Unicef : Φόβος για απαγωγές εκατοντάδων παιδιών στο Νότιο Σουδάν

 του Μ ...

H Unicef εξέφρασε φόβους ότι «εκατοντάδες» παιδιά απήχθησαν στα μέσα Φεβρουαρίου στο βορειοανατολικό Νότιο Σουδάν, επιρρίπτοντας ευθύνες για πρώτη φορά σε μία παραστρατιωτική οργάνωση, που πρόσκειται στην κυβέρνηση, σύμφωνα με ένα δελτίο τύπου που εξέδωσε.

Ειδικότερα, την περασμένη εβδομάδα, το Ταμείο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά είχε καταγγείλει ότι 89 ανήλικοι είχαν πέσει θύματα απαγωγής στην πόλη Ουαού Σιλούκ, στην πολιτεία του Άνω Νείλου (βορειοανατολικά). Η Unicef είχε επιπλέον προειδοποιήσει ότι ο αριθμός των απαχθέντων είναι μεγαλύτερος. 

Το Ταμείο του ΟΗΕ για τα Παιδιά «πιστεύει τώρα ότι τα παιδιά που έχουν απαχθεί είναι το πιθανότερο εκατοντάδες» επισημαίνεται σε μία ανακοίνωση που εστάλη χθες. 

Η επίθεση κατά τη διάρκεια της οποίας τα παιδιά— όπως επίσης και ενήλικες άνδρες σύμφωνα με την οργάνωση —απήχθησαν σημειώθηκε την 15η και 16η Φεβρουαρίου.

Ο εκπρόσωπος τύπου της προεδρίας του Νοτίου Σουδάν, Ατένι Ουέκ Ατένι, είχε καταδικάσει σθεναρά την απαγωγή, υποστηρίζοντας ότι οι δράστες της απαγωγής των παιδιών είναι μαχητές «της Μπόκο Χαράμ του Νοτίου Σουδάν».

Έπειτα από 2 εβδομάδες ερευνών, η Unicef πιστεύει ότι η παραστρατιωτική οργάνωση με αρχηγό τον Τζόνσον Ολονί, που ελέγχει την περιοχή και έχει ήδη κατηγορηθεί κατά το παρελθόν από τη μη κυβερνητική οργάνωση Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch) ότι στρατολογεί παιδιά για να πάρουν μέρος σε μάχες, είναι υπεύθυνη για αυτές τις απαγωγές. 

«Αυτή η παραστρατιωτική οργάνωση βρίσκεται πίσω από τις δυνάμεις SPLA (Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός του Σουδάν, οι ένοπλες δυνάμεις) της κυβέρνησης» συνέχισε η Unicef, διευκρινίζοντας ότι ο στρατός του Νοτίου Σουδάν υποστηρίζει ότι δεν ελέγχει την ένοπλη οργάνωση.

Σύμφωνα με το Ταμείο του ΟΗΕ για τα Παιδιά πολλοί ανήλικες έχουν εντοπιστεί σε ένα στρατόπεδο εκπαίδευσης κοντά στο Ουαού Σιλούκ, ενώ σε κάποιους άλλους, ηλικίας μόλις 12 ετών, τους έχουν ήδη δώσει όπλα στην επαρχία Μελούτ (πολιτεία του Άνω Νείλου).

Η οργάνωση εκφράζει φόβους ότι θα τα στείλουν να πολεμήσουν σε περιοχή λίγο πιο βόρεια, στο Κάκα.

Από την έναρξη του εμφυλίου το Δεκέμβριο του 2013, η Unicef εκτιμά ότι περίπου 12.000 παιδιά, κυρίως αγόρια, έχουν στρατολογηθεί τόσο από τις ένοπλες δυνάμεις του Νοτίου Σουδάν όσο και από τις δυνάμεις των ανταρτών.

Σημείωμα του ΕΤΧΣ: Το μνημόνιο συνδέεται με τη δανειακή σύμβαση !

Διευκρινιστικό σημείωμα για τη σχέση μεταξύ της Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης και του Μνημονίου Κατανόησης εξέδωσε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

  Αναλυτικά το σημείωμα έχει ως εξής:

Master Financial Assistance Facility Agreement (MFFA) 

The Greek Master Financial Assistance Facility Agreement (MFFA) is a legal contract between the European Financial Stability Facility (EFSF), the Greek government, the Greek central bank, and the Hellenic Financial Stability Fund (HFSF), which is Greece’s national bank recapitalisation fund. It specifies the terms and conditions of the financial assistance to Greece, regarding e.g. the loan amount, availability period, fees, interest and repayment. It is signed by the EFSF CEO and the Greek Finance Minister.

The provision of financial assistance under the MFFA is conditional upon Greece’s compliance with policy reform measures set out in the Memorandum of Understanding (MoU), which was agreed by Greece, the European Commission, and the ECB. The MoU is a separate and self-standing document, but is linked to the MFFA - no disbursement can be made without MoU compliance, which is assessed by the institutions. 

The Greek MFFA originally expired on 31 December 2014. But on 19 December 2014, the EFSF Board of Directors decided to grant a technical extension until 28 February 2015. On 27 February 2015 the EFSF Board of Directors decided to further extend the Greek MFFA by four months until 30 June 2015. 

In addition, it should be noted that the MoU is a document that is often updated when a review takes place, potentially reflecting new circumstances and the need to adapt the list of policy measures to be implemented. The MoU (unlike the MFFA) did not have to be extended because it has no termination date.

  Ειδικότερα, όπως αναφέρει το Ταμείο, η Κύρια Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης είναι ένα νομικό συμβόλαιο μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ) της ελληνικής κυβέρνησης, της ελληνικής κεντρικής τράπεζας και του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας το οποίο είναι το ταμείο της Ελλάδας για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Η Σύμβαση καθορίζει τους όρους και τις προϋποθέσεις της χρηματοδοτικής βοήθειας της Ελλάδας κυρίως σε ό,τι αφορά στο ύψος των δανείων, στην περίοδο διαθεσιμότητας των πόρων, στα τέλη, στα επιτόκια και στην αποληρωμή και έχει υπογραφεί από τον επικεφαλής του ΕΤΧΣ και τον Έλληνα υπουργό οικονομικών.

Σύμφωνα με το Ταμείο, η παροχή χρηματοδοτικής βοήθειας υπό την Κύρια Σύμβαση τελεί υπό την αίρεση της συμμόρφωσης της Ελλάδας με τις πολιτικές και τα μέτρα που προβλέπονται στο Μνημόνιο Κατανόησης το οποίο συμφωνήθηκε από την Ελλάδα, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ΕΚΤ. Το Μνημόνιο Κατανόησης είναι ένα ξεχωριστό και αυτόνομο έγγραφο το οποίο συνδέεται όμως με την Κύρια Σύμβαση. Καμία εκταμίευση δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη συμμόρφωση με το Μνημόνιο, η οποία αξιολογείται από τους θεσμούς, υπογραμμίζει το Ταμείο.

Η Κύρια Σύμβαση της Ελλάδας εξέπνευσε αρχικά στις 31/12/14. Ωστόσο στις 19/12/14 το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΤΧΣ αποφάσισε την τεχνική επέκτασή του ως τις 28/2/15. Στις 27 Φεβρουαρίου 2015 το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΤΧΣ αποφάσισε την περαιτέρω επέκταση της Κύριας Σύμβασης κατά 4 μήνες, έως τις 31 Ιουνίου 2015.

Παράλληλα θα πρέπει να σημειωθεί ότι το Μνημόνιο Κατανόησης είναι ένα έγγραφο το οποίο επικαιροποιείται συχνά όταν πραγματοποιείται αξιολόγηση, αντανακλώντας εν δυνάμει τις διαμορφούμενες καταστάσεις και την ανάγκη προσαρμογής του καταλόγου των μέτρων πολιτικής που θα πρέπει να εφαρμοστούν, τονίζει το Ταμείο.

