Ενδοευρωπαϊκές αντιθέσεις - FT: Το comeback της Γαλλίας αποκαλύπτει ρήξη στον πυρήνα της ευρωζώνης - «Εκστρατεία» Ρέντσι στα ΜΜΕ υπέρ της Ελλάδας

Το Παρίσι έκανε ένα comeback-έκπληξη στην ευρωπαϊκή σκηνή αυτήν την εβδομάδα. Καθώς η κρίση σε ότι αφορά την Ελλάδα πλησιάζει σε μια αποφασιστική στιγμή, ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ εμφανίστηκε ως πιθανός γεφυροποιός μεταξύ της Αθήνας και των πιστωτών της. 

Οι αξιωματούχοι του επίσης φέρονται να βοήθησαν στην συγγραφή της επίσης πρότασης που έστειλε στους πιστωτές αργά το βράδυ της Πέμπτης ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, γράφει στους Financial Times η Daniela Schwarzer, διευθύντρια του Ευρωπαϊκού Προγράμματος του Γερμανικού Ταμείου Μάρσαλ.

Αυτές οι κινήσεις ήταν αξιοσημείωτες. Μέχρι τώρα το Παρίσι σε μεγάλο βαθμό –αν και απρόθυμα- ακολουθούσε σιωπηλά την πολιτική του Βερολίνου για την ευρωζώνη σε ότι αφορά την παροχή βοήθειας, όμως την ίδια ώρα πίεζε σκληρά για μεταρρυθμίσεις στη διακυβέρνηση της ευρωζώνης οι οποίες ακολουθούν το γερμανικό οικονομικό σκεπτικό. 

Τώρα, αντιτιθέμενο στην θέση του Βερολίνου ως προς το πώς να αντιμετωπιστεί το ελληνικό ζήτημα, το Παρίσι έχει φέρει στην επιφάνεια ένα βαθύ ρήγμα στην ευρωζώνη που αφορά την ίδια τη φύση της νομισματικής ένωσης.

Οι διαφωνίες μεταξύ των δυο βασικών ευρωπαϊκών δυνάμεων – του θρυλικού γαλλογερμανικού άξονα- δεν είναι κάτι καινούριο. Τις τελευταίες έξι δεκαετίες, η ευρωπαϊκή ενοποίηση συχνά επιτυγχάνονταν μέσω μιας διαδικασίας στην οποία επιλύονταν μέσω σκληρών συμβιβασμών οι διαφορές μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας, συμβιβασμοί που σε μεγάλο βαθμό ήταν αποτελεσματικοί διότι θεωρούνταν ως δίκαιη συμφωνία και γίνονταν αποδεκτοί από άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ.

Σε ότι αφορά το ευρώ, εξακολουθούν να υπάρχουν άλυτες εντάσεις σε ότι αφορά το όραμα που έχουν οι δυο χώρες για το ενιαίο νόμισμα και την αλληλεπίδραση της πολιτικής και των οικονομικών.

Το Παρίσι φοβάται πως μαζί με τις γεωπολιτικές συνέπειες μιας εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, υπάρχει ισχυρή πιθανότητα πως η ευρωζώνη θα καταλήξει πιο «γερμανική». Αν η ευρωζώνη αφήσει μια χώρα να φύγει, μόνο μια πολύ ισχυρή επίδειξη πολιτικής βούλησης θα μπορούσε να διατηρήσει ενωμένες τις υπόλοιπες χώρες στη νομισματική ένωση, σημειώνει η Daniela Schwarzer.

Το Βερολίνο θα ηγούνταν αυτής της πρωτοβουλίας και τελικά θα μπορούσε να εμφανίσει τα σχέδια για περαιτέρω μεταρρυθμίσεις στην διακυβέρνηση της ευρωζώνης που βρίσκονται έτοιμα στο συρτάρι του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών. Από την άποψη της Γαλλίας, το να στηρίξει την Ελλάδα μπορεί να είναι η τελευταία ευκαιρία που θα έχει για να αποτρέψει να βγουν από το συρτάρι τα σχέδια αυτά.

Μετά από ένα Grexit, η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο υπουργός Οικονομικών της Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θα είχαν νέους συμμάχους –πέραν των παραδοσιακών όπως η Ολλανδία και η Αυστρία- για να στηρίξουν τις μεταρρυθμίσεις. Τα μέλη της ευρωζώνης από την κεντρική Ευρώπη και τη Βαλτική, καθώς και χώρες του Νότου όπως η Πορτογαλία και η Ισπανία που έχουν εφαρμόσει προγράμματα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, πιθανότατα θα τάσσονταν στο πλευρό του Βερολίνου.

Η αντιμνημονιακή κυβέρνηση της Αθήνας πέτυχε μια αποφασιστική νίκη καθώς οι ψηφοφόροι στήριξαν το αίτημά της για απόρριψη ενός συμβιβασμού με τους διεθνείς πιστωτές, εγείροντας σοβαρές αμφιβολίες αναφορικά με την ικανότητα της χώρας να παραμείνει εντός της ευρωζώνης.

Έτσι, οι Γάλλοι φοβούνται πως ο συντονισμός πολιτικής με γερμανικούς κανόνες θα ενισχύονταν, καθιερώνοντας μια ορθόδοξη οικονομική προσέγγιση. Αν συμβεί αυτό, η Γερμανία ίσως είναι πρόθυμη να παραχωρήσει περισσότερες εξουσίες σε υπερεθνικούς θεσμούς που θα είχαν λόγο επί των εθνικών προϋπολογισμών, ή για να αφαιρεί την εθνική κυριαρχία όταν παραβιάζονται οι κανόνες.

Αυτό δεν είναι ένα μοντέλο στο οποίο θα συμφωνούσε το Παρίσι. ως μια οικονομία που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην εγχώρια κατανάλωση ως οδηγό για την ανάπτυξη, η Γαλλία έχει μια πολύ ισχυρότερη τάση να ευνοεί πολιτικές που στηρίζουν την καταναλωτική ζήτηση.
 
Αν και κανένας λογικός πολιτικός στο Παρίσι δεν αρνείται ότι είναι απαραίτητο να υπάρχουν μεταρρυθμίσεις από την πλευρά της προσφοράς, ωστόσο η βασική υπόθεση εξακολουθεί να είναι ότι μια ισχυρή ανάπτυξη και ένα επενδυτικό περιβάλλον είναι προαπαιτούμενα τόσο για την προσαρμογή του προϋπολογισμού όσο και για τις μεταρρυθμίσεις.

Επιπλέον, αν και γερμανικό μοντέλο, που βασίζεται στους κανόνες, επιχειρεί να αποπολιτικοποιήσει την λήψη αποφάσεων, η γαλλική προσέγγιση έχει στην καρδιά της την πολιτική: το Παρίσι έχει προασπίσει της συνόδους των ηγετών της ευρωζώνης από τότε που συστάθηκε η νομισματική ένωση.

Ακόμα και εντός της νομισματικής ένωσης, οι Γάλλοι θέλουν να μπορούν να κάνουν πολιτικές επιλογές και να διεξάγουν διακριτική οικονομική πολιτική.

Τέλος, οι ιδέες για την ανάπτυξη ενός προϋπολογισμού της ευρωζώνης που θα περιέχει εργαλεία για την αυτόματη εξομάλυνση των επιχειρηματικών κύκλων και που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να στηρίξει τις μεταρρυθμιστικές διαδικασίες, είναι πολύ πιο έντονες στους γαλλικούς κύκλους παρά στους γερμανικούς.
 
