«Μαυρίζει» η Ευρώπη;

Ισχυρό πολιτικό σοκ προκαλούν τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών με την άνοδο της ακροδεξιάς και των ευρωσκεπτικιστών σε μια σειρά χώρες.

 Στην Ευρώπη της μαζικής ανεργίας, ειδικά της ανεργίας των νέων, των σκληρών πολιτικών λιτότητας και της αυξανόμενης φτώχειας, της βαριάς οικονομικής κρίσης που πλήττει σαφώς περισσότερο τον ευρωπαϊκό Νότο, της έντασης των κοινωνικών και  περιφερειακών ανισοτήτων, της έξαρσης της ξενοφοβίας και των προβλημάτων της μετανάστευσης, των μεγάλων δημοκρατικών ελλειμμάτων -  παρατηρήθηκε η εμφατική άνοδο σε πολλές χώρες ακροδεξιών πολιτικών σχημάτων, σε ορισμένες περιπτώσεις και νεοναζιστικών.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της Μαρί Λεπέν στη Γαλλία που συγκεντρώνει το 25% των ψήφων (!) και θέτει ζήτημα διάλυσης της βουλής.

Ηττημένο παρουσιάζεται και με σοβαρά μειωμένες τις έδρες του εμφανίζεται το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα με 214 έδρες και 28,30%, το κόμμα της Μέρκελ και του Σαμαρά. Οπότε τίθεται σοβαρό ζήτημα για την υποψηφιότητα του Ζαν Κλοντ Γιουνγκέρ.

Οι Σοσιαλιστές παρουσίασαν μικρή άνοδο, κυρίως λόγω της σχετικής επιτυχίας του Μάρτιν Σουλτς στη Γερμανία, εκλέγουν 189 έδρες με 25,17% των ψήφων.

Φυσικά καταποντίστηκαν στη Γαλλία του ανεκδιήγητου Ολάντ με 13,98%.

Ως Τρίτη σε δύναμη ομάδα εμφανίζεται εκείνη των Φιλελευθέρων με 66 έδρες και 8,79% και τέταρτη εκείνη των Πράσινων με 52 έδρες και 6,92% των ψήφων.

Οι Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές (περισσότερο ευρωσκεπτικιστές) συγκεντρώνουν 46 έδρες και 6,13%.

Η Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά/ Βόρεια Πράσινη Αριστερά (όπου συμμετέχει και ο ΣΥΡΙΖΑ) συγκεντρώνει το 5,59% και 42 έδρες. Φυσικά σ’ αυτήν κορυφαίο – ίσως και μοναδικό σε τέτοια έκταση είναι το αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ.

 Αρκετά καλό από αυτή την άποψη ήταν και το αποτέλεσμα στην ισπανική Αριστερά με 8% περίπου των ψήφων.

 Όπως και στη Γερμανία με 7,40%.

Οι μη εγγεγραμμένοι – Βουλευτές, δηλαδή, που δεν συγγενεύουν με καμία πολιτική ομάδα αποτελούνται από 41 Ευρωβουλευτές (ένα αποτέλεσμα σε ποσοστό: 5.46 %). Σ’ αυτήν, ωστόσο, την κατά τα άλλα ετερόκλητη ομάδα συγκαταλέγονται ακόμη και ακροδεξιοί βουλευτές.

 Το κόμμα «Ευρώπη ελευθερίας και δημοκρατίας» - οι κατεξοχήν ευρωσκεπτικιστές - εκλέγει 38 Ευρωβουλευτές με ποσοστό 5.06 %.

 Σ’ αυτό, βεβαίως, ανήκει – είναι ο βασικός πυλώνας - και το κόμμα UKIP (Κόμμα της Ανεξαρτησίας) του Νάιτζελ Φάρατζ.

  Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα το κόμμα του Φάρατζ αναμένεται να συγκεντρώσει τα μεγαλύτερα ποσοστά των ακροδεξιών στην Ευρώπη, καθώς καταλαμβάνει ποσοστό στο 27,9% μέχρι στιγμής αυξάνοντας κατά 10% τις ψήφους του.

  Μεγάλη είναι η ήττα για το κόμμα το Ντέιβιντ Κάμερον το οποίο καταγράφει ποσοστό 23,93%, ενώ οι Εργατικοί φθάνουν στο 25,4 %.

  Ακολουθούν οι Φιλελεύθεροι με 6,87% και οι Πράσινοι με 7,87%.

Νεοεκλεγέντες που δεν ανήκουν σε πολιτική ομάδα του απερχόμενου Κοινοβουλίου ανέρχονται σε 63 ή 8,39%.

Είναι έντονη η παρουσία, λοιπόν, των ακροδεξιών στοιχείων στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης.

Η Γαλλία με τη Λεπέν.

Η Βρετανία με το Φάρατζ.

Στη Γερμανία οι ευρωσκεπτικιστές (AfD) σημειώνουν σημαντικότατη άνοδο και κατοχυρώνονται ως διακριτή πολιτική δύναμη.

Ενώ εκλέγεται  και νεοναζιστής βουλευτής με το  NPD.

 Στην Ουγγαρία το κόμμα JOBBIK – ένα ακραία εθνικιστικό, λαϊκιστικό, ακροδεξιό και φιλοναζιστικό προσανατολισμό κόμμα – έφτασε στο   14.68% και εκλέγει 3 έδρες.

Και στη Φιλανδία, επίσης, το εθνικιστικό κόμμα «Καθαροί Φιλανδοί» (PS ) κατέγραψε ένα 12.90% με 2 έδρες.

Είναι, λοιπόν, εξαιρετικά ανησυχητικά τα αποτελέσματα και καταδεικνύουν την πλήρη αποτυχία της ΕΕ να ανταποκριθεί στις ανάγκες των πολιτών της.

Οι εξελίξεις αυτές καταγράφονται κάπως βραχυκλωματικά στα δημοσιεύματα του ευρωπαϊκού τύπου.

Ο ευρωπαϊκός Τύπος τελεί, λοιπόν, σήμερα υπό το σοκ του "πολιτικού σεισμού" που αποτελούν οι επιδόσεις των ευρωφοβικών κομμάτων στις ευρωεκλογές...

Αυτό που έχει προκαλέσει τη μεγαλύτερη ανησυχία η επίδοση του Εθνικού Μετώπου (FN), το οποίο πλέον είναι το πρώτο κόμμα της Γαλλίας.

"Πολιτικός σεισμός" είναι ο τίτλος της Frakfurter Allgemeine Zeitung που αφιερώνει την πρώτη της σελίδα, όπως και το σύνολο σχεδόν των γερμανικών μέσων ενημέρωσης, στον θρίαμβο του Εθνικού Μετώπου. "Αυτό θα έχει σοβαρές συνέπειες. Το σύνθημα "περισσότερη Ευρώπη" πρέπει να αντιμετωπισθεί σοβαρά", σχολιάζει η εφημερίδα.

Η λαϊκή Bild κάνει από την πλευρά της λόγο για "εκλογικό σοκ στη Γαλλία". "Για τον πρόεδρο Ολάντ, πρόκειται για πανωλεθρία αναφέρει η Die Welt, η οποία κάνει επίσης λόγο για πολιτικό σεισμό. "Εξαιτίας αυτής της εκλογικής καταστροφής, ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ηττημένος, είναι όλο και περισσότερο αποδυναμωμένος. Θα είναι ακόμη πιο δύσκολο γι΄ αυτόν να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις", σχολιάζει η εφημερίδα.

"Σεισμός στη Γαλλία", είναι ο πρωτοσέλιδος τίτλος της La Repubblica, "Σοκ στη Γαλλία", γράφει η Corriere della Sera.

