Ασύλληπτη φοροδιαφυγή σε παγκόσμιο επίπεδο διογκώνει τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες και εντείνει την κρίση

Οι πλέον πλούσιοι άνθρωποι του κόσμου, έχουν «κρύψει» τουλάχιστον 21 τρισεκατομμύρια δολάρια (17 τρισεκατομμύρια ευρώ) σε οffshore (υπεράκτιους) λογαριασμούς, προκειμένου να γλιτώσουν από την εφορία, αναφέρει μελέτη που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα.

Η έκθεση προέρχεται από το Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης μια οργάνωση με βάση τη Μεγάλη Βρετανία, η οποία εργάζεται για την εξασφάλιση της διαφάνειας και την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.

Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη έκθεση «η οικονομική ανισότητα είναι πολύ χειρότερη από ότι νομίζουμε».

Ο Τζέιμς Χένρι πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της McKinsey & Co, είναι αυτός που ηγήθηκε της σχετικής μελέτης. Ανακάλυψε ότι ο «κρυφός πλούτος» θα μπορούσε να φτάσει ακόμη και στα 32 τρισεκατομμύρια δολάρια, που ισοδυναμεί με το άθροισμα των οικονομιών των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ιαπωνίας (!).

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η δημιουργία των υπεράκτιων λογαριασμών οδηγεί κάθε χρόνο σε απώλεια φορολογικών εσόδων έως και 280 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η εκτίμηση αυτή μάλλον θεωρείται συντηρητική, καθώς ακίνητα, σκάφη αναψυχής και άλλα περιουσιακά στοιχεία δεν περιλαμβάνονται στην έρευνα. Κατά τον Τζέιμς Χένρι πρόκειται για μια «τεράστια μαύρη τρύπα στην παγκόσμια οικονομία».

Σύμφωνα πάλι με τη συγκεκριμένη έκθεση ο περισσότερος πλούτος «απλώνεται» ανάμεσα σε αριθμό μικρότερο από 10 εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ λιγότερο από 100.000 άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν 9,8 τρισεκατομμύρια δολάρια σε offshore λογαριασμούς.

Η έκθεση βασίστηκε σε στοιχεία από την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τα Ηνωμένα Έθνη, τη Διεθνή Τράπεζα Διακανονισμών, καθώς επίσης από τις κεντρικές τράπεζες και τα υπουργεία Οικονομικών διαφόρων χωρών.

Τα στοιχεία αυτά  - που όπως επισημαίνουν και ειδικοί δεν λένε όλη την αλήθεια – δείχνουν την τεράστια οικονομική ανισότητα, την κατάφωρη αδικία που διακρίνει τον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο.

Δείχνει, επίσης, ότι πολλές από τις κραυγαλέες  πληγές που υπάρχουν σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, σε χώρες της Αφρικής ακόμη και σε χώρες του «ανεπτυγμένου κόσμου».

Όπως σ’ αυτές του ευρωπαϊκού Νότου – συγκεκριμένα και στην Ελλάδα – όπου καταγράφεται ασύλληπτη διαρροή πλούτου και κεφαλαίων προς τους διάφορους οικονομικούς παραδείσους, τη στιγμή που οι χώρες αυτές υφίστανται την πιο βάρβαρη λιτότητα και είναι βυθισμένες σε μια παρατεταμένη ύφεση.

Τα στοιχεία αυτά δείχνουν και τις πραγματικές αιτίες της οικονομικής κρίσης – που εν πολλοίς είναι και επίπλαστη – την υπερσυσσώρευση του πλούτου, των οικονομικών μέσων και κεφαλαίων, με καθαρά κερδοσκοπικό, ιδιοτελή και εγωιστικό χαρακτήρα στα χέρια ελάχιστων ανθρώπων.

Με άλλα λόγια δείχνουν την ίδια την ουσία και την «ψυχή» του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.

Όταν φουντώνει η συζήτηση για επιστροφή στη δραχμή σε συνθήκες υποχώρησης του ευρώ και εντεινόμενης κρίσης στον ευρωπαϊκό Νότο

Μια νέα περίοδος συζητήσεων, εντάσεων και πολεμικής έχει ανοίξει για το ενδεχόμενο – που πολλοί  το προσδιορίζουν όχι και πολύ μακριά – εν μέσω καλοκαιριού και ενώ η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας παραπαίει και ετοιμάζεται να προσφέρει και πάλι «γη και ύδωρ» στους δανειστές και την τρόικα.

Η αντιπαράθεση αυτή έχει «ανάψει» και μέσα στη χώρα αφού ο πρόεδρος του ΣΥΙΖΑ προέβλεψε  ότι «οι ίδιοι άνθρωποι που πρωί, μεσημέρι, βράδυ ορκίζονται στο ευρώ θα είναι αυτοί οι οποίοι σύντομα θα μας παρουσιάσουν την επιστροφή στη δραχμή ως εθνική επιτυχία» εκτιμώντας ότι η «βόμβα» θα σκάσει στα χέρια του Αντώνη Σαμαρά.

Έντονοι φόβοι για την κατάσταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ενδεχόμενο να αναγκάσουν την Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ εκφράστηκαν, όμως, στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών την περασμένη Τετάρτη.

Είναι εξόφθαλμο πλέον  ότι το «πρόγραμμα» που έχει επιβληθεί  μέσω του Μνημονίου δεν  «βγαίνει» με τίποτε ενώ και  οι προοπτικές συνολικά για την ευρωζώνη είναι δυσοίωνες. Παράλληλα και η «επιμήκυνση» θα δώσει τη δυνατότητα τα 11,7 δις να εξοικονομηθούν σε τρία ή τέσσερα χρόνια αντί για δυο, πλην όμως ο πυρήνας των πολιτικών του Μνημονίου που οδηγεί στην ύφεση δεν αντιμετωπίζεται.

Συνεπώς, αν δεν υπάρξουν σημαντικές αλλαγές με μια πραγματική επαναδιαπραγμάτευση (που έως τώρα δείχνει να έχει εγκαταλειφθεί), απλώς κερδίζεται χρόνος ως προς την κατάρρευση της χώρας.

Πολύ περισσότερο που η ιθύνουσα τάξη της Ευρώπης και του ΔΝΤ συμπεριφέρεται με τρόπο «τιμωρητικό» ως προς την Ελλάδα, ενώ η ελληνική πολιτική τάξη έως τώρα έδειξε ανίκανη να προχωρήσει σε πράξεις ανόρθωσης της οικονομίας και της δημόσιας διοίκησης.