Υπάρχει μια διαφορετική κατανόηση της αλληλεγγύης στο Παρίσι, ακόμα και αν αυτό έχει οικονομικό τίμημα για τον δεύτερη μεγαλύτερο δανειστή των προβληματικών χωρών της ευρωζώνης.

Ασχέτως το πώς θα εξελιχθεί η κρίση αναφορικά με την Ελλάδα, υπάρχει κίνδυνος η εύθραυστη ισορροπία μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας για το ευρώ θα μπορούσε να διαταραχθεί ακόμη περισσότερο. 

Έχει ήδη πιεστεί λόγω της κυρίαρχης θέσης της Γερμανίας από τότε που ξέσπασε η κρίση το 2010. Αν το Παρίσι και το Βερολίνο δεν μπορύν να καταλήξουν σε έναν ισχυρό συμβιβασμό για την μελλοντική διακυβέρνηση του ευρώ, που θα είναι αποδεκτός από τα εθνικά κοινοβούλια και από τα εκλογικά σώματα, υπάρχει κίνδυνος πολιτικών επιπτώσεων.

Η Γαλλία δεν είναι η μόνη χώρα που πιθανόν να αμφισβητήσει μια νομισματική ένωση που δεν θέλει. Οι μεταβαλλόμενες πολιτικές πλειοψηφίες στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία και άλλων χωρών, μπορεί να επαναστατήσουν αν έρθουν αντιμέτωπες με ένα ενιαίο νόμισμα που περιορίζει υπέρμετρα την δυνατότητα της Δημοκρατίας για αυτό-διόρθωση.

Για μια ακόμα φορά, φαίνεται πως αυτό που θα χρειαστεί η Ευρώπη για να περάσει την ελληνική κρίση, θα είναι ένας συμβιβασμός μεταξύ των Γερμανικών και Γαλλικών θέσεων. Αυτό που δεν είναι ξεκάθαρο είναι αν μπορούν να βρουν μια συμφωνία που είναι αρκετά ευέλικτη για το Παρίσι, αλλά ταυτόχρονα αρκετά αυστηρή για το Βερολίνο.

ΠΗΓΗ: euro2day.gr

Ξεκίνησε από τον ιταλικό Τύπο και συνέχισε με τα διεθνή Μέσα ο Ιταλός πρωθυπουργός, που διατυπώνει τις απόψεις του για την αναγκαιότητα να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη.

Ο Ματέο Ρέντσι αποδεικνύεται, μέσα από τις δηλώσεις του, ως ο ισχυρότερος σύμμαχος της Ελλάδας ή έστω της παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη. Η ιταλική εφημερίδα «Il Sole 24 Ore»μετέδιδε τη θέση του Ιταλού πρωθυπουργού την οποία είχε σκοπό να διαμηνύσει στη Γερμανίδα καγκελάριο κατά τη Σύνοδο Κορυφής: «Ο Mατέο Ρέντσι διαμηνύει στην Άνγκελα Μέρκελ: Σταματήστε να ταπεινώνετε την Ελλάδα», φέρεται να υποστηρίζει ο Ρέντσι, ενώ η κυβέρνηση της Ρώμης συνεχίζει να τάσσεται υπέρ μιας άμεσης λύσης.

Ακολούθως, σύμφωνα με τον Il Messaggero, ο πρωθυπουργός της Ιταλίας φέρεται να δήλωσε: «Τώρα πρέπει να υπερισχύσει η κοινή λογική και να συναφθεί μια συμφωνία. Η Ιταλία δεν θέλει η Ελλάδα να βγει από το ευρώ και λέω προς τη Γερμανία: αρκετά» και προσέθεσε σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα: «Τώρα που ο (Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης) Τσίπρας υπέβαλε προτάσεις που συνάδουν με τα ευρωπαϊκά αιτήματα, πρέπει οπωσδήποτε να υπογράψουμε μια συμφωνία. Είναι αδιανόητο να ταπεινώνουμε έναν ευρωπαίο εταίρο, αφού η Ελλάδα έχει υποχωρήσει σχεδόν στα πάντα».

Στη συνέχεια, το τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera μετέδωσε δήλωση του Ματέο Ρέντσι, σύμφωνα με την οποία φέρεται να είπε: «Δεν μπορώ να φανταστώ μια Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα, θα ήταν μια Ευρώπη χωρίς ιδιαίτερα σημαντικές αξίες και χωρίς τον τρόπο ζωής της» για να υπογραμμίσει: «Το πρόβλημα δεν είναι το ελληνικό χρέος, αλλά η οργάνωση της ελληνικής οικονομίας».

Όπως προσέθεσε ο Ρέντσι σύμφωνα με το Al Jazeera: «Θεωρώ πάντως ότι ωθήσαμε την ελληνική κυβέρνηση προς τη σωστή κατεύθυνση διότι δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ένας διαφορετικός κανόνας για τους Έλληνες και ένας άλλος για τους Ιταλούς, τους Γάλλους και τους Ισπανούς».
 
Παράλληλα, ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Ρώμης κατέστησε σαφές ότι «Ευρώπη δεν μπορεί να είναι μόνον γραφειοκρατία, λιτότητα και χρηματιοικονομική παράμετρος. Πρέπει να αποτελείται από αξίες και ιδέες».

Ο Ιταλός πρωθυπουργός δήλωσε και στο Al Jazeera πεπεισμένος ότι μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία για την Ελλάδα, ώστε να στηριχθεί η χώρα για τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια και να προχωρήσει, παράλληλα, σε δομικές μεταρρυθμίσεις, «επενδύοντας στο μέλλον και την οργάνωση της ελληνικής οικονομίας». Η συγκεκριμένη συνέντευξη παραχωρήθηκε πριν από τη χθεσινοβραδινή συνεδρίαση του Eurogroup.

H επιβάρυνση του καταναλωτή από τα νέα μέτρα

Νέα βάρη στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς φέρνει η πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης για αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ στο 23% καθώς αναμένεται να προκαλέσει κύμα ανατιμήσεων σε μια σειρά από συσκευασμένα τρόφιμα. 

Η υπαγωγή των προϊόντων που διαθέτουν τα σούπερ μάρκετ στο 23%, θα επιβαρύνει το «καλάθι της νοικοκυράς» έως και 10%, σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου που παρουσίασε το ΜEGA. 

Μεταξύ άλλων, στον υψηλό συντελεστή θα βρεθούν τρόφιμα όπως ζυμαρικά, όσπρια, αλεύρι, ζάχαρη, ψωμί του τοστ και φρυγανιές. 

«Δεν υπάρχουν αυτά τα χρήματα στην τσέπη του καταναλωτή, ούτε μπορούν οι επιχειρήσεις να απορροφήσουν μια τέτοια αύξηση ΦΠΑ, αυτό σημαίνει συγκέντρωση του εμπορίου στις λίγες πολυεθνικές που μπορούν να εισάγουν τα προϊόντα τα συσκευασμένα από το εξωτερικό χωρίς να προκαταβάλουν τα χρήματα» δήλωσε ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ Βασίλης Κορκίδης. 

Δείτε ποιες ανατιμήσεις αναμένεται να γίνουν σε προϊόντα σύμφωνα με τα στοιχεία της Ένωσης Καταναλωτών Ελλάδος: 

Ο Μιχάλης Τσιφάκης πρόεδρος της Ενωσης Καταναλωτών Ελλάδας δήλωσε «ότι η αύξηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα θα ανατρέψει τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και οι καταναλωτές θα περιορίσουν τις αγορές τους, τόσο ποσοτικά, όσο και ποιοτικά».

Στελέχη της αγοράς εκτιμούν ότι θα υπάρξει μεγάλη επίπτωση στην κατανάλωση, ενώ ήδη οι πωλήσεις έχουν υποχωρήσει σε ποσοστά που φτάνουν έως και το 40%.
 