"Η νίκη του Εθνικού Μετώπου αποτελεί ένα σοκ που θα συγκλονίσει τη Γαλλία και ολόκληρη την Ευρώπη", γράφει η Liberation. "Το ωστικό κύμα που δημιουργεί το κόμμα της Μαρίν Λε Πεν ξεπερνά σαφώς τα εθνικά σύνορα. Πρόκειται για μία πραγματική απειλή για την ευρωπαϊκή ιδέα", γράφει η γαλλική εφημερίδα.

"Το FN επιβάλλεται ως πρώτο κόμμα της Γαλλίας", γράφει η Le Figaro. "Για τη Μαρίν Λε Πεν αποτελεί μία προσωπική νίκη, διότι πέτυχε, ενσαρκώνοντας ένα νέο στυλ, να καταρρίψει το πρώτο εμπόδιο για την άνοδο του Εθνικού Μετώπου, την δαιμονοποίησή του", σχολιάζει η εφημερίδα.

"Η άκρα δεξιά προελαύνει στη Γαλλία", γράφει η ισπανική El Mundo.

"Η κ. Λε Πεν ηγείται της προέλασης της άκρας δεξιάς στην Ευρώπη", είναι ο τίτλος της βρετανικής Daily Mail, ενώ οι Financial Times αναφέρονται στο Εθνικό Μέτωπο επικεφαλής ενός λαϊκιστικού σεισμού".

Οι βρετανικοί Times αναφέρονται στον θρίαμβο του βρετανικού ευρωφοβικού και λαϊκιστικού Ukip, του Κόμματος για την Ανεξαρτησία του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο έχει διατηρήσει αποστάσεις από το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο.

"Το Ukip πανηγυρίζει, ενώ η Ευρώπη στρέφεται προς τα δεξιά", είναι ο τίτλος της εφημερίδας που κάνει λόγο για "ταπείνωση" του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον.

Για "ισχυρή τιμωρία" των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων κάνει λόγο στον πρωτοσέλιδο τίτλο της η ισπανική El Pais, ενώ η El Mundo επισημαίνει την πανωλεθρία των δύο μεγάλων ισπανικών πολιτικών κομμάτων, του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος και του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Η αυστριακή εφημερίδα Kurier σημειώνει ωστόσο ότι η δεξιά στροφή στην Ευρώπη ήταν λιγότερο θεαματική από όσο αναμενόταν. Η εφημερίδα τονίζει τις αρνητικές επιδόσεις του κόμματος SNS της γειτονικής Σλοβακίας, που δεν εξασφαλίζει έδρα στο ευρωκοινοβούλιο. Το SNS ήταν ένα από τα κόμματα στα οποία υπολόγιζε η ευρωπαϊκή άκρα δεξιά για να συγκροτήσει ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο.

Για θριαμβευτική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα κάνει λόγο η βρετανική εφημερίδα Financial Times, σηματοδοτώντας την πρώτη εθνική νίκη της Αριστεράς στη χώρα.

Παράλληλα όμως, το νεοναζιστικό κόμμα Χρυσή Αυγή, ο ηγέτης του οποίου είναι στη φυλακή με την κατηγορία της συγκρότησης εγκληματικής οργάνωσης, κατέλαβε την τρίτη θέση, εκτοπίζοντας το ΠΑΣΟΚ.

Όπως αναφέρει η FT, η εκρηκτική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ κι άλλων αντιδραστικών κομμάτων, αντικατοπτρίζει το θυμό των ψηφοφόρων για τα συνεχόμενα προγράμματα λιτότητας και την απογοήτευση ότι αυτά εφαρμόζονται από την ίδια πολιτική ελίτ που οδήγησε τη χώρα στην οικονομική κατάρρευση.

Εκλογές με πολλαπλά μηνύματα !

Και οι εκλογές εγένοντο!

Με σημαντική πτώση της  ΝΔ και του μασκαρεμένου – δίκην «Ελιάς» ΠΑΣΟΚ.

Και τα δύο κόμματα της μνημονιακής συγκυβέρνησης χάνουν σχεδόν πάνω από 12% των ποσοστών τους.

Είναι φανερό ότι η κυβερνητική  οριακή πλειοψηφία δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά με τη συγκεκριμένη καταστροφική πολιτική και ότι βρίσκεται σε βαθιά αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση.

 Πολύ περισσότερο αν δει κανείς ότι ο παλιότερος κυβερνητικός εταίρος – η ΔΗΜΑΡ – καταποντίστηκε λαμβάνοντας ποσοστό 1,21% που την οδηγεί στην πολιτική εξαφάνιση!

Ως νικητής των ευρωεκλογών προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Γεγονός που ενισχύεται από την κατάκτηση της πλειοψηφίας στην περιφέρεια Αττικής από το συνδυασμό της κ. Δούρου στις χθεσινές επαναληπτικές εκλογές.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης λαμβάνει ποσοστό 26.58% - περισσότερο κατά 3,84% περίπου από τη δεύτερη πλέον ΝΔ.

Αναδεικνύεται έτσι ως καθοριστικός παράγοντας στις επικείμενες πολιτικές εξελίξεις.

Χωρίς να αγγίξει, βεβαίως, τη συνθηματολογική του ρητορεία – για «εδώ και τώρα ανατροπή» και ότι «στις 25 ψηφίζουμε στις 26 φεύγουν» - είναι σε πλεονεκτική θέση για να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες και να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία σε πρόωρες εκλογές.

Ωστόσο, και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να είναι απόλυτα ικανοποιημένος.

Καταρχάς, το εκλογικό του ποσοστό αλλά και σε απόλυτο αριθμό οι ψήφοι του, είναι ελαφρά μειωμένα και υπολείπονται από το άθροισμα των ποσοστών των κομμάτων του κυβερνητικού μπλοκ.

Σε μια περίεργη (!) ισορροπία οι πολίτες έστειλαν ένα πολύ ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση των απάνθρωπων μνημονίων.

Από την άλλη δεν «φούσκωσαν» και τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ ενώ δεν επιδοκίμασαν σε σειρά περιπτώσεων τις αυτοδιοικητικές του επιλογές.

Οι ασάφειες και οι αντιφάσεις στον κεντρικό του πολιτικό λόγο και η υπαναχώρηση από σειρά θέσεών του, ειδικότερα στο οικονομικό του πρόγραμμα, σίγουρα έπαιξαν ρόλο σ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Είναι προφανές ότι χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ πολλαπλή προσπάθεια αποσαφήνισης και  αποκρυστάλλωσης των πολιτικών του θέσεων.

Από την άλλη είναι καθαρό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ με τα συγκεκριμένα εκλογικά ποσοστά δεν θα συγκέντρωνε πάνω από 130 έδρες σε μια νέα Βουλή.

Συνεπώς, δημιουργείται το ερώτημα με ποιες δυνάμεις και με ποιους συσχετισμούς θα δημιουργούνταν μια νέα κυβερνητική πλειοψηφία.

Ίσως, γι’ αυτό ο Αλέξης Τσίπρας έκανε λόγο για εντολή επίσπευσης της συγκρότησης μιας «πλατιάς δημοκρατικής, προοδευτικής και πατριωτικής συμμαχίας» και ότι «ο σεβασμός στη Δημοκρατία επιβάλει την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, το συντομότερο δυνατό, ώστε να αποκατασταθεί η πολιτική ομαλότητα», ενώ σήμερα θα επισκεφτεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Είναι σίγουρο, λοιπόν, ότι βρισκόμαστε μπροστά σε θερμές πολιτικές εξελίξεις.

Μπορεί άμεσα να έχουμε μια προσπάθεια λίφτινγκ στο κυβενητικό συνασπισμό με κάποια μορφή ανασχηματισμού.

Ταυτόχρονα θα υπάρξουν έντονες διεργασίες τόσο στο χώρο της κεντροδεξιάς όσο και εκείνο της κεντροαριστεράς. Αφού σε στελέχη και οπαδούς και των δύο χώρων έντονη είναι η δυσαρέσκεια για τα πρόσωπα αλλά και τις επιλογές του Σαμαρά όσο και του Βενιζέλου.  

