Ο πολιτικός Πλουμπίδης - 60 χρόνια από την εκτέλεση

του Μ…

  Πέντε χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, στις 14 Αυγούστου 1954, ο Νίκος Πλουμπίδης έπεφτε νεκρός από τα πυρά του στρατιωτικού εκτελεστικού αποσπάσματος. Η εκτέλεσή του, αν και δεν ήταν η τελευταία -όπως γενικά θεωρείται- στη μεγάλη σειρά των θανατικών καταδικών που οργάνωσε το αυταρχικό εμφυλιοπολεμικό και μετεμφυλιοπολεμικό κράτος, ήταν μάλλον απρόσμενη. Ανέτρεπε πάγιες κυβερνητικές πρακτικές που επιστρατεύονταν συμπληρωματικά στη «μάχη κατά του κομμουνισμού» μέσα από την κατασκευή, συντήρηση και προβολή των πάσης φύσεως εσωκομματικών κομμουνιστικών συγκρούσεων. Ειδικά μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, η ελληνική πολιτεία είχε κάθε λόγο να κρατήσει ενεργή, να ενισχύσει και να προβάλει την αντιπαράθεση της εξόριστης κομμουνιστικής ηγεσίας με τον βασικό εκπρόσωπο του παράνομου κομματικού μηχανισμού στην Ελλάδα, τον Νίκο Πλουμπίδη. Με αυτή την έννοια, η συγκεκριμένη εκτέλεση φαίνεται και πολιτικά ασύμφορη.

  Αποτέλεσμα ζήλου των διωκτικών μηχανισμών, της αντικομμουνιστικής υστερίας που χαρακτήρισε την ψυχροπολεμική εποχή, αλλά και προσωπικής εμπάθειας, η εκτέλεση του Πλουμπίδη ορίζει το τέλος μιας τραγικής πορείας, η οποία καθορίζεται από δυο γεγονότα: την καταδίκη από το κόμμα τον Φεβρουάριο του 1952 και τη σύλληψη από τις ελληνικές αρχές τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Ακολούθησε η δίκη τον Ιούλιο του 1953 στο έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών, η καταδίκη «δις εις θάνατον» και η εκτέλεση, τα χαράματα της 14ης Αυγούστου 1954, στο Δαφνί.

  Στην πράξη ο Πλουμπίδης πέρασε σχεδόν ταυτόχρονα από δύο δικαστήρια, ένα τυπικό και ένα άτυπο, αντιμετωπίζοντας τις πλέον οριακές κατηγορίες: αυτή του «αδίσταχτου κομμουνιστή» που του απέδωσαν οι διωκτικές αρχές και την άλλη του «από 27ετίας χαφιέ» σύμφωνα με την ετυμηγορία της κομματικής ηγεσίας. Την κατηγορία ότι είναι κομμουνιστής την ομολόγησε, την αποδέχτηκε και την υπερασπίστηκε δημόσια στο έκτακτο στρατοδικείο, όπως και σε κάποιες συνεντεύξεις του στον Τύπο της εποχής, υπεραμυνόμενος των προσωπικών του επιλογών και των πολιτικών θέσεων της ηγεσίας του ΚΚΕ.

  Την κομματική κατηγορία, ωστόσο, την αντιμετώπισε με διαφορετικό τρόπο. Αρνούμενος ότι είναι προδότης του κόμματος και χαφιές, όπως του καταλόγισε το Πολιτικό Γραφείο, απέδωσε την απόφαση της ηγεσίας Ζαχαριάδη σε λανθασμένη -λόγω της απόστασης- ενημέρωσή της. Επιδόθηκε έτσι σε μια παράλληλη προσπάθεια διαφύλαξης τόσο του κύρους του κόμματος και της ηγεσίας του όσο και του ιδίου και της κομματικής του διαδρομής. Ως προτεραιότητα, ωστόσο, έθεσε και πάλι το κόμμα και το κομματικό συμφέρον.

  Ο Πλουμπίδης με τη στάση του προέταξε την ενότητα της κομμουνιστικής συλλογικότητας, την εσωκομματική πειθαρχία και την υπεράσπιση της κομμουνιστικής ιδεολογίας. «Το στίγμα του χαφιέ δεν κολλάει σε μένα γιατί και το παρελθόν μου και το παρόν μου είναι καθαρά σαν το κρύσταλλο» έγραφε σε ένα από τα ιδιόχειρα σημειώματά του προς την οικογένεια, στις αρχές του 1954, χωρίς να αμφισβητήσει μέχρι το τέλος την εμπιστοσύνη του στο δίκαιο και στην αλήθεια που θα αποδοθεί από το κόμμα στον μέλλοντα χρόνο.

  Βεβαίως, η εκτέλεση δεν έδωσε τη λύση, ούτε έφερε την κάθαρση. Μέσα από τις συνεχιζόμενες μετά θάνατον διά του παράνομου ραδιοφωνικού σταθμού του ΚΚΕ καταγγελίες για τα «λύτρα της προδοσίας», νεκρός, ο Πλουμπίδης συνέχισε να αποτελεί μια ανοικτή «κομματική υπόθεση». Η υπόθεση αυτή ταλάνισε την οικογένεια, το κόμμα και την Αριστερά γιατί, παρά την αποκατάσταση το 1958, η διαχείρισή της από τις μετέπειτα κομματικές ηγεσίες δεν εναρμονίστηκε σε όσα διέσωζε η συλλογική μνήμη.

  Το βασικότερο είναι ότι εγκλώβισε για δεκαετίες τη συζήτηση σε συγκεκριμένα ζητήματα. Η σκληρότητα της κομματικής ηγεσίας και των μηχανισμών της, το κυνήγι μαγισσών και οι ανταγωνισμοί των κομματικών ελίτ, ο αποκλεισμός και οι σιωπές, οργάνωσαν μια θεματική συζήτησης με πρωταγωνιστές το θύμα και τους θύτες του. Ο Πλουμπίδης αναδείχθηκε έτσι στον συλλογικό μάρτυρα της αντισταλινικής και ανανεωτικής Αριστεράς, σε μάρτυρα που με αυτοθυσία επωμίστηκε τα λάθη και ενσάρκωσε με αξιοπρέπεια αξίες, όπως η σταθερότητα και η απόλυτη αφοσίωση στο κόμμα.