O απόηχος του Eurogroup στο γερμανικό τύπο - Welt: Οι συμμαχίες στην Ευρωζώνη - Die Zeit: «Η Ευρώπη πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της το “όχι”»

Πριν από μερικές εβδομάδες ήταν όλα ξεκάθαρα στις διαπραγματεύσεις για την κρίση στην Ελλάδα: και οι 18 χώρες μέλη της ευρωζώνης απειλούσαν την Αθήνα με Grexit, σημειώνει η εφημερίδα Die Welt. 



Όμως τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα και η Γερμανία, που κρατά σκληρή στάση απέναντι στην Ελλάδα, φαίνεται να χάνει γρήγορα τους συμμάχους της.

Ένα είναι ξεκάθαρο, εκτιμά η Welt, το ρήγμα στην Ευρώπη ολοένα και μεγαλώνει και ξαφνικά η Γερμανία έχει λιγότερους συμμάχους στο πλευρό της. 

Αν οι Έλληνες δεν εμφανιστούν εντελώς απρόθυμοι για διαπραγματεύσεις και αν οι Γάλλοι και οι Ιρλανδοί εμμείνουν στις θέσεις τους, τότε η πλευρά του τραπεζιού στην οποία κάθεται η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ θα μείνει άδεια, προσθέτει.

Η Welt προσπαθεί να εξηγήσει τις συμμαχίες, όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, χωρίζοντας τις χώρες της ευρωζώνης σε τρεις κατηγορίες:

Οι επικριτές της Ελλάδας
Αρχικά ήταν 18, τουλάχιστον την εβδομάδα πριν τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα. Η Γερμανία ηγείται των χωρών αυτών, όμως δεν έχει την πιο σκληρή στάση απέναντι στην Αθήνα.

Οι χώρες της Βαλτικής (Λετονία, Εσθονία, Λιθουανία), η Ολλανδία, η Φινλανδία, η Σλοβακία και η Σλοβενία θα ήθελαν να διώξουν την Ελλάδα από την ευρωζώνη. 

Κάποιες μάλιστα και χωρίς διαπραγματεύσεις. Οι ανατολικοευρωπαίοι έχουν εφαρμόσει σκληρές μεταρρυθμίσεις και τώρα δεν επιθυμούν να δώσουν άλλα χρήματα στην Αθήνα. Μεταξύ των χωρών που είναι έτοιμες για ένα Grexit βρίσκεται και το Βέλγιο.

Οι ουδέτερες
Υπάρχουν χώρες που δεν συντάσσονται με καμία πλευρά. Μεταξύ αυτών είναι η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ισπανία, οι οποίες έχουν επίσης λάβει βοήθεια. Ουδέτερες είναι επίσης η Μάλτα και το Λουξεμβούργο.

Το πού τελικά θα κλίνουν εξαρτάται από την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων. Αν οι Έλληνες φανούν αδιάλλακτοι όπως την προηγούμενη φορά θα συνταχθούν με τη σκληρή γραμμή. Αν όμως η Αθήνα τηρήσει τις δεσμεύσεις της, τότε δεν πρόκειται να ζητήσουν ένα Grexit.

Σε αυτή την κατηγορία κατατάσσει η Welt και τον πρόεδρο του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ.

Οι φίλοι της Ελλάδας
Οι πιο σημαντικοί σύμμαχοι της Αθήνας είναι η Γαλλία, η Ιταλία και η Κύπρος, αλλά και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Επιθυμούν να επιτευχθεί τώρα μια συμφωνία, ή το λιγότερο να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις. Είναι σημαντικό για αυτές να υπάρξει θετική κατάληξη και δεν επιθυμούν σε καμία περίπτωση την έξοδο της Ελλάδας από το κοινό νόμισμα.

Οι Γάλλοι φοβούνται ότι το Grexit θα προκαλέσει την άνοδο των επιτοκίων των κρατικών τους ομολόγων. Οι Ιταλοί ότι κάποια στιγμή θα έχουν την τύχη των Ελλήνων, ενώ η Κύπρος είναι στενά συνδεδεμένη οικονομικά με την Ελλάδα.

Τέλος η Αυστρία προς το παρόν φαίνεται να έχει ουδέτερη θέση.

Die Zeit: «Η Ευρώπη πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της το “όχι”»

«Η Ευρώπη πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της το “όχι”», σχολιάζει τη γερμανική εφημερίδα Die Zeit, εξηγώντας ότι το δημοψήφισμα στην Ελλάδα κατέστησε ορατό τον βαθύ διχασμό της Ευρώπης.

Για να μην χαθεί μια ολόκληρη γενιά στη νότια Ευρώπη χρειάζονται περισσότερα από διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, υπογραμμίζει.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που διεξήχθη στην Ελλάδα, σημειώνει η Zeit, δείχνει πώς η κρίση και η επιθυμία των Ελλήνων να ξαναγίνουν κύριοι του εαυτού τους έχουν αλλάξει την κοινωνία.

Κυρίως οι νέοι ψήφισαν «όχι» και αυτό δεν σημαίνει ότι επιθυμούν περαιτέρω βοήθεια από την Ευρώπη χωρίς ανταλλάγματα ή ότι θεωρούν πως επωφελούνται από το πελατειακό κράτος στην Ελλάδα, όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Ψήφισαν «όχι», επισημαίνει η γερμανική εφημερίδα, διότι πλέον δεν έχουν τίποτε να χάσουν. Για τους νέους στην Ελλάδα η Ευρώπη είναι συνώνυμη της κρίσης, της ύφεσης και της μαζικής ανεργίας. Φώναξαν «όχι» δυνατά, αν και γνώριζαν τις συνέπειες που μπορεί να είχε αυτό: μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη με περισσότερα δεινά και φτώχεια.

Εξάλλου, γράφει η Zeit, αν γινόταν δημοψήφισμα στην Ισπανία ή την Πορτογαλία για τα σκληρά μέτρα λιτότητας, είναι πιθανό το αποτέλεσμα να ήταν το ίδιο. Στην Ισπανία η οικονομική ισχύς εξακολουθεί να είναι 7% χαμηλότερη απ’ ό,τι ήταν πριν την κρίση, ενώ ένας στους δύο νέους είναι άνεργος. Το ίδιο ισχύει και στην Πορτογαλία.

Μια ολόκληρη γενιά στην Ευρώπη έχει χαθεί. Μια συνέπεια αυτού, εκτιμά η εφημερίδα, είναι η άνοδος ακροδεξιών ή ακροαριστερών κομμάτων, τα οποία υπόσχονται ότι θα τερματίσουν την πολιτική λιτότητας, ενώ τάσσονται υπέρ της διάλυσης της ευρωζώνης και της επιστροφής στα εθνικά κράτη.

Πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη έπειτα από πέντε χρόνια κρίσης έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι δεν θα ήταν σε χειρότερη κατάσταση χωρίς το ευρώ, ίσως μάλιστα να ήταν και σε καλύτερη.

Μια από τις αιτίες για αυτή την πεποίθηση βρίσκεται, σύμφωνα με την Zeit, στη στρατηγική διάσωσης που ακολουθήθηκε τα προηγούμενα χρόνια. Αυτή βασιζόταν κυρίως στα μέτρα λιτότητας και τις διαρθρωτικές αλλαγές. Αν και αυτά είναι απαραίτητα η βιασύνη και η πίεση με την οποία εφαρμόστηκαν είχαν υψηλό κοινωνικό κόστος.