Διεργασίες ανακατατάξεων θα υπάρξουν και στο χώρο των δυνάμεων που αυτοπροσδιορίστηκαν  «αντιμνημονιακές» όσο και ευρύτερα αριστερές, με την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να ηγεμονεύσει σ’ αυτές.

Έτσι, οι διαλυτικές τάσεις τόσο στη ΔΗΜΑΡ όσο και στους «Ανεξάρτητους Έλληνες» που σημείωσαν ένα απογοητευτικό ποσοστό (3,45%)  είναι πολύ πιθανό να τροφοδοτήσουν  τα δύο αντίπαλα μπλοκ δυνάμεων.

Το ΚΚΕ εμφάνισε μια τάση μικρής ενίσχυσης των δυνάμεων του – «μικρό βήμα» άλλωστε το χαρακτήρισε και ο γενικός του γραμματέας, κ. Κουτσούμπας – λαμβάνοντας 6,07% (μεγαλύτερο κατά 1,59% σε σχέση με τις εκλογές του 2012).

Καταγράφοντας, επίσης, θετικά ποσοστά στην Περιφέρεια Αττικής και κερδίζοντας, επίσης, τους δήμους της Πάτρας, της Πετρούπολης, του Χαϊδαρίου και Ικαρίας.

Από την άλλη δεν μπορεί να ξεφύγει από έναν οριοθετημένο ρόλο – ειδικά σ’ αυτές τις συνθήκες της βαθιάς οικονομικής κρίσης και των δυσβάστακτων οικονομικών και κοινωνικών μέτρων.

 Συνέπεια και της απόρριψης μιας διαφορετικής στρατηγικής από την ηγεσία του κόμματος και της προώθησης ευρύτερων τακτικών συνεργασιών στους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους.

Ο καινούργιος πολιτικός σχηματισμός, το «Ποτάμι», συγκέντρωσε τελικά 6,61% - πολύ πίσω από τις αρχικές δημοσκοπήσεις που το έδειχναν πάνω από 10% αλλά «ικανοποιητικό» όπως χαρακτηρίστηκε από τα στελέχη του.

Ένας πολιτικός σχηματισμός που είχε την εύνοια των μεγάλων καναλιών και εκδοτικών συγκροτημάτων, με απροσδιόριστες πολιτικές θέσεις.

«Έτοιμο» και «πρόθυμο» να συνεργαστεί με «όλους». Να αποτελέσει, δηλαδή, το συγκολλητικό υλικό για μελλοντικές συγκυβερνήσεις και σχηματισμούς.

Ίδωμεν …

Εντύπωση στις εκλογές αυτές προκάλεσε και ο πλήθος των πολιτικών σχηματισμών που διεκδίκησαν τις ψήφους των πολιτών και οι οποίοι  - παρόλο που δεν μπόρεσαν να εκλέξουν αντιπροσώπους στο ευρωκοινοβούλιο – συγκέντρωσαν ένα ποσοστό 16% (σε σχέση με το 6% των προηγούμενων εκλογών).

Δείγμα και αυτό εν μέρει της αναζήτησης  ενός σημαντικού ποσοστού της κοινωνίας διαφορετικών πολιτικών λύσεων και τρόπου έκφρασης.

Μόνο που αυτό είναι πολύ θολό ενώ κρύβει και  κινδύνους.

Από την άποψη αυτή δεν μπορούμε να μη σχολιάσουμε φαινόμενα όπως τα εκλογής Μώραλη – Μαρινάκη στον Πειραιά, Μπέου στο Βόλο, Ψινάκη στο Μαραθώνα.

Η οικονομική και κοινωνική κρίση, οι αδυναμίες και ανεπάρκειες του πολιτικού και αυτοδιοικητικού προσωπικού ν’ αντιμετωπίσουν τα προβλήματα, έδωσαν την ευκαιρία σε σχήματα επιχειρηματικών συμφερόντων, ποδοσφαιρικών οπαδικών  εκπροσώπων αλλά και σε διάφορες τηλεπερσόνες να διεκδικήσουν και τελικά να κατακτήσουν ορισμένους βασικούς δήμους.

Θα φανεί αν αυτό το φαινόμενο ήταν κάτι περιπτωσιακό και μεμονωμένο σχετική ή να τελικά επεκταθεί στην ευρύτερη πολιτική ζωή.

Καθόλου τυχαία δεν είναι – στο φως αυτών των εξελίξεων – και η παρουσία της Γιάννας Αγγελοπούλου (!) στον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA όπου δεν απέκλεισε, αν της ζητηθεί, να προσφέρει τις «υπηρεσίες» της  στον τόπο ακόμη και να διεκδικήσει την προεδρία της Δημοκρατίας !!!

Ωστόσο το πιο ανησυχητικό και σκοτεινό φαινόμενο των εκλογών ήταν η σημαντική άνοδος της «Χρυσής Αυγής», του νεοναζιστικού τερατώδους μορφώματος που συγκέντρωσε 9,38% του εκλογικού σώματος, συγκεντρώνοντας πάνω από 10% στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Ενδεικτικά αναφέρουμε τα ποσοστά της στην Α΄ Αθηνών 10.36%, στη Β΄ Αθηνών 8,35%, στην Α΄ Πειραιά 10,60%, στη Β΄ Πειραιά (των εργατικών  και λαϊκών αγώνων και της αριστερής παράδοσης ) 11,32%, στην Αττική 12, 21% (!), στην Α΄ Θεσσαλονίκης 10,20%, στη Β΄ Θεσσαλονίκης  12, 40% (!).

 Ενώ πολύ ποσοστά σημείωσε και σε μια σειρά εκλογικές περιφέρειες  - Αργολίδα, Αιτωλοακαρνανία,  Βοιωτία, Ημαθία, Έβρο, Καρδίτσα, Καστοριά, Κιλκίς, Λακωνίας (15,51%!), Μεσσηνία, Πέλλα, Σέρρες, Φθιώτιδα.

 Αυτά, αν τα αθροίσει κανείς στα ποσοστά που πήρε ο δημοτικός συνδυασμός στην Αθήνα αλλά και ο αντίστοιχος στην περιφέρεια Αττικής δημιουργούν ένα εφιαλτικό τοπίο.

Ταυτόχρονα καταδεικνύουν την αποτυχία του πολιτικού συστήματος να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της «Χρυσής Αυγής», ειδικότερα σε περιοχές με έντονα τα προβλήματα της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Ενώ, όπως πολλές φορές έχουμε επισημάνει, η κατανίκηση του νεοναζιστικού φαινομένου απαιτεί ριζικές αλλαγές πολιτικής προς όφελος των πληττόμενων από την κρίση κοινωνικών στρωμάτων.

Και όχι μόνο αυτό.

Απαιτεί τη συγκρότηση ενός ευρύτατου δημοκρατικού, αντιφασιστικού μπλοκ πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δυνάμεων.

Με τη συγκρότηση δικτύων αλληλεγγύης και παρέμβασης σε κάθε γειτονιά σε κάθε χώρο που δοκιμάζεται από την κρίση.

Αλλά και παρεμβάσεις στην παιδεία, τον πολιτισμό, στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων.

Η άνοδος των ακροδεξιών πολιτικών σχημάτων σε όλη – σχεδόν – την Ευρώπη καταδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο και σε τι είδους αδιέξοδα οδηγούν οι πολιτικές της λιτότητας και της κοινωνικής καταστροφής που εφαρμόζουν οι ευρωπαϊκές οικονομικές και πολιτικές ελίτ.

Η ρευστότητα των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα, η σχετική αβεβαιότητα, η αδυναμία του κυβερνητικού μπλοκ, η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε δύναμη διεκδίκησης της εξουσίας – αλλά όχι με την ορμή που οι περιστάσεις επιβάλλουν και οι οπαδοί του θα ήθελαν.

