Το «Λεόντειο» κράτος του Μνημονίου – τα ΜΑΤ απέναντι στις καθαρίστριες – «δωράκια» και ξεπουλήματα προς όφελος των «ημετέρων» ολιγαρχών

Δύο όψεις του σύγχρονου μνημονιακού κράτους ζήσαμε τις τελευταίες ώρες:

Στο  Σύνταγμα στην είσοδο του υπουργείου Οικονομικών  δυνάμεις της Αστυνομίας επιχείρησαν να απομακρύνουν τις απολυμένες καθαρίστριες που προχώρησαν σε κατάληψη και έχουν κλειδώσει με λουκέτο την είσοδο.

Με τα ΜΑΤ αντιμετωπίζει το βάρβαρο κράτος τις καθαρίστριες που έχουν δικαιωθεί δικαστικά …

Στην ουσία δηλαδή το κράτος που παρανομεί και παραβιάζει ασύστολα τους νόμους, αδιαφορεί για τις αποφάσεις της δικαστικής εξουσίας και εξαρθρώνει όλα τα εργασιακά και ανθρώπινα δικαιώματα, επιδεικνύει πυγμή και λεονταρισμό απέναντι στις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών που με ήθος και δυναμισμό αγωνίζονται για την οριστική δικαίωσή τους.

Την ίδια στιγμή συνεχίζονται τα «δωράκια» προς τους εκλεκτούς «ημέτερους»

Όπου εκλεκτός των εκλεκτών … ο όμιλος Λάτση.

Που μετά τη χαριστική εκποίηση του φιλέτου του Ελληνικού του προσφέρει και άλλα bonus …

Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ «Ο Λάτσης θα νομιμοποιήσει το Mall πληρώνοντας ψίχουλα»!

Η θυγατρική του ομίλου Λάτση, Lamda Olympic Village, που είναι ιδιοκτήτρια του εμπορικού κέντρου Mall, ετοιμάζεται για fast track επενδύσεις ενεργειακής αναβάθμισης χρησιμοποιώντας την πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ που της δίνει τη δυνατότητα πολεοδομικής τακτοποίησης και σύνταξης εκ των υστέρων μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων

Έτσι, με ένα πρόστιμο μόλις 10.000 ευρώ, με επενδύσεις ενεργειακής αναβάθμισης που θα εγκριθούν με διαδικασίες fast track και κυρίως με την «ευλογία» της κυβέρνησης η ιδιοκτησία του Mall στο Μαρούσι ετοιμάζεται για την οριστική νομιμοποίηση του θηριώδους εμπορικού κέντρου των 70.000 τετραγωνικών.

Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας ακύρωσε τη ρύθμιση του 2003, με υπογραφή του τότε υπουργού Πολιτισμού Ευάγγελου Βενιζέλου, άνοιξε όμως «παράθυρο» για την πολεοδομική τακτοποίηση με την εκ των υστέρων εκπόνηση μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων.


(Το ρεπορτάζ είναι της Χαράς Τζαναβάρα για την «Εφημερίδα των Συντακτών»)

Η Συρία βρίσκεται ακόμη στον κυκεώνα του Θανάτου στον εμφύλιο σπαραγμό

του Μ …

  Στη μακρινή και αδιάφορη για τους δυτικούς, Συρία, 50 άνθρωποι, μεταξύ αυτών και 9 παιδιά, έχασαν τη ζωή τους στην εμφύλια σύρραξη που μαίνεται, τις τελευταίες μέρες από τους βομβαρδισμούς των ανταρτών εναντίον περιοχών του Χαλεπιού που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του συριακού στρατού. Την είδηση ανακοίνωσε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

  Επίσης 10 άνθρωποι σκοτώθηκαν από την επίθεση με παγιδευμένο αυτοκίνητο στο χωριό αλ Χαράκι στην επαρχία Χομς, σύμφωνα με το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο. Και τα δύο περιστατικά σημειώνονται μία ημέρα πριν από τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών στη χώρα.

  Εκτός από τα 50 αυτά θύματα, 230 ακόμη άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους τελευταίους δύο μήνες από τους βομβαρδισμούς των ανταρτών εναντίον των περιοχών του Χαλεπιού που ελέγχονται από τον στρατό.

  Ο απολογισμός από τον Ιανουάριο ανέρχεται σε 2.000 πολίτες, ανάμεσά τους και 500 παιδιά, από τον συριακό στρατό εναντίον συνοικιών του Χαλεπιού που ελέγχονται από τους εξεγερμένους.

  Σύμφωνα με τον Ράμι Άμπντελ Ράχμαν, επικεφαλής του Παρατηρητηρίου, «η κλιμάκωση (των επιθέσεων) των ανταρτών εναντίον των περιοχών του καθεστώτος συνδέεται με τις επικείμενες εκλογές», οι οποίες αναμένεται να διατηρήσουν τον πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ στην εξουσία, με βαρύτατο φόρο αίματος.

  Η αντιπολίτευση έχει ανακοινώσει ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν μόνο στις περιοχές που βρίσκονται υπό τον έλεγχο της συριακής κυβέρνησης.

