Και αν ο Ιησούς δεν είχε γενειάδα; Μια ενδιαφέρουσα αρχαιολογική ανακάλυψη από την Ισπανία

Το ενδιαφέρον για αρχαιολογικά θέματα δεν είναι μόνο ελληνική πρωτοτυπία. Έτσι, και σε άλλες χώρες αρχαιολογικά ευρήματα προκαλούν συζητήσεις, ιδιαίτερα όταν σχετίζονται και με θέματα που αφορούν τη θρησκευτική λατρεία.

Ένα νέο εύρημα με μια μάλλον ασυνήθιστη απεικόνιση του Ιησού παρουσιάζεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Λινάρες στην Ισπανία.

 Με ομαλά, κοντά μαλλιά και φορώντας μια τήβεννο χαραγμένο σε ένα γυάλινο μπολ που χρονολογείται από τον 4ο αιώνα, ο Χριστός που βρέθηκε στην Ισπανία αποτελεί μία από τις αρχαιότερες απεικονίσεις της ιδρυτικής μορφής  του Χριστιανισμού.

Δεν φέρει γένια, έχει κοντά μαλλιά, και φοράει ρωμαϊκή τήβεννο. Χαραγμένη σε ένα γυάλινο μπολ που χρονολογείται από τον 4ο αιώνα, αυτή η ασυνήθιστη εικόνα του Ιησού, μια από τις παλαιότερες της ιστορίας του Χριστιανισμού, παρουσιάζεται από την 1η Οκτωβρίου στην Ισπανία, στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Linares. Αυτό το μικρό δισκάριο, ένα πιάτο που χρησιμοποιούνταν για να λάβουν τον «ευλογημένο» άρτο για τη Θεία Ευχαριστία αποκαταστάθηκε κομμάτι από το κομμάτι, από μια ομάδα αρχαιολόγων, που εργάστηκε για τρία χρόνια. Ανακαλύφθηκε στα ερείπια ενός κτιρίου για θρησκευτική λατρεία στον αρχαιολογικό χώρο της Castulo, Ιβηρο-Ρωμαϊκής αρχαίας πόλης της νότιας Ισπανίας, στην επαρχία Χαέν.

Μια Βίβλος, ένας σταυρός, και δύο απόστολοι

 Τελικά φέτος τον Ιούλιο, όταν ανακάλυψε κομμάτια μεγαλύτερα που  επέτρεψαν να παρατηρήσει καλύτερα «τα μοτίβα που το κοσμούσαν», η ομάδα συνειδητοποίησε ότι ήταν «ένα εξαιρετικό αρχαιολογικό εύρημα, "δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο διευθυντής του έργου, Marcelo Castro. Μόλις συγκεντρώθηκαν, τα θραύσματα έχουν αναβιώσει ένα ποτήρι δισκάριο, 22 εκατοστά σε διάμετρο και περίπου 4 εκατοστά σε πάχος, το οποίο έχει αποκατασταθεί κατά το 80%, αναφέρει ο αρχαιολόγος.

Στην επιφάνειά του φαίνεται χαραγμένοι τρεις χαρακτήρες φορώντας ένα φωτοστέφανο: ένας αγένειος Χριστός στο κέντρο, με κοντά σγουρά μαλλιά, που κρατά ένα μεγάλο σταυρό στο ένα χέρι και μια ανοικτή Βίβλο στο άλλο. Δύο απόστολοι στέκονται γύρω του. Θα μπορούσε να είναι ο Πέτρος και ο Παύλος, είπαν οι ερευνητές. Η σχεδίαση ακολουθεί ένα τυπικό αρχαϊκό στιλ  των χρόνων όταν ο Χριστιανισμός μόλις και μετά βίας είχε βγει από τις κρυψώνες και η χριστιανική εικονογραφία ήταν ακόμα πολύ σπάνια. "Αυτό το στιλ εγκαταλείφθηκε αργότερα από την χριστιανική παράδοση, η οποία προτίμησε άλλους τρόπους απεικόνισης του Χριστού, αλλά εντοπίζεται στις πρώτες ώρες του Χριστιανισμού», όταν αυτή η θρησκεία είχε αναγνωριστεί από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνος (303-337), με το Διάταγμα των Μεδιολάνων, δήλωσε ο διευθυντής του έργου. Τα σκεύη κατασκευάζονταν τότε από γυαλί και όχι από πολύτιμα μέταλλα, όπως συνέβη αργότερα, αναφέρουν οι αρχαιολόγοι.

Προέλευση: Ρώμη

Μετά από διαβούλευση με εμπειρογνώμονες σε αρχαία υάλινα ευρήματα στην Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα, η ομάδα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το άγιο δισκάριο κατασκευάστηκε "στη Ρώμη, χωρίς αμφιβολία, ίσως στην Όστια, όπου ξέρουμε ότι υπήρχαν εργαστήρια υαλουργίας εκείνα τα χρόνια», δήλωσε ο Marcelo Castro. Υπάρχουν και άλλα παρόμοια κειμήλια ως προς το ύφος και τη μέθοδο κατασκευής, είπε, στα οποία περιλαμβάνονται ένα δισκοπότηρο που εκτίθεται στο γαλλικό Μουσείο του Λούβρου και μια χρυσό βιτρό που βρίσκεται στο Toledo Museum of Art στο Οχάιο, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

ΥΓ – Αν για αυτό το δισκάριο χρειάστηκαν τρία χρόνια μέχρι να καταλήξουν οι αρχαιολόγοι σε μια τελική άποψη, μήπως παραβιάζονται εδώ στη χώρα μας κάποιοι αυτόκλητοι ειδήμονες και αρχαιογνώστες  σχετικά με τον τάφο στην Αμφίπολη;

Πιέσεις από Βρυξέλλες σε Γαλλία και Ιταλία - και στο βάθος ο Standard & Poor`s

 Πιέσεις δεν δέχεται μόνο η Ελλάδα από τους δανειστές, τους διεθνείς τοκογλύφους, την τρόικα, την Κομισιόν αλλά και την ευρωπαϊκή κηδεμονεύουσα δύναμη, τη Γερμανία της Μέρκελ.

Είναι και άλλοτε κραταιές δυνάμεις και οικονομίες, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, που έχουν μπει στη δίνη του χρέους και γίνονται αντικείμενα πολλαπλών πιέσεων.

Έτσι, ενώ εντείνονται οι πιέσεις από τις Βρυξέλλες προς το Παρίσι και τη Ρώμη να αναθεωρήσουν τα σχέδια των προϋπολογισμών τους, ο Standard & Poor`s βλέπει «αρνητικές» τις προοπτικές της γαλλικής οικονομίας.

Όπως υποστηρίζουν ευρωπαίοι διπλωμάτες, μιλώντας στο Reuters, εντείνονται οι πιέσεις από τις Βρυξέλλες προς το Παρίσι και τη Ρώμη να αναθεωρήσουν –έστω την τελευταία στιγμή- τα σχέδια των προϋπολογισμών τους. Όπως αναφέρεται, η Κομισιόν θέλει να αποφύγει την απόρριψη των προϋπολογισμών των δύο χωρών, ενώ ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν φαν Ρομπάι φέρεται να είχε συνομιλίες για το θέμα αυτό με τον γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ και τον ιταλό πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι, στο περιθώριο της πρόσφατης συνόδου της ΕΕ, στο Μιλάνο, η οποία είχε ως θέμα την απασχόληση. Ωστόσο, καμία από τις δύο χώρες δεν επέδειξε διάθεση υποχώρησης, αναφέρουν διπλωματικοί κύκλοι των Βρυξελλών.

