Οι … “μικροί” και οι “αδύναμοι” στην εποχή της πανδημίας

 Στα δύσκολα – λένε – φαίνονται οι ‘φίλοι’  και οι  ικανοί ηγέτες, θα λέγαμε, επίσης …

Ή πολλές φορές αποκαλύπτεται η βαθύτερη ουσία των ανθρώπων και των κοινωνιών …

   Μετά τις  εικόνες αποκάλυψης που όλοι έχουμε εισπράξει  από την Ιταλία, την Ισπανία, τώρα τη Γαλλία αλλά και από άλλα μέρη του κόσμου και την παντελή  απουσία οποιασδήποτε αίσθησης αλληλεγγύης από την περίφημη Ευρώπη και ειδικότερα την Ευρωπαϊκή Ένωση   - ναι, ναι αυτή που αποτελούσε μια όαση στο σύγχρονο κόσμο και η οποία εγγυόνταν τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα (!) -  ήρθε και η τελευταία είδηση …

 Μέσα από ένα tweet του προέδρου του Eurogroup, Μάριο Σεντένο, μάθαμε ότι:

  

"Μετά από 16 ώρες συζητήσεων, φτάσαμε κοντά σε συμφωνία, αλλά δεν καταλήξαμε. H συνεδρίαση του Eurogroup, θα συνεχιστεί αύριο. Στόχος μου παραμένει για ένα ισχυρό δίχτυ ασφαλείας για τις επιπτώσεις του covid-19 (για να προστατεύσουμε εργαζόμενους, επιχειρήσεις και χώρες) αλλά και για ένα σημαντικό σχέδιο ανάκαμψης".

  Τι έκπληξη, αλήθεια …

Δεν κατέληξαν σε συμφωνία!

 Για μια ακόμη φορά αυτή η ‘Ευρώπη’ δείχνει  πόσο καχεκτική  κι αδύναμη είναι … Πότε, όμως;

   Όταν πραγματικά  θα πρέπει να αποφασίσει γενναίες ή τολμηρές τομές που θα  στηρίζουν  τους λαούς, τα κοινωνικά τους δικαιώματα – και τώρα πια το ύψιστο δικαίωμα στην υγεία και τη ζωή – εκεί φαίνεται ότι χάνει το μπούσουλα …

 Καινούργιο;

Όχι και τόσο …

Αφού μάλλον στο  DNA αυτής της Ένωσης είναι εγγεγραμμένη εξυπηρέτηση  άλλων συμφερόντων – εκείνων των τραπεζιτών, των μεγάλων πολυεθνικών … Άντε και των πιο ισχυρών κρατών της Ένωσης …

Μικροί, πολύ μικροί, λοιπόν …

Και στα σπουδαία ακόμη πιο μικροί!

Και  στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, τι γίνεται;

Εκεί στην πιο ισχυρή οικονομία του κόσμου και στην ηγέτιδα  υπερδύναμη του παγκόσμιου καπιταλισμού;

Μετά από μια … τρικυμία  στο μυαλό του Προέδρου και της διοίκησης Τραμπ, ανακοινώθηκε ένα κολοσσιαίο (;) πρόγραμμα ύψους τρισεκατομμυρίων δολαρίων για την αντιμετώπιση  των συνεπειών από την επέλαση του κορονοϊού …

Ναι, αλλά πού κατευθύνεται αυτό;

Μάλλον, όχι  σ’ εκείνους που το έχουν περισσότερη ανάγκη …   

Αφού, λίγες μέρες πριν ανακοινώθηκε ότι κατά την τελευταία βδομάδα προστέθηκαν  στις στρατιές των ανέργων άλλοι … 6.6 εκατομμύρια άνθρωποι!

Ενώ τις τελευταίες δύο βδομάδες  ο αριθμός ανέρχεται στα 10 εκατομμύρια!

Η ταχύτητα και η κλίμακα των απωλειών θέσεων εργασίας αυτή την περίοδο δεν έχει προηγούμενο, αφού μέχρι τον περασμένο μήνα, η χειρότερη εβδομάδα για τις αιτήσεις ανεργίας ήταν 695.000 το 1982!

"Αυτό που συνήθως απαιτεί μήνες ή κάποια τρίμηνα για να συμβεί σε μια ύφεση, συμβαίνει τώραμέσα σε λίγες εβδομάδες", δήλωσε η Michelle Meyer, επικεφαλής οικονομολόγος για την Bank of America Merrill Lynch.

Για φανταστείτε …

  Τη στιγμή που πριν από ένα μήνα, οι περισσότεροι προέβλεπαν (;) ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να αποφύγουν μια ύφεση. Σήμερα, με τις επιχειρήσεις να κλείνουν λόγω και της πανδημίας και τις εξαναγκαστικές – κολοσσιαίες - απολύσεις, πολλοί οικονομολόγοι αναμένουν μείωση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος σε τέτοιο βαθμό  που θ’ ανταγωνίζεται τις χειρότερες περιόδους της Μεγάλης Ύφεσης.

Μάλιστα …

  Και μέσα σ’ αυτή την υγειονομική και ανθρωπιστική κρίση οι “ισχυροί” κοιτούν πώς θα επιβιώσουν και θα γίνουν ακόμη ισχυρότεροι.

   Επιδιώκοντας  να κατακτήσουν πλεονεκτικότερες θέσεις  στον παγκόσμιο ανταγωνισμό  και στη νέα δομή ισχύος  που θα παρουσιαστεί την επαύριο της πανδημίας.

   Εξασφαλίζοντας πχ ηγεμονική θέση  στις  δικές τους φαρμακευτικές βιομηχανίες  στο ράλι  πωλήσεων  φαρμάκων, εμβολίων και άλλων προϊόντων  …

  Σημασία, βέβαια, έχει και  πού θα βρεθούν  οι θεωρητικά και πρακτικά “αδύναμοι”   - οι άνθρωποι που πλήττονται  άμεσα από τις συνέπειες της πρωτοφανούς κρίσης  και θα καλεστούν και στη συνέχεια να ζήσουν σε  απίστευτα σκληρές συνθήκες.

 Οπότε, τα μεγάλα λόγια  περί “ατομικής ευθύνης”  και “αλληλεγγύης”, ίσως, αποκτήσουν  ένα άλλο νόημα  στον κόσμο που θα αναδυθεί – ή  και που τώρα αναδύεται – μέσα από  τις εφιαλτικές εικόνες  που καθημερινά βιώνουμε …

 Όπου, η αλληλεγγύη  πρέπει να είναι ισχυρή  και αποτελεσματική …

Η αλληλεγγύη ΜΑΣ … όλων εκείνων  που μοιράζονται και  στηρίζουν  τον ανθρώπινο πόνο ..

