Νέο «Πραξικόπημα … Νομοθετικού Περιεχομένου» - Πώς η νέα μεθόδευση υποτάσσει τη χώρα τελείως στις εντολές της τρόικα και προχωρά σε μια ακόμη εκτροπή

  Τελικά με συνοπτικές διαδικασίες η κυβέρνηση προχώρησε σε μια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου  η οποία υπογράφεται από τον πρωθυπουργό και όλους τους υπουργούς και αναπληρωτές υπουργούς και η οποία αφορά την ρήτρα επιβολής ποινών αν δεν εκπληρώνονται οι στόχοι.

Η Πράξη προβλέπει δρακόντεια μέτρα, που θέτουν τη χώρα σε μεγαλύτερη επιτήρηση σε βάθος χρόνου και ουσιαστικά οδηγούν σε σύντομο χρονικό διάστημα σε νέες απολύσεις, περισσότερους φόρους και νέα μέτρα σε μισθούς και συντάξεις, ενώ θέτουν την κυβέρνηση, και τους επικεφαλής των ΔΕΚΟ και των δήμων σε καθημερινή κρίση.

Περιλαμβάνει  τον ορισμό Επιτρόπων (Επόπτης οικονομικών υπηρεσιών ονομάζεται) σε κάθε υπουργείο αν δεν εκπληρώνονται οι στόχοι, ενώ στις κυρώσεις σε περίπτωση μη συμμόρφωσης περιλαμβάνεται και η περικοπή των προϋπολογισμών όταν οι αποκλίσεις υπερβαίνουν το 10% των συμφωνηθέντων στόχων και δεν λαμβάνονται μέτρα διόρθωσης.

Προβλέπεται η ίδρυση «Παρατηρητηρίου Οικονομικής Αυτοτέλειας» (!!!) στους ΟΤΑ, το οποίο σε περίπτωση που διαπιστώσει απόκλιση από τους τριμηνιαίους στόχους άνω του 10% επιβάλλει αύξηση των φόρων στους πολίτες, αύξηση του ανώτατου συντελεστή επιβολής ΤΑΠ για τα ακίνητα που βρίσκονται στην εδαφική περιφέρεια του δήμου σε ποσοστό μέχρι και 3 τοις χιλίοις, επιβολή υποχρεωτικών μετατάξεων προσωπικού, αύξηση του συντελεστή επιβολής του τέλους επί των ακαθάριστων εσόδων και παρεπιδημούντων από 0,5% μέχρι και 2%, περιορισμό δαπανών μόνο σε υποχρεώσεις μισθοδοσίας και λοιπές απολύτως ανελαστικές δαπάνες.

Στις ΔΕΚΟ επίσης σε περίπτωση αρνητικών αποκλίσεων σε ποσοστό άνω του 10% μειώνεται ισόποσα ο προϋπολογισμός, περικόπτονται οι επιχορηγήσεις, ενώ αναστέλλεται η καταβολή των αμοιβών των μελών του διοικητικού συμβουλίου. Αν μάλιστα τα ετήσια οικονομικά αποτελέσματα αποκλίνουν σε ποσοστό μεγαλύτερο του 10% τότε η θητεία των εκτελεστικών μελών του ΔΣ του φορέα λήγει αυτοδίκαια εντός ενός μηνός.

Στην ουσία πρόκειται για Πράξη  υποτέλειας και για μια ακόμη σημαντική εκτροπή από την ομαλή δημοκρατική και κοινοβουλευτική διαδικασία.

 Εύλογα, λοιπόν, αναμένεται να αποτελέσει έντονο σημείο πολιτικής και κοινωνικής αντιπαράθεσης ο τρόπος διακυβέρνησης με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και Πράξεις Υπουργικού Συμβουλίου, οι οποίες παρακάμπτουν το Κοινοβούλιο και θέτουν εκ των πραγμάτων θέμα Δημοκρατίας. Τελευταίο δείγμα οι Πράξεις για την αυτόματη επιβολή μέτρων, όχι λόγω του χρόνου που επικαλείται η κυβέρνηση, αλλά κυρίως γιατί δύσκολα θα περνούσαν στη Βουλή.

ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ συμφωνούν, βεβαίως,  αφού κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν μεγεθύνονται τα εσωκομματικά τους προβλήματα στη Βουλή, με νέες διαφωνίες βουλευτών και δεν διακυβεύεται η κυβερνητική πλειοψηφία, ωστόσο χρεώνονται  απολύτως την  προσβολή της Δημοκρατίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι μόνο εντός του φθινοπώρου έχουν υπογραφεί 11 Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, ενώ εμπνευστής της όλης στρατηγικής εμφανίζεται ο Γραμματέας της κυβέρνησης Τάκης Μπαλτάκος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, πάντως, προβληματίζεται να θέσει θέμα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μην υπογράψει την τελευταία Πράξη που αφορά τα δημοσιονομικά, ενώ την ίδια στιγμή που έχει ξεκινήσει η «φάμπρικα» των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου η ολομέλεια της Βουλής λειτουργεί ελάχιστα (όπως συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα) ή και καθόλου.

Πιο αναλυτικά το κείμενο της πράξης μπορεί να το δείτε:

http://news.in.gr/files/1/2012/%CE%A0%CF%81%CE%AC%CE%BE%CE%B7.pdf

 Πρέπει να σημειώσουμε ότι η «λογική» της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου στηρίζεται στο άρθρο 44 παρ. 1 του Συντάγματος και επικαλείται την «έκτακτη περίπτωση εξαιρετικά επείγουσας  και απρόβλεπτης ανάγκης».

Αυτό ελάχιστες μέρες μετά την ψήφιση του κρατικού προϋπολογισμού.

Η τελευταία αυτή πράξη της κυβέρνησης συνεχίζει τον αντιδημοκρατικό κατήφορο που έχει ξεκινήσει με την ψήφιση του Μνημονίου και που έχει οδηγήσει σε καθεστώς πολιτικής ανωμαλίας.

 Παραπέμπει ευθέως στις πιο μαύρες σελίδες της πολιτικής και κοινοβουλευτικής μας ιστορίας.

Αφού στη συνταγματική περίοδο 1945 -1974 ήταν συχνή η έκδοση κανονιστικών πράξεων χωρίς νομοθετική εξουσιοδότηση, κυρίως πράξεων του υπουργικού συμβουλίου (ΠΥΣ). Την  ιδιαίτερα δύσκολη εκείνη ιστορική περίοδο, το μεταπολεμικό και μετεμφυλιακό καθεστώς των αντιδραστικών δυνάμεων προχώρησε σε σωρεία τέτοιων πράξεων . Έτσι πέρα από τις  ΠΥΣ, που θεωρούνται ως ο άμεσος πρόγονος των ΠΝΠ, υπήρχαν τα νομοθετικά διατάγματα, κατ’ άρθρο 35 παρ. 2-5 Συντ/1952 (έκτακτη νομοθετική διαδικασία  όπως και οι αναγκαστικοί νόμοι.

Κορυφαίες  τραγικές περιπτώσεις: το περιώνυμο Γ' Ψήφισμα του Ιουνίου 1946  που απειλούσε με αυστηρότατες ποινές κάθε προσπάθεια, άμεση ή έμμεση, «προς διάδοσιν, ανάπτυξιν και εφαρμογήν ιδεών τεινουσών εις την απόσπασιν ή αυτονόμησιν μέρους της επικρατείας» και κυρίως ο αναγκαστικός νόμος 509/1947. Το διαβόητο αυτό νομοθέτημα έθετε εκτός νόμου το ΚΚΕ και ανέθετε στην κυβέρνηση ­ την εκάστοτε κυβέρνηση και όχι σε κάποιο δικαστήριο ­ να διαλύει κάθε κόμμα που κατά την κρίση της επεδίωκε «αμέσως ή εμμέσως την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την διά βιαίων μέσων ανατροπήν του πολιτεύματος, του κρατούντος κοινωνικού συστήματος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της επικρατείας». Ακόμη, επαναλαμβάνοντας τη γνωστή διατύπωση του «ιδιώνυμου» - νόμου του Ελευθέριου Βενιζέλου - του 1929, «το άρθρο 2 του αυτού νόμου απειλούσε τώρα με ποινές που έφθαναν ως τη θανατική όσους επεδίωκαν την εφαρμογή των ιδεών που η διάδοσή τους απαγορευόταν. Βάσει του α.ν. 509 και του Γ' ψηφίσματος οι εκτελέσεις υπολογίζονται σε 4.000-5.000 και οι καταδίκες σε πολύ περισσότερες» ^(Ι).