«Αρνητικές» από «σταθερές» οι προοπτικές

Ανέκαθεν ο οίκος Standard & Poor`s υπήρξε αυστηρός με τη Γαλλία. Ήταν ο πρώτος οίκος αξιολόγησης που το 2012 της στέρησε την ανώτατη βαθμολογία του τριπλού Α, δίνοντάς της ένα διπλό Α, με προοπτική, όμως, σταθερή. Και να που μέσα στην κρίσιμη φάση που περνάει η χώρα, στην αγωνιώδη προσπάθεια της να ολοκληρώσει έναν προϋπολογισμό που θα γίνει αντικειμενικά αποδεκτός από την Κομισιόν τον Νοέμβριο, ώστε να μη χρειασθεί διακριτική μεταχείριση, ή να μην ταπεινωθεί σε περίπτωση απόρριψης, έρχεται η Standard & Poor`s να επιδεινώσει τα πράγματα: Διατηρεί μεν για τη Γαλλία το διπλό Α, με αρνητική όμως προοπτική αντί για σταθερή.

Σύμφωνα με την ανάλυση της Standard & Poor`s, η οικονομία της Γαλλίας διέρχεται περίοδο εξασθένησης, ενώ υπογραμμίζεται πως εξαιτίας των κινδύνων που συνδέονται με τη δημοσιονομική πορεία της χώρας και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, η ανάκαμψη της γαλλικής οικονομίας θα είναι εύθραυστη.

Τούτο σημαίνει ότι η χώρα κινδυνεύει υποβαθμισθεί μέσα στους επόμενους 24 μήνες, εάν δεν κατορθώσει να πετύχει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις ή εάν παρασυρθεί στην παγίδα του αποπληθωρισμού, λέει η Standard & Poor`s.

«Το γαλλικό χρέος είναι ένα από τα πιο σίγουρα διεθνώς»

Η κυβέρνηση, όμως, της Γαλλίας έσπευσε να σχετικοποιήσει τα αποτελέσματα του οίκου αξιολόγησης. Ο υπουργός Οικονομικών Μισέλ Σαπέν εξήγησε με ανακοίνωσή του ότι «το γαλλικό χρέος είναι ένα από τα πιο σίγουρα διεθνώς», απόδειξη, τα εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια των γαλλικών ομολόγων δεκαετίας, που συνήθως τα κράτη χρησιμοποιούν ως στοιχείο μέτρησης.

Υπογράμμισε παράλληλα την ευρωπαϊκή διάσταση του προβλήματος. «Σε μια ευρωζώνη με μια αναιμική ανάκαμψη και έναν αφύσικα χαμηλό πληθωρισμό, συνιστά υπόθεση κάθε χώρας να αναλάβει τις ευθύνες της, όμως παράλληλα με μια συντονισμένη ευρωπαϊκή πολιτική στην υπηρεσία της ανάπτυξης», υπογράμμισε ο υπουργός και εκεί αναμένεται να δώσει τη μάχη της η Γαλλία, σε περίπτωση απόρριψης του προϋπολογισμού της.

Θα γυρίσει μπούμερανγκ η βράβευση της Μαλάλα με το Νόμπελ Ειρήνης; Ένα άρθρο του Foreign Policy

Ο αρθρογράφος του Foreihn Policy, Elias Groll, συγχαίρει καταρχάς  τη Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ επειδή κατάφερε «να μην πυροβολήσει το ίδιο της το πόδι» , δίνοντας το βραβείο Ειρήνης στον Πάπα Francis, το υποτιθέμενο φαβορί για το βραβείο, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά. Αντ 'αυτού, το βραβείο δόθηκε στους πρωταγωνιστές  για την εκστρατεία των δικαιωμάτων του παιδιού, Malala Γιουσαφζάι και Kailash Satyarthi.

 Παράλληλα, παρουσιάζει το σκεπτικισμό του για τις συνέπειες που αυτή βράβευση θα έχει, ειδικά στο Πακιστάν, στο πώς αντιμετωπίζουν οι συντηρητικοί και φανατικοί κύκλοι τη Γιουσαφζάι, και το έργο της.

Είναι δύσκολο να σκεφτώ – συνεχίζει ο αρθρογράφος - δύο πιο άξιους υποψηφίους. Για τις προσπάθειές της  να διασφαλίσει ότι όλα τα κορίτσια του Πακιστάν θα είναι σε θέση να αποκτήσουν μια εκπαίδευση, η Γιουσαφζάι, σήμερα 17 ετών, πυροβολήθηκε στο κεφάλι όταν ήταν μόλις 15 χρονών από μαχητές των Ταλιμπάν. Μετά τη θαυματουργή επιβίωσή της, έχει αναδειχθεί σε ηχηρό, εύγλωττο συνήγορο για τα δικαιώματα  όλων των παιδιών ώστε να μπορούν να κερδίσουν την εκπαίδευση που τους αξίζει.

Ο Satyarthi, εν τω μεταξύ, είναι ένα από τους πιο γνωστούς ακτιβιστές της Ινδίας υπέρ των δικαιωμάτων των παιδιών. Έχει πραγματοποιήσει αιφνιδιαστικές επιδρομές σε εργοστάσια που απασχολούν  παιδιά και πιστώνεται με την απελευθέρωση 80.000 παιδιών από τη δουλεία και την εξαναγκαστική εργασία.

Η επιλογή της Γιουσαφζάι, της νεότερης αποδέκτριας στην ιστορία του βραβείου Ειρήνης, και του Satyarthi αποτελεί επίσης ένα σημαντικό στο συμβολισμό του  δίδυμο. Η  Γιουσαφζάι είναι  Πακιστανή μουσουλμάνα,  ενώ ο Satyarthi είναι ινδός που ασπάζεται την ινδουιστική θρησκεία. (Η κοινή επιλογή τους είναι μια προφανής χειρονομία  προς τις συνεχιζόμενες παγκόσμιες προσπάθειες για την επίτευξη ενός ειρηνικού τέλους στη μακρόχρονη σύγκρουση του Πακιστάν με την Ινδία, το οποίο έχει δει πρόσφατα την αναζωπύρωσή της στην οιονεί διαφιλονικούμενη συνοριακή περιοχή του Κασμίρ.)

Η Γιουσαφζάι έγινε  παγκοσμίως γνωστή, ο Satyarthi πολύ σπάνια έχει κάλυψη από τα ΜΜΕ. Η Γιουσαφζάι είναι νέα, ο Satyarthi, 60 ετών, είναι ηλικιωμένος.

Το δικαίωμα, όμως,  στην εκπαίδευση και η ελευθερία από την παιδική εργασία αποτελούν δύο από τις πιο σημαντικές προκλήσεις για τα δικαιώματα των  παιδιών σε όλο τον κόσμο.