  Στο σημείο αυτό δεν μας απασχολούν ποιες είναι οι κινήσεις που γίνονται στην πολιτική σκακιέρα. Ούτε παίρνουμε το μέρος μιας από τις δυο πλευρές του σπαραγμού της Συρίας. Ωστόσο, δεν μπορούμε να αφήσουμε ασχολίαστη την παρακαταθήκη του πολέμου που δεν φαίνεται να τελειώνει. Χιλιάδες νεκρών και παιδιά, παιδιά κάθε ηλικίας που δεν θα ζήσουν για να ονειρευτούν και να δουν την επόμενη μέρα. Σύριοι πολίτες που δεν θα δουν τον Εμφύλιο να λήγει.

Παρόλα αυτά αναρωτιόμαστε: έπαψε ο έλεγχος του ΟΗΕ μετά την παύση(;) των χημικών όπλων; γιατί παραμένει βουβή η διεθνής αμνηστία; τι απέγινε η ειλικρινής ιδεολογική πίστη ότι οι ΗΠΑ μετάγγιζαν δημοκρατία και ευημερία σ ' ένα άλλο έθνος;

Λησμονήθηκαν οι δηλώσεις του ηγέτη της Ρωσίας, Πούτιν ότι η κατάσταση στη Συρία είναι «ανεπίτρεπτη», όπως και οποιεσδήποτε επαφές με εξτρεμιστικές ομάδες, ειδικά τις συνδεόμενες με την Αλ-Κάιντα και συνομολογήθηκε η αναγκαιότητα της εξουδετέρωσής τους;  Πούτιν και Ερντογάν επεσήμαναν ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση πέραν της διευθέτησης της ενδοσυριακής σύγκρουσης αποκλειστικά με πολιτικά μέσα.

Μέχρι στιγμής όμως η λύση δίνεται με στρατιωτικά μέσα....

Σα Νέος Μέτοικος θα λέγαμε , επίσης, ότι τα «κροκοδείλια δάκρυα» της διεθνούς κοινότητας δεν μπορούν να κρύψουν τις ευθύνες και την υποκρισία των Μεγάλων Δυνάμεων αυτού του πλανήτη, που μπροστά στην προώθηση των συμφερόντων τους στην ιδιαίτερα ευαίσθητη αυτή περιοχή, αδιαφορούν για την τεράστια ανθρωπιστική κρίση με τα κύματα των προσφύγων, την απώλεια χιλιάδων ανθρώπινων υπάρξεων και τη θυματοποίηση ιδιαίτερα των παιδιών.

Μόνο που η Συρία δεν βρίσκεται και τόσο μακριά μας …
Ήδη τα κύματα των προσφύγων έχουν φτάσει στην Ευρώπη και στην Ελλάδα …
Η «εξουδετέρωση» των χημικών όπλων  του καθεστώτος Άσαντ απειλεί την Ανατολική Μεσόγειο και τις ελληνικές θάλασσες …

Και πάνω απ’ όλα αυτή η κατάσταση και οι εικόνες της ασύλληπτης φρίκης πληγώνουν την ευαισθησία μας και αποτελούν κόλαφο για τη σύγχρονη διεθνή τάξη πραγμάτων ….

Επτά άνθρωποι πέθαναν για 50 λεπτά του ευρώ !!!

Όλα ξεκίνησαν όταν ένα 11χρονο αγόρι προσπάθησε να πιάσει ένα χαρτονόμισμα που είχε πέσει σε πηγάδι

 Το δραματικό περιστατικό σημειώθηκε το Σάββατο το βράδυ στην περιοχή Σιμ Ριπ, στο βορειοδυτικό τμήμα της Καμπότζης, μιας από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου.

Την ώρα που ο Τούι Τσιν, ένας 50χρονος που ζει την οικογένειά του με τα λίγα χρήματα που βγάζει από την κατασκευή ξυλάνθρακα, έβγαζε νερό από ένα πηγάδι βάθους πέντε μέτρων, του έπεσαν μέσα χαρτονομίσματα αξίας 3.000 ριέλ (περίπου 0,50 ευρώ).

Αφού προσπάθησε να τα πιάσει κατεβαίνοντας στο πηγάδι με μια σκάλα, εγκατέλειψε την προσπάθεια και διηγήθηκε το πάθημά του στην οικογένειά του.

Τρία από τα παιδιά του και ένας γείτονας φίλος τους προσπάθησαν στην συνέχεια να πιάσουν τα 3.000 ριέλ μέσα στο σκοτάδι.

«Ο 11χρονος γιος του κατέβηκε στο πηγάδι για να βρει τα χρήματα, αλλά πέθανε» λόγω του λίγου οξυγόνου που υπήρχε μέσα στο πολύ στενό αυτό πηγάδι, διευκρίνισε ο αστυνομικός Μούι Νορν.

Οι δύο αδελφές του ηλικίας 13 και 15 ετών αντίστοιχα κατέβηκαν και αυτές με την σειρά τους στο πηγάδι για να τον βοηθήσουν και ακολούθησε και ο γείτονάς τους ηλικίας 12 ετών. «Αλλά πέθαναν όλοι εκεί κάτω», διευκρίνισε ο αστυνομικός.

Τρεις ενήλικες που κατέβηκαν στη συνέχεια στο πηγάδι για να σώσουν τα παιδιά πέθαναν και αυτοί. Τις σορούς των 7 θυμάτων τις ανέβασαν στην συνέχεια ντόπιοι στην επιφάνεια με σκοινιά.

«Πρόκειται για μια τραγωδία. Επτά άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους για 3.000 ριέλ», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο η Τσε Τσχαν, η μεγαλύτερη αδελφή των τριών παιδιών της ίδιας οικογένειας που έχασαν την ζωή τους στο πηγάδι.