 Στις συνθήκες, λοιπόν, του εμφυλίου πολέμου, στο ανώμαλο μετεμφυλιακό καθεστώς οι αντιδραστικές δυνάμεις πραγματοποίησαν εφαρμογή  «έκτακτων» πράξεων και ενεργειών.  

Φαίνεται ότι και το μνημονιακό καθεστώς αισθάνεται την ανάγκη να στηριχτεί σε παρόμοιες πρακτικές πολιτικής και νομοθετικής ανωμαλίας.

 Με τη συνενοχή αυτή τη φορά  και δυνάμεων της «Αριστεράς»!

Και η ημέρα που προχώρησε η κυβέρνηση των υπαλλήλων της τρόικα και των μνημονιακών ανδρεικέλων είναι κάπως συμβολική: μια μέρα μέτά την επέτειο του Πολυτεχνείου!

Ίσως, για να μας υπενθυμίσει αυτό που και χθες σημειώναμε ότι απαιτείται παλλαϊκός και πανδημοκρατικός ξεσηκωμός.

Και ότι απέναντι στο αδίστακτο αυτό καθεστώς δεν μπορεί να υπάρξει καμία επανάπαυση, κανένας εφησυχασμός, καμία ταλάντευση και συμβιβασμός.

⁽¹⁾       Για να μπορέσουν οι αναγνώστες να κάνουν ένα ιστορικό παραλληλισμό παραθέτουμε το άρθρο του καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Νίκου Αλιβιζάτου, στο Βήμα – 17/10/1999, με τίτλο:

Πώς το Σύνταγμα μπήκε στο περιθώριο

50 χρόνια μετά τον Εμφύλιο

Λιγότερο από δύο χρόνια μετά την απελευθέρωση, η έναρξη του εμφυλίου πολέμου, τον Μάρτιο του 1946, βρήκε το ελληνικό κράτος ανέτοιμο.

Με τον κοινοβουλευτισμό να έχει καταργηθεί από το 1936, τις υπηρεσίες του να έχουν αποδιοργανωθεί στα χρόνια της Κατοχής, χωρίς αξιόπιστη αστυνομία και με ένοπλες δυνάμεις κάθε άλλο παρά πειθαρχημένες και αξιόμαχες, το «κράτος των Αθηνών» ­ όπως το αποκαλούσαν οι αντίπαλοί του ­ δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει μια τόσο μεγάλη πρόκληση.

Σπασμωδική ως το τέλος του 1947, η κυβερνητική αντίδραση στην κομμουνιστική εξέγερση οργανώθηκε καλύτερα από το 1948 και εφεξής. Σε τούτο συνέβαλε πολύ η υλική, τεχνική και οργανωτική υποστήριξη του αμερικανικού παράγοντα, ο οποίος, μετά την εξαγγελία του δόγματος Τρούμαν, εισέδυσε βαθιά στις ένοπλες δυνάμεις, στη διοικητική ιεραρχία και στους άλλους μηχανισμούς του κράτους.

Επηρέασε ο εμφύλιος πόλεμος την οργάνωση του κράτους και τη λειτουργία των θεσμών; Σε ποια επί μέρους πεδία η επίδραση που άσκησε ήταν εντονότερη; Χρειαζόταν, μετά τον εμφύλιο, να αποκοπεί η Ελλάδα επί τόσο μακρό χρόνο από την κοινή συνταγματική συνισταμένη των χωρών της Δυτικής Ευρώπης, στην οποία άλλοτε ανήκε;

Ο εμφύλιος, εν πρώτοις, ματαίωσε τον συνταγματικό εκσυγχρονισμό της χώρας. Εξαιτίας του η Ελλάδα δεν κατάφερε να απαλλαγεί από μια μοναρχία, συνυπαίτια ­ αν όχι κυρίως υπαίτια ­ για την κατάλυση του Συντάγματος πριν από τον πόλεμο. Επιπλέον, αντίθετα με τις περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές χώρες, η Ελλάδα δεν μπόρεσε να αποκτήσει νέο Σύνταγμα ούτε, το κυριότερο, να ενσωματώσει στους θεσμούς της το πνεύμα της εθνικής αντίστασης, με την απελευθερωτική δυναμική που αυτό ενέκλειε για μια μεταπολεμική κοινωνία διαφορετική, πιο δίκαιη και πιο δημοκρατική.

Είτε επρόκειτο για τα κοινωνικά δικαιώματα και τον νέο ρόλο του κράτους που εμπλούτισαν, με κανόνες και αρχές, τα περισσότερα μεταπολεμικά Συντάγματα της Ευρώπης είτε για τις πολιτικές ελευθερίες, την αυτοδιοίκηση και τη θέση των κομμάτων, η Βουλή του 1946-1949 κώφευσε, διότι είχε άλλες προτεραιότητες.

Δεν μπόρεσε μα ούτε και θέλησε να κάνει τομές. Με αποτέλεσμα το Σύνταγμα του 1952 να μην αποτελέσει αφετηρία για ένα καινούργιο ξεκίνημα αλλά αυταρχική εκδοχή ενός ξεπερασμένου συνταγματικού προτύπου.

Οι νομικές ρυθμίσεις

Ωστόσο, αν κάτι χαρακτηρίζει το κράτος του εμφυλίου, αυτό δεν είναι η αποτυχία του να εκσυγχρονισθεί όσο η θεσμική οπισθοδρόμησή του.

Νομικά, σε επίπεδο ατομικών δικαιωμάτων, η πρώτη περίοδος του εμφυλίου ήταν υβριδική. Ενώ επισήμως το ΚΚΕ ήταν ακόμη νόμιμο και ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφορούσε ελεύθερα, τουλάχιστον στην Αθήνα, το περιώνυμο Γ' Ψήφισμα του Ιουνίου 1946 απειλούσε με αυστηρότατες ποινές όχι μόνο τη συμμετοχή σε ένοπλη ομάδα ­ κάτι που θα μπορούσε να δικαιολογηθεί από τις περιστάσεις ­ αλλά και κάθε προσπάθεια, άμεση ή έμμεση, «προς διάδοσιν, ανάπτυξιν και εφαρμογήν ιδεών τεινουσών εις την απόσπασιν ή αυτονόμησιν μέρους της επικρατείας». Μετά τον πόλεμο ήταν η πρώτη απόπειρα να θεσπισθεί το λεγόμενο «αντεθνικό έγκλημα». Το νομοθέτημα αυτό προέβλεπε περαιτέρω την ίδρυση έκτακτων στρατοδικείων (τελικά, 25 συστάθηκαν σε όλη την επικράτεια τους μήνες που ακολούθησαν) και επέτρεπε την επ' αόριστον προφυλάκιση όσων παραπέμπονταν σε αυτά.