Έτσι, συνεχίζονται οι δηλώσεις πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων όπως και τα δημοσιεύματα στον ευρωπαϊκό τύπο στα οποία παρουσιάζεται η Ελλάδα ως το «μαύρο πρόβατο’ της Ευρώπης ενώ δυναμώνουν και οι φωνές για επικείμενη έξοδό της από το ευρώ.

Φυσικά η … πρωτοκαθεδρία αυτών των δηλώσεων και δημοσιευμάτων εντοπίζεται στη Γερμανία.

Έτσι, είναι γνωστά ήδη τα δημοσιεύματα του Spiegel που κάνουν λόγο ότι το Βερολίνο και η Μέρκελ «χάνουν την υπομονή τους απέναντι στην Ελλάδα» ενώ θεωρούν αδιανόητη τη χορήγηση και τρίτου «πακέτου βοήθειας».  

Ενώ το γερμανικό περιοδικό επικαλούμενο δικές του πηγές ανέφερε ότι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του ΔΝΤ ενημέρωσαν στελέχη της ΕΕ  ότι το ΔΝΤ δεν ήταν πλέον διατεθειμένο να παράσχει πρόσθετα κεφάλαια για να «βοηθήσει» την Ελλάδα.

Πιο «αυστηρός» ο υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης Μέρκελ, Φίλιπ Ρέσλερ, βλέπει ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας του ελληνικού Εθνικού Προγράμματος Μεταρρυθμίσεων και να παραμείνει στη χώρα της ζώνης του ευρώ. "Είμαι κάτι περισσότερο από σκεπτικιστής," ο Ρέσλερ δήλωσε την Κυριακή σε συνέντευξη στο ARD. Αυτό κατ ά την άποψή του δεν αποτελεί ένα εφιαλτικό σενάριο. "Για μένα, η αποχώρηση της Ελλάδας έχει προ πολλού πάψει να τρομοκρατεί», δήλωσε ο υπουργός.

 Δήλωσε ότι  ήταν περισσότερο από δύσπιστος ότι η Αθήνα θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις, είπε ο Roesler. "Αν δεν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις η Ελλάδα, τότε δεν μπορούν να υπάρξουν περαιτέρω πληρωμές." Οπότε  η Ελλάδα θα οδηγούνταν σε πτώχευση, και ίσως οι Έλληνες θα ζητήσουν οι ίδιοι να αποσυρθούν στη συνέχεια από αυτό.

Μετά το Σπίγκελ και η γερμανική Σουντόιτσε Τσάιτουνγκ (SZ) υποστηρίζει σήμερα ότι οι σημαντικότεροι χρηματοδότες της Ελλάδας, και κυρίως η Γερμανία, δεν είναι πλέον διατεθειμένοι να στηρίξουν περαιτέρω την Ελλάδα, πέραν των όσων έχουν ήδη συμφωνηθεί.

Αυτό ισχύει και για το ΔΝΤ, όπως ισχυρίζεται η SZ , κάτι που έγραψε χθες και το Σπίγκελ. Η εφημερίδα κάνει λόγο για μια τρύπα δισεκατομμυρίων στο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής που αποδίδεται στο γεγονός ότι πάγωσαν όλες οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια των δύο πρόσφατων εκλογικών αναμετρήσεων. Επιπλέον, οι ανάγκες χρηματοδότησης της Ελλάδας προβλέπεται να αυξηθούν και εξαιτίας του αιτήματος της ελληνικής κυβέρνησης να δοθεί χρονική παράταση για την υλοποίηση των δεσμεύσεων της χώρας. Σύμφωνα με το χθεσινό δημοσίευμα του Σπίγκελ, το οποίο επικαλείται εκτιμήσεις της τρόικας, μία παράταση στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων θα ανέβαζε το κόστος της βοήθειας για την Ελλάδα σε ένα ποσό από 10 έως και 50 δισ. ευρώ επιπλέον. Έτσι, τα 130 δισ. που προβλέπει το δεύτερο πακέτο στήριξης της Ελλάδας δεν επαρκούν.

Όπως αναφέρει η εφημερίδα επικαλούμενη κυβερνητικούς κύκλους του Βερολίνου, είναι αδιανόητο να εμφανιστεί εκ νέου η Α. Μέρκελ ενώπιον του κοινοβουλίου και να ζητήσει την έγκριση και τρίτου πακέτου βοήθειας για την Ελλάδα. Εάν απεμπλακεί το ΔΝΤ, δεν θα υπάρξει περαιτέρω χρηματοδότηση της Ελλάδας διαμηνύει σήμερα και ο αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής της ομάδας Μίχαελ Μάιστερ.

Κατά της διάθεσης περισσότερου χρόνου στην Ελλάδα τάσσεται εν τω μεταξύ εμμέσως πλην σαφώς ο Γερμανός υπ. Οικονομικών Σόιμπλε, καλώντας εκ νέου τη χώρα να τηρήσει τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει. Σε σημερινή του συνέντευξη στην Μπιλντ λέει ότι εάν υπάρχουν καθυστερήσεις η Ελλάδα θα πρέπει να τις καλύψει. Ο κ. Σόιμπλε δεν θέλησε να κάνει εκτιμήσεις ή προβλέψεις για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, λέγοντας ότι δεν θέλει να προκαταλάβει την έκθεση της τρόικας. Όταν θα είναι έτοιμη, θα συνέλθει, όπως λέει, το Γιούρογκρουπ.

Σύμφωνα πάλι με το Spiegel  «Και ενώ η Τρόικα εξετάζει στην παρούσα φάση κατά πόσον η χώρα ανταποκρίνεται στις μεταρρυθμιστικές δεσμεύσεις, είναι ήδη βέβαιο ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να μειώσει το ύψος του δημοσίου χρέους της χώρας - όπως έχει συμφωνηθεί – μέχρι το 2020, στο 120% περίπου του ΑΕΠ.

Αν η χώρα λάβει περισσότερο χρόνο για την υλοποίηση των στόχων της, τότε θα απαιτηθεί, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Τρόικας, πρόσθετη βοήθεια που θα κυμανθεί μεταξύ 10 και 50 δις. ευρώ. Ωστόσο, πολλές χώρες της Ευρωζώνης δεν είναι πλέον πρόθυμες να επωμιστούν νέα βάρη για την Ελλάδα. Επιπλέον, χώρες σαν την Ολλανδία και τη Φινλανδία έχουν συνδέσει τη βοήθειά τους με τη συμμετοχή του ΔΝΤ».