  Εικόνες και μεταφορές που διατηρούνται ακόμη ζωντανές άφησαν στο περιθώριο, πρακτικά ανεκμετάλλευτες, πτυχές της πολιτικής προσωπικότητας του ηγετικού στελέχους. Με άλλα λόγια, η «κομματική υπόθεση» επισκίασε τον πολιτικό Πλουμπίδη, γιατί και σε αυτό το επίπεδο η πολιτική του παρουσία αποτυπώθηκε με κυρίαρχη αναφορά την εικαζόμενη αντιπαλότητά του με τον Νίκο Ζαχαριάδη. Η εμπλοκή του στις εσωκομματικές διαμάχες την περίοδο 1939-1942, οι σχέσεις του με την Παλιά Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ και ο χαρακτηρισμός ως πλαστού του «ανοιχτού γράμματος» του γραμματέα του ΚΚΕ τον Νοέμβριο του 1940, η μη επανεκλογή του στο Πολιτικό Γραφείο από το 7ο Συνέδριο του κόμματος το φθινόπωρο του 1945, όπως και η ανάληψη στη σκληρότερη φάση του εμφυλίου πολέμου -μετά τη σύλληψη του Στέργιου Αναστασιάδη, τον Μάρτιο του 1949- της ευθύνης του παράνομου κλιμακίου της Αθήνας και ο χειρισμός της υπόθεσης Μπελογιάννη σκιαγραφούν βεβαίως το πολιτικό προφίλ ενός ασκητικού και, παρά την ασθένεια, δυναμικού στελέχους. Επαρκούν άραγε για να απαντήσουν στο ερώτημα: Ποιος ήταν εν τέλει ο πολιτικός Πλουμπίδης ή πώς ο Πλουμπίδης αντιλαμβανόταν εντός και εκτός του κόμματος την πολιτική;

  «Η πολιτική δεν είναι παιγνίδι, ούτε τύχη, ούτε εύκολο πράγμα. Είναι ολόκληρη επιστήμη, με τους νόμους της και τους κανόνες της» έγραφε σε ένα ακόμη ιδιόχειρο σημείωμά του τον Μάρτιο του 1954. Την επιστήμη αυτή φαίνεται ότι τη σπούδασε καθημερινά μέσα στις γραμμές του ΚΚΕ και την κατανόησε στη ζύμωσή του με την κοινωνία και τον συνδικαλισμό. Την σπούδασε ήδη από τον μεσοπόλεμο, στα χρόνια της ανάπτυξης του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, στις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις με την Ενωτική ΓΣΣΕ και στις ποικίλες ανταλλαγές του μέσα στα «όργανα και τα σώματα» του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στη Μόσχα. Ο δάσκαλος από τα Λαγκάδια της Αρκαδίας, ο «κόκκινος δάσκαλος» με την «άρτια   μαρξιστική κατάρτιση» φαίνεται ότι δεν αρκέστηκε στα κεκτημένα.

  Υπέρμαχος της δημιουργίας του Μετώπου Εθνικής Σωτηρίας, που προωθεί από την έκρηξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το 1939, η Παλαιά Κεντρική Επιτροπή, ο Πλουμπίδης, φυματικός, εργάστηκε μέσα από το Σανατόριο της «Σωτηρίας» στη διαμόρφωση των θέσεων για τη «μαζική πολιτική πάλη» τις παραμονές της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα. Αν η επίσημη «κομματική ιστορία» κράτησε στην ομίχλη αυτή την εκ των πραγμάτων σκοτεινή για τους Έλληνες κομμουνιστές περίοδο, είναι σαφές ότι η πολιτική απάντηση στους κατακτητές με γενικές απεργίες και λαϊκές κινητοποιήσεις, που έπεσε τότε στο κενό εξαιτίας των δυσλειτουργιών του κόμματος, έβρισκε γόνιμο έδαφος στα χρόνια που ακολούθησαν.

Μέλος του Πολιτικού Γραφείου, από τον Δεκέμβριο του 1942, καθοδηγεί την Κομματική Οργάνωση της Αθήνας στη μαζικότερη διαδήλωση που γνώρισε η κατεχόμενη Ευρώπη κατά της πολιτικής επιστράτευσης, στις 3 Μαρτίου του 1943.

  Ο άνθρωπος του κομματικού ταμείου και των ειδικών μηχανισμών, ο «Μπάρμπας» της παρανομίας και της συνωμοτικότητας, γνώριζε εξίσου καλά τους «νόμους και τους κανόνες» της πολιτικής των μετώπων και την αξία του μαζικού κινήματος. Αντιπρόσωπος στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς που έδωσε, το 1935, το πράσινο φως στους ανά την υφήλιο κομμουνιστές για τη δημιουργία των Λαϊκών Μετώπων, μετουσίωσε σε πολιτική συνείδηση την εμπειρία του από το ελληνικό πατριωτικό μέτωπο των χρόνων της Αντίστασης, το ΕΑΜ. Για τον Πλουμπίδη το κόμμα δεν μπορούσε να υπάρξει χωρίς το μέτωπο και το μέτωπο χωρίς το κόμμα.

  Εκπρόσωπος του κλιμακίου του παράνομου στην Ελλάδα ΚΚΕ, στις εξαιρετικά δύστοκες μετεμφυλιοπολεμικές συνθήκες και μέσα από την πιο βαθιά παρανομία, ανέλαβε την ευθύνη της εφαρμογής των αποφάσεων για τη συγκρότηση του Πανδημοκρατικού Μετώπου από τα τέλη του 1949. Ο Πλουμπίδης και «μια χούφτα άνθρωποι» ανέσυραν από τις στάχτες την ηττημένη Αριστερά, της έδωσαν πνοή, στις εκλογές του Μαρτίου του 1950, μέσα από τις γραμμές της Δημοκρατικής Παράταξης. Λίγους μήνες αργότερα της έδιναν υπόσταση με την ίδρυση ενός πολιτικού σχήματος, του Δημοκρατικού Συναγερμού.

  Η τρίτη φάση ήταν η δυσκολότερη. Παροπλισμένος κομματικά, ο Πλουμπίδης, ενώ ετοιμάζεται να φύγει για το εξωτερικό κατόπιν εντολής του Πολιτικού Γραφείου, έδωσε την κρισιμότερη, ίσως, μάχη στην πολιτική του ζωή. Ακροβατώντας ανάμεσα στις μισαλλόδοξες οδηγίες του Πολιτικού Γραφείου, στους διαγκωνισμούς του δεύτερου καθοδηγητικού κέντρου, των φυλακισμένων στου Αβέρωφ και των πρόσφατα απολυμένων Μακρονησιωτών, διαχειριζόμενος τις απώλειες των συντρόφων, τους εκβιασμούς αλλά και τα αιτήματα των υποψήφιων εταίρων, ο Πλουμπίδης διέσωσε το μετωπικό σχήμα της ΕΔΑ, που κινδύνευσε να διαρραγεί πριν καν από τη συγκρότησή του. Την οδήγησε στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 και άνοιξε τον δρόμο στο μέτωπο εκείνο που έφερε το ΚΚΕ και την Αριστερά στην αντίπερα όχθη.

Ήταν η τελευταία πολιτική πράξη πριν από τη διπλή δίκη και την τραγική κατάληξη «εν στόματι ρομφαίας».

Η δολοφονία του Τρόσκι

του Μ…

Στις 9 Ιανουαρίου 1937, ο Λέον Τρότσκι και η σύζυγος του Ναταλία Σέντοβα φτάνουν στο Μεξικό. Επρόκειτο για τον τελευταίο σταθμό της εξορίας του, άλλοτε παντοδύναμου ιδρυτή του Κόκκινου Στρατού. Η αντιπαράθεσή του με τον Στάλιν είχε ως συνέπεια να απολέσει όλα του τα αξιώματα, μέσα στο κόμμα των Μπολσεβίκων, και τώρα να κινδυνεύει να απολέσει και την ίδια του τη ζωή.