Την ίδια περίοδο η κυβέρνηση Τσαλδάρη επανενεργοποίησε τον θεσμό της διοικητικής εκτόπισης «υπόπτων», η διάρκεια της οποίας, με νεότερη τροποποίηση του σχετικού νόμου, μπορούσε να παραταθεί επ' αόριστον «διαρκούσης της ανταρσίας». Με τη ρύθμιση αυτή, που παρέμεινε σε ισχύ ως το 1962, εκατοντάδες εκτοπισμένοι της περιόδου του εμφυλίου παρέμειναν εξόριστοι χωρίς δίκη επί 10 και πλέον χρόνια (βλ. πίνακα 1). Σε αυτό συνέτεινε και το Συμβούλιο της Επικρατείας, για το οποίο η «ανταρσία» δεν είχε δήθεν λήξει το 1949 αλλά συνεχιζόταν και μετά το 1960, αφού κανένας νόμος δεν είχε κηρύξει επισήμως το τέλος της(!)

Σταθμό εν τούτοις στην ιστορία των λεγομένων «εκτάκτων μέτρων» αποτέλεσε ο αναγκαστικός νόμος 509/1947, που εγκαινίαζε την περίοδο της κυβερνητικής αντεπίθεσης. Το διαβόητο αυτό νομοθέτημα έθετε εκτός νόμου το ΚΚΕ και ανέθετε στην κυβέρνηση ­ την εκάστοτε κυβέρνηση και όχι σε κάποιο δικαστήριο ­ να διαλύει κάθε κόμμα που κατά την κρίση της επεδίωκε «αμέσως ή εμμέσως την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την διά βιαίων μέσων ανατροπήν του πολιτεύματος, του κρατούντος κοινωνικού συστήματος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της επικρατείας». Ακόμη, επαναλαμβάνοντας τη γνωστή διατύπωση του «ιδιώνυμου» του 1929, το άρθρο 2 του αυτού νόμου απειλούσε τώρα με ποινές που έφθαναν ως τη θανατική όσους επεδίωκαν την εφαρμογή των ιδεών που η διάδοσή τους απαγορευόταν. Βάσει του α.ν. 509 και του Γ' ψηφίσματος οι εκτελέσεις υπολογίζονται σε 4.000-5.000 και οι καταδίκες σε πολύ περισσότερες (βλ. πίνακα ΙΙ).

Η τιμωρία του φρονήματος

Κατά τη δεύτερη αυτή περίοδο του εμφυλίου τον κύκλο των «εκτάκτων μέτρων» συμπλήρωναν ο αμερικανικής εμπνεύσεως αναγκαστικός νόμος 516/1948 «περί ελέγχου νομιμοφροσύνης των δημοσίων υπαλλήλων κτλ.» και μια σειρά ψηφίσματα, όπως το ΛΖ´/1947 για τη στέρηση της ιθαγένειας «προσώπων αντεθνικώς δρώντων εις το εξωτερικόν», το Μ´/1948 για τη δήμευση των περιουσιών «των μετεχόντων εις τον συμμοριακόν αγώνα» και το ΟΓ´/1949 «περί μέτρων εθνικής αναμορφώσεως», που αφορούσε ειδικά τη Μακρόνησο.

Κοινό χαρακτηριστικό των μέτρων αυτών αλλά και του τρόπου με τον οποίο εφαρμόστηκαν είναι ότι τιμωρούσαν πρωτίστως το φρόνημα και δευτερευόντως μόνο την πράξη. Από την άλλη, σε πολλές περιπτώσεις καθιέρωναν την αρχή της συλλογικής ευθύνης. Για παράδειγμα, την έλλειψη «νομιμοφροσύνης» του πατέρα ή της μητέρας πλήρωναν ο άλλος σύζυγος και τα παιδιά, ενώ με ένα και το αυτό διάταγμα αφαιρείτο η ιθαγένεια των κατοίκων ενός ολόκληρου χωριού, χωρίς να επιχειρείται η παραμικρή εξατομίκευση της ευθύνης.

Ο εμφύλιος πόλεμος εξάλλου επηρέασε αρνητικά και το Σύνταγμα των εξουσιών, δηλαδή τον τρόπο άσκησης της εξουσίας. Αρκεί, για παράδειγμα, να αναφερθεί ότι από το 1946 ως το 1951 οι διαδοχικές κυβερνήσεις θέσπισαν χωρίς εξουσιοδότηση περισσότερους νόμους ως «αναγκαστικούς» παρ' όσους ψήφισε η Βουλή με την τακτική νομοθετική διαδικασία. Ακόμη, με τις εκτεταμένες εξουσίες που παρείχε στον Αλ. Παπάγο ­ «δικτατορικές» τις χαρακτήριζαν από τότε έγκριτοι σχολιαστές ­ ο νόμος 822/1949 για την αρχιστρατηγία δεν αποτελούσε τυχαίο περιστατικό. Συμβόλιζε με τον παραστατικότερο τρόπο την τάση προς αυτονόμηση των ενόπλων δυνάμεων από την πολιτική εξουσία, δηλαδή από την κοινοβουλευτικά υπεύθυνη κυβέρνηση. Συνέπεια της τάσης αυτής ήταν η ανάδειξη των ενόπλων δυνάμεων σε ανέλεγκτο πόλο εξουσίας τα χρόνια που ακολούθησαν, με αποκορύφωμα την επιβολή μιας ανοιχτής στρατιωτικής δικτατορίας τον Απρίλιο του 1967.

Ένα από τα ασφαλέστερα διδάγματα της ιστορίας είναι ότι κατά τη διάρκεια ενός εμφύλιου πολέμου οι κρατούντες είτε παραμερίζουν είτε καταλύουν εντελώς το Σύνταγμα και τη νομιμότητα που αυτό εκφράζει. Στην περίπτωση του ελληνικού εμφυλίου πολέμου συνέβη το πρώτο, όχι όμως και το δεύτερο. Διότι προφανώς κρίθηκε ότι, στο λυκαυγές του Ψυχρού Πολέμου και λίγα μόλις χρόνια μετά τη συντριβή του φασισμού και του ναζισμού, θα ήταν ανακόλουθο ο κομμουνισμός να αντιμετωπισθεί με την επιβολή μιας ανοιχτής δικτατορίας.

Τη διπλή αυτή επιδίωξη υπηρετούσαν τα «έκτακτα μέτρα» του εμφυλίου: να εξουδετερωθεί ο αντίπαλος χωρίς να καταλυθεί ο κοινοβουλευτισμός. Αν ο συλλογισμός αυτός ισχύει, τότε οι παρεκβάσεις της τριετίας 1946-49 δεν θα πρέπει καθαυτές να εκπλήσσουν. Θα πρέπει, αντίθετα, να εκπλήσσει η διατήρηση των μέτρων αυτών σε ισχύ και η συστηματική εφαρμογή τους πολύ μετά το τέλος του εμφύλιου πολέμου. Πρόκειται για ένα άλλο μείζον κεφάλαιο της συνταγματικής μας ιστορίας, το κεφάλαιο του Συντάγματος και του «παρασυντάγματος» της περιόδου 1950-1967, η ανάπτυξη του οποίου θα ξεπερνούσε τα όρια του παρόντος άρθρου.

Πολυτεχνείο 2012 – ανάγκη για παλλαϊκή συσπείρωση για να αποτραπεί ο εκφασισμός της ελληνικής πολιτικής και κοινωνίας

Κάθε χρόνο στην επέτειο του Πολυτεχνείο συνηθίζονταν οι κοινότοποι λόγοι.

Οι δηλώσεις από τις πολιτικές δυνάμεις, ακόμη και τις κυβερνώσες.

Ενώ από τις μαχόμενες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις προβάλλονταν  συνήθως το σύνθημα «το Πολυτεχνείο ζει – ο αγώνας συνεχίζεται».

Στην εποχή των Μνημονίων, όμως, όπου εφαρμόζεται η πιο βάρβαρη νεοφιλελεύθερη πολιτική όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για μια χώρα της Ευρώπης, τα πράγματα αποκτούν μια τελείως διαφορετική διάσταση.

