Οδομαχίες και συγκρούσεις συνεχίζονται στο Κάιρο. Κρίσιμες οι επόμενες ώρες και μέρες

  Ανεξέλεγκτες διαστάσεις παίρνουν  οι συγκρούσεις μεταξύ οπαδών του Μουμπάρακ και των διαδηλωτών.  Πυροβολισμοί ακούστηκαν την Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου το μεσημέρι κοντά στην πλατεία  Απελευθέρωσης (Tahrir) στο Κάιρο. Πάνω από 24 ώρες μετά το ξέσπασμα της βίας όπως ανέφερε η εφημερίδα The Guardian, υπάρχουν  δεκατρείς νεκροί και περισσότεροι από 1.200 τραυματίες.

 Για τη Deutsche Welle «Διαστάσεις εμφύλιας σύρραξης παίρνει η εξέγερση της αντιπολίτευσης στην Αίγυπτο, μετά τις συμπλοκές οπαδών του Μουμπάρακ και διαδηλωτών. Οι συμπλοκές συνεχίζονται και σήμερα, ενώ ο στρατός ενισχύει την παρουσία του»

Οδοφράγματα στην περιοχή. Την δέκατη ημέρα των διαδηλώσεων  διαμαρτυρίας, οι αντίπαλοί οχυρώθηκαν στην περιοχή. Εντονότατες ήταν οι συγκρούσεις.  Οι διαδηλωτές σχημάτισαν «ανθρώπινη αλυσίδα» στις εισόδους της πλατείας.

Σύγχυση σχετικά με την καταστολή. Ο πρωθυπουργός, Αχμέντ Shafik , απολογήθηκε το απόγευμα της Πέμπτης για τη βία που ξέσπασε στο κέντρο της πρωτεύουσας. Η κυβέρνηση έχει αρνηθεί οποιαδήποτε ρόλο στην κινητοποίηση των υποστηρικτών του Μουμπάρακ λ’εγοντας ότι θα διεξαχθεί  έρευνα σχετικά με την προέλευση της βίας. Ο αντιπρόεδρος, Ομάρ Σουλεϊμάν , ζήτησε «άμεση απελευθέρωση» των νέων ακτιβιστών που δεν εμπλέκονται σε εγκληματικές πράξεις.

 Στην πλατεία Tahrir, ένας δημοσιογράφος του Reuters είδε διαδηλωτές  να συλλαμβάνουν κάποιον λέγοντας ότι ήταν μέλος των υπηρεσιών ασφαλείας. 

Ο ρυθμιστικός ρόλος του στρατού

 Διαδηλωτές διαμαρτύρονταν "Όταν ερχόμαστε εδώ, (οι στρατιωτικές δυνάμεις)μας ελέγχουν ψάχνοντας για όπλα, και την ίδια στιγμή αφήνουν κακοποιούς οι οποίοι μας επιτίθενται. Αρνούμαστε να φύγουμε.»

Ο στρατός διαβεβαίωσε τους διαδηλωτές τη Δευτέρα ότι τα αιτήματά τους είναι  νόμιμα και υποσχέθηκε να μην ανοίξει πυρ εναντίον τους. Από την Τρίτη το βράδυ, όταν ο Μουμπάρακ ανακοίνωσε ότι θα παραμείνει στην εξουσία μέχρι τον Σεπτέμβριο, αλλά δεν θα επιδιώξει μια νέα εκλογή, οι στρατιωτικές δυνάμεις  απέφευγαν την άμεση παρέμβαση. Ωστόσο, πολλοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι ο ρόλος του μπορεί να είναι καθοριστικός στη συνέχεια.

 Η βία που ξέσπασε την  Τετάρτη και σήμερα  οδήγησε σε αρκετούς νεκρούς και δεκάδες χιλιάδες τραυματίες, σύμφωνα με το υπουργείο υγείας. Υπάρχει και ένας αλλοδαπός νεκρός, του οποίου η εθνικότητα δεν είναι ακόμη γνωστή, που  ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου στην Πλατεία Ταχρίρ. Αρκετοί αιγύπτιοι και ξένοι δημοσιογράφοι ( και δύο Έλληνες ) δέχθηκαν επίθεση κατά τη διάρκεια των  βίαιων γεγονότων, γεγονός που οδήγησε την Επιτροπή Προστασίας των Δημοσιογράφων (CPJ), να κατηγορήσει την κυβέρνηση για εκφοβισμό και λογοκρισία εις βάρος των μέσων ενημέρωσης. Σύμφωνα με τη Liberation οι ξένοι δημοσιογράφοι είναι στόχος των υποστηρικτών του Μουμπάρακ.

Η αντιπολίτευση εξακολουθεί να αρνείται να διαπραγματευθεί. 