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, περίπου το 20% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας στην Καμπότζη, δηλαδή με λιγότερο από 1,25 δολάριο κατά κεφαλήν ημερησίως.

Δυστυχώς, σ’ αυτόν τον κόσμο ζούμε – στον κόσμο των τεράστιων ανισοτήτων.

Στον κόσμο που το 1% συγκεντρώνει πάνω από το 20% του παγκόσμιου πλούτου.

Ενώ δισεκατομμύρια λιμοκτονούν …

Και πεθαίνουν  - ακόμη και παιδιά – για 0,50 του ευρώ!

Berthold Brecht: Ο ταγμένος στο ανθρωπιστικό και διδακτικό θέατρο ξαναδιαβάζεται. Η παρακαταθήκη των ποιημάτων του πιο σύγχρονη από ποτέ.

Του Μ…

Ο Brecht Γερμανός θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και ποιητής. Δημιουργός του λεγόμενου “επικού θεάτρου”  κοινωνικής καταγγελίας. Γεννήθηκε στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας και πέθανε στο Ανατολικό Βερολίνο. Καταγόταν από εύπορη αστική και συντηρητική οικογένεια.

Ο ίδιος έχει γράψει για την καταγωγή του:

"Μεγάλωσα σαν γιος καλοστεκούμενων

ανθρώπων. Οι γονείς μου μού φορούσαν

γιακά, μ' έμαθαν τις συνήθειες εκείνων

που έχουν υπηρέτες και με δίδαξαν

πώς να διατάζω.

Αλλά, όταν μεγάλωσα

και είδα γύρω μου, οι άνθρωποι της

τάξης μου δεν μ' άρεσαν, το να διατάζω

δεν ήταν του γούστου μου, ούτε και το

να με υπηρετούν. Γι' αυτό εγκατέλειψα

την τάξη μου και συντρόφεψα με τους

μικρούς, φτωχούς ανθρώπους".

  O Μπρεχτ σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου (1917-1921) και επιστρατεύτηκε ως νοσοκόμος στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο και από το 1922 άρχισε να ασχολείται με το θέατρο, δουλεύοντας ως βοηθός σκηνοθέτη στο Γερμανικό Θέατρο υπό τη διεύθυνση του μεγάλου Γερμανού σκηνοθέτη Ράινχαρτ.

 Τη δεκαετία του 1920 καθιερώθηκε ως θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης κυρίως με δύο μουσικά θεατρικά έργα κοινωνικής καταγγελίας: H ακμή και η πτώση της πόλης Μαχαγκόνι (1927) και Η Όπερα της πεντάρας (1928). Όταν Η Όπερα της Πεντάρας ανέβηκε στη σκηνή στο Βερολίνο το 1928, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση. Στο έργο αυτό ο Μπρεχτ ασκεί κριτική στην “καθώς πρέπει” διεφθαρμένη αστική τάξη του Βερολίνου. 

 Το 1933, εξαιτίας της ανόδου του Ναζισμού, ο Μπρεχτ αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί από τη Γερμανία. Στην αρχή κατέφυγε στη Δανία και τη Φινλανδία, πέρασε επίσης από το Παρίσι και στο τέλος εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ. Το 1948 επέστρεψε στη Γερμανία και έζησε έως το τέλος της ζωής του στο Ανατολικό Βερολίνο.

 Ενώ στη Γερμανία μεσουρανεί το ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ, ο αυτοεξόριστος Μπρεχτ γράφει το βιβλίο Τρόμος και Αθλιότητα του Γ Ράιχ που περιλαμβάνει εικοσιτέσσερα μονόπρακτα  στα οποία παρουσιάζονται σκηνές από την καθημερινότητα της Ναζιστικής Γερμανίας. Μερικές απ' αυτές τις σκηνές ανεβάστηκαν για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1937, με σκηνοθεσία του ίδιου. Όταν ο Μπρεχτ έγραφε αυτά τα μονόπρακτα, δεν είχε ακόμα αποκαλυφθεί όλη η φρίκη της φασιστικής εξουσίας. 'Ήταν όμως αισθητή στη βαριά ατμόσφαιρα της δημόσιας και της ιδιωτικής ζωής, στην προετοιμασία της τρομοκρατίας με την κατασκευασμένη εκ των άνω διαστροφή της γλώσσας, με την καταπίεση, τη δυσπιστία και την υποκρισία, που κάποτε στάθηκαν πιο καταλυτικές κι από την ίδια την ωμή τρομοκρατία. Ο Μπρεχτ μας δείχνει σ' αυτές τις σκηνές, με διαύγεια που φτάνει ως τη φρίκη, πως «πολύ πριν φανούν από πάνω μας τα βομβαρδιστικά», οι γερμανικές πόλεις δεν ήταν κατοικήσιμες.

    Άλλα έργα του Μπρεχτ είναι: H ζωή του Γαλιλαίου (1937), H Μάνα Κουράγιο και τα παιδιά της (1939), Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν (1939), Ο κύριος Πούντιλα κι ο δούλος του ο Μάττι (1940), Ο καυκασιανός κύκλος με την κιμωλία (1944) και άλλα.

Να και οι προδότες.

Έχουν σκάψει


Μα ο δρόμος δεν θα τους ξεχάσει


Τον λάκκο του αδερφού και του γειτόνου


Ξέρουν πως οι άλλοι τους γνωρίζουν


Τον ύπνο τους δεν τον ορίζουν


Δεν ήρθε ακόμα το πλήρωμα του χρόνου.