 Και το περιοδικό συνεχίζει: «Ο κίνδυνος εξόδου της Ελλάδας από τη νομισματική ένωση θεωρείται στο μεταξύ διαχειρίσιμος στις χώρες της ευρωζώνης. Προκειμένου να περιοριστεί ο κίνδυνος μετάδοσης σε άλλες χώρες, οι κυβερνήσεις προτίθενται να περιμένουν να τεθεί σε λειτουργία ο νέος μηχανισμός διάσωσης ESM. Αυτό ωστόσο δεν μπορεί να γίνει πριν από την απόφαση του γερμανικού Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου στις 12 Σεπτεμβρίου».

Το ρεπορτάζ καταλήγει με την επισήμανση ότι για να βοηθηθεί η Ελλάδα και να μπορέσει να καλύψει τις ανάγκες του Αυγούστου θα μπορούσε να παρέμβει «για τελευταία φορά η ΕΚΤ» δίνοντας λύση για τα ομόλογα των 3,8 δις που λήγουν τον επόμενο μήνα.

Η Süddeutsche Zeitung,  επίσης,  σχολιάζει τις εξελίξεις στην Ισπανία σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο ως εξής: «Η Ισπανία δεν είναι Ελλάδα. Αυτή ήταν η πρόταση που επιστράτευσαν οι Ισπανοί από τότε που ξέσπασε η ευρωκρίση, σαν ένα ρητό. Με αυτό εννοούσαν πάντα ότι η Ισπανία είναι μία σταθερή χώρα με λειτουργικούς θεσμούς και με ασύγκριτα ισχυρότερη οικονομική βάση. Ειπώθηκε ότι η Ισπανία δεν εξαπατά ούτε τους εταίρους της, ούτε άλλους. Τώρα η κρίση μπαίνει στον πέμπτο χρόνο. Η χώρα πήρε αναρίθμητα μέτρα αναδιάρθρωσης, έκανε περικοπές στον προϋπολογισμό και ανέβασε τους φόρους. Ωστόσο η σύγκριση με την Ελλάδα δε σταματά».

Η εφημερίδα του Μονάχου προσθέτει: «Η Ισπανία δε δίνει στην πραγματικότητα αφορμές για δραματοποίηση, όμως η κοινωνική ειρήνη είναι εύθραυστη. Οι αγανακτισμένοι συμφιλιώθηκαν με τα συνδικάτα. Δε υπάρχει κανένας θεσμός του δημόσιου βίου που να μην έχει πληγεί από ισχυρή κρίση εμπιστοσύνης. Το παλάτι, η πολιτικοί, η οικονομική ελίτ, η δικαιοσύνη, αλλά και τα μέσα ενημέρωσης υπέστησαν δραματική απώλεια κύρους. Η Ισπανία αποταμιεύει και μεταρρυθμίζει όσο ποτέ, ενσωματώνει χρεόφρενα στο σύνταγμα και αναδιαρθρώνει. Ωστόσο η ελπίδα έχει γίνει ένα σπάνιο αγαθό».

Την ίδια ώρα, όμως, που γράφονταν αυτά, το ευρώ έκανε πάλι μια θεαματική βουτιά.

Το ευρώ έπεσε, λοιπόν, στα 94.37 έναντι του γιεν, το χαμηλότερο επίπεδο από το Νοέμβριο του 2000.

"Ο φόβος είναι τώρα ότι,  με δεδομένο  το χρέος της, η Ισπανία μπορεί να χρειαστεί τελικά ένα σχέδιο διάσωσης από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή το ταμείο διάσωσης της ευρωζώνης," δήλωσε η Justin Harper της IG Markets στο BBC.

«Αυτό οδηγεί τους επενδυτές μακριά από το ευρώ σε άλλα σχετικά ασφαλέστερα καταφύγια».

Έτσι και η Ισπανία μπορεί να είναι κάτι αντίστοιχο με την Ελλάδα.

Αφού και αυτή χώρα παρά τα αυστηρά  και παρατεταμένα μέτρα λιτότητας  βιώνει μια παρατεταμένη κρίση. Με την ανεργία να ξεπερνά το 25% κάτι που παραπέμπει στα ποσοστά ανεργίας στις ΗΠΑ κατά την περίοδο της Μεγάλης Κρίσης το 1929 -30.

Η πτώση του ευρώ αντανακλά τους φόβους των αγορών ότι οι υπερχρεωμένες περιφερειακές κυβερνήσεις της Ισπανίας θα ωθήσουν τη χώρα σε αναζήτηση μιας πλήρους «εθνικής διάσωσης» και την προσφυγή σε ένα πακέτο βοήθειας αντίστοιχο με το ελληνικό.

Την Παρασκευή, η  Βαλένθια, μία από τις 17 περιφέρειες της χώρας, ζήτησε από την κεντρική κυβέρνηση  μια οικονομική σανίδα σωτηρίας.

Την Κυριακή, μια τοπική εφημερίδα ανέφερε, επίσης, ότι  στη Μούρθια τη τοπική κυβέρνηση, θα ζητήσει βοήθεια για τη χρηματοδότηση μέχρι 300 εκατ. ευρώ.

Ταυτόχρονα , η απόδοση των δεκαετών ομολόγων της Ισπανίας εκτινάχθηκε στο 7,55%!

Την Παρασκευή, η απόδοση των ομολόγων - που σημαίνει ότι το επιτόκιο που η κυβέρνηση θα πρέπει να πληρώσει για να δανειστεί νέα χρηματικά ποσά, και δρα ως μέτρο της εμπιστοσύνης των επενδυτών στην φερεγγυότητα της Ισπανίας - ήταν 7,28%.

 Αντίστοιχα, το κόστος δανεισμού από τα δεκαετή ομόλογα της Γερμανίας έχει μειωθεί στο 1,13% (!), αντανακλώντας την εμπιστοσύνη των επενδυτών στη χώρα, οδηγώντας σε ρεκόρ απόδοσης ανάμεσα στα γερμανικά και ισπανικά ομόλογα.

Υπήρξαν και άλλες  κακές ειδήσεις για την Ισπανία, τη Δευτέρα, όταν η Τράπεζα της Ισπανίας, δήλωσε πως η οικονομία της χώρας συρρικνώθηκε κατά 0,4% στους τρεις μήνες μέχρι το τέλος Ιουνίου.

Η Ισπανία έχει ήδη ζητήσει και έχουν λάβει 100 δισεκατομμύρια ευρώ για τη διάσωση των τραπεζών της, αποφεύγοντας μέχρι στιγμής να ζητήσει το ίδιο είδος των πακέτων διάσωσης όπως  η Ελλάδα, η Δημοκρατία της Ιρλανδίας και η Πορτογαλία.