Το Μνημόνιο Κατανόησης (σε αντίθεση με την Κύρια Σύμβαση) δεν έπρεπε να επεκταθεί καθώς δεν περιλαμβάνει ημερομηνία ολοκλήρωσής του, καταλήγει το Ταμείο.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τους "θεσμούς" και τους εταίρους  η υλοποίηση της δανειακής σύμβασης είναι άρρηκτα δεμένη με το "Μνημόνιο Κατανόησης" και ακόμη  δεν χρειάζεται "επέκταση" αφού δεν περιλαμβάνει τελική ημερομηνία ολοκλήρωσης.

Είναι, δηλαδή, "διαρκές" - non stop -   ένας αέναος βρόγχος  για τη χώρα και το λαό μας.

Αυτή είναι η ουσία των πραγμάτων και δεν αλλάζει με τους εξωραϊσμούς, τους λεκτικούς ακροβατισμούς και την προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανίσει τελείως διαφορετικά την τελευταία συμφωνία.

Μπορεί ν' αλλάξει μόνο με την αποφασιστική σύγκρουση με τις πολιτικές και τις δομές - τόσο στο εσωτερικό όσο και τις διεθνείς και ευρωπαϊκές - που γεννούν αυτά τα δεσμά.     

ΔΝΤ - Κομισιόν: Απροθυμία προηγούμενων κυβερνήσεων στην αντιμετώπιση φοροδιαφυγής

του Μ ...

Σε μια έκθεση τους, 121 σελίδων, το ΔΝΤ και η Κομισιόν, αναφέρονται στις παθογένειες του φορολογικού συστήματος στην Ελλάδα, επισημαίνοντας ιδιαίτερα την απροθυμία των προηγούμενων κυβερνήσεων να κλείσουν τα παράθυρα φοροδιαφυγής.

Στην έκθεση, που δημοσιεύει η Καθημερινή, εκτός από την απροθυμία των κυβερνώντων αναφέρονται επίσης οι καθυστερήσεις στις επιστροφές φόρων, στο φόβο των εφοριακών για ποινικές ευθύνες αλλά και στην αποτυχία επίτευξης αυτονομίας της φορολογικής διοίκησης.

Όπως επισημαίνεται παρά τις συνεχείς επισημάνσεις δεν υπήρχε βούληση να κλείσουν τα “παράθυρα” με αποτέλεσμα να δικαιολογούνται έσοδα από παράνομες δραστηριότητες. Ενδεικτικά αναφέρεται πως έχουν εντοπισθεί φορολογούμενοι, ακόμα και εφοριακοί, να χρησιμοποιούν κερδισμένα δελτία ΟΠΑΠ για να δικαιολογήσουν αδήλωτα εισοδήματα, ωστόσο δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα κάτι για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα. Τα κλιμάκια θεωρούν απίθανο ο επικεφαλής να μην είναι πολιτική τοποθέτηση, όπως επίσης απίθανες θεωρούν τη λήψη πειθαρχικών μέτρων για τους υπαλλήλους του υπουργείου Οικονομικών, την εξουσία επιλογής προσωπικού και την εφαρμογή της νομοθεσίας.

Στην έκθεση υπογραμμίζεται πως παρά το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων έχουν στηρίξει τις εξαγγελίες τους στην πάταξη της φοροδιαφυγής, ωστόσο φαίνεται ότι καμία δεν ήθελε να χάσει το γενικό πρόσταγμα για τους διενεργούμενους ελέγχους, την επιλογή προσωπικού, ακόμα και να κλείσει τις τρύπες που οδηγούν στη φοροδιαφυγή.

«Η ικανότητα εστίασης των πόρων της φορολογικής διοίκησης σε τομείς όπου οι κίνδυνοι είναι υψηλότεροι και η απόδοση σε φόρους μεγαλύτερη είναι ο γνώμονας που πρέπει να καθοδηγεί τις προτεραιότητες. Κύριοι επιχειρησιακοί τομείς –οι έλεγχοι, η επίλυση διαφορών και η αναγκαστική είσπραξη– εξακολουθούν να δυναστεύονται από την ανησυχία ότι οι υπάλληλοι μπορεί να υποστούν δίωξη εάν αφήσουν υποθέσεις να παραγραφούν: το κλιμάκιο πληροφορήθηκε ότι οι προτεραιότητες καθορίζονται σ’ αυτή τη βάση. Έτσι γεννάται ένα διοικητικό κλίμα αδράνειας, που είναι αντιπαραγωγικό. Συνεπώς, οι φορολογικοί έλεγχοι δεν καταπιάνονται με τα τρέχοντα ζητήματα, οι συνθετότερες αποφάσεις επίλυσης διαφορών δεν λαμβάνονται καθόλου, οι δε ανεπαρκείς πόροι αναγκαστικής είσπραξης κυνηγούν τις παλαιές οφειλές (με κάκιστη προοπτική)», αναφέρεται μεταξύ άλλων.

Περί αυτονομίας

Σύμφωνα πάντα με την Καθημερινή, σχετικά με την αυτονομία επισημαίνεται πως η αποτυχία επίτευξης των ελάχιστων προϋποθέσεων αυτονομίας μπορεί να αποδοθεί στην έλλειψη δυνατότητας, στην ατομική αντίσταση που προβάλλεται από ορισμένους, αλλά και στην έλλειψη πολιτικής στήριξης. Μέρος της επιτυχίας στην επιδίωξη της αυτονομίας μπορεί να αποδοθεί στις ειλικρινείς προσπάθειες της ΓΓΔΕ και των αξιωματούχων της. Ωστόσο, το αναπόδραστο συμπέρασμα είναι ότι ο ελάχιστος βαθμός επιχειρησιακής και διοικητικής αυτονομίας που απαιτείται για την αποτελεσματική και αποδοτική διοίκηση εσόδων δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί εντός ενός λογικού χρονικού ορίζοντα μέσα στο υφιστάμενο πλαίσιο θεσμών και διακυβέρνησης.

Επιπλέον, σημειώνονται μεγάλες καθυστερήσεις στις επιστροφές φόρων. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ξεπερνούν τα 2 δισ. οι ανεξόφλητες αιτήσεις επιστροφών φόρου εισοδήματος οι οποίες διεκπεραιώνονται όταν επίκειται η παραγραφή τους.

Ειδικότερα

1. Η διοίκηση εσόδων να είναι ξεχωριστός φορέας με όλες τις επιχειρησιακές λειτουργίες. Αυτή η προϋπόθεση απαιτεί να ολοκληρωθούν οι μεταβιβάσεις αρμοδιοτήτων προς τη ΓΓΔΕ, τη θέσπιση της ερευνητικής λειτουργίας, τη διευθέτηση της επικάλυψης με το ΣΔΟΕ και την πλήρη υλοποίηση της νέας οργανωτικής διάρθρωσης με βάση τις επιτελούμενες λειτουργίες. Η πλήρης επίτευξη της ελάχιστης προϋπόθεσης αυτονομίας κρίνεται απίθανη, δεδομένης της παρούσας έλλειψης πολιτικής βούλησης για να διαμορφώσει, να εξοπλίσει πλήρως και να εξουσιοδοτήσει τη λειτουργία των φορολογικών ερευνών.
2. Η/Ο επικεφαλής να έχει εξουσιοδότηση να διαχειρίζεται και να επιβάλει τους περί εσόδων νόμους. Συνεχώς τίθενται εμπόδια καθ’ οδόν, ενώ οι προσπάθειες για να εξαλειφθούν αυτά καθυστερούν απελπιστικά. Και ετούτη η προϋπόθεση αυτονομίας είναι απίθανο να επιτευχθεί εξαιτίας του άκρως κατακερματισμένου νομικού συστήματος, που επιβαρύνεται και από την επικρατούσα νομική τυπολατρία.
3. Η/Ο επικεφαλής να είναι μη πολιτική τοποθέτηση 5ετούς θητείας – ο ισχύων Ν.4093 δεν φαίνεται να αποτελεί εγγύηση έναντι των πολιτικών παρεμβάσεων σ’ αυτόν τον τομέα, κάτι που και στο μέλλον είναι απίθανο να αλλάξει.
4. Εξουσία σχεδιασμού και αλλαγής οργανωτικής διάρθρωσης. Η προϋπόθεση αυτή ικανοποιείται εξ ολοκλήρου κατά τον νόμο, όμως, κατά κανόνα, δεν έχει αξιοποιηθεί πλήρως όποτε έχουν θεσπιστεί νόμοι για την ίδια αυτή οργανωτική αλλαγή. Επίσης κι αυτή ακόμη η νέα αρμοδιότητα της ΓΓΔΕ φαίνεται να χωλαίνει εξαιτίας της βραδυπορίας του νομικού φορμαλισμού που χαρακτήριζε το προγενέστερο καθεστώς έγκρισης. Πάντως, εν καιρώ, η αυτονομία σ’ αυτόν τον τομέα πρέπει να είναι εφικτή.
5. Δυνατότητα μεταφοράς κονδυλίων, ώστε να υπάρχει επιχειρησιακή ευελιξία. Έχει επιτευχθεί ως ένα βαθμό, όμως το απώτερο ζητούμενο, δηλαδή ένα καθεστώς προϋπολογισμού ευέλικτο και ανταποκρινόμενο στις ανάγκες, φαίνεται ότι συνεχίζει να παραμένει άπιαστο.
6. Εξουσία της διοίκησης εσόδων να προβαίνει, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό, στην επιλογή, εξέλιξη και τοποθέτηση προσωπικού. Οι προσπάθειες για να επιτευχθεί αυτή η προϋπόθεση, δεν τελεσφόρησαν. Υπό τις παρούσες συνθήκες ετούτη η προϋπόθεση αυτονομίας δεν μπορεί να εκπληρωθεί και μάλιστα ενόψει της απουσίας ανταπόκρισης από τους υπόλοιπους εμπλεκομένους.