Να κι οι δεσμοφύλακες.


Χαφιέδες χωροφύλακες


Υπηρέτες του λαού της Γερμανίας


Καταπιέζουν, μαστιγώνουν,


Βασανίζουν, παλουκώνουν


Όλα σε τιμή ευκαιρίας.

…

 Τρόμος και Αθλιότητα του Γ Ράιχ (απόσπασμα)

Συλλογή ποιημάτων, επίκαιρη στο 2014

AΛΛAΞE TON KOΣMO: TO ΕXEI ANAΓKH

Mε ποιον δε θα καθόταν ο Δίκαιος
αν ήτανε να βοηθήσει έτσι το Δίκιο;
Ποιο γιατρικό θα ‘ταν πολύ πικρό
για τον ετοιμοθάνατο;
Tι βρωμιά δε θα ‘κανες τη βρωμιά για να τσακίσεις;
Aν επιτέλους μπορούσες τον κόσμο ν’ αλλάξεις, δεν θα
καταδεχόσουν να το κάνεις;

Ποιος είσαι;
Bυθίσου στο βούρκο αγκάλιασε το φονιά, όμως
άλλαξε τον κόσμο: το ‘χει ανάγκη.

Xρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν’ αλλάξεις:
Oργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάχτηση.
Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.
Ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.
Kατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.
Mονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς
την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε.

(Aπό το θεατρικό έργο «H Απόφαση»  -Die Maßnahme -, 1930).

Εγκώμιο στη μάθηση

 Μάθαινε και τ' απλούστερα! Γι' αυτούς

που ο καιρός τους ήρθε

ποτέ δεν είναι πολύ αργά!

Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει, μα συ

να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί!

Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις!

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο!

Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή!

Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα!

Μάθαινε, εξηντάχρονε!

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Ψάξε για σχολείο, άστεγε!

Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε!

Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν' ένα όπλο.

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, Σύντροφε!

Μην αφεθείς να πείθεσαι

μάθε να βλέπεις συ ο ίδιος!

Ό,τι δεν ξέρεις ο ίδιος

καθόλου δεν το ξέρεις.

Έλεγξε το λογαριασμό

εσύ Θα τον πληρώσεις.

Ψάξε με τα δάχτυλα κάθε σημάδι

Ρώτα: πώς βρέθηκε αυτό εδώ.

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.

Απ' αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.

Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο - το βλέπετε

μπροστά σας σ' άπλετο φως. Φρόντισαν

οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας

σε πέτρα. Γι' αυτό τίποτα δε χρειάζεται

να μάθεις. Έτσι όπως είσαι

εσύ μπορείς να μείνεις.

Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί

όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,

τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς

τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.

Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους

που ξέρουν τις αλήθειες που ισχύουνε

για όλους τους καιρούς

μα και τις συνταγές που πάντα βοηθάνε.

Μιας και για σένα γίνονται τόσο πολλά

δε χρειάζεται ούτε δαχτυλάκι να κουνήσεις.

Βέβαια, αν τα πράματα ήταν διαφορετικά

Η μάθηση θα 'τανε υποχρέωσή σου.

Αλλαγή του τροχού

Κάθομαι στην άκρη του δρόμου.

Ο οδηγός αλλάζει τον τροχό.

Δε μου ΄δωσε χαρά ο τόπος πού έμενα.

Δε μου δίνει χαρά ο τόπος πού πάω.

Τότε γιατί κοιτάω την αλλαγή του τροχού

μ΄ αδημονία;

Εγώ που επέζησα

Το ξέρω βέβαια : τυχαία μονάχα

επέζησα απ΄ όλους τους φίλους.

Μα απόψε στ΄ όνειρό μου

άκουσα τους φίλους να λένε για μένα :

Οι δυνατοί επιζούν

Και μίσησα τον εαυτό μου.

...

Σε σκοτεινές εποχές
θα υπάρχουν ακόμα τραγούδια;
Θα υπάρχουν ακόμα τραγούδια
για τις σκοτεινές εποχές
...

Πάντα λοιπόν
ο νικητής του νικημένου γράφει την ιστορία,
το πρόσωπο του χτυπημένου παραλλάζει,
εκείνος που τον χτύπησε. Απ᾽ τον κόσμο
φεύγει ο αδύναμος, και πίσω μένει
το ψέμα.
...

Φιλοπατρία, το μίσος για τις πατρίδες

Ο κύριος Κ. δεν είχε ανάγκη να ζει σε μια συγκεκριμένη χώρα. “Μπορώ να πεινάσω οπουδήποτε”, έλεγε. Μια μέρα όμως, πέρασε από μια μεγάλη πόλη κατακτημένη από τον εχθρό του τόπου όπου ζούσε. Εκεί, τον σταμάτησε ένας αξιωματικός του εχθρού και τον ανάγκασε να κατέβει από το πεζοδρόμιο. Ο κύριος Κ. κατέβηκε, και τότε συνειδητοποίησε πως είχε οργιστεί με τον άνθρωπο εκείνο, και μάλιστα όχι μόνο με τον άνθρωπο, αλλά κυρίως με τη χώρα του ανθρώπου, τόσο πολύ, που ευχήθηκε την εξαφάνισή της από προσώπου γης. “Μα πώς έγινα διαμιάς εθνικιστής; ” αναρωτήθηκε ο κύριος Κ. “Φταίει ο εθνικιστής που βρέθηκε μπροστά μου. Να γιατί πρέπει να εκλείψει η ανοησία: γιατί κάνει ανόητο όποιον βρεθεί μπροστά της”.

“ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ κ. ΚΟΫΝΕΡ”

Εκείνος που μένει στο σπίτι όταν αρχίζει η πάλη

Εκείνος που μένει στο σπίτι όταν αρχίζει η πάλη
κι αφήνει άλλους να αγωνίζονται για τη δική του υπόθεση
αυτός πρέπει να προσέχει: διότι
όποιος δεν μοιράστηκε την πάλη
θα μοιραστεί την ήττα.
Ούτε καν την ήττα αποφεύγει
όποιος θέλει να αποφύγει την πάλη: διότι
παλεύει για την υπόθεση του εχθρού
εκείνος που δεν πάλεψε για τη δική του υπόθεση

Το τραγούδι της απεργίας

Βγες έξω, σύντροφε! Ρίσκαρε
Τη δεκάρα, που ούτε δεκάρα πια δεν είναι
Τον τόπο για ύπνο που πάνω του πέφτει η βροχή
Και της δουλιάς τη θέση που αύριο θα χάσεις!
Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας:
Κάνε πράξη την αλληλεγγύη!
Βγες έξω, σύντροφε, αντιμέτωπος με τα όπλα και
Διεκδίκησε το μεροκάματό σου!
Σαν ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις
Όπλα αρκετά οι αστυνόμοι τους δεν έχουν!
Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας: Κάνε πράξη
Την αλληλεγγύη!

Χόλυγουντ

Κάθε πρωί για να κερδίσω το ψωμί μου
Στο παζάρι κατεβαίνω πού αγοράζουν τα ψέματα
Όλος ελπίδα
Τη θέση μου παίρνω ανάμεσα στους πουλητές

Ποιήματα του Τρόμος και αθλιότητα του Γ'  Ράιχ

Να οι κύριοι δικαστές
Τους λένε οι καταπιεστές
πώς είναι δίκιο το λαό ό,τι συμφέρει.
Μ' αυτοί δεν ξέρουν ποιό είν' αυτό
κι έτσι δικάζουν στο σωρό
μέχρι να βάλουν το λαό ολόκληρο στο χέρι.

Κι όπου πάμε οι μανάδες κινδυνεύουνε, και τα παιδιά.
γιατί ούτε τα δικά μας τα γερμανικά παιδιά δεν τα σώσαμε

Και καταπιέζουμε τους άλλους τους λαούς
καθώς καταπιέσαμε και το δικό μας.



 Εμείς θα θέλαμε να συνοδεύσουμε αυτό το αφιέρωμα με ορισμένους ήχους ...

Ο ρατσισμός σε άνοδο στη Βρετανία

Συνεχίζουμε τη περιδιάβαση στην Ευρώπη – προσπαθώντας να ανιχνεύσουμε φαινόμενα και τάσεις που καταγράφονται στις σύγχρονες ευρωπαϊκές κοινωνίες και στην πολιτική έκφρασή τους.

Φαινόμενα θετικά που δημιουργούν σχετική αισιοδοξία  - όπως αυτά που παρουσιάσαμε για την Ισπανία.

Όσο και τα άλλα – που φανερώνουν την πιο βαθιά αντιδραστικότητα, αναδύουν το πιο μαύρο πρόσωπο της Ευρώπης, με το νεοναζισμό, το ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία.

Σημερινή «στάση» στη Μεγάλη Βρετανία όπου μια έρευνα καταγράφει υψηλά ποσοστά φυλετικής προκατάληψης τα οποία διασυνδέονται και με τα τελευταία αποτελέσματα στις Ευρωεκλογές αλλά και παρουσιάζουν μια χώρα διαιρεμένη κοινωνικά, πολιτισμικά και γεωγραφικά.

Το ποσοστό των Βρετανών που ομολογούν ότι είναι ρατσιστικά προκατειλημμένοι έχει αυξηθεί από την έναρξη της νέας χιλιετίας, μεγαλώνοντας τις ανησυχίες ότι η καλλιέργεια εχθρότητας προς τους μετανάστες και η διαδεδομένη ισλαμοφοβία έχει τις ρίζες της στα τελευταία 20 χρόνια.

Νέα δεδομένα από την έγκυρη έρευνα British Social Attitudes (BSA) του NatCen, που διεξάγεται για τον Guardian, δείχνει ότι μετά από χρόνια που αυξανόταν της η ανοχή, το ποσοστό των ανθρώπων που περιγράφουν τους εαυτούς τους ως προκατειλημμένους ενάντια σε εκείνους που προέρχονται από άλλες φυλές έχει αυξηθεί συνολικά από το 2001.

Τα ευρήματα αυτά έρχονται τη στιγμή που οι πολιτικοί ηγέτες των παραδοσιακών κομμάτων προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την άνοδο του κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP), που παρουσιάζεται με μια αντι-μεταναστευτική πλατφόρμα  - όπως και αντι-ΕΕ -  και έχει συνταράξει το πολιτικό κατεστημένο και αναμένεται ότι θα ασκήσει πίεση στα κυρίαρχα κόμματα να σκληρύνουν τις θέσεις τους για το πρόβλημα της μετανάστευσης.

