Έφυγε από τη ζωή ο Θόδωρος Αγγελόπουλος

Με απέραντη θλίψη πληροφορηθήκαμε το θάνατο του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Του μέγιστου σκηνοθέτη μας.

Και μιας από τις σημαντικότερες μορφές των γραμμάτων και των τεχνών μας.

Σε μια απίστευτη τραγωδία ο άτυχος σκηνοθέτης κτυπήθηκε – όπως λένε οι πληροφορίες – από μοτοσυκλέτα ειδικού φρουρού της αστυνομίας που βρισκόταν εκτός υπηρεσίας στη Δραπετσώνα όπου βρισκόταν για γυρίσματα της νέας του ταινίας.

Η πνευματική ζωή της Ελλάδας είναι σήμερα αβάσταχτα πιο φτωχή.

Δυστυχώς, δεν μπορούμε να μην κάνουμε κάποιους συνειρμούς.

Αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα.

 «Ξοδεύει» ό,τι πιο δημιουργικό έχει.

Επιτρέπει στους «φύλακες της τάξης» έστω και εκτός υπηρεσίας να μην υπολογίζουν τίποτε, ούτε και την ανθρώπινη ζωή.

Ενώ οι πνευματικοί άνθρωποι δεν υπολογίζονται.

Μπορεί το συγκεκριμένο συμβάν να ήταν «ατύχημα».

Αλλά και όχι τόσο «τυχαίο».

Ο συμβολισμός του είναι απίστευτα οδυνηρός.

Δεν έχουμε περισσότερα λόγια αυτή τη στιγμή.

Μόνο μια απέραντη θλίψη …

Και συγκρατημένη οργή …

Ορισμένα βιογραφικά του στοιχεία

Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο του. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l' homme. 

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη.

 Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, Εκπομπή, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Αναπαράσταση, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. 

Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου. 

Πολλά αφιερώματα που τιμούν τη δουλειά του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σ' όλο τον κόσμο. Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου X Ναντέρ (Nanterre) στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ (Essex).

 Μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Σύγχρονος Κινηματογράφος. Στις 24 Ιανουαρίου 2012, όντας πεζός, τραυματίστηκε σοβαρά από διερχόμενη μοτοσυκλέτα που οδηγούσε ειδικός φρουρός ο οποίος ήταν εκτός υπηρεσίας στον περιφερειακό δρόμο της Δραπετσώνας. Κατέληξε στο νοσοκομείο το ίδιο βράδυ.

Φιλμογραφία 

1968: Η Εκπομπή, μικρού μήκους

1970: Αναπαράσταση

1972: Μέρες του ’36

1975: Ο θίασος

1977: Οι Κυνηγοί

1980: Ο Μεγαλέξανδρος

1983: Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη

1984: Ταξίδι στα Κύθηρα

1986: Ο Μελισσοκόμος

1988: Τοπίο στην Ομίχλη

1991: Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού

1995: Το βλέμμα του Οδυσσέα

1998: Μια αιωνιότητα και μια μέρα

2003: Τριλογία - Ι. Το λιβάδι που δακρύζει

2008: Τριλογία - ΙΙ. H σκόνη του χρόνου

Βραβεία

Η Εκπομπή, βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1968

Αναπαράσταση, Α' βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1970, βραβείο Ζωρζ Σαντούλ (Γαλλία, 1971), καλύτερης ξένης ταινίας στο Φεστιβάλ Hyères (1971), ειδική μνεία της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου (1971)

Μέρες του `36, Βραβείο σκηνοθεσίας και φωτογραφίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1972, βραβείο της FIPRESCI στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου (1972)

Ο Θίασος, Καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, Α' αντρικού και Α' γυναικείου ρόλου, Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1975, καλύτερη ταινία της δεκαετίας 1970-1980 από την Ένωση Κριτικών της Ιταλίας

Οι Κυνηγοί, Βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ του Σικάγο (1977), βραβείο της Ένωσης Τούρκων κριτικών (1977), επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ των Καννών

Ο Μεγαλέξανδρος έλαβε το Χρυσό Λιοντάρι το 1980 στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας.

Ταξίδι στα Κύθηρα, βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ των Καννών (1984), κρατικά βραβεία καλύτερης ταινίας, σεναρίου, α΄ ανδρικού ρόλου, α' γυναικείου ρόλου, σκηνογραφίας, βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Ρίο ντε Τζανέϊρο (1984),

Τοπίο στην Ομίχλη έλαβε (μοιράστηκε) το Αργυρό Λιοντάρι Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας, βραβείο Φελίξ καλύτερης Ευρωπαϊκής ταινίας (1988).

Το Βλέμμα του Οδυσσέα έλαβε το Μεγάλο Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών, βραβείο της FIPRESCI (1995). Επίσης, οι κριτικοί του περιοδικού Time το ψήφισαν στις 100 καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών (1998).

Τριλογία - Το Λιβάδι που Δακρύζει κέρδισε βραβείο της FIPRESCI (2004).