Η γοητεία που ασκούσε ο Τρόσκι σε μερίδα Ευρωπαίων και Αμερικανών κομμουνιστών καθώς και το υπό συγγραφή βιβλίο του στο οποίο θα αποκάλυπτε πολλές σκοτεινές πτυχές σχετικά με την αναρρίχηση του Στάλιν στην εξουσία, τον είχαν θέσει στο στόχαστρο του ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης.

Προσωρινά ο Τρόσκι φιλοξενήθηκε στο περίφημο Μπλε Σπίτι του ζωγράφου Ριβέρα και της περίφημης καλλιτέχνιδας Φρίντα Κάλο. Μόλις πέντε εβδομάδες από την άφιξή του στο Μεξικό, ο Τρότσκι πληροφορήθηκε ότι ο μεγαλύτερος γιος του Λέων Σεντόφ, πέθανε ξαφνικά σε μια κλινική στο Παρίσι, συνέπεια επιπλοκών, ύστερα από εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας. Σχεδόν ταυτόχρονα βρέθηκαν νεκροί και δυο παλαιοί γραμματείς του Τρότσκι, ο Ρούντολφ Κλέμεντ στο Παρίσι και ο ΄Ερβιν Βολφ στη Βαρκελώνη. Σχεδόν ταυτόχρονα, δολοφονήθηκαν και δυο παλαιοί γραμματείς του Τρότσκι, ο Ρούντολφ Κλέμεντ στο Παρίσι και ο ΄Ερβιν Βολφ στη Βαρκελώνη.

  Ο Τρότσκι κατάλαβε πλέον ότι ήταν ένας «νεκρός επ” αδεία», όπως έλεγε. Το σπίτι του Ριβέρα και της Κάλο, το οποίο ήταν κέντρο διερχομένων, δεν μπορούσε να προσφέρει την απαιτούμενη ασφάλεια στον εξόριστο ηγέτη. Τον Μάρτιο του 1939 ο Τρότσκι αγόρασε στο προάστιο Κογιοάκαν ένα σπίτι, το οποίο αμέσως μετέτρεψε σε απόρθητο φρούριο. Ένοπλοι φρουροί έλεγχαν την είσοδο και την έξοδο ενώ οι γύρω δρόμοι επιτηρούνταν από αστυνομικούς. Παρά ταύτα στις 24 Μαΐου μια πάνοπλη ομάδα υπό την καθοδήγηση του ζωγράφου Σιγκουέιρος, εξέχοντος μέλους του μεξικάνικου Κ.Κ, κατάφερε να εξουδετερώσει τους αστυνομικούς, να εισβάλει στο σπίτι και να «γαζώσει» με πολυβόλα τα παράθυρα των δωματίων. Ο Τρότσκι διασώθηκε, ενώ ο μικρός του εγγονός τραυματίστηκε ελαφρά στο πόδι.

Εξαιτίας της επίθεσης Αμερικανοί οπαδοί του Τρότσκι ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο την ασφάλεια του σπιτιού του. Τοποθέτησαν θωρακισμένες πλάκες σε παράθυρα και πόρτες, συρματόπλεγμα σε όλους τους εξωτερικούς τοίχους, κατασκεύασαν μεγάλο ειδικό καταφύγιο και ειδικό ηλεκτρικό σύστημα αυτόματου συναγερμού. Παράλληλα ενίσχυσαν τη φρουρά με περισσότερους άνδρες και βαρύτερο οπλισμό. Τίποτα όμως απ’ όλα αυτά δεν μπορούσε να κρατήσει μακριά τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Άλλωστε, ο ανώτατος διοικητής του «Ειδικού Τμήματος Τρότσκι» της NKVD, στρατηγός Λέονιντ ΄Αϊτινγκον, υπό τον μανδύα του εκπροσώπου του σοβιετικού Ερυθρού Σταυρού, κατοικούσε κατά διαστήματα σε μια βίλλα πολύ κοντά στο σπίτι του στόχου του!

Ο΄Αϊτινγκον, συνέλαβε το σχέδιο να εισάγει έναν εκπαιδευμένο δολοφόνο μέσα στο περιβάλλον του Τρότσκι. Ήδη από το 1939 η Σύλβια Αγγέλοφ, οπαδός του Τρότσκι και αδελφή της τέως γραμματέως του εξόριστου ηγέτη γνώρισε, κατά το ταξίδι της από το Μεξικό στη Γαλλία, έναν εμφανίσιμο Καναδό επιχειρηματία ονόματι Φράνκ Τζάκσον. Στην πραγματικότητα όμως επρόκειτο για τον Ραμόν Μερκαντέρ, Ισπανό κομμουνιστή, βετεράνο του εμφυλίου πολέμου και γιο της Ισπανίδας πράκτορος της NKVD Καριντάντ ντελ Ρίο Χερνάντεζ. Επρόκειτο για τον «εκλεκτό» υποψήφιο δολοφόνο του Τρότσκι που πίστευε , όπως όλοι οι τότε πιστοί στη Σοβιετική Eνωση κομμουνιστές, ότι ο Τρότσκι ήταν προδότης του σοσιαλισμού και της πατρίδας, «ένα σκουλήκι που έχει πουληθεί στους φασίστες».

Ένα χρόνο μετά το ζευγάρι επέστρεψε στο Μεξικό. Ο Τζάκσον δεν βιάστηκε να πλησιάσει στο σπίτι του στόχου του. Κέρδισε την εμπιστοσύνη των φρουρών δανείζοντας τους το πολυτελές αυτοκίνητό του και αναλαμβάνοντας με προθυμία οποιαδήποτε μικροεξυπηρέτηση.

Μετά από κάποιο διάστημα μπορούσε να κυκλοφορεί άνετα μέσα στο σπίτι. Στην αρχή περιοριζόταν να συναντά τον Τρότσκι στην αυλή και πάντα με την παρουσία τρίτων. Αργότερα τον παρακάλεσε να διορθώσει ένα σχέδιο πολιτικού άρθρου που επρόκειτο να γράψει .

Στις 17 Αυγούστου ο Τζάκσον έδειξε στον Τρότσκι το σχέδιο του άρθρου. Ο ανυποψίαστος Τρότσκι τον κάλεσε να πάνε στο γραφείο του, ήταν δε η πρώτη φορά που ο Τζάκσον βρέθηκε μόνος μαζί του. Του υπέδειξε αρκετές τροποποιήσεις, λέγοντας αργότερα στη σύζυγό ότι το σχέδιο ήταν πρόχειρο, συγκεχυμένο και χωρίς μεγάλο ενδιαφέρον.

Η δολοφονία

Στις 20 Αυγούστου ο Τζάκσον επέστρεψε φέρνοντας και το άρθρο του. Φορούσε ένα αδιάβροχο σφιγμένο στο σώμα του, παρά τον καλό καιρό. Στην εύλογη απορία της Ναταλίας για την αμφίεση του δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι στο Μεξικό οι καιρικές συνθήκες είναι πάντα απρόβλεπτες. Στη συνέχεια της ζήτησε ένα ποτήρι νερό και αρνήθηκε το τσάι που του προσέφερε.