Και πάνω απ’ όλα την αξία της ίδιας της ζωής …

Απέναντι ΤΟΥΣ …  

Απέναντι σ’ όλους εκείνους  που ιδιοποιούνται ή εμπορεύονται τον ανθρώπινο πόνο, θεωρώντας ότι η  ζωή … η ζωή μας, τους ανήκει κατ’ αποκλειστικότητα …

Νέα συγκέντρωση μαθητών και φοιτητών μπροστά στο Υπουργείο Παιδείας

Μαχητική και μαζική συγκέντρωση πραγματοποίησαν μαθητές κυρίως Λυκείων του Πειραιά έξω από το Υπουργείο Παιδείας.

Αυτή τη φορά υπήρχε και παρουσία φοιτητών από ορισμένες σχολές.


Η  συμμετοχή των μαθητών ήταν εντυπωσιακή, ο ενθουσιασμός και το πάθος τους μεγάλο.

Βέβαια, για μια ακόμη φορά η στάση του Υπουργού και του υπουργείου ήταν η ... γνωστή.

Ο Υπουργός έλαμψε δια της απουσίας του (ήταν κάπου στους ... Άγιους Τόπους! Εξού και διάφορα σκωπτικά συνθήματα ή μαντινάδες που ακούστηκαν από τους πάντα ευρηματικούς μαθητές).

Τελικά πάλι υπήρξε συνάντηση με κάποιους "υπηρεσιακούς παράγοντες" που "υποσχέθηκαν ότι οι επαναληπτικές μάλλον θα πραγματοποιηθούν αλλά  τον ... Σεπτέμβρη.

Η αγανάκτηση των μαθητών ήταν εύλογη και μεγάλη.

Και όλοι έδωσαν τη διαβεβαίωση 'ότι δεν εφησυχάζουν αλλά θα συνεχίσουν με διάφορους τρόπους τον αγώνα τους μέχρι την τελική δικαίωση.

Η κινητοποίηση των μαθητών του Πειραιά για την επαναφορά των επαναληπτικών εξετάσεων στις Πανελλαδικές

Με δυναμικό τρόπο οι μαθητές του Πειραιά - με πρωτοβουλία κυρίως των λυκείων του Κερατσινίου, Δραπετσώνας και Περάματος - διεκδίκησαν αυτή τη βδομάδα το δίκαιο αίτημα για επαναφορά των επαναληπτικών πανελλαδικών εξετάσεων.

Τις οποίες με ένα απόλυτα κυνικό τρόπο το Υπουργείο Παιδείας  είχε πρόσφατα καταργήσει στο όνομα της ελαχιστοποίησης του κόστους (!).

Την ίδια στιγμή που βρίθουν οι καταγγελίες για τις χαριστικές αυξήσεις στους μισθούς και απολαβές υψηλόβαθμων κυβερνητικών στελεχών που φθάνουν στο ύψος πολλών δεκάδων και εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ.

Η αρχή έγινε με καταλήψεις σε σχολεία του Κερατσινίου και με μια  δυναμική πορεία στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Πειραιά την Τρίτη - 8/3/2017.

Ακολούθησε η εξίσου μαχητική παρουσία και συγκέντρωση την Παρασκευή έξω από το Υπουργείο Παιδείας.

Ποια ήταν η στάση του Υπουργού Παιδείας;

Μα ... η  "συνηθισμένη" ...

Αυτή που τόσα χρόνια οι αλαζονικοί εκπρόσωποι της εκάστοτε εξουσίας κρατούν απέναντι στα αιτήματα και τις διεκδικήσεις των νέων ανθρώπων (και όχι μόνο) ...

Μπορείτε  να την αντιληφθείτε ανάγλυφα μέσα από την ανακοίνωση - καταγγελία των ίδιων των μαθητών.

"Εμείς οι μαθητές γενικών και επαγγελματικών λυκείων Κερατσινίου – Δραπετσώνας, Περάματος, Πειραιά αλλά και της ευρύτερης Αττικής καταγγέλλουμε και γνωστοποιούμε την ανάρμοστη συμπεριφορά του Υπουργείου Παιδείας.

Αναλυτικότερα, ήδη από την Τρίτη 7/3, γνωστοποιήσαμε  μέσω της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Πειραιά, στο προαναφερθέν Υπουργείο , με έγγραφό μας, την μεγάλη μαθητική πορεία που σημειώθηκε την Παρασκευή 10/3 με στόχο την εύρεση απαντήσεων και δέσμευση των αρμοδίων για ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων μας: της άμεσης επαναφοράς των επαναληπτικών πανελλαδικών εξετάσεων (για Γενικά και Επαγγελματικά Λύκεια) , αλλά και της αλλαγής των ενδοσχολικών εξετάσεων ώστε αυτές να μην βρίσκονται πριν τις πανελλαδικές.

Με έκπληξη ανακαλύψαμε πως ο αρμόδιος υπουργός , υφυπουργός , ακόμα και ο γενικός γραμματέας , έλειπαν… Επιπροσθέτως,  παρά την απαίτηση της αντιπροσωπείας προέδρων μαθητών δεν επιτράπηκε στους τελευταίους να εισέλθουν ειρηνικά στην αυλή του Υπουργείου! Όταν η αντιπροσωπία μας  συναντήθηκε με μερικούς από τους συμβούλους του Υπουργού, δεν έλαβε καμία συγκεκριμένη απάντηση στα φλέγοντα ζητήματα καθώς κάθε ‘απάντηση΄ στις ερωτήσεις των μαθητών συμπεριλάμβανε μέσα φράσεις όπως : »Εάν και εφόσον»!

Αποκορύφωμα αυτής της αναιδούς συμπεριφοράς ήταν η ειρωνικότατη απάντηση που λάβαμε οταν απαιτήσαμε συνάντηση με τον ίδιο τον Υπουργό , η οποία ήταν : »Τι θέλετε τον υπουργό; Να πιείτε κάφε μαζί του;»

Εμείς οι μαθητές του Πειραιά καλούμε κάθε σχολείο της Αττικής αλλά και της χώρας να συνεχίσει τους αγώνες για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας , όπως θα κάνουμε και εμείς.

ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ!

Τα 15μελή Συμβούλια

Γενικών και Επαγγελματικών Σχολείων

Δήμων Κερατσινίου-Δραπετσώνας, Περάματος και Πειραιά"

  Πέρα από αυτό εμείς θα θέλαμε να καταδικάσουμε και τη στάση των Μέσων ενημέρωσης - παρόλο που στην κινητοποίηση υπήρξαν συνεργεία της ΕΡΤ και του ΑΛΦΑ  στα κεντρικά δελτία αυτών των καναλιών (και φυσικά και των άλλων) δεν περίσσεψε χώρος και χρόνος για την προβολή της φωνής και των αιτημάτων των μαθητών.