Η πολιτική αυτή δίχασε την Ευρώπη στον πλούσιο Βορρά, που όριζε τους κανόνες, και στον φτωχό νότο που υπέφερε από τον ζυγό.

Στη Γερμανία, σημειώνει η εφημερίδα, η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη πλέον θεωρείται σχεδόν βρισιά: σύμφωνα με κάποιους πρέπει να πληρώνεται με τόκους.

Και όμως θα μπορούσαν να προέρχονται από τη Γερμανία οι πρωτοβουλίες για τη δημιουργία μιας νέας Ευρώπης, εκτιμά η Zeit, και βέβαια αυτό δεν αφορά μόνο τα χρήματα. Στη νότια Ευρώπη μια γενιά νέων ανθρώπων κατηγορούν τη Γερμανία για τη δεινή θέση στην οποία βρίσκονται. Αυτό ήταν κάτι ακόμη που έδειξε το ελληνικό δημοψήφισμα.

Η Ευρώπη, καταλήγει η Zeit, χρειάζεται περισσότερα από μεταρρυθμίσεις και νέους κανόνες. Δεν αρκεί να καταστεί η νομισματική ένωση ανταγωνιστική, όταν πολλοί άνθρωποι μένουν στο περιθώριο. Η Ευρώπη χρειάζεται μια πειστική και αισιόδοξη προοπτική πέρα από τη συζήτηση για τα δημοσιονομικά ελλείμματα και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Σέφερ (SPD): Να σταματήσει αμέσως η συζήτηση περί Grexit

Ο αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) Άξελ Σέφερ ζήτησε να σταματήσουν αμέσως οι συζητήσεις για μια ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Οι συζητήσεις σχετικά με ένα Grexit πρέπει να σταματήσουν αμέσως, τόνισε σε μιλώντας στη γερμανική εφημερίδα Welt am Sonntag.

«Μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ δεν τίθεται προς συζήτηση», υπογράμμισε ο Σέφερ. «Η νέα πρόταση της Αθήνας μπορεί να γίνει αποδεκτή», πρόσθεσε ο ίδιος, όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Παράλληλα επέρριψε ευθύνες στους Χριστιανοδημοκράτες και τους Χριστιανοκοινωνιστές για την αύξηση των ευρωσκεπτικιστικών φωνών. «Λίγα έχουν μείνει από το ευρωπαϊκό κόμμα του Κολ και του Αντενάουερ», σχολίασε ο Σέφερ.

Κριτική στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε άσκησαν και οι Πράσινοι.

Οι πρόεδροι της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος, η Κάτριν Γκέρινγκ- Έκαρτ και ο Άντον Χόφραϊτερ, κατηγόρησαν τον Γερμανό υπουργό ότι επιδιώκει ένα Grexit.

Ο Σόιμπλε «σαμποτάρει στις Βρυξέλλες τον συμβιβασμό με την Ελλάδα και το κάνει προφανώς εις γνώσει της καγκελαρίου και του αντικαγκελαρίου», δήλωσαν.

«Αυτές τις ώρες η γερμανική κυβέρνηση προσπαθεί ανοικτά να καταστρέψει τις βασικές αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης», πρόσθεσαν.

Όταν το δίκαιο γίνεται συμβιβασμός…

του Μ ...

 "Διαβάζω και ξαναδιαβάζω άρθρα για τα δίκια μας. Για τη διαγραφή χρεών στη Γερμανία κοκ. Τι σημασία έχουν όλα αυτά; Έρχεται η ώρα που μένεις με μια απόφαση και με τις συνέπειές της για όλους μας. Οι φωνές των φίλων που έλεγαν «προχώρα και εμείς είμαστε μαζί σου» είναι αδιάφορες, το ίδιο και οι ηθικολογίες. Άκουσα την καταληκτική αποστροφή του πρωθυπουργού για την Αντιγόνη. Η «Αντιγόνη» ως τραγωδία είναι ένα συγκινητικό έργο για το δίκιο. Η Αντιγόνη ως ηρωίδα πεθαίνει. Χρησιμοποιεί την ελευθερία της για να μετατρέψει τη θανατική καταδίκη της σε αυτοκτονία, κι έτσι κρεμιέται εκεί που την είχαν αφήσει να πεθάνει.

 Φοβάμαι ότι σε κάποια φάση αυτής της σύγκρουσης ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναγκαστεί να παραδεχθεί ότι εντός ευρώ δεν γίνεται όχι αυτή η πολιτική που οραματίζεται και που υποσχέθηκε, αλλά ούτε καν μια ελάφρυνση του χρέους. Το σενάριο της Ευρώπης που μεταμορφώνεται είναι ένα σενάριο ολάκερης πίτας και χορτάτου σκύλου. Αυτό δεν συνέβη και δεν μπορώ να το φανταστώ να συμβαίνει, παρότι θα είναι πολύ μεγάλη χαρά για όλους μας αν έχω άδικο. Ως τότε, όσοι επιχειρηματολογούσαν λέγοντας ότι ο Τσίπρας έχει κατά καιρούς πει ότι το ευρώ δεν είναι φετίχ λειτουργώντας ωστόσο με πράξεις που πιστοποιούν το αντίθετο, ας απαντήσουν: πότε είναι ο καιρός για να ενεργοποιηθεί αυτό το αντανακλαστικό, αν δεν είναι τώρα, με κλειστές τις τράπεζες; Η επιστροφή στη δραχμή δεν είναι λύση, είναι η αρχή ενός πολύ μεγάλου και δύσκολου δρόμου. Φοβάμαι όμως ότι αν δεν πούμε αυτό, δεν θα έχει ποτέ πια νόημα καμία κριτική στα επαχθή μνημόνια. Θα είναι ευγενή παράπονα απέναντι σε παντοδύναμους παίκτες. Εμείς θα επικαλούμαστε την Αντιγόνη και εκείνοι θα μας κλείνουν τις τράπεζες.

 Ωστόσο η κυβέρνηση αποφάσισε το δρόμο ενός νέου μνημονίου, για πρώτη φορά αριστερό μνημόνιο και να αποτελέσει κι εκείνη πλέον μια μνημονιακή δύναμη και κάπως έτσι το κυβερνητικό επιτελείο απέστειλε τις δικές του προτάσεις. Σε αυτές τις προτάσεις, προφανώς και έχουμε αναλάβει την ισχυρή μας δέσμευση να πιάσουμε τους δημοσιονομικούς στόχους που απαιτούνται με βάση τους κανόνες, γιατί αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε ότι η Ευρωζώνη έχει κανόνες. Όμως, διατηρούμε το δικαίωμα της επιλογής, να επιλέξουμε εμείς ως κυρίαρχη κυβέρνηση, πού θα εντοπίσουμε, πού θα προσθέσουμε τα φορολογικά βάρη, προκειμένου να πιάσουμε τους απαιτούμενους δημοσιονομικούς στόχους». Το πλαίσιο είναι λοιπόν δεδομένο, είναι τα περιοριστικά μέτρα που εξασφαλίζουν δημοσιονομικά πλεονάσματα και στοχεύουν στην αποπληρωμή του χρέους, και είναι ολοφάνερα μνημονιακό. Η «διαφωνία» εντοπίζεται στην «κατανομή των βαρών», δηλαδή σε μια (υποτίθεται) «κοινωνικά δικαιότερη» εκδοχή λιτότητας, που θα παρουσιαστεί ως «αναδιανομή» τη στιγμή που θα διαιωνίζει την ύφεση (κάθε αναφορά στη δέσμευση για μη-υφεσιακά μέτρα έχει απαλειφθεί) και την φτωχοποίηση των πολλών.