Ο Τρότσκι προφανώς δεν είχε όρεξη να διαβάσει το δυσνόητο άρθρο του. Απρόθυμα ωστόσο τον κάλεσε στο γραφείο του. Κάθισε στο γραφείο του και άρχισε την ανάγνωση. Η ευκαιρία για τον Τζάκσον ήταν μοναδική. Άνοιξε το αδιάβροχό του, έβγαλε μια μικρή ορειβατική αξίνα και την κάρφωσε με όλη του τη δύναμη στο κεφάλι του Τρότσκι. Ο τελευταίος όμως, σε μια απέλπιδα προσπάθεια, αναπήδησε και άρπαξε τον δολοφόνο, βγάζοντας ταυτόχρονα κραυγές πόνου.

Αμέσως οι γραμματείς και οι φρουροί έτρεξαν και άρχισαν να χτυπούν με λύσσα τον Τζάκσον. Θα τον σκότωναν σίγουρα αν ο μισολιπόθυμος Τρότσκι δεν τους φώναζε «Μην τον σκοτώνετε… Πρέπει να μιλήσει.

Ο τραυματίας χειρουργήθηκε εσπευσμένα στον εγκέφαλο. Το τραύμα ωστόσο ήταν πολύ βαρύ. Παρά τις προσπάθειες των ιατρών απεβίωσε την επομένη το απόγευμα.

Σύμφωνα με τον Τζαίημς Κάννον, γενικό γραμματέα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος των ΗΠΑ και φίλου του Τρότσκι, τα τελευταία λόγια του Ρώσου ηγέτη ήταν: «Δεν θα επιβιώσω απ’ αυτή την επίθεση. Ο Στάλιν κατάφερε τελικά να ολοκληρώσει το έργο που αποπειράθηκε ανεπιτυχώς και πρωτύτερα».

Φυσικά η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε κάθε ανάμιξη στη δολοφονία.Ο δολοφόνος, κατά την ανάκριση, ισχυρίστηκε ότι σκότωσε τον Τρότσκι με δική του πρωτοβουλία, καθώς τον θεωρούσε προδότη της σοσιαλιστικής ιδέας. Η δίκη του διεξήχθη τον Φεβρουάριο του 1943. Τότε η δημοφιλία του Στάλιν ήταν στο ζενίθ λόγω της συντριβής των Γερμανών στο Στάλινγκραντ. Το κλίμα αυτό γλύτωσε τον Μερκαντέρ από την κρεμάλα.

Καταδικάστηκε σε 20 χρόνια κάθειρξη. Κατά την παραμονή του στη φυλακή απολάμβανε ιδιαίτερα προνόμια. Πρόεδρος της επιτροπής φυλακών ήταν επί μακρό χρόνο η δρ. Εσθήρ Τσάπα. Η ίδια μάλιστα πρότεινε στον «υψηλό της προσκεκλημένο» την οργάνωση της απόδρασής του. Εκείνος όμως αρνήθηκε, καθώς πίστευε ότι ο Στάλιν θα του έκλεινε το στόμα.

Όταν αποφυλακίστηκε, παρελήφθη αμέσως από Τσέχους πράκτορες. Οδηγήθηκε στην Κούβα και στη συνέχεια στην Τσεχοσλοβακία. Εκεί τα ίχνη του χάθηκαν για αρκετά χρόνια. Τελικά εντοπίστηκε να ζει στα περίχωρα της Πράγας έχοντας μια σύνταξη από την ΕΣΣΔ και το μετάλλιο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Στη συνεχεία εγκαταστάθηκε στο Βέλγιο όπου και απεβίωσε, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες.

Δακρυγόνα και αντλίες νερού κατά Κούρδων προσφύγων στα τουρκικά σύνορα

του Μ…

Περίπου 70.000 Σύριοι έχουν περάσει στην Τουρκία τις τελευταίες 24 ώρες για να γλιτώσουν από τη φρίκη και τις ωμότητες του Ισλαμικού Κράτους

Με αντλίες νερού και δακρυγόνα οι τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας επιχείρησαν να απωθήσουν δεκάδες Κούρδους στα σύνορα με τη Συρία. Οι Αρχές έκλεισαν προσωρινά τα σύνορα και οι πρόσφυγες συγκεντρώθηκαν στη συριακή πλευρά.

Υπήρξαν αντικρουόμενες αναφορές σχετικά με το τι προκάλεσε τις συγκρούσεις το πρωί της Κυριακής. Όπως αναφέρει το Associated Press, η τουρκική αστυνομία είπε ότι ήθελε να σταματήσει την είσοδο στη Συρία Κούρδων ενόπλων. Ωστόσο, σύμφωνα με την τοπική τηλεόραση, οι Κούρδοι προσπαθούσαν να μεταφέρουν βοήθεια.

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ αναφέρει ότι περίπου 70.000 Σύριοι έχουν περάσει στην Τουρκία τις τελευταίες 24 ώρες για να γλιτώσουν από τη φρίκη και τις ωμότητες του Ισλαμικού Κράτους (IS), το οποίο έχει καταλάβει δεκάδες χωριά κοντά στα σύνορα και απειλεί τη μεθοριακή πόλη Αΐν αλ-Αράμπ.

Η Τουρκία άνοιξε τα σύνορα της την Παρασκευή στους Κούρδους πρόσφυγες.Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, στρατεύματα απομάκρυναν περίπου 2.000 άτομα από την περιοχή στα νότια σύνορα της τουρκικής πόλης Σουρούκ το πρωί της Κυριακής. Κάποιοι από αυτούς πέταξαν πέτρες κατά των δυνάμεων ασφαλείας, αν και δεν υπάρχουν άμεσες αναφορές για τραυματισμούς.

Προβάδισμα ΣΥΡΙΖΑ σε τρεις νέες δημοσκοπήσεις έναντι της ΝΔ

Προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ δίνουν τρεις νέες δημοσκοπήσεις που παρουσιάζονται στον κυριακάτικο Τύπο.

 

Στη δημοσκόπηση της ALCO για το Πρώτο θέμα, ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται με 3,8 μονάδες καθώς συγκεντρώνει ποσοστό 26% έναντι 22,2% της ΝΔ.

Ακολουθούν τα κόμματα:

•Χρυσή Αυγή 6,2%

•ΠΑΣΟΚ 4,3%

•Ποτάμι 4,3%

•ΚΚΕ 4,4%

•ΑΝΕΛ 3,1%

•ΔΗΜΑΡ 1,7%

•ΛΑΟΣ 1,1%

•Οικολόγοι 1%.

Στη δημοσκόπηση της MRB που δημοσιεύει η Real News, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει το 23,6% έναντι 19,9% της ΝΔ, δηλαδή προηγείται με 3,7 μονάδες.

Ειδικότερα:

•ΣΥΡΙΖΑ 23,6%

•ΝΔ 19,9%

•ΧΑ 6,7%

•Ποτάμι 5,6%

•ΚΚΕ 5,1%

•ΔΗΜΑΡ 1%

Στη δημοσκόπηση της RASS για το Παρόν, ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται με 25,8% και ακολουθεί η ΝΔ με 22%.

ΣΥΡΙΖΑ 25,8%

ΝΔ 22%

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 6,7%

ΚΚΕ 5,5%

ΠΟΤΑΜΙ 4,7%

ΠΑΣΟΚ 4,2%

ΑΝΕΛ 3,2%

ΛΑΟΣ 1,3%

ΔΗΜΑΡ 1%

Παγιώνεται δηλαδή – τουλάχιστον δημοσκοπικά ένα σαφές προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ.