 Η  ρευστοποίηση σειράς πολιτικών δυνάμεων και η αναζήτηση άλλων πολιτικών σχημάτων – με απροσδιόριστο ή και επικίνδυνο χαρακτήρα – η διαρκής περιχαράκωση του ΚΚΕ.

Και  πάνω απ’ όλα το απειλητικό και μαύρο μέτωπο - που δεν προβάλλει απλά, αλλά βρίσκεται καθημερινά στη ζωή μας …

Όλα αυτά απαιτούν – όπως ήδη είχαμε επισημάνει – τη διαρκή εγρήγορση και συνειδητοποίηση των πολιτών, την ενεργή στράτευσή τους για αν αποτρέψουν τις όποιες αντιδραστικές μεθοδεύσεις και προκλήσεις και να ανοίξουν το δρόμο για προοδευτικές και ουσιαστικές αλλαγές.

Είμαι Στριμωγμένος, Φίλε - Πέτρος Κουμπλής

«Είμαι στριμωγμένος, φίλε.» μου είπε , με φωνή απελπισμένη.

«Φοβάμαι για τα παιδιά μου. τι θ’ απογίνουν; Πες μου. Τι θ’ απογίνει η γυναίκα μου; Ο γέρος πατέρας μου; Πες μου, σε παρακαλώ. Πες μου, έχω εγκλωβιστεί. δεν αντέχω άλλο».

Δεν ήξερα ακριβώς τι έλεγε. Πώς περίμενε να του απαντήσω; Τι να του πω; Έμοιαζε πάντως πολύ περίεργο, να τα λέει όλα αυτά σε κάποιον όπως η αφεντιά μου. Πόσο εγκλωβισμένος θα μπορούσε να είναι δηλαδή; Πόσο πιο πολύ από μένα;

Είμαι ένας σκύλος, ένας μπασταρδάκος που σίγουρα αν με βλέπατε θα λέγατε πως μοιάζω με εκατομμύρια άλλους τριχωτούς κοπρίτες αυτού του κόσμου. Όμως όλη μου τη ζωή την έχω περάσει εδώ. Δεμένος. Κυριολεκτικά όλη μου τη ζωή. Ήταν μόνο λίγος καιρός από τότε που γεννήθηκα, όταν τ’ άγρια όρθια ζώα που καμιά φορά με χτυπάνε ή μου φωνάζουν «Σκάσε», αποφάσισαν πως οι παιδικές μου αταξίες θα μπορούσαν να τους χαλάσουν τον κήπο. Από τότε με έδεσαν εδώ. Και δε με άφησαν ποτέ ξανά ελεύθερο. Φτάνω όπου φτάνει η αλυσίδα μου.

Στην πραγματικότητα δεν ήμουν ποτέ ένας μικρός γλυκούλης σκύλος. Δεν υπάρχεις ως κουτάβι, αν δεν βρεθούν παιδιά να σ’ αγαπήσουν. Δεν καταλαβαίνεις ζωή, αν δε βρεθεί κάποιος να τον αγαπήσεις κι εσύ. Και δεν βρήκα κανέναν. Δεν υπήρχε ποτέ κανένας. Μόνο κάτι σκιές τα βράδια. Αυτές τις σκιές άκουσα να τις αποκαλούν «κλέφτες». Δεν ξέρω τι είν’ αυτό. Κι αφού δεν μπορούσα να αγκαλιάσω σκιές με τις πατούσες μου, αποφάσισα να τους γαβγίζω. Θα υπερασπιζόμουν αυτό το ελάχιστο που μου αναλογούσε.

Τ’ άγρια όρθια ζώα δεν τ’ αγάπησα αληθινά ποτέ μου, αλλά νιώθω ευγνωμοσύνη και κουνάω την ουρά μου, όταν μου αφήνουν φαγητό τα μεσημέρια. Από εκείνους εξαρτάται η ζωή μου. Αν δεν έρθει η δόση του φαγητού θα πεθάνω. Εκείνοι αποφασίζουν για την κάθε μέρα μου. Που είναι φρικτά ίδια με την προηγούμενη. Και την επόμενη.

«Είμαι στριμωγμένος, φίλε.», μου ξανάπε. Ήταν αυτός ο άγνωστος, με το σκαμμένο πρόσωπο, που τον τελευταίο καιρό ερχόταν στα μέρη μου, χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο. Καθόταν ακριβώς απέναντί μου, πάνω στον μικρό βράχο που δημιουργούσε ένα άνετο κάθισμα κάτω από το δέντρο. Σκεφτόταν. Και μετά άρχιζε να μου μιλάει.

«Είναι άδικος ο κόσμος. Μπορεί να γεννηθείς και να σαι ένα άκακο πτηνό μέσα σε ορνιθοτροφείο. Να σε στριμώχνουν βάρβαρα σ’ ένα κελί, να σε παχαίνουν γρήγορα για να σε κρεμάσουν μετά γδαρμένο στο τσιγκέλι. Άδικη ζωή, αλλά κανείς δεν ξέρει τι είπες με τα κακαρίσματά σου λίγο πριν φύγεις. Δεν την ξέρουν τη γλώσσα σου.

Μπορεί να γεννηθείς σαν κι εσένα, ένας σκύλος που θα ζήσει στριμωγμένος σε μια μικρή αυλή, δεμένος για πάντα. Ποιος θα πει την ιστορία σου; Πάντοτε θα υπάρχουν άλλες, πιο δύσκολες ιστορίες. Σ είχα δει κι εγώ μικρό σκύλο, πριν καιρό. Είσαι τριών χρόνων το ξέρεις; Δεν το ξέρεις. Στενοχωρήθηκα που σου ‘χαν φερθεί έτσι τότε. Θα μπορούσα ίσως να σ’ είχα σώσει. Αλλά δεν έκανα κάτι. Δεν πήγα να τους μιλήσω.  Δεν ήθελα να μπλέξω. Ήδη είχα τα δικά μου. Γιατί ξέρεις. είναι δύσκολο να είσαι άνθρωπος.

Ναι, μπορεί να γεννηθείς άνθρωπος. Να σαι στριμωγμένος σ’ ένα τετράγωνο τσιμεντένιο κουτί κι από πάνω να πέφτουν βόμβες. Να σαι στριμωγμένος σ’ ένα δουλεμπορικό. Και να πνιγείς πριν σε δεις να μεγαλώνεις. Μπορεί να σαι κάπου μακριά. Υπάρχει μια χώρα που τη λένε Ζάμπια. Την ξέρεις τη Ζάμπια; Τι σου λέω.. δεν ξέρεις ούτε τη δίπλα γειτονιά. Είναι όλα τόσο μακριά για σένα. Εκεί λοιπόν, σ αυτή την χώρα, οι άνθρωποι προσπαθούν να κολλήσουν AIDS. Θέλουν επίτηδες ν’ αρρωστήσουν, γιατί έτσι έχουν περισσότερες ελπίδες να τους δώσουν ένα πιάτο φαί οι γιατροί. Κι όσο αντέξουν με την ασθένεια., όσο αντέξουν θα το παλέψουν. Αλλά χωρίς αυτήν, είναι δύσκολο να βρουν κάτι να φάνε αύριο. Το καταλαβαίνεις; Καταλαβαίνεις τι συμβαίνει; Καταλαβαίνεις ;;;

Αλλά κι εδώ δίπλα, δυο χιλιόμετρα απ’ το σπίτι σου, μικρέ μου σκυλάκο. Αν μπορούσες ν’ ανέβεις στο δέντρο θα ‘βλεπες το νοσοκομείο. Εκεί που πηγαίνουν οι άστεγοι και παρακαλούν , ικετεύουν τους γιατρούς να τους κάνουν εισαγωγή, για να μπορέσουν να χουν τροφή το βράδυ.