 Εν τω μεταξύ, και ενώ λέγονται αυτές οι «κατευναστικές» κουβέντες που κατεδαφίζουν ότι έχει απομείνει από τις προγραμματικές δεσμεύσεις του Σύριζα, εντείνεται η «κατάσταση πολιορκίας» που υφίσταται η χώρα, με την η ΕΚΤ να κρατάει κλειστή τη στρόφιγγα της ρευστότητας και να "κουρεύει" ακόμη περισσότερο την αξία των ομολόγων των τραπεζών, οδηγώντας τες με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση. Και όμως! Παρά την σοβαρότητα της κατάστασης, και παρ’ όλο που με τον έλεγχο των κεφαλαίων ένα μέρος του δρόμου έχει ήδη διανυθεί, ουδείς, εκτός από τον Κώστα Λαπαβίτσα και κάποια στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας, δεν κάνει λόγο για τα αυτονόητα και στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας που επιβάλλουν παρόμοιες περιστάσεις, αρχίζοντας από τον δημόσιο έλεγχο και την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Η εξήγηση είναι βέβαια πολύ απλή: κάτι τέτοιο θα έβαζε την Ελλάδα με το ενάμιση πόδι εκτός ευρώ, που είναι ακριβώς το απόλυτο φετίχ στο οποίο αγκιστρώνεται η κυβέρνηση, τη στιγμή ακριβώς που ένας διόλου ριζοσπάστης οικονομολόγος όπως ο Πολ Κρούγκμαν διαπιστώνει ότι «το μεγαλύτερο μέρος του κόστους του έχει ήδη πληρωθεί» και ότι είναι καιρός «να εισπράξει η Ελλάδα τα πλεονεκτήματα »

 Το συμπέρασμα όλων αυτών είναι απλούστατο: με τις κινήσεις αυτής της εβδομάδας, η κυβέρνηση δεν πέτυχε παρά την "ολική επαναφορά" στον προηγούμενο εγκλωβισμό, και τούτο από μια πολύ δυσχερέστερη θέση, υπό την πίεση ενός ακόμη οξύτερου οικονομικού στραγγαλισμού. Όσο για το πολιτικό πλεονέκτημα, δηλαδή για το τεράστιο κεφάλαιο που αποκόμισε με το δημοψήφισμα, έσπευσε να το ακυρώσει σε χρόνο ρεκόρ, ακολουθώντας σε όλα τα σημεία τη γραμμή όσων αντιτάχθηκαν σ' αυτό, και που έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται δικαιωμένοι ενώ έχουν καταποντισθεί στις κάλπες.
Και όμως δημοψήφισμα υπήρξε, δεν είναι ένα μεθύσι που πέρασε, ούτε παραίσθηση. Παραίσθηση είναι αντίθετα η προσπάθεια να υποβαθμιστεί σε μια εκτονωτική παρένθεση στον κατήφορο που οδηγεί σε ένα τρίτο Μνημόνιο.

 Ας το πούμε με την δέουσα σαφήνεια: οποιαδήποτε απόπειρα ακύρωσης της λαϊκής θέλησης για ανατροπή της λιτότητας και των Μνημονίων αποτελεί Ύβρι με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης. Όποιος την αποτολμήσει και οδηγήσει την χώρα και την Αριστερά στην παράδοση και την ατίμωση θα πρέπει να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει και την αντίστοιχη Νέμεσι. Αν τέτοια είναι η κατάληξη του παραλογισμού των ημερών που ζούμε, ας ξέρουμε τουλάχιστον πως αυτή η τραγωδία δεν θα έχει ούτε από μηχανής Θεό, ούτε Ευμενίδες για να κατευνάσουν τις Ερινύες.

Από την κατάργηση του μνημονίου μ' έναν νόμο στην ψήφιση του νέου μνημονίου μ' έναν νόμο, ένα δημοψήφισμα δρόμος...

 Κατά την είσοδο του στο Eurogroup, ο Γ. Ντάισελμπλουμ δήλωσε ότι ακόμα και αν το πρόγραμμα συμφωνηθεί υπάρχει μεγάλη ανησυχία για το αν θα εφαρμοστεί γιατί έχει χαθεί η εμπιστοσύνη της Ευρώπης στη κυβέρνηση Τσίπρα. Αν όμως αμφισβητείται η ίδια η κυβέρνηση τότε το πιθανότερο είναι ότι θα προσπαθήσουν να την αλλάξουν. Η Ευρώπη δεν έχει κρύψει ότι δεν θέλει την κυβέρνηση Τσίπρα. Επαναλαμβάνει κάθε τρεις και λίγο ότι σέβεται τη διάθεση του Ελληνικού λαού, όμως με τις πράξεις της έχει αποδείξει ακριβώς το αντίθετο. Οι ηγέτες αυτής της οργανωμένης μαφίας προσπάθησαν να οδηγήσουν στην πτώση της κυβέρνησης τη Δευτέρα μετά την ανακοίνωση του Δημοψηφίσματος. Ήταν τότε που οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι διέρρεαν ότι είχε ήδη αποφασιστεί η ακύρωσή του. Η πίεση για να μη γίνει το δημοψήφισμα ήταν τρομακτική και ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό ήταν να πέσει η κυβέρνηση. Δεν τα κατάφεραν, και την Τετάρτη φάνηκε ότι αυτή η προσπάθειά τους έπεσε στο κενό, όταν όλοι μαζί έδωσαν ραντεβού για τη Δευτέρα.

 Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε τη σύγκλιση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών ενώ μόλις είχε πετύχει μια τεράστια νίκη στο Δημοψήφισμα; Υπάρχει κάποιο κρυφό προαπαιτούμενο για την πολιτική συναίνεση; Ο πρωθυπουργός αντί να λειτουργήσει ως νικητής του δημοψηφίσματος, έπραξε σαν να υπερίσχυσε το "Ναι" και κέρδισε την στήριξη των πολιτικών αρχηγών των άλλων κομμάτων, των χαμένων! Κάνοντας μια παρέκβαση από τα τεκταινόμενα,  Η νομική υπηρεσία της Κομισιόν έχει ήδη προετοιμάσει το «νομικό κατασκεύασμα» για την έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ σε περίοδο 4 μηνών με ταυτόχρονη «ανθρωπιστική βοήθεια» και χρηματοδότηση πάνω από 30 δις (και ταυτόχρονο πάγωμα καταβολής δόσεων). Αυτό το πλάνο χρησιμοποιήθηκε ήδη τις τελευταίες ημέρες προκειμένου να πιεστεί το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Χθες η ανησυχία μεγάλωσε παρακολουθώντας την διαδικασία στη Βουλή. Γιατί όλος ο λόγος του γύριζε πίσω από τις λέξεις «ευθύνη» και «εκβιασμό»; Γιατί είπε δύο φορές ότι δεν εξαπάτησε τους Έλληνες; Και κυρίως γιατί είπε «Εγώ δεν θα γίνω Παπαδήμος;» Γιατί ο Πάνος Καμμένος πέρασε τόσες ώρες χθες στο γραφείο του Πρωθυπουργού; Γιατί ο Γιούνκερ μιλάει στον Τσίπρα μέσω του Σταύρου; Όλα αυτά τα ερωτήματα γυρνάνε αυτές τις ημέρες.