Την ίδια στιγμή που παρέλαυναν οι Κασιδιάρηδες, ο Σώρρας και φυσικά όλες οι "επιτυχίες" της "περήφανης διαπραγμάτευσης" και της αξιολόγησης που οδηγούν σε νέα δεσμά και  περικοπές των κοινωνικών δικαιωμάτων. προβάλλονταν εξακολουθητικά στα δελτία ειδήσεων.

Ίσως γιατί βολεύει από τη μια η καλλιέργεια της μοιρολατρίας, της υποταγής, του εφησυχασμού.

Και από την άλλη δεν βολεύει η εικόνα των νέων παιδιών που μ ενθουσιασμό και μαχητικότητα διεκδικούν τα δικαιώματά τους και αγωνίζονται ενάντια στις αδικίες.

Νομίζουμε ότι η απάντηση σε όλα αυτά βρίσκεται μέσα στο μήνυμα των ίδιων των παιδιών.

Κι αυτή είναι η ελπίδα ... 

Τι να κάνουμε στην Ευρώπη; Προτάσεις από την Αριστερά

από τον Μ ...

Κείμενο πολιτικών θέσεων που συνυπογράφουν οι συμμετέχοντες στο Διεθνές Συνέδριο του ΕΔΕΚΟΠ με τίτλο «Η Γαλλία και η Ευρώπη μετά το Brexit».

Για την Ευρώπη οι στιγμές είναι καίριες. Είναι σαφές ότι η Οικονομική και Νομισματική Ένωση έχουν αμετάκλητα αποτύχει, οι οικονομίες της περιφέρειας της Ευρώπης παραμένουν σε σοβαρή κρίση και οι οικονομίες του πυρήνα δεν παρουσιάζουν καμία δυναμική. Το κοινό νόμισμα έχει μετατραπεί σε εργαλείο που επιτρέπει στη Γερμανία να εφαρμόσει μερκαντιλιστικές πολιτικές μέσω του μισθολογικού ντάμπινγκ και -με την υποστήριξη των άλλων οικονομιών του πυρήνα της ΟΝΕ- να υπαγορεύσει «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις», που δημιουργούν οικονομική στασιμότητα, φτώχεια και ανεργία. Οι μεγάλες επιχειρήσεις και οι υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού εκμεταλλεύονται την κρίση για να εντείνουν την επιθετική τους στάση ενάντια στις κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις του εικοστού αιώνα.

Η συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε ότι τόσο η ΕΕ όσο και η ΟΝΕ αποτελούν σημαντικά εμπόδια σε οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής της κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης ατζέντας στην Ευρώπη. Η λιτότητα, ο νεοφιλελευθερισμός και οι πολιτικές ελεύθερου εμπορίου, σε συνδυασμό με την περιφρόνηση των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων για τα στοιχειώδη δικαιώματα και τη δημοκρατία έχουν οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου κρίση νομιμοποίησης της ΕΕ.

Ας αναλογιστούμε τα αποτελέσματα των τριών τελευταίων δημοψηφισμάτων που συνδέονται με ευρωπαϊκά ζητήματα.

Στην Ελλάδα, στις 5 Ιουλίου 2015, μια μεγάλη πλειοψηφία αποφάσισε να απορρίψει τους όρους που συνοδεύουν το τρίτο πακέτο διάσωσης που προτάθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις 23 Ιουνίου 2016, η πλειοψηφία επέλεξε να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση και απαίτησε να αντιστραφεί η διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Στην Ιταλία, στις 4 Δεκεμβρίου 2016, μια ευρεία πλειοψηφία απέρριψε τις αντιδημοκρατικές και υπέρ της αγοράς συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, παρά την ανοιχτή και ομόφωνη υποστήριξη των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, αναγκάζοντας τον φιλοευρωπαϊστή πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι να παραιτηθεί.

Η απόρριψη των ευρωπαϊκών θεσμών δεν ήταν ποτέ σαφέστερη από τους λαούς των κρατών-μελών της ΕΕ. Ο θυμός και η αγανάκτηση των λαϊκών ευρωπαϊκών στρωμάτων διογκώνονται συνεχώς. Δυστυχώς όμως ο κερδισμένος για την ώρα είναι η αυξανόμενη ξενοφοβία, η σκληρή Δεξιά, ακόμη και ο φασισμός. Η Ευρωπαϊκή Αριστερά πληρώνει ακριβά την εσφαλμένη προσκόλλησή της στην ΟΝΕ. Πληρώνει ακόμη το ταμπού της αποφυγής ρήξης με το πλαίσιο διακυβέρνησης της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου και του νεοφιλελεύθερου τρόπου ενσωμάτωσης των κρατών μελών. Για να μην κυριαρχείται το μέλλον της Ευρώπης από το νεοφιλελευθερισμό και τη σκληρή Δεξιά, η απάντηση είναι η απελευθέρωση, σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο, από τον σιδερένιο κλωβό των πολιτικών και των συνθηκών που επιβάλλονται από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Τι θα πρέπει να κάνει η Αριστερά;

Στη βάση των προτάσεων που συζητήθηκαν κατά τη διάρκεια του δεύτερου διεθνούς συνεδρίου του ΕΔΕΚΟΠ και μετά την τελευταία Σύνοδο Κορυφής για ένα Σχέδιο Β στην Ευρώπη, προκύπτει ότι υπάρχουν τρεις βασικοί στόχοι που πρέπει να επιδιώξει σήμερα η Αριστερά στην Ευρώπη:

1. Η κύρια προτεραιότητα είναι να δοθεί ένα τέλος στη λιτότητα και να δημιουργηθούν ποιοτικές θέσεις εργασίας. Αυτός πρέπει να είναι ο πυρήνας της οικονομικής πολιτικής της Αριστεράς. Ωστόσο, δεν θα καταφέρουμε να πείσουμε για την ικανότητά μας να επιτύχουμε αυτό το στόχο, αν δεν παρουσιάσουμε μια συγκεκριμένη στρατηγική που να αντιμετωπίζει τις μεγάλες ανισορροπίες των οικονομιών της Ευρώπης, δημιουργώντας έτσι το έδαφος για έναν οικολογικό και δημοκρατικό μετασχηματισμό του βιομηχανικού και αγροτικού τομέα.