Τα δικά μου τα ξέρεις. Τα χεις ακούσει με το ζόρι. Πώς θα βρω να πληρώσω; Πώς; Σε τι έφταιξα; Σε τι έφταιξαν τα παιδιά μου; Τα μικρά μου τα παιδάκια. η ζωή μου όλη.

Αυτά δε μπορώ να τα πω σε κανέναν πια. Σε κανέναν. Οι άνθρωποι δεν ακούνε. Ποτέ δεν ακούνε. Γι’ αυτό τους φοβάμαι. Γι’ αυτό τα λέω σε σένα. Που δε μπορείς να με δαγκώσεις. Δε φτάνεις να με δαγκώσεις».

Ρωτάτε αν θα τον δάγκωνα; Το μοναδικό που ξέρεις να κάνεις όταν δεν είσαι ελεύθερος, είναι να προκαλείς πόνο.

«Είμαι στριμωγμένος, φίλε.» ,μου ξανάπε. « Κι είσαι ο τελευταίος που μπορώ να το πω και ίσως με καταλάβει».

Όχι, δεν καταλάβαινα. Όλους αυτούς που έλεγε δεν τους είχα γνωρίσει, δε μιλούσα τη γλώσσα τους, δεν είχα ταξιδέψει μέχρι την πατρίδα τους. Η αλυσίδα ξέρετε. δεν θα μ άφηνε ποτέ να ταξιδέψω. Στα όνειρα μου έβλεπα κάποτε πράσινα λιβάδια, εκεί έτρεχα σαν να ‘ταν η τελευταία μέρα της ζωή μου. Μετά ξέχασα τι είναι τα λιβάδια. Ονειρευόμουν να τρέξω στον απέναντι κήπο. Αυτόν που κοιτούσα κάθε μέρα – και νύχτα, περιμένοντας τους κλέφτες – αλλά η αλυσίδα μου δε μ’ άφηνε. Μετά ονειρευόμουν το απέναντι δέντρο. Ας κατάφερνα να βρεθώ έστω εκεί. Να σηκώσω το ποδάρι μου και να μαρκάρω τον κορμό του για πάντα. Αλλά ούτε εκεί μπορούσα. Με το που πήγαινα να τρέξω η αλυσίδα απότομα μ’ επέστρεφε στην πραγματικότητά μου. Πολλές φορές μου κοβόταν η ανάσα, όταν αποφάσιζα να πάρω μεγάλη φόρα και να πετάξω απέναντι. Για ώρα ξερνούσα μετά, τρίχες, αμάσητες τροφές και σάλια.

«Είναι αργά πια. Είμαι στριμωγμένος, φίλε» μου είπε για τελευταία φορά. Και χάθηκε στους άγνωστους για μένα τόπους.

Πέρασε ο καιρός. 24 δόσεις μετά (μετράω τη ζωή μου με τις δόσεις από κόκαλα και αποφάγια που μου πετούν. Δεν ξέρω άλλη μονάδα μέτρησης). Ο ήλιος βρισκόταν ακριβώς από πάνω μου. Μόνο μια μικρή γωνιά είχε σκιά. Ζαλισμένος από τη ζέστη δεν είχα καταλάβει πως εκείνο το άγνωστο πλάσμα με τα δυο πόδια και τις πνιχτές εξομολογητικές κουβέντες βρισκόταν σχεδόν δίπλα μου. Μα τι κάνει; Τι κάνει εκεί;;;

Α! Ναι! Ναι, το τόλμησε να με πλησιάσει. Όση ώρα εγώ είχα κλειστά τα μάτια μου , εκείνος τραβούσε την αλυσίδα μου με όλη του τη δύναμη , μέχρι να την σπάσει. Για πρώτη φορά ένιωθε το σώμα του ν’ ακολουθεί την σκέψη , για πρώτη φορά ήθελε να κάνει πράξη όσα μου ψιθύριζε. Είχε πάρει την απόφασή του. Θα μ’ ελευθέρωνε.

Γύρισα απότομα το κεφάλι μου προς το μέρος του. Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν. Τον ξέρω αυτόν το τρόμο. Τον βλέπω να καθρεφτίζεται στο μικρό λάκκο, όταν κοιτάζω φοβισμένος πως μου τελειώνει το νερό.

Μείναμε ακίνητοι. Τελείως ακίνητοι.

Λίγες στιγμές. Ελάχιστες.

Και τότε τα δόντια μου όρμησαν για τον λαιμό του.

( Το κείμενο δημοσιεύει στο Νέο Μέτοικο ο Μ … )

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΘΥΜΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

   Στις 17 Σεπτεμβρίου 1982 πέθανε ο Μάνος Λοΐζος, ο συνθέτης που στράφηκε ενάντια στον φασισμό μέσα από τα τραγούδια του και κυρίως μέσα από την ''γνωστή'' του στάμπα, ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ. 31 χρόνια μετά, ο Παύλος Φύσσας έπεσε θύμα του φασισμού που αποδεικνύεται ότι  ''πέρασε''.

   Ένας φασισμός  ριζωμένος στην ελληνική κοινωνία, σε παρακρατικές οργανώσεις τις οποίες οπλίζει η βία, που δολοφονεί συμπολίτες μας για την ιδεολογία τους και το κράτος ''δικαίου'' αφήνει ατιμώρητες επιδεικνύοντας φανφάρες και κροκοδείλια δάκρυα.  Ο φασισμός αυτός στρέφεται ενάντια σε μετανάστες και σε αριστερούς μέχρι τώρα, μπορεί να μην σε απασχολεί αν δεν ανήκεις σ ' αυτές τις κατηγορίες αλλά αναλογίσου πως  είσαι ο επόμενος στον οποίο το παρακράτος θα χτυπήσει την πόρτα, απλέ πολίτη.

  Οι επιλογές σου στην κάλπη έστειλαν στην βουλή δολοφόνους, μεσσίες που θα σε απαλλάξουν από την μιζέρια της ύφεσης που οι ίδιοι έχουν προκαλέσει και περιμένεις από μηχανής θεούς για να σε σώσουν. Μην γελιέσαι μόνο εσύ μπορείς να σώσεις τον εαυτό σου, εσύ έχεις την δύναμη να αλλάξεις την φασιστική κοινωνία σου και να την μετατρέψεις σ' εκείνο που επιθυμείς, όντας ενεργό μέλος της. Αποδεικνύεται περίτρανα το ρητό του Hegel : το μόνο πράγμα που μαθαίνουμε από την ιστορία είναι ότι δεν μαθαίνουμε από την ιστορία.  Έφτασε λοιπόν η ώρα να γίνουν αλλαγές, τις οποίες εσύ ο ίδιος πρέπει να κάνεις και όχι να επιτρέπεις σε άλλους να αυθαιρετούν και να καταδυναστεύου την ζωή σου.

  Έκανες λάθη, είναι ανθρώπινο. Δεν εκτίμησες σωστά το ''δημοκρατικό δώρο'' που σου δόθηκε, την ψήφο. Δεν ήσουν ενεργός πολίτης στο πολίτευμα που προϋποθέτει ενεργούς πολίτες και όχι με εντολοδόχους, όπως η εκάστοτε κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Εσύ έδωσες εντολή να σε εκπροσωπούν και αυτοί αμαυρώνουν τη ζωή σου και σε καθιστούν υπεύθυνο για τα δικά τους σφάλματα, κάτι που δεν σε εκφράζει. Οι λάθος επιλογές σου συγχωρούνται και μπορούν να διορθωθούν. Όμως στις τελευταίες εκλογές έστειλες στο κοινοβούλιο να σε εκπροσωπήσει ένα κόμμα, του οποίου η ιδεολογία όπλισε το χέρι ενός δολοφόνου.