Xρυσό μετάλλιο του ιδρύματος Circulo de Bellas Artes (Mαδρίτη, 2008) για το σύνολο του έργου του.

Η S & P μειώνει το δείκτη πιστοληπτικής ικανότητας του ταμείου Ευρωπαϊκής Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) – Προς κατεδάφιση το (σαθρό) οικοδόμημα των σχεδίων για δήθεν διάσωση των οικονομιών της ευρωζώνης που κινδυνεύουν

 Δεν έχουμε διασταυρώσει πλήρως την είδηση.

 Ωστόσο στη γαλλική εφημερίδα Monde  δημοσιεύεται εδώ και ελάχιστη ώρα ως έκτακτη είδηση η μείωση από τον οργανισμό  Standard & Poors  κατά μία βαθμίδα της μακροπρόθεσμης πιστοληπτικής ικανότητας του ταμείου  Ευρωπαϊκής Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), από ΑΑΑ σε ΑΑ +.  Η Standard & Poors, η οποία έχει υποβαθμίσει  την Παρασκευή  τις εννέα χώρες της ευρωζώνης, μεταξύ των οποίων και η Γαλλία, θεωρεί ότι δεν υποστηρίζονται πλήρως οι υποχρεώσεις του EFSF.

 Την ίδια ώρα ο «ηγέτης» της Γαλλίας, επίδοξος ναπολεοντίσκος και ακόλουθος της Μέρκελ δημιούργησε επεισόδιο στη Μαδρίτη σε βάρος ενός δημοσιογράφου του Reuter όταν αυτός τον ρώτησε για τις συνέπειες της υποβάθμισης της Γαλλίας.

 Προσπαθεί, δηλαδή, με θεατρικού τύπου επικοινωνιακές κινήσεις να δημιουργήσει εντυπώσεις και να αποκρύψει την πλήρη αποτυχία που ο ίδιος και ο άξονας με τη Μέρκελ προωθεί, τη στιγμή που έχουν αφήσει τις ευρωπαϊκές χώρες έρμαιο των διαθέσεων των οίκων αξιολόγησης, των αρπακτικών των αγορών και των τραπεζιτών.

Οι υπαλληλίσκοι των Βρυξελλών και οι εντολοδόχοι κυβερνήτες της πλειοψηφίας των χωρών της ευρωζώνης αμήχανοι παρακολουθούν την κατεδάφιση ενός οικοδομήματος που και οι ίδιοι είχαν την αυταπάτη ότι διαχειρίζονταν.

Ήρθε η ώρα οι επιθετικοί κύκλοι του ωμού αγοραίου κερδοσκοπικού καπιταλισμού να τους … αδειοδοτήσουν και να τους αποπέμψουν στα … αζήτητα της ιστορίας.

Το προτιμότερο, βεβαίως, είναι να τους αποπέμψουν οι ευρωπαϊκοί λαοί προωθώντας μια ριζική αναδιοργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. 

Η δημογραφική άνοιξη της αριστεράς και η μεγιστοποίηση των ευθυνών της

Σε όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις καταγράφεται η σαφής τάση ενίσχυσης – σε ορισμένες περιπτώσεις και με εντυπωσιακά ποσοστά – των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς.

 Τελευταία δημοσκόπηση ήταν αυτή της Public Issue που δημοσιεύει η «Καθημερινή της Κυριακής». Σύμφωνα με αυτήν καταγράφεται προβάδισμα, χωρίς αυτοδυναμία, της ΝΔ κατά 16,5% έναντι του ΠΑΣΟΚ ενώ ενισχυμένες εμφανίζονται οι δυνάμεις της αριστεράς.

Στην εκτίμηση εκλογικής επιρροής η Ν.Δ. συγκεντρώνει 30,5% , το ΠΑΣΟΚ 14%, η ΔΗΜΑΡ 13,5%, το ΚΚΕ 12,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ 12% , ο ΛΑΟΣ 5,5%, οι Οικολόγοι - Πράσινοι 4%, η ΔΗΣΥ 2,5% τα λοιπά κόμματα συνολικά 5,5% και η αποχή το 32,5%.

 Σε μία επτακομματική Βουλή η ΝΔ θα εξασφαλίσει από 127 έως 138 έδρες μένοντας μακριά από το όριο της αυτοδυναμίας, ενώ το ΠΑΣΟΚ θα εκλέξει από 32 έως 43 βουλευτές απέχοντας κατά πολύ από τους 160 βουλευτές που ανέδειξε το 2009. Τριάντα έως 38 έδρες θα αναλογούν στο ΚΚΕ και 12 έως 18 έδρες θα καταλάβει το ΛΑ.Ο.Σ. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εκλέξει 30 έως 35 βουλευτές, με 8 έως 13 βουλευτές θα εκπροσωπούνται στη Βουλή οι Οικολόγοι και 28 με 45 έδρες θα καταλάβει η Δημοκρατική Αριστερά!