Η βία που εξαπέλυσαν οι «υποστηρικτές»  του Μουμπάρακ, φαίνεται ότι έχουν ενισχύσει την αποφασιστικότητα των αντιπάλων του, οι οποίοι διοργανώνουν την Παρασκευή μεγάλες συγκεντρώσεις σε μια «ημέρα για την αποπομπή» -  προχωρώντας σε μια νέα έκκληση για την παραίτηση του Μουμπάρακ.

«Αυτό που συνέβη εχθές μας κάνει πιο αποφασισμένους να ανατρέψουμε τον πρόεδρο Μουμπάρακ»  δήλωσε εκπρόσωπος του κινήματος διαμαρτυρίας Kefaya («Φτάνει πια»). «Δεν θα υπάρξουν διαπραγματεύσεις με οποιοδήποτε μέλος του καθεστώτος Μουμπάρακ  μετά από όσα συνέβησαν χθες και αυτά που συνεχίζουν  να συμβαίνουν στην πλατεία Tahrir», συνέχισε.

Οι επόμενες ώρες και ημέρες θα είναι εξαιρετικά κρίσιμες και αβέβαιες. 

Στην Αίγυπτο: 1.000.000 διαδηλωτές στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο. Πολλές χιλιάδες και σε άλλες πόλεις. Η εξέγερση συνεχίζεται

Κοντά στο ένα εκατομμύριο άνθρωποι ξεχύθηκαν στους κεντρικούς δρόμους του Καϊρου, διαδηλώνοντας αυτή τη φορά ειρηνικά χωρίς θύματα  την αντίθεσή τους στο καθεστώς και την απαίτηση για την άμεση απομάκρυνση του Μουμπάρακ.

Καθοριστική ήταν η στάση του στρατού ο οποίος είχε εκδώσει ανακοίνωση ότι δεν θα στρέψει τα όπλα εναντίον του λαού.

Υπήρξε το φαινόμενο στρατιώτες αλλά και απλοί πολίτες να περιφρουρούν τις διαδηλώσεις ελέγχοντας  αυτούς που προσέρχονταν στις κινητοποιήσεις, συλλαμβάνοντας μάλιστα και κάποιους ανθρώπους του καθεστώτος (αστυνομικούς κα ) που προσπάθησαν να διεισδύσουν.

Κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις ο στρατός μπορεί να αποβεί ρυθμιστής των εξελίξεων.

Τα ηγετικά κλιμάκια του στρατού εξετάζουν προσεκτικά εάν υπάρχει στις τάξεις της αντιπολίτευσης μια εναλλακτική ως προς τον Μουμπάρακ επιλογή. Χωρίς να είναι κανείς σε θέση σε θέση να εκτιμήσει πώς θα εξελιχθεί αυτή η εσωτερική συζήτηση στην ηγεσία του  στρατού, αλλά αναμφίβολα δεν θα πρέπει να αναμένεται τυφλή αφοσίωση.

Αφού η κατεύθυνση των πολιτικών εξελίξεων είναι εξαιρετικά αβέβαιη με πολλά ερωτηματικά.

Ο  Μουμπάρακ θα «αντέξει» στην πίεση ή θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει την εξουσία φεύγοντας πιθανόν για τη Σαουδική Αραβία;

Ποιος μπορεί να ηγηθεί στις μελλοντικές εξελίξεις; Ο Ελ Μπαραντέι διαθέτει κύρος αλλά λείπει πολλά χρόνια από τη χώρα.

Άλλες πολιτικές δυνάμεις όπως η φιλελεύθερη Wafd, το παλιό Εθνικιστικό Κόμμα, ή Tagamo (μαρξιστική αριστερά)δεν διαθέτουν ισχυρό λαϊκό έρεισμα.

Οι Μουσουλμάνοι αδελφοί μέχρι στιγμής κρατούν χαμηλό προφίλ. Ωστόσο διαθέτουν λαϊκά ερείσματα και σε πιθανές εκλογές θα συγκέντρωναν σημαντικά ποσοστά. Τι είδους, όμως, πολιτική θα ακολουθούσαν; Θα επιζητούσαν την επιβολή ισλαμικού νόμου; Και τι συνέπειες θα είχε αυτό σε μια χώρα όπου ζουν περίπου 10 εκατομμύρια Χριστιανοί; Η Μουσουλμανική Αδελφότητα μέχρι στιγμής εμφανίζει ένα μετριοπαθές πρόσωπο – σίγουρα δεν είναι Ταλιμπάν -  που τη φέρνει περισσότερο κοντά στο κόμμα του Ερντογάν στην Τουρκία.

Μια προσπάθεια συνεννόησης των πολιτικών ομάδων της αντιπολίτευσης – όπου συμπεριλαμβάνεται η Μουσουλμανική Αδελφότητα, πολιτικά κόμματα όπως αυτό του Ελ Μπαραντέι, και άλλες εξέχουσες προσωπικότητες – πραγματοποιήθηκε και οι εκπρόσωποί της δήλωσαν προς την αιγυπτιακή κυβέρνηση ότι δεν θ’ αρχίσουν συνομιλίες παρά μόνο μετά την αποπομπή του Μουμπάρακ.