Όλα αυτά συνθέτουν ένα εκρηκτικό παζλ τόσο για την ελληνική οικονομία όσο και για τις άλλες οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου και ευρύτερα της ευρωζώνης.

Άρα, πρέπει να περιμένουμε σημαντικές εξελίξεις και στο άμεσο μέλλον.

Με αυταρχισμό και την αστυνομική βία σε Ισπανία και την Ελλάδα επιβάλλουν τις πολιτικές της λιτότητας

Στην Ισπανία με σφαίρες από καουτσούκ οι αστυνομικές δυνάμεις αντιμετώπισαν τους ειρηνικούς διαδηλωτές στις πλατείες της Μαδρίτης και άλλων πόλεων.

Δεκάδες χιλιάδες εργαζομένων και νέων  διαδήλωναν την αντίθεσή τους στα σφαγιαστικά μέτρα λιτότητας ύψους 65 δις. ευρώ που επιχειρεί να επιβάλει η κυβέρνηση Ραχόυ στην ισπανική εκδοχή της ακραίας λιτότητας  που επιβάλλουν οι κυρίαρχες δυνάμεις στην ΕΕ.

Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα με εισαγγελική εντολή και με ωμή επέμβαση των ΜΑΤ άνοιξαν οι πύλες της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» τα ξημερώματα.

Ενώ  σύμφωνα με πληροφορίες η επέμβαση έγινε με εντολή του ίδιου του πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά.

Έτσι αποκαλύπτεται καθημερινά το αντιλαϊκό πρόσωπο της νέας τριμερούς κυβέρνησης που την «αποφασιστικότητα» και το δυναμισμό της τον εξαντλεί στους απεργούς και τους εργαζομένους.

Μείζον θέμα προκύπτει βεβαίως και για τη ΔΗΜΑΡ η οποία συμμετέχει σ’ αυτό το κυβερνητικό σχήμα δίνοντας ένα «άλλοθι» προοδευτικότητας σε μια κατεξοχήν μνημονιακή κυβέρνηση.  

Ας σημειωθεί ότι ο απεργιακός αγώνας κρατούσε για 263 μέρες.

.Η Αστυνομία προχώρησε σε 9 προσαγωγές απεργών που βρίσκονταν στο εργοστάσιο, στην ομάδα περιφρούρησης. Τελικά, οι τέσσερις αφέθηκαν ελεύθεροι, ενώ οι πέντε συνελήφθησαν και το απόγευμα θα οδηγηθούν στον εισαγγελέα.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν εντάσεις μπροστά στην πύλη του εργοστασίου ενώ προγραμματίζεται συγκέντρωση συμπαράστασης το απόγευμα.

Πέρα από τις ευθύνες της ηγεσίας του ΚΚΕ που έσπρωξε την απεργία αυτή σε αδιέξοδο, εκείνο που προέχει είναι να αντιμετωπιστεί άμεσα και ενωμένα ο κρατικός αυταρχισμός που αναμένεται να ενταθεί εν όψει και των νέων αντιλαϊκών μέτρων και μεθοδεύσεων.

Και να οργανωθεί η πάλη από τη μια σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους απεργούθς και από την άλλη για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

Ας σημειωθεί ότι όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, «ικανοποίηση» επικρατεί στο Μέγαρο Μαξίμου, μετά τις εξελίξεις στη Χαλυβουργία και το άνοιγμα του εργοστασίου. Σύμφωνα με πληροφορίες, είχε προηγηθεί προσωπική παρέμβαση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά ο οποίος έδωσε με σαφήνεια την εντολή ότι πρέπει άμεσα να εφαρμοστεί ο νόμος.

Συνεργάτες του πρωθυπουργού, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, επισημαίνουν πως ο κ. Σαμαράς θεωρεί ύψιστης σημασίας, για τους πολίτες και την κοινωνική συνοχή, το δικαίωμα στην εργασία και ότι η κυβέρνηση θα προασπίσει αυτό το δικαίωμα με κάθε τρόπο. Παράλληλα, τονίζουν πως με την κίνηση αυτή η κυβέρνηση θέλει να στείλει με αποφασιστικότητα το μήνυμα, προς πάσα κατεύθυνση, πως οι νόμοι θα εφαρμόζονται παρά τις επιθυμίες ορισμένων συνδικαλιστικών μειοψηφιών για το αντίθετο.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το σχόλιο της Ιπποκράτους αναφορικά με τις εξελίξεις στη Χαλυβουργία. «Το δικαίωμα στην εργασία και ο παραγωγικός ιστός της χώρας πρέπει να προστατευτούν και πρέπει όλες οι πολιτικές δυνάμεις, με τη συμπεριφορά τους, να βοηθήσουν τη μεγάλη προσπάθεια ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Το σχόλιο του γραφείου Τύπου του Περισσού με αφορμή τη στάση που τήρηση ο πρωθυπουργός αναφέρει χαρακτηριστικά: «Η δήλωση του πρωθυπουργού για την Χαλυβουργία επιβεβαιώνει ότι ο ίδιος και η κυβέρνησή του είναι απροκάλυπτοι υπερασπιστές της κεφαλαιοκρατίας και εχθροί της εργατικής τάξης. Τα περί «του δικαιώματος στην εργασία» που δήθεν υπερασπίζεται η κυβέρνηση είναι φύκια που πουλάει για μεταξωτές κορδέλες. Τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς υπερασπίζεται για να τσακίσει τους εργάτες, να υποταχθούν στις βάρβαρες εργασιακές σχέσεις με μισθούς – επιδόματα πείνας.

Ενώ για πολιτική τρομοκρατίας κατηγορούν την κυβέρνηση βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που επισκέφθηκαν το εργοστάσιο Χαλυβουργίας.

Νέα μέτρα λιτότητας έρχονται – και με την Αριστερά τι γίνεται;

 Εν μέσω καλοκαιριού οι πολίτες βομβαρδίζονται καθημερινά με τις εφιαλτικές προβλέψεις για νέες περικοπές, για νέα μέτρα λιτότητας και εξαφάνισης των όποιων ισχνών κεκτημένων και δικαιωμάτων τους έχουν απομείνει. Με τις προβλέψεις για την επιβολή και τρίτου … Μνημονίου.

Και ατελείωτους νέους εκβιασμούς.

Από τις δυνάμεις που βρίσκονται στην κυβερνητική εξουσία αλλά και από τους τοκογλύφους δανειστές και τους ευρωπαίους  … «εταίρους».