Η επιλογή του Satyarthi τον βγάζει από τη σχετική αφάνεια, και αυτό είναι μια  σημαντική επίδραση της απόφασης της επιτροπής Νόμπελ. Υπάρχουν περίπου 60 εκατομμύρια παιδιά σκλάβοι στην Ινδία, ένας τραγικός αριθμός που αντιπροσωπεύει την σκοτεινή πλευρά της ιλιγγιώδους οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. Με την μεσαία τάξη της χώρας να αναπτύσσεται με ταχείς ρυθμούς, η Ινδία έχει δει μια έκρηξη στη ζήτηση για φθηνό εργατικό δυναμικό. Όλο και πιο συχνά  η εργασία έχει συνδεθεί με τη μορφή των εργαζόμενων παιδιών,  που αποσπώνται βίαια από την παιδική τους ηλικία.

"Αυτό είναι το πιο ειρωνικό μέρος της ανάπτυξης της Ινδίας. Οι μεσαίες τάξεις απαιτούν φτηνό, υπάκουο εργατικό δυναμικό," δήλωσε ο Satyarthi, ο οποίος ηγείται του Κινήματος , Save Child Movement,  στο BBC το Φεβρουάριο. "Το φθηνότερο και πιο ευάλωτο εργατικό δυναμικό είναι τα παιδιά - ιδιαίτερα τα νέα κορίτσια.  Έτσι, η ζήτηση για φθηνό εργατικό δυναμικό συμβάλλει στην εμπορία των παιδιών από απομακρυσμένες περιοχές της Ινδίας στις μεγάλες πόλεις.".

Για τον Satyarthi, το βραβείο σημαίνει αναγνώριση για τις προσπάθειες δεκαετιών για την υπεράσπιση των εργαζομένων παιδιών, αλλά και για τη Γιουσαφζάι, το βραβείο συνδέεται αναμφισβήτητα  με  κινδύνους. Όπως γράφει στο Slate, ο  πρώην συνάδελφός μου Josh Keating – αναφέρει ο Groll -  η ενασχόληση των μέσων μαζικής ενημέρωσης με τη Γιουσαφζάι κρύβει συχνά την περίπλοκη σχέση της Δύσης με το Πακιστάν, που σημαδεύεται τα τελευταία χρόνια με μια επιθετική εκστρατεία των ΗΠΑ, αλλά και τεράστια ποσά βοήθειας των ΗΠΑ στη χώρα. Αυτή η κάλυψη ξεφεύγει συχνά προς μια συγκατάβαση που μειώνει τη σχέση της Δύσης με το Πακιστάν, σύμφωνα με τα λόγια του ερευνητή σε θέματα τεχνολογίας, Zeynep Tufekci , σε κάτι τέτοιο: « στο να βρουν μια νεαρή γυναίκα που θαυμάζουμε που  όλοι θέλουν να έχουν στο σπίτι τους  πάνω σε ένα ράφι για να τη λατρεύουν."

Επιπλέον, σε ορισμένους κύκλους του Πακιστάν, η  Γιουσαφζάι έχει γίνει ένα σύμβολο της δυτικής παρέμβασης στη χώρα, ενώ αφθονούν και  οι θεωρίες συνωμοσίας ότι η ιστορία της στην πραγματικότητα δημιουργήθηκε από τη CIA, η οποία διενεργεί συνεχείς άκαρπες επιθέσεις στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας. Αυτό φυσικά είναι παρατραβηγμένο, αλλά οι έπαινοι που έχει λάβει στη Δύση έχουν εξίσου γίνει αντικείμενο κριτικής στην πατρίδα της. Το Νόμπελ Ειρήνης θα ανυψώσει σίγουρα το γόητρο της – όπως, επίσης, θα αυξήσει την έχθρα εναντίον της, σε ορισμένες περιοχές του Πακιστάν.

Αυτός ο τρόπος σκέψης παρέμεινε ζωντανός για τα καλά και την Παρασκευή. "Καταδικάζω την απόφαση αυτή με τα εντονότερα δυνατά λόγια," δήλωσε  στο BBC ο Tariq Khattak, ένας συντάκτης στον Observer του Πακιστάν . "Είναι μια πολιτική απόφαση,  χειραγωγημένη, και μια συνωμοσία για να προκαλέσει [sic] τους ανθρώπους των μουσουλμανικών χωρών. Και ο πατέρας της Malala και  η Malala δεν έχουν κάνει τίποτα. Ο πατέρας της είναι ένας καλός πωλητής, αυτό είναι. Και η κόρη του έχει γίνει επίσης μια πωλήτρια. Και χορεύουν με τις μελωδίες της Δύσης. "

Πώς μια 17χρονη ακτιβίστρια προχωρά για να χτίσει μια καριέρα είναι πάντα ένα πολύ  ανοιχτό ερώτημα. Από τότε που πυροβολήθηκε το 2012, η Γιουσαφζάι έχει αναφερθεί συνεχώς ως υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης, και η επιλογή της φέτος έχει μάλλον να κάνει εν μέρει με την ομιλία της το τελευταίο έτος πριν από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, η οποία δημιούργησε αίσθηση.

Αυτή η ομιλία έδειξε πόσο ισχυρή μπορεί να γίνει μια φωνή  που μιλά για τη διασφάλιση της πρόσβασης στην εκπαίδευση, αλλά μια τεράστιο διεθνής αναγνώριση δεν μεταφράζεται απαραίτητα σε αλλαγή στο έδαφος του Πακιστάν, ειδικά όταν πολλοί από τους συμπατριώτες της  παραμένουν βαθιά καχύποπτοι απέναντι της.

Μετά από όλα, αυτό είναι εξαιρετικά ασαφές αν ένα Νόμπελ Ειρήνης μπορεί να προσφέρει  οτιδήποτε για να προωθήσει την αιτία για την οποίαδόθηκε. Τα καταπιεστικά καθεστώτα λαμβάνουν  κατασταλτικά μέτρα και επιτίθενται σε ακτιβιστές που πιστεύουν ότι θα λάβουν το βραβείο, και υπάρχουν λίγα στοιχεία που να δείχνουν ότι οι φιλόδοξοι νικητές – και οι βραβευμένοι οι οποίοι έχουν λάβει το βραβείο για υποστήριξη της καλύτερης κοινωνίας που επιδιώκουν να χτίσουν - έχουν ουσιαστικά επωφεληθεί από την απονομή.

Αν μη τι άλλο, εκείνοι στο Πακιστάν που είναι εχθρικοί προς τη Γιουσαφζάι μπορεί μόνο να σκληρύνουν  την αντίθεσή τους τώρα που έχει λάβει το Βραβείο Ειρήνης. Αυτό μπορεί να παρεμποδίσει το έργο της περισσότερο παρά να προάγει τους σκοπούς της.  

Μετά το Νόμπελ Ειρήνης: Απειλές κατά της Μαλάλα Γιουσαφζάι από ακραίους ισλαμιστές

του  M…

Απειλές δέχθηκε η Πακιστανή μαθήτρια Μαλάλα Γιουσαφζάι από οργάνωση που έχει αποσχισθεί από τους Πακιστανούς Ταλιμπάν. Η νεαρή μαθήτρια τιμήθηκε χθες με το Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τον Ινδό Κάιλας Σατιάρτι για τη μάχη τους υπέρ του δικαιώματος των παιδιών στην εκπαίδευση.