  Σ 'αυτό το τραγικό συμβάν είναι όλοι συμμέτοχοι:  το κόμμα και η ''ιδεολογία'' τρομοκρατίας του, ο δηλωμένος σ' αυτό το κόμμα δολοφόνος, οι ψηφοφόροι και... ΕΣΥ! Ναι, εσύ που ως ψηφοφόρος έχεις στα χέρια σου το αίμα του αδικοχαμένου Παύλου. Ενδεχομένως να μην είσαι εσύ ο ψηφοφόρος, και θεωρείς πως νίπτεις τας χείρας σου από το αθώο αίμα. ΛΑΘΟΣ!! Έχεις εξίσου την ίδια ευθύνη με τους άλλους συμμέτοχους γιατί με την απάθεια, με τον ωχαδερφισμό, με την απραξία σου, όντας μέρος ενός τέτοιου κοινωνικού συνόλου επέτρεψες να γίνει αυτή η δολοφονία και σιωπάς απέναντι στην επόμενη με την παθητική σου στάση.

  Προκειμένου να αποφευχθούν ανάλογες πράξεις πρέπει να αντιδράσουμε στον φασισμό, να κινητοποιηθούμε και να τον ανατρέψουμε. Στον φασισμό της κυβέρνησης και των οργάνων της, στο φασισμό ''ιδεολογιών'' που επιτρέπουν δολοφονίες και επικροτούν την βία όταν είναι σε βάρος αντιφρονούντων. Επιβάλλεται να εναντιωθούμε στον φασισμό που παράγουμε σαν κοινωνία. Χθες ήταν ο Παύλος, αύριο θα είναι κάποιος άλλος μέχρι να έρθει η δική σου σειρά. Εκτός και αν το ανατρέψεις μαζί μας.

  Καλούμε τον καθένα σας σε έναν αγώνα ενάντια στο φασισμό πολεμώντας τον με ''όπλα'' τις πορείες, την ενημέρωση και την διαρκή δραστηριοποίηση ενάντια στους φασιστικούς θεσμούς. Τα όρια των εκάστοτε τυράννων καθορίζονται από την ανοχή αυτών που καταπιέζουν σύμφωνα με τον Frederick Douglass. Εμείς δεν έχουμε πλέον άλλη ανοχή και αυτοί δεν θα σταματήσουν μέχρι να επιβάλλουν έναν νέο ολοκληρωτισμό. Αυτό θα γίνει όσο σκύβεις το κεφάλι, όσο φοβάσαι και υποκύπτεις... Ο μόνος τρόπος να το αντιμετωπίσεις είναι να πας ενάντια σ' αυτούς μέχρι να τους ανατρέψεις.

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ' την αμέσως.

Δεν έχεις περιθώρια.

Γίνε μουγκός.

Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου

ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,

γιατί νομίζω πως θα' ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω

και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω

και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,

με έναν ψίθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ!....

Αζίζ Νεσίν - απόσπασμα από το ποίημα, Σώπα μην μιλάς

Ο φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον

καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει

τι κρύβει μεσ’ τα δόντια του το ξέρω

καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν

και χάνονται βαθιά στα περασμένα

οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν

μα όχι και το μίσος του για μένα.

Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον

δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον!

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος

που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι!

το κουρασμένο βήμα του το ξέρω

και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.

Μα πάλι θε ν’ απλώσει σαν χολέρα

πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου

και δίπλα σου φτάσει κάποια μέρα

αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Berthold Brecht- Ο Φασισμός

( Το κείμενο δημοσιεύει στο Νέο Μέτοικο ο Μ … )

Νέος κύκλος απολύσεων των διοικητικών υπαλλήλων στις 24 Μαΐου: στήριξη στον αγώνα των απεργών διοικητικών υπαλλήλων

  Σε νέο κύκλο απολύσεων μπαίνουν οι διοικητικοί υπάλληλοι των ΑΕΙ αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση των διαπιστωτικών πράξεων, που περιλαμβάνουν τις λίστες των υπαλλήλων που περνούν σε διαθεσιμότητα, αντιστεκόμενοι με απεργίες στις απολύσεις που έρχονται στις 24 Μαΐου, με θύματα αυτή την φορά τους υπαλλήλους του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Με μοναδικό όπλο τις απεργίες οι εργαζόμενοι απέχουν από τις πανεπιστημιακές ασχολίες τους και διαμαρτύρονται για το αυτονόητο μια θέση στην αγορά εργασίας, την οποία κέρδισαν επάξια, συμβάλλοντας στην φήμη που έχουν αποκτήσει τα  προαναφερθέντα πανεπιστήμια στις αξιολογήσεις των πανεπιστημίων στο εξωτερικό. Στις απεργίες της 13ης και 14ης Μάη, οφείλουν να συμμετάσχουν όλοι όσοι σχετίζονται με το πανεπιστήμιο, ιδίως οι φοιτητές, όχι ως ανδρείκελα των παρατάξεων, αλλά ως αγωνιζόμενοι φοιτητές οι οποίοι επιθυμούν ένα ανοικτό πανεπιστήμιο. Αναγκαία κρίνεται επίσης η διεξαγωγή νέων γύρων συνελεύσεων, έχοντας ως στόχο τη συγκρότηση μετώπου απέναντι στο καθεστώς των διαθεσιμοτήτων.

  Μόλις λίγους μήνες μετά την πολύμηνη απεργία των διοικητικών υπαλλήλων στο ΕΚΠΑ και ΕΜΠ, η κυβέρνηση πιστή στις επιτάξεις των ιμπεριαλιστών της ΕΕ, συνεχίζει την επίθεση της μέχρι να τσακιστεί κάθε λαϊκή κατάκτηση, βρίσκοντας αυτή την φορά νέα θύματα την ΑΣΟΕΕ και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Στον βωμό της "ανάπτυξης" της κυβέρνησης Σαμαρά, θα βρεθούν στο δρόμο της ανέχειας χιλιάδες εργαζομένων και η τροΐκανή  κυβέρνηση σπαταλώντας κροκοδείλια δάκρυα και κάνοντας αναίσχυντες δηλώσεις μπροστά από τον τηλεοπτικό φακό των Μ.Μ.Ε ( εξημέρωσης) θα υλοποιεί το όραμα των 150.000 απολύσεων στο δημόσιο. Βρισκόμαστε σε μια πρωτοφανή εργασιακή καμπή, καθώς έπειτα από τις απολύσεις θα επέλθουν συγχωνεύσεις σε υπηρεσίες, κατάργηση του δικαιώματος σε μόνιμη και σταθερή εργασία, υλοποιώντας τον εφιάλτη του εργασιακού μεσαίωνα.

  Επομένως, αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πως οι φαμφάρες και οι υποσχέσεις του Υπ. Παιδείας περί ένταξης των απολυμένων σε θέσεις ΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ ή η προσπάθεια περί μείωσης του αριθμού των διαθέσιμων πέφτουν στο κενό, ενώ η αγωνιώδης επιστολή των διοικητικών προς το Υπουργείο πετάχτηκε στο καλάθι των αχρήστων.  Μπροστά λοιπόν στον ολοφάνερο κίνδυνο των απολύσεων ποιοί στέκονται στο πλευρό των υπαλλήλων; Ποία η θέση των Πρυτάνεων και των Συγκλητικών ή ακόμη των συνδικαλιστικών ηγεσιών; Ποία η στάση των φοιτητικών παρατάξεων έξω από τον χώρο του κυλικείου; Φυσικά οι παρίες του συστήματος, της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ, συντελούν στο έργο της κυβέρνησης τους. Όμως, οι αριστερές παρατάξεις μήπως είναι ώρα να βγουν μπροστά σε έναν αγώνα χωρίς ψηφοθηρία, κομματικές αντιθέσεις και αγκυλώσεις; Οι φοιτητές που δεν υπάγονται σε συμφέροντα παρατάξεων και εκδηλώνουν την αντίθεση τους με συνειδητή αποχή, άκυρο ή λευκό είναι ώρα να σταθούν αλληλέγγυοι στο πλευρό των διοικητικών υπαλλήλων.