Στην περίπτωση σχηματισμού Βουλής με τη συμμετοχή οκτώ κομμάτων οι έδρες της ΝΔ θα κυμαίνονται από 125 έως 136 και του ΠΑΣΟΚ από 32 έως 42. Το ΚΚΕ θα εξασφαλίσει από 29 έως 37 έδρες και ο ΛΑ.Ο.Σ από 12 έως 17. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εκλέξει 29 έως 34 βουλευτές και από 8 έως 13 βουλευτές θα εκλέξουν οι Οικολόγοι. Η Δημοκρατική Αριστερά θα καταλάβει 28 έως 43 έδρες και η Δημοκρατική Συμμαχία θα εκπροσωπείται με 8 έως 9 βουλευτές.

Από τα στοιχεία της δημοσκόπησης προκύπτει ότι οι αρνητικές γνώμες για τη λειτουργία της κυβέρνησης Παπαδήμου φθάνουν το 91%, ενώ το 87% θεωρεί ότι η Ελλάδα πηγαίνει σε λάθος κατεύθυνση και το 85% δηλώνεί δυσαρεστημένο από το επίπεδο ζωής.

 Οπωσδήποτε σχετική έκπληξη προκαλεί το δημοσκοπικό μπουμ της Δημοκρατικής Αριστεράς το οποίο μένει να αποδειχτεί και από τις ίδιες τις εξελίξεις.

 Και σ’ αυτήν τη δημοσκόπηση, όμως, καταγράφεται η δυναμική ανόδου των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς.

Είναι σίγουρο, βέβαια, ότι οι δημοσκοπήσεις δεν αποτελούν ασφαλές κριτήριο για την κατεύθυνση που θα πάρουν τα πολιτικά πράγματα.

Πολύ περισσότερο όταν αρκετές φορές έχουν αποδειχτεί αναξιόπιστες. Και η Public Issue και η εφημερίδα που τη φιλοξενεί έχει δώσει και στο παρελθόν πολλές αφορμές για σχόλια και κριτικές.

Ωστόσο, διαφαίνεται το περίγραμμα ορισμένων βασικών πολιτικών δυνατοτήτων που είναι ευθύνη και της Αριστεράς να τις αξιοποιήσει.

Υπάρχει σαφής η δυνατότητα τα κόμματα που υποστήριξαν τις πολιτικές του Μνημονίου και της τρόικα να γνωρίσουν μια συντριπτική πολιτική ήττα και στο σύνολό του να κτυπηθεί ο δικομματισμός.

 Το ΠΑΣΟΚ παρουσιάζει ισχυρά σημεία διάλυσης και αποσύνθεσης.

Η ΝΔ παραμένει καθηλωμένη αν και σε απόσταση από το ΠΑΣΟΚ χωρίς να μπορεί να εξασφαλίσει αυτοδυναμία.

Ενδεικτική είναι και η πτωτική τάση του ΛΑΟΣ από τη στιγμή που μπήκε στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

Ενώ και το κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη παραμένει σταθερά κάτω από το όριο εισόδου στη Βουλή.

Αντιθέτως οι πολύμορφες δυνάμεις της αριστεράς καταγράφουν ιδιαίτερα ενισχυμένα ποσοστά.

Οι πολίτες και η κοινωνία με αυτό τον τρόπο δηλώνουν τη διάθεσή τους να βρεθούν λύσεις έξω και πέρα από την κυρίαρχη λογική της υποταγής στην τρόικα.

Υπό προϋποθέσεις η ευρύτερη Αριστερά μπορεί να αναδειχτεί δύναμη που διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία ή που να αποτελεί τη βασική αντιπολιτευτική δύναμη.

Ωστόσο, αυτό απαιτεί συγκεκριμένες υπερβάσεις και διάθεση σύγκλισης των αριστερών δυνάμεων από όλες τις κατευθύνσεις.

Ετοιμότητα και διάθεση για τη διαμόρφωση ενός αξιόπιστου κυβερνητικού προγράμματος, ενός πολιτικού σχεδίου που θα οδηγεί τη χώρα έξω από τον ασφυκτικό κλοιό της τρόικα, του ΔΝΤ και των ξένων δανειστών.

Θα στηρίζεται στη διαγραφή του χρέους και στην υπεράσπιση των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών.

Θα κινείται σε συγκρουσιακή κατεύθυνση με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της ΕΕ ενώ θα ανιχνεύει τις δυνατότητες συνεργασίας με νέους όρους και προϋποθέσεις σε διεθνές επίπεδο, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια διαφορετικού τύπου ανάπτυξη.  

 Το σίγουρο, επίσης, είναι ότι μπροστά στην αριστερά παρουσιάζεται μια νέα ιστορική ευκαιρία.

Για να αναδείξει το ρόλο της και να αποκτήσει καθοριστική παρέμβαση στα πολιτικά και κοινωνικά πράγματα της χώρας.

Και κυρίως να αποτελέσει έμπρακτα τη δύναμη εκείνη που μπορεί αποτελεσματικά να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εργαζομένων αλλά και τα εθνικά συμφέροντα της χώρας.