Το ερώτημα είναι τι κάνουν οι πολιτικές δυνάμεις που εναντιώνονται πραγματικά στα Μνημόνια και ειδικότερα οι δυνάμεις της Αριστεράς.

Ενδιαφέρον έχει από αυτή την άποψη το θέμα που τίθεται με την πρόταση νόμου από την πλευρά του ΚΚΕ για την κατάργηση του Μνημονίου.

Ας παρακολουθήσουμε πρώτα ορισμένα σχόλια του τύπου και έπειτα θα παρουσιάσουμε και ορισμένες σύντομες σκέψεις μας.

Έτσι, λοιπόν:

« Σε τεστ για την κοινοβουλευτική συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ αναμένεται να εξελιχθεί η πρόταση νόμου του ΚΚΕ για την κατάργηση του Μνημονίου, της δανειακής σύμβασης και των εφαρμοστικών νόμων.

Ο Περισσός σε μία προσπάθεια να ανακτήσει τις απώλειες, που κατέγραψε στις πρόσφατες εκλογές, κατέθεσε την πρόταση νόμου για την κατάργηση του Μνημονίου με στόχο να θέσει τον ΣΥΡΙΖΑ προ των προεκλογικών δεσμεύσεων του.

Η Κουμουνδούρου επιφυλάσσεται να απαντήσει εντός του κοινοβουλίου όταν πάρει στα χέρια της ολόκληρη την πρόταση νόμου. Ωστόσο, επιμένει ότι θα υπερψηφίσει με αστερίσκους, δηλαδή μόνο τα σημεία που αφορούν στην κατάργηση του Μνημονίου και των εφαρμοστικών αλλά θα καταψηφίσει άρθρα για την μονομερή διαγραφή του χρέους και την έξοδο της χώρας από την Ε.Ε.

Μάλιστα, ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Παναγιώτης Σκουρλέτης είπε ότι το κόμμα του θα ψηφίσει την πρόταση στο βαθμό που αφορά την κατάργηση του Μνημονίου. «Στο βαθμό που αφορά συγκεκριμένους εφαρμοστικούς νόμους - τους οποίους εμείς έχουμε ήδη καταθέσει μία αντίστοιχη πρόταση για τα ζητήματα της μετενέργειας και του κατώτατου μισθού - προφανώς και θα τα υποστηρίξουμε. Προφανώς δεν συμμεριζόμαστε την συνολική τοποθέτηση του ΚΚΕ απέναντι στα ζητήματα της κρίσης διότι συνδέει την απάντηση στην σημερινή οικονομική κρίση με ζητήματα που είναι έξω από το δικό μας στρατηγικό προσανατολισμό, όπως αυτό της απομάκρυνσης από την Ε.Ε.» υπογράμμισε ο Παναγιώτης Σκουρλέτης.

Παρόλα αυτά στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν φωνές που συντάσσονται με ολόκληρη την πρόταση νόμου του ΚΚΕ, όπως για παράδειγμα ο Παναγιώτης Λαφαζάνης που έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την Ε.Ε. Έτσι παραμένει ερωτηματικό η στάση που θα τηρήσουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και εάν τελικά η πρόταση του ΚΚΕ θα μετατραπεί σε «δούρειο ίππο» για την Κουμουνδούρου.

Πάντως δεν είναι λίγοι εκείνοι που προεξοφλούν σύγκρουση ΣΥΡΙΖΑ – ΚΚΕ στη Βουλή με αφορμή την κατάργηση του Μνημονίου. Άλλωστε πριν από λίγες μέρες τα δύο κόμματα αντάλλαξαν σφοδρά πυρά όταν παρουσιάστηκε η πρόταση νόμου από το ΚΚΕ. Τότε η Αλέκα Παπαρήγα είχε καλέσει τον ΣΥΡΙΖΑ «να σταματήσει να πουλάει μούρη και να ψηφίσει την πρόταση». Με τη σειρά του ο ΣΥΡΙΖΑ είχε απαντήσει ότι εάν ο Περισσός είχε υιοθετήσει προεκλογικά την παραδοχή ότι το μνημόνιο αποτελεί τη βασική διαχωριστική γραμμή της συγκυρίας τότε η κυβέρνηση της Αριστεράς θα ήταν πραγματικότητα».

Κατά την άποψη μας εκείνο που προέχει σήμερα δεν είναι οι ασκήσεις δημιουργίας εντυπώσεων, πολύ περισσότερο της μιας αριστερής δύναμης σε βάρος της άλλης.

Ούτε βέβαια το γλίστρημα σε μια light αντιπολίτευση στο όνομα της προοπτικής κατάκτησης της κυβερνητικής εξουσίας.

Την ώρα που ο ελληνικός λαός που δοκιμάζεται, εκείνο που προέχει είναι η ανάγκη μιας βαθύτερης προσέγγισης και κατανόησης όλων των αριστερών δυνάμεων και των δυνάμεων που με συνέπεια τάσσονται εναντίον της πολιτικής των Μνημονίων.

Η ανάγκη οργάνωσης της λαϊκής αντίστασης και του αγώνα μέσα και έξω από το κοινοβούλιο.

Αποτελεί βαθιά ανάγκη να βγουν ουσιαστικά συμπεράσματα από τα λάθη και τις αδυναμίες της προηγούμενης περιόδου που οδήγησαν τελικά στο να δημιουργηθεί πάλι μια νέα μνημονιακή κυβέρνηση με τη  σύγχρονη παραλλαγή της.

Σημασία έχει να αναπτυχθούν συστηματικά οι νέοι κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες χωρίς προσχήματα και προσπάθειες «εμφυλιακής» σύγκρουσης μεταξύ των αριστερών και εναλλακτικών δυνάμεων.

Ας δούμε για παράδειγμα την Ισπανία όπου οι εργαζόμενοι και εν μέσω καλοκαιριού έχουν βγει στους δρόμους για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

Τελικά, η πραγματικά ανάγκη είναι να δημιουργηθούν οι νέοι πολιτικοί και κοινωνικοί συσχετισμοί με τη διαμόρφωση μιας νέας πλειοψηφίας με σαφή προσανατολισμό για την πραγματική ανατροπή του μνημονίου και των πολιτικών που το στηρίζουν, ανοίγοντας το δρόμο για μια διαφορετική προοπτική της χώρας.

 Στη βάση αυτή και με αυτά τα ουσιαστικά κριτήρια πρέπει να κριθούν και οι ευθύνες των αριστερών πολιτικών δυνάμεων, οι ευθύνες των ηγεσιών τους και όχι με ασκήσεις τακτικισμού και με κοινοβουλευτικού ή  και ευρύτερου εντυπωσιασμού.