Μέχρι στιγμής  ο ξεσηκωμός, όμως,  έχει τα χαρακτηριστικά της λαϊκής εξέγερσης χωρίς συγκεκριμένη πολιτική ηγεσία. Διαρθρωτικά αδύναμη και κατακερματισμένη η αντιπολίτευση είναι πλέον επικεφαλής ενός λαϊκού κινήματος που έχει εξαπλωθεί πολύ πέρα από τα κόμματα που την απαρτίζουν. Νοικοκυρές, δικηγόροι, εργάτες, μηχανικοί, κουρείς, συνταξιούχοι, άνεργοι ... Οι διαδηλωτές της πλατείας Ταχρίρ  είναι ανομοιογενείς. Συμμετέχουν ακόμη και τα παιδιά του δρόμου, χωρίς παπούτσια, τρέχοντας από τη μία ομάδα στην άλλη. Σύμφωνα με  την Γκούντρουν Κρέμερ, επικεφαλής του Ινστιτούτου Ισλαμικών Σπουδών στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου: οι  διαδηλώσεις στην Αίγυπτο  αποτελούν "λαϊκή εξέγερση" όπως αυτή ορίζεται στα λεξικά,  καθώς ουσιαστική δεν υπάρχει συγκεκριμένη πολιτική δύναμη που να ηγείται των κινητοποιήσεων.

Στο πολιτικό κενό που τείνει να δημιουργηθεί προσπαθεί να παρέμβει η Δύση. Κάνοντας έκκληση, όπως για παράδειγμα ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, που έκανε έκκληση για ομαλές πολιτικές εξελίξεις μέσω εκλογών. Ανάλογες τοποθετήσεις έγιναν και από εκπροσώπους των ηγεσιών των  ΗΠΑ, της Γαλλίας. Όπως, ο Τζον Κέρυ, επικεφαλής της επιτροπής Εξωτερικών της Αμεικανικής Γερουσίας που κάλεσε τον Μουμπάρακ να αποχωρήσει και να διευκολύνει «μια ειρηνική μετάβαση».

Οι ηγεσίες των ισχυρών κρατών της Δύσης οι οποίες είναι έκθετες σ ‘ αυστηρότατη κριτική. Αφού στις δεκαετίες του 1980 και 1990 οι ηγετικοί κύκλοι αυτοί εξαπέλυσαν διεθνή εκστρατεία με υψηλή ρητορική για τα «ανθρώπινα δικαιώματα», εξαπολύοντας μάλιστα και «ανθρωπιστικούς» πολέμους στο όνομά τους. Τη στιγμή που ενίσχυαν και στήριζαν αυταρχικά, δικτατορικά καθεστώτα ή ευνοούμενούς τους, όπως χαρακτηριστικά έγινε στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Ταυτόχρονα από το φόβο εξάπλωσης του κύματος ανατροπής και ύστερα από τις πρώτες κινητοποιήσεις κατά της ακρίβειας και της οικονομικής κρίσης στην Ιορδανία, ο βασιλιάς Αμπντάλα,  αντικατέστησε τον πρωθυπουργό Σαμίρ Rifai, τοποθετώντας στη θέση του τον  Marouf Bakhit , πρώην στρατιωτικό σύμβουλο, ζητώντας «πιο  ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις».

Ενώ στην Τυνησία ο απολογισμός της  λαϊκής εξέγερσης που κατέληξε στην ανατροπή του Μπεν Αλί, είναι περίπου  από 219 νεκροί και 510  τραυματίες.

Τις επόμενες ημέρες οι εξελίξεις στην Αίγυπτο μπορούν να έχουν αυτή τη μορφή

Ή αυτή

Έπειτα από μια βόλτα στον κυριακάτικο τύπο ...

 Μια βόλτα στον κυριακάτικο τύπο είναι αρκετά διδακτική.

 Αν και οι διαφημίσεις  αυτών των εντύπων περισσότερο προβάλλουν τις διάφορες προσφορές  που περιέχονται στις συσκευασίες, ο υποψιασμένος αναγνώστης μπορεί να συναντήσει θέματα που παρουσιάζουν ενδιαφέρον και έχουν ιδιαίτερη σημασία.

Καθώς πολλά απηχούν προβληματισμούς και σχεδιασμούς με γενικότερη προοπτική.

Άλλωστε η υλοποίησή τους κυριολεκτικά μπορεί να αρχίζει από τη … Δευτέρα.

 Σταχυολογήσαμε, λοιπόν, ορισμένα θέματα.