Μόνο που οι ιστορικές ευκαιρίες δεν είναι απεριόριστες και δεν παρουσιάζονται όποτε επιθυμούν ορισμένες ηγεσίες ή πολιτικοί σχεδιασμοί.

Το παράδειγμα των τελευταίων περιφερειακών εκλογών πρέπει να μας προβληματίσει. Τότε οι ευρύτερες δυνάμεις της Αριστεράς συγκέντρωσαν περίπου 30%, γεγονός που με μια στοιχειώδη συνεργασία θα οδηγούσε στην είσοδο της στο β΄  γύρο και στην κατάκτηση της πλειοψηφίας στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας που συγκεντρώνει το 40% του πληθυσμού της χώρας, ενώ ταυτόχρονα θα έστελνε ένα ηχηρότατο μήνυμα αποτροπής των μνημονιακών πολιτικών. Η άρνηση αυτής της δυνατότητας οδήγησε τον κυβερνητικό υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ να κατακτήσει την περιφέρεια και έδωσε την ευκαιρία στο Γιώργο Παπανδρέου να ποζάρει – προσωρινά – ως νικητής και ρυθμιστής τω πολιτικών εξελίξεων.

 Θα ήταν, λοιπόν, τραγικό η Αριστερά να συγκεντρώσει τα υψηλότερα ποσοστά της από το 1958 και την ίδια στιγμή να διαμορφωθεί χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία μια κυβερνητική πλειοψηφία που θα συνεχίζει την ίδια πολιτική ή έστω μια παραλλαγή της.

Κάτι τέτοιο θα είχε καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα, τους εργαζομένους ενώ θα έθετε σοβαρά προβλήματα και στην προοπτική της ίδιας της Αριστεράς.

 Υπάρχει ο χρόνος – ακόμη – για να αλλάξουν ορισμένες επιλογές.

Μόνο  που και οι ίδιοι οι πολίτες, η κοινωνική βάση της αριστεράς πρέπει να αρθρώσει το δικό της λόγο. 

Σε κλοιό νέων εκβιασμών από τους τοκογλύφους δανειστές η Ελλάδα με ορίζοντα το οικονομικό χάος και την κοινωνική εξαθλίωση

 Στην αφετηρία του νέου έτους οι Έλληνες πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα νέο μπαράζ ωμών εκβιασμών.

Η τρόικα, το ΔΝΤ, ο Τσάρλς Νταλάρα, οι ευρωπαίοι «εταίροι», ιδίως ή … ακούραστη Άγκελα Μέρκελ πιέζουν  για ακόμη σκληρότερα και απάνθρωπα μέτρα σε βάρος των εργαζομένων και προς όφελος των δανειστών, των τραπεζών, του μεγάλου κεφαλαίου.

 Στο επίκεντρο βρίσκεται ο βασικός, όπως και ο 13^ος και 14^ος μισθός των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα. Όλα αυτά στο όνομα της βελτίωσης της «ανταγωνιστικότητας» και στην ουσία προωθώντας μια εσωτερική υποτίμηση που στηρίζεται στην εξαθλίωση των εργαζομένων και των μικρομεσαίων. Δημιουργώντας μια οικονομική και κοινωνική δομή που να ευνοεί τα συμφέροντα της ελληνικής πλουτοκρατίας και των ξένων αρπακτικών κύκλων.

Μια οικονομία και κοινωνία με μισθούς και βιοτικό επίπεδο Ινδίας και Πακιστάν, όπου η έννοια  «ανταγωνιστικότητα» και «ανάπτυξη» αφορά τους μετρημένους στα δάκτυλα τους ελάχιστους ενώ για την τεράστια πλειοψηφία προσδιορίζεται ως το σύγχρονο κολαστήριο δαντικής έμπνευσης.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο εντολοδόχος των δανειστών και των τραπεζών πρωθυπουργός, Λουκάς Παπαδήμος, ο οποίος μίλησε για την ανάγκη επιβολής αυτών των μέτρων διαφορετικά το Μάρτιο θα οδηγηθούμε σε άτακτη χρεοκοπία.

Και για το ότι «η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει στο διάλογο των κοινωνικών εταίρων» ενώ, βέβαια, θα προχωρήσει αν χρειαστεί και σε πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που θα επιβάλουν το μισθολογικό σφαγιασμό των εργαζομένων.

 Η ύπουλη μεθόδευση και ο έμμεσος εκβιασμός περιλαμβάνει και διλήμματα του τύπου «καλύτερα να χάσουμε τον 13^ο και 14^ο μισθό παρά να χάσουμε όλους τους μισθούς»!

 Στην κατεύθυνση αυτή είναι χαρακτηριστικό το σημερινό πρωτοσέλιδο του «Βήματος» με τίτλο «η Ελλάδα στην πρέσα – θυσιάζουν 13^ο και 14^ο μισθό … για να σωθούν οι μισθοί»!