Η αντιμετώπιση των κοινωνικών αναγκών των λαών της Ευρώπης και των οικολογικών προκλήσεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο θα είναι αδύνατη χωρίς μια τέτοια σαφή και εφικτή στρατηγική. Πάνω απ ‘όλα, χρειαζόμαστε μαζικές δημόσιες επενδύσεις για να τονώσουμε τη ζήτηση και να ανακτήσουμε τον έλεγχο των επιχειρήσεων και των τραπεζών. Αυτή θα είναι η βάση πάνω στην οποία θα ανοικοδομηθεί μια διευρυμένη κοινωνική πρόνοια και θα αντιμετωπιστούν οι εισοδηματικές και περιουσιακές ανισότητες.

2. Ριζοσπαστική πολιτική είναι αδύνατη χωρίς νομισματική κυριαρχία. Ο ζουρλομανδύας των ευρωπαϊκών συνθηκών και οδηγιών, καθώς και οι μηχανισμοί της ΟΝΕ έχουν φτιαχτεί για να αποκλείσουν κάθε άλλη στρατηγική πέραν της λιτότητας και της φιλελευθεροποίησης. Για να δώσουμε τέλος στη λιτότητα είναι απαραίτητο να ανακτήσουμε τον δημοκρατικό έλεγχο στη δημιουργία του χρήματος και στις τράπεζες. Κάθε Αριστερή κυβέρνηση θα πρέπει να ξεκινά με ανυπακοή προς τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες, να προετοιμάζεται για αντιπαράθεση διαρκείας με τις ευρωπαϊκές αρχές, και παράλληλα θα πρέπει να αναπτύσσει μια ολοκληρωμένη οικονομική στρατηγική προκειμένου να διαχειριστεί τη σύγκρουση.

Η Αριστερά θα πρέπει να προετοιμαστεί για τη δημιουργία νέων νομισμάτων και δεν θα πρέπει να φοβάται να απαιτήσει διαγραφή του δημοσίου χρέους όταν μια τέτοια διαγραφή είναι πολιτικά θεμιτή και οικονομικά αναγκαία. Θα πρέπει να προτείνει την εθνικοποίηση και κοινωνικοποίηση των τραπεζών προκειμένου να ανακτήσει τον δημοκρατικό έλεγχο της οικονομίας. Θα πρέπει επίσης να προτείνει ένα νέο πλαίσιο για τον έλεγχο των ροών κεφαλαίου σε όλη την Ευρώπη, αλλά και για την αμοιβαία διαχείριση των συναλλαγματικών ισοτιμιών, καθώς και των εμπορικών πλεονασμάτων και ελλειμμάτων μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών.

Πρόκειται για μέτρα απολύτως εφικτά, τα οποία η Αριστερά θα πρέπει να επιδιώξει με αυτοπεποίθηση. Το πλέον σημαντικό είναι να αναπτύξει μια στρατηγική η οποία θα δώσει ένα τέλος στη λιτότητα και θα ενισχύσει την αλληλεγγύη μεταξύ των κινημάτων σε κάθε χώρα, ενώ θα ριζώσει ταυτόχρονα στο εθνικό πλαίσιο κάθε χώρας και θα προτείνει εναλλακτικές λύσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Αν δεν είμαστε έτοιμοι να κάνουμε αυτά τα βήματα, στη βάση της εθνικής πραγματικοτήτας σε κάθε χώρα και με την υποστήριξη μιας συμμαχίας Αριστερών δυνάμεων σε κάθε χώρα, θα είναι αδύνατο να ξεφύγουμε από τη λιτότητα και το νεοφιλελευθερισμό.

3. Η ριζοσπαστική οικονομική πολιτική είναι επίσης άρρηκτα συνδεδεμένη με το αίτημα για λαϊκή κυριαρχία και δημοκρατία. Οι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν υπήρξαν ποτέ δημοκρατικοί και δεν σχεδιάστηκαν ποτέ για να υπηρετήσουν τους λαούς της Ευρώπης. Είναι μέρος ενός πολιτικού μηχανισμού που σχεδιάστηκε για να εφαρμόσει μια οικονομική τάξη πραγμάτων που ευνοεί τις πολυεθνικές εταιρίες, τη συστηματική ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών και άλλων δημόσιων περιουσιακών στοιχείων, καθώς και τη διάβρωση της κοινωνικής πρόνοιας.

Το νεοφιλελεύθερο καθεστώς ελεύθερου εμπορίου που προωθείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση καθιστά αδύνατη οποιουδήποτε είδους λαϊκή κυριαρχία. Είναι απαραίτητο να σπάσουν οι συμφωνίες και συνθήκες ελεύθερου εμπορίου που έχουν αναπτυχθεί και επιβληθεί στις ευρωπαϊκές χώρες. Η απόρριψη της ΟΝΕ και η άρνηση εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων οδηγιών και συνθηκών είναι αναγκαία μέσα για την εφαρμογή προοδευτικών οικονομικών πολιτικών και την ανάκτηση του δημοκρατικού ελέγχου.

Είναι επίσης αναγκαία μέτρα για την ανάπτυξη της νέας πολιτικής συνεργασίας που χρειαζόμαστε στην Ευρώπη στη βάση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της διεθνούς αλληλεγγύης, της δημοκρατίας και της βιωσιμότητας του περιβάλλοντος. Είναι απαραίτητο να δρομολογήσουμε τις αναγκαίες διαδικασίες για την οικοδόμηση αυθεντικά δημοκρατικού πολιτικού καθεστώτος. Θα πρέπει επίσης να ενθαρρύνουμε τη λαϊκή αυτοοργάνωση και κινητοποίηση.

Τα σύννεφα μαζεύονται πάνω από την Ευρώπη. Υπάρχει ακόμα χρόνος για την Αριστερά να διαμορφώσει τις εξελίξεις, υπό την προϋπόθεση ότι θα ανακτήσει το πολιτικό θάρρος της. Η Αριστερά θα πρέπει να ανανεώσει και να ενισχύσει τις προτάσεις της για την οικονομία, την κοινωνία και την πολιτική. Θα πρέπει να θυμηθεί ότι η δύναμή της προέρχεται από την προάσπιση της δημοκρατίας, της λαϊκής κυριαρχίας και των συμφερόντων των εργαζομένων και των καταπιεσμένων. Και θα πρέπει να προετοιμαστεί για ριζική ρήξη με το νεοφιλελεύθερο ζουρλομανδύα που επιβάλλουν οι Συνθήκες της ΕΕ και η ΟΝΕ.