Και δεν είναι μόνο ή κυρίως η πικρή διαπίστωση ότι πρόσωπα που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέγερση του Πολυτεχνείου στην κυριολεξία μεταλλάχτηκαν και σήμερα πρωτοστατούν στα κόμματα που επέβαλαν και στηρίζουν το μνημονιακό καθεστώς.

Ούτε ότι το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα οδήγησε σε μια ακόμη τραγωδία την πολύπαθη ελληνική κοινωνία, τους Έλληνες πολίτες.

Έχουμε ήδη επισημάνει ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ραγδαία εξελισσόμενη προσπάθεια ακρωτηριασμού και των στοιχειωδών πολιτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, πέρα από τα οικονομικά, εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα που ήδη έχουν κατακρεουργηθεί.

 Αυτή η ακραία και  άγρια νεοφιλελεύθερη πολιτική που εκπροσωπείται από τους πολιτικούς σχηματισμούς που υποστηρίζουν τα κάθε λογής Μνημόνια, από την οικονομική ολιγαρχία της χώρας, τους ξένους δανειστές, τοκογλύφους και ισχυρούς της ευρωζώνης  - και όχι μόνο – απαιτεί και μια σκληρή αυταρχική και αντιδημοκρατική πολιτική εξουσία η οποία επιζητά να βρει πολιτικό άλλοθι στα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας μας – στη ξενοφοβία, το ρατσισμό, στη μισαλλοδοξία.

 Ενώ η νεοναζιστική και φιλοχουντική «Χρυσή Αυγή» αναδεικνύεται όχι μόνο ενεργή εφεδρεία του συστήματος, αλλά και πρωταγωνιστικός παίχτης στη διαμόρφωση μιας ακροδεξιάς και υπερσυντηρητικής πολιτικής ατζέντας, με κύριο στόχο την περιστολή και των τελευταίων ιχνών από αυτά  που αποκαλούνται αστικά πολιτικά δημοκρατικά δικαιώματα.  Με τη λαϊκιστική της ρητορεία επιχειρεί και ως ένα βαθμό έχει πετύχει να ελκύσει τα πιο καθυστερημένα πολιτικά και κοινωνικά στρώματα και να λειτουργεί ως ο μοχλός για ακόμη πιο αντιδραστικές λύσεις.

 Έτσι, η ΝΔ και ο Αντώνης Σαμαράς, που έχουν σπεύσει να συδιαμορφώσουν  αυτή την υπερσυντηρητική πολιτική ατζέντα, επιδιώκουν να εμφανιστούν ως «κεντρώα» ή «κεντροδεξιά» δύναμη και ως πόλος συσπείρωσης του «αστικού κόσμου»  απένατι στα δύο «άκρα» - τη Χρυσή Αυγή και την Αριστερά!

«Κεντρώα» μια πολιτική παράταξη που εφαρμόζει πολιτικές κοινωνικής εξόντωσης και υποθηκεύει για το απροσδιόριστο μέλλον την ίδια την προοπτική και τη συγκρότηση της χώρας μας!

Από κοντά - πρόθυμες θεραπαινίδες - το ετοιμοθάνατο ΠΑΣΟΚ, που βαρύνεται με τις μεγαλύτερες ευθύνες την τελευταία τριακονταετία για την κατάντια της οικονομίας. Αλλά και ως θλιβερό συμπλήρωμα, η ΔΗΜΑΡ, μια δύναμη που αυτοαποκαλείται «αριστερή» και ανέχεται να συνυπάρχει σε ένα κυβερνητικό σχήμα που εφαρμόζει μια οικονομική πολιτική με αυτόν το χαρακτήρα, αλλά και που ολοένα λαμβάνει πιο αντιδραστικό μέχρι και ανοικτά αντιδημοκρατικό και ρατσιστικό πρόσωπο.

Στήριγμα βασικό αυτού του ιδιόμορφου πολιτικοοικονομικού  συμπλέγματος, τα κυρίαρχα ΜΜΕ, κρατικά και ιδιωτικά, που έχουν αναλάβει εργολαβικά το ρόλο του μηχανισμού προπαγάνδας,  παραπληροφόρησης, χειραγώγησης των πολιτών μέσα από ένα διαρκώς επαναλαμβανόμενο σκηνικό ψυχολογικών εκβιασμών, χαλκευμένων ειδήσεων και «εξαφάνισης» των ουσιαστικά αντίθετων απόψεων.

 Στην πορεία αυτή – πέρα από τους σκληρούς μηχανισμούς της κρατικής καταστολής, που επανειλημμένα έχουν κατηγορηθεί για «επιλεκτική» εύνοια ή και ανοικτή συνέργεια με τη φασιστική Χρυσή Αυγή, ήρθαν να προστεθούν και λειτουργίες ή θεσμοί που στα πλαίσια του αστικού καθεστώτος αποκαλούνται «ανεξάρτητοι».

Έτσι – πέρα από ελάχιστες αποφάσεις που τιμούν την ελληνική δικαιοσύνη – έχουμε σειρά ενεργειών που αποτελούν ως και ανοικτές προκλήσεις.

Όπως, ο χαρακτηρισμός των μνημονιακών πράξεων ως συνταγματικών.

Τη στιγμή που βρήκαν το «θάρρος» να χαρακτηρίσουν ως αντισυνταγματικό το νόμο για την «ιθαγένεια» - ακόμη και για παιδιά μεταναστών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, έχουν λάβει ελληνική παιδεία και επιθυμούν να γίνουν πολίτες αυτής της χώρας!

Ενώ η κυβέρνηση Σαμαρά έσπευσε να προωθήσει ένα νέο νόμο για να ικανοποιήσει έτσι το αίτημα για «φυλετική καθαρότητα» και να κερδίσει πόντους στο ακροδεξιό ακροατήριο.

Ένα από τα τελευταία επεισόδια ήταν και η νέα δίωξη εναντίον του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη, τη στιγμή που οι υπεύθυνοι για την απόκρυψη και παραχάραξη της λίστας Λαγκάρντ, οι υπόλογοι για φοροδιαφυγή και σειρά οικονομικών και πολιτικών σκανδάλων, και το κυριότερο αυτοί που με σειρά ενεργειών οδήγησαν στο μνημόνιο,  κυκλοφορούν με όλη την άνεσή τους χωρίς καμία επίπτωση.

Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε και άλλα στοιχεία ή γεγονότα.

Το ζήτημα είναι ότι πατώντας πάνω στην οικονομική κρίση, επιδιώκοντας την άτεγκτη εφαρμογή των ρυθμίσεων και του νέου Μνημονίου, οικοδομείται ένα όλο και πιο έντονα αυταρχικό πολιτικό οικοδόμημα, που επιχειρεί τη «νομιμοποίησή» του μέσω της ακροδεξιάς, λαϊκιστικής ρητορείας και του εγκλωβισμού μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας στα παγιδευτικά διλήμματα και εκβιασμούς.

Ο φόβος, η μισαλλοδοξία, η στοχοποίηση των ξένων, η ανοικτή φασιστική πρόκληση αποτελούν μέσα για την επίτευξη των στόχων των κυρίαρχων δυνάμεων.

Ζούμε μέρες διαμόρφωσης – επιτρέψτε μας τον αδόκιμο όρο – μιας ιδιόμορφης «κοινοβουλευτικής δικτατορίας». Που κρατά ως επίφαση κάποιους θεσμούς και δικλείδες εκτόνωσης – κάποιες σποραδικές εκλογικές διαδικασίες, ένα ευνουχισμένο κοινοβούλιο, την «πολυφωνία» του μνημονιακού μονολόγου.

Ήρθε η ώρα μαζί με την ανατροπή της οικονομικής πολιτικής του Μνημονίου να ανατραπεί και όλο το πλέγμα των πολιτικών, αυταρχικών δομών  που οικοδομούνται, ενώ πρέπει να τεθεί και φραγμός  στο συστηματικό εκφασισμό της κοινωνίας μας.