Το ίδιο εκβιαστικό σκηνικό, ένα σκηνικό ψυχολογικού πολέμου που σκοπό έχει να εξαντλήσει πλήρως τους εργαζομένους και να κάμψει την οποιαδήποτε αντίσταση.

Έπρεπε να έρθει το χαστούκι από την Standard  & Poor´s με την υποβάθμιση εννέα χωρών της ευρωζώνης για να ψελλίσει η Μέρκελ κάποια λόγια συμπάθειας για την Ελλάδα του στιλ: «τον τελευταίο χρόνο σημειώθηκε πρόοδος στην Ελλάδα, αλλά το ελληνικό πρόβλημα δεν έχει επιλυθεί ακόμη οριστικά» και ότι «η Ελλάδα μπορεί να ορθοποδήσει» …

Το ζήτημα είναι οι κύκλοι αυτοί να δεχτούν ένα πιο ηχηρό χαστούκι από τους ίδιους τους πολίτες της Ελλάδας τόσο μέσα από τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις και τη μαζική τους αντίσταση όσο και σε πολιτικό επίπεδο.

Οι επόμενοι μήνες είναι καθοριστικοί από πολλές απόψεις … 

Η αβάστακτη ελαφρότητα του Παπανδρεϊκού και Πασοκικού Είναι

  Εν μέσω της πιο βαθιάς οικονομικής κρίσης που γνώρισε η ελληνική κοινωνία και οικονομία στις τελευταίες επτά ή οκτώ δεκαετίες.

 Πάνω στις στάχτες και τα ερείπια που επισώρευσε  η πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ με την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο, την τρόικα και το ΔΝΤ.

 Αλλά και οι πολιτικές και οι πρακτικές των κυβερνήσεων της μεταπολιτευτικής περιόδου το μεγαλύτερο μέρος της οποίας καταλαμβάνει η διακυβέρνηση της χώρας από το ΠΑΣΟΚ.

  Με ανέργους που επίσημα αγγίζουν το ένα εκατομμύριο …

 Με χιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις να κλείνουν καθημερινά …

 Με την αφαίμαξη των λαϊκών εισοδημάτων και κοινωνικών δικαιωμάτων …

 Με τη χώρα έρμαιο στις διαθέσεις των   δανειστών, των αρπακτικών των αγορών και των διεθνών τοκογλύφων …

 Με τον εθνικό πλούτο να αποτελεί αντικείμενο εκποίησης και λαφυραγώγησης …

 Και με τόσα ακόμη …

 Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο ο Γιώργος Παπανδρέου στη χθεσινή συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ δήλωσε … αμετανόητος και … υπερήφανος για τα όσα πέτυχε.

 Οποιοδήποτε σχόλιο και κριτική φυσικά περισσεύει.

 Είναι τέτοια η αλαζονεία και η απόσταση από την πραγματικότητα που αν δεν προκαλεί γέλιο μπορεί να προκαλέσει και φρίκη.

 Για την ηθική και πολιτική υπόσταση αυτών που κρατούσαν και κρατούν τις τύχες της χώρας στα χέρια τους και υπήρξαν νομείς της εξουσίας δίκην ενός «κληρονομικού δικαίου» που είχε υποβιβάσει την πολιτική ζωή της χώρας στο επίπεδο μιας τριτοκοσμικής μπανανίας.

 Άξιοι, όμως, θαυμασμού για την απίστευτη παχυδερμία τους, την υποκριτική τους δεινότητα και τον τυχοδιωκτικό αμοραλισμό τους είναι και οι μνηστήρες της προεδρικής θεσούλας στο ΠΑΣΟΚ.

  Γνήσια πολιτικά τέκνα της πασοκικής πολιτικής «κουλτούρας» που διακρίνεται για την  κατάφωρη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, τον ωμό κυνισμό, τον ασφυκτικό εναγκαλισμό ή και την πλήρη ταύτιση με τους μηχανισμούς εξουσίας και παραεξουσίας, τις οβιδιακές μεταμορφώσεις και άλλες τερατογενέσεις που έχουν σημαδέψει την πολιτική ζωή της χώρας τα τελευταία τριάντα χρόνια, οι μνηστήρες αυτοί δίνουν για μια ακόμη φορά ρεσιτάλ  πολιτικού τυχοδιωκτισμού.

  Οι κ.κ. Βενιζέλος, Λοβέρδος, Χρυσοχοϊδης, Διαμαντοπούλου και λοιποί υποψήφιοι  για την κούρσα διαδοχής για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ υπήρξαν πρωτεργάτες της εφαρμογής των πολιτικών του Μνημονίου, όλων των αντιλαϊκών μέτρων και πολιτικών της τελευταίας διετίας. Υπήρξαν κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης Παπανδρέου και συνεχίζουν ως κορυφαία στελέχη της δοτής κυβέρνησης Παπαδήμου. Και φυσικά υπήρξαν βασικά στελέχη των πασοκικών κυβερνήσεων της τελευταίας τουλάχιστον δεκαετίας με τις καταστροφικές για την πορεία της χώρας επιλογές.