 Ενώ συνολικά τα κόμματα της συγκυβέρνησης συγκεντρώνουν χαμηλά ποσοστά. Στην περίπτωση μάλιστα του ΠΑΣΟΚ στην ουσία αμφισβητείται και η είσοδος του στη Βουλή.

Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που ψελλίζουν ότι το άθροισμα των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης έστω και οριακά περνά τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.

Από την άλλη και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ φαίνεται σχετικά παγιωμένος, δεν παρουσιάζει μέχρι στιγμής ισχυρή δυναμική, παρά τα λεγόμενα της ηγεσίας του.

 Ενώ δύσκολος φαίνεται και ο σχηματισμός δικής του κυβέρνησης με το συσχετισμό δυνάμεων που καταγράφεται.

Εκείνη που τείνει – και μάλλον έχει φτάσει – στην εξαφάνιση είναι η ΔΗΜΑΡ, πληρώνοντας και τις γενικότερες παλινωδίες στην πολιτική της και τις ομαδικές αποχωρήσεις στελεχών.

Το ΚΚΕ, επίσης, κινείται σε ρηχά νερά.

Ενώ και η Χρυσή Αυγή παραμένει ανησυχητικά ψηλά. Κα΄ποιοι φαίνεται ότι είναι αμετανόητοι …

Συνολικά ενώ διαγράφονται κάποιες τάσεις μεταβολής του πολιτικού σκηνικού, το πιθανότερο είναι να γνωρίσουμε ακόμη πολλά επεισόδια και μεταστροφές …

Στον απόηχο των εκδηλώσεων μνήμης για τον Παύλο Φύσσα και της μεγάλης συναυλίας στο Σύνταγμα

Πραγματοποιήθηκε χτες η μεγάλη συναυλία στο Σύνταγμα προς τιμή του Παύλου Φύσσα με τη συμμετοχή δεκάδων καλλιτεχνών και φίλων του, της οικογένειας του και πολλών χιλιάδων αντιφασιστών που έστειλαν ένα δυνατό μήνυμα …

Ότι δεν ξεχνάμε …

Δεν παραιτούμαστε

Δεν συγχωρούμε …

Η νεοναζιστική απειλή δεν θα μείνει αναπάντητη και δεν θα περάσει στη χώρα μας και σ’ όλο τον κόσμο …

Η θέση που της ταιριάζει είναι στα Τάρταρα της ιστορίας …

Και η θέση του Παύλου Φύσσα είναι στη μνήμη και στις καρδιές μας, δίπλα στους άλλους αγωνιστές και ήρωες που με το αίμα τους έθρεψαν το δέντρο της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των κοινωνικών αγώνων …

Τι κι αν κάποιοι ανεγκέφαλοι – οι ίδιοι … γνωστοί  άγνωστοι, με τη συνενοχή της αστυνομίας - προσπάθησαν την προηγούμενη μέρα στη διαδήλωση προς τιμήν του να ρίξουν μαύρες σκιές στην επέτειο του θανάτου του, να θολώσουν τα μήνυμα που εκπέμπει η θυσία του Παύλου …

Δεν τους πέρασε και δεν τους περνάει …

Γιατί η ζωή και η κοινωνία θα προχωρήσει μπροστά έχοντας φάρους φωτεινούς ανθρώπους σαν τον Παύλο Φύσσα κι όχι τα μαντρόσκυλα της όποιας εξουσίας, τους κατ’ εντολή δολοφόνους ή τους συστηματικούς βοηθούς των δυνάμεων καταστολής…

Κι όπως ο ίδιος τραγούδησε …

Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ …

Όλους αυτούς … κι άλλους τόσους και περισσότερους … 

Μετωπική σύγκρουση για την αξιολόγηση μεταξύ Υπουργείου Εσωτερικών και Δήμων

Ο νόμος για την αξιολόγηση και τον έλεγχο των πιστοποιητικών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα  έχει οδηγήσει σε σύγκρουση τα Υπουργεία Εσωτερικών και Διοικητικής Μεταρρύθμισης με 19  δήμους του Λεκανοπέδιου.

Έτσι, η κυβέρνηση εμφανίζεται εμφανίζονται «αποφασισμένη» να μην κάνει πίσω, καθώς, όπως ισχυρίζεται, η μέχρι τώρα έρευνα έχει φέρει «σημαντικά αποτελέσματα».

Από την άλλη πλευρά 19 δήμαρχοι στην πλειονότητά τους εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ αρνούνται τον έλεγχο των πιστοποιητικών των υπαλλήλων τους που μονιμοποιήθηκαν το 2006 με το νόμο Παυλόπουλου.

Στο «αντάρτικο» πρωτοστατούν δήμαρχοι μεγάλων πόλεων της Αττικής οι οποίοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα ότι μέσω των ελέγχων θα απολυθούν υπάλληλοι και οι δήμοι δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν.

Ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης έχει στείλει τελεσίγραφο προς τους δήμους με την επισήμανση ότι οι έλεγχοι όχι μόνο δεν θα σταματήσουν αλλά θα ενταθούν ενώ ζητεί από τον Αλέξη Τσίπρα να πάρει θέση για τους δημάρχους που έχουν εκλεγεί υπό τη σημαία του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται τη Δευτέρα να φέρει ρύθμιση στη Βουλή, με την οποία καθιερώνει πλέον τη διαδικασία του υποχρεωτικού και αυτεπάγγελτου ελέγχου της γνησιότητας όλων των αναγκαίων δικαιολογητικών που υποβάλλονται για κάθε νέο διορισμό ή πρόσληψη, για όλους τους υπαλλήλους - τακτικούς και ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου - σε όλο το Δημόσιο και για όλες τους τρόπους πρόσληψης.

Στην ίδια γραμμή με τους «19» είναι και η περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου η οποία σε επιστολή που κοινοποίησε στους υπάλληλους της περιφέρειας έκανε σαφές το ότι δεν θα δεχτεί την απομάκρυνση κανενός.

«Σε αυτή την πορεία, από την οποία κανείς δεν περισσεύει, συνοδοιπόροι και συμπαραστάτες είσαστε εσείς, οι εργαζόμενοι της Περιφέρειας. Ο απαραίτητος συνδετικός κρίκος της Περιφέρειας με την κοινωνία και τους πολίτες. Μακριά από στείρες λογικές δήθεν αξιολογήσεων, που στοχεύουν στις απολύσεις χιλιάδων εργαζομένων στο πλαίσιο της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών, απαξιώνοντας έτσι τη λειτουργία του δημόσιου τομέα γενικά και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ειδικότερα. Η νέα Περιφερειακή Αρχή πιστεύει και εμπιστεύεται τους εργαζόμενους της Περιφέρειας Αττικής».

Σημειώνεται, πως το Συμβούλιο της Επικράτειας έκρινε νόμιμη την διαδικασία της αξιολόγησης ενώ παράνομη και καταχρηστική έκρινε το Πρωτοδικείο Αθηνών την απεργία-αποχή από όλες τις διαδικασίες που σχετίζονται με την αξιολόγηση στο Δημόσιο, που είχε κηρύξει η ΑΔΕΔΥ.