Deutsche Welle: Ελλάδα, το πιο βάρβαρο παράδειγμα οικονομικού σφάλματος

του Μ …

Στο επίκεντρο του σχολιασμού του γερμανόφωνου τύπου βρίσκεται σήμερα η έγκριση της δανειακής σύμβασης για την Ελλάδα από τη γερμανική βουλή.

Η Deutsche Welle επισημαίνει: «Τις συνέπειες οικονομικών σφαλμάτων τις ζουν πολλοί άνθρωποι με πολύ σκληρό τρόπο. Η Ελλάδα είναι απλά το πιο βάρβαρο παράδειγμα. Η Ευρώπη χρειάζεται επιτέλους μια σταθερή αλλά και ηθική βάση. Αυτή τη στιγμή εκατομμύρια άνθρωποι στην Ευρώπη δεν έχουν οικονομική προοπτική. Εκεί βρίσκεται συσσωρευμένη πολύ εκρηκτική δύναμη. Στον κατάλογο των σφαλμάτων ανήκει για παράδειγμα η παραβίαση της ελευθερίας του τύπου στην Ουγγαρία αλλά και στην Ιταλία επί εποχής του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Όσο όμως και να διαφέρουν μεταξύ τους οι παραβιάσεις των Ευρωπαϊκών Συνθηκών, ο καθένας με τον τρόπο του υποσκάπτει το κοινό οικοδόμημα».

"Η κυβέρνηση στην Αθήνα έχει μια ευκαιρία μετά τα μεγάλα λόγια να προσγειωθεί στην πραγματικότητα"

Η Welt του Βερολίνου σχολιάζει: «Η Ελλάδα πήρε άλλους τέσσερις μήνες χρόνο ώστε να μπορέσει να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της απέναντι στο δεύτερο ευρωπαϊκό πακέτο βοήθειας. Αυτό είναι ορθό και καλό. Ο κυβερνητικός συνασπισμός, όπως δήλωσε ο Σόιμπλε, ήθελε να κερδίσει χρόνο ώστε το δεύτερο πακέτο να έχει επιτυχία. Η κυβέρνηση στην Αθήνα έχει μια ευκαιρία μετά τα μεγάλα λόγια να προσγειωθεί στην πραγματικότητα».

Tα χρέη του ενός είναι ο πλούτος του άλλου...

Για το ίδιο θέμα η ελβετική Neue Zürcher Zeitung γράφει: «Στην πραγματικότητα όλοι όσοι ψήφισαν υπέρ διατηρούσαν τις αμφιβολίες τους. Σε κάθε περίπτωση ψήφισαν χωρίς ενθουσιασμό. Πολλοί βουλευτές των Χριστιανικών Κομμάτων αλλά και Σοσιαλδημοκράτες είχαν επιφυλάξεις διότι έλλειπε η εμπιστοσύνη απέναντι στις διαβεβαιώσεις των Ελλήνων».

Για αλληλεγγύη και αξιοπιστία κάνει λόγο η FAZ

Η ΤΑΖ σημειώνει: «Επενδύσεις αντί λιτότητα είναι ο μόνος δρόμος εξόδου από την κρίση. Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε όμως δεν θέλουν να το δουν αυτό. Διότι τα χρέη του ενός είναι ο πλούτος του άλλου, και κυρίως της Γερμανίας. Μια ματιά στο εμπορικό ισοζύγιο πιστοποιεί αυτή την άποψη. Το τίμημα είναι υψηλό και η Ευρώπη κάθε μέρα αποξενώνεται. Κι ενώ στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ, στην Ισπανία οι Podemos, και στην Ιρλανδία το Sinn Fein, διαμορφώνουν μια εναλλακτική που προέρχεται από κάτω, ο Σόιμπλε και η Μέρκελ με την ανεύθυνη πολιτική τους δίνουν επιχειρήματα στους δεξιούς λαϊκιστές στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη να μιλάνε με μίσος για τους «τεμπέληδες».

Τέλος, η Frankfurter Allgemeine Zeitung επισημαίνει: «Εάν η αλληλεγγύη σχετίζεται με την αξιοπιστία, όπως είπε ο υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε, τότε η συναίνεση της βουλής για την παράταση της βοήθειας προς την Ελλάδα δεν έχει σχέση με αλληλεγγύη. Διότι κανείς δεν συνδέει την αξιοπιστία με την νέα ελληνική κυβέρνηση. Η κυβέρνηση Τσίπρα εμφανίζεται καθημερινά ως μια ομάδα που προσπαθεί με τεχνάσματα να παραπλανήσει και στόχος της είναι να ικανοποιήσει όσο λιγότερες από τις υποχρεώσεις της σε αντάλλαγμα της οικονομικής βοήθειας που πήρε.»

Στα ίχνη του Βίνσεντ βαν Γκογκ - 125 χρόνια από το θάνατό του

Κανείς δεν τον ήξερε μέχρι που αυτοκτόνησε. Φέτος όμως ολόκληρη η Ευρώπη τιμά τα 125 χρόνια από το θάνατό του. Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ είναι ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους όλων των εποχών.

«Το χωριό του Βίνσεντ βαν Γκογκ» έτσι ονομάζεται μια μικρή ολλανδική κωμόπολη στην επαρχία Μπράμπαντ. Όμορφα γραφικά σπιτάκια χτισμένα με τούβλα και μικρούς παραδεισένιους κήπους συνθέτουν το τοπίο. Στην μικρή αυτή πόλη, στη Νουένεν, ο διάσημος σήμερα ζωγράφος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Η μοναξιά όμως και η ανάγκη για χρήματα τον ανάγκασαν να επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι στη Νούενεν.

Ακόμα και σήμερα μπορεί κανείς να διακρίνει πολλά από τα μοτίβα που τον ενέπνευσαν. Σίγουρα πάντως στην ολλανδική αυτή πόλη ο διασημότερος ζωγράφος της χώρας ήταν πολύ παραγωγικός. «Τουλάχιστον 550 έργα φιλοτέχνησε. Το ένα τέταρτο της συνολικής παραγωγής του» δηλώνει η ιστορικός τέχνης Σιμόνε βαν ντερ Χάιντε.