 Η κυβέρνηση δεν χρειαζόταν να περάσει αυτή την υποτιμητική διαδικασία που δεν την βγάζει παρά λαβωμένη και με σημαντικές διαρροές. Θα μπορούσε να αρκεστεί στο αίτημα που έστειλε και να ταξιδέψει στις Βρυξέλλες για να το διαπραγματευτεί. Κι όμως επέλεξε να δημιουργήσει ένα πραγματικό χάος, να ψηφίσει τα χαράματα ένα ασαφές νομοσχέδιο εκμεταλλευόμενη διασταλτικές ερμηνείες του συντάγματος. Ήταν μια συνεδρίαση-παρωδία στην οποία συμμετείχε και η αντιπολίτευση χωρίς να βγάλει ουσιαστικά άχνα. Με τον Σταύρο Θεοδωράκη να έρχεται (πάλι) από ραντεβού που είχε στις Βρυξέλλες.

 Στην προσπάθεια ανασύνθεσης αυτού του παζλ, ο μόνος τρόπος που τα κομμάτια κολλάνε, έστω και πρόχειρα, είναι με την ερμηνεία του «δημοκρατικού πραξικοπήματος». Όταν οι Ευρωπαίοι ζητάνε εγγυήσεις για την εφαρμογή του προγράμματος μπορεί να μη σημαίνει λοιπόν μόνο αυστηρή εποπτεία και ελεγκτικά κλιμάκια. Μπορεί να σημαίνει απαίτηση για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας.

 Η εικόνα των τελευταίων ημερών αποτυπώνει τον Τσίπρα να έχει ηττηθεί και να υποχωρεί συνεχώς. Τώρα θα πρέπει να αποδείξει ότι όντως δεν σκοπεύει να γίνει Παπαδήμος.
Αλλά το πρόβλημα πλέον είναι ότι ήδη κάναμε τόσα βήματα πίσω ώστε το πρόγραμμα που στείλαμε στην Ευρώπη είναι σχεδόν αυτό που ο λαός απέρριψε. Και μην αυταπατάστε, όσο το διαπραγματευόμαστε ακόμα θα μας ζητηθεί να κάνουμε και αυτά τα ελάχιστα που δεν ενσωματώθηκαν στην «πρόταση μας ». Μπορεί να το γυρίσει όλο αυτό ο Πρωθυπουργός; Δύσκολα.

 Η ενδιάμεση λύση, ο συμβιβασμός με πασπάλισμα κοροϊδίας ήρθε.. Η κυβέρνηση θα χαρακτηριστεί παρόμοια με τις προηγούμενες αλλά με "αριστερό" πρόσημο και θα προδώσει την μοναδική κίνηση εμπιστοσύνης που έκαναν οι πολίτες της Ελλάδας στην Αριστερά, από την περίοδο της μεταπολίτευσης και μετά... Ο ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πολύ σύντομο διάστημα από τον Φεβρουάριο, μέχρι σήμερα, αντικατέστησε τις κορόνες με τις δικαιολογίες καταλήγοντας ότι μάλλον το ευρώ είναι φετίχ.

 Χρέος των υπολοίπων είναι να καταδείξουμε ότι η Αριστερά δεν απαρτίζεται ούτε από αφελείς ούτε από υποκριτές. Άποψη μας είναι ότι μονόδρομος είναι η ρήξη, αν και όσοι είναι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο ας το πράξουν.."

Ένα σχόλιο του Νέου Μέτοικου:

Το άρθρο αναφέρει πολλές πάρα πολλές σωστές σκέψεις και διαπιστώσεις.

Το μόνο που θέλουμε να επισημάνουμε είναι ότι η Αριστερά ως έννοια και ως οντότητα δεν ταυτίζεται, ούτε περικλείνεται αποκλειστικά εντός ή πέριξ του ΣΥΡΙΖΑ.

Υπάρχει και η Αριστερά των κοινωνικών αγώνων, του συνεπούς και συνεχούς αγώνα κατά των Μνημονίων τα τελευταία πέντε χρόνια.

Αυτή που δεν ξεγελάστηκε ούτε εγκλωβίστηκε στις προεκλογικές δημαγωγικές και εξόφθαλμα αποπροσανατολιστικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες εξαρχής οδηγούσαν στον συμβιβασμό αφού δεν δέχονταν ούτε προετοίμαζαν το λαό για τη ρήξη με τα κατεστημένα συμφέροντα.

Η Αριστερά, επίσης, που δεν εγκλωβίστηκε στη φενάκη του κυβερνητισμού, των επικοινωνιακών παιγνίων, της "δημιουργικής ασάφειας" - η οποία, όμως, ήταν πολύ "σαφής" σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων.

Που δεν υιοθετούσε από τη μια τον ανέξοδο - στην αρχή - κυβερνητικό λαϊκισμό που θα τσάκιζε τα Μνημόνια, θα προστάτευε τα κοινωνικά δικαιώματα, δεν θα προχωρούσε στις ιδιωτικοποιήσεις ... και άλλα πολλά.

Ενώ από την άλλη προχωρούσε στον ένα συμβιβασμό μετά τον άλλο μέχρι να καταλήξει στη σημερινή κατάντια.

Που δεν παγιδεύτηκε, επίσης, στα ψευτοδιλήμματα ενός "δημοψηφίσματος" που μόνο του σκοπό είχε να χειραγωγήσει την ψήφο των πολιτών και να τη χρησιμοποιήσει "διαπραγματευτικά" ώστε να φέρει μετά την "εθνική συνεννόηση" και το Τρίτο βαρύτερο Μνημόνιο.

Υπάρχει και αυτή η Αριστερά που δεν χειραγωγείται, που δεν αθροίζεται σε κομματικά ποσοστά, που δεν απεμπολεί τον γενετικό της κώδικα, το δικό της DNA ...

Που δεν είναι άλλο από την υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων, των πολιτικών ελευθεριών, της αξιοπρέπειας του λαού μας,

που δεν σταματά ν' αγωνίζεται για την κοινωνική δικαιοσύνη και απελευθέρωση.

Χωρίς συμβιβασμούς που υποτάσσουν το κοινωνικό και λαϊκό κίνημα και που βρίσκεται σε διαρκή σύγκρουση με τις δυνάμεις και τα συμφέροντα που κινούνται ριζικά στην αντίθετη κατεύθυνση - διεθνή, ευρωπαϊκά ή και ελληνικά.

Που στηρίζεται στις αρχές της αλληλεγγύης σε όλα αυτά τα επίπεδα, της αλληλεγγύης, όμως, της αγωνιστικής, της ταξικής, της πολιτικής και κοινωνικής - που δεν είναι, δηλαδή, "ουδέτερη", άχρωμη και άγευστη ...

Μια Αριστερά που δεν υποτάχθηκε και δεν απογοητεύεται γιατί αυτή δεν παραπλανήθηκε, ούτε βολεύτηκε σε αυταπάτες.

Και συνεχίζει και θα συνεχίσει τον αγώνα με το λαό, τους πολίτες, ειδικά τους νέους ανθρώπους, με όσους είπαν και λένε ΟΧΙ με το ουσιαστικό του περιεχόμενο μέχρι τη ριζική ανατροπή του μνημονιακού καθεστώτος και το άνοιγμα του δρόμου για ένα διαφορετικό μέλλον.

Βάρκιζα τέλος ή Βάρκιζα 2.0;

Άρης Χατζηστεφάνου

Οι περισσότεροι πολιτικοί αρχηγοί, μιλώντας την Παρασκευή στη Βουλή, υποστήριξαν ότι είχαν ραντεβού με την ιστορία. Πρέπει, όπως έλεγε και Θ.Μικρούτσικος, να είναι πολύ τσούλα αυτή η ιστορία, που βγαίνει ραντεβού με τόσο κόσμο.

Το πραγματικό πρόβλημα, όμως, στη σχέση μαζί της είναι ότι σε καλεί σε ιστορικές συγκρίσεις. Και η συμφωνία, την οποία προσφέρει η κυβέρνηση στους δανειστές, παραπέμπει άμεσα στη Βάρκιζα.