Η οργάνωση Τζαμάατ ουλ Άχραρ, η οποία αποσχίσθηκε τον Αύγουστο από τους Πακιστανούς Ταλιμπάν της οργάνωσης Τεχρίκ-ε-Ταλιμπάν (TTP), απείλησε τη Μαλάλα με «κοφτερά και γυαλιστερά μαχαίρια» στον λογαριασμό της στο Twitter, λίγες ώρες αφού η νεαρή ακτιβίστρια τιμήθηκε με το Νόμπελ.

«Πρόσωπα όπως η Μαλάλα θα πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν αποθαρρυνόμαστε από την προπαγάνδα (των απίστων). Έχουμε ετοιμάσει κοφτερά και γυαλιστερά μαχαίρια για τον εχθρό του Ισλάμ», ανέφερε στο Twitter ο εκπρόσωπος της οργάνωσης Εχσανουλάχ Εχσάν.

«Η Μαλάλα μιλά τόσο πολύ κατά των όπλων και των ένοπλων συγκρούσεων. Δεν γνωρίζει ότι ο ιδρυτής του βραβείου Νόμπελ της ήταν ο εφευρέτης των εκρηκτικών;», διερωτήθηκε ο Εχσάν.

Η Μαλάλα, 17 ετών υπέρμαχος της εκπαίδευσης των κοριτσιών, δέχθηκε το 2012 δολοφονική επίθεση από τους Ταλιμπάν από την οποία κατάφερε να επιζήσει.

Οι Πακιστανοί Ταλιμπάν δεν έχουν σχολιάσει την βράβευση της Μαλάλα.

  Απ΄ ότι φαίνεται στο Πακιστάν ορισμένοι δεν γνωρίζουν την έννοια της ειρήνης και τον όρο τερματισμός των εχθροπραξιών. Μια μαθήτρια κατόρθωσε να δηλώσει τη θέση της για την ειρήνη αλλά κάποιοι έχουν αντίθετη άποψη και ξεπέφτουν με το να την στοχοποιούν και να προχωρούν σε απειλές για τη ζωή της. Η πρώτη επίθεση έπεσε στο κενό αλλά αν ενώσουν τις φωνές τους οι άνθρωποι που πιστεύουν στην ελευθερία δεν θα υπάρξει δεύτερη επίθεση. Η φωνή του ελεύθερου ανθρώπου σπάει όλα τα υπόλοιπα δεσμά...

Τα φετινά Νόμπελ Ειρήνης και η συζήτηση που προκάλεσαν

 Φέτος τα Νόμπελ Ειρήνης από τη Σουηδική Ακαδημία δόθηκαν σε δύο «πρωταθλητές» όπως χαρακτηριστικά ανέφερα οι New York Times στον αγώνα για τα δικαιώματα των παιδιών, ειδικότερα στην ασιατική ήπειρο.

Είναι η 17χρονη Πακιστανή, Μαλάλα Γιουσαφζάι, η οποία γίνεται και η νεότερη κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης,  και ο Ινδός Καϊλάς Σατιάρτι.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας, το βραβείο απονέμεται για τον αγώνα τους εναντίον της παιδικής καταπίεσης και το δικαίωμα όλων των παιδιών στην εκπαίδευση.

"Είναι μια τιμή προς όλα αυτά τα παιδιά που εξακολουθούν να υποφέρουν σε συνθήκες δουλείας, καταναγκαστικής εργασίας και τράφικινγκ", δήλωσε ο Σατιάρτι προς το ειδησεογραφικό δίκτυο CNN-IBN μετά την ανακοίνωση του βραβείου.

Ο Κάιλας Σατιάρτι ίδρυσε το 1980 την οργάνωση Μπατσπάν Μπατσάο Αντολάν –Κίνημα Σώστε την Παιδική Ηλικία – και έχει αναλάβει δράση για την προστασία των δικαιωμάτων 80.000 παιδιών.

"Είναι μια τιμή προς τους συμπατριώτες μου Ινδούς. Ευχαριστώ όλους αυτούς που υποστηρίζουν τον αγώνα μου εδώ και περισσότερο από τα τελευταία 30 χρόνια", δήλωσε ο Σατιάρτι.\

"Τα εύσημα πηγαίνουν στους Ινδούς που μάχονται για να κρατήσουν τόσο ζωντανή τη δημοκρατία, στην οποία μπόρεσα να συνεχίσω να δίνω τη μάχη μου", δήλωσε ο Σατιάρτι. "Κάτι που γεννήθηκε στην Ινδία έχει γίνει παγκόσμιο και τώρα έχουμε ένα παγκόσμιο κίνημα εναντίον της παιδικής εργασίας. Μετά τη βράβευση αυτή, αισθάνομαι πως οι άνθρωποι θα δώσουν περισσότερη προσοχή στην υπόθεση των παιδιών στον κόσμο".

Η επιτροπή του Νόμπελ Ειρήνης υπογράμμισε τις σημαντικές προόδους που έχουν επιτευχθεί στη μάχη εναντίον της παιδικής εργασίας, επισημαίνοντας το γεγονός ότι ο παγκόσμιος αριθμός των παιδιών που εργάζονται μειώθηκε από 246 εκατ. το 2000 σε 168 εκατ. σήμερα.

Η 17χρονη Πακιστανή Μαλάλα Γιουσαφζάι βρισκόταν από την πλευρά της "στο σχολείο όπως συνήθως" στο Μπέρμιγχαμ, στην κεντρική Αγγλία, όταν ανακοινώθηκε, πως τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Ζει στο Μπέρμιγχαμ από τον Οκτώβριο του 2012, που υποβλήθηκε σε επέμβαση αφού είχε δεχθεί μια σφαίρα στο κεφάλι από τους Ταλιμπάν στο Πακιστάν.

H Malala που αγωνίζεται για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση τα τελευταία δύο χρόνια, γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1997 στην πόλη Μινγκάορα του Πακιστάν σε μια οικογένεια σουνιτών Παστούν.

Η πρώτη της εκπαίδευση της δόθηκε από τον πατέρα της, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης σχολείου και ποιητής. Το όνομά της είναι προς τιμή της Πακιστανής λαϊκής ηρωίδας Μαλαλάι (1861-1880).

Σε ηλικία 11 ετών ξεκίνησε να γράφει (χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο) σε blog, όπου περιέγραφε τη ζωή της στην πόλη Mingora, στο βορειοδυτικό Πακιστάν, μετά την κατάληψη της εξουσίας στην περιοχή από τους Ταλιμπάν, που απαγόρευσαν στα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο και εξέφραζε τις απόψεις της σχετικά με το δικαίωμα των κοριτσιών στη μόρφωση. Τα επόμενα χρόνια έδωσε συνεντεύξεις σε διάφορα μέσα, τόσο της χώρας της όσο και άλλων χωρών, στις οποίες υποστήριζε το δικαίωμα των κοριτσιών να πηγαίνουν στο σχολείο. Στο μεταξύ έγινε γνωστή η ταυτότητά της.

Το πρωί της 9ης Οκτωβρίου 2012 ένας άντρας την πυροβόλησε στο κεφάλι, ενώ βρισκόταν μέσα στο σχολικό λεωφορείο, τραυματίζοντάς την πολύ σοβαρά.