Η καλύβα που φάνταζε παλάτι…

"Γέφυρα Λανγκλουά", 1888

Είκοσι τρεις ολόκληρους μήνες έμεινε στην περιοχή, τόσο πολύ όσο πουθενά αλλού κατά τη διάρκεια της ζωής του. Το γκρίζο μικρό σπιτάκι που ζούσε η οικογένεια βαν Γκονγκ υπάρχει μέχρι σήμερα. Στα μάτια τότε του ζωγράφου το σπίτι αυτό θα φάνταζε πραγματικό παλάτι μετά από τόσους μήνες στερήσεων. Για πρώτη φορά στη ζωή του είχε δικό του ατελιέ. Η Νουένεν ήταν ο τελευταίος σταθμός μετά από μια σειρά μεγάλων αποτυχιών. Χάγη, Παρίσι, Λονδίνο, Βρυξέλλες, Μπορινάζ: σε όλες αυτές τις πόλεις δεν έμενε παρά για λίγες εβδομάδες.

Οικονομικά η κατάσταση είναι δραματική. Δεν μπορεί να διαλέξει ένα σωστό επάγγελμα που να του αποφέρει χρήματα. Προσπαθεί να εργαστεί στο ναυτικό, ως έμπορος τέχνης, σαν ιερέας, μέχρι να καταλήξει ότι η ζωγραφική είναι αυτό που θέλει να κάνει.

Φέτος σε ολόκληρη την Ευρώπη διοργανώνονται εκθέσεις και εκδηλώσεις με στόχο να εορταστούν τα 125 χρόνια από το θάνατό του. Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ δεν άφησε όμως μόνο τη ζωγραφική του ως κληρονομιά. Άφησε και 2.000 με 3.000 γράμματα. Τα 600 από αυτά απευθύνονταν στον αδελφό του Τέο. Άθικτα πάντως μέχρι σήμερα έχουν μείνει 820 γράμματα. Πρόκειται για υπέροχα χρονογραφήματα της εποχής του στα οποία περιγράφει τις σκέψεις του γύρω από τη ζωή του ως καλλιτέχνη αλλά και στα οποία εξομολογείται τον μεγάλο και χωρίς ανταπόκριση έρωτα για την ωραία γειτονοπούλα Μαργκό Μπέγκεμαν.

Σημαντικές εκθέσεις στην Ολλανδία

Αυτοπροσωπογραφία, 1887

Μια μικρή επιλογή των έργων του από την περίοδο που έζησε στη Νουένεν παρουσιάζει το μουσείο Νordbrabant στο Χερτογκενμπός. Εκεί αντιπαραβάλλονται έργα του μεγάλου βρετανού ζωγράφου Ντέιβιντ Χόκνι, ο οποίος είναι ένα μεγάλος θαυμαστής του ολλανδού ζωγράφου.

Όποιος όμως θέλει να θαυμάσει τα εκρηκτικά χρώματα του Βίνσεντ βαν Γκογκ, τότε θα πρέπει να επισκεφθεί το μουσείο Kröller Müller στο Ότερλο. Το μουσείο φέρει το όνομα της συλλέκτριας Helene Kröller Müller, η οποία από το 1907 μέχρι το 1922 συνέλεγε έργα του ολλανδού ζωγράφου και κατάφερε να φτιάξει μια από τις σημαντικότερες συλλογές στον κόσμο. Και μάλιστα τη μεγαλύτερη ιδιωτική συλλογή με έργα του ολλανδού ζωγράφου.

Μια πάντως από τις σπουδαιότερες εκθέσεις φέτος θα είναι το Σεπτέμβριο στο μουσείο van Gogh στο Άμστερνταμ. Στην έκθεση θα αντιπαραβάλλονται έργα του Έντβαρντ Μουνκ.

Διπλό κτύπημα από το Σόιμπλε: "Πιστωτικό γεγονός αν δεν πληρωθούν οι δανειστές" και αυστηρές προειδοποιήσεις και ολίγη από ... αναγνώριση των γνώσεων Τσίπρα - Βαρουφάκη!

Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κάλεσε εκ νέου την κυβέρνηση της Ελλάδας να χρησιμοποιήσει την τετράμηνη παράταση της δανειακής της σύμβασης για να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις που δεσμεύθηκε να προωθήσει, αν θέλει να εξασφαλίσει διεθνή οικονομική βοήθεια και στο μέλλον.

Την περασμένη εβδομάδα η Ελλάδα υπέβαλε έναν κατάλογο μεταρρυθμίσεων που σχεδιάζει να εφαρμόσει ως τα τέλη του Ιουνίου στο Eurogroup, που τον ενέκρινε, ανοίγοντας τον δρόμο για την παράταση της δανειακής σύμβασης. Ο Σόιμπλε είπε στο γερμανικό δημόσιο τηλεοπτικό δίκτυο ARD ότι δεν έχει καμιά εγγύηση ότι η κυβέρνηση της Ελλάδας θα προωθήσει πράγματι τις μεταρρυθμίσεις στο διάστημα που μεσολαβεί.

«Ελπίζω όμως ότι θα το πράξει, διότι είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας και επίσης λόγω της ευθύνης της έναντι της Ευρώπης. Αλλά κυρίως επειδή είναι προς το δικό της συμφέρον. Η Ελλάδα πραγματικά πρέπει να γνωρίζει ότι αν θέλει βοήθεια, πρέπει να τηρήσει τις συμφωνίες που έχει κάνει», είπε ο Σόιμπλε.

Χθες Σάββατο η ελληνική κυβέρνηση ανέφερε ότι εξετάζει το πώς θα γίνει η αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, εξηγώντας ότι αντιμετωπίζει προβλήματα όσον αφορά την κάλυψη των αναγκών για την καταβολή οφειλών στους διεθνείς πιστωτές.

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε συνέχισε: αν (ο υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας Γιάνης Βαρουφάκης) δεν κάνει την πρώτη αποπληρωμή έγκαιρα, τότε θα πρόκειται για το λεγόμενο πιστωτικό γεγονός, και δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του και να φέρω την ευθύνη για όσα θα συνέβαιναν σε αυτή την περίπτωση στην Ελλάδα».

Ο Σόιμπλε επανέλαβε ότι η Αθήνα θα λάβει τα κεφάλαια το καλοκαίρι εάν η ελληνική κυβέρνηση τηρήσει τους όρους στους οποίους έχει συμφωνήσει, πρόσθεσε όμως: «Αλλά εάν δεν συμβεί αυτό, δεν θα καταβληθούν χρήματα. Αυτό επαφίεται αποκλειστικά στα χέρια όσων βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης στην Αθήνα».

Η ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας ενέκρινε την παράταση της δανειακής συμφωνίας με την Ελλάδα την Παρασκευή, αλλά πολλοί στο Βερολίνο εξέφρασαν οργή διότι η Αθήνα ανέφερε ότι χρησιμοποίησε μια «δημιουργική ασάφεια» ώστε να εξασφαλίσει ένα περιθώριο από τους εταίρους τους.

Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας επανέλαβε ότι η απόφαση της Μπούντεσταγκ προχθές δεν ήταν εύκολη για πολλούς από τους συναδέλφους του και πρόσθεσε: «Εάν μας έλεγαν, ταυτόχρονα, ότι δεν εννοούσαν όλα όσα μας είπαν — αυτός δεν είναι συνετός τρόπος συμπεριφοράς». Ο Σόιμπλε επέμεινε ότι οι συμφωνίες που έχει συνάψει η κυβέρνηση της Ελλάδας είναι σημαντικότερες από τη ρητορική της.

 Ενώ ξεκάθαρα μηνύματα προς την ελληνική κυβέρνηση, από τα οποία δεν λείπουν και οι προειδοποιήσεις έστειλε σήμερα ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και μέσα από την εφημερίδα Bild - τη γνωστή και μη εξαιρετέα.