 Πώς τολμούν, λοιπόν, να διεκδικούν το χρίσμα ευαγγελιζόμενοι ότι θα μεταβάλλουν τα πράγματα    και θα αναδειχθούν σε «σωτήρες» της χώρας;

 Η απάντηση σε όλη αυτή την απίστευτη  παράσταση του θεάτρου του παραλόγου δεν μπορεί παρά να είναι η  επιδεικτική  άρνηση των πολιτών και του μεγαλύτερου τμήματος των ίδιων των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που παγιδεύτηκαν στα διλήμματα και στις απατηλές υποσχέσεις να δεχτούν αυτού του τύπου  τις μεθοδεύσεις.

 Αν μπορεί να προκύψει κάτι θετικό από τις επώδυνες πολιτικές εξελίξεις που πυροδοτεί η οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας, αυτό  είναι αναγκαίο να συνδεθεί

Με την κατεδάφιση του άρρωστου και επικίνδυνου δικομματισμού,

 Με τη συντριβή του πολιτικού δεινοσαυρισμού, της οικογενειοκρατίας, των κληρονομικών δυναστειών τύπου Παπανδρέου, Καραμανλή, Μητσοτάκη και άλλων … πριγκιπικών καταπατητών και λαφυραγωγών της πολιτικής εξουσίας.

 Με την οριστική συντριβή του «συστήματος» ΠΑΣΟΚ και ό,τι αυτό εκπροσωπεί

  Και φυσικά με τη δημιουργία των προϋποθέσεων για την πολιτική απελευθέρωση, χειραφέτηση και συνειδητοποίηση εκατομμυρίων πολιτών, με τη δημιουργία των προϋποθέσεων για την ανατροπή του παρηκμασμένου πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου.

  Kαι για να θυμόμαστε ... ανασύραμε παλιότερες δηλώσεις του Γιωργάκη Παπανδρέου για την άρνησή του να  ... μείνει γαντζωμένος στην καρέκλα της εξουσίας

Ευχές για το 2011- Να είναι μια χρονιά αλλαγής και ανατροπής

Μια πολύ δύσκολη χρονιά έφυγε.

Το 2011

Μια εξίσου δύσκολη – πιθανόν και περισσότερο ακόμη – ήρθε.

Από πού μπορούμε να αντλήσουμε δύναμη κι ελπίδα για ν’ αντέξουμε τις νέες καταιγίδες που σίγουρα θα εξαπολύσουν εναντίον μας οι νοσηροί ηγήτορες εγχώριοι, ευρωπαίοι και διεθνείς;

 Μα … από εμάς τους ίδιους.

Από τα αποθέματα ψυχικής, πνευματικής, πολιτικής δύναμης και αξιοπρέπειας που διαθέτουμε.

Ατομικής και συλλογικής.

Ν’ αντλήσουμε αισιοδοξία από τους αγώνες που ήδη έχουμε κάνει – τόσο στο επίπεδο  της προσωπικής ζωής και στάσης όσο και στο επίπεδο των συλλογικών αγώνων και διεκδικήσεων.

Ν’ αντλήσουμε την αισιοδοξία ότι παρόλη τη θλιβερή, καταθλιπτική ατμόσφαιρα που θέλουν να επιβάλλουν οι ισχυροί  αυτού του κόσμου, εμείς δεν είμαστε μόνοι μας.

Ανασαίνουμε τον ίδιο αέρα, την ίδια ανησυχία, την ίδια απαιτητικότητα που μοιράζονται δεκάδες και εκατοντάδες εκατομμύρια πολίτες σ’ όλο τον κόσμο.

 Αυτό είδε και το αμερικανικό περιοδικό TIME και ανακήρυξε πρόσωπο της χρονιάς τον Ανώνυμο Διαδηλωτή …

Που βέβαια μόνο ανώνυμος δεν είναι …

Έχει όνομα και ταυτότητα …

Και εκφράζει την συντριπτική πλειοψηφία αυτού του κόσμου

Που αγωνίζεται και απαιτεί αυτός ο κόσμος ν’ αλλάξει

Εδώ, στη Ελλάδα

Στην Ευρώπη

Στον αραβικό κόσμο

Στις ΗΠΑ

Στην Αφρική και την Ασία

Παντού …

Φυσικά και ο γνωστός … αγωνιστής Λουκάνικος είχε την τιμητική του στις φωτογραφίες …

Διαδηλώσεις που αναπτύχθηκαν ακόμη και στην … ψυχρή Μεγάλη Βρετανία  όπως δείχνει το βίντεο του Guardian …

Στις ΗΠΑ και σ’ όλο τον κόσμο … όπως καταγράφει το βίντεο που είχαμε επεξεργαστεί …

Η φωνή των διαδηλωτών όπως την κατέγραψε ο Νέος Μέτοικος

Μια φωνή πίστης, δύναμης, αξιοπρέπειας και αισιοδοξίας

Ότι αυτή μοίρα δεν είναι αυτή που μας αξίζει

Ότι μπορούμε ν’ αλλάξουμε τα πράγματα.