 Ως αντανάκλαση  των ψήφων που έδωσαν οι  υποστηρικτές του UKIP στις ευρωπαϊκές εκλογές της περασμένης εβδομάδας, τα στοιχεία αναδεικνύουν ένα μοτίβο ενός έθνους που διαιρείται γεωγραφικά - με το Λονδίνο να παρουσιάζει τα χαμηλότερα επίπεδα φυλετικής προκατάληψης. Οι γηραιότεροι άνδρες σε οικονομικά υποβαθμισμένες περιοχές είναι πιο πιθανό να εκφράσουν φυλετική προκατάληψη.

Τα δεδομένα βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με άλλους δείκτες της κοινωνικής μεταβολής, όπως είναι η στάση απέναντι στις  σχέσεις του ιδίου φύλου και για το σεξ πριν το γάμο. Όσον αφορά τα μέτρα αυτά, το Ηνωμένο Βασίλειο φαίνεται πιο ανεκτική, φιλελεύθερη χώρα.

Ο σκιώδης υπουργός της δικαιοσύνης, Sadiq Khan, δήλωσε ότι τα ευρήματα θα πρέπει να λειτουργήσουν ως ένα εγερτήριο κάλεσμα. "Αυτά αποτελούν σαφή ένδειξη ότι δεν μπορούμε να εφησυχάζουμε σχετικά με τη φυλετική προκατάληψη. Εφόσον  εκδηλώνεται, θα καταστρέψει την κοινωνία μας. Εκείνοι που κατέχουν θέσεις εξουσίας πρέπει να αναλάβουν σοβαρά τις ευθύνες τους. επιβάλλεται, επίσης, να αντιμετωπίσουμε τα βαθύτερα αίτια».

Ο Trevor Phillips, πρώην πρόεδρος της Επιτροπής για τη Φυλετική Ισότητα και της Επιτροπής για την Ισότητα και τα  Ανθρώπινα  Δικαιώματα, δήλωσε: «Η ένταξη των μεταναστών δεν θα συμβεί συμπτωματικά - θα πρέπει να εργαστούμε γι 'αυτό. Αν θέλουμε να αποφύγουμε μια αργή κάθοδο στην αμοιβαία μισαλλοδοξία, θα πρέπει να αποβάλλουμε τα δόγματα, να σταθμίσουμε τα στοιχεία χωρίς συναισθηματική φόρτιση, να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα, και να εκπονήσουμε  ένα πρόγραμμα - τόσο σε συμβολικό επίπεδο όσο και πρακτικό - για να αλλάξουμε την πραγματικότητα."

Τα δεδομένα που λαμβάνονται από την έρευνα BSA, που διενεργήθηκε από το NatCen Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών, περιλαμβάνουν αποκλειστικά τα στοιχεία από την έρευνα του 2013, που αναμένεται να δημοσιευθεί τον επόμενο μήνα. Δείχνουν μια ευρεία μείωση του ποσοστού των ανθρώπων που δήλωσαν ότι ήταν είτε «πολύ ή λίγο προκατειλημμένοι" ενάντια στους ανθρώπους άλλων φυλών - από το υψηλό του 38% το 1987 σε ένα all-time χαμηλό επίπεδο του 25% το 2001.

Ωστόσο, το 2002, μετά τις επιθέσεις της 11/9 στη Νέα Υόρκη και την εισβολή στο Αφγανιστάν, υπήρξε μια απότομη αύξηση αυτών που δήλωναν φυλετικές προκαταλήψεις.

 Κατά τα επόμενα 12 χρόνια η ανοδική τάση συνεχίστηκε έως το υψηλό των 38% το 2011. Το επόμενο έτος έπεσε στο 26% - γεγονός που, όπως αναφέρουν οι ειδικοί θα μπορούσε να οφείλεται στην θετική επίδραση των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου.

Οι ακτιβιστές υποστηρίζουν ότι τα νέα ευρήματα είναι εν μέρει αποτέλεσμα μιας δεκαετίας που περιλάμβανε την 9/11 και τον επακόλουθο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», την αυξανόμενη ανισότητα και την αυξανόμενη εχθρότητα έναντι της μετανάστευσης - κυρίως από την Ανατολική Ευρώπη.

Ο Omar Khan, αναπληρωτής διευθυντής του Runnymede Trust – του ηγετικού ανεξάρτητου thinktank για τη φυλετική ισότητα στη Βρετανία - δήλωσε ότι τα στοιχεία θα πρέπει να αξιολογηθούν από όλα τα κύρια κόμματα.

"Αυτά τα στοιχεία αποκαλύπτουν το ψέμα ότι το πρόβλημα του ρατσισμού έχει ξεπεραστεί στη Βρετανία …

«Οι πολιτικοί κρατούν πολύ χαλαρή στάση και σκέφτηκαν – μάλλον -  ότι το μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν να αφήσουν τα πράγματα να συνεχίσουν απρόσκοπτα και ότι η εναλλαγή των γενεών θα αναλάβει τα υπόλοιπα. Αλλά η έρευνα θα πρέπει να λειτουργήσει ως μια προειδοποιητική βολή προς τους πολιτικούς και το κοινό σχετικά με το πώς βλέπουμε τους εαυτούς μας."

Ο Phillips δήλωσε: «Έχουμε προχωρήσει από τις ημέρες της φυλετικής εχθρότητας, αλλά είμαστε ακόμα σε μια κατάσταση που εκφράζεται έντονη δυσφορία για τη φυλετική διαφορά."