Σκληρή χαρακτηρίζει τη διαδικασία που προηγήθηκε της ψηφοφορίας στη γερμανική βουλή για το ελληνικό αίτημα ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. «Έπρεπε να φροντίσω ώστε να μην υπάρξει συμφωνία που θα αφήνει ανοιχτά παραθυράκια. Η Ελλάδα πρέπει να εκπληρώσει τους όρους, μόνον τότε θα λάβει την προβλεπόμενη βοήθεια», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Σόιμπλε, επαναλαμβάνονταν ότι το λόγο έχει τώρα ο Αλέξης Τσίπρας και πως εάν η Ελλάδα δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις της δεν θα υπάρξει περαιτέρω βοήθεια.

Ο ίδιος θεωρεί πάντως τη νέα κυβέρνηση ικανή να εφαρμόσει τα αναγκαία μέτρα, να δημιουργήσει μια αποτελεσματικότερη φορολογική διοίκηση και τελικά να εκπληρώσει τους όρους. «Είπα στον κ. Βαρουφάκη ότι ισχύει η πρότασή μου να βοηθήσουν γερμανοί εφοριακοί την Ελλάδα».

Τσίπρας και Βαρουφάκης «διαθέτουν καλή μόρφωση και γνώσεις»

«O έλληνας συνάδελφός μου αξίζει το σεβασμό, όπως όλοι οι υπόλοιποι. Άλλωστε μου συμπεριφέρθηκε πολύ σωστά»

Σε ερώτηση εάν εμπιστεύεται τον Γιάνη Βαρουφάκη, ο κ. Σόιμπλε απαντά ότι «ο έλληνας συνάδελφός μου αξίζει το σεβασμό, όπως όλοι οι υπόλοιποι. Άλλωστε μου συμπεριφέρθηκε πολύ σωστά. Θα ήταν όμως χρήσιμο η ελληνική κυβέρνηση να μην μιλάει με τρόπο που να δυσκολεύει τους υπόλοιπους ευρωπαίους στο να πείθουν τους πολίτες τους (σσ. για το ελληνικό ζήτημα)».

Αναφερόμενος στον έλληνα πρωθυπουργό και στον υπουργό Οικονομικών, ο κ. Σόιμπλε εξαίρει τις ικανότητές τους, λέγοντας ότι «διαθέτουν καλή μόρφωση και γνώσεις. Πρέπει ωστόσο να δίνεται χρόνος σε μια νέα κυβέρνηση. Η διακυβέρνηση είναι ένα ραντεβού με την πραγματικότητα», όπως λέει.

Ερωτηθείς για το ενδεχόμενο η Ελλάδα να χρειαστεί και νέο πακέτο βοήθειας, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών διευκρινίζει ότι αυτό θα αποσαφηνιστεί όταν θα έχει ολοκληρωθεί το τρέχον πρόγραμμα προειδοποιώντας ότι σε αυτή την περίπτωση «ό,τι και αν συμβεί, θα θέσουμε πολύ αυστηρά κριτήρια».

Σχολιάζοντας τέλος τα σενάρια περί εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, ο κ. Σόιμπλε επαναλαμβάνει ότι «δεν θέλουμε το Grexit. Eίμαστε αλληλέγγυοι, αλλά δεν εκβιαζόμαστε. Κανείς δεν επέβαλε στους Έλληνες το πρόγραμμα βοήθειας. Είναι λοιπόν τελείως στο χέρι της κυβέρνησης στην Αθήνα».

Όπως σχολιάζουν οι συντάκτες της Bild, παρά των σκληρών διαπραγματεύσεων με τη νέα ελληνική κυβέρνηση ο γερμανός υπ. Οικονομικών εμφανίστηκε στη συνέντευξη αυτή «χαλαρός και με καλή διάθεση» ενώ «προκαλεί έκπληξη με τους συμφιλιωτικούς του τόνους».

Μια στο καρφί, λοιπόν, και μια στο πέταλο από το Σόιμπλε ...

Στη γνωστή τακτική του σκωτσέζικου ντους ...  χωρίς, όμως, να παρεκκλίνει από τη βασική του γραμμή ... 

Πού διαφωνούμε με το ΣΥΡΙΖΑ – Ορισμένες σκέψεις για τον πρώτο μήνα της νέας κυβέρνησης

 Μπορεί ο χρόνος που μεσολαβεί ανάμεσα στις εκλογές της 25^ης του Γενάρη μέχρι σήμερα να μην είναι πολύς – ένας μήνας και λίγες ημέρες.

 Ωστόσο,  είναι πολύ μεστός και προσφέρεται για ορισμένες γενικότερες εκτιμήσεις για την πορεία της νέας κυβέρνησης.

 Θεωρούμε χρέος μας να τοποθετηθούμε – όπως κάνουμε πάντα – με σαφήνεια και ειλικρίνεια απέναντι στις τελευταίες εξελίξεις.

Τρία βασικά στοιχεία μας κινούν σ’ αυτή την εκτίμηση: είναι οι προγραμματικές εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης – είναι υπογραφή της νέας συμφωνίας με το Eurogroup και τους θεσμούς – και τέλος είναι η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής και ειδικά η τοποθέτηση του πρωθυπουργού και Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος επανέλαβε ότι «στις 25 του Γενάρη τελείωσαν τα Μνημόνια …».

Πού διαφωνούμε, λοιπόν, και ποια σημεία θα θέλαμε να τονίσουμε:

1. Παρά τον ισχυρισμό … τα Μνημόνια δεν τέλειωσαν. Αντιθέτως είναι πλήρως εδώ!

Τι θα γίνει με τις απώλειες εισοδήματος 25 – 50% για τους περισσότερους εργαζόμενους, συνταξιούχους, για την τεράστια πλειοψηφία του ελληνικού λαού; Δεν υπάρχει ούτε μια δήλωση – έστω αναγνώρισης – από την πλευρά της κυβέρνησης για την ανάγκη αποκατάστασης των λαϊκών εισοδημάτων.

Τι θα γίνει με τους ανέργους και τις κατεστραμμένες ζωές; Με την ανεργία του 26% και την ανεργία των νέων που φτάνει στα 60%; Πώς θα «διορθωθεί» αυτό το δραματικό γεγονός;

Με τους εφαρμοστικούς νόμους που έχουν ψηφιστεί τα τελευταία πέντε χρόνια και συντρίβουν κάθε πλευρά της οικονομικής, κοινωνικής και προσωπικής ζωής των Ελλήνων και οι οποίοι είναι πλήρως σε ισχύ, τι θα γίνει επίσης;

Από τις έκτακτες εισφορές, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τη καταβαράθρωση μισθών και εισοδημάτων, τις συνενώσεις ή και το κλείσιμο των σχολείων, τη διάλυση των νοσοκομείων και δεκάδες άλλες πλευρές της καθημερινής μας ζωής …

Αυτό είναι το πραγματικό Μνημόνιο

Και φυσικά είναι και η ένταξη των δανειακών συμβάσεων στο αγγλικό δίκαιο με τη δέσμευση της ελληνικής δημόσιας περιουσίας η οποία συνοδεύεται και με την απειλή για δέσμευση και δήμευση της περιουσίας μεγάλου μέρους των πολιτών.

2. Τι θα γίνει με το Δημόσιο Χρέος της χώρας;

Θυμίζουμε ότι στην προμετωπίδα του προεκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν:

« … η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους, ώστε να γίνει βιώσιμο με τεχνική  που δεν θα ζημιώνει τους λαούς της Ευρώπης, αλλά μέσω των συλλογικών ευρωπαϊκών μηχανισμών. Έγινε για τη Γερμανία το 1953. Να γίνει και για την Ελλάδα το 2015.»

Ήδη και αυτή η διατύπωση ήταν ιδιαίτερα προβληματική και άφηνε πολλά περιθώρια συμβιβασμών.

Όμως, και σε σχέση με αυτή  έχει αναδιπλωθεί η κυβέρνηση, υπογράφοντας τη συγκεκριμένη συμφωνία με τους «εταίρους».