---

Το δεύτερο διεθνές συνέδριο του ΕΔΕΚΟΠ, «Η Γαλλία και η Ευρώπη μετά το Brexit», πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στις 2 και 3 Δεκεμβρίου 2016

---

Υπογράφουν οι:

Josep Maria Antentas (Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, Ισπανία)
Jeanne Chevalier (Parti de gauche, εκπρόσωπος οικονομικών θεμάτων, Γαλλία)
Eric Coquerel (Parti de Gauche, Συμπρόεδρος, Γαλλία)
Alexis Cukier (Ensemble!, Εθνική Επιτροπή, Γαλλία)
Fabio De Masi (Ευρωβουλευτής, Die Linke, Γερμανία)
Sergi Cutillas (Οικονομολόγος Ερευνητής στο Ekona Research Center, μέλος της Πλατφόρμας των Πολιτών για τον Λογιστικό Έλεγχο του Χρέους, Ισπανία)
Cédric Durand (Ανώτερος Λέκτορας Οικονομικών στο University Paris XIII, Γαλλία)
Guillaume Etiévant (Parti de gauche, πρώην εκπρόσωπος οικονομικών θεμάτων, Γαλλία)
Stefano Fassina (Βουλευτής και πρώην Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών, Sinistra Italiana, Ιταλία)
Heiner Flassbeck (Επίτιμος καθηγητής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, Γερμανία)
Κωνσταντίνος Γαβριηλίδης (Περιφερειακός Σύμβουλος και μέλος της Οικονομικής Επιτροπής της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας)
Marlène Grangé (Ensemble!, Γαλλία)
Sabina Issehnane (Ανώτερη Λέκτορας Οικονομικών στο University of Rennes 2, Γαλλία)
Κώστας Λαπαβίτσας (Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και πρώην Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Ελλάδα)
Moreno Pasquinelli (Programma 101, Ιταλία)
Jean-François Pellissier (Ensemble!, κομματικός εκπρόσωπος, Γαλλία)
Laura Raim (Ανεξάρτητη Δημοσιογράφος, Γαλλία)
Patrick Saurin (Εκπρόσωπος του Sud BPCE, CADTM, Γαλλία)
Eric Toussaint (Εκπρόσωπος του CADTM International, Βέλγιο)
Aurélie Trouvé (Ανώτερη Λέκτορας Οικονομικών, Agrosup Dijon, Γαλλία)
Miguel Urbán (Ευρωβουλευτής, Podemos, Ισπανία)
Christophe Ventura (Ερευνητής Διεθνών Σχέσεων, μέλος του Chapitre 2, Γαλλία)
Frédéric Viale (Διδάκτωρ Νομικής, μέλος του Chapitre 2, Γαλλία)
Sébastien Villemot (Οικονομολόγος στο OFCE, Γαλλία)
Γρηγόρης Ζαρωτιάδης (Αναπληρωτής Καθηγητής στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ελλάδα)

Οικογένεια Φύσσα: Επιχειρείται ξεδιάντροπο ξέπλυμα του φασισμού

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

Για μία ακόμη φορά, έγινε σαφές σε όλους τους δημοκρατικούς ανθρώπους, ότι η κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει τίποτα από το πολιτικό σκηνικό το οποίο διαμορφώνουν συγκεκριμένα συμφέροντα.

Η δίκη, η οποία ξεκίνησε στις 20 Απριλίου 2015, έχει καταδείξει μέχρι σήμερα με απόλυτη ευκρίνεια την δράση της εγκληματικής οργάνωσης επί 30 χρόνια τώρα. Η δράση αυτή, η οποία ενισχύθηκε από την ανοχή του κράτους, της Αστυνομίας και άλλων συγκεκριμένων παραγόντων, είχε αποτυπωθεί στην πληθώρα των δικαστικών αποφάσεων για τα διάφορα εγκλήματα των στελεχών αυτής της οργάνωσης, αλλά η μεγάλη διαφορά είναι ότι επιτέλους είναι κατηγορούμενη και η ηγεσία της, δηλαδή οι άνθρωποι που διευθύνουν, διατάζουν και κατευθύνουν την εγκληματική οργάνωση αυτή.

Προφανώς αυτό κάποιους ενοχλεί και για τον λόγο αυτό παρατηρούμε ότι στη πολιτική σκηνή επιχειρείται ένα ξεδιάντροπο ξέπλυμα του φασισμού και των ηττημένων του 1945, αφού σύμφωνα και με την ομολογία του αρχηγού της εγκληματικής οργάνωσης, οι Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών ναζί, είναι οι «παππούδες» και οι «πατεράδες» των χρυσαυγιτών, οι πρόγονοί τους ιδεολογικά, και ενίοτε κυριολεκτικά.

Οι πρόσφατες εμφανίσεις κυβερνητικών στελεχών αγκαλιά με νεοναζί βουλευτές, αλλά και δηλώσεις, προσβάλλουν την μνήμη των νεκρών και των υπολοίπων θυμάτων του φασισμού, νομιμοποιώντας ουσιαστικά τη δράση των ταγμάτων εφόδου και προτάσσοντας την λογική του «περασμένα, ξεχασμένα».

Για μας που μείναμε πίσω, και για τη μνήμη των δικών μας προγόνων, τίποτα δεν πέρασε, τίποτα δεν θα ξεχαστεί. Στον αγώνα κατά του φασισμού οι πολίτες είμαστε μόνοι.

Όποιοι πιστεύουν ότι οι θιασώτες του φασισμού και των νεοναζιστικών μορφωμάτων μπορούν να εκδημοκρατισθούν, είναι πολιτικά αφελείς και επικίνδυνα ανιστόρητοι, είτε σε συνδυασμό με αυτά, εξυπηρετούν συγκεκριμένες σκοπιμότητες.

Μπορεί ο φασισμός να μην είναι γονιδιακός, η ρήξη όμως μαζί του είναι η μόνη λύση, όπως η μάχη του σώματος απέναντι στον καρκίνο».

από τον Μ ...

Χωρίς ελπίδα οι Έλληνες μπροστά στο 2017 - ευρήματα σοκ έρευνας της MRB

Ανησυχία, φόβος, οργή και ντροπή είναι οι λέξεις που εκφράζουν σήμερα, ενόψει της νέας χρονιάς, τον Έλληνα πολίτη, που δίνει πλέον μεγάλο βάρος στην ανάπτυξη και αισθάνεται μεγάλη ανασφάλεια για την εργασία του.

Οι Έλληνες υποδέχονται το νέο έτος με μεγάλη απογοήτευση και απαισιοδοξία και με πολύ χαμηλές προσδοκίες, όπως προκύπτει από το «Βαρόμετρο», που δημοσιεύει για δεύτερη χρονιά η Realnews σε συνεργασία με την MRB. 