«Καύσωνας» με μέτρα φωτιά σε βάρος εργαζομένων και συνταξιούχων αφού η «επαναδιαπραγμάτευση» πήγε σε διαρκείς … διακοπές!

Μεταθέτοντας χρονικά την πολιτική της επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου, η κυβέρνηση επιδίδεται σε ένα σκληρό αγώνα δρόμου, χωρίς περιθώρια ελιγμών, προκειμένου το προσεχές δεκαήμερο να οριστικοποιηθούν μέτρα ύψους άνω των 16 δισ. ευρώ που θα συζητηθούν με την τρόικα στις 23 Ιουλίου, οπότε οι πιστωτές καταφθάνουν στην Αθήνα.

 Άρα, η «επιτυχημένη» καριέρα της τριμερούς κυβέρνησης ξεκινά με μέτρα που φτάνουν στα 16 δις ενώ μέχρι πρόσφατα μιλούσαν για 11,6 δις. ευρώ.

Και πού είμαστε ακόμα!

  Ο λογαριασμός είναι υπέρογκος, αφού περιλαμβάνει συμφωνηθέν πακέτο ύψους 3 δισ. ευρώ που πρέπει να υλοποιηθεί μέσα στο 2012, την προβλεπόμενη απόκλιση στα έσοδα του τρέχοντος προϋπολογισμού που υπολογίζεται σε 1,5 δισ. ευρώ και τα 11,7 δισ. του μεσοπρόθεσμου προγράμματος για τη διετία 2013-2014.

  Το εγχείρημα θεωρείται ιδιαίτερα δύσκολο και τρομακτικά επαχθές, λένε αρμόδια στελέχη του υπουργείου Οικονομικών, καθώς τα μέτρα περιλαμβάνουν τα πάντα: από περικοπές σε σπατάλη έως επώδυνες παρεμβάσεις σε ταμεία, υγεία, παιδεία, μισθούς, συντάξεις, κοινωνικά και προνοιακά επιδόματα.

 Όλα, λοιπόν, στο τραπέζι του Προκρούστη με ανυπολόγιστες συνέπειες για τη ζωή των πολιτών.

  Στις κυβερνητικές συσκέψεις που ξεκίνησαν ήδη, τόσο υπό τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα όσο και υπό τον αναπληρωτή υπουργό Χρήστο Σταϊκούρα, διαπιστώθηκε ότι επειδή ο λογαριασμός είναι πολύ μεγάλος δεν μπορεί να υπάρξουν «κόκκινες γραμμές, με μοναδική εξαίρεση τις πολύ χαμηλές συντάξεις και του μισθούς του Δημοσίου που έχουν περικοπεί».

 Πάνε, λοιπόν, και  οι κόκκινες γραμμές …

Το μόνο κόκκινο που απέμεινε είναι το κόκκινο στις γραμμές του … θερμόμετρου!

Κύμα περικοπών – ειδικότερα στους μισθούς του Δημοσίου

  Πληροφορίες αναφέρουν ότι το νέο κύμα θα χτυπήσει καίρια μισθούς, συντάξεις και αποζημιώσεις του Δημοσίου.

   Ενδεικτικά επισημαίνεται ότι θα τεθεί πλαφόν σε όλες τις κύριες και επικουρικές συντάξεις και από 2.770 ευρώ που είναι σήμερα θα διαμορφωθεί στα 2.000 ευρώ τον μήνα. Ταυτόχρονα, οι μισθοί των εργαζόμενων στις ΔΕΚΟ θα εξομοιωθούν με τους αντίστοιχους του στενού δημόσιου τομέα και οι μεικτές αποδοχές των υψηλόβαθμων υπηρεσιακών στελεχών δεν θα ξεπερνούν τα 2.200 ευρώ τον μήνα. Συνεργάτες του υπουργού Οικονομικών τόνιζαν ότι για την οριστικοποίηση τις αποφάσεων της κυβέρνησης θα ληφθεί υπόψη σχετική μελέτη του ΚΕΠΕ, η οποία έχει ολοκληρωθεί πριν από τις εκλογές και περιλαμβάνει, σύμφωνα με πληροφορίες, «μαγιά» περικοπών ύψους 7-8 δισ. ευρώ.

 Στη βασική δομή του πακέτου, όπως αυτή είχε αποφασισθεί πριν από τις εκλογές, τα μέτρα των 11,7 δισ. ευρώ επιμερίζονταν ως εξής:

• Περικοπή δαπανών ύψους 3% του ΑΕΠ (περίπου 6,3 δισ. ευρώ) με την αναθεώρηση των δαπανών της Γενικής Κυβέρνησης. Στις δαπάνες που θα πρέπει να επανεξεταστούν περιλαμβάνονται όλων των ειδών οι επιχορηγήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών και των ασφαλιστικών ταμείων και των νοσοκομείων.

• Περικοπή των κοινωνικών μεταβιβάσεων κατά 1,5% του ΑΕΠ (3,3 δισ. ευρώ), αρμοδιότητας του υπουργείου Εργασίας, που συνιστούν πλήρη αναθεώρηση του συστήματος χορήγησης κοινωνικών βοηθημάτων.

• Περικοπή δαπανών ύψους 1% του ΑΕΠ (2,1 δισ. ευρώ), μέσα από τη μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης. Μεταξύ άλλων, προβλέπονται μειώσεις προσωπικού, μισθολογικών δαπανών και συγχωνεύσεις και καταργήσεις οργανικών μονάδων.

Κυβερνητικά στελέχη επισημαίνουν ότι τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. «Οι εύκολες περικοπές τελείωσαν», αναφέρουν, εξηγώντας ότι πλέον τα μέτρα αγγίζουν το μεδούλι του κοινωνικού κράτους.

  Τα ίδια στελέχη δεν αποκλείουν τελικά να τεθεί και ζήτημα αύξησης φόρων για να αποφευχθούν περικοπές που θα θεωρηθούν εξαιρετικά επώδυνες κοινωνικά και πολιτικά. Προσθέτουν ότι η άμεση υποχρέωση είναι τα 11,7 δισ. ευρώ και τα υπόλοιπα λεφτά επιχειρείται να προσδιορισθούν, αλλά να μην «ονοματιστούν» προς το παρόν, όπως έχει γίνει και άλλες φορές στο μνημόνιο.