  Συναντήσαμε, λοιπόν,  τους  «ασυλοφάγους». Όπως, η «έγκυρη» Καθημερινή που ανέδειξε το θέμα της κατάργησης ή «τροποποίησης» του πανεπιστημιακού ασύλου σχεδόν σε κεντρικό. Σ’ ένα καταιγισμό άρθρων, τίτλων, όπως «το  Άσυλο ανιάτων της οδού Σόλωνος», «κέρδη και ζημίες μετά τη Νομική», «παράθυρο ευκαιρίας για τη Ν. Δημοκρατία», «ο ΣΥΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ευθύνες τους» προχώρησε στο … δια ταύτα «αστυνόμευση χρειάζεται το … άσυλο», ενώ παραπέμπει και σε δηλώσεις της υπουργού Παιδείας για αλλαγές του νόμου – πλαισίου για τη λειτουργία των πανεπιστημίων. Για να συμπληρώσει βέβαια με την απαραίτητη  «ενημέρωση» για το τι «ισχύει στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ».

  Όπου βέβαια αυτό που τονίζεται είναι ότι « … τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί οι αστυνομικές επεμβάσεις για τη λήξη καταλήψεων στα πανεπιστήμια της Γαλλίας, πάντα με την άδεια των πρυτανικών αρχών».

 Και πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις, έσπευσε σήμερα η υπουργός Παιδείας σε συνέντευξη της στα «ΝΕΑ» να δηλώσει ότι θα  « … θα αφαιρεθεί από τους πρυτάνεις η διαχείριση του ασύλου», καθώς το Συμβούλιο του Ιδρύματος, που θα λειτουργεί εκτός πανεπιστημίου, θα παίρνει την απόφαση για το εάν θα πρέπει ή όχι να κληθεί η Αστυνομία.  Σύμφωνα με την ίδια και τις δηλώσεις στην «Κ» της Κυριακής « … εάν θεσμοθετηθεί Συμβούλιο Διοίκησης και ο πρόεδρός του είναι εξωπανεπιστημιακός και δεν εκλέγεται από το ΑΕΙ, θα εξαλειφθούν οι στρεβλές καταστάσεις που σήμερα λόγω της εξάρτησης των πρυτάνεων από τις φοιτητικές παρατάξεις, που τις ψηφίζουν».

  Και προσθέτει στην άλλη της συνέντευξη: «Με το νέο μοντέλο διοίκησης, ο πρύτανης θα είναι ακαδημαϊκός ηγέτης αφοσιωμένος και απερίσπαστος στο ακαδημαϊκό και ερευνητικό έργο του πανεπιστημίου-γιατί ξεχάσαµε ότι αυτή είναι η αποστολή του – και το ανεξάρτητο από ψήφους και συστήµατα διαπλοκής Συµβούλιο του Ιδρύµατος να θέτει στόχους και να προωθεί την κοινωνική λογοδοσία και τον έλεγχο σε κάθε ίδρυµα».

  «Κάποιοι θέλουν να τορπιλίσουν κάθε αλλαγή πυροδοτώντας το κλίμα με τον γνωστό άγονο διάλογο «άσυλο ή μη άσυλο» και παραμερίζοντας την πραγματική ανάγκη για αλλαγή προς όφελος των φοιτητών και της κοινωνίας (...). Είναι επιλογή μας ο διάλογος για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση να μην «ασυλοποιηθεί» να μη «συριζοποιηθεί», να μείνει έξω από την πόλωση και να βασιστεί πάνω σε προτάσεις που απαντούν στις αγωνίες της κοινωνίας μας που πλήττονται πανταχόθεν» λέει η υπουργός Παιδείας.

  Βεβαίως, στην ίδια συνέντευξη, η κ. Διαμαντοπούλου σημειώνει ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος πρέπει να είναι "ριζοσπαστική", ενώ κάνει λόγο και για υπηρεσίες φύλαξης  (πανεπιστημιακή αστυνομία) που θα «προστατεύουν και τη δημόσια περιουσία των Ιδρυμάτων», ελέγχοντας και το ποιοι θα μπαίνουν στα ΑΕΙ.

  Ίσως, η υπουργός φιλοδοξεί να καταγραφεί στην πολιτική μας ιστορία με την κατάργηση του θεσμού του ασύλου.  Είναι υποκριτικό να γίνεται λόγος, επίσης, για «την εξάρτηση των πρυτάνεων από τις φοιτητικές παρατάξεις», όταν αυτές που πρωτοστατούν σ’ αυτά τα φαινόμενα είναι οι παρατάξεις των κυβερνητικών κομμάτων του δικομματισμού.

  Το πρόβλημα του ασύλου είναι το κορυφαίο ζήτημα για τη νομιμότητα  ή την πάταξη της ανομίας σ’ αυτή τη χώρα; Μήπως θα έπρεπε να προηγηθούν κάποια άλλα, όπως, για παράδειγμα η απόδοση ευθυνών σε επίορκους πολιτικούς, η αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, η διασφάλιση κανόνων διαφάνειας και ισονομίας – και άλλα πολλά.