Απαιτείται, όμως, και μια διαφορετική ανάταση  και αφύπνιση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που αγωνίζονται για μια άλλη προοπτική.

Μια συστράτευση δυνάμεων της κοινωνίας που δεν μπορούν να ανεχτούν τόσο το μνημονιακό καθεστώς όσο και την αποκρουστική αναβίωση ενός ολοκληρωτικού νεοναζιστικού εκτρώματος.

Το μήνυμα του Πολυτεχνείου, ίσως, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Μόνο που αυτή τη φορά δεν χρειάζονται ηγεσίες που θα εμπορευτούν πολιτικά και οικονομικά τους αγώνες του λαού και της νεολαίας.

Αλλά μια χειραφετημένη, συνειδητοποιημένη και αποφασιστική δράση σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας και της πολιτικής.

Με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους πολίτες.

  

Η Ελλάδα είναι ώριμη για ριζικές αλλαγές - ένα ενδιαφέρον άρθρο του καθηγητή Κώστα Δουζίνα στον Guardian

Τα  τελευταία δρακόντεια μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στον ελληνικό λαό μπορεί να γίνουν ο καταλύτης που θα προκαλέσει το τέλος του παλαιού συστήματος, υπογραμμίζει ο γνωστός καθηγητής και φιλόσοφος, Κώστας Δουζίνας*, στο άρθρο του στη βρετανική εφημερίδα Guardian.

 To παρουσιάζουμε στα πλαίσια του διαλόγου για τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στη χώρα μας.

«Το πέρασμα της τρίτης και πιο δρακόντειας δόσης των μέτρων λιτότητας από το ελληνικό κοινοβούλιο την Τετάρτη ήταν μια πύρρειος νίκη. Σηματοδοτεί την αρχή του τέλους της κυβέρνησης συνασπισμού και προσφέρει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ακροτελεύτιας παρακμής  ενός συστήματος εξουσίας. Τα σημάδια βρίσκονται  παντού.

 Η διαδικασία που ακολουθήθηκε κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής συζήτησης παραβίασε  τόσο το κράτος δικαίου όσο και τη δημοκρατία. Η ρήτρα  ενός νομοσχεδίου που ενσωμάτωνε ένα μεγάλο αριθμό  ασύνδετων μέτρων και που ανερχόταν σε αρκετές εκατοντάδες σελίδες, αλλά δόθηκε στους βουλευτές μόνο μια ημέρα πριν από τη συζήτηση, καθιστούσε τη  λεπτομερή συζήτηση αδύνατη. Νέα μέτρα προστέθηκαν, ένα εκ των οποίων, που αφαιρούσε  από το κοινοβούλιο τον ανεξάρτητο έλεγχο της λειτουργίας του, δημιούργησε μια τέτοια αντίδραση που η κυβέρνηση αναγκάστηκε να το αποσύρει αμέσως.

Το νομοσχέδιο εισάγει νέες περικοπές δαπανών, φορολογικές αυξήσεις, «μεταρρυθμίσεις», στην εκπαίδευση και την κοινωνική ασφάλιση,  επιθέσεις στην εργασία και τα δικαιώματα των συνδικαλιστικών οργανώσεων, καθώς και διάφορες άσχετες διατάξεις. Μια σειρά μέτρων στο νομοσχέδιο κρίθηκαν αντισυνταγματικά  από το Άρειο Πάγο (το ανώτατο δικαστήριο), το Ελεγκτικό Συμβούλιο και τη Νομική Υπηρεσία του Κοινοβουλίου. Η ενσωμάτωσή τους σε ένα ενιαίο άρθρο είχε στόχο να μετατρέψει την υπερψήφισή του σε μια  ευκαιρία για ψήφο εμπιστοσύνης και να αποτρέψει τους βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας  να απορρίψουν  τμήματα του νομοσχεδίου. Σύμφωνα με τη διαδικασία γκιλοτίνα, η συζήτηση περιορίστηκε σε 10 ώρες και κυριαρχήθηκε από τους  αρχηγούς και τους εκπρόσωπους  των κομμάτων, ενώ στέρησε το πολιτικό δικαίωμα στους άλλους βουλευτές να εκφραστούν. Αυτό δείχνει την περιφρόνηση της κυβέρνησης προς το κοινοβούλιο και το  δημοκρατικό διάλογο. Ακόμα η Δημοκρατική Αριστερά, ο μικρότερος εταίρος στην κυβέρνηση συνασπισμού, απείχε από την ψηφοφορία ενώ επτά βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας καταψήφισαν ή απείχαν,  περιορίζοντας την κυβερνητική πλειοψηφία από τις 29 έδρες σε τρεις.

 Οι νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις έρχονται να προστεθούν πάνω στο 40% των μειώσεων που ήδη έχουν επιβληθεί.  Η Ελλάδα γνώρισε μια συρρίκνωση κατά 24% του ΑΕΠ σε διάστημα πέντε ετών, με την ανεργία να ανέρχεται στο 25,5% και την ανεργία των νέων στο 55% , το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη. Μια ανθρωπιστική κρίση έχει ακολουθήσει, με την έλλειψη στέγης, τις ψυχικές ασθένειες και τις αυτοκτονίες σε πρωτοφανή επίπεδα. Τα νοσοκομεία δεν μπορούν να λειτουργήσουν εξαιτίας της έλλειψης βασικών φαρμάκων, τα σχολεία δεν έχουν βιβλία ή καύσιμα για θέρμανση, οι άνθρωποι αδειάζουν τους κάδους απορριμμάτων για να βρουν φαγητό. Οι διάφορες λίστες των πιθανών φοροφυγάδων, πολλοί από τους οποίους είναι  υποστηρικτές των παραδοσιακών κομμάτων, εξαφανίζονται στα συρτάρια των ελίτ. Οι πολιτικοί και οι πλούσιοι φοροφυγάδες απολαμβάνουν μόνιμη ασυλία, ενώ διώκονται οι δημοσιογράφοι που τους αποκαλύπτουν.  Η ελληνική κοινωνία καταρρέει μπροστά στα μάτια μας και η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή αυξάνεται μέσα από τις στάχτες.

Σύμφωνα με τον Σίγκμουντ Φρόιντ, το υπερεγώ θέτει στο εγώ απαιτήσεις που είναι αδύνατον να πραγματοποιηθούν και τις διατηρεί αυξανόμενες, αν ο εαυτός υπακούει. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην Ελλάδα. Η τρόικα και τα μέτρα της κυβέρνησης έχουν ένα σαδιστικό χαρακτήρα. Ισχυρίζονται ότι η λιτότητα και η εσωτερική υποτίμηση θα οδηγήσει στην ανάπτυξη. Ωστόσο, τα αποτελέσματα δείχνουν ακριβώς το αντίθετο. Τον Απρίλιο του 2010, το ΔΝΤ προέβλεψε ότι η λιτότητα στην Ελλάδα θα οδηγήσει σε ανάπτυξη -1% το 2011 ενώ θα προχωρήσει σε σταθερή ανάπτυξη το 2012. Τον Απρίλιο του 2011, άλλαξε τις προβλέψεις της για το έτος μιλώντας για -3%  ανάπτυξη. Αποδείχθηκε  τελικά ότι σημειώθηκε -7%. Το Απρίλιο του 2012, το ΔΝΤ προέβλεψε -4,7% για το έτος . Οι περισσότεροι οικονομολόγοι προβλέπουν τώρα -7% ή  ακόμη περισσότερο.