 Οι κυβερνητικές συσκέψεις θα συνεχισθούν κλιμακούμενες έως το επίπεδο των πολιτικών αρχηγών. Προς το παρόν, κάθε υπουργείο αφήνεται «ελεύθερο» να προτείνει περικοπές και εν συνεχεία - αν αυτές δεν κριθούν αρκετές - θα προτείνονται κεντρικά παρεμβάσεις. Όλα πρέπει να είναι έτοιμα στις 23 Ιουλίου, καθώς η τρόικα επιστρέφει τότε στην Αθήνα για να ακούσει τα μέτρα και να κρίνει αν αυτά είναι «αποδεκτά». Δεν τελειώνει όμως ούτε τότε το θρίλερ της αναθεώρησης του μνημονίου.

Στελέχη που μετέχουν στις διαπραγματεύσεις αναφέρουν ότι δεν αποκλείεται να ζητηθεί η θέσπιση των μέτρων που θα συμφωνηθούν στο νέο μεσοπρόθεσμο αλλά και στον νέο προϋπολογισμό για το 2013 πριν ολοκληρωθεί η επικαιροποίηση του μνημονίου. Και αυτό θα σημαίνει άλλον ένα μήνα αγωνίας... αφού από την έκβαση των διαπραγματεύσεων θα κριθεί και η καταβολή των δόσεων από την τρόικα.

«Μαχαίρι» 50% στο εφάπαξ!

 Σε ό,τι αφορά το εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων, οι περικοπές αναμένεται να φτάσουν έως και το 50%, ενώ εξετάζονται εναλλακτικά σενάρια για την καταβολή του ακόμα και σε ετήσιες δόσεις στα ελλειμματικά ταμεία.

  Οι εκπρόσωποι των δανειστών έθεσαν ευθέως ζήτημα μείωσης του βοηθήματος στην πρόσφατη «επίσκεψή» τους στη χώρα μας, προβάλλοντας το επιχείρημα πως στα άλλα κράτη της Ευρώπης δεν προβλέπεται εφάπαξ. Τα χρονικά περιθώρια είναι ασφυκτικά και όλα τα ταμεία πρόνοιας πρέπει να υποβάλουν αναλογιστικές μελέτες για την οικονομική τους κατάσταση. Με βάση αυτές τις μελέτες (που σύμφωνα με πληροφορίες δείχνουν σημαντικά ελλείμματα στα ταμεία του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα) θα αποφασιστεί και το ψαλίδι που θα μπει στο βοήθημα, το οποίο αναμένεται να κοπεί στο μισό.

Σε μία τέτοια περίπτωση το μέσο εφάπαξ - που σήμερα είναι περίπου 45.000 ευρώ για το μεγαλύτερο τμήμα των ασφαλισμένων - θα πέσει αυτομάτως στις 27.500 ευρώ. Ακόμα μεγαλύτερες θα είναι οι απώλειες σε όσους παίρνουν εφάπαξ από ταμεία των ΔΕΚΟ (π.χ. της ΔΕΗ), το οποίο ανέρχεται σήμερα στα 80.000 ευρώ.

Μαχαίρι σε δικαιώματα και εισοδήματα των εργαζομένων …

Ενώ για τις πραγματικές αιτίες της κρίσης δεν προτείνεται κανένα μέτρο …

Μακρύ, θερμό καλοκαίρι, λοιπόν, με κορύφωση στις πιέσεις της τρόικα για νέες αιματηρές περικοπές.

Και «βαρυχειμωνιά» για τις προοπτικές και τη ζωή των εργαζομένων, των συνταξιούχων, όλων των λαϊκών στρωμάτων.

Μάλλον, από Σεπτέμβρη θα έχουμε πολλά να πούμε … 

Μετεκλογικές δημοσκοπήσεις: η αντιφατικότητα των μηνυμάτων και οι ευθύνες των πολιτικών δυνάμεων

Λοιπόν, μετά από τη διπλή εκλογική αναμέτρηση σχηματίστηκε η κυβέρνηση.

Τριμερής και αυτή τη φορά.

Με γαρνιτούρα τη Δημοκρατική Αριστερά.

Και βασικούς εταίρους, τα δικομματικά συνεταιράκια, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ  που ευθύνονται για την κατάντια τη χώρας και την εφαρμογή των Μνημονίων.

Στην ουσία, λοιπόν, υπήρξε ένα πισωγύρισμα σε σχέση με τις εκλογές της 6^ης Μαΐου.

Και μια  επί της ουσίας ανακατασκευή του μνημονιακού καθεστώτος με τη συνδρομή του κόμματος του κ. Κουβέλη.

Βέβαια, υπήρξε το θετικό στοιχείο της εκτόξευσης του ΣΥΡΙΖΑ στο 27%, αλλά συζητήσιμο είναι αν αυτό επαρκεί στις ιδιαίτερα κρίσιμες και σκληρές  συνθήκες που αντιμετωπίζει η χώρα.

Μια κυβέρνηση, λοιπόν, που παρέπαιε από την πρώτη στιγμή.

Που παλινωδεί και οπισθοχωρεί εκποιώντας καταρχάς τις προεκλογικές της εξαγγελίες και στη συνέχεια το δημόσιο πλούτο και τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Σε μια περίοδο που η ανεργία έχει ξεφύγει από κάθε όριο φτάνοντας στο 22,5% τον Απρίλιο του 2012 ενώ συνεχίζει να καλπάζει με αυξανόμενους ρυθμούς.

Αφού η χώρα έχασε και την ελάχιστη ευκαιρία στην τελευταία σύνοδο να συμπαραταχθεί στην τελευταία ευρωπαϊκή σύνοδο με την Ισπανία και την Ιταλία διεκδικώντας ευνοϊκότερους όρους.

Και ενώ η κυβέρνηση και ο  νέος υπουργός οικονομικών διακηρύσσει κάθε στιγμή ότι θα είμαστε «καλά παιδιά» και θα τηρήσουμε τους αβάστακτους και ιταμούς όρους των Μνημονίων και της δανειακής σύμβασης.

 Μετατρέποντας την «επαναδιαπραγμάτευση» σε «επιμήκυνση» (λες και οι όροι έχουν καμιά σημασία όταν η κυρίαρχη πολιτική παραμένει η ίδια).

 Μια κυβέρνηση που καλείται στο όνομα εφαρμογής των «συμφωνηθέντων» να βρει άμεσα πάνω από 3 δις. ευρώ και στην προοπτική 11,6 δις. και βλέπουμε.