 Αποκαλύπτει αυτή η εξέλιξη  τον τόσο «πόνο» διάφορων κύκλων – των εκπροσώπων των μεγαλοκαναλιών, πολιτικών εκπροσώπων τόσο κυβερνητικών όσο και μέχρι τα όρια της ακροδεξιάς.  Ο προσχηματικός «διάλογος» που επικαλείται η υπουργός έχει νόημα στο βαθμό που συναινεί  στην περικοπή δημοκρατικών δικαιωμάτων.

 Τώρα, πώς το διορισμένο «Συμβούλιο» που θα αποτελείται από εξωπανεπιστημιακούς και με βάση την αθάνατη ελληνική πρακτική ευνοούμενους των εκάστοτε κυβερνήσεων, θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα των ΑΕΙ, θέλει κανείς αρκετά ζωηρή φαντασία για αν το καταλάβει.

 Στην ουσία άλλοι  είναι οι στόχοι  αυτών των μεθοδεύσεων: η βαθμιαία περικοπή των δημοκρατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Η επιλογή του θέματος του ασύλου δεν είναι καθόλου τυχαία. Είναι ένα θέμα που εδώ και καιρό έχει συκοφαντηθεί και «προβοκαριστεί» με κάθε τρόπο.

 Στην Ελλάδα του 2011, όταν εφαρμόζεις μια σκληρή αντιλαϊκή πολιτική και ευαγγελίζεσαι και νέα σκληρότερα μέτρα, χρειάζεσαι μια συντηρητική συναίνεση. Μια λογική, όμως, που οδηγεί σε ένα αγώνα δρόμου, σε ένα ιδιότυπο συναγωνισμό για το ποιος θα εξακοντίζει την πιο αντιδραστική πρόταση. Στην κατεύθυνση αυτή η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποί της έχουν ζηλωτές τη ΝΔ (έσπευσε να ζητήσει φανατικά την κατάργηση του ασύλου), το ΛΑΟΣ, τον κ. Μητσοτάκη και κάθε άλλον αυτόκλητο υπερασπιστή της «τάξης» και «νομιμότητας.»

 Γιατί, όλοι αυτοί δεν μπορούν να διανοηθούν ότι τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν με διεύρυνση των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και όχι με την περικοπή ή και καταστολή τους. Αυτή είναι μια λογική που την έχουν εξοβελίσει από την παραπλανητική ρητορική τους.

 Όταν η Τρόικα και οι Γερμανοί  (πες Μέρκελ) φροντίζουν για εμάς!

 Από το «Βήμα της Κυριακής» διαβάσαμε για την ευχάριστη  βόλτα του πρωθυπουργού στο κοσμικό Νταβός στα πλαίσια του γνωστού διεθνούς φόρουμ. Ενός ετήσιου φόρουμ όπου συναντώνται οι οικονομικά και πολιτικά ισχυροί, μαζί με κάποιες προσωπικότητες του διεθνούς λάιφ στάιλ με την παρουσία εκπροσώπων και από τις πιο αδύνατες χώρες που διεκδικούν τα ψίχουλα από την ελεημοσύνη των πρώτων. Βέβαια, οι συζητήσεις είναι μεταξύ «τυρού και αχλαδίου», αποφάσεις δεν παίρνονται, αλλά σύμφωνα με την εφημερίδα υπήρξε και μια «εκδίκηση του Γιώργου» (λέμε τώρα).

 Το αν το κόστος συμμετοχής μπορεί να περάσει τα 110.000 ευρώ, το πόσο τελικά κόστισε αυτή η παρουσία του πρωθυπουργού και της συνοδείας του, αυτό δεν θα το μάθουμε, στα πλαίσια της «διαφάνειας» αλλά και σε μια περίοδο που ο μέσος Έλληνας δοκιμάζεται σκληρά από τις περιοριστικές πολιτικές της κυβέρνησης.

 Άλλα δημοσιεύματα, όμως, είχαν σημασία.

Την ώρα που ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών προωθούσαν τις δημόσιες σχέσεις τους, διαβάζουμε – πάντα στο «Βήμα» - σε δημοσίευμα με τίτλο «πώς θα γίνει το κούρεμα στο χρέος»:

« Η μυστική και τεχνική και πολιτική προετοιμασία με τη συμμετοχή της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών για τη “συναινετική αναδιάρθρωση” του συνολικού ελληνικού δημοσίου χρέους τελεί εν γνώσει του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου, του υπουργού Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου και του διοικητή της Τράπεζας  της Ελλάδας κ. Προβόπουλου».

 Εντάξει, λοιπόν. Πάλι καλά!

 Αφού είναι και εν γνώσει του Έλληνα πρωθυπουργού και του αρμόδιου υπουργού …

 Πού έχουμε φθάσει, άραγε;

 Για ποια έννοια εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας μιλάμε;

 Η εκχώρηση, η παράδοση των κρίσιμων αποφάσεων που αφορούν την τύχη των εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών σε «μυστικές» προετοιμασίες και διαδικασίες που εν πάση περιπτώσει μπορεί να τις γνωρίζει και η ελληνική πολιτική ηγεσία. Όχι, βέβαια, να τις συδιαμορφώνει ή να διεκδικεί.