Δεν χρειάζεται μεγάλη εμπειρία για να εξηγήσει κανείς αυτή την αξιοθρήνητη αποτυχία. Οι περικοπές των δημοσίων  δαπανών και οι αυξήσεις φόρων κατά τη διάρκεια μιας βαθιάς ύφεσης μειώνει τη ζήτηση, οδηγεί στην αύξηση της ανεργίας και σταματά την ανάπτυξη. Η επιβράδυνση μειώνει τα φορολογικά έσοδα και αυξάνει τις δαπάνες για την ανεργία και άλλες παροχές. Οι δημοσιονομικοί στόχοι αποτυγχάνουν και νέα μέτρα λιτότητας απαιτούνται για να καλυφθεί το συνεχώς αυξανόμενο χάσμα. Τα μέτρα λιτότητας δεν σχετίζονται με τη δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά αφορούν την μετατροπή της Ελλάδας σε μια αδύναμη χώρα υπό ξένη υπαγόρευση. Εάν το ΔΝΤ και οι οικονομολόγοι της κυβέρνησης ήταν πρωτοετείς φοιτητές θα είχαν αποτύχει στις εξετάσεις τους. Δυστυχώς, οι προσταγές τους οδηγούν σε αποτυχία και καταστροφή εκατομμύρια ζωές.

Όταν ένα σύστημα εξουσίας γίνεται ιστορικά ξεπερασμένο ακολουθεί  ριζική αλλαγή. Το παλαιό καθεστώς, όμως,  μπορεί να επιβιώσει για ένα διάστημα  και ακόμη και να καθυστερήσει το «πνεύμα» της ιστορίας.  Η ριζική αλλαγή απαιτεί τρία στοιχεία. Ισχυρή λαϊκή επιθυμία, ένα πολιτικό παράγοντα έτοιμο να κατακτήσει  την εξουσία και, τέλος, έναν καταλύτη, ο οποίος να συνδυάζει τα άλλα δύο και που θα δώσει στο ετοιμοθάνατο σύστημα εξουσίας την τελική ώθηση. Στην Ελλάδα, τα τρία στοιχεία είναι παρόντα. Η βούληση για αλλαγή ήταν εμφανής στις αντιστάσεις και τις καταλήψεις του προηγούμενου έτους και κατά τις πρόσφατες απεργίες και διαδηλώσεις. Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που θεωρείται από πολλούς ως παράγοντας αλλαγής, ζητάει εκλογές. Σε μια συμβολική κίνηση, οι βουλευτές  του ΣΥΡΙΖΑ αποχώρησαν από το κοινοβούλιο την Τετάρτη και εντάχθηκαν στο συλλαλητήριο στην πλατεία Συντάγματος. Τα  καταστροφικά μέτρα λιτότητας έχουν γίνει ο καταλύτης για την αλλαγή του σαραντάχρονου συστήματος εξουσίας που  έχουν γονατίσει τη χώρα.

Ο αριθμός των βουλευτών που στηρίζει τα μέτρα της κυβέρνησης βάσει της αρχής ότι «οι γαλοπούλες δεν ψηφίζουν για πρόωρα Χριστούγεννα»  γρήγορα μειώνεται. Ο συνδυασμός της ισχυρής κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης, η κοινωνική κινητοποίηση και η διάσπαση των μικρότερων κομμάτων  του κυβερνητικού συνασπισμού θα επιβάλει σύντομα εκλογές και την αλλαγή.

  Μια αίσθηση  deja vu χρωματίζει τις εξελίξεις. Η κατάρρευση της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου  ξεκίνησε πέρυσι με τον ίδιο τρόπο. Η πρώτη λιτότητα εγκρίθηκε από το ΠΑΣΟΚ που κυριαρχούσε στο κοινοβούλιο τον Ιούνιο του 2011 με την αποσκίρτηση λίγων βουλευτών και με τεράστια συλλαλητήρια και σύννεφα δακρυγόνων στο Σύνταγμα. Ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος είχε ψηφίσει εναντίον των μέτρων  λιτότητας νωρίτερα, τώρα βρίσκει τον εαυτό του στα ίχνη του Παπανδρέου. Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Χέγκελ, η ιστορία επαναλαμβάνεται, επειδή η  ριζική αλλαγή απαιτεί δύο προσπάθειες για να πετύχει. Στην  περίπτωση αυτή, η επανάληψη δεν θα είναι μια φάρσα, αλλά μια τεράστια ανακούφιση.

*Ο Κώστας Δουζίνας είναι καθηγητής Δικαίου και Διευθυντής στο Birkbeck Institute for the Humanities at Birkbeck, University of London. Είναι γνωστός για το έργο του σχετικά με τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, την Αισθητική, τη Μεταμοντέρνα Νομική Θεωρία και την Πολιτική Φιλοσοφία. 

Ονόματα σε λίστα προγραφών απαιτεί η τρόικα – νέοι εκβιασμοί και η δόση … που θα ερχόταν ως μάνα εξ ουρανού παραπέμπεται στο αόριστο μέλλον !!!

Λίστα με ονοματεπώνυμα προς απόλυση υπαλλήλων στο ελληνικό δημόσιο, φέρεται να θέτει ως όρο η Τρόικα για τη συνέχιση της βοήθειας προς την Ελλάδα, σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel.

«Η Τρόικα αναμένει μέχρι τα τέλη του χρόνου την απόλυση 2.000 εργαζομένων του Δημοσίου και δεν ικανοποιείται πλέον μόνον με αριθμούς - θέλουν ονόματα και επώνυμα». Αυτό αναφέρει κυβερνητικός υπάλληλος που γνωρίζει καλά τα των διαπραγματεύσεων, σύμφωνα με δημοσίευμα της ηλεκτρονικής έκδοσης του Spiegel. Συνδικαλιστικός εκπρόσωπος που επίσης δεν κατονομάζεται, φέρεται μάλιστα να επιβεβαιώνει το αίτημα περί λίστας με τα ονόματα των προς απόλυση δημοσίων υπαλλήλων.

 Εντάξει θα το δούμε και αυτό – λίστα προγραφών με ονόματα Ελλήνων πολιτών στα χέρια των τοκογλύφων δανειστών και των υπερ-κυβερνητών της κατά τα άλλα «ανεξάρτητης» Ελλάδας.

Πόσο πικρά ηχούν όλα αυτά, μια τέτοια περίοδο.

Αλήθεια, οι δοσίλογοι και συνεργάτες των δυνάμεων Κατοχής κάποιες λίστες με ονόματα Ελλήνων δεν παρέδιδαν;

Κατά τα άλλα, σύμφωνα με ανώτερο αξιωματούχο της ευρωζώνης, στο Eurogroup της Δευτέρας δεν θα υπάρξει συνολική απόφαση για την Ελλάδα. Ωστόσο, όπως ο ίδιος διευκρίνισε, αναμένεται θα διεξοδική συζήτηση με βάση την έκθεση της τρόικας, η οποία αναμένεται να κατατεθεί μέχρι την Κυριακή και θα δρομολογηθεί το χρονοδιάγραμμα για τη λήψη των αποφάσεων.

 Θα πρέπει να επισημανθεί ότι ο αξιωματούχος της ευρωζώνης διαβεβαίωσε κατηγορηματικά ότι η καθυστέρηση στην εκταμίευση της επόμενης δόσης του δανείου για την Ελλάδα δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να θέσει σε κίνδυνο τη ρευστότητα της Ελλάδας, δηλαδή να την οδηγήσει σε στάση πληρωμών «ούτε εξ’ ατυχήματος, ούτε εκ προμελέτης», είπε χαρακτηριστικά. Ο αξιωματούχος της ευρωζώνης εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι οι υπουργοί Οικονομικών της ζώνης του κοινού νομίσματος θα βρουν λύση σε σχέση με τις βραχυπρόθεσμες ανάγκες της Ελλάδας.

Τώρα, βέβαια, ησυχάσαμε!