Το 63,1% των πολιτών αισθάνεται ενόψει της νέας χρονιάς ανησυχία, το 47,9% φόβο, το 29,7% οργή και το 24,3% ντροπή, ενώ το 12% το εκφράζει το συναίσθημα της ελπίδας, το 1,6% η αυτοπεποίθηση, το 1,2% η περηφάνια και το 0,7% η σιγουριά. Μέσα σε έναν χρόνο οι Ελληνες εμφανίζονται πολύ πιο απαισιόδοξοι, καθώς πέρυσι τον Δεκέμβριο, σύμφωνα με την αντίστοιχη δημοσκόπηση της «R», ανησυχία ένιωθε το 42,8%, οργή το 32,4% και φόβο το 18,8%, ενώ ελπίδα το 24,4%. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι ελπίδα αισθάνονται κυρίως οι ψηφοφόροι των κομμάτων της συγκυβέρνησης και συγκεκριμένα το 24,4% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και το 13,5% των ψηφοφόρων των ΑΝΕΛ και ακολουθούν με... 7% οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας. Και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, όμως, αισθάνονται ανησυχία (63,1% και 66,7% αντίστοιχα), φόβο (42,6% και 43,1%), οργή (23,6% και 26,2%) και ντροπή (17,6% και 29,3%). 

Ανησυχία αισθάνονται περισσότερο οι γυναίκες (65,7%) έναντι των ανδρών (60,4%), οι ηλικίες 55-64 ετών (65,4%) και 35-44 ετών (64,9%), καθώς και οι κάτοικοι των Αθηνών (62,6%) έναντι της Θεσσαλονίκης (57,9%). 

Φόβο αισθάνονται περισσότερο οι ηλικίες 65 ετών και άνω (52,3%), ενώ οργή οι ηλικίες 25-34 ετών (37%) και 35-44 (31,3%).

Ο δείκτης αισιοδοξίας συγκρίνεται μόνο με την περίοδο του 2012 και των αρχών του 2015, καθώς το 81,2% των ερωτηθέντων εκτιμά ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας θα χειροτερέψει σημαντικά και το 77,7% ότι κάτι αντίστοιχο θα συμβεί και με την προσωπική οικονομική κατάσταση του καθενός.

Περίεργο ατύχημα με τουρκικό πλοίο στην Κω – 100 μ. από την ακτή!

Το πλοίο «ALCATRAS» με σημαία Τουρκίας προσάραξε χθες το πρωί σε αβαθή νερά στη νήσο Κω και σε απόσταση περίπου 100m από την ακτή, με αποτέλεσμα να ξυπνήσουν μνήμες… Ιμίων, καθώς τις ίδιες μέρες τον Δεκέμβρη του 1995, είχε συμβεί ανάλογο περιστατικό με τουρκικό πλοίο που οδήγησε στην κρίση, στο τέλος Ιανουαρίου του 1996. 

Σύμφωνα με δήλωση του πλοιάρχου, στο πλοίο, το οποίο είχε αποπλεύσει από το λιμένα Τούζλα της Τουρκίας με προορισμό το λιμένα Αττάλειας της Τουρκίας μεταφέροντας τεχνικό εξοπλισμό, επιβαίνουν συνολικά πέντε αλλοδαποί μέλη πληρώματος, καλά στην υγεία τους, ενώ αιτία της προσάραξης είναι βλάβη πηδαλίου.

Από το περιστατικό προκλήθηκε ελεγχόμενη εισροή υδάτων στην πρύμνη του πλοίου, ενώ περιπολικό σκάφος του Λιμενικού και Ρ/Κ κατευθύνθηκαν στο σημείο προς παροχή συνδρομής, η οποία όμως δεν κατέστη δυνατή, λόγω των καιρικών συνθηκών. Αυτή είναι η κυβερνητική εκδοχή. 

Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, που προέρχεται από την Κω, ο πλοίαρχος απέρριψε κάθε βοήθεια από την Ελλάδα. Το ”ALCATRAS” παραμένει προσαραγμένο χωρίς να έχει παρατηρηθεί θαλάσσια ρύπανση. 

Στην ανακοίνωση του υπουργείου Ναυτιλίας αναφέρονται τα εξής: 

Προσάραξη πλοίου ”ALCATRAS” ξένης σημαίας στην Κω: Ενημερώθηκε η Λιμενική Αρχή Κω, πρωινές ώρες σήμερα, για την ύπαρξη σε δυσχερή θέση σκάφους, στη θαλάσσια περιοχή πλησίον Άκρας Σκανδαρίου ν. Κω. 

Στην ανωτέρω περιοχή έσπευσαν στελέχη Λ.Σ.-ΕΛ.ΑΚΤ. όπου διαπίστωσαν ότι το φερόμενο ως καταδυτικό πλοίο ”ALCATRAS” σημαίας Τουρκίας, είχε προσαράξει σε αβαθή και συγκεκριμένα σε απόσταση περίπου 100m από την ακτή Λάμπης. 

Σύμφωνα με δήλωση Πλοιάρχου, στο ως άνω πλοίο, το οποίο είχε αποπλεύσει από το λιμένα Τούζλα Τουρκίας με προορισμό το λιμένα Αττάλειας Τουρκίας μεταφέροντας τεχνικό εξοπλισμό, επιβαίνουν συνολικά πέντε (05) αλλοδαποί μέλη πληρώματος, καλά στην υγεία τους, ενώ αιτία της προσάραξης είναι βλάβη πηδαλίου. 

Από το περιστατικό προκλήθηκε ελεγχόμενη εισροή υδάτων στην πρύμνη του πλοίου, ενώ περιπολικό σκάφος Λ.Σ.-ΕΛ.ΑΚΤ. και Ρ/Κ ”ΠΑΝΑΓΙΑ ΦΑΝΕΡ” Ν.Π. 8481 με επιβαίνων στέλεχος Λ.Σ.-ΕΛ.ΑΚΤ., κατευθύνθηκαν στο σημείο προς παροχή συνδρομής, η οποία όμως λόγω των τοπικών δυσμενών καιρικών συνθηκών, δεν κατέστη δυνατή. 

Το ”ALCATRAS” παραμένει προσαραγμένο χωρίς να έχει παρατηρηθεί θαλάσσια ρύπανση, ενώ εξελίξεις θα γνωστοποιηθούν με νεότερο Δελτίο Τύπου.

Φυσικά, με την Τουρκία και ειδικότερα σε περίοδο Ερντογάν με τις γνωστές διακηρύξεις για  τα "σύνορα της καρδιάς" του και την αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάνης - κανείς δεν μπορεί να θεωρεί "απλό" οποιοδήποτε περιστατικό.

Πολύ περισσότερο όταν παραπέμπει αναλογικά στο θλιβερό περιστατικό των Ιμίων 21 χρόνια πριν.