 Και εδώ, όμως, πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις … είχαμε συνέντευξη του υπουργού Οικονομικών στα ΝΕΑ (τι σύμπτωση!).

 Ο οποίος προανήγγειλε μέτρα ύψους 12 δισ. ευρώ από το 2012-2014, σύμφωνα με τις υποδείξεις του ΔΝΤ, και «μαχαίρι» στις κοινωνικές δαπάνες. Σχετικά με την επέκταση του χρόνου αποπληρωµής του δανείου του µηχανισµού στήριξης, ο Γ. Παπακωνσταντίνου αναφέρει ότι έχει ήδη συµφωνηθεί επί της αρχής από τις χώρες της ευρωζώνης, ενώ προσθέτει ότι δεν συζητήθηκε στο Νταβός επιµήκυνση της αποπληρωµής των δανείων προς την Ελλάδα και την Ιρλανδία στα 30 έτη. "∆εν υπάρχει κάποια επίσηµη πρόταση στο τραπέζι, είναι σαφές όµως ότι υπάρχει προβληµατισµός για τη βελτίωση της βιωσιµότητας του χρέους χωρών όπως η Ελλάδα, µε µεγαλύτερο χρόνο αποπληρωµής.", σημειώνει.

  Στην ουσία προετοιμάζεται ταχύτατα μια ρύθμιση που θα δεσμεύει τη χώρα  σ’ έναν ορίζοντα 30 ετών, όπου  η «θεσμοποιημένη λιτότητα, η διαρκής περικοπή των κοινωνικών δαπανών και μισθών θα ενταχθεί – σύμφωνα με τον υπουργό στο «εθνικό μας δίκαιο». Με άλλα λόγια με κάποια μορφής συνταγματική αναθεώρηση, την οποία είχαν προτείνει άλλωστε και την Κυριακή στην «Καθημερινή»  ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Λοβέρδος.

 Ο κ. υπουργός ανέφερε ότι θα πρέπει και θεσμικά να επιβληθεί η συμμόρφωση στις περιοριστικές πολιτικές  που επιβάλλει το 3%, ο «μαγικός» και «μεταφυσικός» αριθμός στον οποίο οφείλει να τείνει η δημοσιονομική προσαρμογή σε όλα τα κράτη της ΕΕ.

 Στο «ψυγείο» θα μπουν οι κοινωνικές κατακτήσεις, το δικαίωμα των εργαζομένων να απαιτούν καλύτερες συνθήκες εργασίας και αμοιβής.

 Είναι η επιβολή του «γερμανικού μοντέλου» ως προϋπόθεση για να «συναινέσει»  η Γερμανία της Μέρκελ στην όποια αναδιάρθρωση του χρέους και στη επέκταση του «μηχανισμού στήριξης» της ΕΕ.

 Μόνο που η Γερμανία απολαμβάνει τη θέση ισχύος  που κατέχει μέσα στην ευρωζώνη αποκτώντας ολοένα και μεγαλύτερα κέρδη, συμπιέζοντας τις ασθενέστερες οικονομίες και ενισχύοντας τη δική της. Σύμφωνα με στοιχεία η αύξηση του γερμανικού ΑΕΠ ήταν 3,6% - δυο φορές μεγαλύτερο από το μέσο όρο στην Ευρωζώνη. Τους τελευταίους μήνες η γερμανική οικονομία αναπτύσσεται ταχύτατα. Σημειώνει άνοδο της βιομηχανικής παραγωγής, των εξαγωγών, των καταναλωτικών δαπανών, μείωση της ανεργίας από 7,7% στο 7%.  

 Την ίδια στιγμή – μόνο με δημοσιεύματα σημερινά του ελληνικού τύπου – στην Ελλάδα είχαμε διπλασιασμό της τιμής της βενζίνης, σημαντική μείωση του τζίρου στο λιανεμπόριο κατά 6,3%, ενώ ο πληθωρισμός κοντεύει να αγγίξει το 6% ( τη στιγμή που στην ευρωζώνη τρέχει με 2,4%). Για να μη μιλήσουμε για την ανεργία, τις μειώσεις των μισθών και τόσα άλλα.

Και η απίστευτη ειρωνεία:

Τη στιγμή που οι «σπάταλοι»,  «τεμπέληδες» ή και «κοπρίτες»  - κατά την περίφημη ρήση εγχώριου πολιτικού αμοραλιστή – γνωρίζουν πρωτοφανή επίθεση στα εισοδήματα και δικαιώματά τους.

Την ίδια στιγμή στη Γερμανία τα εισοδήματα αυξάνονται. Οι μισθοί ήταν υψηλότεροι κατά 2,3% το δεύτερο τέταρτο του προηγούμενου έτους σε σχέση με ένα χρόνο νωρίτερα ( στοιχεία από του Finacial Times, 23/11/2011).