Τόσες διαβεβαιώσεις και δηλώσεις έχουν γίνει μέχρι σήμερα …

Μόνο που το δημόσιο χρέος μέχρι το 2014 θα κτυπήσει «κόκκινο» φτάνοντας στο 190% του ΑΕΠ και βλέπουμε!

  Έτσι, λοιπόν, στο Eurogroup της Δευτέρας θα γίνει «διεξοδική» συζήτηση για τα ανοιχτά ζητήματα, δηλαδή τη χρηματοδότηση της επιμήκυνσης της δημοσιονομικής προσαρμογής –η οποία εκτιμάται μεταξύ 18-30 δισ. ευρώ- καθώς επίσης και το θέμα της «βιωσιμότητας» του χρέους. Αφού η τρόικα διαβεβαιώσει τους υπουργούς με την έκθεσή της ότι η Ελλάδα τήρησε τις δεσμεύσεις της, τότε το «μπαλάκι» περνά στην πλευρά των εταίρων, οι οποίοι θα συζητήσουν διεξοδικά, τα ζητήματα της βιωσιμότητας και της επιμήκυνσης.

Όπως δήλωσε ο αξιωματούχος της ευρωζώνης, οι διαβουλεύσεις γίνονται σε «καλό κλίμα», αλλά θα χρειαστεί έναν νέος γύρος συζητήσεων. Κι αυτό διότι οι αποφάσεις που θα προετοιμαστούν θα πρέπει να κοινοποιηθούν και να εγκριθούν από 7 κοινοβούλια χωρών-μελών της ευρωζώνης, τα οποία πρέπει να δώσουν «πράσινο φως» προκειμένου να εκταμιευθεί η επόμενη δόση για την Ελλάδα.

Με άλλα λόγια θα υπάρξει μία ακόμη συνεδρίαση του Eurogroup, πιθανότατα μέσα στο Νοέμβριο για να γίνει η εκταμίευση του ποσού.

Βεβαίως, οι πιο ακριβείς ειδήσεις βγαίνουν αυτή την περίοδο στο Βερολίνο, αφού το «παιχνίδι» στην ευρωζώνη το κάνει η Γερμανία που φυσικά «νοιάζεται» πάρα πολύ για τα δεινά των Ελλήνων και τους συμπονά. 

  

Η Ελλάδα, λοιπόν,  δεν μπορεί να αναμένει ότι το Eurogroup θα δώσει τη Δευτέρα πράσινο φως για την επόμενη δόση. Αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από το σημερινό κυβερνητικό μπρίφινγκ στη γερμανική πρωτεύουσα.

Το θέμα «Ελλάδα» θα αποτελέσει σίγουρα το «εξέχον» θέμα της συνάντησης και οι προετοιμασίες γίνονται με «μεγάλη εντατικότητα», δήλωσε η εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών Μαριάνε Κοτέ. Όπως υποστήριξε στη συνέχεια η κ. Κοτέ, ως τη Δευτέρα το Eurogroup θα έχει μόνον τμήματα της έκθεσης της τρόικας, η οποία θα αποτελέσει τη βάση για την απόφαση αν θα δοθεί στην Ελλάδα η επόμενη δόση. Εκτός αυτού, για την δόση θα πρέπει να αποφασίσει άλλωστε και το γερμανικό κοινοβούλιο, κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί ως την Δευτέρα.

Έτσι, λοιπόν, πρέπει να περιμένουμε την απόφαση του γερμανικού κοινοβουλίου και φυσικά τις θεατρικές εμφανίσεις της Μέρκελ η οποία πρώτα απ’ όλα ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα των γερμανικών τραπεζών και φυσικά για τα πολιτικά κέρδη στο εσωτερικό της χώρας της εν όψει και των εκλογών.

Εκτεταμένα σχόλια φιλοξενεί και ο γερμανικός τύπος για την κατάσταση στην Ελλάδα:

 «Στα όρια του εμφράγματος»

 «Στα όρια του εμφράγματος» είναι ο τίτλος του σχολίου που επιγράφει η Süddeutsche Zeitung. H εφημερίδα περιγράφει με σαφήνεια τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία με τους μισθούς και τις συντάξεις να κόβονται, τους άνεργους, τους ανασφάλιστους και τους νέους, οι οποίοι σκέφτονται μόνο να μεταναστεύσουν. Όσο για τα νέα μέτρα που ψηφίστηκαν η εφημερίδα επισημαίνει: «Η Ελλάδα με τα νέα μέτρα που ψήφισε έχει ικανοποιήσει τις περισσότερες απαιτήσεις των δανειστών. Άμεσα θα ισχύσουν αυξημένα φορολογικά μέτρα και μειώσεις μισθών. Εάν θα εφαρμοστούν όλες οι μεταρρυθμίσεις που αποφασίστηκαν αυτό είναι αμφίβολο. Διότι κάτι τέτοιο απαιτεί ελπίδα. Αλλά αυτή την ελπίδα δεν μπορούν οι Έλληνες να την δημιουργήσουν μόνοι τους».

Ψήφισαν τα μέτρα αλλά....

 Η συντηρητική Frankfurter Allgemeine Zeitung, με αφορμή τα επεισόδια που έγιναν με τους υπαλλήλους της βουλής σημειώνει για τη σχέση των Ελλήνων με το σύστημα: «Ας πάρουμε έναν Έλληνα και ας τον πάμε στο Σικάγο, στη Μελβούρνη, στη Φρανκφούρτη. Σαν δικηγόροι, γιατροί ή επιχειρηματίες, οι Έλληνες στο εξωτερικό είναι ιδιαίτερα επιτυχημένοι και ούτε περισσότερο ή λιγότερο διεφθαρμένοι από τους υπόλοιπους. Δεν είναι «οι Έλληνες» το πρόβλημα αλλά το σύστημα. Θα διαρκέσει χρόνια μέχρι αυτό να αλλάξει. Έχουν η Ευρώπη και η Ελλάδα την υπομονή για αυτό;»

Η Ελλάδα χρειάζεται αναπτυξιακά προγράμματα

Στα όριά του ο κόσμος

Η Kölner Stadt Anzeiger γράφει για την οικονομική πολιτική της Ελλάδας: «Η χώρα δεν χρειάζεται διαρκώς νέα πακέτα λιτότητας, τα οποία θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνική ειρήνη και την πολιτική συναίνεση. Δεν χρειάζεται επίσης διαρκώς νέες πιστώσεις το οποίο αυξάνει το χρέος χωρίς αποτέλεσμα. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα πρόγραμμα ανάπτυξης, ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ. Διαφορετικά θα παρασυρθεί στο χάος και θα παρασύρει και άλλες χώρες μαζί της».

Η οικονομική Handelsblatt σημειώνει:

«H νέα οικονομική βοήθεια, στην οποία ελπίζει η Αθήνα, θα αλλάξει ελάχιστα αυτή την πολιτικά εκρηκτική κατάσταση. Εδώ και καιρό είναι προφανές ότι τα μέχρι σήμερα σχέδια σωτηρίας δεν λειτουργούν και οι λογαριασμοί δεν ξεπληρώνονται».

Την ίδια στιγμή έκθεση του ΔΝΤ στην ουσία αναγνωρίζει την αποτυχία του προγράμματος (χωρίς φυσικά να το αλλάζει).

Ενώ η ευρωζώνη ετοιμάζεται να εξετάσει την πορεία του προγράμματος αυστηρής δημοσιονομικής προσαρμογής που εφαρμόζει η Ελλάδα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε έκθεσή του -που συντάχθηκε με αφορμή την πρόσφατη σύνοδο των υπουργών οικονομικών και των κεντρικών τραπεζιτών του G20 στο Μεξικό- εκφράζει ανησυχία ότι η λιτότητα που έχει επιβληθεί σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες της περιφέρειας θα γίνει «πολιτικά και κοινωνικά δυσβάσταχτη».