  Οι απολύσεις των διοικητικών άνοιξαν απλώς τους ασκούς του Αιόλου στην βάρβαρη επίθεση στις σχολές. Η υπολειτουργία των ιδρυμάτων, χωρίς γραμματειακή υποστήριξη θα επιφέρει την εφαρμογή των περίφημων συμβουλίων διοίκησης, την είσοδο εργολαβιών μέσα στα ιδρύματα, εταιρίες security ή ακόμα και αστυνομικό κιόσκι. Θα ακολουθήσουν οι διαγραφές 150.000 φοιτητών τον Ιούνιο, ενώ δεν αποκλείεται να ακολουθήσει η επιβολή διδάκτρων στους φοιτητές. Οι περαιτέρω συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων, το Σχέδιο Αθηνά Νο. 2 θα επιφέρουν την ποιότητα στην Ανώτατη Εκπαίδευση, την οποί ετοιμάζει η κυβέρνηση.

  Αποδεικνύεται λοιπόν πως το φλέγον ζήτημα της Παιδείας μας αφορά όλους, κυρίως τους φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Μνημονίου. Τις απολύσεις του σήμερα, θα ακολουθήσουν οι απολύσεις του αύριο, οι ταξικοί φραγμοί θα επιφέρουν τον εργασιακό μεσαίωνα που επιβάλλουν. Μετά την υλοποίηση του οράματος απολύσεων της κυβέρνησης Σαμαρά, οι υπόλοιποι εργαζόμενοι θα βλέπουν να καταδυναστεύονται τα εργασιακά δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί από το λαό με το αίμα του, ενώ οι ίδιοι θα φοβούνται να σηκώσουν το κεφάλι τους. Αυτή είναι η "ανάπτυξή" τους, αυτό είναι το μέλλον της χώρας που ετοιμάζουν. Ένας λαός χωρίς παιδεία και αντίδραση είναι καταδικασμένος να υποδουλωθεί και να κατακτηθεί από τους εφαρμοστές των μνημονίων και κατ' επέκταση από τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Εκτός αν αντιδράσουμε και τους ανατρέψουμε!

( Το κείμενο δημοσιεύει στο Νέο Μέτοικο ο Μ … )

Σύντομο σχόλιο για τις εκλογές της Κυριακής ...

Εκλογές, λοιπόν.

Ο δεύτερος γύρος των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών.

Ο πρώτος έστειλε τα δικά του «μηνύματα».

Τα οποία – ως συνήθως – ο καθένας τα μετέφρασε με το δικό του τρόπο.

Και – ω, του θαύματος (!) – έμειναν όλοι ευχαριστημένοι …

Και περισσότερο, βεβαίως, έχουμε τις Ευρωεκλογές.

Τις οποίες και αυτές πολλοί τις συνδέουν με ποικιλότροπα μηνύματα.

Να «γυρίσουμε σελίδα».

Να «αλλάξουμε εποχή».

Να «βάλουμε τέλος σε μια εποχή» …

Μέσα σε μια ατελείωτη υποσχεσεολογία και υψηλούς τόνους ρητορικής …

Με πάνω από 700.000 θέσεις εργασίας να έρχονται καλπάζοντας …

Με τη «μαγική» αλλαγή εικόνας από τη στιγμή που θα πρωτεύσει τούτο ή το άλλο κόμμα …

Με μια ισχυρή δόση νεο – μεσσιανικής λογικής … κάποιος σωτήρας που έλθει και ως δια μαγείας θα λύσει τα προβλήματά μας …

Με τους πολίτες, βεβαίως, να είναι παθητικοί τηλεθεατές που μπορούν απλά να πατάνε τα κουμπιά του τηλεκοντρόλ – αλλάζοντας πολιτικές επιλογές σ’ ένα ιδιότυπο μετα - πολιτικό  ζάπινγκ …

Και τις δημοσκοπήσεις που αναδεικνύουν  «νικητές» και «ηττημένους» - παρά την παταγώδη αποτυχία τους την προηγούμενη Κυριακή …

Και όλα αυτά παρά, επίσης, την απειλητική παρουσία των νεοναζιστικών και ακροδεξιών μορφωμάτων σε Ελλάδα και Ευρώπη …

Οι εκλογές, βεβαίως, μπορούν υπό προϋποθέσεις να δρομολογήσουν εξελίξεις και αλλαγές.

Αυτό, όμως, δεν μπορεί να συμβεί – και σίγουρα δεν θα έχει θετικό χαρακτήρα – με τους πολίτες και την κοινωνία παθητικούς και εφησυχασμένους …

Γιατί πέρα από τα μπαλκόνια και τις υποσχέσεις, πέρα από τη μαγική προεκλογική εικόνα …

Υπάρχουν τα προβλήματα που είναι πιεστικά και αγνοούν τις μικροπολιτικές προσεγγίσεις …

Και από τη Δευτέρα η κοινωνία και οι πολίτες καλούνται να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις απέναντι σε μια πολιτική εξουσία που πολύ απέχει από τις ανάγκες και τις προτεραιότητές τους …

Ως  Νέος Μέτοικος – «αλλάζοντας σελίδα» και εμείς – δίνουμε φωνή σε δημοσιεύσεις και κείμενα νέων ανθρώπων ώστε να εκφράσουν τις αγωνίες και τις απόψεις τους …  

Μύθοι και αλήθειες για το πρωτογενές πλεόνασμα και το κυβερνητικό success story

Στις μέρες που είχαμε διακόψει την επικοινωνία μας μεσολάβησαν ορισμένα σημαντικά γεγονότα που απασχόλησαν την κοινή γνώμη αλλά και έγιναν αντικείμενο έντονης εκμετάλλευσης από τα κυβερνητικά επιτελεία.

•       Ήταν η υπόθεση Μπρατάκου – Κασιδιάρη η οποία σκόπιμα έχει αφεθεί στη «λήθη» ενώ υπήρξε και εισαγγελική παρέμβαση με την απειλή πολυετούς φυλάκισης σε περίπτωση δημοσίευσης υλικού υποκλοπής. Για την έρευνα των ουσιαστικών πλευρών της υπόθεσης, ούτε λόγος.
•         Είχαμε βεβαίως και την επίτευξη του περίφημου πλέον πρωτογενούς πλεονάσματος το οποίο περιχαρής και υπερήφανη η κυβέρνηση το διατυμπανίζει σε κάθε κατεύθυνση «τεκμηριώνοντας» και το “success story” της.
•         Ακολούθησε και η «έξοδος στις αγορές» - άλλο ένα στοιχείο της ίδιας «επιτυχημένης ιστορίας».
•       Για να έρθει σε επίσκεψη αστραπή και η επικυρίαρχη Μέρκελ να δώσει τα εύσημά της στον ευνοούμενο της, Αντώνη Σαμαρά.
•          Όλα αυτά, βεβαίως, προεκλογικά και σε μια περίοδο που  η παραπαίουσα κυβέρνηση χρειαζόταν και την έξωθεν καλή μαρτυρία. Εξ ου και ορυμαγδός δηλώσεων από την Κομισιόν, το ΔΝΤ και άλλους … συμπαθείς κύκλους.

Για να μην αναφέρουμε τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν με τα κοινωνικά μερίσματα αλλά και την εκτός τόπου και χρόνου αντιπαράθεση εν όψει των ευρωεκλογών.

Με τα περισσότερα από αυτά θα ασχοληθούμε και στη συνέχεια.

Ορισμένες μόνο σκέψεις θα θέλαμε να παραθέσουμε.