Κάθε κείμενο συνθηκολόγησης αποτυπώνει τους όρους υποταγής του ηττημένου. Η ιδιαιτερότητα της Βάρκιζας είναι ότι αποτύπωνε τους όρους υποταγής μιας Ελλάδας που δεν είχε χάσει τη μάχη και δήλωνε έτοιμη να πολεμήσει.

Τηρουμένων όμως των αναλογιών αυτό δεν έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ; Είχε στα χέρια του αποδείξεις ότι δεν οφείλει να πληρώσει ένα παράνομο και απεχθές χρέος και κουβαλούσε στις αποσκευές του την πανίσχυρη λαϊκή εντολή ενός δημοψηφίσματος – αποφάσισε όμως να μη δώσει τη μάχη.

Η απάντηση που δίνουν κορυφαία στελέχη γύρω από τον πρωθυπουργό είναι ότι ο κρατικός μηχανισμός και ο λαός δεν ήταν έτοιμοι για τη ρήξη, η οποία θα οδηγούσε με σχετική βεβαιότητα σε Grexit. Ας εξετάσουμε λοιπόν αυτό το επιχείρημα με προσοχή.

Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει άμεσα στο δημοσίευμα του mediapart.fr, στο οποίο ανώτατος σύμβουλος του Τσίπρα, υποστηρίζει ότι ο Σόιμπλε προσφέρθηκε να βοηθήσει την Ελλάδα να βγει από τη ζώνη του ευρώ. Το κείμενο του Βαρουφάκη στον Guardian φαίνεται να επιβεβαιώνει ότι υπήρχε πίεση προ αυτή την κατεύθυνση.

Αν όμως η Ελλάδα μπορούσε να εγκαταλείψει τον «ζουρλομανδύα του ευρώ» έχοντας εξασφαλίσει τις «πλάτες» της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας του πλανήτη, για ποιο λόγο έχασε την ιστορική ευκαιρία; Το παλιό πολιτικό κατεστημένο είχε κάθε λόγο να το κάνει γιατί είναι εξαρτημένο από τα χρηματοπιστωτικά κέντρα της ευρωζώνης. Ο «φρέσκος» ΣΥΡΙΖΑ γιατί; Μόνο οι ιδεοληψίες του ευρωλιγούρη μπορεί να εξηγήσουν τη στάση του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος.

Οι μεγαλύτεροι οικονομικοί αναλυτές του πλανήτη απορούν γιατί η κυβέρνηση μπήκε σε μια περιπέτεια που έφερε όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά ενός Grexit αλλά δεν θέλησε να απολαύσει κανένα από τα πλεονεκτήματα. «Ο Μεγαλύτερος λογαριασμός του Grexit πληρώθηκε ήδη» έλεγε ο Κρούγκμαν. «Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη τη ζημιά της εξόδου αλλά και τη ζημιά της παραμονής στην ευρωζώνη» συμπλήρωνε και η Washington Post.

Ως προς το δεύτερο επιχείρημα, ότι ο λαός δεν είναι έτοιμος, παραπέμπει στις μεσσιανικές δοξασίες του ΚΚΕ για την έλευση της επανάστασης στο απώτερο μέλλον.
Οι πρωτόγνωρα πολιτισμένες ουρές στα ΑΤΜ («so ungreek», όπως έλεγαν ξένοι ανταποκριτές) δεν ήταν δείγμα πραότητας αλλά της εσωτερικής δύναμης ενός λαού που μπορεί να υποστεί τα πάντα για να διαφυλάξει την αξιοπρέπειά του και να σχεδιάσει ένα καλύτερο μέλλον. Το 61.3% που έδωσε στις κάλπες, όταν σύσσωμη η Ε.Ε, τα ΜΜΕ και η αντιπολίτευση εξίσωναν το ΟΧΙ με την έξοδο από το ευρώ, είναι μήνυμα ρήξης και όχι υποταγής.

Σε αυτή τη μάχη οι μόνοι που δεν ήταν έτοιμοι ήταν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που περιστοιχίζουν τον πρωθυπουργό. Το να διαφημίζουν όμως την ανικανότητά τους επιρρίπτοντας την ευθύνη στους ψηφοφόρους τους αποτελεί προσβολή σε κάθε έννοια δημοκρατίας.

Δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε μια κυβέρνηση στην ιστορία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που να έχει προδώσει τη λαϊκή εντολή σε διάστημα μικρότερο της μιας εβδομάδας. Έτσι όμως απελευθερώνει δυνάμεις τις οποίες ο μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να διαχειριστεί. Πιστεύουμε ότι θα είναι δυνάμεις της προόδου και όχι του φασισμού γιατί τότε η πρώτη αριστερή κυβέρνηση θα έχει επιβεβαιώσει τη ρήση του Βάλτερ Μπένγιαμιν ότι κάθε φασισμός είναι μια χαμένη επανάσταση.

Σημαίνουν μήπως όλα αυτά ότι είναι καιρός για πεσιμισμό και ηττοπάθεια; Κάθε άλλο. Είμαστε ακόμη μεθυσμένοι από τη θριαμβευτική γιορτή του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Ένα ΟΧΙ με αδιαμφισβήτητα ταξικά χαρακτηριστικά. Ένα ΟΧΙ στο οποίο κυριάρχησε η νέα γενιά που επαναπροσδιορίζει τον ευρωπαϊσμό της σε υγιή βάση.

Αν η κυβέρνηση δεν θέλει να συμμετέχει στη χαρά μας είναι δικό της πρόβλημα. Ούτως η άλλως ποτέ δεν θέλαμε θλιμμένους στη γιορτή μας.

από τον Μ ...

Δεκατρία χρόνια στο βασανιστή του Ουαλίντ Ταλέμπ

από τον Μ …

Ένοχοι για τα κακουργήματα της αρπαγής, της ληστείας και της βαριάς σκοπούμενης βλάβης και οι τέσσερις κατηγορούμενοι στην υπόθεση του Αιγύπτιου εργάτη για τον βασανισμό που υπέστη ο τελευταίος το Νοέμβρη του 2012 στη Σαλαμίνα. Ανάμεικτα τα συναισθήματα του θύματος Ουαλίντ Ταλέμπ και του ακροατηρίου μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας του δικαστηρίου, καθώς ο μεν πρώτος από τους κατηγορούμενους, Γεώργιος Σγούρδας, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 13 ετών και 2 μηνών χωρίς αναστολή. Όμως, οι άλλοι τρεις κατηγορούμενοι παρότι κρίθηκαν ένοχοι, αφέθηκαν ελεύθεροι. Στον δεύτερο από τους κατηγορούμενους, γιο του Σγούρδα, αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό της μετεφηβικής ηλικίας. Το ίδιο ανασταλτικό χαρακτήρα είχε και η απόφαση για τους άλλους δύο συνεργούς, οι οποίοι παρότι καταδικάστηκαν σε δέκα χρόνια αφέθηκαν ελεύθεροι μέχρι το Εφετείο.

Μαξίμου: "Κάποιες χώρες δεν θέλουν να υπάρξει συμφωνία" - μια παρ' ολίγον απάντηση στον Σόιμπλε και το δικό μας σχόλιο

Με αφορμή τις εξελίξεις στη συνεδρίαση του Eurogroup των Βρυξελλών που διακόπηκε για να συνεχιστεί την Κυριακή το μεσημέρι, κυβερνητικές πηγές σημείωναν πως είναι σαφές ότι κάποιες χώρες, για λόγους που δεν σχετίζονται με τις μεταρρυθμίσεις και το πρόγραμμα, δεν θέλουν να υπάρξει συμφωνία.