 Ανέφερε, επίσης, ότι η πολιτική και τα μέσα ενημέρωσης αντιμετωπίζουν μια τεράστια πρόκληση. «Αυτή τη στιγμή είμαστε σε μια κατάσταση πλήρους άρνησης σχετικά με το γιατί η επίθεση του UKIP στην ελίτ του πολιτισμού της Βρετανίας βρήκε αντανάκλαση σε όλο το πολιτικό φάσμα. Αυτή δεν είναι απλά μια αντίδραση στην οικονομική κρίση -  και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι με μεγαλύτερο σεβασμό από το να δηλώνουμε ότι, εάν ήταν καλύτερα ενημερωμένοι και πιο έξυπνοι, θα έβλεπαν το λάθος των αντιλήψεων και στάσεών τους».

Τα δεδομένα της έρευνας του BSA δείχνουν διαφορετικά επίπεδα προκαταλήψεων που απορρέουν από την ηλικία, την τάξη και το φύλο, με τους ηλικιωμένους άνδρες σε χειρωνακτικές εργασίες να είναι πιο έτοιμοι να δεχτούν τη φυλετική προκατάληψη.

Η  δρ Grace Lordan, από το London School of Economics, δήλωσε ότι η δική της έρευνα με βάση τα δεδομένα του BSA πηγαίνει πίσω στο 1983, και ότι υπάρχει σαφής συσχέτιση μεταξύ ύφεσης και των αριθμών που αυτο-περιγράφονται ως προκατειλημμένοι. Η έρευνά της διαπίστωσε ότι η ομάδα που κατέγραψε τη μεγαλύτερη άνοδο ήταν οι λευκοί, επαγγελματίες άνδρες μεταξύ των ηλικιών 35 και 64 ετών, με υψηλό μορφωτικό επίπεδο που κερδίζουν πολλά χρήματα. Οι στάσεις τους μπορούν να επηρεάσουν άμεσα τους άλλους, καθώς πολλοί από αυτούς ακούν διευθυντικά καθήκοντα.

Όλες οι ηλικιακές ομάδες παρουσίασαν μια αιχμή στις φυλετικές προκαταλήψεις τους μετά το 2002, αλλά και εκείνα που έχουν γεννηθεί μετά το 1980 – generation Y  - και οι baby boomers που γεννήθηκαν μεταξύ του 1940 και του 1959 έχουν παρουσιάσει κάποια πτώση στα επίπεδα επιφύλαξης και προκατάληψης από τότε. Αντίθετα, οι άνθρωποι που γεννήθηκαν μεταξύ του 1960 και 79 - generation Χ - και εκείνοι που έχουν γεννηθεί πριν από το 1939 όλο και περισσότερο χαρακτηρίζονται ως προκατειλημμένοι.

  Μια συναρπαστική εικόνα προκύπτει και στην αυτοαξιολόγηση των ανδρών και των γυναικών. Όπως συμβαίνει με όλους σχεδόν τους δείκτες της προκατάληψης, τα δεδομένα αυτά διαπιστώνουν ότι οι άνδρες είναι πιο πιθανό να περιγράφουν τους εαυτούς τους ως ρατσιστικά προκατειλημμένους σε σχέση με τις γυναίκες. Ωστόσο, αυτό το χάσμα έχει κλείσει σημαντικά κατά την τελευταία δεκαετία, με τον αριθμό των ανδρών που παραδέχεται προκατάληψη να σημειώνει  πτώση από το 37% το 2002 σε 32% το 2013.

Κατά την ίδια περίοδο, ο αριθμός των γυναικών αυξήθηκε από 25% σε 29%. "Γνωρίζουμε ότι οι παράγοντες, που προβλέπουν την πιθανότητα ενός άνδρα ή μιας γυναίκας να αποδεχτεί την προκατάληψη, διαφέρουν έτσι ώστε δεν θα πρέπει να περιμένουμε τις διαχρονικές τάσεις να είναι παρόμοιες», δήλωσε η Lordan "Για τους άνδρες, οι συνήθεις κοινωνικο-οικονομικές μεταβλητές μετρούν ακόμα περισσότερο - εισόδημα, εκπαίδευση και το να είναι πλήρους απασχόλησης Για τις γυναίκες οι παράγοντες που μπορούν να προβλέψουν τη στάση τους είναι λιγότερο προφανείς Γνωρίζουμε ότι οι γυναίκες που εργάζονται με μερική απασχόληση είναι πιο πιθανό να ομολογήσουν ότι θίγονται -.. ίσως επειδή οι θέσεις μερικής απασχόλησης στο Ηνωμένο Βασίλειο συνδέονται με πολύ κακές συνθήκες."

Η ένταξη σε ένα κόμμα φαίνεται, επίσης, να έχει σχέση με τη φυλετική προκατάληψη. Οι υποστηρικτές των Συντηρητικών έχουν σταθερά τη μεγαλύτερη  πιθανότητα να περιγράφουν τους εαυτούς τους ως προκατειλημμένους ενάντια σε ανθρώπους από άλλες φυλές. Ωστόσο, από το 2002, όταν το 42% των υποστηρικτών των Tory ανέφεραν ότι ήταν πολύ ή λίγο προκατειλημμένοι (σε ​​σύγκριση με 27% για τους Εργατικούς και το 24% για τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες), έχουν ξεπεραστεί από την κατηγορία που κατατάσσονται ως «άλλο». Αυτό φαίνεται να συμπίπτει με την άνοδο του ακροδεξιού Βρετανικού Εθνικού Κόμματος και στη συνέχεια του UKIP.