Success story και πρωτογενές πλεόνασμα, όταν αυτό

·          «πάτησε» πάνω στην αιματηρή εκμετάλλευση εκατομμυρίων Ελλήνων – μισθωτών, συνταξιούχων, νέων. Στην εκθεμελίωση κάθε έννοιας κοινωνικού δικαιώματος. Με την κυριολεκτικά αιματηρή ανθρωποθυσία (ας ξαναθυμηθούμε τις χιλιάδες αυτοκτονίες) και τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνει η ελληνική κοινωνία.

·         με την ανεργία να βρίσκεται στο 27% και να αποτελεί τον καθημερινό εφιάλτη δύο εκατομμυρίων ανθρώπων.

·         Ή με το δημόσιο χρέος που έχει εκτοξευτεί στο 175% του ΑΕΠ, σύμφωνα και με τα στοιχεία της Eurostat.

Όλα αυτά προϊδεάζουν ότι μετά τις ευρωεκλογές θα ακολουθήσουν και νέα βάναυσα μέτρα – το νέο μνημόνιο – με στόχο την ακόμη μεγαλύτερη καταβαράθρωση των συντάξεων, το πάγωμα των μισθών μέχρι το 2018 … και βλέπουμε, χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο … και άλλα πολλά.

Στο σημείο αυτό θα παρουσιάσουμε τις απόψεις για το πρωτογενές πλεόνασμα που παρουσίασε η ελληνική κυβέρνηση με την έγκριση της τρόικα και των κοινοτικών  μηχανισμών, του Χανς- Βέρνερ Ζιν, ο οποίος χαρακτηριστικά δήλωσε: «ποιο πλεόνασμα; Η Ελλάδα είναι στο χείλος της χρεοκοπίας» (!)

"Η ελληνική κυβέρνηση σαφώς δεν έχει πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της, όπως μεταδόθηκε χθες" τόνισε ο επικεφαλής του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (Ifo) του Μονάχου και ο οποίος κάνει λόγο για «παραπλάνηση της κοινής γνώμης».

«Στην πραγματικότητα, δεν μπορεί να μιλήσει κανείς για τέτοια πλεονάσματα προϋπολογισμού», αναφέρει ο κ. Ζιν σε ανακοίνωσή του και προσθέτει: «Αυτό που έβαλε η τρόικα να ανακοινώσει ένας εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες ήταν ένας αριθμός, ο οποίος απλώς εξαιρούσε οποιαδήποτε στοιχεία δαπανών, τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως μη επαναλαμβανόμενα, κυρίως το κόστος διάσωσης των τραπεζών, αν και δεν μπορεί κανείς να προβλέψει ότι στα επόμενα χρόνια δεν θα απαιτηθούν περαιτέρω κεφάλαια για τη διάσωση των τραπεζών. Τα δημοσιονομικά υπόλοιπα είναι πάντα θετικά, εάν αφήσεις απ' έξω αρκετά στοιχεία δαπανών. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να τηρεί κανείς τους κανόνες της Eurostat για τον υπολογισμό του πρωτογενούς ελλείμματος και όχι να κάμπτει αυτούς τους κανόνες κατά βούληση, όπως είναι κάθε φορά βολικό».

Όπως επισημαίνεται στην ανακοίνωση, σύμφωνα με τους κανόνες του Μάαστριχτ και όπως ανακοίνωσε η Eurostat, το έλλειμμα της Ελλάδας για το 2013 έφτασε τα 23 δισεκατομμύρια ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί σε 12,7% του ελληνικού ΑΕΠ. Το πρωτογενές έλλειμμα που ανακοινώθηκε από την Eurostat, με άλλα λόγια το έλλειμμα χωρίς το βάρος των επιτοκίων, ήταν σαφώς αρνητικό, στο 8,7% του ΑΕΠ, συνεχίζει ο κ. Ζιν και τονίζει: «Η ελληνική κυβέρνηση σαφώς δεν έχει πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της, όπως μεταδόθηκε χθες. Η Ελλάδα είναι στο χείλος της χρεοκοπίας και θα είχε αναγκαστεί να κηρύξει πτώχευση προ πολλού, εάν οι ιδιωτικές πιστώσεις δεν είχαν αντικατασταθεί από πιστώσεις με χαμηλό επιτόκιο από τα κράτη-μέλη. Όλες οι προβλέψεις για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους που έχουν δημοσιοποιηθεί τα τελευταία χρόνια από την τρόικα και την ΕΕ βασίζονταν σε δραματικά υπερβολικές εκτιμήσεις ανάπτυξης. Ο μόνος λόγος που η Ελλάδα μπορεί να έχει και πάλι πρόσβαση στις χρηματαγορές είναι οι άμεσες και οι υπαινισσόμενες υποσχέσεις διάσωσης από την κοινότητα των κρατών και την ΕΚΤ, οι οποίες σημαίνουν ότι, σε περίπτωση κρίσης, την αποπληρωμή θα αναλάμβαναν οι φορολογούμενοι άλλων χωρών», καταλήγει ο Γερμανός οικονομολόγος.

Δε σημαίνει ότι συμφωνούμε σε πολλά από αυτά που λέει ο έγκριτος κατά τα άλλα Γερμανός οικονομολόγος, ο οποίος άλλωστε κυρίως εκφράζει τις απόψεις της γερμανικής οικονομικής ολιγαρχίας και είναι σύμβουλος της Μέρκελ και του Σόιμπλε.

Απλώς οι απόψεις του δείχνουν πλευρές από την πραγματική διάσταση του προβλήματος και φυσικά δεν είναι αυτή η «θριαμβευτική» μυθολογία που καλλιεργεί η κυβέρνηση.  

Στο μεταξύ «ανοίγει» και η συζήτηση για τη «διασφάλιση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους».

Το Eurogroup της 5ης Μαΐου θα ζητήσει από την ομάδα εργασίας της ευρωζώνης (Εuroworking Group) να ξεκινήσει τις τεχνικές διεργασίες για τη διασφάλιση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, δήλωσε σήμερα από τις Βρυξέλλες υψηλόβαθμος αξιωματούχος της ευρωζώνης.

Μετά την επικαιροποίηση του πρωτογενούς πλεονάσματος της Ελλάδος το 2013 από τη Eurostat, δήλωσε ο αξιωματούχος της ευρωζώνης, μπορεί πλέον να ξεκινήσει η διαπραγμάτευση για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους.

Αυτό θα συμβεί στο πλαίσιο της επόμενης αξιολόγησης, δηλαδή εντός του καλοκαιριού, σημείωσε ο ίδιος, σημειώνοντας ότι το Eurogroup της 5ης Μαΐου θα ζητήσει από την ομάδα εργασίας της ευρωζώνης να κινήσει τις σχετικές τεχνικές διαδικασίες.

Τέλος, ο αξιωματούχος της ευρωζώνης ανέφερε ότι το Euroworking Group, που συνεδρίασε χθες στις Βρυξέλλες, ενέκρινε την επόμενη δόση των δανείων προς την Ελλάδα, ύψους 6,3 δισ. ευρώ, ποσό το οποίο θα εκταμιευθεί την επόμενη εβδομάδα. Υπενθύμισε ότι εκκρεμούν ακόμα δύο μικρότερες δόσεις, ύψους 1 δισ. ευρώ έκαστη, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, η εκταμίευση των οποίων συνδέεται με την υλοποίηση «προαπαιτούμενων δράσεων».

Νέα προαπαιτούμενα, λοιπόν …

Και για την εκταμίευση των επόμενων δόσεων.

Φανταστείτε πόσα και τι είδους προαπαιτούμενα θα ζητηθούν για την όποια διαπραγμάτευση (;) σχετικά με τη «διασφάλιση της βιωσιμότητας»  του ελληνικού χρέους.

Οπότε οι επόμενοι μήνες μετά τις ευρωεκλογές θα είναι ιδιαίτερα θερμοί …