 Και η απίστευτη ειρωνεία: η Siemens, η γνωστή αμαρτωλή εταιρεία, που το ελληνικό κράτος δεν την «ακούμπησε» ούτε αυτήν ούτε τους συνενόχους της,  προχώρησε το Νοέμβριο στην ανακοίνωση μπόνους προς τα τοπικά της στελέχη ύψους 1000 ευρώ και σ’ ένα πλάνο αύξησης των μισθών κατά 2,7%.

 Έτσι είναι. Όταν κάποιοι εκμεταλλεύονται τις «μπανανίες» μπορούν να εξασφαλίζουν υπερκέρδη και ορισμένα από αυτά να τα διαθέτουν για μικρή «ικανοποίηση» των δικών τους εργαζομένων.

 Το σημαντικότερο, όμως, που πρέπει να εντοπίσουμε είναι ότι η πολιτική της Γερμανίας και ευρύτερα οι αυστηρές περιοριστικές πολιτικές του Συμφώνου Σταθερότητας οδηγούν στη δημιουργία μιας διπολικής Ευρώπης.

 Σ’ αυτήν του προηγμένου Βορρά με πυρήνα τη Γερμανία και ορισμένες άλλες χώρες και σ’ εκείνην κυρίως του ευρωπαϊκού μεσογειακού Νότου – και όχι μόνο – που θα βρίσκονται σε τελείως διαφορετική ταχύτητα και θα είναι απόλυτα δέσμιες των βουλήσεων των ισχυρών.

Θα μπορούσαμε να αντλήσουμε και άλλα θέματα  από τον κυριακάτικο τύπο. Ίσως, μια άλλη φορά. Μαζί με περισσότερα στοιχεία για τη διαμορφούμενη Ευρώπη των ανισοτήτων και της γερμανικής ηγεμονίας.

 Θέλαμε, όμως, να τονίσουμε ότι στην κατεύθυνση αυτή –του συντριπτικού πλήγματος των δικαιωμάτων των  εργαζομένων – κινούνται εδώ και καιρό, πολύ πριν την εξαγγελία του μνημονίου και οι μεγαλοεκδότες, το πλέγμα ισχύος που διαμορφώνουν οι ιδιοκτήτες των μεγάλων εφημερίδων, των καναλιών, πολύμορφα επιχειρηματικά συμφέροντα,  οι πειθήνιοι μεγαλοδημοσιογράφοι και οι πολιτικοί συνομιλητές τους. Για τους δικούς τους λόγους, για τα δικά τους συμφέροντα. Η ένταση της οικονομικής κρίσης τους έδωσε την ευκαιρία να προωθήσουν μέτρα που και η πιο νοσηρή του ς φαντασία δεν τολμούσε να εκφράσει. Μέσα από ένα καταιγισμό δημοσιευμάτων, τηλεοπτικών ομοβροντιών, πάντα «συνεπείς» στην προσπάθεια δημιουργία φόβου στην κοινή γνώμη και της καλλιέργειας των πιο συντηρητικών αντανακλαστικών.

 Γι’ αυτό πότε πότε είναι χρήσιμη μια … βόλτα στον τύπο, ιδιαίτερα στον κυριακάτικο.

Μόνο που ο υποψιασμένος αναγνώστης πρέπει να αρθρώσει το δικό του λόγο, να δει πίσω από τις γραμμές.

Και να αναζητήσει εναλλακτικές πηγές πληροφόρησης.

Που εν δυνάμει διαμορφώνει  ίδια η κοινωνία των πολιτών. 


Και για να μην ξεχνάμε τι σημαίνει πανεπιστημιακό άσυλο

Αλγερία, Τυνησία, τώρα η Αίγυπτος. Ποιος έχει σειρά;

Οι εικόνες από την εξεγερμένη Αίγυπτο κάνουν το γύρο του κόσμου.

Ο λαός της Αιγύπτου ξεσηκώθηκε αποφασισμένος να ανατρέψει το καθεστώς Μουμπάρακ, ο οποίος βρίσκεται γαντζωμένος στην εξουσία εδώ και 30 χρόνια.

Μια εκατόμβη νεκρών έχει ήδη καταγραφεί.

Ο στρατός βρίσκεται στους δρόμους στα κεντρικά σημεία των πόλεων σε μια προσπάθεια του καθεστώτος να ελέγξει τις εξελίξεις.

Το Κάιρο, η  Αλεξάνδρεια και άλλες πόλεις της Αιγύπτου βρίσκονται στα χέρια των διαδηλωτών πέρα από τα σημεία στρατηγικού ενδιαφέροντος για την κυβέρνηση.

« Η μόνη λύση είναι να ακουστεί ο λαός … το καθεστώς έχει αποτύχει και είναι ανάγκη να τελειώσει»

Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι – ηγέτης της Αιγυπτιακής αντιπολίτευσης

Οι συνήθως υπάκουοι και πειθαρχικοί Αιγύπτιοι έχουν αποβάλει το φόβο μπροστά στο καθεστώς και απαιτούν με δυναμισμό και αποφασιστικότητα την πλήρη ανατροπή του.