Το 2012 να είναι χρονιά αλλαγής και ανατροπής …

Χρονιά ελπίδας!

Χρόνια πολλά ...

Εικόνες από το 2011 – Καθώς η κρίση βαθαίνει ελληνικές οικογένειες εγκαταλείπουν τα παιδιά τους!

 Το 2011 μας αποχαιρετά …

Με εικόνες και μνήμες που για χιλιάδες Έλληνες ήταν εφιαλτικές …

Όμως και το 2012 φαντάζει για πάρα πολλούς το ίδιο σκοτεινό.

 Μια χώρα και μια κοινωνία που έχει γνωρίσει πρωτοφανή δεινά, βιώνει χιλιάδες προσωπικές τραγωδίες.

Την αγωνία για την καθημερινή επιβίωση αλλά και για ένα μέλλον ζοφερό.

Ιδιαίτερα για τη νέα γενιά.

Αυτή είναι η  οδυνηρή πραγματικότητα που οδήγησαν την ελληνική κοινωνία οι απερίγραπτες  πολιτικές που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις των τριάντα τελευταίων χρόνων.

Ειδικότερα, οι κυβερνήσεις του Μνημονίου και της τρόικα.

Αυτή την πολιτική – άρα και την ίδια ή και χειρότερη προοπτική – υπόσχεται η τρικομματική δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου.

 Ωστόσο στις παραμονές του νέου χρόνου θέλουμε να δώσουμε βάρος περισσότερο στην ανθρώπινη διάσταση και έτσι αναδημοσιεύουμε ένα ρεπορτάζ από το βρετανικό Guardian με τίτλο “η  ελληνική οικονομική κρίση αποδεικνύεται τραγική για τα παιδιά που εγκαταλείπονται από τις οικογένειές τους.”

 Για να κάνει λόγο στη συνέχεια για ένα «έθνος συγκλονισμένο από τις ιστορίες των γονέων που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα παιδιά λόγω της φτώχειας – ενώ οι  φιλανθρωπικές οργανώσεις προειδοποιούν για περισσότερες περιπτώσεις που θα ακολουθήσουν …».

  Το ρεπορτάζ αναφέρει την ιστορία της πολυμελούς οικογενείας του Δημήτρη Γασπαρινάτου στην Πάτρα, ο οποίος με μισθό 960 ευρώ το μήνα και άλλα 460 από την πρόνοια κάθε δύο μήνες, δεν μπορούσε να συντηρήσει τα 10 παιδιά του!

 Σύμφωνα με δηλώσεις του ίδιου στη βρετανική εφημερίδα, ο ίδιος και η σύζυγός του είχαν φτάσει σε απόγνωση. Είχαν μήνες να καταβάλουν το ενοίκιο, οι ίδιοι αναγκάζονταν να κοιμηθούν στο πάτωμα, ενώ – όπως χαρακτηριστικά ανέφερε - «Η κρίση μας είχε σκοτώσει. Ντρέπομαι να πω, αλλά είχα φθάσει στο σημείο όπου δεν μπορούσα να αντέξω οικονομικά ακόμη και τα € 2 που χρειάζονταν για να αγοράσει κανείς  ψωμί. Δεν θέλαμε να διαλύσουμε  την οικογένεια μας, αλλά κρίναμε πως θα ήταν ευκολότερο για τα ίδια, αν τέσσερα από τα παιδιά μου στέλνονταν σε κάποιο ίδρυμα ίσως για δύο ή τρία χρόνια».

 Έτσι κατέφυγαν στο δημαρχείο όπου ζήτησαν βοήθεια.

 Σύμφωνα με δηλώσεις του αρμόδιου αντιδημάρχου, κ. Θεοχάρη Μασάρα,   «οι αιτήσεις οικογενειών  για υποστήριξη έχουν αυξηθεί. Πέρυσι τα Χριστούγεννα ο δήμος έστειλε τρόφιμα σε  400 οικογένειες στην Πάτρα. Φέτος, 1.200 ζήτησαν βοήθεια και δεν ήταν μόνο άτομα που παραδοσιακά είχαν χαμηλό εισόδημα. Πολλοί είχαν καλές θέσεις εργασίας μέχρι αυτή τη χρονιά, που τα καταστήματα και οι επιχειρήσεις τους έκλεισαν.

  Αλλά να ζητήσουν  να δώσουν τα παιδιά  τους, ήταν κάτι ολότελα νέο».

 Η εφημερίδα συνεχίζει το ρεπορτάζ με το εξής σχόλιο: «σε ένα έθνος τόσο περήφανο όσο η Ελλάδα, όπου η οικογένεια έρχεται πάντα πρώτη, τα δεινά της οικογένειας Γασπαρινάτου χτύπησε ένα «καμπανάκι. Σύντομα δημοσιογράφοι άρχισαν  να χτυπούν την πόρτα τους. Αλλά μαρτυρίες από γιατρούς, φιλανθρωπικές οργανώσεις και  συνδικάτα βεβαιώνουν ότι αυτή δεν είναι η μόνη περίπτωση.