Για να μην πάμε πιο πίσω στις προεκλογικές δηλώσεις του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο του 2012:

«Και επιτρέψτε μου μια πρόβλεψη, σ’ αυτό το σημείο: Με το Μνημόνιο και με τη νέα σύνθεση του δημόσιου χρέους, όπου το χρέος σε ιδιώτες αντικαθίσταται με θεσμικό και διακρατικό υπό το αγγλικό δίκαιο, θα πρέπει να ξεχάσουμε το δανεισμό από τις αγορές, τουλάχιστον γι’ αυτήν τη δεκαετία. Δεν είναι, τέλος, τυχαίο ότι κανείς από τους δανειστές δεν μας συστήνει τη συνέχιση του Μνημονίου γιατί αυτό έχει πετύχει. Μας τη συστήνουν μόνο και μόνο επειδή έτσι εξασφαλίζονται οι ίδιοι και επειδή ο κ. Σαμαράς και ο κ. Βενιζέλος έχουν συνυπογράψει και συνεγγυηθεί την εφαρμογή του. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι είναι ο αυτόματος πιλότος προς την ολοσχερή καταστροφή.

  Είναι μηχανισμός οριστικής χρεοκοπίας και εξώθησης της χώρας σε οικειοθελή αποχώρηση από την Ευρωζώνη…

Αλλά και η χρονική επέκταση της εφαρμογής των μέτρων του Μνημονίου είναι προεκλογική υπεκφυγή. Δεν συνιστά λύση. Αντίθετα, επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής, χωρίς αλλαγή της μνημονιακής πολιτικής, σημαίνει μικρότερο από το προβλεπόμενο πρωτογενές πλεόνασμα. Και αυτό δεν συνεπάγεται ανάπτυξη. Αυτό που συνεπάγεται είναι ή μεγαλύτερο δανεισμό από την τρόικα ή γενναίο «κούρεμα» του θεσμικού και διακρατικού χρέους. Δηλαδή, αλλάζοντας μόνον τη δόση του θανατηφόρου φαρμάκου δεν αποτρέπεις το θάνατο. Πρέπει ν’ αλλάξεις το ίδιο το φάρμακο. Δεν υπάρχει, συνεπώς, ένα δήθεν πιο ήπιο Μνημόνιο. Ούτε είναι ρεαλιστική η λεγόμενη σταδιακή αποδέσμευση ή απαγκίστρωση από το Μνημόνιο, που εκ του πονηρού διακινούν οι θιασώτες του. Το αγκίστρι του Μνημονίου έχει πιάσει έναν ολόκληρο λαό. Και γι’ αυτό πρέπει να το βγάλουμε αμέσως τώρα».

Αυτά έλεγε ο Τσίπρας το 2012 …

Αλλά από τότε μάλλον έχει περάσει πάρα πολύς καιρός. Γι’ αυτό ας επιστρέψουμε στο 2015.

Και το 2015 …

Άραγε δεν ισχύει η βασική διαπίστωση ότι το «χρέος δεν είναι βιώσιμο» ή ότι «είναι επαχθές»;

Όταν σήμερα το Δημόσιο Χρέος της Ελλάδας

 Έχει φτάσει στο 176% του ΑΕΠ το τρίτο τρίμηνο του 2014, έναντι 171% του ΑΕΠ ένα χρόνο πριν, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat που δόθηκαν την Πέμπτη (22/01/2015) στη δημοσιότητα.

Το δημόσιο χρέος στην ευρωζώνη το ίδιο διάστημα διαμορφώθηκε, κατά μέσο όρο, στο 92,1% του ΑΕΠ το τρίτο τρίμηνο του 2014, έναντι 91,1% του ΑΕΠ το τρίτο τρίμηνο του 2013.

Στην «ΕΕ των 28» το δημόσιο χρέος έφτασε το 86,6% του ΑΕΠ, ενώ ένα χρόνο πριν ήταν στο 85,3% του ΑΕΠ.

Ειδικότερα, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, το δημόσιο χρέος το τρίτο τρίμηνο του 2014 έφτασε το 176% του ΑΕΠ (315,5 δισ. ευρώ), έναντι 177,5% του ΑΕΠ (317,5 δισ. ευρώ) το δεύτερο τρίμηνο του 2014 και 171% του ΑΕΠ (317,7 δισ. ευρώ) το τρίτο τρίμηνο του 2013.

Το υψηλότερο δημόσιο χρέος στην ΕΕ κατέγραψε, το τρίτο τρίμηνο του 2014, η Ελλάδα (176%) και ακολουθούν η Ιταλία (131,8%), η Πορτογαλία (131,4%) και η Ιρλανδία (114,8).

Επομένως μέσα μόνο σ’ ένα χρόνο εφαρμογής της πολιτικής που συνεχίζει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ το Χρέος αυξήθηκε κατά 5%!  Και φτάνει με βάση τους επίσημους υπολογισμούς τα 315,5 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ενώ παρουσιάζει αυξητικές τάσεις και αυτή τη χρονιά ενώ σύμφωνα με έγκυρους υπολογισμούς θα φτάσει στο 185% του ΑΕΠ !!!

Ρωτάμε, λοιπόν, είναι δυνατόν να αποπληρωθεί πλήρως αυτό το χρέος όπως απαιτούν οι τοκογλύφοι δανειστές, οι κατά τα άλλα «φίλοι» και «εταίροι» μας;

Που επανειλημμένα αλλά και μόλις σήμερα εν χορώ απαίτησαν την ολοκληρωτική αποπληρωμή του;

Αυτά δήλωσε και ο γνωστός κ. Σόιμπλε …

Ή και ο Γιούνκερ, Σουλτς, Ολάντ – γνωστοί «υποστηρικτές» της Ελλάδας – που δήλωσαν στη Realnews, ότι «είναι η τελευταία ευκαιρία σας» και ότι «αν δεν τηρήσετε τις υποχρεώσεις σας, πρώτοι εμείς (=αυτοί, δηλαδή, οι «φίλοι» μας) θα τραβήξουν την πρίζα …».

Και πού είναι οι δηλώσεις οι προεκλογικές της κυβέρνησης ότι το ελληνικό χρέος είναι κομμάτι της γενικότερης ευρωπαϊκής κρίσης χρέους – γεγονός πραγματικό βεβαίως – που απαιτεί συνολική αντιμετώπιση και ρύθμιση με τη σύγκληση Διεθνούς Διάσκεψης για το Χρέος;

3. Είναι δυνατόν να υπάρξει ουσιαστική Ανάκαμψη της Οικονομίας υπό το καθεστώς των παραπάνω διαπιστώσεων και συνθηκών;

Όταν η αναιμική ελληνική οικονομία και η καθημαγμένη ελληνική κοινωνία θα πρέπει να αποπληρώνει στους δανειστές είκοσι, τριάντα, σαράντα δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως … και όσα ζητά ο αχόρταγος Μινώταυρος του αιώνιου δανεισμού;

Ή τελικά θα συνεχίσει αυτή η πορεία καταστροφής που οδήγησε τους φτωχούς να γίνουν ακόμα φτωχότεροι και τους εξώθησε στα όρια της κοινωνικής εξαθλίωσης;

Η πορεία που οδήγησε και οδηγεί στη φτωχοποίηση ή και στην εξαφάνιση και των μεσαίων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας;

4. Η «δημιουργική ασάφεια» - που με αρκετή αυταρέσκεια προβάλλεται από στελέχη της κυβέρνησης μήπως τελικά δεν αφορά τους δανειστές;

Αφού αυτοί με πολύ μεγάλη «σαφήνεια» απαιτούν συγκεκριμένα πράγματα σε βάρος της χώρας και του λαού.

Μήπως τελικά η «δημιουργική ασάφεια» αφορά το λαό μας στο βαθμό που νέα μέτρα έρχονται ως μέρος της υλοποίησης της συμφωνίας;

 Έτσι  – σύμφωνα με σημερινά δημοσιεύματα – « … εναλλακτικά σενάρια για την αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ σε διάφορα προϊόντα και υπηρεσίες εξετάζει η κυβέρνηση υπό την ασφυκτική πίεση των δανειστών για την εξειδίκευση των μέτρων της «λίστας Βαρουφάκη». 

Όπως  πχ:

«1. Τα εισιτήρια των θεάτρων, τα οποία υπάγονται στον υπερμειωμένο συντελεστή 6,5%.