Τις ημέρες μετά την επίθεση νοσηλεύθηκε σε κρίσιμη κατάσταση σε νοσοκομείο στο Πακιστάν και στη συνέχεια, όταν βελτιώθηκε η κατάστασή της, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Queen Elizabeth του Μπέρμιγχαμ, στην Αγγλία. Η απόπειρα δολοφονίας προκάλεσε μια έκρηξη συμπαράστασης προς την 15χρονη τότε μαθήτρια, τόσο στο Πακιστάν όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο.

"Ποια είναι η Malala;" φώναξε ο εκτελεστής των Ταλιμπάν που πήδηξε πάνω σε ένα γεμάτο λεωφορείο στο βορειοδυτικό Πακιστάν πριν από δύο χρόνια, και στη συνέχεια έριξε μια σφαίρα στο κεφάλι της Malala Γιουσαφζάι, της 15χρονης- τότε - μαθήτριας και ειλικρινούς και αφοσιωμένης  ακτιβίστριας.

Αυτό το ερώτημα έχει απαντηθεί πολλές φορές από τότε από την ίδια τη  Γιουσαφζάι, που επέζησε από τα τραύματα της και εξελίχτηκε σε μια παθιασμένη υπερασπίστρια των δικαιωμάτων των παιδιών, παγκόσμια διασημότητα και, την Παρασκευή,  τελευταία αποδέκτης του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τον ινδό αγωνιστή για παραπλήσια θέματα, Kailash Satyarthi .

Ωστόσο, μετά και τον καθοριστικό πυροβολισμό τον Οκτώβριο του 2012, η ​​κα Γιουσαφζάι και συναρπαστική ιστορία της έχουν αναδιαμορφωθεί από μια σειρά από ισχυρές δυνάμεις - συχνά, αν κι όχι πάντα, για καλό - με τρόπους που έχουν πολυποίκιλες αλληλεπιδράσεις με κρίσιμα ζητήματα πολιτισμού, πολιτικής και της θρησκείας.

Έτσι, υπήρξαν άνθρωποι και δυνάμεις και στη χώρα της που δεν είδαν με «καλό μάτι» τη βράβευση της Γιουσαφζάι.

Στο Πακιστάν, οι συντηρητικοί επιτέθηκαν στη νεαρή μαθήτρια και τη χαρακτήρισαν  ως ανυποψίαστο πιόνι σε μια επίθεση που καθοδηγείται από την Αμερική. Στη Δύση, ήρθε για να προβάλει τις υπερβολές των βίαιων Ισλαμιστών, ενώ συμμετείχε σε εκστρατεία για τη συγκέντρωση χρημάτων και την ευαισθητοποίηση για τιςσυνέπιες αυτών των φαινομένων. Η  Γιουσαφζάι, καθοδηγούμενη από τον πατέρα της και μια ομάδα δημόσιων σχέσεων, βοηθήθηκε να αλλάξει η εικόνα για τον εαυτό της, συγγράφοντας κι ένα best-seller με τα απομνημονεύματα της.

Το 2013 της απονεμήθηκε το Βραβείο Ζαχάρωφ και ήταν υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης, ενώ μέχρι και δύο ημέρες πριν από την περυσινή απονομή ήταν ένα από τα φαβορί.

Ακόμη και σήμερα υπάρχουν διάφορα σχόλια για τη βράβευσή της.

Ως Νέος Μέτοικος παρουσιάζουμε επιπλέον δύο άρθρα για το θέμα: ένα του συνεργάτη μας, Μ…, και ένα που στηρίζεται στο Foreign Policy.

Ζίγκμουντ Μπάουμαν: δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου. (Συμβολή σε μια συζήτηση που είναι πάντα ανοιχτή) – Μέρος Δεύτερο

από τον Μ …

Ερ. Εννοείτε ότι η πολιτική είναι τοπική, ενώ η εξουσία παγκόσμια…

Απ. Ακριβώς. Και ο πιο αδύναμος κρίκος δεν είναι η κοινότητα, η πόλη ή οποιαδήποτε άλλη μορφή τοπικότητας, αλλά το ίδιο το κράτος, που είναι παγιδευμένο μεταξύ δύο πυρών, του έθνους από τη μια και των αγορών από την άλλη.  Και οι πρωτοβουλίες που αναφέρατε γεννιούνται στο υπο-εθνικό επίπεδο. Οι θεσμοί του εθνικού επιπέδου (κόμματα, κυβέρνηση, βουλή κλπ.) δε μπορούν  να αντεπεξέλθουν στη διπλή αυτή πίεση. 

Οι πολίτες στην προσπάθεια τους να προστατευθούν από τις επιπτώσεις αυτών των ανώνυμων δυνάμεων της αγοράς, αντιδρούν με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή οργανώνονται με γνωστούς τους, γείτονες, με όλους αυτούς με τους οποίους αντιλαμβάνονται από κοινού πως η βελτίωση του τόπου τους θα έχει θετικό αντίκτυπο σε όλους και δεν είναι ανταγωνιστικό παιχνίδι με νικητές και ηττημένους.

Γίνεται στις μέρες μας συχνά λόγος για δίκτυα… Ξέρετε, αντιμετωπίζω τον όρο αυτόν με δυσπιστία.  Τα δίκτυα έχουν να κάνουν με την επικοινωνία και η επικοινωνία περικλείει ταυτόχρονα τη δυναμική της σύνδεσης και τη δυναμική της αποσύνδεσης. Προτιμώ να μιλώ για κοινότητα, γιατί αυτός ο όρος εμπεριέχει την έννοια της δέσμευσης, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση των δικτύων. 

Σήμερα, μπορεί κανείς να έχει εκατοντάδες φίλους σε ένα online δίκτυο και απλά κάποια στιγμή να σταματήσει να επικοινωνεί με κάποιους, χωρίς να χρειαστεί καν να εξηγήσει γιατί ή να ζητήσει συγγνώμη. Στις τελευταίες εκλογές στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε ποσοστό περίπου 27% για πρώτη φορά στην ιστορία. Η δέσμευσή του είναι ότι θα σταματήσει την αποπληρωμή του χρέους και τα μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί. Από μια άποψη ήταν ευτυχής συγκυρία που η Αριστερά δε μπόρεσε να γίνει κυβέρνηση. 

Μπορώ να φανταστώ τη δυσκολία της θέσης της απέναντι σε πολιτικές που έχουν επιβληθεί, όχι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά από τις ανώνυμες δυνάμεις της αγοράς. Όσο ισχυρή θέληση και καλή οργάνωση και να έχουν τα κόμματα, δε νομίζω ότι μπορούν να καταφέρουν κάτι αν δεν αλλάξει το σύστημα. Όπως ανέφερα, εκείνο που παρατηρείται σήμερα, είναι η αποκοπή της εξουσίας από την πολιτική. Ως εξουσία αντιλαμβάνομαι την ικανότητα να κάνει κανείς κάποια πράγματα.