Από την άλλη, από το ΓΕΕΘΑ η υπόθεση του τουρκικού πλοίου που έχει «κολλήσει» στην Αμμόγλωσσα της Κω, αντιμετωπίζεται με ψυχραιμία. 

Πηγές μεταδίδουν ένα κλίμα εφησυχασμού και επισημαίνουν ότι όλα είναι υπό έλεγχο και ο Τούρκος καπετάνιος εμφανίζεται απολύτως συνεργάσιμος. 

Σύμφωνα με το militaire.gr το πλοίο μεταφέρει αντιπυραυλικό σύστημα που προορίζεται για τις φρεγάτες του τουρκικού ναυτικού.

Η πρώτη φωτογραφία δείχνει ότι όλη η πορεία του τουρκικού πλοίου, πριν πλησιάσει την Κω και προσαράξει, είναι σχεδόν όλη μέσα στα τουρκικά χωρικά ύδατα.

Στην δεύτερη φωτογραφία που το Alcatras βρίσκεται λίγο πριν το σημείο της προσάραξης του, έχει πορεία 158 και ταχύτητα 8,9 κόμβους.

Έχει "ξεφύγει" εντελώς από την πορεία του (όπου και να ήταν ο προορισμός του), δεν έχει δείξει να έχει βλάβη πηδαλίου, (αφού όλη η προηγούμενη πορεία και ταχύτητα του είναι σταθερή προς το σημείο προσάραξης του), διότι αν είχε βλάβη πηδαλίου θα είχε κάνει νωρίτερα κρατεί τις μηχανές του και θα είχε ζητήσει βοήθεια.

Ένας "νέος" πλανητάρχης..

του Μ ...

 Στις 9 Νοεμβρίου 2016, είναι η επέτειος των 27 χρόνων από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989. Σε μια από τις φάρσες της ιστορίας, είναι και η μέρα που με την αδιαπραγμάτευτη επικράτηση του Τραμπ στις Αμερικανικές Προεδρικές Εκλογές, προαναγγέλλεται το χτίσιμο του Τείχους των Αμερικανικών Συνόρων. Αν αυτό το τείχος θα χτιστεί με τούβλα και μπετόν ή απλά με μίσος, ρατσισμό και μισογυνισμό έχει μικρή μάλλον σημασία.

 Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι στη Μέση Ανατολή που στηρίζονται από τη βιομηχανία των όπλων και την επιθυμία γεωπολιτικού ελέγχου στο νέο- ψυχροπολεμικό κλίμα που παγιώθηκε με την κυριαρχία του (επίσης καπιταλιστή για να μην ξεχνιόμαστε) Πούτιν στη Ρωσία, η ευθεία επίθεση στην εργατική τάξη με την περαιτέρω καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και κοινωνικών δικαιωμάτων όπως η υγεία και η παιδεία προς όφελος των ολιγαρχών – που άλλωστε στηρίζουν με εκατομμύρια δολάρια τους υποψηφίους – και η μετατροπή της Αμερικής σε ένα Οργουελιανό κράτος- κάμερα όπου κάθε «ύποπτη» κίνηση, όπως ένα πάρτυ μασκέ, βρίσκονται υπό το βλέμμα του Μεγάλου Αδελφού δεν πρόκειται να αλλάξουν, όποιος κι αν κοιμάται στον δεύτερο όροφο του Λευκού Οίκου. Αυτή είναι η συνέχεια του κράτους.

 Ο ρατσισμός, η ισλαμοφοβία, ο μισογυνισμός, η ομοφοβία και η ρητορική μίσους νομιμοποιούνται και ο προνομιούχος λευκός ετεροφυλόφιλος χριστιανός άντρας παίρνει πάλι τα ηνία, που είχαν στιγμιαία απειληθεί με αυτές τις κουζουλάδες περί μειονοτήτων, ισότητας των φύλων και δικαιωματικού ακτιβισμού. Οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν κινηθεί μέχρι σήμερα με μια αφοσίωση στους πλούσιους και τον επιχειρηματικό τομέα και έτσι δεν μπορούν να ελπίζουν ότι θα πάρουν ψήφους για τα πραγματικά προγράμματά τους, και έχουν προχωρήσει στην κινητοποίηση ενός μέρους του πληθυσμού που ήταν πάντα εκεί, αλλά όχι ως μια οργανωμένη πολιτική δύναμη συνασπισμών.

 Ευαγγελιστές, τοπικιστές, ρατσιστές και τα θύματα από τις μορφές της παγκοσμιοποίησης που έχουν σχεδιαστεί για να βάλουν τους εργαζόμενους από όλο τον κόσμο να ανταγωνίζονται μεταξύ τους, προστατεύοντας ταυτόχρονα τους προνομιούχους και υπονομεύοντας τα νομικά και άλλα μέτρα που έδιναν στους εργαζόμενους κάποια προστασία, καθώς και με τρόπους που να επηρεάζουν τη λήψη αποφάσεων στους στενά συνδεδεμένους δημόσιους και ιδιωτικούς τομείς, ιδίως μέσω αποδοτικών εργατικών συνδικάτων.

 Παρά το γεγονός ότι η περσόνα του Ντόναλντ Τραμπ ξυπνά σε ολόκληρο τον πλανήτη αληθινό φόβο για τα σκοτεινά πολιτικά τέρατα που μπορεί να δημιουργήσουν οι ΗΠΑ, ο ίδιος απέχει από τις οπισθοδρομικές αξίες των γελαδάρηδων του Τέξας. Για την ακρίβεια είναι πιο Νεοϋορκέζος από τους περισσότερους πολιτικούς του αντιπάλους. Έχοντας κληρονομήσει από τον πατέρα του μια επιχειρηματική αυτοκρατορία αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων (σε σημερινές τιμές), βρέθηκε από πολύ μικρή ηλικία στα ίδια σαλόνια όπου έπιναν τα ποτά τους ορισμένοι από τους ανθρώπους που τώρα δηλώνουν ορκισμένοι εχθροί του.

 Όπως εξηγούσε πριν από μερικούς μήνες η ηλεκτρονική έκδοση 'Ιντερσεπτ «τον Ντόναλντ Τραμπ δεν τον γνωρίσαμε από κάποιο newsletter της Κου Κλουξ Κλαν, αλλά από τα περιοδικά TIME και Esquire. Την πρώτη του τηλεοπτική εκπομπή δεν την παρουσίασε το κανάλι της Βαπτιστικής Εκκλησίας του Ουέστμπορο (γνωστή για το κήρυγμα μίσους εναντίον των Εβραίων και των γκέι), αλλά το δίκτυο NBC. Τον δημιούργησαν άνθρωποι που θαύμαζαν τον Αντι Γουόρχολ και όχι τον (ακροδεξιό τηλε-ευαγγελιστή) Τζέρι Φάλγουελ».