2. Τα εισιτήρια των κινηματογράφων και των λοιπών θεαμάτων, τα είδη εστίασης, τα τιμολόγια του ηλεκτρικού ρεύματος, του νερού και του φυσικού αερίου, τα εισιτήρια των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, τα κόμιστρα των ταξί, τις υπηρεσίες επισκευής παλαιών κατοικιών, τις πωλήσεις ειδών από καουτσούκ, τις πωλήσεις ανθέων και τις υπηρεσίες των διαγνωστικών κέντρων, που υπάγονται στο μειωμένο συντελεστή 13%.

3. Όλα τα υπόλοιπα προϊόντα και υπηρεσίες που υπάγονται στον κανονικό συντελεστή 23% (πωλήσεις ακινήτων, πωλήσεις και επισκευές ΙΧ αυτοκινήτων, ειδών ένδυσης και υπόδησης, ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών, επίπλων και λοιπών ειδών από ξύλο, πλαστικών και χημικών προϊόντων, ειδών υγιεινής, καθαριότητας κ.λπ. παροχή υπηρεσιών από ελεύθερους επαγγελματίες κ.λπ.

   Ο κ. Βαρουφάκης, σε μία προσπάθεια να υποβαθμίσει τη σημασία της δέσμευσης που ανέλαβε για αναμόρφωση του καθεστώτος των συντελεστών ΦΠΑ, υποστήριξε – σε συνέντευξη του στον ΑΝΤ1- ότι... το πολύ πολύ να αυξηθεί ο συντελεστής του ΦΠΑ σε κάποιο προϊόν που δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία για τους καταναλωτές!»

5.  Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης για υπερψήφιση του Προκόπη Παυλόπουλου ως Προέδρου της Δημοκρατίας δεν ήταν απλά μια κίνηση για εξασφάλιση της «εθνικής ομοψυχίας» εν όψει της «σκληρής διαπραγμάτευσης» με τους εταίρους ή έστω ένας έξυπνος πολιτικός ελιγμός.

 Σηματοδοτεί την επιλογή για μια σαφή πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς το «κέντρο» αφού ο ΣΥΡΙΖΑ ταχύτατα μεταλλάσσεται σε «κεντρώας», σοσιαλδημοκρατικής αντίληψης πολιτική δύναμη καταλαμβάνοντας το χώρο στον οποίο τις προηγούμενες δεκαετίες ηγεμόνευε το ΠΑΣΟΚ.

Ταυτόχρονα συνδέεται με την επιλογή για την αποδοχή της νέας συμφωνίας και στην ουσία της παράτασης του Μνημονίου.

Ετοιμάζοντας και πολιτικά τις προϋποθέσεις για το «Μεγάλο Συμβιβασμό» που μπορεί προοπτικά να συνδυαστεί – κάποιοι κύκλοι και δυνάμεις το προωθούν και μέσα στο καλοκαίρι, χωρίς αυτό να αποτελεί αυτή τη στιγμή την επικρατέστερη πιθανότητα – με το «Μεγάλο Συνασπισμό» ή με μια μορφή κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας», «Εθνικού Σκοπού» από τις δυνάμεις που είναι πρόθυμες να στηρίξουν Μνημόνια, Νέες Συμφωνίες ή όποια μεταλλαγμένη παραλλαγή τους στο όνομα της διασφάλισης της «ευρωπαϊκής πορείας της χώρας».

6. Στελέχη της κυβέρνησης υποστηρίζουν ότι η τακτική της κυβέρνησης συγκεντρώνει την στήριξη της απόλυτης πλειοψηφίας του λαού – αφού σύμφωνα και με δημοσκόπηση της Metron Analysis για τα «Παραπολιτικά» - το 80% των ερωτηθέντων δηλώνουν ικανοποιημένοι από την πορεία της.

Πολύ επικίνδυνη αντίληψη θα σημειώναμε.

Από πότε θα πρέπει να μας «κυβερνούν» οι δημοσκόποι και οι δημοσκοπήσεις οι οποίες εκφράζουν «αυθεντικά» τη βούληση του λαού;

Τότε τις εκλογές τι της χρειαζόμαστε;

Ή τα κυρίαρχα αντιπροσωπευτικά σώματα και θεσμούς;

Ή μήπως – πάρα πολλές φορές, σχεδόν κατά κανόνα – οι δημοσκοπήσεις δεν αποτελούν εργαλείο και μέσο χειραγώγησης της κοινής γνώμης παρά έκφρασής της;

 Από την άλλη το πολύ μεγάλο ποσοστό «εμπιστοσύνης» και «στήριξης» της κυβέρνησης μπορεί να ερμηνευτεί από το γεγονός ότι μάζες ψηφοφόρων που είχαν ψηφίσει ΠΑΣΟΚ ακόμη και ΝΔ και οι οποίες σε προηγούμενο στάδιο είχαν στηρίξει μνημονιακές δυνάμεις και επιλογές, βλέπουν σήμερα  - κάτω και από την πίεση των εκρηκτικών προβλημάτων – ότι τους εκφράζει καλύτερα η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ η οποία από τη μια δίνει την εντύπωση της «αμφισβήτησης»  και «σκληρής διαπραγμάτευσης» με τους εταίρους και από την άλλη δεν «ταρακουνά», δεν θίγει τα θεμέλια του συστήματος. Άρα, δεν βάζει και τους ίδιους που έχουν μια συγκεκριμένη πολιτική νοοτροπία και συμπεριφορά σε «περιπέτειες».

 Αποτελούν επομένως μια παραλλαγή, μια νέα μορφή της «συλλογικής αυταπάτης» στην οποία, δυστυχώς, πολλές φορές έχει εγκλωβιστεί ο λαός μας.

Μόνο που οι αυταπάτες, συνήθως, έχουν κακό τέλος …

7. Αποτελεί «ελπίδα» η «αριστερή αντιπολίτευση» μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, η «Αριστερή Πλατφόρμα» και άλλες τάσεις για αλλαγή πορείας της κυβέρνησης;

Πάνω στο ερώτημα αυτό πήραμε θέση και στο προηγούμενο δημοσίευμά μας.

Χωρίς να θέλουμε να μηδενίσουμε κανέναν ή να αμφισβητήσουμε τις προθέσεις κάποιων στελεχών και μελών του ΣΥΡΙΖΑ, εκείνο που καταγράφουμε είναι πώς αντικειμενικά λειτουργεί η στάση και οι επιλογές τους.

 Αφού παρά την όποια καταγραφή «διαφωνιών» στην ουσία, όπως ήδη είπαμε, αποτελούν συν – διαχειριστές της κομματικής και κυβερνητικής πολιτικής συντελώντας στη δημιουργία του «αριστερού άλλοθι» της κυβέρνησης και επιτρέποντας στην ανάπτυξη και εμπέδωση αυτού του φαινομένου που ονομάσαμε ως σύγχρονη «συλλογική αυταπάτη».

Με όλα όσα αναπτύξαμε δεν εννοούμε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι και δυνάμεις μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ με αριστερό προσανατολισμό.

Ούτε θέτουμε ζήτημα να πέσει αυτή η κυβέρνηση σήμερα.

Υπάρχει, όμως, ζήτημα επί της ουσίας για ριζική αλλαγή πολιτικής.

Υπάρχει στο ακέραιο η ανάγκη για ριζική ανατροπή των Μνημονίων και αλλαγή της πορείας της χώρας.

Για απαλλαγή από το βρόγχο και τα δεσμά του Χρέους.

Για διασφάλιση της ουσιαστικής λαϊκής κυριαρχίας και Εθνικής Ανεξαρτησίας. Για την υπεράσπιση και διασφάλιση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Και αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια «εσωτερική» υπόθεση της κυβέρνησης ή του ΣΥΡΙΖΑ, μέσω κινήσεων, τακτικισμών, ευφυολογιών, «δημιουργικής ασάφειας» ή διαγκωνισμού και προβολής εσωτερικών τάσεων με «αριστερό» επίχρισμα.