Ειδικότερα, οι πηγές της κυβέρνησης επισημαίνουν ότι "οι θεσμοί εισηγήθηκαν θετικά στο Eurogroup, ενώ οι όποιες παρατηρήσεις ενσωματώθηκαν" και πως "συμφωνήθηκε, μάλιστα, και σχετικό χρονοδιάγραμμα".

Οι ίδιες πηγές τονίζουν ότι "και ενώ υπήρχε καταρχήν συμφωνία, μια ομάδα χωρών έβαζε συνεχώς θέμα 'αξιοπιστίας' χωρίς, όμως, να συγκεκριμενοποιεί τι πρέπει ακριβώς να γίνει".

"Είναι σαφές ότι κάποιες χώρες, για λόγους που δεν σχετίζονται με τις μεταρρυθμίσεις και το πρόγραμμα, δεν θέλουν να υπάρξει συμφωνία", σημειώνουν οι κυβερνητικές πηγές.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ


Τελικά - πολύ καθυστερημένα  και με αρκετή "ασάφεια" - ήρθαν κάποια σχόλια από "κυβερνητικές πηγές"  σχετικά με όσα έγιναν στο χτεσινοβραδινό Eurogroup.

Πολύ υποτονική θα λέγαμε εμείς.

Κάποια στελέχη της κυβέρνησης σε τηλεπαράθυρα σήμερα το πρωί - Παπαδημούλης κα - διατείνονταν ότι θα πετύχουν  "ν' απομονώσουν" τον Σόιμπλε (!).

Ακούσαμε και φρίξαμε κυριολεκτικά ότι η "συμφωνία" ανταποκρίνεται στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και στη λαϊκή βούληση να μείνουμε στη ζώνη του ευρώ.

Και τελικά η μόνη ουσιαστική επίκριση για τον Σόιμπλε και τη γερμανική πολιτική ήταν ότι επιχειρείται η ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα ή ότι δεν μπορούν να καθορίζουν αυτές οι δυνάμεις της σύνθεσης της ελληνικής κυβέρνησης.

Σωστό ... κανείς δεν έχει αυτό το δικαίωμα.

Αλλά είναι μόνο αυτό το ζήτημα ή κυρίως αυτό;

Το ότι οι ίδιες δυνάμεις και η συμφωνία καθορίζουν την ίδια μας τη ζωή, συντρίβουν εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας ....

Το ότι θίγεται  κατάφωρα η Εθνική μας Ανεξαρτησία τη στιγμή που απαιτείται και το ξεπούλημα από ξένο οργανισμό της δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δισ. ευρώ και πάνω ...

Όλα αυτά δεν αξίζουν ένα σχόλιο;

Ή το μόνο θέμα είναι ποιος θα είναι στην κυβέρνηση και στις υπουργικές καρέκλες;

Ρέντσι προς Μέρκελ: Σταματήστε να ταπεινώνετε την Ελλάδα - η ελληνική πολιτική ηγεσία πού κρύβεται;

Πολλά ακούσαμε τις τελευταίες ώρες για το επίμαχο Eurogroup  που θα  συζητούσε την ελληνική πρόταση για το νέο "πρόγραμμα διάσωσης".

Ακούσαμε για τη "σκληρή" στάση και το βέτο της Φιλανδίας.

Για την αντίστοιχη σκληρή στάση χωρών της Βαλτικής, της Σλοβακίας, της Ολλανδίας και άλλων.

Ποιων χωρών;

Μα φυσικά των δορυφόρων της Γερμανίας.

Των νέων υποτελών του φρέσκου Γερμανικού Ράιχ.

Και των "λαγών" του χερ Σόιμπλε.

"Σύμμαχοι" της Ελλάδας η Γαλλία, η Ιταλία, η Κύπρος.

Σε ουδέτερη στάση - η οποία υπό προϋποθέσεις μπορεί να μετατραπεί σε ευνοϊκή - η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία (χώρες που έχουν δεχτεί Μνημόνια και η οικονομία τους είναι σε ιδιαίτερα επισφαλή θέση).

Όπως άλλωστε και της Γαλλίας και της Ιταλίας οι οποίες - κάπως αργά - ίσως κατανοούν ότι ένα Grexit θα έφερνε πιο κοντά και τη δική τους οικονομική καταστροφή και την πλήρη υποταγή τους στη γερμανική ηγεμονία. 

Πίσω από τις αντιθέσεις, λοιπόν, για το ελληνικό δράμα  κρύβεται και μια ευρύτερη σύγκρουση για τη δομή και τη μορφή που θα έχει στο άμεσο μέλλον η Ευρωζώνη, η ΕΕ και ευρύτερα η ευρωπαϊκή ήπειρος.

Γι' αυτό και η Γερμανική οικονομική και πολιτική ηγεσία θα επιδιώξει να επιβάλει το δικό της 'νόμο".

Οι προτάσεις του Σόιμπλε που "διέρρευσαν" τυχαία (;) για πενταετή έξοδο της Ελλάδας από τη ζώνη  του ευρώ ή για εκχώρηση περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού δημοσίου ύψους τουλάχιστον 50 δισ. ευρώ μόνο "ανώδυνες" ή  ανούσιες δεν ήταν. 

Σκοπεύουν - πέρα από τις εκβιαστικές σκοπιμότητες - στην πλήρη ταπείνωση της Ελλάδας και σ' ένα ηχηρότατο μήνυμα για το ποιος είναι το αφεντικό στην Ευρώπη.

Οι ώρες είναι εξαιρετικά κρίσιμες.

Η "εθνική γραμμή" που "υπερψηφίστηκε" χτες στη Βουλή  μόνο 'εθνική" δεν είναι και βασικά αντιβαίνει στη λαϊκή βούληση όπως εκφράστηκε στις 25 του Γενάρη και στο δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής.

Πέρα από αυτό - το οποίο θα το αναλύσουμε και σε επόμενη αρθρογραφία - η λαλίστατη κατά τα άλλα πολιτική "ηγεσία" αυτής της χώρας επέλεξε αυτές τις κρίσιμες στιγμές να κρυφτεί, να κρατήσει την τακτική της σιωπής.

Παραθέτουμε, λοιπόν, μια τοποθέτηση του Ιταλού πρωθυπουργού όπως καταγράφεται στον ιταλικό τύπο.

O Mαττέο Ρέντσι διαμηνύει στην Άγκελα Μέρκελ: σταματήστε να ταπεινώνετε την Ελλάδα», είναι η ουσία της θέσης που πρόκειται να κάνει σαφή αύριο ο Ιταλός κεντροαριστερός πρωθυπουργός στην Γερμανίδα καγκελάριο, σύμφωνα με την οικονομική εφημερίδα του Μιλάνου «Il Sole 24 Ore».

Όπως μεταδίδουν οι Ιταλοί απεσταλμένοι από τις Βρυξέλλες, παράλληλα, η κυβέρνηση της Ρώμης συνεχίζει να τάσσεται υπέρ μιας άμεσης λύσης, η οποία να βοηθήσει την Ελλάδα να επιστρέψει το γρηγορότερο δυνατόν στην χρηματοοικονομική ομαλότητα.

Οι δικοί μας εκπρόσωποι άραγε τι κάνουν;

Προβάλλουν ως επαίτες και ως εκπρόσωποι ενός "αναξιόπιστου" κράτους το οποίο δεν "είναι ευρωπαϊκό και δεν ανήκει στην Ευρώπη" - όπως δηλώνει  ο απόγονος των ναζιστών, χερ Σόιμπλε;

Πόση κατάντια ακόμη;