 Ήταν λοιπόν η λεγόμενη «φιλελεύθερη» Αμερική που σαν άλλος Φρανκενστάιν θα δημιουργούσε το τέρας που ακούει στο όνομα Ντόναλντ Τραμπ. Η ίδια δηλαδή Αμερική που δημιούργησε και την Κλίντον. Η Κλίντον και ο Τραμπ δεν αποτελούν τις διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος αλλά την ίδια όψη.

Ένας απερχόμενος πλανητάρχης...

του Μ ...

 O Ομπάμα πραγματοποίησε περισσότερους πολέμους ακόμη και από τον Τζορτζ Μπους βομβαρδίζοντας περιοχές στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, την Υεμένη, τη Σομαλία, τη Λιβύη και τη Συρία. Αθροιστικά, στην οκταετία του, ξόδεψε 816 δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από τον Μπους για να διατηρεί μονάδες ειδικών επιχειρήσεων σε 133 χώρες – δηλαδή στο 70% του πλανήτη.

 Παράλληλα τελειοποίησε τις μεθόδους εξόντωσης αμάχων με drones επιτρέποντας σε πιλότους που ζουν στις ΗΠΑ να αφανίζουν ολόκληρες οικογένειες στο Αφγανιστάν. Ο στρατός του Ομπάμα σκότωσε περίπου 4.700 ανθρώπους με drones σε σχέση με τους 2.996 πολίτες που σκοτώθηκαν την 11η Σεπτεμβρίου. Κλιμάκωσε την αντιπαράθεση με τη Ρωσία και την Κίνα και ενορχήστρωσε την ανατροπή της κυβέρνησης στην Ουκρανία. Η επέκταση των πολεμικών επιχειρήσεων επί προεδρίας Ομπάμα αντικατοπτρίζεται στη γιγάντωση του πολεμικού προϋπολογισμού των ΗΠΑ που φέτος έφτασε τα 608 δισεκατομμύρια δολάρια.

 Οι δύο υψηλότεροι «αμυντικοί» προϋπολογισμοί του 21ου αιώνα φέρουν την υπογραφή του απερχόμενου προέδρου, ο οποίος στα οκτώ χρόνια της προεδρίας του δαπάνησε 816 δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από την οκταετία του Τζορτζ Μπους (παρά το γεγονός ότι ο τελευταίος κλήθηκε να διαχειριστεί τη μετά την 11η Σεπτεμβρίου εποχή). Χάρη στην αναλογική αύξηση των εναέριων βομβαρδισμών, ο Ομπάμα κατάφερε να κρατήσει μία και μόνον από τις προεκλογικές του υποσχέσεις: να μειώσει δραστικά τον αριθμό των Αμερικανών στρατιωτών που σκοτώνονται σε πολεμικές επιχειρήσεις.

 Επανέφερε την πολιτική ενίσχυσης τζιχαντιστών, που ακολουθούσαν οι ΗΠΑ τη δεκαετία του 80, ενισχύοντας την τρομοκρατία όχι μόνο στην ευρύτερη Μέση Ανατολή αλλά και στην καρδιά της Ευρώπης. Τα χρήματα που προσέφερε μαζί με τη Γαλλία σε εξτρεμιστές στη Λιβύη δημιούργησαν ομάδες ενόπλων (οι οποίες τελικά συνενώθηκαν στον ISIS) που σπέρνουν το θάνατο από το Μάλι μέχρι τη Συρία και το Ιράκ.

 Συνέχισε να ενισχύει οικονομικά το Ισραήλ που πραγματοποιεί μια αργή γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού και το σκοταδιστικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, που σύμφωνα με αποκαλύψεις Αμερικανών διπλωματών στα Wikileaks χρηματοδοτεί τρομοκρατικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο και εισβάλλει ή βομβαρδίζει γειτονικές χώρες όπως το Μπαχρέιν και η Υεμένη.

Διατήρησε ανοιχτό το κολαστήριο του Γκουαντάναμο παρά τις προεκλογικές του υποσχέσεις.

 

 Ο Αμερικανός πρόεδρος πίσω από τη βιτρίνα των λεγόμενων identity politics (πολιτική της ταυτότητας), επέτρεψε στην αστυνομία να σκοτώσει περισσότερους μαύρους πολίτες ενώ διατήρησε τον μεγαλύτερο αριθμό κρατουμένων, σε απόλυτους αριθμούς, ακόμη και σε σχέση με την Κίνα και την Ινδία.  Σήμερα ζει μέσα σε κάποιο κελί ένας στους 14 μαύρους ενώ μόνο ένας στους 106 λευκούς – ακόμη και σε περιοχές που η εγκληματικότητα λευκών και μαύρων κυμαίνεται στα ίδια ποσοστά. Σε απόλυτα μεγέθη ο αριθμός των μαύρων που βρίσκονται σήμερα στη φυλακή και σε καθεστώς επιτήρησης ξεπερνά τον αριθμό των σκλάβων του 1850 ενώ ο αριθμός όσων έχουν χάσει το δικαίωμα ψήφου είναι μεγαλύτερος από αυτόν όσων δεν μπορούσαν να ψηφίσουν το 1870.

 Έκανε την μεγαλύτερη πρόβα τζενεράλε ενός πραξικοπήματος μετά την τρομοκρατική επίθεση στη Βοστόνη, όπου απαγόρευσε ολοκληρωτικά την κυκλοφορία πολιτών και ανέπτυξε δυνάμεις του στρατού στους δρόμους και μαχητικά ελικόπτερα στον ουρανό. Γιατί με τα ίδια μέσα προσήγαγε και συνέλαβε δημοσιογράφους και ντοκιμαντερίστες που κάλυπταν τις κινητοποιήσεις για τον αγωγό στην Ντακότα.

 Συνεργάστηκε με την Wall Street ακόμη πιο στενά απ ότι ο Μπους. Προσέφερε πρωτοφανή ασυλία σε οικονομικά εγκλήματα πολυεθνικών προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδήματος από τους φορολογούμενους προς το 0,1% του πληθυσμού αλλά και πολύ μεγαλύτερη αστάθεια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος από αυτή που επικρατούσε πριν από την κρίση του 2007-08.

 Διεύρυνε το δίκτυο παρακολουθήσεων όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη ενώ επιχείρησε να συνθλίψει ανθρώπους όπως ο Τζούλιαν Ασάνζ και ο Σνόουντεν, που αποκάλυψαν αυτό το δίκτυο αλλά και τα εγκλήματα του αμερικανικού στρατού και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.