Βέβαια, η σκοπιμότητα της «αξιολόγησης» είναι περισσότερο προφανής: μόνο με ουσιαστική αξιολόγηση δομών και υπηρεσιών του Δημοσίου όπως και του προσωπικού της Δημόσιας Διοίκησης δεν έχει να κάνει.

Περισσότερο συνδέεται με την προσπάθεια των εταίρων της συγκυβέρνησης να ελέγξουν ασφυκτικά τη Δημόσια Διοίκηση, να οικοδομήσουν ένα νέο κομματικό κράτος με «εκσυγχρονισμένες» νέο – πελατειακές σχέσεις, αναπαράγοντας την αναξιοκρατία και εξαλείφοντας την όποια περιορισμένη αυτοτέλεια των δημοτικών αρχών και των οργάνων διοίκησης.

Με τελικό στόχο πάντα την εξυπηρέτηση των μνημονιακών πολιτικών και των συμφερόντων της ολιγαρχίας.

Από την άλλη ακατανόητη μπορεί να χαρακτηριστεί και η στάση των συγκεκριμένων δήμων.

Εντάξει, να υπερασπιστούν τα εργασιακά δικαιώματα των υπαλλήλων τους, να καταγγείλουν τις όποιες κυβερνητικές μεθοδεύσεις.

Μπορούν, όμως, στο όνομα αυτής της σκοπιμότητας να καλύπτουν και να συγκαλύπτουν περιπτώσεις πλαστογραφίας τίτλων, στην ουσία παράνομων και καταχρηστικών προσλήψεων ή προαγωγών σε θέσεις που δεν άξιζαν ορισμένοι «επιδέξιοι» ή ευνοούμενοι των εκάστοτε κομματικών μηχανισμών και των δικτύων πατρωνίας;

Είναι αυτή μια «αριστερή» και «προοδευτική» στάση και αντίληψη;

Η οποία συγκρούεται με την κατεστημένη καθεστωτική νοοτροπία των κομματικών εταίρων του Μνημονίου;

Ή είναι η άλλη όψη, η παραλλαγή του ίδιου νομίσματος;

Μάλλον, έχουμε χάσει τη μπάλα σ ’αυτό το θέμα …

Η «επόμενη μέρα» του δημοψηφίσματος στη Σκωτία

Μετά από δύο χρόνια αντιπαραθέσεων και μια έντονη προεκλογική καμπάνια, το 55,3% των ψηφοφόρων στη Σκωτίας αποφάνθηκαν ότι επιθυμούν να παραμείνουν μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου. Παρά τις δημοσκοπήσεις, που έδειχναν αμφίρροπο αποτέλεσμα έως την τελευταία στιγμή, η άνω των 10 μονάδων διαφορά αποδεικνύει ότι ο σιωπηλός παράγοντας, οι αναποφάσιστοι, επέλεξαν τη σταθερότητα από τον «επίγειο παράδεισο» που τους υποσχέθηκε ο Άλεξ Σάλμοντ. Το Εθνικιστικό Κόμμα βγήκε πρώτο στη Γλασκώβη, όπως ήταν αναμενόμενο και σε τρεις άλλους νομούς, ενώ το Εδιμβούργο και η υπόλοιπη Σκωτία, συμπεριλαμβανομένων και των νησιών, ψήφισαν πλειοψηφικά υπέρ των Ενωτικών. Ο Άλεξ Σάλμοντ παραδέχτηκε την ήττα του γι' αυτή τη φορά, όπως είπε.

Ο Άλιστερ Ντάρλινγκ, επικεφαλής της πλατφόρμας «Καλύτερα Μαζί» και νικητής του δημοψηφίσματος, τόνισε ότι μετά από δύο χρόνια φανατισμού από την πλευρά των Εθνικιστών που αποξένωσε και δίχασε βαθιά την κοινωνία, αυτό που προέχει είναι η συμφιλίωση. Το μήνυμα του βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον κινήθηκε στην ίδια γραμμή. Υπογράμμισε ότι νιώθει δικαιωμένος για τη δημοκρατική επιλογή του δημοψηφίσματος, ώστε να κλείσει οριστικά το ζήτημα της Σκωτίας. Το ζητούμενο τώρα είναι τι σηματοδοτεί για ολόκληρη τη Βρετανία το δημοψήφισμα και ποια θα είναι η επόμενη ημέρα.

Δύσκολη η συνέχεια μετά το δημοψήφισμα

Πέρα από το ιστορικό γεγονός, το δημοψήφισμα στη Σκωτία, ακόμη και με την ξεκάθαρη νίκη των Ενωτικών, δημιουργεί μια εντελώς νέα πραγματικότητα για το Ηνωμένο Βασίλειο. Το «ΟΧΙ» στον εθνικισμό του Άλεξ Σάλμοντ και την απόσχιση κάθε άλλο παρά σημαίνει παράδοση άνευ όρων στο πολιτικό κατεστημένο και την κεντρική κυβέρνηση. Τα δύσκολα για όλο το πολιτικό φάσμα ξεκινούν από σήμερα κι αυτό φαίνεται να έχει πολύ καλά συνειδητοποιήσει ο Ντέιβιντ Κάμερον.

Στο μήνυμα προς τον βρετανικό λαό, νωρίς το πρωί, λίγο πριν την ανακοίνωση του τελικού αποτελέσματος, ο βρετανός πρωθυπουργός έθεσε ακριβές χρονοδιάγραμμα για την απόδοση μεγαλύτερων εξουσιών στην κυβέρνηση της Σκωτίας και παράλληλα προανήγγειλε συνταγματικές αλλαγές που θα αφορούν μεγαλύτερη αυτονομία στην Ουαλία και τη Β. Ιρλανδία, ενώ παράλληλα, κι αυτό είναι η είδηση, προανήγγειλε συζήτηση για το καθεστώς της Αγγλίας. Μεγαλύτερη αυτονομία της Αγγλίας θεωρείται βέβαιο ότι θα αποτελέσει πεδίο σφοδρής αντιπαράθεσης ανάμεσα σε Συντηρητικό και Εργατικό Κόμμα, εξαιτίας της εκλογικής ιδιομορφίας και των κομματικών επιρροών που παραδοσιακά καθορίζουν το προφίλ της κάθε περιοχής του Ηνωμένου Βασιλείου.

Η συζήτηση περί αυτονομίας της Αγγλίας είναι παλιά, αλλά συστηματικά μπλοκάρεται από το Εργατικό Κόμμα, το οποίο θεωρεί ότι μεγαλύτερη αυτονομία της Αγγλίας θα πλήξει καίρια την εκλογική του επιρροή.