 Και που ανακαλύπτει «ευαισθησίες» για τα ειδικά μισθολόγια των ένστολων και ψάχνει «ισοδύναμα» μέτρα – τα οποία όμως θα ρίξουν τα βάρη αυτά σε άλλες κοινωνικές ομάδες διευρύνοντας τις ανισότητες και αδικίες, προωθώντας ακόμη και την αύξηση της στρατιωτικής θητείας σε 12 μήνες (λες και αυτό το μέτρο δεν θα επιβαρύνει μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας και ειδικότερα τους νέους ανθρώπους).

Το αξιοπερίεργο είναι ότι η πρόσφατη δημοσκόπηση της Public Issue για τον Σκάι και την Καθημερινή δείχνει το 45% των Ελλήνων να είναι ευχαριστημένοι αρχικά από την κυβέρνηση.

Σημείο και αυτό της υποχώρησης στα κριτήρια της κοινής γνώμης, την επίδραση που άσκησαν και ασκούν οι πολιτικοί και ψυχολογικοί εκβιασμοί καθώς και τη σχετική «κούραση» από τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις.

 Δημοσιεύουμε τα βασικά ευρήματα της δημοσκόπησης και ορισμένα αρχικά σχόλια.

Σύμφωνα με νέο βαρόμετρο της Public Issue για την Καθημερινή το 45% των ερωτηθέντων δηλώνει πως έχει διαμορφώσει θετική εντύπωση, ενώ το 43% έχει σχηματίσει αρνητική εντύπωση.

Σε ακόμα πιο ρηχά νερά κινείται η αξιωματική αντιπολίτευση, με το 56% να έχει μία μάλλον αρνητική εντύπωση για το έως τώρα έργο του ΣΥΡΙΖΑ και μόλις το 31% να τηρεί μία μάλλον θετική εντύπωση.

 Με άλλα λόγια η ρητορική για το σχηματισμό κυβέρνησης «συνεργασίας», οι εκβιασμοί και η καλλιέργεια φόβου και όλα τα σχετικά μέσα με τη γνωστή υποστήριξη των συγκροτημάτων του τύπου και των βασικών καναλιών είχε μια πρώτη ευνοϊκή για την κυβέρνηση στάση των πολιτών.

Με μάλλον ασταθή και συγκυριακό χαρακτήρα στο βαθμό που τα προβλήματα μένουν σε εκρηκτική κατάσταση.

Ενώ βέβαια και ο ΣΥΡΙΖΑ μάλλον μέχρι στιγμής δεν «πείθει» για την αντιπολιτευτική του τακτική, όσο και για την ουσία των προτάσεών του – πληρώνοντας ως ένα βαθμό την ασάφεια και την αντιφατικότητα σε μια σειρά βασικά θέματα, όπως και ένα βαθμιαίο «γλίστρημα» στις θέσεις του.

 Αποδεικνύεται ότι και για το ΣΥΡΙΖΑ ο δρόμος προς την κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας και της διαμόρφωσης μιας ολοκληρωμένης και αξιόπιστης  εναλλακτικής πρότασης είναι μακρύς και δύσκολος.

 Ανάμικτα καταγράφονται τα αισθήματα του εκλογικού σώματος και στο ερώτημα εάν η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα με το 51% να εμφανίζεται απαισιόδοξο (σίγουρα/μάλλον όχι) ενώ το 47% δηλώνει αισιόδοξο (σίγουρα/μάλλον ναι) για την ικανότητα της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει τα προβλήματα.

  Εντύπωση πάντως προκαλεί το γεγονός ότι, σε σχέση με το Βαρόμετρο Μαΐου, σχεδόν όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς, με εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ, σημειώνουν μείωση της δημοτικότητάς τους, ενώ αντίθετα όλα τα Δεξιά κόμματα ανεβαίνουν ή παραμένουν στάσιμα.

Τη μεγαλύτερη άνοδο σε δημοτικότητα σημειώνει η Νέα Δημοκρατία (12%) ενώ αύξηση της τάξης του 8% καταγράφεται για τη Χρυσή Αυγή (!).

Το σχόλιο που έχουμε να κάνουμε για το δείκτη αυτόν είναι ότι είναι εξαιρετικά ασαφής έως και προβληματικός.

Κάνει λόγο για «δημοτικότητα» των πολιτικών δυνάμεων και όχι για την πολιτική επιρροή τους συνυπολογίζοντας έτσι για παράδειγμα στη «δημοτικότητα’ του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων αριστερών δυνάμεων τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Έτσι και η ΔΗΜΑΡ παρουσιάζεται να έχει δημοτικότητα  … 60!

Μια τάση που μπορούμε να συνάγουμε είναι ότι υπάρχει μια βαθμιαία συντηρητική στροφή τμημάτων της κοινής γνώμης.

  Όσο προβάλλονται συστηματικά και διευρύνονται τα θέματα που ανήκουν στην ατζέντα της politics of fear (πολιτικής του φόβου) – λαθρομετανάστευση, εγκληματικότητα σε συνθήκες οξύτατης οικονομικής κρίσης και ανεργίας χωρίς να εξηγούνται οι πραγματικές αιτίες που τα δημιουργούν - τόσο ευνοούνται τα δεξιά και ακροδεξιά κόμματα, και ειδικότερα η Χρυσή Αυγή που εμφανίζει ανοδική τάση στη δημοτικότητά της.

Η ίδια εικόνα διαμορφώνεται και στο ερώτημα καταλληλότητας των πολιτικών αρχηγών για την πρωθυπουργία, με τον κ. Σαμαρά να απολαμβάνει την υποστήριξη του 25% (αύξηση 5 μονάδων από το Βαρόμετρο Μαΐου), αφήνοντας δεύτερο τον Αλέξη Τσίπρα (18%, πτώση 4 μονάδων) και τρίτο τον κ. Βενιζέλο (10%, πτώση 6 μονάδων).

 Το θερμό ελληνικό καλοκαίρι μπορεί να «παγώσει» λίγο τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις ή να φρενάρει τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

 Δεν παύει, όμως, να συσσωρεύεται μια «κρίσιμη» μάζα οργής, απόγνωσης και αδιέξοδων που μπορεί να ξεσπάσει ως και ανεξέλεγκτα  από το Σεπτέμβριο και μετά.

Μόνο που ο χαρακτήρας και η κατεύθυνση που θα πάρουν τα γεγονότα και η τροπή των πολιτικών εξελίξεων δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη και μονοσήμαντη.

Γι’ αυτό και οι ευθύνες της συνολικής Αριστεράς, ειδικότερα των δυνάμεων που τάσσονται εναντίον του Μνημονίου, είναι και μεγαλύτερη και εξαιρετικά σημαντικές τη νέα αυτή περίοδο.