   Το Ταμείο προειδοποιεί ότι «θα χρειαστούν ακόμη πολλά χρόνια για να εφαρμοστούν οι δημοσιονομικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» στις χώρες αυτές. Υπενθυμίζεται ότι στην πρόσφατη ετήσια σύνοδο του Ταμείου στο Τόκιο, ο επικεφαλής οικονομικών αναλύσεων του ΔΝΤ, Ολιβιέ Μπλανσάρ, είχε αναγνωρίσει σε σχετική έκθεσή του ότι υποτιμήθηκαν οι επιπτώσεις που θα είχαν τα μέτρα λιτότητας στην ανάπτυξη των ευρωπαϊκών χωρών που έχουν δεχτεί διεθνή οικονομική βοήθεια.

Παράλληλα, στην τελευταία έκθεσή του το Ταμείο εκτιμά ότι ορισμένες χώρες ενδέχεται να καθυστερήσουν την προσφυγή τους στους μηχανισμούς στήριξης «για πολιτικούς λόγους». Για παράδειγμα, η Ισπανία μέχρι στιγμής δεν το έχει πράξει φοβούμενη ότι θα χρειαστεί να πάρει νέα, υπερβολικά σκληρά μέτρα λιτότητας.

  Τέλος, στην έκθεση για τη Σύνοδο του G 20, το ΔΝΤ σημειώνει ότι «μια νέα επιδείνωση των εντάσεων στην ευρωζώνη θα υποχρέωνε τις κυβερνήσεις να επιταχύνουν τη δημοσιονομική προσαρμογή» κίνηση που πιθανώς να έπληττε ακόμη περισσότερο την προοπτική ανάπτυξης.

 Αν αυτό δεν είναι μια ξεκάθαρη ομολογία αποτυχίας της πολιτικής και του προγράμματος της πιο εξτρεμιστικής λιτότητας που έχει επιβληθεί σε δυτικοευρωπαϊκή χώρα τη μεταπολεμική περίοδο, τότε τι είναι;

 Και αν το πρόγραμμα είναι ξεκάθαρα αποτυχημένο, πρέπει να συνεχίζουμε να το υλοποιούμε ξεθεμελιώνοντας ό,τι υπάρχει σ’ αυτή τη χώρα;

 Ή μήπως ήρθε η ώρα να σπάσουμε το φαύλο κύκλο της υποτέλειας, της εθελοδουλίας και της οικονομικής και κοινωνικής αποσύνθεσης, ανατρέποντας το πολιτικό σύστημα και τους εκπροσώπους του που πρωταγωνιστούν σ’ αυτή την πορεία καταστροφής;

Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες της Αργεντινής διαδήλωσαν εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής, της λιτότητας και της διαφθοράς

Πιθανόν και επτακόσιες χιλιάδες πολίτες  της Αργεντινής βγήκαν στους δρόμους της πρωτεύουσας, Μπουένος Άιρες, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την  πολιτική της κυβέρνησης της Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρχνερ.

Ακτιβιστές της αντιπολίτευσης χρησιμοποίησαν  τα social networks για να οργανώσουν τις κινητοποιήσεις και την πορεία, η οποία όπως είπαν ήταν μια από τις μεγαλύτερες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις την τελευταία δεκαετία.

Εκείνοι που συγκεντρώθηκαν  δήλωσαν ότι είναι θυμωμένοι με την αύξηση του πληθωρισμού, τα υψηλά επίπεδα εγκληματικότητας και ιδιαίτερα  με τις υποθέσεις διαφθοράς.

Η Πρόεδρος Fernandez επανεξελέγη σε μια δεύτερη θητεία το 2011.

Ωστόσο σήμερα έχει ενταθεί η κριτική και οι διαμαρτυρίες προς ορισμένες πολιτικές που εφαρμόζει.

Τα επίσημα στοιχεία λένε ο πληθωρισμός έφτασε στο 12%, αλλά οικονομικοί  αναλυτές υποστηρίζουν  ότι ίσως είναι πολύ υψηλότερος.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προειδοποίησε την Αργεντινή, τον Σεπτέμβριο ότι εάν δεν παράσχει αξιόπιστα στοιχεία  για την ανάπτυξη και τον πληθωρισμό μέχρι τον Δεκέμβριο, θα μπορούσε να αντιμετωπίσει κυρώσεις.

Οι διαδηλωτές εξέφρασαν επίσης τις αντιρρήσεις για τους περιορισμούς και τη λιτότητα που ξεκίνησε πέρυσι, και  που έγιναν ακόμη πιο  αιχμηρά φέτος.  Για  τη συναλλαγματική ισορροπία και αγορά με το δολάριο,  που δημιουργοί έντονη ανησυχία για ακόμη μεγαλύτερη ένταση του πληθωρισμού.

Η κυβέρνηση από την πλευρά της υποστηρίζει  ότι η επιβράδυνση της οικονομίας της Αργεντινής αποτελεί συνέπεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και όχι της πολιτικής της.

 Οι υποστηρικτές της προέδρου Φερνάντεζ  ισχυρίζονται ότι  οι διαμαρτυρίες καθοδηγούνται από ανθρώπους από τη μεσαία και ανώτερη τάξη που ανησυχούν για την απώλεια των προνομίων τους.

 Ορισμένα χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από τον τύπο της Αργεντινής:

Clarin: "Χθες το βράδυ ήταν μια διαμαρτυρία  που προέκυψε από τον πόνο, την αηδία, την ταπείνωση  ... το κυβερνών κόμμα έχει χάσει την υποστήριξη του δρόμου και χωρίς την υποστήριξη του δρόμου, ο αυταρχισμός μπορεί να γίνει  πιο άγριος... "

La Nacion : «Υπήρχε μια σιωπηλή Αργεντινή με έντονη κριτική διάθεση απέναντι στην κυβέρνηση. Η  χώρα αυτή, η οποία προηγουμένως ήταν κρυμμένη ... βγήκε στα ανοιχτά  χθες με ένα μέγεθος και εύρος χωρίς προηγούμενο στην ιστορία.  Η ιστορία των διαδηλώσεων θα γραφτεί με διαφορετικό τρόπο από τώρα και στο εξής... "

Pagina 12 : Οι διαδηλωτές και τα πανό  τους πρόβαλαν τα αγαπημένα τους συνθήματα που ήταν "Όχι" και "Stop". Αυτό μπορεί να είναι αρκετό για να οδηγήσει τους ανθρώπους στη διαμαρτυρία, αλλά δεν αρθρώνουν ακόμη μια δύναμη με τη δυνατότητα να κυβερνήσει …”

Το ζήτημα είναι ότι οι πολίτες της Αργεντινής που μια δεκαετία πιο πριν είχαν βιώσει μια έντονη οικονομική κρίση και που σήμερα βλέπουν ν αναβιώνει το φάντασμα μιας νέας κρίσης, ξεχύθηκαν στους δρόμους και έστειλαν ένα συγκλονιστικό μήνυμα στην κυβέρνησή τους, στο ΔΝΤ και σ’ όλο τον κόσμο.

Εμείς, οι Έλληνες πολίτες που δεχόμαστε την καταιγίδα ακόμη σκληρότερων μέτρων, που έχουμε υποστεί αβάστακτες προσβολές στην αξιοπρέπειά μας και ταπεινωτικούς εκβιασμούς, θα απαντάμε ακόμη με υποτονικές και ελάχιστα μαζικές διαδηλώσεις και μορφές διαμαρτυρίας;

Ή θα περιμένουμε κάποιον Μεσσία που θα μας σώσει αφού δεν μπορούμε εμείς οι ίδιοι να διεκδικήσουμε και αν επιβάλλουμε την αλλαγή στις συνθήκες ζωής και ύπαρξής μας;