Φόβοι για ενίσχυση των εθνικιστικών ρευμάτων

Η Αγγλία είναι η μεγαλύτερη και πολυπληθέστερη περιοχή της Βρετανίας, με το Λονδίνο και τις νοτιοανατολικές επαρχίες να αποτελούν την ατμομηχανή παραγωγής, ανάπτυξης και πλούτου, από τα οποία ευνοούνται όλες οι άλλες περιοχές. Είναι όμως και μια περιοχή στην οποία επικρατούν οι Συντηρητικοί. Σε όλη αυτή την διετία της αντιπαράθεσης για την ανεξαρτησία της Σκωτίας, η κοινή γνώμη στην Αγγλία παρέμενε σιωπηλή, ωστόσο η πολιτική της πόλωσης που επέλεξαν οι Εθνικιστές του Άλεξ Σάλμοντ, με επίκεντρο την απαξίωση της Αγγλίας και της πολιτικής της ηγεσίας, ενέχει τον κίνδυνο αναβίωσης του λανθάνοντος αγγλικού εθνικισμού.

Οι βουλευτές των Τόριδων που εκλέγονται στην Αγγλία είναι έξαλλοι με τις παραχωρήσεις που δόθηκαν στην Σκωτία την τελευταία στιγμή, φοβούμενοι πως οι εξελίξεις στη Σκωτία θα ενισχύσουν εκλογικά το κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ. Το UKIP οραματίζεται να έχει την εξέλιξη του SNP, κόμματος του Άλεξ Σάλμοντ, το οποίο μόλις μια δεκαετία πριν βρισκόταν στο περιθώριο. Στο κοινοβούλιο πληθαίνουν οι φωνές που απαιτούν οι βουλευτές της Σκωτίας να αποκλείονται από ψηφοφορίες που δεν τους αφορούν. Η συνταγματική αλλαγή που εξήγγειλε ο Ντέιβιντ Κάμερον θα βρίσκεται στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου για χρόνια, ένα ζήτημα που θα κληρονομήσει η επόμενη κυβέρνηση, όποια κι αν προκύψει μετά τις εκλογές του Μαΐου 2015.

Και όλα αυτά, βεβαίως, δεν είναι στενά βρετανικό φαινόμενο.

Σημειώνουμε τις αυτονομιστικές τάσεις στην Καταλονία, στη χώρα των Βάσκων στην Ισπανία, αλλά και σε άλλες περιοχές της Ευρώπης, όπως για παράδειγμα στη Βενετία όπου αναπτύσσεται αυτονομιστικό κίνημα για την ανακήρυξη της «δημοκρατίας της Βενετίας».

Είναι πολύ σοβαρό φαινόμενο που θα μας απασχολήσει και στη συνέχεια …

Ένας χρόνος από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα – Έγιναν σήμερα τα εγκαίνια της προτομής του

Ένας χρόνος συμπληρώθηκε από τη νύχτα όπου ο δολοφόνος της Χρυσής Αυγής δολοφόνησε άναντρα τον Παύλο Φύσσα.

Στη μνήμη του και σαν καταγγελία του μαύρου φασισμού πραγματοποιούνται σε όλη την Ελλάδα συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια, συναυλίες και άλλες πολύμορφες εκδηλώσεις.

Σήμερα το μεσημέρι η οικογένεια του Παύλου Φύσσα και ο Δήμος Κερατσινίου σε μια σεμνή εκδήλωση προχώρησαν στα αποκαλυπτήρια της προτομής του στο σημείο της δολοφονίας …

Το μνημείο φιλοτέχνησε ο Στάθης Αλεξόπουλος στη μνήμη του δολοφονημένου μουσικού.

«Σε αυτό το σημείο, ξημερώματα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013, ομάδα φασιστών επιτέθηκε και σκότωσε τον μουσικό ΠΑΥΛΟ «Killah P» ΦΥΣΣΑ, ο οποίος αντιστάθηκε μάχιμος όταν δέχθηκε απειλές για τις ζωές των φίλων του και της δικής του, με μόνα όπλα τις ιδέες και τα ιδανικά του. Ο Παύλος χάθηκε από μαχαιριά στην καρδιά… όρθιος, σε δημόσια θέα…», αναγράφεται σε αυτό.

Πιθανός ένας πολιτικός «σεισμός» στη Μ. Βρετανία – Κρίσιμες ώρες πριν το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας

Ο πολιτικός επιστήμονας Άντονι Γκλις δεν αποκλείει την επικράτηση του «ναι» στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας, προειδοποιώντας για τις επιπτώσεις του τόσο στη Μ. Βρετανία όσο και την ίδια τη Σκωτία.

Περίπου ένα 24ωρο πριν από την έναρξη του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία της Σκωτίας, τόσο η Μ. Βρετανία όσο και η ΕΕ περιμένουν με αγωνία την έκβαση της διαδικασίας. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας προκάλεσαν θύελλα ανησυχίας στη Μ. Βρετανία και προμηνύουν μία οριακή μάχη ανάμεσα στους ενωτικούς και τους υποστηρικτές της ανεξαρτησίας.

Ο Άντονι Γκλις, πολιτικός επιστήμονας του Πανεπιστημίου του Μπάκιγχαμ, σε συνέντευξή του στη Γερμανική Ραδιοφωνία (DLF) δεν αποκλείει την επικράτηση των υποστηρικτών της ανεξαρτησίας, κάνοντας λόγο για μία «οριακή κούρσα» και υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για την πρώτη τέτοιου είδους εκλογική διαδικασία στην ιστορία της Μ. Βρετανίας. Ο Άντονι Γκλις προειδοποιεί για τις επιπτώσεις μίας ανεξαρτησίας:

«Αν ψηφιστεί το ‘ναι' και η ανεξαρτησία τότε θα προκληθεί στα πεδία της πολιτικής, της οικονομίας και της πολιτικής ασφαλείας μία ανατροπή, ένας ‘σεισμός'. Και αυτό δεν αφορά μόνο τη Μ. Βρετανία, αλλά και την ΕΕ και το σύνολο της Δύσης».

Ο βρετανός πολιτικός επιστήμονας παρατηρεί ότι - σε αντίθεση με τους γηραιότερους-, άνθρωποι νεότερης ηλικίας τείνουν σαφώς υπέρ της ανεξαρτησίας, γεγονός που αποδίδει στην εκστρατεία του σκωτσέζου πρωθυπουργού Άλεξ Σάλμοντ υπέρ του ‘ναι'. Ο Άντονι Γκλις αντικρούει την άποψη ότι το μέλλον της Σκωτίας θα είναι πιο ευοίωνο εκτός της Μ. Βρετανίας και επισημαίνει: «Η Σκωτία θα είχε ενδεχομένως λιγότερα χρήματα από το Πακιστάν, την Ελλάδα και την Αίγυπτο, αλλά τους έχουν πείσει ότι το μέλλον τους θα είναι καλύτερο χωρίς τη Μ. Βρετανία».

Ο βρετανός πολιτικός επιστήμονας εφιστά την προσοχή σε «έναν έντονο εθνικισμό στη Σκωτία», όπως λέει χαρακτηριστικά, ο οποίος έχει κατά τη γνώμη του υποτιμηθεί στο σύνολο της Μ. Βρετανίας.