Ως πολιτική αντιλαμβάνομαι την ικανότητα να αποφασίζει κανείς τι πρέπει να γίνει. Παλιότερα, το ζητούμενο ήταν να επιβάλλει κανείς τη δική του πολιτική ατζέντα. Ήταν δεδομένο ότι το κράτος θα υλοποιούσε την όποια ατζέντα. Σήμερα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δεν εννοώ ότι το κράτος είναι τελείως ανίσχυρο, αλλά ότι έχει περιορισμένα περιθώρια ελιγμών. Έτσι, μπορεί π.χ. να αποφασίσει ποιούς θα φορολογήσει περισσότερο, αλλά δεν έχει λόγο στα μεγάλα προβλήματα.

Όλοι οι πολιτικοί θεσμοί που δημιουργήθηκαν μεταπολεμικά, βασίζονταν στην αντίληψη ότι το κράτος είναι ικανό να διαχειριστεί την οικονομία, την άμυνα, όπως και τις πολιτισμικές νόρμες μιας κοινωνίας. Αλλά τώρα πια η ιδέα της εθνικής κυριαρχίας αποτελεί αυταπάτη, αφού δεν υπάρχει ούτε ένα έθνος που να είναι κυρίαρχο. Ακόμη και πολύ θαρραλέοι πολιτικοί, όπως ο Λούλα στη Βραζιλία, χρειάζεται να παρακολουθούν τις αντιδράσεις των αγορών όταν υιοθετούν τη μια ή την άλλη πολιτική. 

Αντίθετα, κυριαρχούν τα χρηματιστήρια που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να παρακολουθούν τις ισοτιμίες των νομισμάτων κι όταν εντοπίσουν μια αδυναμία, να τη διογκώνουν μέχρι να πάρει διαστάσεις τεράστιου προβλήματος, μέσω των ΜΜΕ και της πληροφορικής, ώστε να οδηγήσουν σε πτώση των μετοχών και υποτιμήσεις και να δημιουργήσουν συνθήκες κερδοσκοπίας για το μεγάλο κεφάλαιο.

Ερ.  Πώς μπορεί να επέλθει η αλλαγή; Πώς είναι δυνατόν το σύστημα της αγοράς να παραμένει τόσο σταθερό σ’ ένα περιβάλλον γενικής ρευστότητας, για να χρησιμοποιήσουμε δικούς σας όρους; 

Απ.  Όπως σάς είπα, δε βλέπω κάποια αρχή ικανή να επιβάλει κάτι διαφορετικό και πιστεύω ότι για να υπάρξει θα περάσουν δεκαετίες, δεν είναι κάτι που θα εμφανιστεί μέχρι τις επόμενες εκλογές. Η μόνη ριζική λύση που βλέπω είναι να εδραιωθεί ένας τρόπος ζωής, που θα καταστήσει το υπάρχον σύστημα έκπτωτο.  

Δηλαδή, να σταματήσει το σκεπτικό τού να δανείζεται κανείς για την απόκτηση αυτοκινήτου ή σε επίπεδο κρατών, το να καταφεύγουν σε δανεισμό για να μειώσουν τους φόρους για τους πολύ πλούσιους, και να υιοθετηθεί ένας τρόπος ζωής, που θα παρέχει σε κάποιο βαθμό ασφάλεια σε όλους. Σε τέτοιο περιβάλλον οι κερδοσκόποι δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα.

Ερ. Δηλαδή ένας αντικαταναλωτικός τρόπος ζωής. 

Απ. Ακριβώς. Το μισό πρόβλημα είναι ο υπερβολικός καταναλωτισμός της σπατάλης, που κυριαρχεί. Γι’ αυτό και κανένα επίδοξο κόμμα εξουσίας δεν υπόσχεται στους ψηφοφόρους πως θα πατάξει τον καταναλωτισμό.  Δεν μιλάμε φυσικά για λιτότητα, αλλά για αλλαγή νοοτροπίας και τρόπου ζωής, με έμφαση στην ικανοποίηση των αναγκών και όχι την ικανοποίηση των καταναλωτών.  

Ο κόσμος τότε δεν θα σπαταλάει χρήματα για την απόκτηση διάφορων gadgets, όπως για παράδειγμα το να αγοράζεις καινούριο κινητό, χωρίς το παλιό να έχει βλάβη… Αυτό γίνεται γιατί οι κατασκευαστές των gadgets διασφαλίζουν ότι μόλις εισαχθεί το νέο μοντέλο μιας συσκευής τα παλιότερα θα γίνουν παρωχημένης τεχνολογίας και αυτό ακριβώς τονίζουν όταν τα διαφημίζουν.

Τέτοια τεχνάσματα χρησιμοποιούν για να παγιδεύουν τους καταναλωτές. Τα διαφημιστικά κόλπα αρχίζουν από τις διαφημίσεις στην παιδική τηλεόραση, όταν π.χ. τα νέα μοντέλα αθλητικών παπουτσιών παρουσιάζονται με τέτοιον τρόπο, που κάνει τα παιδιά να αισθάνονται πως θα γίνουν ρεζίλι στο σχολείο αν εμφανιστούν με παλιότερα.

Μ’ αυτόν τον τρόπο ασκούνται πιέσεις από παντού και απαιτείται θάρρος και αντοχή για να αντισταθεί κανείς στον καταναλωτισμό. Κάποιοι το κατορθώνουν και δημιουργούνται μικροί πυρήνες, όπως για παράδειγμα στην Ιταλία υπάρχει το κίνημα “slow food”, που έχει εξαπλωθεί σε 160 χώρες.

Ή το “Cittaslow”, που αποσκοπεί στην επιβράδυνση του ρυθμού ζωής στα αστικά κέντρα και στη διασφάλιση της ποιότητας ζωής, αντί για την ποιότητα της κατανάλωσης.

Τέτοιες πρωτοβουλίες αποτελούν «νησάκια» σε ένα αρχιπέλαγος. Από αυτό το σημείο ως τη ριζική αλλαγή νοοτροπίας είναι μακρύς ο δρόμος. Με παρηγορεί όμως η σκέψη πως κάθε πλειοψηφία στην ιστορία ξεκίνησε ως μειοψηφία κι έτσι το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τις κινήσεις που αναφέραμε. Δεν έχω δυστυχώς άλλο όραμα να σας προσφέρω.

Ερ. Ποιος θεωρείτε ότι είναι ο ρόλος των διανοούμενων σε αυτήν την προσπάθεια;

Απ. Η διανόηση έχει γίνει κι αυτή ένα προϊόν που πωλείται και αγοράζεται και αυτό ισχύει για όλους, τόσο συντηρητικούς, όσο και προοδευτικούς.  Παλιότερα, ας πούμε στη δεκαετία του ’30, υπήρχαν διανοούμενοι με κάποιο όραμα, κομμουνιστικό ή ακόμη και φασιστικό.  Σήμερα οι διανοούμενοι με όραμα είναι πολύ λίγοι. 