Ευρωπαίοι διπλωμάτες αλλά και η Χίλαρυ Κλίντον εξέφρασαν «ανησυχία» για τις εξελίξεις.

Το ζήτημα είναι ότι μια ριζική ανατροπή συντελείται στις χώρες της Βόρειας Αφρικής. Η κατεύθυνση και η συνολική της σημασία θα φανεί σε βάθος του χρόνου.

Η Αίγυπτος, η πολυπληθέστερη αραβική χώρα, βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα στρατηγική θέση. Οι όποιες αλλαγές σ’ αυτήν θα επηρεάσουν τις ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής, στην ανατολική Μεσόγειο αλλά και ευρύτερα.

Το BBC σε ανάλυσή του με τίτλο «Why Egypt matters» σημειώνει ότι η Αίγυπτος έχει ιδιαίτερη σημασία, σε αντίθεση με τη σχετικά αδύναμη Τυνησία, παρόλο που η τελευταία υπήρξε ο καταλύτης των εξελίξεων με το ξέσπασμα των διαδηλώσεων.

Η Αίγυπτος μπορεί να επηρεάσει την κατεύθυνση της πολιτικής των Αραβικών κρατών είτε απέναντι στο Ισραήλ είτε απέναντι στο Ιράν ή σε άλλα μείζονα προβλήματα.

Και μέσα στο πολιτικό κενό που θα δημιουργηθεί αν καταρρεύσει το καθεστώς Μουμπάρακ, ποιος θα επωφεληθεί από το πολιτικό κενό που θα δημιουργηθεί;

Θα είναι ο θεωρούμενος πανίσχυρος αιγυπτιακός στρατός που επιχειρήσει να επιβάλλει μια νέα «σταθερότητα»;

Ή οι διαδηλωτές θα πιέσουν για πιο ριζοσπαστικές αλλαγές;

Ή μήπως – ένα σενάριο που προβάλλει κάπως εφιαλτικό για τους δυτικούς πολιτικούς αναλυτές -  η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η ισλαμική αντιπολιτευτική κίνηση θα αναδειχθεί στην εξουσία;

Ή κάποιοι άλλοι εθνικιστές πολιτικοί σ’ ένα απροσδιόριστο μίγμα με ισλαμιστές, στρατιωτικούς θα αναρριχηθούν μέσα στο δημιουργούμενο χάος;

Και τελικά αυτό θα επηρεάσει αλυσιδωτά την ευρύτερη περιοχή. Τα αυταρχικά αραβικά καθεστώτα θα δεχτούν ισχυρή πίεση. Οι διαδηλωτές και οι δυνάμεις διαμαρτυρίας θα νιώσουν ότι διαθέτουν μια ισχυρή δύναμη και μια αίσθηση «λαϊκής εξουσίας».

Το ιδιαίτερα κρίσιμο ζήτημα όμως είναι οι σχέσεις με το Ισραήλ και η ασταθής ισορροπία που υπάρχει στην περιοχή. Η Αίγυπτος ήταν η πρώτη αραβική χώρα που προχώρησε σε κάποια μορφή ειρήνης με το Ισραήλ από τη δεκαετία του 1970. Η οποιαδήποτε αλλαγή στο καθεστώς θα επηρεάσει εξελίξεις και σ’ αυτά τα ιδιαίτερα κρίσιμα θέματα.

Σε μια δική του ανάλυση ο γαλλικός Monde αναφέρει: « ο αραβικός κόσμος αψηφά το τείχος του φόβου».  Για να συνεχίσει «ένα τείχος κατέρρευσε στην απέναντι ακτή της Μεσογείου.» Ένα αόρατο και απειλητικό τείχος που στηριγμένο στην αυταρχική επιβολή και το φόβο στήριζε μια επισφαλή νομιμότητα των αυταρχικών καθεστώτων της περιοχής. Με τη συστηματική χρήση της βίας, της αστυνομικής ή και στρατιωτικής επιβολής, του συστηματικού κυνηγητού όσων διαμαρτύρονταν και διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους.

Το τείχος του φόβου ράγισε αρχικά στην Τυνησία και το ποτάμι της συσσωρευμένης οργής ξέσπασε ορμητικά στις βιαστικά οργανωμένες διαδηλώσεις  στους δρόμους του Καϊρου, της Αλεξάνδρειας, του Σουέζ. Δημιουργώντας την αίσθηση για αλυσιδωτές αντιδράσεις σ’ όλο τον αραβικό κόσμο, δυτικά και ανατολικά της Αιγύπτου.

Έτσι, λοιπόν, η νότια ακτή της Μεσογείου, ή αλλιώς η βορειοαφρικανική ακτή, συγκλονίζεται από τις εξελίξεις.

Αλγερία, Τυνησία, Αίγυπτος. Ποιος θα έχει σειρά;