Ο Άντονι Γκλις κάνει λόγο για λανθασμένη εκτίμηση του Βρετανού πρωθυπουργού και σχολιάζει: «Όπου κι αν κοιτάξει κανείς βλέπει μόνο κρίσεις, σεισμούς και μία ριζική αλλαγή στη βρετανική πολιτική. Πρόκειται για μία λανθασμένη εκτίμηση του Ντέιβιντ Κάμερον, που ήταν βέβαιος ότι θα επικρατήσει το ‘όχι’ στο δημοψήφισμα. Μία στάση που άλλαξε μόλις τον περασμένο Αύγουστο. Αυτή η λανθασμένη εκτίμηση μπορεί να προκαλέσει σεισμό στα βρετανικά νησιά».

Ο Άντονι Γκλις θεωρεί πολύ πιθανό ότι ενδεχόμενη επικράτηση του «ναι» θα οδηγούσε σε παραίτηση τόσο τον Βρετανό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον όσο και τον επικεφαλής των Εργατικών Εντ Μίλιμπαντ.

Στο μεταξύ στην τελική φάση έχουν φτάσει οι προσπάθειες των υποστηρικτών του ΝΑΙ ή του ΟΧΙ στη Σκωτία.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις έχουν δείξει το αποτέλεσμα είναι πάρα πολύ οριακό.

Μια έρευνα του Ipsos-MORI για το ραδιοτηλεοπτικό κανάλι STV η οποία δημοσιεύθηκε την Τετάρτη το απόγευμα τοποθετεί την  υποστήριξη του "Ναι" στο 49% έναντι 51% για το "Όχι" όταν αφαιρεθούν οι αναποφάσιστοι ψηφοφόροι.

Μια δημοσκόπηση, επίσης, της  Panelbase κυκλοφόρησε νωρίτερα την Τετάρτη, όπου η υποστήριξη της ανεξαρτησίας ήταν στο 48%, ενώ η υποστήριξη του ΟΧΙ στο  52%.

Αυτά τα ευρήματα συμπίπτουν με τις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύθηκαν την Τρίτη το βράδυ στο  Opinium για την Daily Telegraph,  από την ICM για το Scotsman και μια τρίτη από το Survation για την εφημερίδα Daily Mail.

 Άλλες  εξελίξεις:

Η ανεργία στη Σκωτία έχει μειωθεί κατά 15.000 από τον Μάιο και τον Ιούλιο, και τώρα ανέρχεται στο 6% - χαμηλότερα από το ποσοστό του Ηνωμένου Βασιλείου που φτάνει στο  6,2%.

Η  Ομοσπονδιακή Αστυνομία της Σκωτίας απέρριψε ως «παράλογες» κάποιες απόψεις που υποστήριζαν ότι  το δημοψήφισμα θα μπορούσε να πληγεί από σοβαρή διατάραξη της δημόσιας τάξης.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός έχει προειδοποιήσει ότι μια ανεξάρτητη Σκωτία θα πρέπει να υποβάλει νέα αίτηση για να γίνει ένα νέο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης .

32 τοπικές αρχές της Σκωτίας βρίσκονται στα τελικά στάδια ενός τεράστιου εγχειρήματος για να εξασφαλιστεί η ομαλή διεξαγωγή του δημοψηφίσματος.

Ο Alex Salmond θα παραδώσει το τελικό του μήνυμα ενόψει του δημοψηφίσματος σε ένα συλλαλητήριο στο Περθ, την Τετάρτη το απόγευμα, όπου θα υποστηρίξει ότι μια ανεξάρτητη Σκωτία θα είναι ο "πιο στενός φίλος, ο πιο ειλικρινής και αφοσιωμένος σύμμαχος" για το υπόλοιπο του Ηνωμένου Βασιλείου.

Σε αναμονή, λοιπόν, της διεξαγωγής του κρίσιμου δημοψηφίσματος για την τύχη της Σκωτίας που παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα όχι μόνο η Βρετανία αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη.

Χαρτογράφηση των δρόμων της μετανάστευσης στη Μεσόγειο

Σε διάστημα μιας εβδομάδας, τουλάχιστον 750 μετανάστες φέρεται να έχουν πεθάνει διασχίζοντας τη Μεσόγειο Θάλασσα.

Πολλές χιλιάδες άλλοι διακινδύνευσαν τη ζωή τους αυτό το έτος, στη προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τις συγκρούσεις και την αστάθεια στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, διασχίζοντας τα νερά της Μεσογείου σε μικρά, συχνά υπέργηρα σκάφη, σε μια προσπάθεια να φτάσουν στις ευρωπαϊκές ακτές.

 Όμως, ο αριθμός των θανατηφόρων ατυχημάτων έχει αυξηθεί δραματικά στο διάστημα των τελευταίων μηνών. Περισσότεροι από 2.200 ζωές έχουν χαθεί από τον Ιούνιο, σύμφωνα με στοιχεία της υπηρεσίας προσφύγων της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ.

Αυτά τα συνταρακτικά στοιχεία συνδέονται με τη ραγδαία αύξηση του αριθμού των μεταναστών που διασχίζουν τη Μεσόγειο. Ενώ περίπου 60.000 έφθασαν στις ακτές της Ευρώπης το 2013, περισσότεροι από 130.000 έφθασαν το 2014 μέχρι σήμερα.

Η πλειοψηφία των μεταναστών κατευθύνονται προς την Ιταλία.

Φυσικά και η Ελλάδα αποτελεί τόπο προορισμού κυμάτων μεταναστών με πολλά δραματικά γεγονότα τους τελευταίους μήνες.

Τον περασμένο Οκτώβριο, 366 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους έξω από το ιταλικό νησί της Λαμπεντούζα, όταν το αλιευτικό σκάφος που ταξίδευαν από τη Λιβύη ανατράπηκε.

Σχεδόν όλα τα θύματα ήταν από την Ερυθραία. Οι μετανάστες που διασχίζουν την κεντρική Μεσόγειο - από τη Λιβύη και την Τυνησία – προέρχονται μέχρι πρόσφατα κυρίως από την Ερυθραία και τη Σομαλία, αν και αυξάνεται ο αριθμός των Σύρων που διαφεύγουν τον εμφύλιο πόλεμο της χώρας και επιχειρούν το μοιραίο αυτό ταξίδι.

Η Λιβύη έχει γίνει ένα «δημοφιλές» σημείο εκκίνησης για πολλά ταξίδια, με τους διακινητές δουλεμπόρους να εκμεταλλεύονται τα κενά εξουσίας της χώρας και την αύξηση της ανομίας.

Η σχετικά μικρή απόσταση προς τη Λαμπεντούσα ενθαρρύνει περισσότερους ανθρώπους να διακινδυνεύσουν αυτό  το ταξίδι.

 Διάφοροι οργανισμοί και κινήσεις προάσπισης των δικαιωμάτων των μεταναστών πιστεύουν ότι περίπου  20.000 άνθρωποι μπορεί να έχουν πεθάνει στη θάλασσα προσπαθώντας να φτάσουν στην Ευρώπη κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

Ο πρωθυπουργός της Μάλτας προειδοποίησε μετά την τραγωδία στη Λαμπεντούσα ότι η Μεσόγειος κινδυνεύει να γίνει ένα "νεκροταφείο" για απελπισμένους μετανάστες.

Αυτά τα λίγα για ένα κρίσιμο πρόβλημα που αποδείχνει ξεκάθαρα τη βαθιά βαρβαρότητα που διέπει το σύγχρονο κόσμο.