Καθώς η Ελλάδα ετοιμάζεται να υπομείνει την πέμπτη συνεχή χρονιά μέσα στην ύφεση, καθώς η κρίση επεκτείνει την εμβέλειά της, όταν οι περικοπές γίνονται αισθητές, βαθαίνει η φτώχεια και η ανεργία ανεβαίνει, πληθαίνουν οι αποδείξεις ότι η κοινωνία έχει ξεπεράσει τα όριά της.

 Έτσι και οι οικογένειες της μεσαίας τάξης, της ραχοκοκαλιάς της κοινωνίας, αρχίζουν να αποσυντίθενται κάτω από το βάρος μιας κρίσης που, χωρίς να έχει κάποιο τέλος στον ορίζοντα, είναι τόσο ανθρώπινη όσο  είναι και οικονομική».

 Για τον Guardian, αφθονούν οι αποδείξεις ότι  η προσπάθειά να αποφύγει την πτώχευση η Ελλάδα είναι  μάταιη, όλο και περισσότερο κάθε μέρα που περνά.

«Οι άνθρωποι πεινούν, οι οικογένειες διαλύονται,  γεγονός που οδηγεί ακόμη τις μητέρες και τους πατέρες να μην είναι πλέον σε θέση να «αντέξουν» τα δικά τους παιδιά», δήλωσε ο Ηλίας Ηλιούπολης, γενικός γραμματέας της ΑΔΕΔΥ. «Μέχρι τώρα έχει υπάρξει μια συνωμοσία σιωπής γύρω από τις τραγικές συνέπειες των μέτρων λιτότητας που ζητούν  το ΔΝΤ και η ΕΕ.»

 Για να συνεχίσει η βρετανική εφημερίδα: «από τις περιπτώσεις των νεογέννητων μωρών, τυλιγμένα σε φασκιές και που ατ αποθέτουν στα κατώφλια των κλινικών,  ως τα παιδιά που παραδίδονται σε φιλανθρωπικά ιδρύματα για  να δοθούν σε ανάδοχες οικογένειες, ο αγώνα του έθνους για να εξοφλήσει τα χρέη έχει πάρει δραματικές διαστάσεις, ακόμη και αν αξιωματούχοι επιμένουν ότι το σφίξιμο του ζωναριού και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις θα αλλάξουν  τελικά τη λιγότερο  ανταγωνιστική οικονομία της ΕΕ προς το καλύτερο».

 Σύμφωνα με αντίστοιχο ρεπορτάζ της «Καθημερινής» - που κατά τα άλλα βυσσοδομεί υπέρ της πολιτικής της τρόικα – 500 (!) οικογένειες, που ζουν στη φτώχεια, ζήτησαν πρόσφατα να δώσουν τα παιδιά τους στα Xωριά SOS. Ένα μικρό παιδί αφέθηκε εκεί με ένα σημείωμα που έγραφε: «. Δεν θα επιστρέψω για να πάρω πίσω την  Άννα, δεν έχω καθόλου χρήματα, δεν μπορώ να τη συντηρήσω. μέχρι Συγγνώμη. Η μητέρα της...»

 «Δυστυχώς, έχει υπάρξει μια τεράστια αύξηση της ζήτησης από τις οικογένειες που έχουν ανάγκη», δήλωσε ο Δημήτρης Τζουράς, έναν κοινωνικός λειτουργός που απασχολείται με την οργάνωση για 19 χρόνια. «Στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής [της Αθήνας], μιλάμε για μια αύξηση 100%...»

 Τέτοιου τύπου «ειδήσεις» πληθαίνουν καθημερινά.

Μόνο που από τα κεντρικά κανάλια μεταδίδονται σπανίως ή σαν κάτι το «αξιοπερίεργο».

Όπως για τους αστέγους – που ήταν πρώην επαγγελματίες ή και στελέχη επιχειρήσεων και οι οποίοι ζούσαν σε σπηλιές(!) στου Φιλοπάππου.

Ή ένα αντίστοιχο ρεπορτάζ του CNN για τους αστέγους της Αθήνας.

Για να μη μιλήσουμε για τον καθημερινό αναγκαστικό εκπατρισμό χιλιάδων νέων Ελλήνων – κατά τεκμήριο νέων επιστημόνων και ανθρώπων με εξειδικευμένες γνώσεις – που αποτελεί μια ιδιαίτερα σημαντική αιμορραγία για την ελληνική κοινωνία, αλλά και για κάθε οικογένεια ξεχωριστά.

 Στην Ελλάδα του τέλους του 2011, πέρα από τις ανοησίες των κυβερνητικών αξιωματούχων, πέρα από την αναλγησία και ασυδοσία των πολιτικών και των οικονομικών  δυναστών,   ούτε οι αριθμοί, οι οικονομικοί δείκτες ευημερούν, ενώ και οι άνθρωπο δυστυχούν.

 Το 2012 ας αγωνιστούμε ώστε όλα αυτά να ανατραπούν …