Έτσι, τι είναι αυτό που έχει οδηγήσει στη φαινομενική αύξηση της προκατάληψης;

 Ο καθηγητής Tariq Modood, από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, δήλωσε ότι τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι πολλοί άνθρωποι συγχωνεύουν το αντι-μουσουλμανικό συναίσθημα και τη φυλετικής προκατάληψη. «Δεν νομίζω ότι υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η εχθρότητα προς τους μουσουλμάνους και η καχυποψία των μουσουλμάνων έχει αυξηθεί μετά την 11/9, και ότι αυτή έχει ένα πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα σχετικά με τη φυλή και τα επίπεδα της φυλετικής προκατάληψης.»

Ο καθηγητής Bhikhu Parekh, που ανήκει στους Εργατικούς και ο οποίος το 1998 είχε την προεδρία του πρωτοποριακού προγράμματος της Επιτροπής για το μέλλον της Πολυεθνικής (Multi-Ethnic) Βρετανίας, δήλωσε ότι τα στοιχεία αποκάλυψαν μια χώρα που αισθάνεται όλο και πιο άβολα με τον εαυτό της. «Τα τελευταία χρόνια έχουν χαρακτηριστεί από το φόβο της απώλειας της ταυτότητας», είπε. "Υπήρξαν νέοι ανθρώπους που έρχονται όπως και νέα ήθη. Οι άνθρωποι αισθάνονται άβολα. Χάνουν τα εδραία πιστεύω τους. Τι θα πρέπει να λένε ή να κάνουν ώστε  να μη χαρακτηρίζονται ως ρατσιστές;

«Οι άνθρωποι έχουν την αίσθηση ότι χάνουν τον έλεγχο της δικής μας κοινωνίας σε σχέση με την ΕΕ και το φιλελεύθερο καθεστώς και ότι δεν είναι υπεύθυνοι για τη μοίρα τους. Αισθάνονται ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γι 'αυτό.»

Αλλά ισχυρίζεται επίσης ότι η γλώσσα σχετικά με τη φυλή έχει αλλάξει. «Ο όρος ρατσισμός έχει υποστεί μια ριζική αλλαγή νοήματος. Έχει χάσει την ηθική δύναμη. Εμείς τον χρησιμοποιούμε σήμερα πολύ ελεύθερα. Μετά τον πόλεμο, αν έλεγες ότι κάποιος ήταν ρατσιστής, είχες εικόνες του Χίτλερ. Ρατσιστής ήταν κάποιος που μισούσε τους ανθρώπους. Τώρα εφαρμόζεται ο όρος και σε κάποιον που θα μπορούσε να πει: «Αγαπώ τους ανθρώπους μου και θέλω να κρατήσω τους άλλους σε απόσταση».

Τα δεδομένα της έρευνας BSA παρουσιάζουν μεγάλη διακύμανση των επιπέδων της προκατάληψης σε όλη τη Βρετανία. Στα συνδυασμένα στοιχεία για την περίοδο 2012 - 13, το 16% των ερωτηθέντων στο κέντρο του Λονδίνου παραδέχθηκε φυλετικές προκαταλήψεις. Το ευρύτερο Λονδίνο και η Σκωτία αναδείχτηκαν ως οι επόμενες πιο ανεκτικές περιοχές, σε 26% και 25% αντίστοιχα. Άλλες περιοχές - συμπεριλαμβανομένης της Ουαλίας - κυμαίνονταν γύρω στο 30%. Το West Midlands αναδείχτηκε ως ο τόπος με το υψηλότερο επίπεδο της αυτο-αναφερόμενης προκατάληψης στο 35% - μια διαφορά που θεωρείται στατιστικά σημαντική.

Αυτό απηχεί τη γεωγραφική διάσπαση που παρουσιάστηκε στις εκλογές της περασμένης εβδομάδας, όταν λιγότεροι ψηφοφόροι στο Λονδίνο υποστήριξαν το UKIP .

Στο Λονδίνο, μια προφανής εξήγηση θα ήταν η ανάμιξη του πληθυσμού. Εκείνοι με τις πιο «ρηχές» ρίζες είναι λιγότερο πιθανό να θρηνήσουν για την αλλαγή. Ο Τόνι Τράβερς του London School of Economics, δήλωσε: «Υπάρχει μια εικόνα  αυτο-καθορισμού του Λονδίνου ως μέρους που χαίρεται τη διαφορά, όπως και η Νέα Υόρκη αυτοπροσδιορίζεται το ίδιο.»

Ο Τράβερς εντοπίζει δύο μεταναστευτικές «φυλές» στην πρωτεύουσα - αυτούς που έρχονται από το εξωτερικό και εκείνους από άλλα μέρη της χώρας. Και οι δύο επιλέγουν να ζουν στο Λονδίνο. Οι ισχυρές ρίζες είναι περιττές. «Η λέξη Λονδρέζος είναι μια εντελώς εσωτερική φιλοσοφία και αντίληψη».

Έτσι, και η Βρετανία, η οποία αυτοχαρακτηρίζονταν ως ανεκτική, φιλελεύθερη και μάλιστα πολυπολιτισμική κοινωνία, αντιμετωπίζει και αυτή τα προβλήματα του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της φυλετικής προκατάληψης.

Γεγονός που εκφράζεται πλέον και στις πολιτικές προτιμήσεις των Βρετανών σε συνδυασμό και με την έντονη δυσαρέσκεια ή και αντιπαλότητα στις σχέσεις με την ΕΕ.

«Καμπανάκι» για πολλούς, λοιπόν, και στη βρετανική κοινωνία και πολιτική.