 Η όποια αλλαγή πορείας σε ουσιαστικό ριζοσπαστικό προσανατολισμό για την αποτίναξη των δεσμών των Μνημονίων μπορεί να γίνει μόνο ή κυρίως με όρους του κοινωνικού κινήματος, με τη χειραφέτηση των ίδιων των πολιτών και την ανασύνταξη των αριστερών δυνάμεων μέσα στην ίδια την κοινωνία ώστε να διαμορφωθεί ένας νέος κοινωνικός και πολιτικός συσχετισμός ο οποίος θα αντιστρατεύεται τους συμβιβασμούς, τις υπαναχωρήσεις, χωρίς μεγαλοστομίες και υποκρισία.

 Αλλά με διάθεση και επιμονή για πραγματικές ρήξεις με τα κατεστημένα συμφέροντα και δομές. 

Σχετικά με το ζήτημα της κύρωσης της συμφωνίας στη Βουλή και τη θέση της Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ

 Ένα θέμα που έχει προκαλέσει οξεία διαφωνία μέσα στην ίδια την κυβέρνηση και το ΣΥΡΙΖΑ είναι αν η συμφωνία που έκανε η κυβέρνηση με το Eurogroup και τους «θεσμούς» θα έρθει για ψήφιση στη Βουλή ή όχι.

Όλα τα κόμματα της Αντιπολίτευσης ζητούν  να περάσει από το Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Και φυσικά δεν μας ενδιαφέρει η άποψη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που βεβαίως μόνο υποκριτική θα τη χαρακτηρίζαμε.

Άλλωστε, ακόμα και εκπρόσωποι της ΝΔ έχουν τονίσει ότι αν έρθει η συμφωνία θα την υπερψηφίσουν.

Περισσότερο στεκόμαστε στη θέση του ΚΚΕ και δυνάμεων που ασκούν κριτική από τα αριστερά στην κυβέρνηση που ζητούν τη συζήτηση στη Βουλή.

Από την άλλη είναι κάπως οξύμωρο σχήμα να ψηφίζεται η συγκεκριμένη συμφωνία στα κοινοβούλια άλλων κρατών μελών της Ευρωζώνης και να μη συζητείται ή να ψηφίζεται  στην ίδια την Ελλάδα.

Στο σημείο αυτό προέκυψε και η τοποθέτηση του Παναγιώτη Λαφαζάνη και της «Αριστερής Πλατφόρμας» μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ.

Σε συνέντευξη στην εφημερίδα «Αγορά» χτες ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δήλωνε: «Η συμφωνία δεν χρειάζεται να περάσει από τη Βουλή».

Ενώ και στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ο Λαφαζάνης υποστήριζε: ότι η συμφωνία δεν θα πρέπει να περάσει από την Βουλή και τόνισε πως υπάρχουν ασάφειες.

«Είναι πολύ θετικό ότι η κυβέρνηση δεν θα κυρώσει στη Βουλή τη χρονική επέκταση μιας δανειακής σύμβασης που ψήφισαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και έχει νεοαποικιακά χαρακτηριστικά. Η συμφωνία με τη λίστα των κατευθύνσεων που συνομολογήθηκε από την κυβέρνηση με τους θεσμούς εμπεριέχει κρίσιμες ασάφειες, ενώ παρουσιάζει και προβλήματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παρά τη συμφωνία αυτή χρειάζεται το επόμενο διάστημα να κινηθεί με κεντρικό στόχο να εφαρμόσει με συνέπειες τις προεκλογικές του δεσμεύσεις και τις κυβερνητικές προγραμματικές δηλώσεις. Αυτή είναι η πρόκληση με την οποία είμαστε αντιμέτωποι και από την οποία θα κριθούμε το επόμενο διάστημα».

Σ’ αυτό το μήκος κύματος κινήθηκαν και άλλα στελέχη της «Αριστερής Πλατφόρμας» σε δηλώσεις και ομιλίες τους (Στρατούλης, Καλύβης κα).

Αλήθεια, λοιπόν, “σύντροφοι”;

Μήπως αυτή την πρακτική δεν είχαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις;

Οι οποίες περνούσαν συμφωνίες, μέτρα ερήμην της ελληνικής Βουλής με τη μορφή Προεδρικών Διαταγμάτων ή έστω με τη μορφή ενός μόνο άρθρου σ’ ένα άσχετο νομοσχέδιο (δεν το επισημαίνουμε τυχαία γιατί κάποιοι άλλοι μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν ότι με αυτό τον τρόπο μπορεί να περάσει η συμφωνία στη Βουλή, δηλαδή με τη μορφή ενός άρθρου σ’ ένα νομοσχέδιο).

Το επιχείρημα είναι ότι το ελληνικό Σύνταγμα δεν επιτάσσει υποχρεωτικά την κύρωση μιας τέτοιας συμφωνίας από τη Βουλή.

Και πού είναι οι διακηρύξεις για αναβάθμιση του Κοινοβουλίου, της Δημοκρατίας και άλλα σχετικά – όταν από μια τέτοια βασική επιλογή κρατιέται μακριά η εθνική αντιπροσωπεία, ο κορυφαίος αντιπροσωπευτικός θεσμός της ελληνικής Πολιτείας;

Ή μήπως με τέτοιους τακτικισμούς, «κουτοπονηριές» και δήθεν ελιγμούς μπορείτε να ξεγελάσετε τους «εταίρους» και τους «θεσμούς» οι οποίοι μόνο «χαζοί» δεν είναι και καθημερινά εντείνουν τις πιέσεις τους;

Ή μήπως χειρότερα μπορείτε να ξεγελάσετε τον ελληνικό λαό, τους Έλληνες πολίτες;

Ή μήπως πολύ περισσότερο μπορείτε να κρύψετε τη βασική ουσία που είναι η εφαρμογή της συμφωνίας αυτής, των δεσμεύσεων που συνεπάγεται και η συνέχιση των Μνημονίων;

Πολιτική την οποία εφαρμόζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και στην οποία συμμέτοχοι και συν - διαχειριστές είναι και η «Αριστερή Πλατφόρμα» με τα κορυφαία στελέχη της σε θέση υπουργών, γενικών γραμματέων, βουλευτών κλπ.

Είναι πολύ βολικό, λοιπόν, να μην περάσει η συμφωνία αυτή από τη Βουλή γιατί διευκολύνει το σ. Λαφαζάνη, την «Πλατφόρμα» αλλά και άλλους διαφωνούντες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί δεν θα αναγκαστούν να ψηφίσουν τη συγκεκριμένη συμφωνία ενώ, βεβαίως, αυτή θα εφαρμόζεται στην πράξη, μέτρα θα λαμβάνονται και τα στελέχη της κυβέρνησης – επομένως και της «Πλατφόρμας» - θα τα εφαρμόζουν και θα τα διαχειρίζονται από κορυφαίες κυβερνητικές θέσεις.

Εδώ και πολύ καιρό - και στην πορεία των τελευταίων πέντε χρόνων και πριν τις εκλογές αλλά και μετά από αυτές - η «Αριστερή Πλατφόρμα», άλλες «αριστερές» ή και «κομμουνιστικές» κινήσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ  παίζουν αυτό το χαρτί, εμφανίζουν αυτή τη διγλωσσία.

Από τη μια διαφωνούμε – άρα είμαστε εντάξει με την «αριστερή» μας συνείδηση.

Και από την άλλη  συν – διαχειριζόμαστε και την πολιτική που ασκείται από το κόμμα αυτό και, φυσικά, είμαστε και πρώτοι στην κατάληψη των κυβερνητικών θέσεων – αλλά χωρίς να έχουμε ευθύνη για την πολιτική που ασκείται.

Προσφέρουμε έτσι και ένα «αριστερό άλλοθι» στην κυβερνητική πλειοψηφία.

Όλα ωραία, λοιπόν.

Μπορεί σε κάποιους να φανεί κάπως σκληρή αυτή η κριτική μας.  

Όμως, περισσότερο από την κούφια «αριστερή» ρητορεία απεχθανόμαστε την «αριστερή» υποκρισία.