Ο Μισέλ Φουκώ έχει πει ότι δεν υπάρχουν πια ολοκληρωμένοι διανοούμενοι: οι πανεπιστημιακοί στηρίζουν τα πανεπιστήμια, οι καλλιτέχνες τα θέατρα, οι γιατροί τα νοσοκομεία, η κάθε κατηγορία τα δικά της επαγγελματικά συμφέροντα. Λείπουν οι διανοούμενοι που θα στοχαστούν με πλαίσιο αναφοράς την ανθρωπότητα ολόκληρη. Αυτή η απουσία έχει να κάνει με τη σχετικοποίηση και την εμπορευματοποίηση της γνώσης; 

Οι διαδικασίες της εμπορευματοποίησης, της απορρύθμισης, του ατομισμού χαρακτηρίζουν όλες τις πλευρές της σύγχρονης κοινωνίας. Έτσι δεν υπάρχουν πια «κέντρα βάρους», σημεία συνεύρεσης, και «εργοστάσια αλληλεγγύης». Όλα είναι σκόρπια, ρευστά. Συνεργαζόμαστε στιγμιαία για την αντιμετώπιση ενός προβλήματος και στη συνέχεια μεταπηδάμε σε κάτι άλλο, όταν βαρεθούμε, και όχι όταν το πρόβλημα έχει επιλυθεί. Δεν υπάρχει αγκυροβόλι.

Ερ. Αν λοιπόν, όπως περιγράφετε και στα βιβλία σας, ζούμε πια σε ένα μεταμοντέρνο, ρευστό κόσμο, μια ρευστή μετανεωτερικότητα, ποιά θα είναι η διάδοχη κατάσταση;

Απ. Χρησιμοποιώ, όπως ίσως ξέρετε, τον όρο  interregnum, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Τίτο Λίβιο για να περιγράψει την κατάσταση στη Ρώμη μετά το θάνατο του Ρωμύλου, που βασίλεψε για 37 χρόνια, όσο ήταν τότε ο μέσος όρος ζωής. Μετά το θάνατό του, ελάχιστοι Ρωμαίοι θυμούνταν τη Ρώμη πριν το Ρωμύλο. Οπότε επικρατούσε μια κατάσταση τραγικής αβεβαιότητας και έλλειψης προσανατολισμού, μέχρι να βρεθεί βασιλιάς.

Ο Γκράμσι δανείστηκε τον όρο και τον προσάρμοσε για να περιγράψει μια κατάσταση όπου οι παλιές πρακτικές δεν είναι πια αποτελεσματικές, ενώ νέοι τρόποι δεν έχουν ακόμα εφευρεθεί. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλέψουμε ποιοί θα είναι αυτοί οι τρόποι. Ίσως σε άλλα σημεία της υδρογείου να έχουν ήδη βρεθεί και να μην το γνωρίζουμε. Αυτό το μαθαίνουμε πάντα εκ των υστέρων.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα, ούτε ένα από τα γεγονότα που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας δεν είχε προβλεφθεί. Όλα αποτέλεσαν εκπλήξεις και ο κόσμος δεν μπορούσε να πιστέψει πως συνέβαιναν. Όταν μελετούσα την ιστορία του εργατικού κινήματος στη Βρετανία και έκανα έρευνα στα αρχεία της Guardian στο Μάντσεστερ, διαπίστωσα πως ούτε μια φορά μέχρι το 1870  δεν είχε γίνει αναφορά στην βιομηχανική επανάσταση, ούτε στην κοιτίδα της, το Μάντσεστερ. Ο κόσμος δεν είχε αντιληφθεί πως ζούσε τη βιομηχανική επανάσταση. Επομένως, αν τώρα ζούμε μια μετα-ρευστή επανάσταση, μόνο τα παιδιά σας θα τη συνειδητοποιήσουν.

Ερ. Αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. 

Απ. Ο συμπατριώτης σας Κορνήλιος Καστοριάδης, όταν λόγω των ριζοσπαστικών του θέσεων ερωτήθηκε αν στόχος του ήταν να αλλάξει τον κόσμο, απάντησε «Ούτε κατά διάνοια. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να αλλάξω τον κόσμο. Αυτό που επιθυμώ είναι να αλλάξει η ανθρωπότητα από μόνη της, όπως έκανε τόσες φορές στο παρελθόν». Αυτή είναι οπτική αισιόδοξου ανθρώπου.

Ερ. Την προσυπογράφετε σε τελική ανάλυση;

Απ.  Δεν θα προλάβω να το δω, γιατί είναι μακροπρόθεσμο. Όμως ελπίζω ο 21ος αιώνας να είναι αφιερωμένος στην επανασύνδεση εξουσίας και πολιτικής, μέσα από συλλογική δράση και κοινούς στόχους. 

Η διάκριση μεταξύ αισιόδοξης και απαισιόδοξης στάσης κατά τη γνώμη μου είναι λογικά εσφαλμένη, αφού δεν εξαντλεί όλες τις πιθανότητες.  

Ποιος είναι ο αισιόδοξος; Όποιος πιστεύει πως ο κόσμος ως έχει εδώ και τώρα, είναι ο καλύτερος δυνατός. Ποιος είναι ο απαισιόδοξος; Αυτός που σκέφτεται πως ίσως ο αισιόδοξος να έχει δίκιο.  Υπάρχει και ο Καστοριάδης μεταξύ των δύο θέσεων, που λέει πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και έλπιζε πως κάποτε θα πραγματοποιηθεί.

Όσον αφορά στο απώτερο μέλλον, η άποψή του είναι σωστή, όχι όμως όσον αφορά στο άμεσο μέλλον.  Όσο για μένα, είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος και μακροπρόθεσμα αισιόδοξος. Δεν βλέπω ριζοσπαστικές αλλαγές σύντομα, αλλά είμαι σίγουρος πως είναι στο πρόγραμμα. 

Από την εφημερίδα Η Εποχή

Τη συνέντευξη πήραν η Ντίνα Δαβάκη και ο Δημήτρης Μπούκα

_____________

Σημειώσεις

Ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν γεννήθηκε στο Πόζναν της Πολωνίας το 1925. Σε ηλικία 18 ετών κατετάγη στον Ελεύθερο Πολωνικό Στρατό και πολέμησε ενάντια στη ναζιστική κατοχή. Παρέμεινε στο στρατό και μετά τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, αλλά τελικά αποστρατεύτηκε εξαιτίας της αντισημιτικής εκκαθάρισης.

Ο Μπάουμαν ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών στις κοινωνικές επιστήμες και το 1954 έγινε λέκτορας στη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Ζει από το 1968 στην Αγγλία.

Από το 1972 μέχρι το 1990 διετέλεσε καθηγητής και πρόεδρος του τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Λιντς.

Σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής κοινωνιολογίας στα Πανεπιστήμια του Λιντς και της Βαρσοβίας. Η σκέψη του Μπάουμαν έχει δεχτεί επιρροές από σημαντικούς διανοούμενους του 19ου αιώνα, όπως τον Καρλ Μαρξ και τον Μαξ Βέμπερ, αλλά και του 20ού αιώνα, όπως τον Τεοντόρ Αντόρνο, τον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Εμανουέλ Λεβινάς.

«Κλείδωσε» η συμφωνία για έξοδο του ΔΝΤ" σύμφωνα με το πρωτοσέλιδο της Realnews

Με τίτλο: " «Κλείδωσε» η συμφωνία για έξοδο του ΔΝΤ" κυκλοφορεί αυτήν την Κυριακή η Realnews, η οποία αποκαλύπτει ότι "φεύγει η τρόικα κ έρχεται το "διμερές συμβόλαιο" μεταξύ Ελλάδας και δανειστών". Η Realnews επισημαίνει ότι "αρχές Δεκεμβρίου θα ανακοινωθεί η έναρξη της διαδικασίας αναδιάρθρωσης του χρέους".

 Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας: "το σχέδιο συντάχθηκε υπό την καθοδήγηση του Σοϊμπλε και έχει λάβει τις "ευλογίες" της Λαγκάρντ, της Μέρκελ και του Γιούνκερ".

Επίσης "προβλέπεται η δημιουργία Ταμείου Ειδικού Σκοπού που θα εγγυάται τόσο την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της Ελλάδας, όσο και την αποπληρωμή των δανείων της τρόικας", ενώ "15 δισ. ευρώ υπολογίζεται ότι θα είναι η "προίκα" του νέου ταμείου. Σε αυτό θα ενταχθούν τα κεφάλαια που θα περισσέψουν από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, αλλά και πόροι που θα εγγυάται το ελληνικό Δημόσιο".

Σε άλλο άρθρο της η κίνηση αυτή παρουσιάζεται ως: «Βήμα πρώτο για το τέλος του μνημονίου»

Το πρώτο αλλά σημαντικό βήμα μιας «βελούδινης» απεμπλοκής από το μνημόνιο θέλει να κάνει απόψε στην Ουάσιγκτον η Αθήνα με τη συνάντηση της ελληνικής «τρόικας» με τη διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ.

Η ελληνική αντιπροσωπεία με τον υπουργό Οικονομικών Γκίκα Χαρδούβελη, τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννη Στουρνάρα και τον σύμβουλο του πρωθυπουργού Σταύρο Παπασταύρου θα συζητήσει με την κ. Λαγκάρντ τις παραμέτρους της επόμενης μέρας του μνημονίου για την Ελλάδα αναζητώντας μια συμβιβαστική λύση ως προς αυτό που περιέγραψε η τελευταία ως «προληπτική στήριξη» της χώρας μέσα στις αγορές.

Ο κ. Σαμαράς σε όλες τις πολιτικές συζητήσεις που είχε πρόσφατα με την Γερμανίδα Καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ αλλά και τον Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ ξεκαθάρισε πως η Αθήνα δεν θέλει να μπει σε μια λογική «ηρωικής εξόδου» από το μνημόνιο χωρίς να δώσει διαβεβαιώσεις για τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων -κάτι που αναμένεται πως θα υπερτονίσει ο κ. Χαρδούβελης στην αποψινή συνάντηση με την Κριστίν Λαγκάρντ.

Παράλληλα η ελληνική πλευρά θα έχει την ευκαιρία να ανιχνεύσει τις προθέσεις του Ταμείου ως προς το ζήτημα του χρέους για το οποίο οι Ευρωπαίοι - τελευταία απόδειξη ο Γ. Ντάϊσελμπλουμ - συνεχίζουν να σφυρίζουν αδιάφορα.

Μείζον ζήτημα για την Αθήνα αποτελεί η μορφή που θα έχει αυτό το πρόγραμμα «υποστήριξης» της Ελλάδας μέσα στις αγορές καθώς η κυβέρνηση για λόγους επικοινωνιακούς αλλά και ουσιαστικούς δεν θέλει να σε καμία περίπτωση να περάσει το μήνυμα ότι η τρόικα έφυγε αλλά... παραμένει υπό άλλη μορφή.

Οι αγορές πάντως τις τελευταίες ημέρες έχουν δείξει τα «δόντια» τους στην Αθήνα ενώ τα δημοσιεύματα μεγάλων ειδησεογραφικών πρακτορείων προειδοποιούν ότι η Ελλάδα ετοιμάζεται να πάρει ένα ρίσκο που μπορεί να τη φέρει προ εκπλήξεων εάν το πολιτικό κλίμα στη χώρα επιβαρυνθεί τους επόμενους μήνες με τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών.

Κανείς άλλωστε στην Αθήνα δεν θέλει να σκέφτεται το ενδεχόμενο η Ελλάδα να βρεθεί στις αγορές και σε λίγους μήνες να βρεθεί και πάλι μπροστά σε δυσκολίες δανεισμού.

Η ελληνική «τρόικα» έχει πάρει εντολή από την κυβέρνηση να μεταφέρει σε όλους τους συνομιλητές της στην Ουάσιγκτον τη βούληση της Αθήνας να προχωρήσει σε όλες τις διαρθρωτικές αλλαγές για τις οποίες εδώ και μήνες πιέζει η τρόικα, διατηρώντας όλα τα καλά στοιχεία του προϋπολογισμού.

Η άλλη πλευρά πάντως δείχνει ακόμη «κουμπωμένη». Καθώς οι εταίροι και δανειστές εκφράζουν ανοιχτά την ανησυχία τους πως εάν η Ελλάδα βρεθεί χωρίς κανέναν έλεγχο στις αγορές μπορεί να γυρίσει... στα παλιά. Πολλώ δε μάλλον στην περίπτωση που η κυβέρνηση Σαμαρά δεν καταφέρει να πείσει τους βουλευτές για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ούτε με το επιχείρημα της εξόδου από το πρόγραμμα.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη.

Είναι αυτό που σιγοψιθύριζαν υποστηρικτές του Μνημονίου και της συγκυβέρνησης εδώ και κάποιους μήνες ότι – τάχα – το Μνημόνιο τελειώνει το φθινόπωρο.

Κίνηση στην οποία επενδύουν πολλές πολιτικές ελπίδες για την επιβίωση της συγκεκριμένης κυβέρνησης ή την ανανέωση της μορφής και της σύνθεσής της.

Με απώτερο στόχο πάντα την επικράτηση – αν είναι δυνατόν – στις προσεχείς εκλογές.

Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και   τελευταίες εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας.

Η  Κυβέρνηση Σαμαρά, λοιπόν, πήρε τους 155 για την «ψήφο εμπιστοσύνης».

 Ψάχνει τώρα για για τους 180...

Έτσι μετά την ψήφο εμπιστοσύνης ακολουθούν – προφανώς -  άλλοι 4 μήνες ακραίας πόλωσης μέχρι την προεδρική εκλογή.

Όπου η κυβέρνηση θα οξύνει τις επιθέσεις της εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, θα επιχειρήσει να επανασυσπειρώσει μέρος της κοινωνικής της βάσης που είναι βαθιά απογοητευμένο από την πολιτική της και τα επαχθή μέτρα.

Θα προσπαθήσει, επίσης, να επαναπροσεγγίσει τους ανεξάρτητους βουλευτές χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα τις εξελίξεις με το ΔΝΤ.

 Προκειμένου πάντα να επιτύχει το μαγικό αριθμό των 180 βουλευτών που είναι απαραίτητοι για την προεδρική εκλογή και για τη … μακροημέρευση αυτής της άθλιας κυβέρνησης.

Για μας, οι εξελίξεις αυτές αποτελούν μια προσπάθεια «μασκαρέματος» του μνημονιακού καθεστώτος αφού οι εφαρμοστικοί νόμοι που έχουν υπογράψει οι κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια θα ισχύουν ή μπορεί να επιβληθούν και νέα επώδυνα μέτρα.

Κατά συνέπεια, οι αγώνες των πολιτών θα πρέπει να συνεχίσουν αμείωτοι μέχρι την τελική ανατροπή των Μνημονίων και των πολιτικών που τα εκπροσωπούν.