πληθωρισμό στο 6% περίπου καταγράφοντας πανευρωπαϊκή πρωτιά.
• Την ανεργία να καλπάζει στο 12% και με την πρόβλεψη για κλείσιμο χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων το φθινόπωρο και την αντίστοιχη απώλεια θέσεων εργασίας.
• Την ύφεση και τη συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας κατά 3,7% το δεύτερο τρίμηνο του έτους, ως αποτέλεσμα και της  … κατάψυξης που έχει θέσει την οικονομία της χώρας η πολιτική του Μνημονίου.
• Το Μνημόνιο που σηκώνει τη δαμόκλεια σπάθη του πάνω από τους Έλληνες εργαζόμενους και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα  με νέα εφιαλτικά μέτρα.
• Τη «θερμή» σύγκρουση για το πετρέλαιο θέρμανσης – με την υψίστης ευρηματικότητας και οικονομικής και πολιτικής έμπνευσης επινόηση  να αυξηθεί η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης  στο ύψος αυτού της κίνησης για να βρεθούν πρόσθετοι πόροι για τα μονίμως υστερούντα δημόσια έσοδα. Κι αυτό με τη λογική (;) να μην αυξηθεί ο ΦΠΑ σε πολλά είδη από το 11 στο 23% και βάλε. (Αλήθεια και στη μια και την άλλη περίπτωση ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα; Αν όχι οι έλληνες εργαζόμενοι και τα ασθενέστερα κοινωνικά και οικονομικά  στρώματα; ).

Ο πρώτος κύκλος αντιπαράθεσης εγκαινιάζεται αυτή τη βδομάδα στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια  της ΔΕΘ.

Θα ακούσουμε τις νέες κυβερνητικές «υποσχέσεις»  και εξαγγελίες για την εξασφάλιση της «κοινωνικής δικαιοσύνης» και τη «σωτηρία»  της χώρας.

Ενώ το προσεχές Σάββατο εγκαινιάζεται  η φθινοπωρινή κοινωνική και πολιτική αναμέτρηση μεταξύ κυβέρνησης και συνδικάτων με το συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη.

Ίδωμεν …